არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანისიმღერიდან სიტყვამდე. * მიხო მოსულიშვილიჰელესა (კინორომანი). * თამარ ლომიძეზღვარი (ლექსები).
* ბელა ჩეკურიშვილიშეკითხვად სიზიფეს (ლექსები) * ხათუნა ცხადაძე (მთარგმნელი) უმბერტო ეკო „ფუკოს ქანქარა“
* ლაშა ბუღაძენავიგატორი (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - „ბუზთა ბატონი“ (რომანი) * ზაზა თვარაძესიტყვები (რომანი).
* მიხეილ ანთაძესაიდუმლოებით მოცული უ.შ, სინქრონისტულობის პრინციპი. *
* რადიარდ კიპლინგი - აი ასეთი ამბები (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძევახტანგური (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილიდიდი ძუ დათვი (რომანი). * ნინო ნადირაძეVIA SOLIS (ლექსები). * მარიამ ხუცურაულისანათა (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling).
* ბესიკ ხარანაულიმთავარი გამთამაშებელი. * მიხო მოსულიშვილისულის მდინარე (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილიფრთები და ხელები (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძეომში, როგორც ომში * ზაალ სამადაშვილი – ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე * ირაკლი ლომოური – ავტონეკროლოგი
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * ქართული პიესა 2012 (ექვსი პიესა).
* თამრი ფხაკაძე – ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – დიალოგი წყვდიადში
* გიორგი კაკაბაძენიკო ფიროსმანი (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – ვაჟა-ფშაველა (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ანეტა ანდრონიკაშვილი

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4084
Registration date : 09.11.08

PostSubject: ანეტა ანდრონიკაშვილი   Sat Feb 11, 2017 8:22 pm

ანეტა ანდრონიკაშვილი — (1892 — 1916); მედდა გემ–ჰოსპიტალ „პორტუგალზე“; 1916 წლის 30 მარტს (ძველი სტილით 17 მარტს) „პორტუგალს“ ბუქსირით მოყავდა რამდენიმე ბრტყელძირიანი ნავი, რათა სანაპიროდან დაჭრილები აეყვანა ხომალდზე. ქალაქ რიზესთან, შავი ზღვის თურქეთის სანაპიროსთან, ხომალდი შეჩერდა, რადგან ერთი პატარა ნავი იძირებოდა და მისი შეკეთება გახდა აუცილებელი. იმ დროისთვის „პორტუგალზე“ არ იყვნენ დაჭრილები, მაგრამ იყო წითელი ჯვრის ექიმებისა და მედდების შტატი, და, ჩვეულებრივ, გემის მომსახურე პერსონალი. ხომალდის ეკიპაჟი ხედავდა, რომ პერისკოპი მიუახლოვდა გემს, მაგრამ რაკი „პორტუგალი“ მცურავი ჰოსპიტალი იყო და დაცული იყო ჰააგის კონვენციის თანახმად, არავითარი თავდაცვითი ზომები არ მუღიათ. გერმანულმა წყალქვეშა ნავმა SM U-33 გაუფრთხილებლად გაუშვა ტორპედო, რომელიც ხომალდს აცდა. წყალქვეშა ნავი კაპიტან-ლეიტენანტ კონრად განსერის მეთაურობით, ისე დაბრუნდა, კვლავ გაუშვა ტორპედო 30 ფუნტის მანძილიდან, რომელიც სამანქანო განყოფილების მახლობლად მოხვდა ხომალდს და ორ ნაწილად გახლიჩა[4]. ანეტა ანდრონიკაშვილმა სხვას დაუთმო თავისი მაშველი რგოლი და ასე დაიღუპა.

1916 წლის 30 მარტს (ძვე­ლი სტი­ლით — 17 მარტს) „პორ­ტუ­გალს“ ბუქ­სი­რით მოჰ­ყავ­და რამ­დე­ნი­მე ბრტყელ­ძი­რი­ა­ნი ნა­ვი, რა­თა სა­ნა­პი­რო­დან დაჭ­რი­ლე­ბი აეყ­ვა­ნა ხო­მალ­დ­ზე. ქა­ლაქ რი­ზეს­თან, შა­ვი ზღვის თურ­ქე­თის სა­ნა­პი­როს­თან, ხო­მალ­დი შე­ჩერ­და, რად­გან ერ­თი პა­ტა­რა ნა­ვი იძი­რე­ბო­და და მი­სი შე­კე­თე­ბა გახ­და აუცი­ლე­ბე­ლი. იმ დრო­ის­თ­ვის „პორ­ტუ­გალ­ზე“ არ იყ­ვ­ნენ დაჭ­რი­ლე­ბი, მაგ­რამ იყვნენ წი­თე­ლი ჯვრის ექი­მე­ბი და მედ­დე­ბი და, გე­მის მომ­სა­ხუ­რე პერ­სო­ნა­ლი. ხო­მალ­დის ეკი­პა­ჟი ხე­დავ­და, რომ გემს პე­რის­კო­პი მი­უ­ახ­ლოვ­და, მაგ­რამ „პორ­ტუ­გა­ლი“ მცუ­რა­ვი ჰოს­პი­ტა­ლი გახ­ლ­დათ და და­ცუ­ლი იყო ჰა­ა­გის კონ­ვენ­ცი­ის თა­ნახ­მად, ამი­ტომ არა­ვი­თა­რი თავ­დაც­ვი­თი ზო­მე­ბი არ მი­უ­ღი­ათ. გერ­მა­ნულ­მა წყალ­ქ­ვე­შა ნავ­მა გა­უფ­რ­თხი­ლებ­ლად გა­უშ­ვა ტორ­პე­დო, რო­მე­ლიც ხო­მალდს ას­ც­და. წყალ­ქ­ვე­შა ნა­ვი, კა­პი­ტან-ლე­ი­ტე­ნანტ კონ­რად გან­სე­რის მე­თა­უ­რო­ბით, ისევ დაბ­რუნ­და, კვლავ გა­უშ­ვა ტორ­პე­დო 30 ფუნ­ტის მან­ძი­ლი­დან, რო­მე­ლიც სა­მან­ქა­ნო გან­ყო­ფი­ლე­ბის მახ­ლობ­ლად მოხ­ვ­და ხო­მალდს და ორ ნა­წი­ლად გახ­ლი­ჩა. გემ-ჰოს­პი­ტალ „პორ­ტუ­გალ­ზე“ ქარ­თ­ვე­ლი მოწყა­ლე­ბის და ანე­ტა ან­დ­რო­ნი­კაშ­ვი­ლი (1892-1916) იმ­ყო­ფე­ბო­და. ანე­ტამ თა­ვი­სი მაშ­ვე­ლი რგო­ლი სხვას და­უთ­მო.
„ვგრძნობ­დი, რომ მემ­შ­ვი­დო­ბე­ბო­და, ვუც­ქერ­დი ესო­დენ ნა­ტიფს და ვურ­ჩევ­დი, ყვე­ლა­ფე­რი კი­დევ აეწონ-და­ე­წო­ნა, მო­ე­ფიქ­რე­ბი­ნა, არ აჩ­ქა­რე­ბუ­ლი­ყო, მან კი გა­დამ­წყ­ვე­ტი ჟეს­ტით, უსიტყ­ვოდ მაჩ­ვე­ნა, რომ ყვე­ლა­ფე­რი დი­დი ხნის ნა­ფიქ­რი აქვს და არა­ფერს და არა­ვის შე­უძ­ლია შე­უ­შა­ლოს ხე­ლი მი­სი ნე­ბის ას­რუ­ლე­ბას“ — ასე აღ­წერს ახ­ლო­ბე­ლი ანე­ტა ან­დ­რო­ნი­კაშ­ვი­ლის გა­მოთხო­ვე­ბას — მოწყა­ლე­ბის დად წას­ვ­ლი­სას.
რო­დამ და დი­ნა­რა ჯან­დი­ე­რე­ბი იგო­ნე­ბენ:
„ანე­ტა ან­დ­რო­ნი­კაშ­ვი­ლის მოწყა­ლე­ბის დად წას­ვ­ლა არა­ვის გაკ­ვირ­ვე­ბია, ის ისე­თი სათ­ნო იყო გა­რეგ­ნუ­ლა­დაც და სუ­ლი­ე­რა­დაც. ჩვე­ნი შტო ერეკ­ლე მე­ო­რე­დან მო­დის. ერეკ­ლე მე­ო­რის ქა­ლიშ­ვი­ლის, ელე­ნეს შვი­ლი მა­რი­ა­მი (ზოგ­ჯერ მა­ი­ა­საც ვე­ძახ­დით), ცო­ლად ჰყავ­და მალ­ხაზ ან­დ­რო­ნი­კაშ­ვილს, აი, აქე­დან არის ჩვე­ნი შტო. ანე­ტა მალ­ხა­ზის ძმის, სო­ლო­მო­ნის შვი­ლია. ბე­ბი­ამ ძა­ლი­ან ბევ­რი ტკი­ვი­ლი გა­ნი­ცა­და. სა­მი მიც­ვა­ლე­ბუ­ლი მი­უყ­ვა­ნეს ერ­თად. ანე­ტას ძმა მე­რა­ბიც ფრონ­ტ­ზე და­ი­ღუ­პა რუ­სეთ-სპარ­სე­თის ომ­ში (1916) და ბე­ბი­ას ძმა ივა­ნეც ფრონ­ტ­ზე და­ი­ღუ­პა. სა­მი­ვე მალ­ხაზ ან­დ­რო­ნი­კავ­შილ­მა ჩა­მო­ას­ვე­ნა და თა­ვი­ანთ მა­მულ­ში, კა­ხეთ­ში, გურ­ჯა­ა­ნის რა­ი­ონ­ში დაკ­რ­ძა­ლა. ივა­ნე 24 წელს მი­უნ­ხენ­ში გა­აგ­ზავ­ნეს სას­წავ­ლებ­ლად, შემ­დეგ არე­უ­ლო­ბა დიწყო და იქ დარ­ჩა, აღარ ჩა­მო­სუ­ლა. მახ­სოვს, მან გა­მო­მიგ­ზავ­ნა ბეთხო­ვე­ნის მე-9 სიმ­ფო­ნია ფუნ­ტ­ვენ­გე­რის დი­რი­ჟო­რო­ბით, სი­მე­ბიც გა­მო­მიგ­ზავ­ნა, კონ­ცერ­ტი მქონ­და და ის სი­მე­ბი და­ვა­გე ვი­ო­ლი­ნო­ზე. 1956 წელს მი­სი და ელე­ნე, ელიჩ­კაც გარ­და­იც­ვა­ლა. ყრუ-მუნ­ჯი იყო. პა­ტა­რა რომ ვი­ყა­ვი, ბე­ბია წა­მიყ­ვან­და ხოლ­მე და მის­თ­ვის ვი­ო­ლი­ნო­ზე მაკ­ვ­რე­ვი­ნებ­და, ელიჩ­კა ხე­ლით აჩ­ვე­ნებ­და ბე­ბი­ას ჩემ­ზე, რომ ჭკვი­ა­ნიაო. მა­შინ ვერ ვხვდე­ბო­დი და მე­რე გა­ვი­გე, რომ მას ჩე­მი დაკ­რუ­ლი არ ეს­მო­და...
მოწყა­ლე­ბის დად წას­ვ­ლა ოჯა­ხუ­რი ტრა­დი­ცია იყო. ჩვე­ნი ბე­ბია ელი­სა­ბე­დი და მი­სი და ნი­ნოც მოწყა­ლე­ბის დე­ბი იყ­ვ­ნენ ახ­ლან­დე­ლი უნი­ვერ­სი­ტე­ტის ლა­ზა­რეთ­ში. ბე­ბი­ას უფ­რო­სი და ნი­ნო ან­დ­რო­ნი­კაშ­ვი­ლი გა­და­ღე­ბუ­ლია მო­მაკ­ვ­დავ ვა­ჟა-ფშა­ვე­ლას სას­თუ­მალ­თან.
ერ­თხელ კი­რამ თქვა, ან­დ­რო­ნი­კაშ­ვი­ლე­ბი ძა­ლი­ან უიღ­ბ­ლო­ე­ბი ვარ­თო, მარ­თ­ლა ასეა...“
ის­ტო­რი­ის მეხ­სი­ე­რე­ბა­ში ჩა­ძი­რუ­ლი „პორ­ტუ­გა­ლი“ქარ­თ­ვე­ლი მოწყა­ლე­ბის დის ის­ტო­რი­ას ინა­ხავს. შავ ზღვა­ზე დატ­რი­ა­ლე­ბულ ამ ტრა­გე­დი­ას ომის ყვე­ლა­ზე დიდ სა­ში­ნე­ლე­ბას უწო­დებ­დ­ნენ, ამ ფაქ­ტ­მა მსოფ­ლიო აალა­პა­რა­კა. ჟე­ნე­ვის წი­თე­ლი ჯვრის სა­ერ­თა­შო­რი­სო ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ამ წი­თე­ლი ჯვრის ყვე­ლა კო­მი­ტეტს გა­უგ­ზავ­ნა მი­მარ­თ­ვა, რა­თა პრო­ტეს­ტი გა­მო­ეთ­ქ­ვათ გერ­მა­ნელ­თა და­ნა­შა­ულ­ზე — ითხოვ­დ­ნენ დამ­ნა­შა­ვე­თა დას­ჯას, თა­ნაგ­რ­ძ­ნო­ბის დე­პე­შე­ბი იგ­ზავ­ნე­ბო­და რუ­სეთ­ში, ჟე­ნე­ვა­ში. წყალ­ქ­ვე­შა ნავ­ში, რო­მელ­მაც ჩა­ძი­რა ხო­მალ­დი „პორ­ტუ­გა­ლი“ მოწყა­ლე­ბის დის თა­ნა­მე­მა­მუ­ლე­ე­ბიც იმ­ყო­ფე­ბოდ­ნენ. ისი­ნი პო­ლი­ტი­კუ­რი მო­წი­ნა­აღ­მ­დე­გის ხო­მალდს ძი­რავ­დ­ნენ...
„პორ­ტუ­გა­ლის“ და­ღუპ­ვის ის­ტო­რია სხვა­დას­ხ­ვა, ერ­თ­მა­ნეთ­თან და­უ­კავ­ში­რე­ბე­ლ გად­მო­ცე­მებს ეყ­რ­დ­ნო­ბა. მი­სი გე­ზიც — სა­ით მი­ცუ­რავ­და ხო­მალ­დი — მო­გო­ნე­ბებ­სა თუ გად­მო­ცე­მებ­ში სხვა­დას­ხ­ვაგ­ვა­რა­დაა წარ­მოდ­გე­ნი­ლი. არ­სე­ბობს ვერ­სია, რომ გე­მი ლა­ზის­ტა­ნის ნა­პი­რებ­თან მი­ცუ­რავ­და, მე­მუ­ა­რულ ლი­ტე­რა­ტუ­რა­ში ვკითხუ­ლობთ, რომ მას გე­ზი ბა­თუ­მის­კენ ჰქონ­და აღე­ბუ­ლი, ხო­ლო რუ­სუ­ლი ჟურ­ნა­ლე­ბი წერ­დ­ნენ, რომ გე­მი „პორ­ტუ­გა­ლი“ ოდე­სი­დან ან­ტა­ლი­ის­კენ მი­ცუ­რავ­და.
ჟურ­ნა­ლი „ნი­ვა“ დე­ტა­ლუ­რად აღ­წერს გე­მის ჩა­ძირ­ვას: „1916 წლის 17 მარ­ტი. დი­ლის 8 სა­ა­თი. გე­მი „პორ­ტუ­გა­ლი“ — მოძ­რა­ვი ჰოს­პი­ტა­ლი, სა­მე­დი­ცი­ნო კა­ბი­ნე­ტე­ბით და ავად­მ­ყო­ფე­ბით შუა ზღვა­ში შე­ვი­და. „პორ­ტუ­გალს“ ბუქ­სი­რით მიჰ­ყავ­და ტრა­ი­ლე­რი, რო­მე­ლიც გან­კუთ­ვ­ნი­ლი იყო დაჭ­რი­ლე­ბის გა­და­საყ­ვა­ნად. გა­მოჩ­ნ­და წყალ­ქ­ვე­შა ნა­ვი, ირ­გ­ვ­ლივ შე­მო­უ­ა­რა გემს და მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ერ­თ­მა­ნე­თის მი­ყო­ლე­ბით ორი ნაღ­მი ეს­რო­ლა. პირ­ვე­ლი ას­ც­და, ხო­ლო მე­ო­რე შუ­ა­გულ­ში, სა­მან­ქა­ნო ნა­წილ­ში მოხ­ვ­და. გე­მი აფეთ­ქ­და და შუ­ა­ზე გა­ი­პო. კი­ჩო და ცხვი­რი წყლის ზე­მოთ ავარ­და. გა­ვი­და ზუს­ტად წუთ­ნა­ხე­ვა­რი და „პორ­ტუ­გა­ლი“ ფსკე­რისკნ და­ეშ­ვა. და­ი­ღუ­პა 113 ადა­მი­ა­ნი“.
მი­ხე­ილ და­დი­ა­ნი თა­ვის მო­გო­ნე­ბებ­ში, რო­მე­ლიც ვა­შინ­გ­ტონ­შია და­წე­რი­ლი, სხვა ამ­ბებ­თან ერ­თად, დაწ­ვ­რი­ლე­ბით აღ­წერს წყალ­ქ­ვე­შა ნა­ვებს, რომ­ლებ­საც სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში შე­მოჰ­ქონ­დათ იარა­ღი. „სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში პირ­ვე­ლი წყალ­ქ­ვე­შა ნა­ვით გერ­მა­ნე­ლებ­თან ერ­თად ჩა­მო­ვიდ­ნენ მი­ხა­კო წე­რე­თე­ლი და მე­ლი­ტონ ოს­მან ბე­რი ქარ­ცი­ვა­ძე, რო­მე­ლიც სტამ­ბულ­ში ცხოვ­რობ­და. მე­ო­რე წყალ­ქ­ვე­შა ნა­ვის ექ­ს­პე­დი­ცია მარ­ცხით დას­რულ­და, ვი­ნა­ი­დან ზღვა არ იყო კარ­გი. წყალ­ქ­ვე­შა ნა­ვი, რო­მე­ლიც სი­ნათ­ლის შუქ­ზე იმა­ვე ად­გი­ლას უნ­და მი­სუ­ლი­ყო, სა­დაც პირ­ვე­ლი წყალ­ქ­ვე­შა ნა­ვი მი­ვი­და, გზას ას­ც­და და სხვა სი­ნათ­ლის­კენ გა­ე­შუ­რა, რაც რუ­სუ­ლი პოს­ტის სი­ნათ­ლე გა­მოდ­გა. წყალ­ქ­ვე­შა ნა­ვი­დან გად­მო­ვი­და ორი ქარ­თ­ვე­ლი და ორი გერ­მა­ნე­ლი, ერთ-ერ­თი ქარ­თ­ვე­ლი, გი­ორ­გი მა­ჩა­ბე­ლი, შემ­დეგ­ში ცნო­ბი­ლი ქარ­თ­ვე­ლი პარ­ფი­უ­მე­რი ამე­რი­კა­ში, რუ­სებს ხე­ლი­დან გა­უს­ხ­ლ­ტა. მე­ო­რე ქარ­თ­ვე­ლი, ორ გერ­მა­ნელ­თან ერ­თად, გა­ა­სა­მარ­თ­ლეს. გერ­მა­ნე­ლებ­მა ქარ­თ­ვე­ლე­ბის და­სა­ცა­ვად ბრალ­დე­ბა თა­ვის თავ­ზე აიღეს — ორი­ვე გერ­მა­ნე­ლი ბა­თუმ­ში ჩა­მო­ახ­რ­ჩ­ვეს. წყალ­ქ­ვე­შა ნავ­მა, რამ­დე­ნი­მე დღე იხე­ტი­ა­ლა ზღვა­ში — ეს იყო ის გერ­მა­ნუ­ლი წყალ­ქ­ვე­შა ნა­ვი, რო­მელ­მაც და­ღუ­პა სა­ნი­ტა­რუ­ლი გე­მი „პორ­ტუ­გა­ლი“, რო­მე­ლიც პა­რა­ლე­ლუ­რად იარა­ღით იყო დატ­ვირ­თუ­ლი. წყალ­ქ­ვე­შა ნავს გა­უფ­რ­თხი­ლე­ბია გე­მის კა­პი­ტა­ნი, უკან დაბ­რუ­ნე­ბუ­ლიყ­ვ­ნენ, თო­რემ ჩაგ­ძი­რავ­თო, რად­გან ვი­ცით, რომ გე­მი იარა­ღით არის დატ­ვირ­თუ­ლიო. გე­ნე­რალ გო­ლუ­ბოვს, რო­მე­ლიც ბა­თუ­მის სამ­ხედ­რო ოლ­ქის უფ­რო­სი იყო, გე­მის კა­პი­ტა­ნის­თ­ვის უბ­რ­ძა­ნე­ბია, გზა გა­აგ­რ­ძე­ლე­თო. რი­ზეს­თან, წყალ­ქ­ვე­შა ნავ­მა მარ­თ­ლაც ჩა­ძი­რა „პორ­ტუ­გა­ლი.“
1916 წელს გა­ზე­თი „სა­ხალ­ხო ფურ­ცე­ლი“ იუწყე­ბო­და: „დღეს, 27 მარტს, ქაშ­ვე­თის ეკ­ლე­სი­ა­ში გა­დახ­დი­ლი იქ­ნე­ბა პა­ნაშ­ვი­დი გემ „პორ­ტუ­გალ­ზე“ და­ღუ­პულ ანე­ტა ან­დ­რო­ნი­კაშ­ვი­ლის სუ­ლის მო­სახ­სე­ნი­ებ­ლად, რა­საც გუ­ლი­თა­დის მწუ­ხა­რე­ბით იუწყე­ბი­ან ნა­თე­სა­ვე­ბი და ნაც­ნო­ბე­ბი, ბე­ბია, დე­და, ძმე­ბი გან­ს­ვე­ნე­ბუ­ლი­სა.
ნა­თე­სა­ვე­ბი ამ­ბო­ბენ, რომ უიღ­ბ­ლო სიყ­ვა­რუ­ლის გა­მო წა­ვი­და ომ­ში მშვე­ნი­ე­რი და სევ­დი­ა­ნი ანე­ტა. ომის დროს თბი­ლი­სის მოწყა­ლე­ბის დე­ბის კურ­სე­ბი და­ამ­თავ­რა და წმინ­და ნი­ნოს ლა­ზა­რეთ­ში და­იწყო მსა­ხუ­რი. მე­რე ფრონ­ტის წი­ნა ხაზ­ზე გა­ემ­გ­ზავ­რა, ნა­ხე­ვა­რი წე­ლი ჭო­რო­ხის რაზ­მ­ში, უმ­ძი­მეს პი­რო­ბებ­ში მუ­შა­ობ­და და წერ­დ­ნენ, რომ უამ­რა­ვი ადა­მი­ა­ნის სი­ცოცხ­ლე გა­დაარ­ჩი­ნა. ბო­ლოს რუ­სულ-ფრან­გულ გემ­ზე „პორ­ტუ­გალ­ზე“ ავი­და. მი­სი ძმე­ბი კი ოს­მა­ლე­თის ფრონ­ტ­ზე იბ­რ­ძოდ­ნენ. ვინ, სად და რის­თ­ვის იბ­რ­ძო­და ეს კი არ არის მთა­ვა­რი, რო­გორც რე­ვაზ გა­ბაშ­ვი­ლი წერს, მთა­ვა­რი მა­თი სუ­ლის­კ­ვე­თე­ბაა: „თუნ­დაც ცუ­დად გა­გე­ბუ­ლი სამ­შობ­ლოს იდე­ის­თ­ვის თავ­გან­წირ­ვა“.
მან, ვინც უკა­ნას­კ­ნე­ლად და­ი­ნა­ხა ანე­ტა, ასე­თი სუ­რა­თი აღ­წე­რა: „ტალ­ღებ­მა რამ­დენ­ჯერ­მე გა­და­უ­ა­რეს გემს, ყვე­ლა­ნი სა­სო­წარ­კ­ვე­თილ­ნი დარ­ბოდ­ნენ, ეს დი­დი ხო­მალ­დი ფსკე­რის­კენ წა­ვი­და. ანე­ტამ თა­ვი­სი მაშ­ვე­ლი რგო­ლი უც­ნობ ბავ­შ­ვი­ან ქალს მის­ცა. თით­ქოს ქა­რიშ­ხა­ლი ამო­ვარ­დ­ნი­ლი­ყო...“ ანე­ტა ბო­ლოს შე­მაღ­ლე­ბულ­ზე, ან­ძას­თან და­უ­ნა­ხავთ, ორი­ვე ხე­ლით მო­უხ­ს­ნია მოწყა­ლე­ბის დის თავ­სა­ბუ­რა­ვი და ცის­კენ აუხე­დავს, „სვე­ლი ქა­რი უწე­წავ­და მშვე­ნი­ერ თმებს...“ ანე­ტას სხე­უ­ლი დიდ­ხანს ვერ იპო­ვეს, 20 დღის შემ­დეგ კი ზღვამ გა­მო­რი­ყა სამ­შობ­ლოს­გან შორს სა­ნა­პი­რო­ზე. ბერ­ძენ ბე­რებს უპო­ვი­ათ, წე­სი აუგი­ათ და და­უკ­რ­ძა­ლავთ. ის 24 წლის იყო.
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
 
ანეტა ანდრონიკაშვილი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: ბალღოო, აეს არი შენ სამშობლო...-
Jump to: