არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანისიმღერიდან სიტყვამდე. * მიხო მოსულიშვილიჰელესა (კინორომანი). * თამარ ლომიძეზღვარი (ლექსები).
* ბელა ჩეკურიშვილიშეკითხვად სიზიფეს (ლექსები) * ხათუნა ცხადაძე (მთარგმნელი) უმბერტო ეკო „ფუკოს ქანქარა“
* ლაშა ბუღაძენავიგატორი (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - „ბუზთა ბატონი“ (რომანი) * ზაზა თვარაძესიტყვები (რომანი).
* მიხეილ ანთაძესაიდუმლოებით მოცული უ.შ, სინქრონისტულობის პრინციპი. *
* რადიარდ კიპლინგი - აი ასეთი ამბები (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძევახტანგური (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილიდიდი ძუ დათვი (რომანი). * ნინო ნადირაძეVIA SOLIS (ლექსები). * მარიამ ხუცურაულისანათა (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling).
* ბესიკ ხარანაულიმთავარი გამთამაშებელი. * მიხო მოსულიშვილისულის მდინარე (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილიფრთები და ხელები (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძეომში, როგორც ომში * ზაალ სამადაშვილი – ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე * ირაკლი ლომოური – ავტონეკროლოგი
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * ქართული პიესა 2012 (ექვსი პიესა).
* თამრი ფხაკაძე – ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – დიალოგი წყვდიადში
* გიორგი კაკაბაძენიკო ფიროსმანი (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – ვაჟა-ფშაველა (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 სერგო წურწუმია

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4106
Registration date : 09.11.08

PostSubject: სერგო წურწუმია   Fri Jul 07, 2017 11:36 am



Sergo Tsurtsumia

სერგო წურწუმია

სერგო წურწუმია დაიბადა 1962 წლის 16 მაისს ქალაქ წალენჯიხაში. იქვე დაამთავრა საშუალო სკოლა. სკოლის ასაკიდანვე გატაცებული იყო ლიტერატურითა და მხატვრობით.
1980-1985 წ.წ. სწავლობდა აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. სტუდენტობის წლებში დაიწყო ლექსებისა და საგაზეთო სტატიების ბეჭდვა საუნივერსიტეტო, რაიონულ და ავტონომიური რესპუბლიკის პრესაში.
1985 წლიდან მუშაობდა მაღალმთიანი სოფლის სკოლაში პედაგოგად. 1989 წელს დაიწყო ჟურნალისტური მოღვაწეობა. მუშაობდა სოხუმის რაიონულ გაზეთში კორესპონდენტად, პოლიტიკურ-საზოგადოებრივ გაზეთ „ოქროს საწმისში“, საქართველოს მწერალთა კავშირის აფხაზეთის განყოფილების გაზეთ „კოლხურ დიადემაში“ და ჟურნალ „რიწაში“ _ პასუხისმგებელ მდივნად. 1992 წლიდან იყო გაზეთ „ცხუმის“ მთ. რედაქტორი. საომარი მოქმედებების დროს სოხუმში, საფრონტო პირობებში უზრუნველყოფდა გაზეთის სტაბილურ გამოშვებას.
აფხაზეთის კონფლიქტის გამო იძულებით გადაადგილების შემდეგ _ 1993 წლიდან ცხოვრობს ქ. ქუთაისში. მუშაობდა ჟურნალ „ბაგრატის ტაძრის“ პასუხისმგებელ მდივნად, გაზეთ „ჩემი ქუთაისის“ მთ. რედაქტორის მოადგილედ, შემდეგ რედაქტორად.
მუშაობდა ლიტერატურულ-საზოგადოებრივ ჟურნალ „ენიგმას“ მთავარი რედაქტორის მოადგილედ, იმავდროულად იყო მწერალთა ჟურნალ „განთიადის“ სარედაქციო საბჭოს წევრი. ამჟამად არის „განთიადის“ პასუხისმგებელი მდივანი.
1996 წელს ქუთაისში გამოსცა პირველი წიგნი _ ლექსების კრებული „გარეგანი ფრინველი“, რომელსაც დადებითი გამოხმაურება მოჰყვა როგორც ადგილობრივ, ასევე რუსეთის ქართულენოვან პრესაში. ასევე
გამოცემული აქვს ლექსების კრებულები „მზის ოთხი წახნაგი“ _ 2006 წელს და „ვიღაც წვიმის ფლეიტაზე უკრავს“ _ 2008 წელს, „Ad Libitum“ _ 2011 წელს. პროზაული კრებულები „დამსხვრეული ცის ბინადარი“ _ 2006 წელს, „მოთხრობები, წერილები“ _ 2008 წელს.
ლექსებს, მოთხრობებს, ესეებსა და მხატვრულ თარგმანებს ბეჭდავს როგორც დედაქალაქის, ასევე სხვადასხვა რეგიონის ლიტერატურულ გამოცემებში. რუსულ ენაზე თარგმნილი მისი მოთხრობა შესულია სახალხო დიპლომატიის ეგიდით გამოსულ სამხრეთ კავკასიის მწერალთა ერთობლივ კრებულში „КЛЮЧИ ОТ СЕРДЕЦ“ (2003 წ.), ასევე ქართველ და აფხაზ მწერალთა ორენოვან კრებულში „ხიდი“ (2007 წ.). მისი ლექსები შეტანილია აფხაზეთის ლიტერატურის და ხელოვნების შემოქმედებითი კავშირის ეგიდით გამოცემულ კრებულში „აფხაზეთი ქართულ პოეზიაში“ (2008 წ.), ასევე ქუთაისში გამოსულ სამეგრელოსადმი მიძღვნილ პოეტურ კრებულში „გურს გენია მონტებული“ (2007 წ.), ანთოლოგიაში „მზეკაბანი“ (2010 წ.), 2016 წელს გამოცემულ „მეგრული პოეზიის ანთოლოგიაში“, „პატრიოტული პოეზიის ანთოლოგიაში“, (2016 წ.) ხოლო თარგმანები _ „პოეტური თარგმანის ანთოლოგიაში“(2017 წ.).
მისი შემოქმედების პოეტური და პროზაული ნიმუშები თარგმნილია ინგლისურ, რუსულ, უკრაინულ და აზერბაიჯანულ ენებზე.
სერგო წურწუმიას შემოქმედების გაცნობა შესაძლებელია ინტერნეტრესურსების მეშვეობითაც.
აფხაზეთის ახალგაზრდა მწერალთა კრებულში შესული ლექსებისათვის 1993 წელს მიღებული აქვს ჟურნალ „ცისკრისა“ და მწერალთა გაერთიანება „გულანის“ ერთობლივი ლიტერატურული პრემია.


ბმული:
* https://burusi.wordpress.com/literature/sergo-tsurtsumia/
* https://www.facebook.com/sergo.tsurtsumia?lst=100002035099487%3A100000372003666%3A1499407186

სერგო წურწუმია

***
...ჩუმი ბჟუტვა კვართა _
შვინდი... შვინდი... შვინდი...
მწუხრზე _ ზრინი ზართა...
მშვიდი... მშვიდი... მშვიდი...
ღამის ლურჯი კალთა _
ბინდი... ბინდი... ბინდი...
და შორეულ ქალთა:
რამდი-დარო-რიმდი...
დადუმებულ კართა
რინდი... რინდი... რინდი...
ფერხისაი ქართა...
და ვარსკვლავთა სიმდი.

study


Last edited by Admin on Fri Jul 14, 2017 9:43 am; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4106
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: სერგო წურწუმია   Fri Jul 07, 2017 11:38 am

სერგო წურწუმია

ფრთებს შეაგებებს კორნაპის სერი

გოჩა სხილაძეს

მწუხარე ფიფქით უფსკრულის უბეს
გაუნელდება დამსკდარი ფსკერი…
და გაშფერდიდან მოდენილ ღრუბელს
ფრთებს შეაგებებს კორნაპის სერი.

თუ ღვთაებრივი ბოდვების წყურვილს
არ დაიჯერებს სასტიკი ლანდი,
დავიტვირთებით მიღმური ურვით
და უცხო ბილიკს გავკვალავთ ცამდის,

სად ცთომილების აშრება გუნდი,
ვით დაქანცული იესოს ცრემლი…
და ატეხილი ცეცხლების მრუდით
ბინდს ამობუგავს გრიგალი მწველი…

და ავენთებით ქარიან ღამით,
როგორც მარადი ქვითინი ზართა,
როს დალეწილი სამყაროს გვამი
დაეზღერთება დაგმანულ კართან.

8 თებერვალი, 2007 წელი



გიორგი კორნაპელს

I

ჯვრის ფრთებით ცაში _
ყანჩასავით გაშლილი ფრთებით…
ახდა სიზმარი _ შენს საფლავზეც დაფრინავს კვირტი!
გამჭკნარ ყანებით კვდები… ცოცხლდები… კვდები…
და გადმოჰყურებ აქეთ დარჩენილთ ქირდვით.

მიედინები დინჯად, ტაატით მიხვალ,
ღრუბლებს _ იესოს ნაფეხურებს _ მსუბუქად თელავ,
ხორცი _ შემოქმედს დაუბრუნე შესაქმის თიხად,
სული _ ნათელში, უფლის ნათელში ელავს…

იქაც დათვრები შუმ პოეზიის ღვინით,
ლექსის წინწკლებად შეეშხეფები ბინდებს.
მოგიხდებოდა მზის მაყრიონში ლხინი,
მერე ბანცალი სადღაც სამყაროს კიდეს…

კორნაპის სერით ცივ ნისლეულებს ზვერავ
(თვით სასწაულსაც ცხადად სურვილი შეიქმს!..):
ჩაგვიქროლებდე მეტეორივით ცერად,
მოგვაშუქებდე შენი ლექსების შლეიფს…

ჯვრის ფრთებით ცაში _
ყანჩასავით გაშლილი ფრთებით…
მიზიდულობის დედამიწას გასცლია ძალა,
გეგებებიან ცად პირმცინარი დები
და თვალზე მომდგარ კურცხალს განძივით მალავ…

II

ზაალ ებანოიძეს

ევოე! _ გიხმობს,
ვინაც გიგულებს სვირით,
ზემოთით უნდა ჩამოგაწვდინოს ხმაი…
უცხოდ წკრიალებს, _ ამბობს _
სვირელის სტვირი,
შენ უდარდელად უკან ასძახებ: _ რაი?..

გეზმანებოდეს ცაში ამწყდარი ქორი,
ირაოს მკვრელი, თან აქოჩრილი ავად…
მკერდს გისველებდეს განთიადების თქორი
და საფლავიდან ამოდიოდე თავად!..

ზვავს ასკდებოდეს სტიქიონების ზვავი,
არ იკარებდეს სული ეშმას და ჯოჯოს…
თითქოს ღვთისმშობლის გედოს კალთაში თავი,
ისიც დედურად, ჩუმად გიჩეჩდეს ქოჩორს.

გალაქტიკების წესრიგს ადვილად შეცვლი,
ელვად გივლიდეს ალით ლანდების კრთომა!..
რა აღმტაცია დიდი ვნებების ცეცხლი,
რა დიდებული _ სიმაღლეებით კვდომა!

რა უნაპირო ზვირთად ღელდება დარდი _
არ გეღირსება მაინც სიკვდილთან ზავი!..
და მოფენილი იით, ზამბახით, ვარდით,
მიემართება ეს გზა, ნეტავი, საით?!.

ევოე! _ გიხმობს,
ვინაც გიგულებს სვირით,
ზემოთით უნდა ჩამოგაწვდინოს ხმაი…
უცხოდ წკრიალებს, _ ამბობს _
სვირელის სტვირი,
შენ დაეჭვებით უკან ასძახებ: _ რაი?..

4-10 აპრილი, 2007 წელი



როცა გრიგალებს ცა მიაქვთ მკვდარი

გივი ტყეშელაშვილს

როცა გრიგალებს ცა მიაქვთ მკვდარი
და თვალებს დაღლის ღამის გათევა,
მოგელანდება გოლგოთას ჯვარი _
მარადი წყევლა და ანათემა…

რა სათნო ჩანდა სიკვდილთან ზავი _
უდროობაში გადგმული ბუდე!..
სად მიაქვთ ცივი ცრემლების შვავი
ცაში აბარდნილ გედების გუნდებს?!.

გადაინისლებს ზვრებს სული ზანტად,
ასცდება ცერად ღრუბლების ქვესკნელს
და მოგიკენჭავს სიტყვების სმალტა
ლექსების ობლად დარჩენილ ფრესკებს,

რომ არ ელოდო აღსასრულს შიშით
თიხა ცრიატით დასალტობელი…
რომ მიხვდე უცებ: ხელახლა იშვი
და ეს სიტყვაა შენი მშობელი.

ოჰ, როგორ გინდა, ძალუმად ქროდეს
და სტრიქონებში აახმიანო:
ამ გრიგალების ფრთათეთრი ფორტე
და შენი სულის ლურჯი პიანო!

4 აპრილი, 2007 წელი



გარდასახვა

გიორგის

…ცა სანთლის ღვენთად ედინებოდეს ფასისს,
ცარცის ცრიატი გადამცვრეოდეს სივრცეს,
დამძიმებოდეს ფრთა პონტოს ნისლის ფლასით _
რძია-რძიებით ძმისწულს გლოვობდეს ცირცე.

უბრუნდებოდეს თითქოს ყოველი საწყისს:
ქარცი ქედების კედლებს ქარცივი ფშვნიდეს,
ტოტით ყვავების ყრანტალს არხევდეს ცაცხვი,
იღველფებოდეს თითბრის ბორჯღალი მშვიდად…

ქარებს მიჰქონდეთ… მხარზე გაედოთ ქარი,
ვით ტალღებს ტალღა ან ბინდებს მიაქვთ ბინდი…
ღია სამარეს ჰგავდეს სასახლის კარი,
მწუხრის წიაღში რითაც ოდესმე ვლიდი.

თუ ამ უკუნთან ისევ ვარჩიე ზავი,
განა იმიტომ, რომ შენ მაკავებ ჯერაც!..
ლუშ სივრცეების ვნახო სიზმარი შავი,
შორით მესმოდეს ვიოლონჩელის ჟღერა,

თეთრი ქედნები მომქვითინებდნენ მწარედ,
ვით შქვითინების ურა მითების რემა,
გაქრეს ყოველი… სივრცის და დროის გარეთ
დადგეს დიადი გონის უგონო თვლემა…

მღვრიე ნისლებში სხივად გამსხლტარი მცანი,
შენ, ხატო ჩემო, ხორცო ჩემო და სისხლო!..
მარადისობის იყოს მომცველი წამი,
წითლად მღუარი დარჩეს ზამბახის დისკო…

15 აპრილი, 2007 წელი

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4106
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: სერგო წურწუმია   Fri Jul 07, 2017 11:40 am

ყარა გურგან ბუხარელი (ხორეზმი, XI ს.)

***

ეჰ, ნიშაბურო, ხალხმრავალო და... უდაბურო,
რა დაგაკლდება, ჭერი მომცე და დამაპურო?!.
დრო დადგეს, იქნებ იამაყო, მე რომ გსტუმრობდი,
თუცა რას ვაქნევ, ფადიშაჰის თაჯიც დამბურო!..


***
ვზი და გავცქერი სამარყანდის მდუმარ მინარეთს,
შენივთებული მთელი არსით დროის მდინარეს —
მე აქ ვიჯდები მირიადი წლების გადაღმაც,
როგორც ვიჯექი მირიადი წლების წინარე.

***
კატაც ვეფხვია, რომ იცოდე, ჩემო მეუფევ...
დარჩები კატად, ძველთა სიბრძნეს თუ არ ეუფლე!..
ვეფხვად გაჩენილს, ვერ გიმეტებ კატის ხვედრისთვის,
მიტომაც ოდენ მართალს გკადრებ, გინდ დამეუბრე!..

***
აქლემს რად უნდა ან ნაზუქი ან თაფლაკვერი,
მიეცი აქლემს საქსაული — ძლივ გასატკვერი,
ივლის და ივლის... გადაივლის უდაბნოს ქვიშებს,
სანამ შთანთქავდეს დრო, ყოველთა არსთა შთანმთქმელი.

***
იღბლიანი ვარ, ღვთის რჩეული, აბა, მა რა ვარ?
თიფლის ქალაქით ჩამოღწეულს შევხვდი ქარავანს,
მექარავნეთა ღვინო მასვეს, ჩუმად დამათვრეს,
ახლა ვჭოჭმანობ: ვარ მუსლიმი თუ აღარა ვარ...

***
მოეძებნება ფოტრო ხეში მყუდრო ნიშა ბუს,
სამარყანდს იყოს, კოკანდს იყოს, იყოს ნიშაბურს...
ბუ მაინც ბუა, არა მჯერა, გახდეს არწივი,
ჰმონებს რჯულს, როგორც უდაბნოში ჰმონებს ქვიშა ბურს.
***
სატრფოს დაეძებს ქვეყნად ყველა, ვინც კი გაჩნდება,
ბუნებას, ზეცას თუ ამ მიწას ვინც დააჩნდება...
დაეჯუფთება, რომ მონახავს სანდო გულისსწორს,
აჩენს მომავალს, გამჩენს თვისას ვალში არ რჩება.

***
ზღაპარიაო, ჩმახიაო, ესე ცხოვრება,
სიმდიდრის ხვეჭას გერჩიოსო გამათხოვრება,
ციური მადლი შეიმოსე ფარჩა-ატლასად,
და მით გაბრძნობილს, საუკუნოდ გელის ცხოვნება.

***
მძიმე დღე ადგას, ვისაც ხელში თოხი უპყრია,
მუშაკობს მიწყივ, დილაა თუ ღამის მწუხრია.
შაჰის ხმალივით სისხლს როდი ღვრის, პირგაბასრული,
მის თოხს ბუხარა და კოკანდი არ დაუპყრია.

***
მომყმარის მუცელს რა შეხვდება მაძღრის ტაბლიდან,
ნუგბარის სუნი მოაშიებს უფრო, დაბნიდავს...
მომყმარს იმქვეყნად ერგებაო ზეცის მანანა,
ცოდვა მოაშთობს, ვითომ, მაძღარს ძუის საბლითა?!.

***
ერთმა მოლექსემ ასე ბრძანა: ვარ უსახური,
ოჯახის მონა _ ცოლ-წვრილშვილის, დია, მსახური...
ამან რა უნდა დაგვიწეროს, აბა, მითხარით,
მეწველი ძროხის, ვის გინახავთ, ყანა დახნული?!.


თარგმნა სერგო წურწუმიამ

study


Last edited by Admin on Fri Jul 07, 2017 11:44 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4106
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: სერგო წურწუმია   Fri Jul 07, 2017 11:44 am

სერგო წურწუმია

***
ღამისკენ მიდის საღამო ლურჯი,
ვით კაცობისკენ ბავშვობის ბოლო.
გადამხმარია დეკა და ქუჩი,
ამოძირკვული მარწყვი და ჟოლო...
გზააბნეული ბოშაა ქარი
და ქარში ბლები წვეროებს ხრიან,
ავსებულია ცისკიდე ქარვით
და ალაგ-ალაგ მარჯანი ყრია.
მიადგა მთვარე ღრუბლების პონტონს,
მხრებით რომ ზიდავს ღამეთა ვარამს
და ჩემში ღელავს ბებერი პონტო,
რომელიც კოლხთა დიდებას მალავს...
ჩამოღვრის მნათი სხივების სპილენძს,
რომ დედამიწას მოჰფინოს ფარჩა,
შენა ხარ, ვისაც მე გული მივეც
და ცარიელი საგულე დამრჩა.
შენა ხარ ჩემი მზიანი ღამე,
შენა ხარ ცისკრის ვარსკვლავის კრთომა,
გახსენ ბაგენი: მითხარი რამე!
მითხარ, რომ ჩემი ჯერაც გწვავს ნდომა!
_ არ ღირდა... ღირდა? _ ყოველდღე ვარკვევ
და ბოლოს მაინც ვერაფერს ვხვდები,
გადავკრავ ტკივილს, ვითარცა საკეს
და ისევ შენი ამბორით ვთვრები.
შენ ჩემს მკლავებში დაიწყებ სხმარტალს,
ვით მოხელილი კალმახი ბადით,
აგივსებს თვალებს ცთომილთა სმალტა
და მოფარფატე ფანტელი გბარდნის.
უსიტყვო ცრემლით ქვითინებს ღამე,
გადანამულა ზამბახთა ველი
და ჩემი სიზმრის უხორცო ლამებს
აუღერიათ ზეცისკენ ყელი.
ნათელი ქრება ბინდების ქაფში,
ხუნდება ჭრელი ფერების გამა,
რა საწყალობელ არსებად გავჩნდი,
მაგრამ რამხელა ნათელი დამაქვს!..
არ ვიცი: მართლა მარადი მელის
თუ მწუხარება დაათოვს არეს...
და მწარედ, როგორც ტრამალის მგელი,
შევყმუი კენტად, შემცივნულ მთვარეს...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4106
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: სერგო წურწუმია   Fri Jul 07, 2017 11:47 am

სერგო წურწუმია

***
უკვდავებაში თუ რაიმე სიკეთე ყრია,
მიდი და ჰკითხე ლიუციფერს, ვინც უკვდავია!
ბედით ცთომილებს თვალებივით ბუდიდან თხრიან
და ენის წვერით შემთვრალ კოსმოსს მზე უკავია.

ქარები შენში აღიძვრებიან
და ეხლებიან სამყაროს კიდეს...
იქ ვარსკვლავების მწიფე ზვრებია,
იქ სიზმრის რემას ღამეების უღრანი იტევს...

ჩემი სიმშვიდის გადნება თოვლი
და გამოჩნდება ტკივილის რილო...
შენ ხარ ქრონოსის თვალმარჩხი ცოლი
და მუცლადღებულ ნაყოფების გაჩენას ცდილობ...

შენ როშაპი ხარ, გრძნეული ხარ, შენა ხარ დავარ...
სამყაროს ცივად აძაგძაგებს შენი გოდებით...
მე კი ცისკრების ხერთვისში ვდგავარ
აკარწახებულ ღრუბლის ტოტებით...

ვიავთანდილე _ ვიყარიბე ათასი წელი _
ჩემივე სულის უღრანებში ვიხეტიალე...
და იმ უცაბედ ნუგეშებს ვწყევლი,
უნუგეშოთა ბნელ ცაში რომ მეხად იალეს.

რა გულდანდობით მელულება სულში ზამთარი,
ოკეანეთა წიაღების ლილაჩაცრილი...
მძიმედ მომწვდება უსაბამო ქცევა ჟამთანი,
როგორც სიკვდილის ცივი სუნთქვა, ასგზის განცდილი.

გამახსენდება სამყაროში როგორ მოვსულვარ,
როგორ დამიდევს ამ უცნაურ სიზმარში წილი:
რომ მზე ყოფილა ჩემზე ორსულად
და არ ჰქონია მთვარეს ჯავრით ცხრავე თვეს ძილი...

გადამლეკავი ცეცხლებით ყოვლის
სანამდე ჩემში დაღდასმული წარსული წვალობს,
გაუკვალავი ცის ლურჯი თოვლით
დამეჩუმქრება გალეწილი დღეების კალო...

ბინდთა ზვირთები მოვლენ ზღაპრებად,
სივრცის სიბრტყეზე ლეკებივით მოცერულები...
ჩემი სიმშვიდის აბრეშუმზე დაიდღაბნება
სევდის ფუნჯებით ტკივილების ბროწეულები...

თუ გამიტყუებს ცა ვარსკვლავთა ჩამომხუნძლავი,
ტინს მიმანამქროს მარადისმა ფიფქად ისევე...
და მაოგნებდეს აქამომდე ასე უძრავი
ღმერთის თვალების ჩუმი სისველე...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4106
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: სერგო წურწუმია   Fri Jul 07, 2017 11:50 am

სერგო წურწუმია

სოფლის სასაფლაოს მკვიდრებს ვიგონებ

სულში ტკივილის კუნჭულს
სხივი ალოკავს რბილად:
აქეთ მარხია გუჯუ,
იქით _ დომე და ილა.

ქარში სანთლებად ჩამქრალთ
ბინდი ჰფენიათ თოთო...
აქეთ მარხია ჩაქა,
იქით _ ცარა და ფოთო.

მათი ატყვია ჯერ გულს
ხსოვნა კაცური, ცხადად:
აქეთ მარხია ძერგუ,
იქით _ ქუთუ და ხათა.

რა სინანული ძაბავთ,
ღრუბლებს ადენილთ ჟრუნად:
აქეთ მარხია ძაბა,
იქით _ ჩათუ და ჟუნა...

შავი სიკვდილის დოსტად
შერიგებულნი სვე-ბედს:
აქეთ მარხია კოსტა,
იქით _ პილა და ჯვებე.

ნათლად ვიგონებ ყველას,
ვინც განისვენებს მშვიდად...
უფლის ნათელის ელვას _
ბინდს შერეულებს ბინდად...

დრო გაქცევიათ წამად
მღვრელებს სისხლის და ოფლის,
წყებად რომელნიც წვანან
სასაფლაოზე სოფლის...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4106
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: სერგო წურწუმია   Fri Jul 07, 2017 11:51 am

სერგო წურწუმია

***

ლეგა ღრუბლების აბრისს
მიწა აზმანებს ლანდებს,
ზღაპრის მცველი ვარ... ზღაპრის
რა სამანები მანდეს!..

მივალ საყდრების გლახა,
მივაროჭიკებ სოფლებს,
ციცქნა მტვერი მაქვს სახლად,
რომ ვერ პოულობს სწორფერს.

და ამ მტვრის მარცვალს ესხმის
ცეცხლთა წვიმების თქორი...
რა საცნაურად მესმის
ბრმა წყვდიადების ქორო!..

სიმწრით დავიმტვრევ თითებს,
ცარგვალს გავქარჩხავ მზერით,
მითებს დავტირი, მითებს,
თავად მითების მთხზველი...

დის მდინარეთა დარად,
მთიდან მოხეთქილ ღვარით _
ჩემი სიცოცხლე ქარად,
ქარში, ქართან და ქარით...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4106
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: სერგო წურწუმია   Fri Jul 07, 2017 11:53 am

სერგო წურწუმია

***

...და ნემსის ყუნწში გაუტეველი,
მაგრამ ამ ცდაში ფრთამოტეხილი...
მარადიული ღამისმთეველი,
ხან _ ინტეგრალი... ხან კი _ ტეხილი.

ხან _ ცეცხლის ალი... ხანაც _ გლეტჩერი,
ხან _ უკუნეთში შუქთა მთოველი...
ხან _ ვიზიონთა ზვირთებს შერჩენილს,
კრთომით გიქრება ლანდი ყოველი.

ხან მწარე გლოვა _ ჟამის ტროფეი,
დაღვენთილ მზეებს რომ ეფინება,
ხანაც _ ტიხარი ცის გამყოფელი,
ხან _ არყოფნათა მღვრიე დინება...

ხან _ ორაკული და ხან _ მენცარი,
ხან _ გულთმისანი და მაზაკვალი...
ხან _ ასე მძაფრი და უეცარი!..
ხან კი _ უძირო, როგორც ცარგვალი!..

ხან _ საკუთარი სიფხიზლით მთვრალი,
ხან _ უცნაური თრობით ფხიზელი...
ხანაც _ სიკვდილის მწიფე მარცვალი,
რითაც სამყაროს ფეთქვა იგზენი.

ხან _ სიყვარულის ელდად მბორგავი,
ხან _ მძვინვარე თუ შიშით პყრობილი...
ხან _ გრიგალივით დაუბორკავი,
ხან _ ბომონივით ქვე დამხობილი...

...და მაინც ქვეყნად დაუტეველი,
სვიანი ამით თუ... უბედური...
მარადისობის სიტყვით მხმეველი
ანდა დუმილის გლოვას შერთული...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4106
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: სერგო წურწუმია   Fri Jul 14, 2017 9:44 am

სერგო წურწუმია

საღამო

ნელა ილევა დღე,
ბინდი დასუდრავს კვრინჩხს...
შეუშინდება ტყე
ჭინკას გატეხილ ფიჩხს.

წვრილად მოქარგავს ჩითს
ჭვირვალ ვარსკვლავთა ნა...
მთვარე ამოჰკრავს ჭვინტს
ტბასთან მითვლემილ ნავს.

ჩიტი გასძახებს ჩიტს:
ჭრიტ!..
ჭრიტ!..


study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4106
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: სერგო წურწუმია   Fri Jul 14, 2017 9:46 am

სერგო წურწუმია

წვიმის მკვიდრები

ჩვენ ყველა წვიმის კაცები ვართ, წვიმის ქალები,
წვიმის მოხუცები და წვიმის ბავშვები,
სამი დღე და ღამეა წვიმად მოვდივართ,
წვიმის ღელეებად ვდიდდებით,
წვიმის ნიაღვრებად მოვგელავთ,
წვიმის ღვარცოფებად მოვსკდებით,
წვიმის წვიმებად ვიღვრებით,
წვიმად ვცოცხლობთ და ვკვდებით წვიმებად.
წვიმის სიზმრებად, კოშმარებად ჩვენ ვესიზმრებით
ჩვენივე წვიმის გონებებს და ვჭვრეტთ წვიმის თვალით
როგორ ნათდება წვიმის ზეცა წვიმის ელჭექით,
როგორ იშლება წვიმის კლდე და წვიმის ფერდობი,
როგორ მოღელავს წვიმის ქვებზე წვიმის მდინარე,
წვიმის ხეებს და წვიმის ლოდებს მოახრიგინებს,
თან მოაქვს წვიმის შავბნელი ღამე,
წვიმის ცეცხლი და წვიმის გრიგალი,
თავს გადაუვლის წვიმის სახლებს, წვიმის გვირაბებს,
წვიმის გზატკეცილს, წვიმის პარკებს, წვიმის მოედნებს.
ჩვენ დაგვივიწყებს წვიმის ღმერთი და წვიმის ლოცვა
აღარ გვიშველის, რადგან წვიმის ღმერთს და ჩვენ შორის
ხმაგაუმტარი დაშვებულა წვიმის ზეწარი.
წვიმით გვევსება წვიმის პირი, წვიმის ყურები,
წვიმით წყალდება ჩვენი სისხლი,
წვიმით თხელდება ჩვენი სული,
გაზავებული წვიმის ცაში სანამ აღხდება.
გვეპოტინება გამოწვდილი წვიმის ხელებით
წვიმის სიცოცხლე და არ გვიშვებს წვიმის სიკვდილში,
თუმც ჩვენი წვიმის სველ სხეულებს
ვერვინ დაიხსნის,
დავტოვეთ წვიმის მიწა უკვე კარგა ხანია,
ჩვენა ვართ წვიმის ზეცის მკვიდრები.


ესხერები

სიკვდილო, სიცოცხლე მასესხე,
სიცოცხლე მასესხე, უსიკვდილოდ...
ჩემგანაც სანაცვლოს ელოდე:
სიზმარს დაგიდგამ სპექტაკლივით,
სპექტაკლს სიცოცხლესავით ნასიზმრებს
და არც შენ დაგტოვებ გულნაკლულს...
სუფრას გაგიწყობ სასაკურთხოს,
ღომს დაგიდგამ ტაბლაზე, ოხშივარადენილს,
შიგ ყველის ნაჭრებით ისე ბლომად, შენ რომ გიყვარს,
კუპატებს დაგირთავ, დალოცვილო,
თიკანს დაგირთავ, დალოცვილო,
ჭადებს დაგიცხობ, დალოცვილო,
პურებს დაგიცხობ, დალოცვილო,
ხაჭაპურს იმნაირს,
თითები ჩაგყვეს და დაიკვნიტო...
გკითხავ და დაგიწვევ ვინც გინდოდეს,
დაგიწვევ, მოგისხამ მკვდრებს ცოცხლებად,
მოდი, შენს დედა-სიკვდილს დავუძახოთ,
მოდი, შენს მამა-სიკვდილს დავუძახოთ,
მოდი, შენს და-ძმა სიკვდილებს დავუძახოთ,
ბარემ შენს საცოლე-სიკვდილს დავუძახებ,
ბარემ შენს მეგობარ-სიკვდილებს დავუძახებ,
ბარემ დაბადების დღეს გადაგიხდი,
მოგაგებ, მოგაუნჯებ, მოგანიჭებ
ყველა დაბადებისას, რაც არ გადაგიხდია,
ყველა სიყვარულისას, რაც არ გღირსებია,
ყველა მოფერებისას, რაც არ გრგებია,
ყველა სიხარულისას, რაც არ გქონია.
ტკივილი დაივიწყე ამ წუთებში,
ტანჯვა დაივიწყე ამ წუთებში,
წუხილი დაივიწყე ამ წუთებში,
გისტუმრებ, გაბატონებ, გიმასპინძლებ,
მე ხომ შენი ქვეყნის მოსახლე ვარ,
მე შენი სოფლის ვარ მეკომური,
მოვაწყობ იქაურობას და გადმოვბარგდები,
წყალს შევიყვან და გადმოვბარგდები,
დენს გავიყვან და გადმოვბარგდები,
ბჭისკარს დავკიდებ და გადმოვბარგდები,
ამიტომ ჯერ კიდევ აქეთ ვრჩები,
აქეთ, უმზეოს და უსინათლოს
და სანამ შენს სამზეოს გადმოვსულვარ,
და იქნებ გადმოსვლამდეც გამახარო,
მესტუმრო, გამილაღო ჭერ-კედლები,
მესტუმრო, გამიჩაღო სასანთლენი,
მესტუმრო, გამიკვირვო მეზობლები,
ეს რა სტუმარი ესტუმრაო,
ეს რა ღვთის წყალობა ეღირსაო...
ოღონდ... ესხერებით დამაწყნარე,
ოღონდ ერთი დღე რას მეყოფა,
ოღონდ ორი დღე რას მეყოფა,
ოღონდ სამი დღე რას მეყოფა,
მთელი უკვდავება მასესხე!


ხსოვნაში ჩარჩენილი მისამართები

მე სამოთხეში არ მიცხოვრია
და მაშ სამოთხეს ვით დავკარგავდი?
სადაც ვცხოვრობდი ყველგან იყო
ჯოჯოხეთის მცირე ნაწილი
ჯოჯოხეთი სამოთხისდარ დეკორაციით
არც ის ქალაქი არ ყოფილა
ჩემთვის სამოთხე
რა დამკარგვია აქ მე-მეთქი
ვეკითხებოდი საკუთარ თავს
ისე როგორც ენცენსბერგერი
მართლაც რა უნდა დამეკარგა ჯოჯოხეთის
იმ კარიბჭეში სამოთხის დარად მოხატული
რომ ჰქონდა ბჭენი
არც არაფერი როცა ამას თავს ვუმტკიცებდი
მაშინ თურმე სამუდამოდ ვიმახსოვრებდი
ამ ქუჩების ამ ხეების ამ ცის ამ წვიმის
ამ ზღვის ამ გემების ამ ქვიშის სურნელს
შენ თუ იცი რისი სუნი ასდიოდა
ცისფერი სახლის სარდაფს
კიროვისა და ორჯონიკიძის ქუჩის კუთხეში?
ან როგორი ჭიშკარი ჰქონდა
სახლს ლენინის ქუჩისა და კიროვის კვეთაზე?
ან რა მწარე ეკლებს ისხამდა
პლაჟის კუთხიდან მეოთხე ბუჩქი?
რა სიმყრალეს აბოყინებდა
ზღვასთან შერთული შავღელუკა სამოსგახდილი?
საით უხვევდა სანაპიროს ბულვარის ბზარი
რომელ ქუჩაზე გადიოდა გალავნის კიდე?
ან გაგუას ყავას რა სურნელი განასხვავებდა აკოფას ყავისგან?
საიდან ამოდიოდა თეთრფუმფულა ღრუბლის
პირველი საავდრო ფთილა?
რამდენი კუზი ჰქონდა თამარ მეფის გზატკეცილს
უკანასკნელ კუზამდე _ ანუ თამარის ხიდამდე გაზლაზნულს?
ყველა მისამართს დაეკარგა ჭეშმარიტი დანიშნულება
ახლა მათით მხოლოდ მოგონებებს თუ მიადგები
გარდასულ ჟამებს გამქრალ სურნელს გამოვლილ დღეებს
გადავიწყებულ ქალის ალერსს სახლების სითბოს
შემოდგომების წვიმებსა და ზამთრების თოვლებს
ზაფხულთა ხვატებს გაზაფხულთა ნოტიო ნისლებს
კომბოსტოს ფოთლის ფერადნაფერ ზღვაში განბანილ
მზეებს ქალწულის ტორსივით რომ უელავთ ტანი
რა აკივლებდათ იმ თოლიებს იმგვარი სევდით
რომ შესჩიოდნენ ზეცის წიაღს უგუარ ტკივილს
რა გზავნილები წაუღიათ ჩვენგან სივრცეში
რა ანაღვლებდათ იმ უნაღვლო არსად შობილებს?
იქნებ ტიროდნენ უდაბნოებს ზღვათა ნაპირზე
იქნებ გლოვობდნენ მკვდარ ქალაქებს სამოთხეებში
იქნებ დამთრგუნველ წინათგრძნობას უხმობდათ გული
იქნებ სიკვდილის დაკარგული ლანდი იპოვეს
იქნებ იპოვეს იმ სამოთხის უცხო წალკოტში
იქნებ ულანდოდ დარჩენილი სიკვდილის გლოვას
მოჰკრეს ყური და იმ გოდებას იმეორებდნენ
იქნებ გამქრალი ენის ბგერებს ახმიანებდნენ
იქნებ პაპათა დავიწყებულ ენაზე გვხმობდნენ
იქნებ ენაზე სინათლეს და სიბრძნეს რომ სძენდა
ჩვენს დიდ წინაპრებს ოდითჟამიდან
საით წავიდნენ თოლიები საით წავიდნენ
მათ ხომ არც ერთი მისამართი არ ხსომებიათ
მათ ხომ არც ერთი ბუხრისპირი არ მითბობიათ
მათ ხომ არც ერთი მყუდრო ჭერი არ ღირსებიათ
მათ ახსოვთ მხოლოდ იმ დღეების ნათელი ტანგო
მათ ახსოვთ მხოლოდ იმ დილების რძისფერი სამბა
მათ ახსოვთ მხოლოდ იმ ღამეთა გაშლილი ქოლგა
მათ ახსოვთ მხოლოდ ცაში მობოინე ლითონის ჩიტი
მათ ახსოვთ მხოლოდ ნისლოვანში ამოჩრილი გემთა ანძები
რომლებზეც ისხდნენ შავეთისკენ გზად მიმავალნი
როცა დაქანცულთ ნიჩბებივით ფრთები დასთრევდათ
მე სამოთხეში არ მიცხოვრია
და არც თოლია არ ყოფილა სამოთხის ჩიტი
მე სამოთხეში არ მიცხოვრია
და რაც არ მქონდა აბა იმას ვით დავკარგავდი
არა უბრალოდ მე ვიცხოვრე სამოთხის მკვიდრის
თეთრად დაწინწკლულ ზურმუხტოვან-ცისფერ სიზმარში
მე ისინი დავკარგე მხოლოდ
ნარინჯისფერი წვიმის ასხმულა
მზის ცეცხლმოსხმული პალმების წყება
მთვარეები ჩემი თვალებით რომ უმზერდნენ სივრცეს
მლაშედ ჩამოჟონილი მარადისობის წვეთები
ჩვენი წარსულის მკერდზე მოშრიალე ძველი ბაღები
თოვლის საფლავში ჩაფენილი მშვიდად ფოთლები
ნოემბრის წვიმებს მოყოლილი პეპლების ფლეგმა
გველის კვერცხებივით ნაფორეჯები ვარსკვლავები
ქვები _ გამჭკნარი დედამიწის ცრუ მეჭეჭები
მუჭით შეფშვნილი ზეცის თავანს მრეში ქედნები
ვაზის ლერწებზე ამოკვირტული ციცინათელები
მზის ყვავილთა სურნელით გაბრუებული დილები
და მაინც გაფრინდით თოლიებო სამოთხისაკენ
თუ ძველი მისამართები
ჯერ კიდევ ჩაგრჩენიათ ხსოვნაში
თუ ძველი გზები
ჰაერის ქარვაში გამოხვეწილები
ჯერ კიდევ არ ამოუვსია არადქცევის თიხას
თუ ძველი სურნელები ჯერ კიდევ
გაბრუებენ ჩვენგან დავიწყებული არომატებით
გაფრინდით თუმცა არა ხართ სამოთხის ჩიტები
გაფრინდით თუმცა იქ არავინ გელოდებათ
გაფრინდით თუმცა არც ჩვენ ველით თქვენს დაბრუნებას
თქვენ ხომ არც საფოსტო მტრედები ხართ
და არც წმინდა სულის გადმომფენელი
წითელფეხება ფრთოსნები
რომ უფლის მადლი გადმოავლინოთ ჩვენ ზედა
გაფრინდით რათა იქაურობას უჩვენობის
ჰიმნები უმღეროთ
გაფრინდით რათა ჩვენი სიზმრები დააფრქვიოთ
უსიზმრობით გატანჯულ ძილებს
გაფრინდით რათა ჩვენი სულები ჩაუყვანოთ
უსულობით გატანჯულ ზეცას
გაფრინდით რათა ჩვენი სხეულები ჩაუტანოთ
უხორცობით გატანჯულ მიწას
გაფრინდით თოლიებო
გაფრინდით!



study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4106
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: სერგო წურწუმია   Fri Jul 14, 2017 9:48 am

სერგო წურწუმია

მოდი მოყევი შენი სიზმარი

მოდი მოყევი შენი სიზმარი
მე ვარ წყალი და გამატანე მივალ საითაც
მომიყევი სიზმრის სიბლანტემ
როგორ შეგაკრთო
გაგიქცია საგულედან მფრთხალი ზაზუნა
იმ სიბლანტიდან _ წებოვანი სიბნელის ზღვიდან
როგორ გამოჭრა განაკაფი ბრტყელშუბლა ფარგამ
როგორ დააღო სადესანტო გემივით პირი
და გველკუების ასეული გადმოანთხია
მომიყევი წყლის უდაბნოს როგორ ლახავდი
იმ პაწაწინა მღრღნელის ძებნაში
რომლის ნაკვალევს მადიდა ლუპით
თუ დალანდავდი
იმდენად მქრქალად ეტყობოდა ტალღის ზედაპირს
მომიყევი როგორ აწყობდი
ძველი პირატის გაფხავულ სკივრში
გარდასულ დღეთა მქრქალ ნეგატივებს
როგორ ალღობდი ცრემლის კირქვით
სიზმრის დამზრალ ფსკერს
როცა ნეგატივს ნეგატივზე ალაგებდი
მოხილვის შემდეგ
მომიყევი როგორ დასდევდი
მთას და მთას შორის აკიდებულს
ცის ქსელზე ექოს
რომელიც ერთხელ დედამიწას აღმოხდა ბგერად
და მერე ყველა ჩვენთაგანის ყურში გავლილი
მზის დედას მისწვდა მკვდარ ელეგიად
მოდი მოყევი შენი სიზმარი
როგორ მოგდევდნენ კურულიდან გაქცეული
შავი ხარები
როგორ გთელავდნენ და გფატრავდნენ
ბასრი რქებით ბეწვაჯაგრული ნაფლეთები
მრუმე ღამისა
მძიმედ გთქერავდნენ ჩლიქებით და შენც ტოვებდი
იმ კლდის ქიმებზე ამოფურჩქნულს
სისხლის მტევნად მღუარ ნაკვალევს
როგორ მოთესე შენი ძვლებით
ბინდის მინდორი
როგორ ააგე შენი ცრემლის ცივი ქვებით
ამაოების ოკეანეში მოტივტივე კიდობანი
მოდი მოყევი შენი სიზმარი
როგორ გეწვოდა ცეცხლის ჩქერში
ნისლის მანდილი
რომელიც თოვლის ველში ერთ დროს ელავდა
ქრებოდა და ისევ ელავდა
იმ კაცის ცხადთაშორისებში
რომელმაც საკუთარ სამშობლოში მოვლო
ლურჯად ნახავერდები უდაბნო
და მერე ენდო ფრთებს
რომლებიც არ ამოსვლია
მოდი მოყევი შენი სიზმარი
როგორ დაწდი ლექსის წყლისაგან
დედათა წესის ნაქცევივით
მთვარის ნაწრეტად რომ დაგდინდა
ვინ იცის იქნებ ყველა მსხვერპლზე წმინდა სისხლივით
ცოდვილი გარსის განწმენდას რომ ემსახურება
სხვა რომელია ამის მოქმედი
სხვა რომელია ამის მტვირთველი
სხვას რომელს ძალუძს
საკრალური აქტის ჩადენა
ასე მარტივად
ასე მშვიდად
ასე ციკლურად.
მოდი მოყევი შენი სიზმარი
მე მას წავიღებ ამ ტალღების ცხელ ღადარში
მკვიდრად შეფუთულთ
და იქ მივიტან
სადაც მისგან სინამდვილეს აცხობენ ჩვენსას.


მშვიდად, იარაღო!

საწოლი _ ბირთვული ზმანებების რეაქტორი,
სიზმრის სოკოების ამყვავებელი,
მიმიძღვის უცნაური ნათლით ნაფენი
თოვლივით ქათქათა ველებისკენ,
სადაც გაქვავებული სიცოცხლის ხეყოფილად
ყინვით აციმციმებული ერთადერი ქოლგა დგას,
რომლის კვარცხლბეკისკენაც ფერშეუმღვრეველ
მიტკლის ზედაპირს
მეწამული ვარდის ფურცლებად დაწინწკლული
ხასხასა სისხლის ნაფეხურები მიემართება.
ჰაერი, როგორც ჭაობის წყალი,
მღვრიე და მლაშე შემოდის ჩემში,
რომ ფილტვებს ჰქონდეს საწვავი ბლომად
და არ შევწყვიტო უდროოდ ფრენა
იმ ორბიტაზე, ერთხელ შემთხვევით რომ მომესახა
და დამავიწყდა უკვე ისიც, თუ რამდენი საუკუნეა
რაც დავტრიალებ...

(მშვიდად, იარაღო!..)

ცივილიზაცია მხოლოდ ქართულად იწყება სიტყვით „ცივი“
(შეიძლება „წივილიც“ გაგვეელვოს ან „ცელის წივილი“)
და იქნებ ამიტომაც გვაციებს ტანში
როცა ცივილიზაციას _
სამყაროს უმაღლეს მიღწევებს _ ვეზიარებით...
ჩვენთვის უმჯობესი ალბათ ის იქნებოდა,
ცისფერ სივრცეში მოსრიალე შავი ფრინველების
თეთრი მუცლებისათვის გვემზირა
და არა ვერცხლისფერი მონსტრების
თუნუქის სტომაქებისთვის,
საიდანაც ყოველწუთიერად შეიძლება გამოფრინდნენ
ცეცხლოვანი ლითონის ჭუპრები,
რომლებიც ხმელეთთან შეხებისთანავე
ათასფრთიან პეპლებად გაინთხევიან,
იქნებ ხეების გაბარჯღული ვარჯებისათვის გვეჭვრიტა
და არა ლითონის აჩონჩხილი კონსტრუქციებისთვის,
ქალაქთა სიმბოლოებად ქცევის ამბიცია რომ აღბეჭდვიათ
ცივი შუბლების გლუვ ზედაპირზე
ან რკინაბეტონისა და შუშის ურჩხულებისთვის,
რომელთა ნაწლავებში ათასობით ადამიანი
მატლივით დაღოღავს ყოველდღიური სარჩოს მოსაპოვებლად
განსაცვიფრებელი და მონური გულმოდგინებით.
ჩემი მეომარი, ხელშუბიანი, ყამა-სატევრიანი
წინაპრები სიცილით დაიხოცებოდნენ,
რომ გაეგოთ, მათი უშორეულესი ბადიში
აჭიმებსა და ვიწრო კოსტიუმში ჩაკვეხებული,
ფერად-ფერადი ჰალსტუხებით გამონასკვული,
ცათამბჯენის რომელიღაც სართულის წიაღში
ამუშავებს რომელიღაც კორპორაციის
საცოდავი ქაღალდების დასტას დასტაზე
და ეს ჰგონია კაცობრიობისთვის გაწეული დიდი ამაგი...
უმჯობესი იქნებოდა, გიგანტურ კუთა
კორიდით დავმტკბარიყავით და არა
„M1 Abrams-ებისა“ და „Т-90 МС-ების“ ჯახით,
საკუთარი რაკეტებით გვეთამაშა,
დღეში თუნდაც ასჯერ და უაზროდ ერეგირებულებით
და არა ბალისტიკური ფალოსებით,
ბირთვულით სპერმით რომ აქვთ პარკუჭები გამოტიკნილი.
აბა ვინ იტყვის:
ვისთვის უნდა ჩამოღამდეს დასასრული,
ვისთვის დადგეს ზმანებების აპოკალიფსი?..
იქნებ ღმერთი, რომლის იმედიც ადამის ძეს
საბოლოოდ არ დაჰკარგვია,
ამჯერადაც სადმე, თავისგანვე ქმნილი სამყაროს
რომელიმე უშორეულეს კიდეს ჩარჩეს
ვარსკვლავთა ლაფში
და აპოკალიფსის გამოჟონვა _
ზმანებების რეაქტორიდან რეალობაში _
ისევე გამოეპაროს,
როგორც ოდესღაც იმ კოსმოსის რომელიღაც
გამოხუნებულ პერიფერიაში მიკარგულ
ციცქნა პლანეტაზე მომხდარი
პლანეტარული მასშტაბის ტრაგედია _
თავისი საყვარელი ძის ჯვარცმა
გამოეპარა თვალთახედვიდან
ისეთი უმადური და ბეცი არსების მიერ,
ადამიანი რომ უწოდებია
მოაზროვნედ მიჩნეული ტალახისთვის
და იმდენად კადნიერი აღმოჩენილა,
უფლის ქმნილებად აღუზევებია უღირსი თავი.
არ ელოდა ასეთ უმადურობას, ალბათ!.. რას იფიქრებდა?..
იმ საბრალო, საწყალობელი არარაობისგან!..
თავისივე თავის მტერი რომ აღმოჩნდა,
როცა ჯანყი და მკრეხელობა იქცია წესად,
იქცია წესად და იმ ამაო ფაფხურს დაუდო საძირკვლად,
მერე თვითონვე ცივილიზაცია
რომ შეარქვა ფუყე სახელად...

(მშვიდად, იარაღო!..)

ვერ დავამადლი საკუთარ ფილტვებს,
ჰაერს რომ ვაწვდი.
აქ ნებას ჩემსას ძალზე ცოტა მიუძღვის წვლილი,
ინსტინქტი არის საფუძველი სუნთქვის ციკლების.
გულს ვერ მივცემდი ინსტრუქციას, როგორ ეძგერა,
ძგერა ხომ გულის უმთავრესი არის ფუნქცია,
იგი ჩვენს სურვილს ნამდვილად არ ემორჩილება!
ვერ დავამადლი თვალებს, მზერით თითქოს ვავსებდე,
მე არც კი ვიცი, სად იშვება თვალების გზნება,
არც ყურებს უნდა მივამადლო, წესით, სასმენლად
მუდამ ფხიზელი რომ აქვთ მზაობა,
სმენა თანმდევი არის ნიჭი იმ ორგანიზმის,
რომელსაც თავად ჩვენ სახელვდებთ ადამიანად,
გითხრათ სიმართლე, ვერც სიზმრების დაბადებას
ვერ ვაკონტროლებ,
თორემ დაღვრემილ ღმერთს, რომ მედგა გვერდით
დაღლილი და ჩამომეყრდნო მხარზე ხელებით,
მერე ხელებზე მიასვენა უმწეოდ თავი,
მითხარით ერთი ვით ვისიზმრებდი,
ვით გავბედავდი, მიმეწვია სიზმარში სტუმრად?
იგი ხომ აგერ,
სულ ახლახან დამიმეზობლდა!

(მშვიდად, იარაღო!..)

ცხოვრებიდან და
პოეზიიდან განდევნილი რომანტიკა _
გაქუცული ძუკნა ძაღლი, შორს მილასლასებს
და სივრცეს ავსებს მზე _ ხელმეხის მცხუნვარე ელვა.
მე იცი ვინ ვარ?
იცი ვინ ვარ? _
საკუთარ თავს ვეკითხები
და ის მპასუხობს:
ვიცი!..
შენა ხარ თვითმკვლელების შთამომავალი,
სამ სუიციდში დაცემული წინაპრები
ჯიშს გიმშვენებენ
და გულით დაგაქვს თვითმკვლელობის
მწველი ცდუნება!..
ერთმა იმათგან სამჯერ გაჰყო თავი მარყუჟში _
არ მოისვენა, სანამ თავი არ მოასვენა...
მეორე უფრო პროგრესული აღმოჩნდა მაგ მხრივ,
ანტიფრიზს მისცა საშუალება
ჩაექრო მისი შინაგანი მხურვალების მუდმივი კერა.
მესამემ კი რა! აუკრძალა ჭამა საკუთარ
პირს და უარი განაცხადა ამქვეყნიურ არსებობაზე.
არავინ იცის ეს პროტესტი იყო რისადმი
ან ვისადმი გაცხადებული...
არ ჭამა... არ სვა... ჩიტისხელა არ გახდა სანამ,
მერე ჩიტივით განუტევა ზეცისკენ სული...
არა!.. მე მზე ვარ, მზე-ვარსკვლავი,
ვარსკვლავ-გიგანტი,
უკანასკნელი ყვავილობის ჟამით ვნებული,
მზე გაცდენილი საკუთარი არსის ნაპირებს,
რათა სამყაროს თვალი მოვჭრა საბოლოო
გაელვებით და მერე გავქრე, დავწდე, გავიმქვრა,
ჩავიღვარო პისტოლეტის ლულის შავ წრეში _
ჯუჯა ცთომილის მიერ ნაშობ უძირო ხვრელში.

აი, რად ვამბობ, მშვიდად-მეთქი, იარაღო!
მშვიდად იწექი იმ ყურთბალიშზე,
მიგასვენეს სადაც ოდესღაც.
მშვიდად იწექი, შენი ჟამიც, გჯეროდეს, მოვა!

და მაშინ მოხდეს მოსახდენი _
თიხა წაიღოს თიხამ
თიხა შეერთოს თიხას
სული სად წავა, სად?
ერთხელ იქნება, მიწის საშო დაიგმანება,
რომ თესლებად ასე ფრთხილად მიბარებულნი
გაგვაღივოს და ზესთასოფელს აღმოგვაცენოს...

და ყვავილების პერისკოპიც არ ამოცურავს
ბლანტად მღელვარი ოკეანის ზედაპირიდან,
რომ გალაქტიკებს წამით შევავლო
თვალების ღიად დარჩენილი ორივე ფოსო,
მაგრამ სად,
აბა სად იქნება თავად კოსმოსი _
სამყაროს რიტმი,
კონვენცია და
ჰარმონია!..

(მშვიდად, იარაღო!..
მშვიდად!)...



study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4106
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: სერგო წურწუმია   Fri Jul 14, 2017 9:50 am

სერგო წურწუმია

დიდი ხუთშაბათი

დღეს დედა დილიდან ტრიალებს,
დღეს დედა დილიდან არ ისვენებს,
დიდი ხუთშაბათიაო, წმინდა დღე,
დღეს სულებს სადილი უნდა გავუმზადოთ,
დღეს უნდა დავაპუროთო მომყმარნი,
დღეს პური _ ქრისტეს ხორცი მივართვათო,
დღეს ღვინო _ ქრისტეს სისხლი ვასმიოთო,
დღეს უნდა დავარწყულოთო მწყურვალნი,
დღეს უნდა დავამშვიდოთო მშფოთვარნი,
დღეს უნდა შევირიგოთო მომდურავნი,
დღეს უნდა დავამდიდროთო უპოვარნი,
დღეს უნდა დავმოსოთო განძარცვულნი,
დღეს უნდა გავუთენოთო შავეთი,
სანთელ-საკმეველი მივუკმიოთ,
ლოცვა-ვედრება მივუთბოთო,
რათა ისუფევონ მშვიდობით.
ტაბლას საგანგებოდ მოამზადებს,
გააწყობს, გაავსებს ხორაგით,
პურ-ღვინოს დაუდგამს გარდასულებს,
სასურველ კერძს დაუდგამს თითეულს,
სანთლებს დაანთებს ყოველ ჯამთან,
ჭიქებს ღვინოთი შეავსებს,
წყლით და ლიმონათით შეავსებს,
აჰა, საბრალონო, თქვენი ლუკმა,
აჰა, საბრალონო, თქვენი ყლუპი! _
„ჯვებე, რა მოგესურვილაო,
რა კერძი გენატრებაო, შურიგე?
შენ, ძმაო, რისი გწვავსო წადილი,
შენ, ბაბა, რა გინდა, დაგიდგაო,
შენ, დედა, რა კერძი გიწილადო,
და სხვანო, რა გინებთო ულუფად?“
ტრიალებს, წამითაც არ ისვენებს,
სახლის კარს ფართოდ გამოაღებს,
„მობრძანდით, ძვირფასებო, მობრძანდითო!“ _
და სულებს ცოცხლებივით მასპინძლობს,
თითქოსდა რიგ-რიგად შემოსულან,
რიგით დამსხდარანო ტაბლასთან,
მიიტკბობს, თავს ევლება, მსახურებს,
არ უნდა ვინმე დარჩეს გულნაკლული,
არ უნდა ვინმე დარჩეს ნაწყენი.
„დღეს მათი დღეაო, ნანაგე,
ოლაღონ, დანაყრდნენ და დარწყულდნენო,
რათა კმაყოფილნი დაუბრუნდნენ
თავიანთ მარადიულ სამკვიდროს,
თავიანთ უსასრულო მდუმარებას,
თავიანთ უსასრულო ნეტარებას,
თავიანთ უსასრულო მოლოდინს,
სხვა მკვდრის არ შეაჩერდნენ ლუკმასო,
სხვა მკვდრის არ მოისურვონ ყლუპიო.
დღეს მათი დღეაო, ნანაგე!..
დღეს დიდი დღეაო, ნანაგე!..
ჩვენს ძველებს ასე უქნიათო,
ჩვენც ასე უნდა ვქნათო, ნანაგე,
ოდესმე ჩვენი დღეც იქნება
და მომავალი გვიმასპინძლებს,
ჩვენი ბადიში დაგვაპურებს,
ჩვენი მოიშმოი დაგვარწყულებს,
სანთლებით გაგვითენებენო ყიამეთს.“
თან მათთან თავდადრეკით ბოდიშობს:
„რა ვქნათო, რით გათნიოთ კიდევო,
პური და მარილი მოგაგებეთ,
ღვინო და წყალი მოგართვითო,
სანთელ-საკმეველი გიკმიეთო,
ლოცვით გაგითბეთო უფალი.
ბოდიში, თუ რამ ვერ შეგისრულეთ,
თუ ვერ დაგიხვდითო საკადრისად,
თუ გულნაკლულად გვრჩებითო.“
დედა ტრიალებს ამ დილიდან,
და მე ამერია სათვალავი,
და მე ამერია დროთა სვლა,
ეს დილა, ნეტავი რომელია,
რა დილა გაგვითენდა ამ დილით?
ასე ტრიალებდა ქრისტემდეც,
ასე ტრიალებდა ღმერთამდეც,
დედა დასაბამიდან ტრიალებდა...
დედა იტრიალებს ქრისტეს მერეც,
დედა იტრიალებს ღმერთის მერეც,
დედა იტრიალებს მარადის...


ბრმა პეკინეზი, სახელად - ტოჰა

ორი წელია, ტოჰას ნათელს ბინდის ფერი აქვს,
ძაღლის სიზმრების ფერადებში გაზავებულის.
მოულოდნელად ჩამოფშვნილის წყვდიადის წიაღ
მთვარის ათასი ნაწილაკი ელექება თვალთა ფოსოში,
სადაც ოდესმე მღუარ მზეთა ბრუნავდა დისკო
და ამ ცხოვრების გადიოდა ცოცხალი კინო.
ახლა მოხუცის დინჯი ნაბიჯით,
ხელჯოხიანი, მიუყვება სხივის ბილიკს
შავფოთლება, დიადი ღამე.
მას დაეკარგა მირიადი ციდან ვარსკვლავი,
ქარმა წახვეტა თითქოს მტვერი ერთი დაბერვით.
უცებ აღმოჩნდა არადყოფნის სიმსუბუქეში
და მოლანდებად შემოექცა ყოველი არსი.
მოულოდნელად შეაბიჯა წყვდიადის ქვაბში,
გამოსასვლელიც ჩაეგმანა ჯახუნით კარი.
სამეგრელოს ცა ჩაიმარხა პეკინელი ქალბატონის
თვალთა ღიობში, _
უკანასკნელად დანახული ქაშანურის ლურჯი ლამბაქი
და ალმაცერად მორიალე ბინდის ქინქლები.
ტოჰა მზესავით ბეწვის სხივებს აფენს მიდამოს
და პაწაწინა, პაჭუა ცხვირით
ნაცნობ ჰაერს უსინჯავს გემოს,
ხოლო ყურებით ნაცნობ ბგერებს
აწალიკებს, როგორც ანეულს,
ხელებს _ გამოწვდილ თაფლაკვერებს
ლოკავს დანდობით
და იმათ სილბოს იღებს როგორც უფლის წყალობას.
დედა არ ახსოვს ტოჰას თითქმის,
მისი კერტების არ ახსოვს სიტკბო,
მისი რძის სითბო, დვრილებიდან გადმოდენილი,
ხაოიანი მისი ენის ნედლი ალერსი.
რადგან დიდია უკვე ტოჰა,
რადგან გამოვლო მაკეობის ისე ასაკი,
თვალით ხვადი რომ არ დაუნახავს,
და ახურებულს ტანში ცრის და ეს თუ გაუმხელს,
დედრი რომ არის და თავადაც მართებს ძუობა.
მხოლოდ სიზმარში, ათასფერში,
ათასში ერთხელ,
ის ხდება დედა და იდენს სიტკბოს
დვრილებიდან ვარდისფერი ლეკვებისთვის,
მისეულნი რომ ჰყვანან მკერდზე.
და მაშინ ტოჰა ვერ ისვენებს,
ცმუკავს და ანცობს,
ტრიალებს როგორც
ბორბლის წრეში მბრუნავი ციყვი,
დასდევს საკუთარ ხმას,
პირიდან რომ გაქცევია,
აგერ რომ გარბის და საცაა წასწვდება კუდზე.
(მხოლოდ ასეთ დროს თუ შეატყობთ,
ბრმა რომ არის, შუქდაწრეტილი).
პეკინეზს, ბრმასაც,
ძარღვში სისხლთან დაუდის ერთად _
ცხოველის გეში,
ჯიშის გზა
და ძველი ჩინეთი.
ხსოვნას კი ჩარჩა
ტექნიკური პროგრესის რისხვა,
ადამიანის გულქვაობით გაჯერებული,
მომაკვდინებელ სალტეთა ღრჭენა,
ჩამომხობილი თავზე შვავი
და ჩამქრალი პატრონის სახე...
როცა თვალს ახელს, არარსებულს,
არარსებულ მზეს,
არარსებულ ცას,
არარსებულ ქვეყანას ხედავს.
რადგანაც თქმულა: ვინც თვალხილული იხილავს რამეს,
სხივდაშრეტილიც იმასვე ხედავს...
ორი წელია, ტოჰას ლოკავს სიკვდილის ენა
და დედის ალერსს შეახსენებს ეს რბილი ხაო.


სიყვარულის თეთრი საფლავი

მოალერსე თვალების ერთურთში ჩახედვის ჟამს
სიყვარულით ჩასახულების
და თავად მათიც _ სიყვარულით ჩამსახველების
საფლავები სხვაგვარი ფერადოვნებით
აფეთქდება ხოლმე ყოველ აპრილში,
რადგან იმქვეყნად თან მიჰყვება
და წლების მერეც
სიყვარული ჟონავს მიწიდან.
არადა, ჯოჯოხეთი აქვეა თურმე,
მიწისზედეთში და ის მაშინ ხდება საჩინო,
როცა შენ კარგავ სიყვარულის მეორე მხარეს
და ცალმხრივად განათებულს
ბნელი მხრიდან უცქერ ნახევარს,
რომელიც უკვე აღარ არის შენი და იცი,
რომ აღარასდროს ის სინათლეც არ დაბრუნდება,
ერთ მთლიანობად რომ აქცევდა თქვენს ერთად ყოფნას...
შენი საფლავი ფერადებით ვერ აყვავდება,
რადგან სიყვარულს თან რომ უნდა გაგყოლოდა
მკერდზე მირგული ამულეტივით,
ყავლი მანამდე გაუვიდა,
სანამ შენ მიწის მდგმური გახდებოდი
და ძალადაკარგულ თილისმას კი რა შეუძლია
გარდა იმისა, რომ ამოგშანთოს
მკერდზე მწვავე ხსოვნის ტვიფარი.
შენი სამარე ბნელი შუქით თუ იქნება გამორჩეული
და სხვა საფლავებს შორის მდუმარედ ჩაწვება,
როგორც სიყვარულისგან დაცლილი საწოლი,
რომ აღბეჭდვია ზედ დაგერის მიმქრქალ კადრად
მკერდის ცისკრები და ბოქვენის მუქი ლელქაში.
დაკარგულია უნუგეშოდ ყველა წარსული,
როგორც ულმობლად აცელილი ყაყაჩოს ველი
და ცალკეული მკვდარი ყვავილი
იმ გარდასულის ყოველი დღეა,
როცა მზეები ბრდღვიალებდნენ შენს თვალთა ცაში.
კარჩაგმანული შუშის კოშკის მიღმა დარჩენილ
მამრი ფუტკრისგან გარჯა ურცხვად გამოძალული,
ბურიმე იყო _
რითმით ბოლოგაწყობილი ბედის ხუმრობა,
რომელშიც მხოლოდ სიტყვების განლაგება გევალებოდა,
როგორც ცის მთების ქვიშაქვების თოვლით მოფენა
და შენც შესძელი ეს ისეთი გულდაჯერებით,
თითქოს აწყობდა იმპროვიზებულ ფაზლის სურათს
პატარა ბავშვი
და გიხაროდა მოულოდნელ დღეთა რიგი თუკი ერთმანეთს
წაეწყობოდა, მონარქების მოხატული ფრთების ნაყშივით
და ვერ კი გრძნობდი რომ ეგ ფაზლი
წინდაწინვე შექმნილ ნახატს წარმოადგენდა,
მერე დაჩეხილს იმ ცალკეულ ფერად ფრაგმენტად,
რომლებიც ყუთში ისე ჩანდნენ, თითქოს ვერასდროს
ვერც ერთი მარჯვე ხელი ვერ ააწყობდა.
ყავის ნალექში ჩაიმარხა შენი წარსული,
იმის დახლართულ ხატ-ხაზებში დაებნა კვალი,
შენმა ფრანებმა დაივიწყეს ქარის სიმღერა,
რომელიც ძაფით შენს გულამდე ჩამოდიოდა
და ცის ნაპირთან აფრენილი მოჰყვებოდი
ქაღალდის ფრთოსანს.
დიდხანს იხშობდი ფრენის რეფლექსს
ამ ამბის შემდეგ,
რადგან ჩაგიდგა ტანში შიში, მომთაბარე მზეს
არ გაჰყოლოდი და გზა უკან არ აგბნეოდა,
არა, არ გსურდა არსად წასვლა და გადაკარგვა,
რადგან იცოდი ქალის სული როგორ დაგეპყრო,
როგორ გექცია შენი სულის გაგრძელებად
და შიგნიდან მთრთოლვარე ხელით
მოფერებოდი მისი სულის უნაზეს სხეულს,
მაგრამ ის ხელიც გაუხეშდა
და სულებიც ამოშრა ისე, როგორც ოდესმე თვალკამკამა ტბა
ამოშრება მოვარვარე ასტეროიდის ჩავარდნის გამო,
მერე გვემათა თრომბით გაჭექილი წარსულიც გარჩა
ზღვიდან უეცრად ამოზიდულ
ხელისგულისტოლა კუნძულის პეშვზე
და ახლა სანახევროდ ცარიელი საწოლი ჰგავს
საფლავის ქვას ორი სურათით,
ერთს რომელთაგან ჯერ უბრალოდ არ აწერია
მისი პატრონის ამქვეყნიდან წასვლის თარიღი.
როგორ აყვავდეს სიყვარულის
თეთრი საფლავი?


study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4106
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: სერგო წურწუმია   Fri Jul 14, 2017 9:52 am

სერგო წურწუმია

წარმოსახვით აღდგენილი ძველი სახლი

კიბის ჩონჩხისგან დარჩენილი
კონსტრუქცია
ჟანგადქმნილი ლითონის ჯართი
საშიშრადქცეულ ბასრი ჭანგებით
ცასმიმატებულს
ჩაჰფრენია სიცარიელეს...

ვინ იცის,
განა ახსოვს ვინმეს
რამდენი პატარძალი აუტარებია
თეთრკაბიანი მის საფეხურებს
რამდენი აკვანი აუტატებიათ
იმ საფეხურებზე ამავალ მშობლებს
რამდენი ბალღი
საკუთარი ბედნიერების შესახვედრად
ასკინკილით ჩამომავალი
გამოუშვია ცხოვრების გზაზე
რამდენი ვაჟი ჩამოუცილებია
ომში წამსვლელი
და რამდენ მათგანს
სახლის ხის კედლებზე ამოუკაწრავს
სახელი გვარი და
იმ ბოლო ნახვის თარიღი
თითქოს საკუთარ საფლავის ქვებს
წააწერეს სიკვდილის ჟამი.
რამდენი კუბო ჩამოუტარებია
მის საფეხურებს
უკანასკნელ გზად მიმავალი...

არის კი ვინმე დარჩენილი
ეს ვისაც ახსოვს?

მაგრამ მე ხომ ვარ...

და აჰა კიბის წარმოსახვით
აღდგენილმა საფეხურებმა
ჩემი ბავშვობის მოგონება
ჩამოატარეს.



დილა _ ნიუ

მას ჰქონდა მდედრის ძუძუები
ჯანსაღად მსუყე
ხორბლისფერი და ხორკლიანი
მწიფე შინდის ორი მარცვლით
დასრულებული
მას ჰქონდა მდედრის მოქნეული
და შხვართი წელი
ფერ-ხორციან კიდურებს შორის
მუქი ხუჭუჭის საფარველქვეშ
დასრულებული
მას ჰქონდა მდედრის ცხელი საშო
უშურველად მიმღები თესლის...
მას ჰქონდა მდედრის ახვეწილი
მსუბუქი ქედი
და ჰქონდა თმების უჩვეულოდ
კოხტა ბულული
მას ჰქონდა
მდედრის დაბურცული
მხურვალე ბაგე
წყლიანი და თან
ვნებისაგან ელდის მომგვრელი
მას ჰქონდა
მდედრის ნისლმომდგარი სველი თვალები
შინაგანი ცეცხლით მკვესავი
მას ჰქონდა მდედრის ლბილი გული
ვიოლონჩელის ღუღუნით სავსე
მას ჰქონდა სული მოზეიმე გაზაფხულის
ცამოხატული ჭრელი აკრილით...

დილა იყო მდედრი...


study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: სერგო წურწუმია   

Back to top Go down
 
სერგო წურწუმია
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: