არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანისიმღერიდან სიტყვამდე. * მიხო მოსულიშვილიჰელესა (კინორომანი). * თამარ ლომიძეზღვარი (ლექსები).
* ბელა ჩეკურიშვილიშეკითხვად სიზიფეს (ლექსები) * ხათუნა ცხადაძე (მთარგმნელი) უმბერტო ეკო „ფუკოს ქანქარა“
* ლაშა ბუღაძენავიგატორი (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - „ბუზთა ბატონი“ (რომანი) * ზაზა თვარაძესიტყვები (რომანი).
* მიხეილ ანთაძესაიდუმლოებით მოცული უ.შ, სინქრონისტულობის პრინციპი. *
* რადიარდ კიპლინგი - აი ასეთი ამბები (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძევახტანგური (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილიდიდი ძუ დათვი (რომანი). * ნინო ნადირაძეVIA SOLIS (ლექსები). * მარიამ ხუცურაულისანათა (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling).
* ბესიკ ხარანაულიმთავარი გამთამაშებელი. * მიხო მოსულიშვილისულის მდინარე (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილიფრთები და ხელები (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძეომში, როგორც ომში * ზაალ სამადაშვილი – ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე * ირაკლი ლომოური – ავტონეკროლოგი
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * ქართული პიესა 2012 (ექვსი პიესა).
* თამრი ფხაკაძე – ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – დიალოგი წყვდიადში
* გიორგი კაკაბაძენიკო ფიროსმანი (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – ვაჟა-ფშაველა (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ბორის აკუნინი - მიხო მოსულიშვილი

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4168
Registration date : 09.11.08

PostSubject: ბორის აკუნინი - მიხო მოსულიშვილი   Thu Oct 13, 2016 12:37 pm


Boris Akunin (Grigory Shalvovich Chkhartishvili) with Mikho Mosulishvili


HONOR PRIMUM, ALIA DEINDE
(ინტერვიუ ბორის აკუნინთან, ანუ გრიგოლ შალვას ძე ჩხარტიშვილთან)

ინტერვიუერის წინასიტყვაობა, უფრო სწორად, წერილი

ბატონო აკუნინ!
თექვსმეტი წლის წინ ჟურნალ „ინოსტრანნაია ლიტერატურის“ პროზის განყოფილების აფრიკა-აზიის ქვეყნების უფროსი რედაქტორი, გრიგოლ შალვას ძე ჩხარტიშვილი გულისხმიერად გამოეხმაურა თავისი თბილისელი კოლეგის თხოვნას აკუტაგავას ქართულად თარგმნის თაობაზე.
თქვენგან გამოგზავნილმა ვლადიმერ სერგის ძე გრივნინის წიგნმა „აკუტაგავა რიუნოსკე“ ფასდაუდებელი დახმარება გამიწია ამ მწერლის ცხოვრებისა და შემოქმედების გასაცნობად.
ახლა თქვენ ბორის აკუნინი ხართ, ევროპული დიდებისა და კოლოსალური შემოქმედებითი ნაყოფიერების მწერალი.
ამჯერადაც თქვენი გულისხმიერების იმედით, უმორჩილესად გთხოვთ ნებართვას „აზაზელის“ სათარგმნელად. თქვენი თანხმობის შემთხვევაში ხსენებული რომანი ქართულ ჟურნალ „ცისკარში“, ადრინდელი „იუნოსტის“ მსგავს გამოცემაში დაიბეჭდება, რომლის კრიტიკის განყოფილების გამგე თქვენი მონა-მორჩილია.
აქვე შევნიშნავ, რომ ჩვენში ნათარგმნი ლიტერატურის არსებობის ერთადერთი შესაძლებელი ფორმა - კადნიერება გახლავთ! დიახ, სწორედ კადნიერება და, იმედი მაქვს, არა უტიფრობა თუ მეკობრული თარგმანით გამოწვეული აღმაშფოთებელი თავხედობა. ასე, მაგალითად, „ვარდის სახელის“ უფასო თარგმანის ნებართვისთვის ერთმა აქაურმა რომ მიმართა უმბერტო ეკოს, თანხმობა მიიღო და ახლა დამშვიდებული სინდისით თარგმნის, და არა - უტიფრად, გნებავთ, უნებართვოდ.
იმედი გვაქვს, რომ „აზაზელის“ შემთხვევაშიც შევძლებთ საკუთარი სახის შენარჩუნებას, რადგან, როცა ფული არა გაქვს, მაშინ - Honor primum, alia deinde!
ხუმრობა იქით იყოს და, თქვენ რომ მთელი რუსეთის აკუნიზაცია მოახდინეთ, ევროპაშიც გადაინაცვლეთ და ახლა ინტერნეტშიც აპირებთ მუშაობას, საქართველოში ისეთ მდგომარეობაში ხართ, თუკი „ბრწყინვალე სტილისტის“ კარლ მარქსის (უმბერტო ეკოს აზრი გახლავთ!) ერთი წინადადების პერიფრაზს გამოვიყენებთ - „აჩრდილი დაძრწის საქართველოში, აჩრდილი აკუნინისა!“
და ჩვენ სულაც არ ვაპირებთ შევურიგდეთ თქვენს ამგვარ, ერთობ არაკონკრეტულ არსებობას თქვენს ისტორიულ სამშობლოში! ამიტომ დაუყოვნებლივ უნდა ითარგმნოთ ქართულად, რისთვისაც თქვენი მხარდაჭერა აუცილებელია.
ბოლომდე გულახდილი თუ ვიქნები, უნდა მოგახსენოთ, რომ გვინდა რომანის პუბლიკაციას წავუმძღვაროთ ავტორთან ინტერვიუ, რომლის შეკითხვებზეც (რისკ-ფაქტორი და ჩემი კადნიერების ხარისხი ცოტა უფრო მატულობს!), ძალინ გთხოვთ, მიპასუხოთ.
და კიდევ ერთი: მარტო მადლობა რომ გითხრათ მთელი თქვენი შემოქმედებისთვის, თარგმანის ნებართვის მოცემისთვის თუ უარის თქმისთვის, ნაპასუხარ თუ უპასუხოდ დარჩენილ შეკითხვებზე - კაცურად ძალიან ცოტა და თან უნიათოც იქნებოდა - ეს არც ქართული წესია, არც გურული და არც მაინცადამაინც რუსული. ასე რომ, დიდი იმედი გვაქვს თბილისში თქვენთან შეხვედრისა...
გეპატიჟებით.

პატივისცემით,
მიხო მოსულიშვილი
10. 03. 2002


P.S. ყოვლად ახირებულ შეხედულებათა და სხვადასხვა მოარული ჭორების საპირისპიროდ, რომ, თითქოს ყველა კორესპონდენტს არ პასუხობს, გრიგოლ ჩხარტიშვილმა „აზაზელის“ თარგმანის ნებართვაც მოგვცა და, თქვენ წარმოიდგინეთ, ჩემს შეკითხვებსაც უპასუხა.
მე კი ჩვენ ინტერვიუს სწორედ იმ სათაურით გთავაზობთ, ყველა ფანდორინის დევიზად რომ იქცა (რომანიდან „ალტინ-ტოლობასი“) - „ჯერ ღირსება, დანარჩენი კი მერე!“

18. 09. 2002




- „ღმერთო, დალოცე ქართველები თავიანთი ფეთქებადი ბუნებით!“ - გაიფიქრებს გადარჩენილი ნიკოლას ფანდორინი „ალტინ-ტოლობასში“... მეჩვენება, რომ ამ სიტყვებში მარტო ირონია არ არის. მართალი ვიქნები, თქვენს ქართულ სენტიმენტალობაზე რომ მივიტანო ეჭვი?

- მე არც ქართული ენა ვიცი, არც კულტურა და, რაღა თქმა უნდა, არავითარი ქართველი აღარ გახლავართ, მაგრამ არ შემიძლია ქართველების მიმართ მთლად ობიექტური ვიყო, ქართული ხასიათის სიმპათიური მხარეები მახარებს, აპასიმპათიური კი მაბრაზებს. მით უმეტეს, რომ პირველიც და, სამწუხაროდ, მეორეც არცთუ იშვიათად აღმომიჩენია ჩემშიც, თუმცა უკვე ადაპტირებული სახით...

- რამდენიმე სიტყვა თქვენს ბავშვობაზე... რამდენი წელი იცხოვრეთ საქართველოში და როგორ გამოიყურებოდა მოსკოვი, იქ რომ გადახვედით?

- საქართველოში მხოლოდ ერთი თვე ვიცხოვრე, ისიც დაბადების შემდეგ და, საერთოდ, საქართველოშიც (ზესტაფონი) შემთხვევით გავჩნდი. ჩვენი ოჯახი მოსკოვური იყო, მაგრამ მამა სამხედრო გახლდათ და აკადემიის დამთავრების შემდეგ კავკასიაში გაანაწილეს.

- სად სწავლობდით და როგორ გაიარა თქვენმა სტუდენტობის წლებმა?

- მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სპეციალობით - იაპონიის ისტორია და ლიტერატურა. სტუდენტობის წლებმა მოწყენილობაში ჩაიარა. იმიტომ, რომ მაშინდელი, 70-იანი წლების რუსეთი სასიკვდილოდ მოსაწყენი ქვეყანა იყო. სასწავლო დროის მესამედი კომპარტიის ისტორიის, მეცნიერული კომუნიზმის შესწავლაში და ლენინურ ჩათვლებში გავიდა. ამჟამად, სწავლა, ალბათ, უფრო სახალისო უნდა იყოს.

- ლიტერატურისკენ ვინ გიბიძგათ?

- იგივე მოწყენილობამ, ყოველგვარი შემოქმედების წყარომ. სკოლაშიც წიგნებს ვკითხულობდი, მოსაწყენ გაკვეთილებზე და ინსტიტუტის თავმომაბეზრებელ ლექციებზეც. ლიტერატურაში უფრო მეტი სიცოცხლე, ინტრიგები და თავგადასავლები იყო, ვიდრე გარემომცველ სინამდვილეში.

- ნიკოლას ფანდორინი სამშობლოში ბრუნდება! და ეს მაშინ, როცა მამამისის ფრთხილი შეგონებები ინგლისში დარჩენის უმჯობესობის თაობაზე თანდათან მატულობს (გეძახის, ეშმაკმაც წაიღოს და გიზიდავს უფსკრულის ფსკერი!) ხომ არ გეგმავთ თქვენი რომელიმე ნაწარმოების მოქმედების თბილისში გადმოტანას?

- არა მგონია, ჩემი რომელიმე მომავალი წიგნის მოქმედება საქართველოში გადმოვიტანო - ქართულ ცხოვრებაზე ძალიან ცოტა რამ ვიცი. უფრო ჩრდილოეთისკენ, კავკასიაში. გასაგები მიზეზების გამო, ძალიან მაინტერესებს კავკასიური ომების ისტორია.

- რამდენიმე სიტყვა თქვენს ოჯახზე. გეხმარებიან თუ არა შინაურები მუშაობაში, უფრო სწორად, ხელს ხომ არ გიშლიან?

- ჩემი ცოლი ერთი პატარა საწარმოს სამუშაოს ასრულებს: ჩემი ლიტერატურული აგენტიც არის, პრეს-მდივანიც, რედაქტორიც, რეცენზენტიც, საგადასახადო ექსპერტიც, ხანდახან - ინსცენირების ავტორიც. ეს ძალინ მძიმე სამუშაოა, რადგან საქმეები უნდა აწარმოო სამ რუსულ და ორ ათეულ უცხოურ გამომცემლობასთან, თეატრებთან, სუბაგენტებთან, ჟურნალისტებთან. თუმცა, ანაზღაურებაც მაღალი ნიხრით მიწევს - გამომუშავების ასი პროცენტი.

- მოხდება თუ არა მთელი მსოფლიოს აკუნიზაცია?

- რას ბრძანებთ... თარგმნიან, კითხულობენ, რეცენზიებს წერენ - ამაზეც მადლობელი ვარ. აი, ჰოლივუდის ფილმი თუ გადაიღეს, შეიძლება უფრო ფართო რეზონანსი მოყვეს.

- ამ პოსტმოდერნმა, ცოტა არ იყოს, ხომ არ გადაგვღალა? რა მიმართულებით განვითარდება მსოფლიო ლიტერატურა?

- გააჩნია, რას ვგულისხმობთ პოსტმოდერნიზმში. თუკი იმ ტექსტებზეა საუბარი, რომლებიც სხვა ტექსტებიდან ამოიზრდებიან, მაშინ ეს ბუნებრივი მოვლენაა. სად გაექცევი დაგროვილი კულტურული ფენის ლიტერატურას? ანდა, რატომ უნდა გაექცე სადმე? ჩვენ ხომ ჩვენი ინფორმაციის ოთხმოცდაათ პროცენტს, ნებისმიერ შემთხვევაში, უშუალოდ ცხოვრებისეული გამოცდილებიდან კი არა, წიგნებიდან, ფილმებიდან და ტელევიზიიდან ვიღებთ.
რაც შეეხება ლიტერატურის მომავალს, მე მგონია, რომ ყოველმიზეზგარეშე განიცდის კომპიუტერული ცნობიერების ძლიერ გავლენას, და ეს საინტერესო იქნება. ტექსტები უფრო მეტად ვარიანტული, გამოუცნობი და გამომგონებლური გახდება. თანდათან ქაღალდიდან მონიტორზე გადაინაცვლებს წიგნი და მაშინ გამოჩნდება ახალი შესაძლებლობები: ჰიპერტექსტუალური, მულტიმედიური, ინტერაქტიური.


- თქვენი რომანები მხოლოდ გასართობია თუ იქ არსებობს სუგესტიური პლასტებიც და რა დოზით? თუ შეიძლება, გულახდილად, მოკრძალების გარეშე...

- იცით, ამაზე ხშირად მეკითხებიან, მაგრამ მართებული არა მგონია ასეთ შეკითხვებზე პასუხის გაცემა. დაწერილი ტექსტი - ეს დასრულებული ნაწარმოებია. და ისეთია, როგორიც არის. ჩემი წიგნები ისეა შექმნილი, რომ მკითხველის პროვოცირება მოახდინოს, მისი გონებისა და გულის ასამუშავებლად. ჩემი რომანების გაგება და ახნა სხვადასხვანაირად შეიძლება (ეს ასეც ხდება, თანაც ზოგჯერ ეს ახსნები დიამეტრალურად ურთიერთსაპირისპიროა). რასაკვირველია, თითოეულ წიგნში არის რაღაც ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი - იდეა, ხასიათი, შეკითხვა, სიტუაცია. მაგრამ მკითხველს ეს კი არა, უფრო სხვა, ჩემგან შექმნილი კონსტრუქციის ფაკულტატური ნაწილი დააბამს. და ასეც უნდა იყოს. ცხოვრება ხომ ერთსა და იმავე შეკითხვებს გვისვამს, ეს ჩვენ, ყველანი ჩვენებურად ვპასუხობთ.

- 1998 წლის შემდეგ იმდენი დაწერეთ, რომ აუცილებლად უნდა გკითხოთ - თუკი ის, რასაც თქვენ ლიტერატურულ ხელობას უწოდებთ, მართლა ხელობაა, მაშინ თანამედროვე ლიტერატურული ხელოვნება რაღაა?

- მაღალი ხელოვნება არ იწარმოება კონვეიერზე და საგამომცემლო კონტრაქტის ვადებზე არ არის დამოკიდებული, ის ნელ-ნელა მწიფდება, წვეთ-წვეთობით. და ეჭვი მაქვს, რომ ამ პროცესში ინტელექტი მხოლოდ ის კი არა, რომ არ მონაწილეობს, არამედ დამხმარე ფუნქციას ასრულებს. და კიდევ: მაღალი ხელოვნება თავისი გამოჩენის მომენტში შეიძლება გაგებული და შეფასებული იქნას არცთუ ისე ბევრის მიერ. მე მასიურ ლიტერატურას ვაკეთებ, მაგრამ ეს სულაც არ მაკომპლექსებს. ეს წარმტაცი სამუშაოა, მაღალპროფესიონალური და, როგორც მეჩვენება, კიდევ უფრო საჭირო, ვიდრე ელიტარულ ხელოვნებაში საქმიანობა.

- სხვა ოსტატების მაგალითებზე თუ სწავლობდით ბელეტრისტიკის ხელოვნებას? რა წინააღმდეგობაშია აკუნინი ტრადიციულ რუსულ მწერლობასთან? რა ძირითადი თვისებები აქვს თანამედროვე რუსულ პროზას?

- დიახ, რა თქმა უნდა. მისაბაძად ბრწყინვალე ნიმუშები - რამდენიც გინდა, იმდენია. ბელეტრიტიკის შედევრი - ბულგაკოვია. „ოსტატი და მარგალიტა“ და „თეთრი გვარდია“. ამაზე უფრო მომხიბვლელი, ჩემი აზრით, რუსულად არაფერი დაწერილა. ლამაზად და მსუბუქად, ღრმად, და, ამასთან, ქვემოთ კი არ გიშვებს, მაღლა აჰყავხარ. აი, ესეც ბელეტრისტიკის იდეალური ფორმულა: მსუბუქად, წარმტაცად და გამართულად მარადიულზე და მთავარზე. თანამედროვე რუსული ლიტერატურა საპირისპიროთი სცოდავს: მძიმეა, წარმტაცი არ არის და მეტისმეტად დალაგებულად გვაბეზრებს თავს თავისი უმნიშვნელობით.

- არის თუ არა თანამედროვე, ანდა ისტორიული მოსკოვი თქვენი შთაგონების წყარო?

- დიახ, მე მიყვარს დღევანდელი მოსკოვი. ჩემი აზრით, დღეს ეს ყველაზე საინტერესო ადგილია დედამიწაზე კულტურის მხრივ. ამას პატრიოტული პათოსის გარეშე ვამბობ, ვინაიდან კარგად მახსოვს ის ხანაც, როცა მოსკოვი ერთი მიყრუებული და კულტურულად მივარდნილი ადგილი იყო. დღეს ეს ცოცხალი და ხორკლიანი, სასტიკი და მშვენიერი ქალაქია, სადაც ძალიან ცუდი, თუ მოხუცი ხარ და პირიქით, ჩინებულია აქ ახალგაზრდა იყო. ეს ვამპირია, ნიჭიერ სისხლს ყველა კაპილარიდან რომ სწოვს უშველებელ, სწრაფად ცვალებად ქვეყანას. ეს კი მთელი რუსეთისთვის, რასაკვირველია, ცუდია, მაგრამ მოსკოვისთვის - შესანიშნავი.

- როგორ გგონიათ, შემთხვევითია თუ არა სოციალური და ეკონომიური არეულობა მართლმადიდებლურ ქვეყნებში?

- რატომ მარტო მართლმადიდებლურებში? განა მუსულმანურ ან კათოლიკურ ქვეყანათა უმეტესობაში საქმეები უკეთესადაა? დღეს ყველაზე კარგად ის ქვეყნები არიან, სადაც ადრევე განმტკიცდა შრომისმოყვარეობის, პირადი მორალის და მოთმინების პროტესტანტული ეთიკა. რუსეთში და, რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია, საქართველოშიც ეს თვისებები ჯერ კიდევ საკმაოდ ეგზოტიკურია.


- „ ...გასული ასწლეულის რუსეთი, განსაკუთრებით მეორე ნახევარში ერთობ რიგიანად გამოიყურებოდა...“ - ეთანხმება თუ არა ავტორი შვილიშვილი- ფანდორინის ამ აზრს?

- თქვენ წარმოიდგინეთ, ეთანხმება. ველურობა, რასაკვირველია, ცოტა არ იყო, მაგრამ იმაზე მეტი არა, ვიდრე რომელიმე ესპანეთში. ალექსანდრე მესამე რომ ცოტა უფრო გონიერი ყოფილიყო და კონსტანტინე პეტრეს ძე პობედონოსცევისთვის კი არა, უფრო შორსმჭვრეტელი მრჩევლებისთვის ესმინა, მაშინ რევოლუციის გარეშეც კი გადავრჩებოდით.

- „პატრიოტიზმი“, „ოქროს ტაძარი“, „ჩემი მეგობარი ჰიტლერი“ - თქვენი საჩუქარია მთელ ყოფილ საბჭოთა სივრცეზე. მე, როგორც სცენარის თანაავტორი, ვმუშაობდი სატელევიზიო დადგმაზე, რომელის საქართველოს ტელევიზიის პირველ არხზე განხორციელდა 1999 წელს (რეჟისორი ანდრო ენუქიძე, როლებში - ზურაბ ყიფშიძე და მიხეილ გომიაშვილი). როგორი მისიმა უფრო მოგწონთ: დასავლელი თუ იაპონელი ტრადიციონალისტი?

- მისიმა მაინტერესებდა არა როგორც იდეოლოგი ანდა ამა თუ იმ ფასეულობის მატარებელი, არამედ, როგორც უნათლესი მაგალითი უსაზღვრო ნიჭისა, რომელიც, ღმერთმა იცის, ვის დაატყდება თავზე. სიტყვის, მეტაფორის, ფსიქოლოგიის ვირტუოზული ფლობა - აი, რას ვცემ მისიმაში პატივს და რითი ვარ აღფრთოვვანებული. თვითონ მისიმა კი მებრალება: ძალიან მძიმე ტვირთი აღმოჩნდა ამ კაცისთვის ნიჭი და გასრისა კიდეც.

- როგორია კრიტიკის დამოკიდებულება თქვენთან? პირიქით?

- თავიდან კრიტიკა თავზე ხელს მისვამდა, წიგნები კი ცუდად იყიდებოდა. მერე წიგნები კარგად იყიდებოდა, კრიტიკოსები კი ილანძღებოდნენ. ეს ჩვეულებრივი ამბავია. ჩემთვის ცოდვა იქნება, კრიტიკაზე დავიწყო ჩივილი: პროექტის პირველ ეტაპზე მისი კეთილგანწყობა რომ არა, მაშინ, ალბათ, არც წარმატება იქნებოდა.

- როგორ შეიტყო ჰოლივუდის რეჟისორმა პოლ ვერხოვენმა „აზაზელის“ შესახებ და მერე რა მოხდა?

- ფრანგულად წაიკითხა „აზაზელი“, თავის აგენტებს დაავალა ჩემი ელექტრონული მისამართის პოვნა და წერილი გამომიგზავნა. თავიდან გადავწყვიტე, რომ ეს ვიღაცის სულელური ხუმრობაა, მაგრამ მერე ამერიკული სააგენტოდანაც მოვიდა წერილი. ახლა უკვე კონტრაქტი ხელმოწერილია, მაგრამ ეს, რასაკვირველია, იმას არ ნიშნავს, რომ ფილმს გადაიღებენ. მე უკვე მოვასწარი ჰოლივუდის სტატისტიკის ექსპერტად გახდომა და ვიცი, რომ ყოველი ხუთი ხელმოწერილი კონტრაქტიდან მხოლოდ ერთი გადაიქცევა გადაღებულ ფილმად.

- როგორც ჟურნალისტები ამტკიცებენ - „ფიოდორ მიხეილის ძე დოსტოევსკის სახეს ლევ ნიკოლოზის ძე ტოლსტოის წვერს აწებებთ...“ ეთანხმებით?

- მე კიდევ ბევრ სხვა რამესაც ვაწებებ: ლერმოტოვის ულვაშებს, დიუმა-მამის გრუზა და ხშირ თმას; ზემოდან ვახურავ აგატა კრისტის შლაპას, ცხვირზე კი უმბერტო ეკოს სათვალეს ვარგებ... ეშმაკმა უწყის, რა გამოდის.

(ინტერვიუს დასასრული).


მოკლე შენიშვნა ცნობისმოყვარე მკითხველისთვის:

გრიგოლ ჩხარტიშვილი თბილისში ჩამოსვლას ჯერ არ აპირებს. როცა დააპირებს, ალბათ, მეც გამაგებინებს. მე კი, არ დაგზარდებით და თქვენც გაგანდობთ ამ ახალ ამბავს.
მანამდე კი შეგიძლიათ ამ ჩინებული ბელეტრისტის შესანიშნავი რომანები იკითხოთ და თანაც, გაითვალისწინოთ, რომ ჩხარტიშვილთა გვარის ეტიმოლოგიას გურიაში მივყავართ და ერთ პატარა, ველურ ჩიტს მოგვაძებნინებს, რომელსაც გურულ დიალექტზე „ჩხარტი“ ჰქვია, საერთოქართულზე „ჩხართვად“ მოიხსენიებენ, ლათინურად კი ასე - Turdus Viscivorus Viscivorus.
ჩხართვი შაშვისებრთა ოჯახის წარმომადგენელია: საერთოდ შავია, მაგრამ მკერდი ჭრელი აქვს და თავისებურად, თავის ნებაზე გალობს.

2002




Smile


Last edited by Admin on Fri Oct 21, 2016 2:14 pm; edited 3 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4168
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ბორის აკუნინი - მიხო მოსულიშვილი   Thu Oct 13, 2016 4:24 pm



Boris Akunin (Grigory Shalvovich Chkhartishvili) with Mikho Mosulishvili


HONOR PRIMUM, ALIA DEINDE
Интервью с Борисом Акуниным, или с Григорием Шалвовичем Чхартишвили


Вступительное слово интервьюера - вернее письмо

Господин Акунин!
Шестнадцать лет тому назад старший редактор отдела прозы афро-азиатских стран "Иностранки" Григорий Шалвович Чхартишвили любезно откликнулся на просьбу о помощи коллеги из Тбилиси по поводу перевода Акутагавы на грузинский язык. Присланная Вами монография Владимира Сергеевича Гривнина "Акутагава Рюноскэ" действительно стала решающим фактором в успехе моего скромного перевода. Теперь же Вы - Борис Акунин, писатель колоссальной творческой активности и европейской славы! Вновь рассчитываю на Вашу любезность и очень прошу разрешения на перевод "Азазель", который, в случае Вашего согласия, будет напечатан как в литературном журнале "Цискари", так и книгой.
"Акунизировав" Россию, перекинувшись на Европу, в Грузии Вы, перефразируя известное выражение Карла Маркса в духе Умберто Эко, бродите как призрак Бориса Акунина, и мирится с Вашим столь не конкретным существованием на Вашей исторической родине, не намерены! Вас надо перевести на грузинский!
Буду до конца откровенным и замечу, что мы рассчитываем предворить публикацию Вашего романа интервью. На вопросы которого (риск-фактор и степень моего нахальства все более увеличивается!!!) очень просим ответить.
И теперь еще об одном! Очень надеемся на встречу с Вами здесь, в Тбилиси! Сердечно приглашаем Вас - я и Ваши многочисленные почитатели!

С уважением,
Михо Мосулишвили

P.S. Как оказалось, Григорий Шалвович Чхартишвили, вопреки нелепым предостережениям и разным слухам, что, мол, не каждому корреспонденту отвечает, дал таки согласие на перевод «Азазеля» и даже ответил на мои вопросы. Предлагаю вниманию читателей интервью с Борисом Акуниным. В заголовок вынесены слова, ставшие девизом всех Фандориных из романа «Алтын-Толобас» - «Сначала честь, а все остальное потом».


* * *
- «Боже, благослави грузин и их вспыльчивый нрав!» - подумает спасенный Николас Фандорин в «Алтын-толобасе» . . . Нам кажется,что в этих словах не только ирония. Правы ли мы, подозревая Вас в грузинских сантиментах?

- Я сам, конечно, никакой не грузин, потому что не знаю ни языка, ни культуры, но все же не могу относиться к грузинам вполне объективно. Симпатичные стороны грузинского характера меня радуют, несимпатичные сердят. Тем более, что и первые, и, к сожалению, вторые я нередко обнаруживаю и в себе, хоть и в адаптированном виде.

- Несколько слов о Вашем детстве . . . Сколько лет прожито Вами в Грузии и какой выглядит Москва в первые дни после переезда из Тбилиси?

- Я прожил в Грузии всего один месяц после рождения, да и родился-то на грузинской территории (в Зестафони) по случайности. Семья была московская, но отец – военный, вот его и послали после академии служить в Закавказье.

- Где Вы учились и как прошли Ваши студенческие годы?

- Я учился в МГУ, специальность – история и литература Японии. Студенческие годы прошли скучно, потому что та Россия, семидесятых годов, была смертельно скучной страной. Треть учебного времени ушла на историю КПСС, научный коммунизм и ленинские зачеты. Сейчас учиться, должно быть, куда как веселей.

- Кто оказал решающее влияние на Ваше пристрастие к литературе?

- Да всё та же скука, питательная среда всяких креативных занятий. Я читал книжки в школе, во время скучных уроков, читал в интституте на скучных лекциях. В литературе жизни, интриги, приключений было куда больше, чем в окружавшей меня действительности.

- Николас Фандорин возвращается на родину! И это в пику множеству отцовских предостережений (зовет,черт возьми, притягивает яко бездна!). Не планируете ли действие одной из будущих работ в Тбилиси? Если да, то мои скромные знания к Вашим услугам.

- Вряд ли действие какой-нибудь из будущих книжек будет перенесено в Грузию – я слишком мало знаю грузинскую жизнь. Скорее севернее, на Кавказ. Меня по понятным причинам очень интересует история кавказских войн.

- Несколько слов о Вашей семье. Помогают ли домашние в Вашей работе, а вернее, не мешшают ли? (Для меня, и не только для меня вопрос на злобу дня. В Грузии литературный труд доходов не приносит, а домашних надо кормить).

- Моя жена выполняет работу целого маленького предприятия: она у меня и литературный агент, и пресс-секретарь, и редактор, и рецензент, и эксперт по налогам, иногда – соавтор инсценировок. Это очень много работы, ведь нужно вести дела с тремя русскими издательствами, двумя десятками зарубежных, театрами, субагентами, журналистами. Правда, и оклад ей приходится платить высокий – сто процентов того, что я зарабатываю.

-Произойдет ли акунизация целого света? (От себя, скромно, добавлю, что стоило бы!)

- Ну уж. Переводят, читают, пишут рецензии, и на том спасибо. Если будет снять голливудский фильм и если он получится удачным, резонанс может быть шире.

- Правда, что постмодерн всех нас чуть утомил? По каким направлениям будет развиваться мировая литература?

- Смотря что понимать под постмодернизмом. Если тексты, проиразстающие из других текстов, то это естественное явление. Куда деться от накопленного литературой культурного слоя? Да и зачем от него куда-то деваться? Ведь 90% информации все мы в любом случае не непосредственно из своего жизненного опыта, а из книг, фильмов, телевидения. Что же до будущего литературы, то я полагаю, что она испытает сильное воздействие компьютерного сознания, и это будет интересно. Тексты станут более вариативными, непрдесказуемыми, изобретательными. Книга постепенно перекочует с бумаги на монитор, и тогда появятся новые возможности: гипертекстуальные, мультимедийные, интерактивные.

-Если Ваши романы сугубо развлекательны, то присутствует ли в них сугестивный пласт? Вопрос, в общем то, слабенький; конечно присутствует, но в какой степени? Честно, отбросив Вашу напускную скромность!

- Знаете, меня часто об этом спрашивают, но я не считаю правильным отвечать на подобные вопросы. Написанный текст – это законченное произведение. Оно такое, какое оно есть. Мои книжки сделаны так, чтобы провоцировать читателя на работу головой и сердцем. Понять и интерпретировать мои романы можно по-разному (так это и происходит, причем иногда трактовки бывают диаметрально противоположными). Да, в каждой книге есть что-то для меня самое важное – идея, образ, вопрос, ситуация. Но очень может статься, что читателя зацепит вовсе не это, а другая, факультативная часть выстроенной мной конструкции. Так и должно быть. Вопросы жизнь нам задает одни и те же, это отвечаем мы на них всяк по-своему.

- После 98-ого года Вы написали столько, что так и подмывает спросить: если то,что Вы называете литеатурным ремеслом на самом деле ремесло, то что же такое современное литературное искусство?

- Высокое искусство не производится на конвейере и не зависит от сроков издательского контракта. Оно созревает медленно, по капле. Подозреваю, что интеллект в этом процессе не то чтобы не участвует, но выполняет вспомогательную функцию. И еще: высокое искусство в момент первого своего появления может быть понято и оценено немногими. Я же делаю массовую литературу, но совершенно по сему поводу не комплексую. Это работа увлекательная, высокопрофессиональная и, как мне кажется, еще более важная, чем занятия элитарным искусством.

- Изучали ли Вы искусство беллетристики на примерах других мастеров? В чем противоречия Акунина с традиционным русским писательством? Каковы основные свойства современной русской прозы?

- Да, конечно. Блестящих образцов для подражания сколько угодно. Шедевр беллетристки – Булгаков, «Мастер» и «Белая гвардия». Ничего более увлекательного на русском языке, по-моему, не написано. Красиво и легко, глубоко, и при этом не опускает тебя вниз, а поднимает вверх. Вот идеальная формула беллетристики: легко, увлекательно и складно о вечном и главном. Современная русская литература грешит противоположным: тяжело, неувлекательно и не слишком складно нудит о мелком и ложнозначительном.

- Являетля ли современный, либо исторический облик Москвы, питательной средой Вашего вдохновения?

- Да. Я люблю сегодняшнюю Москву. По-моему, сегодня в культурном смысле это самое интересное место на земле. Говорю это без патриотического пафоса, ибо хорошо помню времена, когда Москва была дырой и культурным захолустьем. Сегодня это витальный и брутальный, безжалостный и прекрасный Город, в котором плохо быть старым и замечательно быть молодым. Это вампир, который высасывает талантливую кровь из всех капилляров огромной, быстро меняющейся страны. Это, конечно, плохо для России в целом, но для Москвы замечательно.

- Как Вы считаете, случайны ли социальные и экономические неурядицы в странах, исповедующих православие?

- Почему только в православных? А разве в мусульманских и большинстве католических стран дела обстоят лучше? Сегодня благополучнее всего те страны, в которых раньше утвердилась протестантская этика трудоголизма, личной морали и терпимости. В России, да, насколько мне известно, и в Грузии эти качества всё еще довольно экзотичны.

- «… Россия прошлого столетия, особенно второй его половины смотрелась вполне пристойно . . .» - согласен ли автор с мнением Фандорина-внука?

- Пожалуй, согласен. Дикости, конечно, было многовато, но не больше, чем в какой-нибудь Испании. Если бы Александр Третий был поумнее, если б слушал не Константина Петровича Победоносцева, а более дальновидных советчиков, то, глядишь, обошлось бы и без революций.

- «Патриотизм» , «Золотой храм», «Мой друг Гитлер» Миссим(ы) – Ваш подарок всем нам на бывших совковых просторах. Мне , как соавтору сценария, довелось работать над телевизионной постановкой, осуществленной ( и, как мне кажется, удачно) на первом канале грузинского телевидения в 1999-ом году. ( Режиссер – Андро Енукидзе, в ролях Зураб Кипшидзе, Михаил Гомиашвили). Какой Миссима Вам больше нравиться: западник или японский традиционалист? Или одиозность фигуры делает эти два периода его творчества трагично противоречивыми и, как следствие, неразрывно- фатальными? Вне зависимости от содержания ответа, спасибо Вам за подаренную возможность любить Миссиму таким, каким мы его любим!

- Мне Мисима был интересен не как идеолог или носитель тех или иных ценностей, а как ярчайший пример беспримесного таланта, который на разбирает, на кого слететь. Виртуозное владение словом, метафорой, психологией – вот что я ценю в Мисиме и чем восхищаюсь. А самого Мисиму мне жалко: талант оказался для человека слишком тяжелой ношей – раздавил.

- Отношение профессиональной критики к Вам? А наоборот?

- Сначала критики меня гладили по голове, а книги продавались плохо. Потом книги стали продаваться хорошо, а критики стали ругать. Это нормально. Мне грех жаловаться на критику: если б не ее ко мне благоволение на первом этапе проекта, то и успеха бы, наверное, не было.

- Как узнал Голливудский режисер Пол Верховен об «Азазеле» и что произошло потом?

- Он прочитал «Азазель» по-французски, поручил своим агентам добыть мой электронный адрес и прислал письмо. Я в первый момент решил, что это чья-то глупая шутка, но потом пришло письмо и из американского агентства. Сейчас контракт уже подписан, но это, конечно, не значит, что фильм будет снят. Я уже успел стать экспертом по голливудской статистике и знаю, что из пяти подписанных контрактов лишь один превращается в снятый фильм.

- Как утверждают журналисты – « к лицу Федора Михайловича вы приклеиваете бороду Льва Николаевича». Согласны ли вы с ними или нет?

- Я еще и много всякого другого приклеиваю: усишки Лермонтова, шевелюру Дюма-отца, сверху надеваю шляпку Агаты Кристи, на нос – очки Умберто Эко… Черт-те что получается.

Конец интервью.

Маленькая заметка для любопытных читателей:

Приезжать в Тбилиси Григорий Шалвович пока не собирается.Когда соберется, наверное, - сообщит и я обязательно поделюсь об этом с вами. А пока, дорогой читатель, можешь читать увлекательные романы прекрасного мастера современной беллетристики.
Об этимологии фамилии респондента. Она состоит из двух слов - "Чхарти" и "Швили". "Швили" - это, как всем известно, - сын , а "чхарти" - на гурийском диалекте название одной маленькой дикой птички (на грузинском языке "чхартви"). По-русски эта птичка называется кедровка или деряба. Она сама из семейства дроздовых (Turdus viscivorus viscivorus).
Ну, птица как птица , черная, а грудь у нее пестрая. Да и по своему, весьма своевольно поет . . .

Газета "Свободная Грузия", 5 октября, 2002 г., суббота, 214 (22572).



* * *

Справка:

2004 году грузинское издательство "Арэтэ" выпустил детектив Бориса Акунина "Азазель" в переводе Михо Мосулишвили, а до этого роман с продолжениями печатался в журнале "Цискари".
Следующий роман из цикла "Приключения Эраста Фандорина" - "Турецкий гамбит" уже напечатан в журнале "Литературули палитра"; этот детектив скоро выйдет и отдельной книгой.
А что касается переводчика, он скоро завершит работу над третьем романе Б. Акунина "Левиафан"...



Smile
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4168
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ბორის აკუნინი - მიხო მოსულიშვილი   Wed Oct 19, 2016 11:01 am


ბორის აკუნინი (შუაში), მშობლებთან (ოფიცერ-არტილერისტი შალვა ჩხარტიშვილი და რუსული ენისა და ლიტერატურის პედაგოგის, ბერტა ისააკის ასულ ბრაზინსკი) და ძმასთან ერთად.

მწერალი გრიგოლ ჩხარტიშვილი _ "ბორის აკუნინი", ნათესავებისთვის „გრიშუტკა“, წარმოშობით ოზურგეთელია

მარინა ჩიხლაძე 2016-10-18 11:25:42


ცნობილი მწერალი, წარმოშობით ქართველი გრიგოლ ჩხარტიშვილი (ფსევდონიმით _ "ბორის აკუნინი"), რომელიც სამწერლო ასპარეზზე ყველგან ნამდვილ გვარ-სახელს აფიქსირებს ფსევდონიმთან ერთად, წარმოშობით ოზურგეთელია და არა ზესტაფონელი. მართალია, ის ზესტაფონში დაიბადა 1956 წელს, სადაც მამამისი შალვა ჩხარტიშვილი სამხედრო სამსახურში იმყოფებოდა, მაგრამ ძირძველი ოჯახი ჩხარტიშვილებისა ოზურგეთში მდებარეობს.

ამის შესახებ „გურია ნიუსი“ რამდენიმე წლის წინ წერდა კიდეც, თუმცა, ახლა, როცა სახელოვან მწერალს საქართველოში ელოდებიან, ჩვენ კიდევ ერთხელ ვესტუმრეთ გრიგოლ ჩახრტიშვილის მამის, შალვა ჩხარტიშვილის ოჯახს. გრიგოლ ჩხარტიშვილის ერთადერთი ალალი ბიძაშვილი, ნოე ჩხარტიშვილი (შალვას ძმისშვილი), ოზურგეთში, კლდიაშვილის ქუჩაზე ცხოვრობს. ბატონი ნოე დეტალურად გვიყვება ბიძის, შალვა ჩხარტიშვილის ბიოგრაფიას:

_ ის ახალგაზრდა ასაკში რუსულ ჯარში გაიწვიეს, მაშინ სსრკ არსებობდა. შემდეგ გაჰყვა სამხედრო სამსახურს, იქვე შეირთო ცოლიც და რამდენიმე წელში საქართველოში, ზესტაფონში დაბრუნდა სამუშაოდ, სადაც რუსული ნაწილი იდგა. აქვე დაიბადა დღეს უკვე ცნობილი მწერალი, გრიგოლ ჩხარტიშვილი, რომელსაც მამამ ბაბუას სახელი დაარქვა. რასაკვირვველია, დაბადების მოწმობაშიც ის გეოგრაფიული მდებარეობაა მითთებული, სადაც დაიბადა. მალე მოსკოვში გადასულან და საცხოვრებლად იქვე დაფუძნებულან. თვითონ შალვა ჩხარტიშვილი ოზურგეთში ყოველ ზაფხულს ჩამოდიოდა, ხშირად ახსენებდა პატარა გრიშუტკას, რომელიც საქართველოს სტუდენტობის ასაკში ეწვია, მამასთან ერთად. ეს იყო, როგორც მახსოვს 1978-80 წლებში. მას ყველა „გრიშუტკას“ ვეძახდით. ქართულად არ საუბრობდა, თუმცა, მახსოვს ხელში ეჭირა ქართული გაზეთი და ასოებს ამოკითხვით იმეორებდა. დიდხანს არ რჩებოდნენ, რადგან ბიძა მსახურობდა, თან ნატანებსა და გურიანთაში დები უნდა მოენახულებინა და იქაც ჩადიოდა რამდენიმე დღით... მას შემდეგ აღარ გვინახავს ერთმანეთი. მქონდა ტელეფონის ნომერი, ერთხელ დავურეკე და ვისაუბრეთ. მერე ქვეყანა აირია, ეტყობა, ტელეფონის ნომერიც შეცვალა, რადგან მომდევნო შეხმიანებისას, ძველ ნომერზე აღარ მიპასუხა... ერთხელ, ერთი მოსკოველი ახლობლისგან, ასეთი ინფორმაციაც მოვიდა ჩვენამდე _ ვიღაც, გვარად ჩხარტიშვილი, მისულა გრიგოლთან, შენი ოზურგეთელი ნათესავი ვარო! თუმცა, გრიგოლი მიმხვდარა, რომ ატყუებდნენ და უთქვამს კიდეც, შენ არ ხარ ჩემი ნათესავიო. არ ვიცი, ეს ასე იყო თუ არა, სინამდვილე კი ასეთია _ გრიგოლ ჩხარტიშვილი ჩემი ალალი ბიძაშვილია, მამაჩემის ძმის, შალვას შვილი! რამდენჯერ ვცადეთ, ხმა მიგვეწვდინა, თუმცა, უშედეგოდ! ბედნიერი ვიქნებით, თუ მას ოდესმე ოზურგეთში ვიხილავთ, ჩვეთან, მამისეულ სახლში, სადაც სტუდენტობისას რამდენჯერმე ჩამოიყვანა მამამ და არ შეიძლება, ეს არ ახსოვდეს! მაშინ ხომ 23-24 წლის ჭაბუკი იყო!

ნოე ჩხარტიშვილთან ერთად ჩვენ შევხვდით გრიგოლ ჩხარტიშვილის ბაბუის, გრიგოლის ძმისშილებს _ იამზე და გრიგოლ ჩხარტიშვილებს. მათ მოგვაწოდეს გრიგოლის ბავშვობისდროინდელი ფოტოები, მამასთან ერთად გადაღებული, რომელსაც ოჯახში რელიქვიასავით ინახავენ!

_ გავიგეთ, რომ გრიგოლ ჩხარტიშვილი ("ბორის აკუნინი") საქართველოს უნდა ესტუმროს! ნეტავ, ისე არ მოვკვდებოდეთ, რომ ერთხელ მაინც, აქ , ძირძველ ოჯახში, ბაბუას კერაზე მოსულს ვიხილავდეთ! თუ ჩვენს ხმას მიაწვდით ჟურნალისტები, ამით უდიდეს საქმეს გაგვიკეთებთ! ჩვენ ის გვიყვარს და გვენატრება ისეთი „გრიშუტკა“, როგორიც აქ ჩამოსვლისას გვახსოვს! _ გვეუბნებიან ჩხარტიშვილები.


***
„ლიტერატურის მუზეუმში ბორის აკუნინის და მისი მეუღლის, ერიკა ერნესტოვნა ვორონინას სტუმრობისას აღმოვაჩინეთ, რომ ამ ქალის პაპის პაპა ივანე როსტომაშვილია, ცნობილი საზოგადო მოღვაწე და ჟურნალისტი, რომლის ქალიშვილი გათხოვილა რუს ვორონინზე. რა თქმა უნდა, ამდენი თაობის შემდეგ, ქართული მასში აღარაფერი იყო, მაგრამ რა მიზიდულობა ჰქონია ქართულ გენს ასე რომ იზიდავს ერთმანეთისკენ მსოფლიოში მიმოფანტულ ქართველობას. თითქოს რაღაც უხილავი ძაფებით აკავშირებს და მიჰყავს ერთმანეთთან...“ -- თანამშრომელი.



Smile
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: ბორის აკუნინი - მიხო მოსულიშვილი   

Back to top Go down
 
ბორის აკუნინი - მიხო მოსულიშვილი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: სიტყვითდუელები-
Jump to: