არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  

Share | 
 

 ნიკოლოზ ბარათაშვილი

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4298
Registration date : 09.11.08

PostSubject: ნიკოლოზ ბარათაშვილი   Sat Dec 20, 2008 10:11 pm

მარიამ ხუცურაული

... ეკატერინე?

აქ ჩავიმუხლავ, შესურულან ბერი ვერხვები.
მარტოსული და მარტოკაცი შენს ბაღს ვესტუმრე,
ვერც საჩუქარი რამ მოგართვი, მხოლოდ ლექსები.
ბედის ვიცი და არც თქვენ სწყალობთ, თურმე, ერთგულებს...
ალაზნის ველზე უფალს მადლი ჩამოუბერტყავს.
გულს ოცნებებზე სამდურავი ვერ ვათქმევინე.
ძველ სამრეკლოში მიმწუხრისას რეკენ ზარები,
სად ხარ ჩემო...
წვიმას აპირებს, სანატრელო, წვიმას აპირებს,
ვინძლო ჩამიქროს ზმანებები დროს აცდენილი –
ცივ-გომბორიდან დაძრულ ნისლებს გაიმანდილებ,
სახეს გილანძავს ლექსით სავსე ჩემი წერილი.
ნამალავ ცრემლებს გულის-გულში გაინაპირებ.
(ეგ თბილი სევდაც ჩემი ლექსის ბრალი მგონია.)
დუმს როიალი. ეძალება მრუმე მაქმანებს.
ვარდნარში შაშვი სიყვარულის სტვენს სიმფონიას...
მაგრამ საჩემო, რა ხანია, ჩაქრა სანთელი.
გულს ოცნებებზე სამდურავი ვერ ვათქმევინე.
ძველ სამრეკლოში მიმწუხრისას რეკენ ზარები,
სად ხარ ჩემო...
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
არგანი
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 295
Location : თბილისი
Registration date : 18.12.08

PostSubject: Re: ნიკოლოზ ბარათაშვილი   Mon Dec 22, 2008 9:51 pm

ნეტავ ვინ იყო ის "ბოროტი სული" (მე ვფიქრობ, რომ კონკრეტული სახე(ც) იგულისხმება) და "წრფელი ზრახვანი" (აქაც კონკრეტულობა)აურია ავტორს?
ვფიქრობ, ბარათაშვილზე გარკვეულ იმედებს ამყარებდა (ეს არ ეხება ლიტერატურას) იმდროინდელი საზოგადოება და სოლომონ დოდაშვილის მიერ მის მიმართ გაწეული ღვაწლიც, სწორედ საზოგადოების (გარკვეული ფენის)მხრიდან იყო შეკვეთილი..
ზოგადად, კონტიტუციური მონარქიის იდეას ვგულისხმობ, სადაც (ჩემი აზრით) ბარათაშვილი (ბაგრატიონების და ბარათაშვილების შთამომავალი)გარკვეულ სახელისუფლებო პერსონადაც კი მოიაზრებოდა.
გაგხსენებთ, რომ ბარათაშვილი, არა მხოლოდ თბილისის საზოგადოების, არამედ ხემწიფე იმპერატორის თვალშიც დიდი გავლენით სარგებლობდა (პავლე ინგოროყვა).
გრიგოლ ორბელიანის კარიერაც სამაგალითო იყო იმ ხანად.
პოლიტიკურმა მოვლენებმა (1832)გააცრუა ეს იმედები ბარათაშვილს და არა მარტო მას...
ერთი სიტყვით, უფრო საფუძვლიანი არგუმენტების შემთხვევაში, ამ მიმართულებითაც შეიძლება ფიქრი.
Back to top Go down
View user profile
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 673
Registration date : 17.11.08

PostSubject: Re: ნიკოლოზ ბარათაშვილი   Mon Dec 22, 2008 11:08 pm

მაიკო ორბელიანს..

ეს ღამეც წავიდა, ვითარცა სიზმარი, ისევ მომანახა ჩემმა ჩვეულებრივნა მოწყინებამ. ვისაც საგანი აქვს, ჯერ მის სიამოვნება რა არის ამ საძაგელს ქვეყანაში, რომ ჩემი იყოს, რომელიც შენ იცი, დიდი ხანია ობოლი ვარ.. სიცოცხლე მომძულებია ამდენის მარტოობით, შენ წარმოიდგინე სიმწარე იმ კაცის მდგომარეობისა, რომელსაც მამაცა ჰყავს, დედაც, დებიც, მრავალნი მონათესავენი, და მაინც, კიდევ ვერვის მიჰკარებია, მიანც კიდევ ობოლია ამ სავსე და ვრცელს სოფელში..

ვინც მაღალის გრძობის მექონი მეგონა, იგი ვნახე უგულო, ვისი სულიც განვითარებული მეგონა, მას სული არა ჰქონია, ვისიც გონება მრწამდა ზეგარდმო ნიჭად, მას არცა თუ განსჯა ჰქონია, ვისიცა ცრემლნი მეგონებოდნენ ცრემლად სიბრალულისა, გამომეყველებად მშვენიერის სულისა, თურმე ყოფილან ნიშანნი ცბიერებისა, წვეთნი საშინელის საწამლავისა..

სად განისვენოს სულმა, სად მიიდრიკოს თავი? ასე გულცივად ჯერ განსჯა არა მქონია . ასეთი თავისუფალი ფიქრი მაქვს და ასეთი მტკიცე გული, რომ სამოცი წლის მოხუციც ვერ იქნება ჩემისთანა უსყიდელი მსაჯული.. მოიგონე ცოტახანს დრონი წარსულნი და მაშინ შემიბრალებ.. ყმაწვილობითგანვე შეჩვეული რაზედმე სული ძნელადღა გარდაიცვლის ჩვეულებას და ვიდრემდის სრულიად გარდაეჩვევა, მწარე ტანჯვა და ბრძოლა მისი..

რა დაგემართა? თუ ფიქრობ, ასეთს რას იფიქრებ, რომ ბოლო არ ჰქონდეს, ასეთს რას მიიღებ რომ არ დაკარგო? დაიმარხე მშვენიერება სულისა და უმანკოება გულისა, აი ჭეშმარიტი ბედნირება და უმაღლესი სიამე, რომელსაც კი კაცი წაიღებს ამ სოფლისგან.

სხვათა ბედნიერებას სოფლისათა უყურე გულგრილად, ამაყად და გრწამდეს, რომ იგინი შეურჩენელნი არიან!

თუმცა აქიმბაში არა ვარ, მაგრამ ეს წამალი სიზმარში მაქვს ნასწავლი და, თუ დამიჯერებ, იმედი მაქვს, გარგოს

ტატო
Back to top Go down
View user profile
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 673
Registration date : 17.11.08

PostSubject: Re: ნიკოლოზ ბარათაშვილი   Mon Dec 22, 2008 11:09 pm

Николоз Бараташвили
Мерани
Мчит, летит, мой конь крылатый. Расступитесь, небеса!
Черных воронов зловещих вслед несутся голоса.
Мчись, Мерани, обгоняя мысли мрачные мои,
Мчись вперед, не признавая ограниченность пути.

Рассекая ветер грудью, над ущельем и скалой
Рвется ввысь он, сокращая нестерпимый путь земной.
Не щади меня, Мерани, в лютый холод или зной,
В скачке бешенной промчусь я над проклятою судьбой.

Проведу я дни в скитаньях, без отчизны и друзей,
Без тепла родных и ласки глаз возлюбленной моей.
Нет покоя на земле мне, я отчаяньем гоним.
Только звезды знают тайну, отчего стремлюсь я к ним.

Все сомненья и печали брошу я на дно морей.
Ты по волнам сумасшедшим пронеси меня скорей.
Мчись, Мерани, обгоняя мысли мрачные мои,
Мчись вперед, не признавая ограниченность пути.

Не дождаться мне покоя средь кладбищенских камней,
Не дождаться над могилой слез возлюбленной моей.
Чёрный ворон прах найдет мой средь бескрайности полей,
Под землёю ветер скроет белизну моих костей.

Ранним утром над могилой вспыхнут капельки росы,
Пусть они меня оплачут вместо девичьей слезы.
Крик вороний мне заменит плач родных над головой,
Но смеюсь я, презирая вызов, брошенный судьбой.

Пусть умру я одиноким, непокорным власти злой,
Что в бессилии взирает на полет мой роковой.
Мчись, Мерани, обгоняя мысли мрачные мои,
Мчись вперед, не признавая ограниченность пути.

Не напрасно дух мятежный страсти пламенем горит,
И не зря крылатый всадник, освещая путь, промчит.
Вслед за ним порыв безумный кто-то смело повторит,
И, сорвав судьбы оковы , вольной птицей воспарит.

Мчит, летит мой конь крылатый. Расступитесь небеса!
Черных воронов зловещих вслед несутся голоса.
Мчись, Мерани, обгоняя мысли мрачные мои,
Мчись вперед, не признавая ограниченность пути.




Мерани (из Николоза Бараташвили)

Я пришпорил коня, позабыв о привычной дороге.
Сзади ворон кричит, как всегда, предвещая тревогу.
Что ж, Мерани, лети, как придется, по жизни, по свету,
с черной мыслью сплети обезумевший, яростный ветер.

Воздух, воды и твердь рассеки, бей копытом невзгоды!
Слышишь, конь, торопись! Сократи расстоянья и годы.
Слышишь, конь, не щади ни себя, ни меня в бурях грозных;
в стужу, слякоть и зной ты скачи, не надеясь на отдых.

За спиной - отчий дом, плечи друга, улыбка любимой.
Все забыто, разбито и скрыто в удушливом дыме.
Мне отчизной в ночи станет место шального ночлега;
со звездой заведу разговор, отдыхая от бега.

Все, что было во мне, что в душе я так долго лелеял,
отдаю плеску волн и биенью копыт, не жалея.
С черной мыслью сплету обезумевший, яростный ветер,
на коне пролечу, как придется, по жизни, по свету.

Знаю я: где умру, там и лягу под пасмурным небом,
и не вспомнит никто обо мне. То ли был, то ли не был.
Мне никто из людей пятаками глаза не прикроет;
ворон выроет яму, а ветер присыплет землею.

Будут дождь и роса вместо слез на любимых ресницах,
а оплакивать станут меня перелетные птицы.
Но, пока я живой и судьба мне хребет не сломала,
пронеси меня, конь, к горизонту, где светятся дали!

Я враждую с судьбой, измеряя года по минутам.
Будь, что будет! Пусть смерть помешает дойти до приюта.
Мчись, Мерани, вперед, без оглядки, по жизни, по свету,
с черной мыслью сплети обезумевший, яростный ветер!

Видно, я обречен. Темнота подступила вплотную.
От дороги устав, задыхаюсь в холодном поту я.
Но не зря я летел на коне, забывая про раны;
путь для тех, кто пойдет, протоптал беспокойный Мерани.

И опять кто-то гонит коня, позабыв о дороге,
и опять воронье, как всегда, предвещает тревогу.
Что ж, Мерани, лети, как придется, по жизни, по свету,
с черной мыслью сплети обезумевший, яростный ветер.





Мерани

из Николоза Бараташвили


Мчись, Мерани, гнушаясь дорогами лживыми.
Сзади ворон кричит... Пусть – безумны, но живы мы,
Через бури и земли летим, словно тени мы,
В черном вихре судьбы, черном вихре смятения.

Горы, долы, года, осененные бедами...
Утоли мою душу, взлетая над безднами,
Что бездонная пропасть, хребет ощетиненный –
О, Мерани бесстрашный, прошу – не щади меня!

Оторвался от рода, отчизну оставил я...
О, Мерани, все дальше и дальше уходим мы.
От любимой – лишь имя, лишь звездами – родина,
Только им доверяю тоску свою тайную.

Всю любовь, что копила душа моя скорбная,
Отдаю я Мерани, дарю этой скорости.
Черен вихрь судьбы. Черен вихрь смятения.
Через бури и земли летим, словно тени мы.

Надо мною не справят обряда печального:
Я покинул родных, я оставил отечество.
Черный ворон склюет мои слезы прощальные,
Равнодушные ветры костями натешатся.

Пусть не слезы любимой – дожди обожгут меня,
Пусть стервятником мне отходная прочитана –
Не стреножить Мерани ни страхом, ни путами,
Нет, судьба, на смиренье мое не рассчитывай.

Пусть исчезнуть в забвении мне предначертано –
Презираю тебя – и удары мечей твоих.
В черном вихре судьбы, черном вихре смятения
Через бури и земли летим, словно тени мы.

Я не верю в бесплодие скачки отчаянной,
Мне за пылью такие же всадники видятся –
Опьяненные вольности жаркими чарами,
Вслед проскачут бесстрашные, страстные витязи.

Мчись, Мерани, гнушаясь дорогами лживыми.
Сзади ворон кричит... Пусть безумны – но живы мы,
Через бури и земли летим, словно тени мы,
В черном вихре судьбы, черном вихре смятения.
Back to top Go down
View user profile
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 673
Registration date : 17.11.08

PostSubject: Re: ნიკოლოზ ბარათაშვილი   Mon Dec 22, 2008 11:24 pm

პასტერნაკის
Стрелой несется конь мечты моей,
Вдогонку ворон каркает угрюмо.
Вперед, мой конь! Мою печаль и думу
Дыханьем ветра встречного обвей!

Вперед, вперед, не ведая преград,
Сквозь вихрь, и град, и снег, и непогоду!
Ты должен сохранить мне дни и годы.
Вперед, вперед, куда глаза глядят!

Пусть оторвусь я от семейных уз.
Мне все равно. Где ночь в пути нагрянет,
Ночная даль моим ночлегом станет.
Я к звездам неба в подданство впишусь.

Я вверюсь скачке бешеной твоей
И исповедаюсь морскому шуму.
Вперед, мой конь! Мою печаль и думу
Дыханьем ветра встречного обвей!..

Пусть я не буду дома погребен.
Пусть не рыдает обо мне супруга,
Могилу ворон выроет, а вьюга
Завоет, возвращаясь с похорон.

Крик беркутов заменит певчих хор,
Роса небесная меня оплачет.
Вперед! Я слаб, но ничего не значит.
Вперед, мой конь! Вперед во весь опор!


Я слаб, но я не раб судьбы своей.
Я с ней борюсь и замысел таю мой.
Вперед, мой конь! Мою печаль и думу
Дыханьем ветра встречного обвей!

Пусть я умру, порыв не пропадет.
Ты протоптал свой след, мой конь крылатый,
И легче будет моему собрату
Пройти за мной когда-нибудь вперед.

Стрелой несется конь мечты моей.
Вдогонку ворон каркает угрюмо.
Вперед, мой конь! Мою печаль и думу
Дыханьем ветра встречного обвей!
Back to top Go down
View user profile
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 673
Registration date : 17.11.08

PostSubject: Re: ნიკოლოზ ბარათაშვილი   Mon Dec 22, 2008 11:29 pm

ნიკოლოზ ბარათაშვილის ნეშტს

მშვიდობა შენს ნეშტს, მგოსანო,
ქართლისა წყლულთა მოზარე,
მშვიდობა, სულო ძლიერო,
თავის სამშობლოს მოყვარე!..
დიდება შენს ჩანგს, რომ ბევრჯელ
თვალზე ცრემლები მომგვარე...
არ დაივიწყა სამშობლომ
შენი მის ბედზე ტირილი,
მედგარი სულის კვეთება,
შავბედობაზედ ჩივილი,
დაუშრეტელი ნაღველი,
წყრომა და გულის ტკივილი.
მადლი შენს თანამოძმეთა, -
მიწა გახილეს მშობელი,
შენი სატრფო და სადარდო,
გულს ლახვარ-დამასობელი.
შენი მერანი კვლავაც რბის,
მისი ნავალიც შთენილა,
უმადლოდ არ დაკარგულა,
თუ ოდეს ცრემლი დენილა.
მიიღე ჩემი სალამიც,
გამოგზავნილი მთიდამა,
“ჩვენი არაგვიც” მუხლს გიყრის,
გადმომქუხარე კლდიდამა;
თვის “ატეხილი ჭალები”
ცრემლით ატირა ცხარითა,
სმენად გადიქცნენ ისინიც,
გრგვინვა რო ესმათ ბარითა,
ქედებმა თავი იდრიკეს,
ფიქრით მოიცვნენ მწარითა,
ამწვანებულნი მწვანედა,
განათებულნი მთვარითა.

ვაჟა
Back to top Go down
View user profile
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 673
Registration date : 17.11.08

PostSubject: Re: ნიკოლოზ ბარათაშვილი   Mon Dec 22, 2008 11:30 pm

ნიკოლოზ ბარათაშვილზედ

ცუდად ხომ მაინც არა ჩაივლის
ეს განწირულის სულისკვეთება,
და გზა უვალი, შენგან თელილი,
მერანო ჩემო, მაინც დარჩება.

ნ. ბარათაშვილი

ვაი, დაგკარგეთ!.. უღმრთო იყო შენი სიკვდილი!
ვის უწყს, რავდენი საუნჯენი დავმარხეთ ჩვენა,
ეგე ზღვა გული, სიყვარულის სხივ-ქვეშ გაშლილი,
რაოდენ გრძნობით, ჯერ უთქმელით, ჩვენ ჩაგვესვენა?

ვინ იცის, თანა რაოდენი წარიღე ფიქრნი?
მათ მნიშვნელობა დაგვეკარგა ჩვენ საუკუნოდ...
რაოდენ იმედთ და ნუგეშთა კოკრად ყვავილნი
ჩასჭკნენ შენს გულში განუშლელად ეგრე უდროოდ?

არა დედ-მამა, — მაგ სიკვდილით დაობლდა ერი!..
ვინღა მოგვითხრას ჩვენი ურვა, ჭირი და ლხენა?
ვაი ჩვენ, თვარემ შენ მით მაინც ხარ ბედნიერი,
რომ შენი ლექსი თვით მკვდრეთითაც აღგადგენს შენა.

ილია ჭავჭავაძე - 1860 წ.
Back to top Go down
View user profile
nel
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 136
Age : 55
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნიკოლოზ ბარათაშვილი   Tue Dec 23, 2008 12:39 am

მეც ვეწვიე ამ თემას და სტუმრად მოვედი ბატონ გიასთან Smile ტატო ჩემი უსაყვარლესი პოეტია, მის ლექსებთან ერთად ვიძინებდი და ვიღვიძებდი, მე ჩემი ნიკოლოზ ბარათაშვილი შევქმენი შემს სამყაროში.... მახსოვს თემაც დავწერე : ჩემი ბარათაშვილი, რომელიც თამაზ კვაჭანტირაძეს გავუგზავნე და ვერ წარმოიდგენთ ჩემს სიხარულს და გაოცებას, როცა მისი უმაღლესი შეფასება დავიმსახურე.... ეს დიდი ხნის წინ იყო, ამ თემამ კი თითქოს იმ წარსულში დარჩენილ წლებში დამაბრუნა. ხშირად შემოვიხედავ აქ, როგორც კი დრო ამის საშუალებას მომცემს.
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
არგანი
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 295
Location : თბილისი
Registration date : 18.12.08

PostSubject: Re: ნიკოლოზ ბარათაშვილი   Fri Feb 13, 2009 5:22 pm

ეს კაცი ერთ-ერთი იმათგანია, ვის მიმართაც ყოველთვის უმადური იყო სამშობლო ქვეყანა.
საკამათოდ არ ვამბობ.
Back to top Go down
View user profile
Sponsored content




PostSubject: Re: ნიკოლოზ ბარათაშვილი   

Back to top Go down
 
ნიკოლოზ ბარათაშვილი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: სტუმრები და მასპინძლები :: ამაოდ არც მთაწმინდაზე უსეირნიათ - სტუმრად გია არგანაშვილთან-
Jump to: