არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ლუკა ბაქანიძე

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: ლუკა ბაქანიძე   Wed Oct 12, 2016 9:35 am



ლუკა ბაქანიძე


"ნებისმიერ თემას ვეხები, ძალიან ჭუჭყიანსაც და ამაღლებულსაც" - ლუკა ბაქანიძის სადებიუტო რომანი

ნებისმიერ თემას ვეხები, ყველაზე ჭუჭყიანსაც და ყველაზე ამაღლებულსაც,- ამბობს ახალგაზრდა მწერალი ლუკა ბაქანიძე, რომელიც მალე საზოგადოებას სადებიუტო რომანს წარუდგენს.

"მესამე ნაპირი" - ასე ჰქვია წიგნს, რომლის პრეზენტაციაც რამდენიმე დღეში გაიმართება.
როგორც წიგნის რეცენზენტი აღნიშნავს, "მესამე ნაპირი" უცხო ნაპირია. ეს არის სამყარო, რომელიც ძალიან შორსაა და ძალიან ახლოს ჩვენგან; სამყარო, სადაც მიწისქვეშა გადასასვლელების, მიტოვებული სკვერებისა და პარკების, ქალაქის ყველაზე შავბნელი ადგილების "ბატონ-პატრონნი", მაწანწალები, უსახლკარონი ‒ ათასი ჯურის ხალხი ცხოვრობს. რომანს აქვს ყველა ნიშანი და ღირსება, მკითხველის გაოცება შეძლოს; ზემოქმედების უპირველესი იარაღი, მთხრობელის ოსტატობა, გულწრფელობა და თემის სიახლეა".

თემა კი, როგორც თავად ავტორი აღნიშნავს - გაქცევის თემაა. "გაქცევა რეალობიდან, თუ რეალობისკენ, ეს კიდევ საჭირბოროტო საკითხია... ეს წიგნი არის თინეიჯერზე, ყმაწვილზე, რომელიც სხვა მოზარდების მსგავსად ცხოვრობს, მაგრამ უეცრად, ინტუიტურად მიდის რაღაც კიდემდე. გისოსს აწყდება."

ავტორის თქმით, სწორედ ამის შემდეგ იწყება რომანის მთავარი სიუჟეტური ხაზი...

თუ როგორ განვითარდება სიუჟეტი, როგორები არიან "მესამე ნაპირის" გმირები და როგორ სახეს იძენს ნაწარმოებში ჭუჭყი, სიბინძურე, ანტირელიგიურობა, ამას მკითხველი წიგნიდან შეიტყობს, რომელიც უკვე წიგნის მაღაზიებში იყიდება.

ბმული - https://www.facebook.com/profile.php?id=100009411412379

Smile


Last edited by Admin on Wed Oct 12, 2016 9:42 am; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლუკა ბაქანიძე   Wed Oct 12, 2016 9:37 am

ლუკა ბაქანიძე

სად ხარ, ლაზარე…

გეგონება, მე მექნას. მე ვმჯდარიყავი იმ თვითმფრინავში და მეყაროს ბომბები. ისე, ამათ კი დავაყრიდი რომ რამე. ამ ახვრებს. არადა, ხო მეც ვჭამე. თან ახლა ტელეანძის ძირში ვცხოვრობ და სტრატეგიული ობიექტი ვიყავი, მოკლედ. მეც ვჭამე და რო ვჭამე, მაგიტომ ავითესე თბილისის ზღვაზე. წყნარად და კოხტად გავშალე ანკესი და რომ წამომადგა შავად… ადრე მენახა, აეროპორტში, ან სულ ზევით, ცაში. ან ისერა ზევით – ახალაფრენილი თუ დასაფრენი, მაგრამ ასე ახლოს, ზედ თავზე, თან ნელა, როგორც `ვარსკლავთა ომებში,~ თითქოს ჩამოვარდება საცააო, და მე დაბლა ხო ვჭამე და თან ზევიდან პილოტის თვალით რო ჩამოვყურებდი მიწას და წყალს და წყლისპირას _ ერთ კინკილა მეთევზეს: ან იმას ახლა რო დიდი ვეგონო და ეს ანკესი – რამე იარაღი და ხაკისფერებიც რო მაცვია, სამხედროსავით, და უცებ რომ რაღაც გაჰყარა ნაპერწკლებივით და თავზე ხელები დავიფარე, მაგრამ ხმა არაფერი და გამოვიხედე და ყრიდა ეგრე ხანდახან ნაპერწკლებს, _ თურმე ბომბებს თუ რაკეტებს იქით ირიდებდა, მერე ნეტში ვნახე რაცაა ეგ ნაპერწკლები, – გადამიარა და მეთქი მორჩა, გადავრჩი, წავიდა ქალაქისკენ და რომ ფეთქაა… აქაც ყოფილა, გორაკზე, რაღაცა სტრატეგიული, მე იმათი. და ამათი. ან სად რუსეთში წავეთრიო. საიმში არ ვარ რუსულის.

* * *

ესენი კიდე მიყურებენ ეგრე მგელივით. მასწავლებელიც, ზარიძეა თუ შმარიძე. ვინც წარმადგინა. თან სახელი რო არ თქვა, მარტო გვარი. არც – აი, ახალი მოსწავლე, სანდრო, და გაიცანით ბავშვებო ან რამე ეგეთი, _ არა, _ დამაყენა ეგრე ნაძვის ხესავით და საზეიმოდ ამბობს: – პეტროვსკი! ამათ გაეცინათ და წინიდან ერთმა, – მეტსახელი გავიგეთო, მას, და ისე რა ქვიაო და ამან, ზარიძემ, – ხოდა, პეტროვსკიაო გვარად და გაისუსა ეგრევე მთელი კლასი. ბოლოს ერთმა, ისევ იმან, – რუსი ხარო, ბიჭო, და რა უნდა ვთქვა, ვდგავარ და ვიღიმები. მინდა ვუთხრა, რომ სანდრო ვარ, სანდრიკა, რუსი არა კვახი, აზრზე არ ვარ რუსულის, და აგერ ზურგჩანთაში მიყრია ოხრად მზესუმზირა, და მოდი ვჭამოთ, და ქერქები ვისაც გინდა, იმას ვაფურთხოთ, მაგრამ ისე მიყურებენ, ხმას ვეღარ ვიღებ. მერე ზარიძემ ვიღაც წამოაგდო ბოლო მერხიდან და ამოვისუნთქე, მოვჯექი ჩემთვის. ამათ კიდევ კისრები ძვრებათ, ხან ერთი მოიხედავს, ხან მეორე. ზარიძე სიას ათვალიერებს და უცებ, – სადააო ლაზარე, – ძაან შეშფოთებული სახით კითხულობს და მთელი კლასი აყვა ეგრევე, _ ვახ, სადააო ნეტა ლაზარე, მე იქ ვნახე ბოლოსო, მე _ იქო, და სწუხს ყველა, არა მე გავალ მოვძებნი, არა მეო, ერთმანეთს ასწრებენ. ამ დროს შემოიღო კარი და – აგე, მოვიდაო ლაზარე, – მიესია ყველა, სად იყავი, რო არ ჩანდიო. მე ყურადღებას აღარ მაქცევენ და დავისვენე ცოტა, ისე დაძაბული აღარ ვარ. ახლა მარტო ის მაინტერესებს, ეგ ლაზარე ვინ ჩემისაა. ჯერ ბავშვები ეხვევიან გარშემო, ზარიძეც ტუქსავს, _ აღარ დააგვიანოო, ოღონდ რაღაც ძალიან ფრთხილად, დათაფლული ხმით. ცოტა ხანში ზარიძის უკან ვარჩევ ვიღაც დიდთავა ბიჭს, რატომღაც მუხლებზე როა დაჩოქილი და ალბათ ეგაა ლაზარე. ამასობაში კლასიც დალაგდა ნელ-ნელა, ზარიძეც მოჯდა დაფასთან და ლაზარეც წამოვიდა მერხებისკენ, მე კიდევ რაღაც ხუმრობა მგონია: ალბათ, ახალი რომ ვარ, გამიჩალიჩეს, – ვფიქრობ, იმიტომ რომ ეგ ლაზარე ისევ ეგრე, დაჩოქილი მოდის თითქოს და ამ დროს ვხედავ, ზედ მუხლებთან ბოტასები აცვია… ფილმებში მინახავს ადრე ასეთები, არც ვიცი რა ქვიათ, – ლილიპუტი თუ ჯუჯა, ჩვეულებრივი ტანით, ცოტა დიდი თავით და ეგეთი ფეხებით, თითქოს ეგრევე წვივები მიადგეს ზედო, ბარძაყების გარეშეო. წინა მერხზე მიუჯდა ვიღაც გოგოს, და ასე ჩვეულებრივ ბიჭს გავდა, მეცხრეკლასელს, მაგრამ დაბლა, სადაც ფეხები უნდა ყოფილიყო, ცარიელი ადგილი რჩებოდა: სკამზე, ზედ ტრაკთან მოუჩანდა აქედან თეთრი ბოტასები. მოკლედ, საღოლ იმ გოგოს ნერვებს, ვის გვერდითაც იჯდა. და მჯდარა ლაილას გვერდით, პლანეტაზე ყველაზე მაგარი გოგოს გვერდით.

* * *

რეკავს ზარი, მაგრამ რატომღაც გარეთ არავინ გადის, თითქოს ელიანო რაღაცას. არც ზარიძე გადის, ფურცლავს თავისთვის ჟურნალს. ავდექი და ვხედავ, ის ტიპიც წამოდგა, რუსი ხარო, რო მკითხა, და მოდის ჩემკენ კევის ღლაჭუნით. გზადაგზა კიდევ ორნი შემოუერთდნენ და მომადგნენ სამივე. გამოდი აბა აქეთო, _ იმან, ღლაჭუნამ და მივდექით კუთხეში, ფანჯარასთან. აქ უკვე შემეშინდა და მოვაღე პირი: _ რუსი არ ვარ, ფოთიდან გადმოვედი-მეთქი ერთი თვეა, ფოთელი ვარ და სანდრიკა მქვია, პროსტა გვარი მაქვს ეგეთი, მამაჩემი იყო რუსი და შენ რა გგონია, მაგათმა მეც კი დამბომბეს თბილისის ზღვაზე, – თავი მოვიწონე, თან ცალი თვალით ზარიძეს ვუყურებ, გამოიხედოს ერთი და ალაგმოს შარი. ზარიძეც ეგრე, ცალი თვალით გვიყურებს ხანდახან და ისევ თავის ჟურნალებს უკირკიტებს, ხმას არ იღებს. დანარჩენი კლასი ყაყანებს ლაითად, მაგრამ ვგრძნობ, ყველას ჩვენკენ აქვს ყური, არავინ გადის გარეთ. უცებ ღლაჭუნა ამბობს: _ რუსების დედა მოვტყან მეო, და სამივე ცოტა უკან იხევს, ჩემს რეაქციას აკვირდებიან და მე რა, მე რომელი პუშკინი მნახეს, ახლა ამათ რომ გავუხურო. ასი წელი ეგრე იყოს მეთქი, _ ვეუბნები, და მაშინ აკრიფა მთელმა კლასმა, რუსებს აგინებს ყველა ცოფიანივით, გოგოიან-ბიჭიანად. გავიხედე იმ თესლი ქალისკენ, ზარიძისკენ და სადღაა ზარიძე, გასულა კლასიდან. მეთქი დამერხა ახლა. ამასობაში მოვიდა ახლოს ღლაჭუნა, სახე ლამის სახეზე მომადო და: – რომ გაგინებენ, ხელს რატო არ წევ ბიჭო, სირი ხარო? და მაგრად არ მინდოდა და მეშინოდა, მაგრამ არის ამბავი, როცა, თუ თავიდანვე არ წყვიტე, მერე შეგადგებიან ზედ მთელი ცხოვრება, ჩემთანაც, ჩემკენაც მინახავს ასეთები, გაფუჭებულები და რა მექნა, დავხუჭე თვალები და ვწყვიტე ყბაში სამიდან ერთ-ერთს, ყველაზე ჩუმს და გაუბედავს, მეც მწყვიტეს და რომ წავიქეცი, მაგ დროს დაიკივლა ვიღაც გოგომ, რაღაცნაირად კაპრიზულად, ყველაფერი რომ ისე იქნება, როგორც უნდა, ეგეთი ხმით: _ დაანებეთ ეხლავე თავი! და რომ შემომეცალნენ, მერე დავინახე: გოგო კი არა, ლაზარე იყო, ლილიპუტი თუ ჯუჯა, რავიცი. ამის კივილზე ზარიძეც შემოვარდა და გარეთ, კარებთან იდგა და ყურს გვიგდებდა, დავიფიცები რაზეც გინდა. ეგ ახვარი. ეს ახვრები.

* * *

_ ჯუჯა რა პონტში ხარ? – ვეკითხები ხოლმე ლაზარეს. ლაზარე შემომხედავს დიდი კაცის თვალებით, ჭკვიანი თვალებით და აქეთ მეკითხება: _ შენ რა პონტში ხარო პეტროვსკი? იმას არ სწყინს, მე კიდევ ვჭინჭყლობ და მეათასედ ვუსხნი, რომ არ ვარ რუსი, და საერთოდ, თვითმფრინავებამდე და ამ დამპალ ქალაქამდე წარმოდგენაც არ მქონდა, თუ ასე სახიფათო იყო რუსობა, არც ჩემთან, ფოთში მერჩოდა ვინმე და ვიყავი ჩვეულებრივად. აქ კი ყოველ დილით სარკეში ვიხედებოდი, მეთქი რით ვგავარ აბა რუსს. მერე მაგათი ფილმებიც ვნახე და მართლა ვმგვანებივარ რაღაცით, და რატო არ დავემსგავსე დედას, ბლიად, _ ხოჭოსავით შავია დედა. შე აფერისტო რუსაკო, _ მეტყვის ხოლმე ხანდახან ლაზარე. პირველად ეგ რომ მითხრა, დავცხე, მაგრამ ეგრევე ფეხებში შემივარდა და წამაქცია, მე კიდევ, შეხება კი არა, ვერც ვუახლოვდებოდი თავიდან, ისე მეზიზღებოდა, ჯერ ეგეთი ფეხების და უსახსრო ხელის თითების გამო მეზიზღებოდა და მერე, სკოლაში რომ გამომესარჩლა პირველ დღეს, მაგის გამო ვერ ვიტანდი; რა მჭირდა გამოსასარჩლებელი და თან ვისი – ჯუჯის, თუ ლილიპუტის. მაგრად მიტყდებოდა მოკლედ. მაგრამ, თვალები აქვს ლაზარეს ისეთი, _ რაც მე არ ვიცი, რაზეც წარმოდგენაც კი არ მაქვს, თითქოს ეს ყველაფერი იცისო ლაზარემ, და მოგიყვებაო ყველაფერს, ოღონდ, როცა შენ გინდა და დაინტერესდები, მარტო მაშინ მოგიყვება, თვითონ არასოდეს დაიწყებს ტვინის ბურღვას, – აი ეგეთი, კეთილი ბაბუას თვალები აქვს ლაზარეს, ბუხრისპირას თავს გადახდენილ ფათერაკებს რომ უყვება პირდაღებულ შვილიშვილებს. არადა, თავიდან მრცხვენოდა ამასთან ძმაკაცობა, სულ თვალებს ვაცეცებდი აქეთ-იქით, ვინმეს ერთად რომ არ დავენახეთ… სკოლა ორივეს გვძულდა: ლაზარეს იმიტომ, სუნთქვას რომ არ აცლიდნენ, – სადაც გამოჩნდებოდა: ლაზარე მოვიდა ლაზარე რამე ხო არ გინდა ლაზარე რამე ხო არ გტკივა, – ავადმყოფი მგონია ხოლმე თავიო, მე ამათი. მე კიდევ, პირიქით: როცა უამისოდ ვარ, ან თავდაცვით პოზიციაში ვარ, ან _ საერთოდ არ იმჩნევენ ჩემს იქ ყოფნას. კლასში ლაზარე წინა მერხზე ზის და სიის გარეშეც, პირველად ამის ყოფნა-არყოფნას და გუნება-განწყობილებას ამოწმებენ მასწავლებლებიც და ბავშვებიც. მე ბოლო მერხზე ვზივარ და ჩემს გვარს ისე უცებ ჩაიბურტყუნებენ, ვერც ვამჩნევ. ის ნაბოზარი ზარიძე, დამრიგებელი კიდე საერთოდ გამომტოვებს ხოლმე სიის ჩამოკითხვისას, თითქოს კლასში არ ვიყო… და მთელ სკოლაში, სადაც გავივლი, სულ მესმის ზურგსუკან ლოზუნგები: _ რუსებს რაა? დედის ტყვნა! ან – აგე, პუტინი მოდის! აღარც ვუხსნი არავის არაფერს. ვარ და ვიყო, თქვენი დედაც. დაგბომბეთ და კიდე დაგბომბავთ, ბოზებო.

* * *

_ სულ ტყუილად გიყვარსო ლაილა, – ლაზარე მეუბნება, – ერთი კრეტინი გოგოაო. მეთქი – ნწ, ყველაზე მაგარი გოგოა ლაილა. _ მე შენზე დიდხანს ვიცნობ და დამიჯერეო. ქალის თემაზე ლაზარესთან ვერიდები ლაპარაკს, ისედაც ყველა გოგოს ლანძღავს. ერთხელ სახლში დავპატიჟე, ნეტში მუსიკას ვეძებდით და უცებ ამოაგდო რაღაც პორნოსაიტი, ვიღაც ნაშის სველი ძუძუებით. მეთქი _ იფ, რა ქალი, თან მოვიხედე და ვხედავ, ლაზარე კანკალებს მთლიანად, სკამს ჩაბღაუჭებული და შუბლზე ოფლი ჩამოსდის წვეთებად. ჰეი, გაგეთავა, ბიჭო? _ გავეხუმრე და ჩაიკეცა კიდეც სკამიდან, ხალიჩაზე დავარდა. გული წაუვიდა ტიპს. არადა, თვითონაც ხომ აქვს ნეტი, და ნეტი თუ აქვს და პორნოს არ უყურებს, რად უნდა საერთოდ ნეტი, რავიცი. მეც ვადგები ხოლმე სახლში. სანამ გავიცნობდი, მართლა მაინტერესებდა, რა პონტში იყო ჯუჯა: რამე ჭირდა თუ უბრალოდ ისეთი იყო, როგორიც იყო. და-ძმა, დედ-მამაც ჯუჯები ყავს, ნეტავ? ჯუჯების ოჯახია თუ მარტო ეს გამოვიდა ჯუჯა. ერთხელ მოვიდა სკოლაში დედამისი. ჩვეულებრივი ქალი გამოდგა, დაჟე მაღალი, და რაც მოვიდა, სულ ისეთი სახე ჰქონდა, როგორიც ლაზარეს უხდებოდა ხანდახან, – რემბო რომ პირველ სერიაში ჭრილობას იკერავს ნემსით, ლამის ეგეთი,Gგამწარებული თუ ნატანჯი. სახლში რომ დავადექი, მამამისიც ჩვეულებრივი ტიპი გამოდგა, რაღაცის პროფესორი, და ლაზარეს უცხოეთში წასული და რომ ვნახე ფოტოებზე, იმას კიდე ნებისმიერი ჩოხოსანი მოიყვანდა ცოლად, სულ რომ უკანასკნელი ბოზი ყოფილიყო: თითქმის ლაილასავით მაგარი გოგო მოკლედ. შენ რა პონტში გამოხვედი-მეთქი ჯუჯა? – ვეკითხები ხოლმე ლაზარეს. ლაზარე იცინის, – შე აფერისტო რუსაკოვო და მეცინება მეც.

* * *

რუსები კი ატრაკებენ. ძაან ატრაკებენ. ხან რა ინფო ვარდება ნეტში, ხან რა, და მე ვეხვეწები დედაჩემს: გადავიდეთ სადმე და შენ გვარზე გადმოვალ-მეთქი. ახლახანს გადმოვედითო, აცადე და გაჩერდებიანო, _ დედა ამბობს. არადა, სულ უფრო და უფრო მეტ შარს ვაწყდები სკოლაში. კიდევ ვიღაცა ყოფილა, გოგო, მეთერთმეტეკლასელი შელესტოვა, და _ ხან ჩანთას უგდებდნენ ფანჯრიდან გოგოები, ხან მობილს უმალავდნენო, _ ლაზარემ. წასულა რუსეთში, მე კი სად ჯანდაბაში უნდა წავიდე და ვაცდენ და ვაცდენ ოხრად გაკვეთილებს. ლაზარეც თან დამყვება. ერთხელ სამასწავლებლოსთან ჩავიარე და ზარიძე ამბობდა: _ სუფთა გოგოლის მკვდარი სულები არიანო ეგ ორნი, და აღარ ვუთხარი მერე ლაზარეს. წავიკითხო ერთი გოგოლი, ეგ ჩემისა, და მერე ვეტყვი, თორემ ამას, ლაზარეს, წაკითხული ექნება უეჭველი. წიგნებით აქვთ გამოტენილი მთელი სახლი და კითხულობს ყველა დედაწულიანად.

* * *

_ რა მაგარი სახელი გქვია, ლაილა! _ ვუღიმი და უცებ კევი მივარდება პირიდან. არადა, ნათქვამი აქვს ლაზარეს, ლეილა რომ ქვია სინამდვილეში. თურმე, სახელი ეგოიმება და მაგიტომ დაირქვა ლაილა. ლაილა-ლაილა. ერთი მერე ჩუმად ფოტო უნდა გადავუღო და დავანძრიო. ვაიმე, მადლობაა! – მიწელავს ლაილა და კვდება სიცილით. არა უშავს, კიდე მაქ კევი, – ვბურტყუნებ დებილივით და ის საერთოდ ბჟირდება. კეთილ ადამიანებს, უყვართ, ზოგადად, სიცილი, _ ვამართლებ მერე ლაზარესთან. გამომივიდნენ ტომი და ბეკი! – ქირქილებს ლაზარე, – კეთილი კიდე მარტო მაშინ გახდება, თუ ბოლო მოდელის მობილურს აჩუქებ. ხოო? – დავფიქრდი. _ ხო. გეზასავება მერე. ეგრე შვრება ხოლმე. მოკლედ, უეჭველი შურს ლაზარეს, მე რო ჯუჯა არ ვარ და ქალის დაკერვა ვიცი და მაგიტომ ენამწარობს, არაუშავს. ისე, მერე ამას ჯუჯების პორნო უნდა ვანახო, იქნებ ეგ მაინც გაუსწორდეს. იმ დღეს ნეტში მოვძებნე და ვარწყიე კინაღამ.

* * *

_ ეი, პუტინ, წამოხვალ სტადიონზე? _ ღლაჭუნა მეუბნება. ზედ სკოლასთან შემხვდნენ ეგ და მაგის ბრიგადა, ჩემი კლასელები. ეჰეი, სად ხარ ლაზარე. აღსდექი მკვდრეთით, თორემ დამერხა. მივიხედ-მოვიხედე. აღარ გყავს შენი ჯუჯა? – მიმიხვდა ღლაჭუნა. – იქნებ სხვა ფიფქია იშოვა და შენთვის აღარ ცალია, ჰა? ლაზარეს ზურგსუკან როგორ კაიფობენ ახვრები. არადა, ისე სულ ზედ ევლებიან. არ მიყვარს ფეხბურთი, _ ვუთხარი და გზა გავაგრძელე. ხო ვამბობ, ეგენი გეები არიან-მეთქი, ეს მართლა მკვდარი სულები! _ ზიზღით გააფურთხა ღლაჭუნამ და შეტრიალდა. ზარიძე მარტო სამასწავლებლოში არ ოხუნჯობს, მაშასადამე. ეგ თესლი. ეს თესლები. წავედით, მოვდივარ! – ვთქვი. დღეს ჟოპასტენკას ვთამაშობთ, – ხელებს იფშვნეტს ღლაჭუნა. ჯერ ფეხბურთი რაა და მერე ეს დებილი თამაში; აეკარი კედელს და გირახუნებენ სიფათში ბურთებს. მაგრამ, არაუშავს, ამათგან რომელიმეს ხო მივასხმევინებ კედელზე თავს ბურთით. ერთს ხო მაინც გავარტყავ, შანსი არაა… მე რომ აღმოვჩნდი მარტო კედელთან, მერეღა მივხვდი, რო მიჩალიჩებდნენ. ჰეი, ლაზარე, აღსდექი რა მკვდრეთით, შეჩემა. ის ტიპი, ჩუმი, მე რო ვწყვიტე პირველივე დღეს, თურმე სერიოზული ფეხბურთელია. ერთი ბურთი ამაცილა და მეორე ჯერზე ზურგში გამარტყა, გვერდით, ნეკნებში. სუნთქვა შემეკრა. თქვენი დედა მოვტყან! – მოვასწარი და წამცხო ეგრევე სამივემ. თუ ოთხივემ.

* * *

_ ჯერ, რუსი რომ ხარ, მაგიტომ. მერე _ სხვა ქალაქელი რომ ხარ. არც ამ უბნელი და არც სხვა უბნელი. მაშასადამე, არ ექვემდებარები ერთგვარ შიფრს თუ პაროლს, საკვანძო კითხვა-კოდს: `რა უბნელი ხარ?~ არადა, ამ კითხვის ქვეშაა მთელი ქვეყანა, მთელი პოლიტიკა, მთელი მწერლობა, ხელოვნება, რელიგია და საერთოდ, ყველაფერი ამ კითხვაშია მოქცეული: ზოგად-ეროვნული, ტოტალური ლოკალის აღმნიშვნელი ფრაზა. მთელი ქართული ყოფის ფონი თუ რეფრენი. ქრონიკული წყევლა. საქართველოს უახლესი ისტორია, სამ სიტყვაში მოქცეული.… თან კიდევ, ეს რუსული გვარი. ასეთ დროს. ვინ გაპატიებს, ვინ შეგარჩენს… _ ბურტყუნებს თავისთვის ლაზარეს მამა, თან ფინგალებზე ცივი წყლის საფენებს მიცვლის. ამანაც რომ გაახურა, ბლიად. არაა რუსი, გვარი აქვს მარტო ეგეთი, – უხსნის მეორე ოთახიდან ლაზარე. სიცხე აქვს და წევს, გარეთ ვერ გამოდის. მერე, გვარია ყველაფერი, _ აგრძელებს ლაზარეს მამა. – ფუნდამენტი. ქვეცნობიერში დაგროვილი გენური ბალასტი. საკუთარი გვარის რატომ უნდა გეშინოდეს, საკუთარი თავი რატომ უნდა უარყო და დამალო მხოლოდ იმიტომ, რომ არსებობენ ერთი მუჭა ნაძირალა ადამიანები, რომლებიც ანგრევენ და ანადგურებენ, აფეთქებენ და წვავენ, _ როცა არაფერი გაქვს მათთან საერთო, როცა ჯერ მხოლოდ მოზარდი ხარ, და მხოლოდ სიცოცხლე გიყვარს და გინდა. ადამიანებთან, თანატოლებთან მეგობრობა გიყვარს და გინდა, რუსი იქნება, ზანგი თუ ებრაელი… და ამ დროს მთელი ქვეყანა, მთელი ერი, ბერი თუ საგანმანათლებლო სისტემა გაყალიბებს და გზრდის პოტენციურ ქსენოფობად, პოტენციურ ჰომოფობად… _ ლაზარეს ოთახს გახედა და ჩუმად დაამატა: – ძალით თავსმოხვეული სათნოება და კეთილმოსურნეობა, უკიდურესად ხაზგასმული ყურადღება და ზრუნვა, თითქოს სასიკვდილოდ გადადებული ავადმყოფი იყო, _ ეს სიკეთეც ხომ გულისამრევია, ხომ იმის მინიშნებაა, რომ გჭირს რაღაც, რომ სხვა ხარ, რომ მათ არ გავხარ, _ ჰომოფობიის ყველაზე საშინელი, ფარული ფორმა… მომბეზრდა და გავაწყვეტინე: _ ასე რომ გარეთ გავიდე, სახეზე ძაან მეტყობა რამე? არა უშავს, ვითომ რინგზე იყავი, – მიღიმის და თავზე ხელს მისვამს. ამ ბებრებმა რო იდიოტური ხუმრობა იციან, ნუ იტყვი.

* * *

_ ლაილა, იცი, მე კლაუსტროფობია მჭირს, ოღონდ არავის უთხრა, _ ვეუბნები. გოგო როცა გიყვარს, გულწრფელი უნდა იყო და იმაზე ელაპარაკო, რაც ყველაზე ძალიან გაწუხებსო, _ ნეტში წავიკითხე ვიღაც ნიუ-იორკელი ჟიგოლოს დღიურები და ახლა ლაილაზე ვტესტავ. ეგ ისაა ხო, ჩაკეტილ ოთახში რო ვერ ძლებენ, – ჩაფიქრდა ლაილა. მე გამიხარდა: – კი, ლაილა, ეგაა! ვერც ლიფტში და ეგეთ ადგილებში; ბავშვობაში ლიფტში გავიჭედე ვიღაც ეპილეფტიკ ძიაკაცთან ერთად და მაგის მერე მჭირს, _ დავამატე რიხიანად. ლაილამ თანაგრძნობით შემომხედა: – ვაიმეე, რა ცოდო ხარ, სანდრიიკ! ვახ, გვარით არ მომმართა სხვებივით. სახელი დამიძახა. აი, მესმის ინტიმი! ამიდგა. მგონი, შევუყვარდი ლაილას! – მივახარე ლაზარეს. – რა აჩუქე რო ამისთანა? – ჩაეცინა. არაფერიც არ ვაჩუქე, ისე შევუყვარდი, _ მეწყინა. ეს შურიანი განდონი ჯუჯა. თესლი გოგოა ეგ შენი ლაილა, და კრეტინი! _ რაღაც ძაან ბოროტად თქვა ლაზარემ. ეჰაა. ერთ მერხზე ხო ზიან. თან, კაი ხანია კლასელები არიან. ამასაც ხომ არ უყვარს, ნეტავ… უცებ წარმოვიდგინე, როგორ ანძრევს ლაილას ფოტოზე ეს მახინჯი, და ტანში გამაჟრიალა. შენი ჯუჯა დედა მოვტყან! – დავუღრიალე ბოლო ხმაზე, ყბაში ვწყვიტე და თავდასაცავად მოვემზადე, რო მაშინდელივით ფეხებში არ შემვარდნოდა და არ წავექციე, მაგრამ არც განძრეულა და არც ხმა გაუღია. შემომხედა, რემბო რო პირველ სერიაში ჭრილობას იკერავს, ეგეთი, საგვარეულო თვალებით, გატრიალდა და წავიდა.

* * *

იმიტომ ასწორებდა ფოთი. ზღვა. რამე გეწყინება, რაღაც ისე ვერაა და მოისროლე ანკესი და მორჩა, _ ერთი ლიფსიტა ბარაბულის ჩარტყმაც აზრზე მოგიყვანს წამში, სტავრიდა-კეფალებზე რომ არაფერი ვთქვათ. ეგ ერთი კაი რამე კი მასწავლა მამაჩემმა, სანამ გაქრებოდა სადღაც. ვზივარ თბილისის ზღვაზე და ვთევზაობ. ოღონდ, რუსებმა რო დამბომბეს, მაგ მხარეს კი არა _ აქეთ, პლაჟზე. შემოდგომაზე ჩემსკენ გახურებული სათევზაო სეზონია ახლა, აქ კიდე ჩემი ფეხები. თან კაციშვილი არაა. ქარია. ზურგსუკან, გორაკზე შეფენილ ფიჭვნარში უნთიათ მარტო ცეცხლი ვიღაცეებს. კვამლის სუნი და მძიმე როკის ხმა მოაქვს ჩემთან ქარს; მაგნიტოფონით ან ცენტრით არიან, ალბათ. ალბათ, ეგენიც ყვირიან: რუსებს რაა? დედის ტყვნა! ხო მთელი სკოლა მაგას ყვირის, მთელი ქვეყანა. მთელი პლანეტა. მთელი გალაქტიკა. ყველა კედელზე ეგ წერია. ყველა პლაკატზე. მე კიდე რუსი გამოვდექი. ჩემიანებმა დაბომბეს აქაურობა და მე მაგინებს სუყველა, იმიტომ, რომ მტერი ვარ… მაგრამ, ხო მეც, მეც ვჭამე მაშინ თბილისის ზღვაზე, აქ _ ხო მეც დამიშვეს იმ ნაბოზრებმა! ვერაფერი გავიგე, მოკლედ. კიდევ კარგი, ლაილას მოვწონვარ, ლაილა-ლაილას.

* * *

გაქვს სიგარეტი? – ვიღაც ტიპი მეკითხება, გრძელთმიანი. თავი გავიქნიე, _ ნწ, არა, არ ვეწევი. სპორტსმენი ხარ, ბიჭო? _ გაეცინა, მაგრამ ეს `ბიჭო~ ისე არა, როგორც სკოლაში, ნემსივით. თან, ეს უფროსია. შარის სუნი არ მცემს, მაგრამ მაინც ვაჯახე ჩემი სტატუსი: _ სპორტსმენი არ ვარ, რუსი ვარ, რუსაკი! ტიპმა ყურადღებით შემათვალიერა და მეუბნება: – ამოხვალ ცეცხლთან? ქარია. გაიყინები შორტებში. ცეცხლთან სხვა გრძელთმიანი და შავებში ჩაცმული მასტები ზიან, ჩემზე უფროსები, და ერთი გოგო, თითქმის ლაილა _ ისეთი მაგარი გოგო, ოღონდ დიდი, _ ქალი, პრინციპში, _ მაწვდის ბოთლს და მეუბნება ხავერდოვანი, ჩამბალი ხმით: _ მოსვი! და ვსვამ. ვსვამ. მერე ვარწყევ და მერე კიდე ვსვამ. ცეცხლის ტკაცუნში, კვამლში, მივჩერებივარ ლაილასავით მაგარი ქალის სახეს. მერე სახე ქრება და გარშემო იცინიან ნაგიჟრებივით. უცებ ცეცხლიდან გამოდის ხელი, სახეზე მეფერება და ვიღაცა ამბობს, როგორც ტელევიზორში, რეკლამებში ამბობენ ხოლმე, ეგეთი ხმით: _ პრობლემები გაქვს, ბიჭუნი? პრობლემებს ღმერთი ქმნის, ღმერთი გაწვალებს, ჰოდა, შენც ადექი და შეიძულე! რამეთუ მხოლოდ სიძულვილშია ძალა, სხვა ყველაფერი მონობაა და სიბეჩავე! ალბათ, ცენტრიდან ისმის… და ისევ ვარწყევ. ამ დროს წინ, შარაზე, აყენებს ჯიპი, იქიდან ღიპიანი მასტი გადმოდის, ხელში ყუთით, შიგ ცეცხლში შემოდის და ყვირის ბაზრის გამყიდველივით: _ აბა დავაი, დავაი, დროზე, ნახეთ თუ ვარგა! თან აქეთ-იქით იყურება, ყუთს აჯანჯღარებს და ყუთი კნავის რატომღაც. ვიღაცამ ჩახედა და დანარჩენები ეკითხებიან: _ შავია? შავია. _ ეს პასუხობს. კნუტია? _ არა, არაა კნუტი. სხვა არ ქონდათ, _ პიჯაკიანი უხსნის და ისევ თვალებს აცეცებს. _ ეგეც წავა, ფული მიეცით, _ ლაილასავით მაგარი გოგოს ხმა ლივლივებს კვამლში და ჯიპი მიდის. მე ყუთში ვიხედები და იქიდან მიყურებს დიდი, ყვითელი, შეშინებული თვალები. ფიშო ფიშო, კარგო ფიშო, ნუ გეშინია, _ შიგნით თითს ვყოფ და ვცდილობ მოვეფერო. მიყვარს კატები. _ ამოვიყვანო? ყუთში ცოდოა, _ და გარშემო ისე ბჟირდებიან, სულს ძლივს იბრუნებენ. ჯერ მანდ იყოს, შეგვეჩვიოს, თორე გაგვექცევა, _ ლაილასავით მაგარი გოგოც თითს ყოფს შიგნით, დანარჩენებიც ბაძავენ: _ ფისო-ფისო! _ ეფერებიან, თან იგუდებიან სიცილით. ყველაფერი ხუთიანზეა, კაი ხალხი ჩანს, მაგრამ ცოტა მეშინია რატომღაც და ისევ არყის ბოთლს ვეძებ. ვსვავ და აღარ ვარწყევ. ესენი ახლა წკნელებს უჩხიკინებენ ყუთს, კატა კნავის და ვბრაზდები: _ ეეე, ეგრე არა, რა პონტია.. _ ვბლუკუნებ და ვცდილობ, ყუთს თავსახური ავხადო. ცეცხლიდან ისევ გამოდის ხელი, ხელზე მიჭერს მაგრად, კვამლისკენ მექაჩება და თვალები მეწვის, ცრემლს მაყრევინებს კვამლი, ჩემი ხელი კიდევ რაღაც რბილს ეხება. მოგწონს? – მეკითხება ლაილასავით მაგარი გოგო და ვხვდები, რომ ჩემს ხელს შიშველ მკერდზე ისვამს. მიდგება. შეხედვა მინდა და ვერ ვხედავ, ცრემლით მაქვს თვალები სავსე. გინდა, სხვაგანაც? – ისევ მეკითხება შემპარავად. თავს ვუქნევ. უცებ ხელში მხვდება რაღაც ბალნიანი და ლაილასავით გოგო მბრძანებლურად ამბობს: – არ გაუშვა! ეგრე გეჭიროს! კვამლში თვალს ძლივს ვახელ და ვხედავ, ყუთიდან გამოჩრილი კატის კუდი ჩამიბღუჯავს მაგრად ხელში, გარშემო კი იცინიან კრეტინებივით. თქვენ შიგ ხომ არა გაქვთ, ხალხო, _ ნაძალადევად ვიღრიჭები, _ რას მიჩალიჩებთ, ვითომ! ამ დროს მეორემ, ვინც თავიდან სიგარეტი მთხოვა, დანა მომაჩეჩა მეორე ხელში, ყველა გაისუსა, მუსიკაც მოტეხეს და გავიგე კატის დაგუდული, გაბრაზებული ბღუილი. და ლაილასავით მაგარმა ქალმა თქვა: _ დამიჯერე!

* * *

კვამლის სუნით ვყარვარ და თავი მისკდება. Eესეიგი, გუშინ რაც იყო, მთლა სიზმარიც არ ყოფილა. ძაან მურტალი სიზმარი. არადა, ხომ შანსი არაა, რომ სიზმარი არ ყოფილიყო. ცხოვრებაში პირველად დავთვერი. თან არაყი. ფუ მაგის. სად ხარ ლაზარე, სად დაიკარგე… პირდაპირ, მტკიცე ნაბიჯით მივდივარ სკოლაში. უკანა შესასვლელს ვუახლოვდები, სტადიონის მხრიდან. აქაა იმ პროჭების ბირჟა. აქ ეწევიან სიგარეტს და კარტს თამაშობენ, მაგრამ მკიდია. შევალ ახლა, მივაჭრი ლაილასთან და ვეტყვი, რომ მიყვარს. ძაან მიყვარს. და მერე ლაზარეს მოვუხდი ბოდიშს, ჩემს ძმას და მეგობარს, და ჩავიხუტებ: ასე მგონია, ყველაფერი ის რომ გავაკეთო, რისი გაკეთებაც მაგრად მრცხვენია და მეშინია, რასაც სხვა დროს ასი წელი ვერ გავაკეთებდი, _ ჩამოვირეცხავ, მოუსავლეთში გადავკარგავ გუშინდელ დღეს, გუშინდელ ახვრულ სიზმარს. კამეჩივით თავდაღერილი მივადექი ბირჟას სტადიონთან, უკანა შესასვლელთან და ეგრევე წამოხტნენ, წინ გადამიდგნენ. ჰეი, პუტინ, საით მიგეჩქარება? მოდი, ჯერ კარტი მოვცხოთ მე და შენ, _ მთავაზობს ღლაჭუნა. არ მევასება კარტი! – ვეუბნები დერსკად და თვალებში ვუყურებ. ვახ, შენ რა არაფერი გევასება, ტო! _ იცინის. _ აბა, ლოტოს თამაშობდი შენთან, რუსეთში? თუ თქვენ მარტო ბომბების სროლა გევასებათ, ჰა? კი, ბომბები გვევასება და კიდე დაგბომბავთ, სუყველას დედებს მოგიტყნავთ, თქვე ნაბიჭვარო გრუზინებო! _ ვეუბნები და ვგრძნობ, როგორ მომეშვა გულზე, ძალა მომეცა. ისე საკაიფოდ ვარ, სულ აღარ მაინტერესებს, ახლა მაგრად რომ მომხვდება. ვიღიმები. მტერი ვარ და ვიყო მტერი, ამის დედაც. მშვენიერი ყოფილა, როცა მტერი ხარ. ესენი კი არ მირტყამენ რატომღაც, ერთმანეთს უყურებენ და ძაან ჩათლახურად იღიმებიან. კაი, პეტროვსკი, ეგრე იყოს, _ ბედს დამორჩილებული კაცივით, წყნარად თქვა ღლაჭუნამ, სიგარეტი გადააგდო და წამში მეცა ყველა ერთად. ოღონდ, არ მირტყამენ. ხელები გამიკავეს და სადღაც მივყავართ. ერთი ხოშიანი წიხლი გავიქნიე, ვიღაცას ვწყვიტე და მაშინ წამაქციეს და ეგრე წამათრიეს, ტომარასავით. სტადიონზე გადამახოხიალეს და იქვე, დაკეტილ თუ მიტოვებულ მანქანების სახელოსნოსთან _ ბოქსებთან გაჩერდნენ. მუხლები ამეწვა. გადამეყლიფა. გამიშვით, ბოზებო! – ვყიყინებ. ყელში ბურთი მაქვს გაჩხერილი და ძლივს ამომდის ხმა, თან, თვალებს სწრაფად ვახამხამებ, ცრემლები რო დავმალო. იმ პილოტად გადამაქცია ახლა, და ის თვითმფრინავი მომცა, მე ამათი. გაგიშვებთ, პუტინ, აბა რას ვიზამთ, _ კეთილად ამბობს ღლაჭუნა, _ მაგრამ, ჩიტმა ამბავი მოგვიტანა, კლაუსტროფობია ჭირსო, და ჯერ უნდა შეგამოწმოთ! და უცებ რაღაც ორმოში გადამიშვეს, ვიწროში და მართკუთხედში – მანქანებს რომ შემოაყენებენ ხოლმე და ქვეშიდან არემონტებენ, – იმ ორმოში. მერე იქვე მიგდებული, სტადიონის ძველი და ჟანგიანი, უზარმაზარი ჭიშკარი გადმოათრიეს შუსტრად და ორმოს დაამხეს. დაბნელდა.

* * *

სად ხარ, სად ხარ… აღსდექი რა მკვდრეთით, ლაზარე, ძმაო ჩემო, თორემ მოვკვდები, არ შეიძლება ჩემი აქ ყოფნა. შენ ხომ არ იცი, როგორია, როდესაც შვიდი წლის ხარ, და გაჭედილ ლიფტში, სიბნელეში, ნახევარი საათი კედლებს ეხლები, ხელიდან რომ დაუსხლტე შარდის და ოფლის სუნით აქოთებულ, დაპანიკებულ ბებერ ნაბიჭვარს, ჯერ ლიფტის კარებს რომ კაწრავს, ისე ხმამაღლა კაწრავს, თითქოს რკინის ფრჩხილები ქონდეს და მერე შენც რომ მოგიხელთებს, თან ღრიალებს და მერე ძირს, იატაკზე ვარდება, ისე, რომ ხელს არ გიშვებს და ძაგძაგებს, ძაგძაგებს, როგორც ტრაქტორის მოტორი, და ხავის და ბღავის ისეთ ხმაზე, მიმსგავსებულიც რომ არაფერი მოგისმენია ცხოვრებაში არასოდეს და არსად, და ლიფტის შახტაც რომ აორმაგებს და საზარელ ექოებად გაყრის და გამხობს თავზე უსაშველო შიშს, იმიტომ, რომ შვიდი წლის ბავშვი ხარ, იმიტომ, რომ ცხოვრებაში პირველად წააწყდი ეპილეფსიის შეტევას, თან სიბნელეში, გაჭედილ ლიფტში… და აქაც ხომ ბნელა. აქაც ხომ ლიფტია. და ზემოდან, თუჯის ჭიშკარზე, აქაც ხომ ბღავის და ბრაგუნობს მთელი ეს ახვარი სკოლა, თავისი წაკლა, ჩამშვები ლაილიანად. მთელი პლანეტა, მთელი ეს დედამოტყნული სამყარო ყმუის და ხარხარებს ჩემს თავზემოთ. მე კიდევ, ვუსმენ, ოფლში და ცრემლში აზელილი, და სადღაც შორს, უკან მიმათრევს შიში, ბავშვობაში, ლიფტის შახტებში. მორევს ჩაყოლილი მოცურავესავით ვიქნევ ხელებს სიბნელეში, რომ არ წამიყოლოს, რომ მოვეჭიდო რამეს… და უცებ საიდანღაც, კვამლიდან მესმის: – არ გაუშვა! ეგრე გეჭიროს! და მთელი სიცხადით შევიგრძნობ ხელში კატის კუდს, და მეორე ხელში დანას. ისევ გაუბედავად, ბურანში მყოფივით ვუსმევ დანას კუდზე, ყუთის კიდესთან. შიგნით კატა ჩხავის და ფართხალებს, მე კიდევ ნელ-ნელა ეშხში შევდივარ და ვუსმევ და ვუსმევ ბირდაბირივით, სანამ ყუთი განავლის სუნს არ აუშვებს, და კატის გაშვლეპილი, სისხლიანი კუდი არ შემრჩება ხელში…

* * *

მშვიდად, თავისუფლად ვსუნთქვავ. ვზივარ სიბნელეში და ველოდები. ველოდები იმათ _ იქ, ზევით. ჭიშკარი ოდნავ გადახოხდა და დღის შუქი ჩამოიჭრა. თვალებს ვიჩრდილავ. აქ ხარ, პეტროვსკი? სად ხარ, პეტროვსკი… _ ჩურჩულებს ლაზარე. ავყურებ ლაზარეს სილუეტს და ცოტა ხანში საკუთარი ხმა მესმის, უცხო და შემპარავი ხმა: – პრობლემები გაქვს, ბიჭუნი?

Smile
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლუკა ბაქანიძე   Wed Oct 12, 2016 9:39 am

ლუკა ბაქანიძე

სატანა

თაგვი ინდიელის ხელისგულზე აძვრა, ცოტა ხანში ისევ ჩამოძვრა და ზედ ცურცლი დატოვა. – თაგვო, შე პროჭო, – უთხრა ბიჭმა. მერე ძირს დაგდებული ჭუჭყიანი ლეიბიდან წამოდგა, შორტი, კედები და კაპიუშონი უცებ ჩაიცვა და ბეტონის იატაკზე ფრთხილად გაიარა, რომ არავის გაღვიძებოდა. გზაში ასევე ჭუჭყიან ლეიბზე მიგდებულ ინდიელს გადააბიჯა ცურცლიან ხელზე და ეზოში გავიდა. – როგორც ტომ სოიერი სიფხიზლის დამცველთა სამიკიტნოში, – თქვა გულში. შუა ეზოში მდგარ ფიცრულ ტუალეტში შევიდა, კუთხეში მიყუდებული ქოლგა გაშალა და ჩაიკუზა. წყლით სავსე ვედროში თევზი დაფრთხა და გატყლაშუნდა. ნუ გეშინია, რომ მოკვდება მაცივარს ამ ქინძებს დავუტოვებ, – უთხრა თევზს ბიჭმა. თევზმა ამოხედა და ვედროს ფსკერზე გაყუჩდა. ბიჭი თავის ეზოში გაძვრა ღობიდან, სახლში შევიდა, საწოლთან მივიდა და ბებიას ღია თვალებში ჩახედა. ხელისგულები უკვე აღარ უოფლიანდებოდა შიშისაგან. – ადექი, შენი დედაც, – შეაგინა ხმადაბლა. ხელისგულები უკვე აღარ უოფლიანდებოდა სირცხვილისაგან. ბებია არ განძრეულა. – წამოდექი, შენი დედა მოვტყან! – დაუღრიალა ყურში ბოლო ხმაზე და ღია თვალებში დაინახა, როგორ ნელ-ნელა ამოტივტივდა ბებია საიდანღაც, სხეულს ამოეფინა, თვალებს მოადგა და სახე დაუნაოჭდა. – შენი კუბო დავდგი. შენი კუბო დავდგი, – წაიჩიფჩიფა და ჭრიალით წამოიწია. ბიჭი თავის ოთახში გავიდა. საწოლის გვერდით მიყუდებულ სავსე და გატიკნილ სალაშქრო ზურგჩანთას შეხედა და ხელისგულებზე ოფლმა დაასხა ადრინდელივით, როცა ბებიას გაცოცხლება არ იცოდა. როცა ბებია მკვდარი იყო და ყარდა ფსლის სუნად. – რამე არ დამრჩეს. რამე არ დამრჩეს. რამე არ დამრჩეს. – ლოცვასავით გაიმეორა რამდენჯერმე, ზურგჩანთას მოეფერა და დამშვიდდა. უჯრიდან ცელოფნის პარკი ამოიღო. ჯიბეში ჩაიტენა და სამზარეულოში შევიდა. ბებია ონკანთან რაღაცას რეცხავდა და ხმამაღლა იმეორებდა: – შენ ხარ ეშმაკი. შენ ხარ სატანა.

- მე ვარ ქრისტე, – უთხრა ბიჭმა, პურს ყუა მოატეხა და სახლიდან გავიდა.

* * *

- როგორც ჯო პორტუგალიელი, მაგრამ ეს სირია, – თქვა ბიჭმა გულში და ქუჩას გახედა. ჯერ მარტო პირველი ძაღლი მოჩანდა მოსახვევთან, მაგრამ უკვე ისმოდა შორიდანვე სხვადასხვა ტონალობის ხმა, კაცის თუ ქალის: – გამარჯობა! როგორ გიკითხო! – და დაბლიდან, პროსპექტებიდანაც ამოდიოდნენ ამ მიყრუებულ მთისძირა ქუჩაზე; ტაქსის თუ მარშუტკის მძღოლები რეისს იმრუდებდნენ და შიგადაშიგ ფეშენ-ტიპებიც, ძვირიან მანქანებზე მომჯდარი დეიდა-ბიძიებიც მოკრძალებით მოჰყვებოდნენ ერთი კილომეტრი საათში სიჩქარით, რომ ერთხელ ამასაც ეპასუხა: – ღმერთმა გამარჯვება მოგცეს, შვილოოო! – წამღერებით, როგორც ძველ რუსულ ფილმებში კეთილი ჯადოქრები. დაელოდა, როდის ჩაუვლიდა წინ ხუთი სხვადასხვა ზომის თუ სიმაღლის მაწანწალა ძაღლი, ზედ შუა ქუჩაზე ცხვრებივით რომ მოლალავდა მოხუცი ქალი, წელიწადის შვიდივე დროს ფეხზე უშველებელი ჩექმით და ხელში ჯოხით, ახლომახლო მეზობლები და ბებიაც როგორ შიგნაკრავივით გამოცვივდებოდნენ სახლებიდან, მისი ლოცვა-კურთხევა რომ არ გამოეტოვებინათ, როგორ შემოხედავდა ქალი და მფრთხალი და უგზო-უკვლო მზერა გაუხდებოდა, გეგონება მარშუტკაში ან ავტობუსში ზის და ხელჩანთას მაგრად იკრავსო გულში, და ესეც ხომ იხუტებდა თავის ჯოხს, და ძაღლებს ქუჩის იქითა მხარეს, მთის ძირებში წააბალახებდა, სანამ ბიჭს ჩაუვლიდა.

მაგრამ ეს სირია, – გაიმეორა ბიჭმა გულში, ქუჩაზე გადავიდა და მთას აუყვა.

* * *

ჯერ ბილიკით იარა, მერე გადაუხვია და კლდეზე იფორთხიალა ცოტა ხანს, სანამ თავის ხეს მიაღწევდა, სხვა ხეებისგან განსხვავებით წყნარ, უქარო ამინდშიც რომ ირწეოდა და შრიალებდა. ბიჭი ხეს ჩაეხუტა და ცოტა სული მოითქვა. მერე ორი-სამი გირჩა წამოკრიფა იქვე. ქუჩას გადახედა, ძლივს რომ მოჩანდა ხეებში და თავისი სახლის სახურავი გაარჩია. ზედიზედ და მთელი ძალით დაუშვა გირჩები და დაინახა დანგრეული სახლის ადგილზე ასული მტვრის კორიანტელი, სადაც მარტო სალაშქრო ზურგჩანთა აყუდებულიყო უვნებლად, როგორც ცეცხლგამძლე კარადა ნახანძრალში. – რამე არ დამრჩეს, – სთხოვა ხეს ბიჭმა და ზევით აუყვა. გეების მდელოს გასცდა, სადაც ერთხელ რამდენიმე ტიპს გადააწყდა, ერთმანეთში ჩახვეულებს, და მაშინ იქვე უპატრონოდ მიგდებული მობილურიც გააყოლა ხელს და ლომბარდში ჩააბარა ოცდაათ ვერცხლად. ბოლოს გაუვალ ეკლიან ბუჩქნარს მიადგა, ორი დიდი ეკლიანი ტოტი ჭიშკარივით გადაწია და პატარა განაკაფში შევიდა, რომელსაც ლამის მთლიანად ჩრდილავდა მარიხუანის ერთადერთი ბუჩქი. ტანსაცმელი უცებ გაიძრო. ცხელი წყლით სავსე აუზის ნაპირას, მარმარილოს ფილაზე გაიშოტა და ორთქლში მობოდიალე, მოსვირინგებულ, მუხლამდე ყვერებდაკიდებულ და კუზიან შიშველ სხეულებს უყურებდა და მღვდლის მონოტონურ გინებას უსმენდა და ზევით, გუმბათებქვეშ ექოდ დარიალებდა ვიღაცის ხრინწიანი ხველება-ფურთხება და:

- ესე არს ჭეშმარიტი ტაძარი ჩემი! – გაიფიქრა, სანამ ჩაიძინებდა.

* * *

- ვქმნა სასწაული? – ჰკითხა ბიჭმა ხალათმოსხულ და თვალებდასიებულ ქალს, პირველ სართულზე, ფანჯრიდან რომ იყურებოდა. ქალმა ბინდში სწრაფად გაიხედ-გამოიხედა და თავი დაუქნია. ბიჭმა ჯიბიდან ცელოფანში გახვეული მარიხუანა ამოიღო და შუბლზე მიარტყა:

- დინ-დონ, დინ-დონ, მწუხრისა შემოჰკრეს მოქალაქენო – ჟამის ავსულთა!

- ნუ ბაცნობ. – უთხრა ქალმა.

- ახლა ხოა მწუხრი? – აუხსნა ბიჭმა, – ხოდა – მე ვარ ავსული, თუ რაღაც ეგეთი. სატანას მეძახის ბებო.

- მარტო ბებო არა, ყველა ეგრე გეძახის, – გაეცინა ქალს და პარკს წაეტანა, – ისაა?

- იეს. – უთხრა ბიჭმა. პარკი გახსნა, მწვანე დაპრესილ გუნდას ცერის სიმსხო წებოვანი ბურთულა წააწყვიტა და დაანახა. ქალი ხარბად მიაშტერდა და შეეხვეწა:

- დღეს ისე მომე რა! თვიური მაქვს.

ბიჭს ეწყინა. მერე გაახსენდა: – პირი?

და იყო ნათელი.

* * *

შუაღამისას, რამდენიმე კილოვატიანი დინამიკების ღრიალში და მთვრალი ხალხით გაჭედილ მოედანზე ძლივს გამოაღწია, თავის მთისძირა ქუჩას შემოუყვა და ფეთქა და ფეთქა კიდევაც ზურგსუკან ფეიერვერკმა და ცა ააფერადა, და წინიდანაც, მოედნისკენ დაძრულმა ხალხმაც აატკაცუნა პეტარდები და შუშხუნები და მარტო ბიჭი, მეტსახელად სატანა, მოიკვლევდა გზას აქეთ, ფერად კვამლში გახვეული და მოწეული, და ეწვოდა ყელი, თვალები და ნაჯაფარი პენისი, და გზადაგზა ხანდახან ვინმე ქალი, ან ბავშვი ჩაულაპარაკებდა სიცილით: – შენ ხარ სატანა. შენ ხარ სატანა, და ბიჭი ხვდებოდა, რომ მარიხუანისმიერი პარანოიდული ხმები იყო ეს, მაგრამ მაინც იმეორებდა თავისთვის გულში ლოცვასავით: – რამე არ დამრჩეს. რამე არ დამრჩეს. რამე არ დამრჩეს.

* * *

ბიჭი ფრთხილად შევიდა ჭიშკარში. თავის ჩაბნელებულ სახლს გახედა, სანთებელა-ფანარი აანთო და ღობიდან მეზობელ ეზოში გაძვრა. ფანარი ფიცრულ ტუალეტს მიანათა, მაგრამ იქ ნათურა არ იყო და ღამით ცალ ხელში ფანრით და მეორეში ქოლგით ჯდომა დაეზარა. შიგნით კი ნებისმიერ ამინდში წყალი ჩამოდიოდა ზემოდან და მთელ ფრესკებს აფუჭებდა. – დილამდე გავძლებ როგორმე, – თქვა ბიჭმა და თევზი გაახსენდა, ფიცრულისკენ წავიდა და ამ დროს იქიდან ინდიელი გამოვიდა. ბიჭმა ფანარი მიანათა და დაინახა, რომ თევზის კუდი უფართხალებდა ხელში. ინდიელი სახლისკენ წავიდა უხმოდ და ბიჭიც ჩუმად მიჰყვა. – გაქვს რამე? – ჰკითხა ინდიელმა კარებში, – ისე გამოგაგდებენ ეგ ბოზები. ბიჭის ენაზე მოლაპარაკეს არ ჰგავდა და ინდიელიც მარტო კეპზე ეხატა – მხოლოდ თავი, თავისი ბუმბულებით და მეტი დამაჯერებლობისთვის წარწერით – “INDIANS”, მაგრამ ბიჭის ენაზე მარტო ეს ლაპარაკობდა და ერთხელ ბიჭმა ქუჩაშიც ნახა: მეტროს წინ რაღაცას მღეროდა ვიღაც ორ ტიპთან ერთად, და სამივეს ეროვნული ინდური ზმანი ეცვა და მერე დაიჯერა, რომ ნაღდში ინდიელი იყო. წითელი სახის გამო კი ლოთი ეგონა უბრალოდ და მართლა სვამდნენ საღამოობით ესეც და დანარჩენებიც, მაგრამ ინდიელი მარიხუანას არ ეკარებოდა. ბიჭი სახლში შეჰყვა და ეგრევე სახეში ეცა ცხელი ბუღი და ცხვრის ქონის სუნი, შუა ოთახში, დიდ და მრგვალ პლიტაზე შემოდგმული უზარმაზარი ქვაბი რომ ახრჩოლებდა, და გარშემო შემოსხდომოდნენ შავი და ოფლისგან აპრიალებული სხეულები. ვიღაც ცდილობდა ქვაბში ერთი მსხვილი ძვალიც ჩაეკვეხებინა, სასაკლაოდან რომ მოეტანა, სადაც მუშაობდა, თან თავის ენაზე იგინებოდა და დანარჩენებიც ყაყანებდნენ რაღაცას. ამ დროს ბიჭი დაინახეს და შემოესივნენ. – ხუთი ზანგი ბნელ ოთახში, – წაიღიღინა ბიჭმა გულში, მერე ცელოფანში გამოკრული მარიხუანა ბეტონის იატაკზე დააგდო და ზანგები ახლა იმას წაესივნენ, თვითონ კი მათსავით წელსზემოთ გაიხადა და კუთხეში მიგდებულ ერთ-ერთ ჭუჭყიან ლეიბზე მიწვა. ინდიელმა ქვაბიდან ძვლები ტომარაში გადაყარა და ქვაბში ტუალეტში დაჭერილი თევზი და დიდი სტაფილო ჩაათალა. ცოტა ხანში ქვაბი იატაკზევე გადმოდგეს და ნათურა ჩააქრეს, დენი რომ დაეზოგათ; პლიტა ისედაც კოცონივით ანათებდა ოთახს. ზანგები ქვაბიდან ტოლჩებით სვამდნენ ცხელ ნახარშს და ზედ პურს აყოლებდნენ, მერე კი ბიჭის მარიხუანას ეწეოდნენ და პლიტის გარშემო ცეკვავდნენ შიშვლები. ინდიელი არაყს იყუდებდა ბოთლიდან და რაღაც ნაღვლიან და შორეულ მელოდიას მღეროდა, – რეპეტიციას გადიოდა მეორე დღისთვის. თაგვი ინდიელს სოროდან უთვალთვალებდა, ბიჭს კი ესიზმრებოდა, რომ სატანა კი არა, ქრისტე იყო, თავის ხესთან, კლდეზე იდგა და გირჩებს უშენდა მთელ სამყაროს.

* * *

დილით მკერდის წვამ და რაღაც ღრიალმა გააღვიძა. დაიხედა. მოკიდებული სიგარეტით ჩასძინებოდა. ოთახი მოათვალიერა. ზანგები სასაკლაოზე წასულიყვნენ და ინდიელს ისევ ისე ეძინა თავის ლეიბზე. – როგორც სიფხიზლის დამცველთა სამიკიტნოში, – გაიფიქრა. მერე წამოდგა, შორტი, კედები და კაპიუშონი სწრაფად ჩაიცვა და თაგვის სოროსკენ გაიხედა. – სად ხარ, შე პროჭო, – თქვა ბიჭმა გულში, ინდიელს ფრთხილად გადააბიჯა და ეზოში გავიდა.

- ქირა მაიტათ, თორემ გაგყრით სუყველას თქვენს სომალიში თუ ნიგერიაში, თქვე ნაბიჭვარო აფრიკელებო! – ღრიალებდა ეზოში ბებერი კაცი, ბიჭის მეზობელი.

- ინდიელია ერთი, – ბიჭმა ტუალეტისკენ გაიხედა. – ახალი თევზი ხომ არაა ნეტა ვედროში, – გაიფიქრა.

- გაგაინდიელებ ახლა შე ბარიგა, რომ დაძვრები ჩემს სახლში, სატანა ხარ თუ ვიღაცა!

- დამახტი აგერ, – უთხრა ბიჭმა, ლანძღვას ყური აღარ დაუგდო და ღობეში გაძვრა. სახლში შევიდა, ბებიის საწოლს მიუახლოვდა და დაიხარა, ღია თვალებში ჩახედა, მაგრამ იქ, დაბლა, ვეღარავინ დაინახა, რომ ეყვირა. რომ ეღრიალა. რომ ესეც ისე გაეცოცხლებინა, როგორც ის კაცი გააცოცხლა ადრე. ლაზარე რომ ერქვა. თავის ოთახში შევიდა, საწოლთან მიყუდებული ზურგჩანთა მხრებზე მოიგდო და სახლიდან გავიდა.

* * *

ჯერ მარტო პირველი ძაღლი გამოჩნდა მოსახვევში, მაგრამ უკვე ისმოდა სხვადასხვა ხმა, ქალის თუ კაცის. დაელოდა, როდის ჩაუვლიდა წინ ხუთი ძაღლი, როგორ შემოხედავდა ქალი უგზო-უკვლო, დამფრთხალი მზერით, და უთხრა:

- გამარჯობა.

ქალმა, როგორც ყოველთვის, თვალი აარიდა და ქუჩის იქით მხარეს, მთის ძირს გაუყვა ძაღლებიანად, მაგრამ ბიჭი ქუჩაზე გადავიდა, ცხვირწინ აეტუზა და ცნობისმოყვარედ მიაშტერდა გლეხურ, უბრალო სახეზე. ასე ახლოდან პირველად ხედავდა.

- შენ ხარ, დედაო? გაქვს მართლა რაღაც სუფთა, მაგრამ შტერი ხარ. – გაიფიქრა ბიჭმა.

და მერე ჩუმად გამოსცრა კბილებში:

- გამარჯობა-მეთქი, ვის ვეუბნები, მე შენი!

და ქალს გაუხდა თიხის სახე და შუშის თვალები.

მერე გაინძრა, სახიდან ნაფშხვენი ჩამოეყარა, პირის ადგილას ფართოდ გადასკდა და ბიჭმა სიმღერა გაიგონა:

- ღმერთმა გამარჯვება მოგცეს, სატანავ, შვილოოო!



* * *

რამე არ დამრჩეს.

რამე არ დამრჩეს.

რამე არ დამრჩეს.

ჯიბეებზე ხელი მოისვა:

მარიხუანაც, სველი ფრესკებიც, თიხის სახეც, ორთქლიანი ქვაბიდან ამოჩრილი ბარძაყის ძვლებიც, ფეიერვერკის ათინათებით განათებული მთელი ეს დამპალი და გაზინთული სამყარო ადგილზე იყო.

და ბიჭმა თქვა:

- ახლა კი იერუსალიმისაკენ.

ოქტომბერი. 2015 წ.

Smile
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: ლუკა ბაქანიძე   Today at 1:38 pm

Back to top Go down
 
ლუკა ბაქანიძე
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის-
Jump to: