არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანისიმღერიდან სიტყვამდე. * მიხო მოსულიშვილიჰელესა (კინორომანი). * თამარ ლომიძეზღვარი (ლექსები).
* ბელა ჩეკურიშვილიშეკითხვად სიზიფეს (ლექსები) * ხათუნა ცხადაძე (მთარგმნელი) უმბერტო ეკო „ფუკოს ქანქარა“
* ლაშა ბუღაძენავიგატორი (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - „ბუზთა ბატონი“ (რომანი) * ზაზა თვარაძესიტყვები (რომანი).
* მიხეილ ანთაძესაიდუმლოებით მოცული უ.შ, სინქრონისტულობის პრინციპი. *
* რადიარდ კიპლინგი - აი ასეთი ამბები (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძევახტანგური (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილიდიდი ძუ დათვი (რომანი). * ნინო ნადირაძეVIA SOLIS (ლექსები). * მარიამ ხუცურაულისანათა (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling).
* ბესიკ ხარანაულიმთავარი გამთამაშებელი. * მიხო მოსულიშვილისულის მდინარე (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილიფრთები და ხელები (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძეომში, როგორც ომში * ზაალ სამადაშვილი – ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე * ირაკლი ლომოური – ავტონეკროლოგი
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * ქართული პიესა 2012 (ექვსი პიესა).
* თამრი ფხაკაძე – ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – დიალოგი წყვდიადში
* გიორგი კაკაბაძენიკო ფიროსმანი (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – ვაჟა-ფშაველა (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 გიორგი შალუტაშვილი

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: გიორგი შალუტაშვილი   Tue Sep 03, 2013 3:56 pm


George Shalutashvili

გიორგი შალუტაშვილი

შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის სრული პროფესორი სამსახიობო მიმართულებით.

1987 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური უნივერსიტეტის სარეჟისორო ფაკულტეტი (ხელმძღვანელი თემურ ჩხეიძე).

1989-1991 სლებში იყო მესხეთის სახელმწიფო დრამატული თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი.

1992 წლისან მუშაობს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტში, ჰყავს ოთხი სამსახიობო ჯგუფი.

2000 წლიდან მუშაობს კინოდოლუმენტალისტიკაშიც, გადაღებული აქვს ოცამდე დოკუმენტური ფილმი.

იყო ახმეტელის თეატრის მთავარი რეჟისორი.

მონაწილეობდა სხვადასხვა ფესტივალებში და მინიჭებული აქვს პრიზები:
* 2000 წელი _ საქართველოს საპატრიარქოს სპეციალური სიგელი ფილმისთვის «გზა სამეუფო »
* 2001 წელი _ ევრაზიული ტელეფორუმი, მოსკოვი, გრანპრი ფილმისათვის «მისაღები გამოცდები»
* 2005 წელი _ ვენეციის ფესტივალი _ «ერი იგი საზეპურო»
* 2005 წელი _ ვენეციის ფესტივალი _ «და მაინც მარტოა»
* 2007 წელი _ ბათუმის საერთაშორისო კინოფესტივალი, პრიზი «წმინდა ანდრიას ჯვარი», საუკეთესო სატელევიზიო ფილმისათვის „დიდი ანდრიას ნაკვალევზე“.
არის ეროვნული დრამატურგიის ფესტივალის ერთ-ერთი დამაარსებელი - ახალციხე, 2006 წელი.


"თავისუფალ თეატრში" დადგა შემდეგი სპექტაკლები:
"მონადირე"
ავთო ვარსიმასვილი - "ვარიაციები პატრიოტიზმის თემაზე", 2006
ანტონ ჩეხოვი - "ივანოვი"
ჯ, ფერმო - "ბინა ყიფშიძის ქუჩაზე", 2005
„ედუარდო დე ფილიპო - „აჩრდილები“, 2004
შადიმან შამანაძე - "ერთხელ მხოლოდ ისიც ძილში"
ნიკოლაი კაზანცევი - "ძველი სახლი"
"გუშინდელი"
თამარ ბართაია - "სათამაშო პისტოლეტი", 2012


"თავისუფალ თეატრში" გიორგი შალუტაშვილის მოწაფეები არიან: ჯაბა კილაძე, თამუნა ნიკოლაძე, ანი ალადაშვილი, მარიამ ნადირაძე

გორის დრამატული თეატრი
ნილ საიმონი - „სექტემბრის თოვლი“, 2012

რუსთავის დრამატული თეატრი
ირაკლი სამსონაძე - „კლინიკური ქორწინება“, 2012


მესხეთის თეატრი
ოთარ ჩხეიძე - „ქეთევანი“, 2012


Last edited by Admin on Tue Sep 03, 2013 4:11 pm; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიორგი შალუტაშვილი   Tue Sep 03, 2013 3:58 pm

მარიამ ლოლაშვილი

გიორგი შალუტაშვილი: თეატრები სოფლის კლუბად გადაიქცა

2011-09-21 00:28:08





თეატრალური უნივერსიტეტის პროფესორი, რეჟისორი გიორგი შალუტაშვილი აცხადებს, რომ საქართველოში თეატრები სოფლის კლუბებად არის ქცეული და მათ ხელმძღვანელებად არაპროფესიონალებს ნიშნავენ. თეატრში შექმნილი პრობლემების შესახებ გვესაუბრება გიორგი შალუტაშვილი.



ბოლო დროს აქტუალური გახდა ქსენოფობიური იარლიყების მიწებება. ჩვენს

მრავალეთნიკურ ქვეყანაში ეს ცოტა ცინიკურად არ ჟღერს?



- საბედნიეროდ, ისეთ ქვეყანაში და ისეთ ქალაქში ვცხოვრობთ,

სადაც სინაგოგა, მეჩეთი, სომხური და ქართული ეკლესიები ერთმანეთის გვერდიგვერდაა.

არა მგონია, ამ ქალაქში ასეთი განცდა სუფევდეს, მით უფრო, რეჟისორ რობერტ სტურუას

ქსენოფობიაში დადანაშაულება წარმოუდგენელია. ეს თავად ნიკა რურუამ და რობერტ

სტურუამ უნდა გაარკვონ, არის კი ქსენოფობიური რეჟისორის რომელიმე განაცხადი?! არ

არსებობს პრობლემა, რომლის მოგვარებაც არ შეიძლება. მთავარია, ასეთი კეთილი ნება

არსებობდეს. პირადად მე ვფიქრობ, რომ პრობლემა უფრო გლობალურადაა. კონკრეტული

პრობლემაც სწორედ ამ გლობალურიდან წარმოდგება.



თქვენი აზრით, რეჟისორის თეატრიდან ჩამოცილებაში რა როლი მიუძღვის მის

ანტისახელისუფლო გამონათქვამებსა და სპექტაკლებს?

სხვათაშორის, ასევე ფიქრობს თავად რობერტ სტურუა.



- ვფიქრობ, აქ ანტისახელისუფლო გამოთქმები არაფერ შუაშია.

განა რაიმე ანტისახელისუფლო გამოთქმა გსმენიათ შოთა რუსთაველის სახელობის

უნივერსიტეტიდან? საერთოდ, რაიმე პოლიტიკური განაცხადი გაკეთებულა ამ უმაღლესი

სასწავლებლიდან? მაგრამ დღეს მისი რექტორის ბატონი გიორგი მარგველაშვილის

რექტორობა ეჭვქვეშ დააყენეს, თითქოსდა, რექტორის არჩევნები არაკანონიერად ჩატარდა

და საქმე ახლა სასამართლოშია. იმედი მაქვს, ყველაფერი გაირკვევა.



რატომ ხდება, რომ იმ ადამიანების ნაწილი, რომლებიც წლების მანძილზე სტურუას

ნიჭის თაყვანისმცემლებად ითვლებოდნენ და მის სპექტაკლებს არ აცდენდნენ, დღეს მის

გვერდით დგომას გაურბიან. ამას ვერ ვიტყვით თეატრალურ საზოგადოებაზე, რომელიც

სტურუას გვერდით იყო მძიმე წუთებში. გამონაკლისი აღმოჩნდა რობერტ სტურუას უახლოესი

მეგობარი კომპოზიტორი გია ყანჩელი, რომელსაც არც დაურეკავს რეჟისორისთვის.



- ზოგადად, ხალხი

გაურკვევლობაშია. მე ვფიქრობ, ამ კონკრეტულ საკითხთან მიმართებით, ხელისუფლებაც

გაურკვევლობაშია. ხელისუფლებაშიც არიან ისეთი ადამიანები, რომლებიც შინაგანად

ბატონ რობერტს მხარს უჭერენ, მაგრამ ხმის ამოღებას ვერ ბედავენ. პრობლემა ისაა,

რომ ჩვენ თეატრთან მიმართებით პოლიტიკა არ გვაქვს. თეატრალურ საქმეებს წყვეტენ

ისეთი ადამიანები, რომლებიც თეატრში არ ყოფილან. ყველა განაგებს თეატრის ბედს,

ვისაც არ ეზარება, ოღონდ, მათ შორის, არ არიან პროფესიონალები. საქართველოში არსებული ყველა

თეატრი სოფლის კლუბად არის ქცეული, გამონაკლისის გარეშე. რის მიხედვით ინიშნებიან

იქ ხელმძღვანელები? ისინი მსახიობები არიან? რეჟისორები? თუ რა დამსახურება

მიუძღვით თეატრის წინაშე?



თეატრის მიმართ პოლიტიკის არარსებობაში ვინ არის დამნაშავე - კულტურის სამინისტრო და, კონკრეტულად, მისი

ხელმძღვანელია თუ ეს სახელმწიფო პოლიტიკაა?



- ზოგადად, კულტურის მინისტრზე არაფერს ვიტყვი, მას ჩემი

დაცვა არ სჭირდება, უჩემოდაც მოახერხებს თავის გამართლებას, მაგრამ კულტურის

სამინისტროდან ვინმე, თუნდაც დამლაგებლის დონეზე, მაინც ხომ უნდა მოსულიყო ჩვენს

თეატრალურ უნივერსიტეტში? ხომ უნდა ენახა, რა წარმატებები გვაქვს იმავე

კინოხელოვნების ფაკულტეტზე? უცხოეთიდან რამდენ მიწვევას ვღებულობთ? ასე თუ

გაგრძელდა, საქართველოში თეატრის პერსპექტივა აღარ მესახება.



ხელისუფლება ხელოვანების „გადაბირებას“ ახერხებს. ამას წინათ ლამის მოღალატედ შერაცხეს

პაატა ბურჭულაძე, რომელმაც ამ ორიოდე წლის წინ შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე

ბავშვებისთვის მოსკოვში გამართულ საქველმოქმედო

კონცერტში მიიღო მონაწილეობა. დღეს პაატა ბურჭულაძე უკვე ხელისუფლების მიერ

დადგმულ „ქეთო და კოტეში“ მონაწილეობს. საზოგადოებისთვის გულდასაწყვეტია, როცა ხელოვანებს

სახელისუფლებო კონცერტებზე ხედავს.



- პაატა ბურჭულაძის „გადაბირება“ ცოტა უხერხული ნათქვამია.

უბრალოდ, თუ ის კეთილ საქმეს აკეთებს და მის გვერდით ხელისუფლებაც დგას, ეს სხვა

ამბავია. მოვლენების ასე შავ-თეთრად აღქმის მომხრე არ ვარ.



მაგრამ საზოგადოება სწორედ ასე შავ-თეთრად უყურებს იმ ფაქტს, როცა პაატა

ბურჭულაძეს ხელისუფლების გვერდით ხედავს. როგორ გგონიათ, ამ ფაქტორს ხელისუფლება

სათავისოდ არ გამოიყენებს?



- რა თქმა უნდა, გამოიყენებს, მაგრამ ძალიან ცუდია, თუ

საზოგადოება ასე შავ-თეთრად ხედავს ყველაფერს. სამწუხაროა, მაგრამ ჩვენ ასეთი

ხელისუფლება გვყავს და ასეთი ოპოზიცია გვყავს. უკეთესი არც ოპოზიციაა. პრობლემა ისევ

ჩვენშია. ვიცით კი ჩვენ, რა გვინდა ხელისუფლებისგან, ან კიდევ, იცის კი

ხელისუფლებამ, რა სჭირდება საკუთარ ხალხს? როცა საარჩევნო ყუთთან ვდგავართ, რის

მიხედვით ვაკეთებთ არჩევანს? ვაგებინებთ კი ხელისუფლებას, რა არის ჩვენი მოთხოვნა?

ისინი ხომ ჩვენს მიერ არიან არჩეულნი, ჩვენს დაკვეთას უნდა ასრულებდნენ. რა არის

ჩვენი დაკვეთა?



რას ნიშნავს რუსთაველის თეატრი რობერტ სტურუასთვის და რას ნიშნავს რუსთაველის

თეატრისთვის რობერტ სტურუა?



- ბოლო 30 წელიწადს თუ ვგულისხმობთ, ეს ერთი და იგივეა.

რობერტ სტურუა ნიშნავს რუსთაველის თეატრს და რუსთაველის თეატრი ნიშნავს რობერტ

სტურუას.



ალბათ, თქვენც გაგიგიათ, რომ კულტურის ცალკეული სფეროს, თუნდაც მუზეუმების

მართვა პიარზეა აგებული.



- ახლა დავით ლორთქიფანიძე პროფესიონალია და მის მოღვაწეობას

ვაფასებ. სხვაზე ვერაფერს მოგახსენებთ.



უკანასკნელ ხანს ხშირად გაიგონებთ, რომ გიორგი კალანდიამ თურმე თეატრის,

კინოს, მუსიკისა და ქორეოგრაფიის მუზეუმს ახალ-ახალი „აღმოჩენები“ შემატა, რაც

პროფესიონალებში ცინიკურ განცდას იწვევს. ეს ის მუზეუმია, რომელსაც მამათქვენი,

ბატონი ალექსანდრე შალუტაშვილი ხელმძღვანელობდა და სამეცნიერო მოღვაწეობას

მისდევდა. შესაძლებელია კი მუზეუმში ახალი აღმოჩენები კეთდებოდეს? მუზეუმის ყველა

ექსპონატი ხომ წლების მანძილზე უკვე არაერთგზის გამოკვლეულია?



- გეთანხმებით. როგორც წესი, მუზეუმებში ახალი აღმოჩენები არ

კეთდება, რადგან ყველაფერი უკვე ისედაც აღმოჩენილი და შესწავლილია. არქეოლოგიური

აღმოჩენა გამიგია, მაგრამ მუზეუმში აღმოჩენები?.. გმადლობთ, რომ მამაჩემი გახსოვთ,

მაგრამ გიორგი კალანდია კარგად უძღვება მუზეუმს, მის დროს მუზეუმი რემონტდება.



მაგრამ მუზეუმისთვის მთავარი გარემონტებაა?



- ალბათ არა, მაგრამ კარგია,

რომ მუზეუმი რემონტდება. მთელ მსოფლიოში ასეა, ყველაფერი პიარზეა აგებული. პიარის

მეშვეობით და საინფორმაციო ტექნოლოგიების მოშველიებით შეიძლება შავზე თეთრი თქვან

და თეთრზე შავი. სამწუხაროა, მაგრამ მთელ მსოფლიოში მუზეუმების შემთხვევაშიც ეს

პიარი მუშაობს.

ბმული - http://www.for.ge/view.php?for_id=6890&cat=3
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიორგი შალუტაშვილი   Tue Sep 03, 2013 4:02 pm

The most popular youth theatre from Tbilisi- ‘Liberty Theatre’ and Mikheil Tumanishvili Theatre Development Foundation present the winner of “the Play of the Year 2010″…
A TOY GUN
A Play by Tamar Bartaia

An unusual story of true love.

The play revolves around an incident during youth which thoroughly changes the fate of two people. For nearly half a century we follow their parallel life stories, which is also the tragic story of their country based on real facts.
This is the fifth play of the playwright Tamar Bartaia to be performed in the UK. The play has been translated in Russian, German, Italian and English
“A Toy Gun” is accompanied by the live performance of the talented musician Lexso Turiashvili.
Directed by George Shalutashvili. George has directed several successful plays performed in Sheffield, Athens, New-York, Venice, Moscow and Chicano.
Sponsored by the Mayer of Tbilisi, the Ministry of Culture and Monument Protection of Georgia, the British Council in Tbilisi, the Georgian Embassy in the UK, the State Ministry on Diaspora Issues of Georgia and the Georgians Abroad Project (GAP) UK
Starring : Ani Aladashvili and George Abashidze
12th June, 8pm & 13th June 6.30pm & 8.30pm. Tickets £10/£8

* http://www.chelseatheatre.org.uk/a-toy-gun/
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიორგი შალუტაშვილი   Tue Sep 03, 2013 4:14 pm

09:00 / 15-08-2010
გიორგი შალუტაშვილი: "ვერც დღეს ვეგუები უზნეობას"

ამას წინათ ახალციხეში, მესხეთის სახელმწიფო დრამატულ თეატრში, მიხეილ თამარაშვილის ცხოვრებაზე დადგმული სპექტაკლის წარმატებული პრემიერის შემდეგ რეჟისორზე მაყურებლის ნათქვამი გავიგონე: ჩვენი დროის გიორგი თორელიაო, - ალბათ, გახსოვთ რეჟისორ რეზო ჩხეიძის ფილმი "მშობლიურო ჩემო მიწავ" და თემურ ჩხეიძის გმირი გიორგი თორელი.

გულში დავეთანხმე კიდეც უცნობის ნათქვამს და ისიც ვიგრძენი, რომ სწორედ მისი არაჩვეულებრივი წინაპრების ქართველობა, ვაჟკაცობა, თავგანწირვა გასდევს ამ საინტერესო ადამიანის ცხოვრების გზას. დღეს პირისპირ სასაუბროდ თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის მსახიობის ოსტატობის მიმართულების ლიდერი, მრავალი სპექტაკლისა და ფილმის (მაგ. "წმ. ანდრია პირველწოდებულის ნაკვალევზე", "სტუმრად პატრიარქთან", "ბორჯომ-ბაკურიანის ეპარქია") რეჟისორი გიორგი შალუტაშვილი მოვიწვიეთ:

- ვიზრდებოდი ოჯახში, სადაც ჩემი ბებია - ნინა მაყაშვილი სიტყვა "კომუნისტს" არასდროს წარმოთქვამდა, მის სინონიმად იყენებდა სიტყვას - "სვოლოჩ", თუ კარგ გუნებაზე იყო, ამბობდა, "ბანდიტ". ეს ქალბატონი ყარსის გენერალ-გუბერნატორის ქალიშვილი გახლდათ, მისი ძმა კი იყო საქართველოში დაღუპული პირველი იუნკერი და პირველი ქართველი სამხედრო მფრინავი მიშა მაყაშვილი, რომლის დაკრძალვასაც უშუალოდ ნოე ჟორდანია ხელმძღვანელობდა.

ჩემი პაპა, ქართული მედიცინის ისტორიის ფუძემდებელი ლადო კოტეტიშვილი, რომელიც 44 წლისა გარდაიცვალა, შინ არ უშვებდა კომუნისტს ან ქართულის ცუდად მცოდნეს, ბიძაშვილს და ქვისლსაც კი. კომპარტიის წევრი იყო მამაჩემი, ალექსანდრე შალუტაშვილი, თუმცა მართლა ეროვნული მოღვაწე გახლდათ და ძალიან მეამაყება, რომ პირველად ხმამაღლა სწორედ ის ალაპარაკდა ეკლესიების აფეთქებაზე, მისი წერილი კი მწერალმა რეზო ჯაფარიძემ "სოფლის ცხოვრებაში" გამოაქვეყნა. მეექვსე კლასში ყოფნისას, პირველად სწორედ ჩემს ოჯახში გავიგონე ქაქუცა ჩოლოყაშვილის სახელი და სკოლაში მივიტანე ამბავი, რომ ის საქართველოს ეროვნული გმირი იყო.

კარგად მახსოვს, ამ სახელის გამო თანაკლასელებმა დამცინეს - ვერ გაარკვიეს ქაქუცა კაცი იყო თუ ქალი... ოჯახიდან თუ წიგნებიდან ვეცნობოდი საქართველოს ისტორიას და ვოცნებობდი, აღმოვჩენილიყავი იმ დროში, ჩემი წინაპრების გვერდით, რომ მეთქვა მათთვის, რა სისულელეს სჩადიოდნენ, როდესაც ერთმანეთს ებრძოდნენ, მაგრამ, სამწუხაროდ, გაცილებით უარესს შევესწარი და ჩემთვის ან კიდევ უამრავი ადამიანისთვის არავის მოუსმენია. ყველაფერი, რაც დღეს ხდება, უდიდესი უზნეობის - 1991-92 წლების ძმათამკვლელი ომის შედეგია და მისმა დამკვეთებმა ძალიან კარგად იცოდნენ, რომ ამ ომს გამართლება არ ექნებოდა ეროვნული თვალსაზრისით.

- შენი თაობა აქტიურად ჩაება 1988-89 წლების ეროვნულ მოძრაობაში...
- მანამდეც, ჯერ კიდევ 15-16 წლისანი ვიყავით, ოთხმა მეგობარმა იატაკქვეშა ორგანიზაცია "საბა" რომ ჩამოვაყალიბეთ. იცი, როგორ იშიფრებოდა ეს აბრევიატურა? - საქართველოს ავტონომიისათვის ბრძოლის ალიანსი (იღიმის). ერთ-ერთი კონსტიტუციასაც კი წერდა. სერიოზულად ვბჭობდით, როგორ დაგვებრუნებინა საქართველოს დაკარგული ტერიტორიები, ორნი სერგო ორჯონიკიძის, სტალინისა და მათი მსგავსი "მამულიშვილების" მემორიალურ დაფებს ვამტვრევდით ხოლმე, თანაც ნასვამები და, ძირითადად, სოლოლაკში (იცინის). მერე სამხედრო სავალდებულო სამსახურმაც მოგვიწია. ამასობაში კი 1989 წელიც დადგა. 1989 წლის 9 აპრილს ჯარში შევხვდი - ახალციხეში ვმსახურობდი. საერთოდაც, ახალციხეში 1987 წლიდან წავედი და 21 წლისამ სადიპლომო სპექტაკლი იქ დავდგი.

- ახალციხეში იმ დროს საგანგებო საშვებით შედიოდნენ და ბევრს არც ეგონა, იქ
ქართველებიც თუ ცხოვრობდნენ. რატომ აირჩიე სწორედ ახალციხე?
- მამა იმ დროს დრამატული თეატრების განყოფილების გამგე იყო და საქართველოს ნებისმიერ თეატრში შემეძლო წასვლა, აკადემიურით დაწყებული და თოჯინურით დამთავრებული. მაგრამ გადაწყვეტილება თვითონ მივიღე და სადიპლომო სპექტაკლის დასადგმელად ავირჩიე მესხეთის თეატრი, რომელიც მთავარი რეჟისორის გარეშე იყო დარჩენილი - ქალბატონი ნანა დემეტრაშვილი წამოსული იყო თეატრიდან და მთავარ რეჟისორად ჩემი მეგობარი ზურაბ სიხარულიძე მიდიოდა. ის პერიოდი ცხოვრების ერთ-ერთ საუკეთესო მოგონებად დამრჩა.

მახსოვს, სოციალისტური რევოლუციის 70 წლისთავისთვის პიესა რევოლუციის თემაზე უნდა დამედგა, პარალელურად კი, ილია ჭავჭავაძის იუბილეც იყო. მოკლედ, ზურა სიხარულიძემ "კაცია ადამიანი?!" დადგა, მე - ბორის ლავრენევის ანტისაბჭოური პიესა "ორმოცდამეერთე" (იცინის). ბატონი თემურ ჩხეიძე გახლდათ დადგმის ხელმძღვანელი. თვეების განმავლობაში ვიმუშავე პიესაზე. ფაქტობრივად, საჯარისო ნაწილის ნაცვლად თეატრში მიწევდა ყოფნა.

ჯარში კი 10-კაციანი შეფიცულთა ჯგუფი გვქონდა. ჩვენ შორის ტანკისტიც იყო, კავშირგაბმულობისა და დაზვერვის ბატალიონის წევრებიც, დაშიფრული ინფორმაციის გადაცემასაც კი ვაპირებდით ნატოს ჯარისთვის, სერიოზულად რომ დაგვეზარალებინა საბჭოთა ხელისუფლება, არც იარაღის გამოყენება გაგვიჭირდებოდა... მახსოვს, 1989 წლის 9 აპრილს ქალაქში გამოვედით და საპროტესტო მიტინგში ვმონაწილეობდით. იმხანად სამხედრო სამსახურის სამ დღეზე მეტ გაცდენაზე გიჭერდნენ.

მე უკრაინელებმა გადამარჩინეს: გამაფრთხილეს და 9 აპრილის საღამოს ნაწილში დავბრუნდი... სამხედრო-სავალდებულო სამსახური მალე დავასრულე და ახალციხის თეატრში განვაგრძობდი მუშაობას, მაგრამ 1991 წელს სამოქალაქო ომი დაიწყო, თბილისში ოჯახს დავუბრუნდი და ინსტიტუტში დავიწყე მუშაობა... საერთოდ კი, ვფიქრობ, რთული ადამიანი ვიყავი - მუდამ პროტესტის განცდა მქონდა და ვერც დღეს ვეგუები უზნეობასა და უსამართლობას.

ამ წლების განმავლობაში ბევრი ომი წავაგეთ და ნუთუ ვერ უნდა მივხვდეთ, რომ ომში ისინი იმარჯვებენ, ვისაც ეროვნული თვითშეგნება და სახელმწიფოებრივი აზროვნება აქვს.

ამ ცნობიერებას კი მხოლოდ და მხოლოდ კულტურა აყალიბებს. რა საჭიროა ლექცია? - წაიკითხე ვაჟას "ბახტრიონი" და გაიგებ, რისთვის უნდა იბრძოდე. ეს არის განათლებისა და კულტურის ფუნქცია. ეს არის ჩემი, როგორც პედაგოგის ფუნქციაც.

სამარცხვინო არ არის, როცა ერთ-ერთი წამყვანი თეატრის ძალიან მაღალი დონის რეჟისორის რეპერტუარში აღმოაჩენ, რომ 5-6 წლის განმავლობაში ერთი ქართული პიესაც კი არ დაუდგამს? დღეს ჩვენი წარმატებული თეატრების რეპერტუარის 90 პროცენტი ბულვარული დრამატურგიაა, რომელიც ოდნავადაც არ უკავშირდება დღევანდელ პრობლემატიკას. ეს დამალვას, პრობლემებიდან გაქცევას ნიშნავს. ამიტომ მიმაჩნია აუცილებლად ეროვნული დრამატურგიის ფესტივალის ჩატარება.

ყველა თეატრმა უნდა წარმოაჩინოს თავისი სახე, გასაგები რომ გახდეს, ქართულია ის თუ არა... უნდა ვეცადოთ, რომ თემურ ჩხეიძე როგორმე დავაბრუნოთ საქართველოში! როგორ შეიძლება, რეჟისორ შალვა გაწერელიას 16 წლის განმავლობაში სპექტაკლი არ ჰქონდეს დადგმული არც ერთ დრამატულ თეატრში, თანხა კი სულელურ წარმოდგენებზე იხარჯებოდეს?! ამიტომ ყველაფერს პროფესიონალები უნდა მართავდნენ, ყველა რეჟისორის ნამუშევარი პროფესიულად უნდა შეფასდეს და თეატრმცოდნეებსაც პრესაში რეცენზიების დაბეჭდვის საშუალება უნდა მიეცეთ.

მაგალითად, რეგიონებში მუნიციპალური თეატრები არსებობს, მაგრამ ადგილობრივი მუნიციპალიტეტის წარმომადგენლები საერთოდ არ დადიან თეატრში. როდესაც სახელმწიფო ამა თუ იმ თეატრს აფინანსებს, ვალდებულიცაა, მისი შემოქმედებითი დონე შეამოწმოს. თუკი არამიზნობრივად ხარჯავ ფულს, თუნდაც ჯიბეში არ იდებდე, ხომ ფლანგავ, ესე იგი, კორუმპირებულიც ხარ, არა? ამიტომ უნდა არსებობდეს კრიტერიუმი, როგორ დაეხმარო და განავითარო, ვთქვათ, წარმატებული თეატრი.

- რამდენიმე დღის წინ პრემიერა გქონდა ახალციხის თეატრში, დრამატურგ ირაკლი სამსონაძის პიესაზე სპექტაკლი "ეპისტოლარული მსვლელობა სანტამარიანელამდე" დადგი. დაესწრო ადგილობრივი მუნიციპალიტეტის წარმომადგენელი?
- ვერაფერს ვუსაყვედურებ, რადგან იმ დღეებში აწყურთან ახალ-ახალი ხანძრის კერების შექმნის გამო მუნიციპალიტეტის წარმომადგენლები საგანგებო ვითარებაში აღმოჩნდნენ, თუმცა ბოდიში კი შემომითვალეს. სხვათა შორის, მიხეილ თამარაშვილის ცხოვრებაზე პიესის დაწერაც და სპექტაკლის დადგმაც სწორედ ახალციხის მუნიციპალიტეტის იდეა იყო.

ამიტომ ურიგო არ იქნება, თბილისის მუნიციპალიტეტმაც გაგზავნოს წარმომადგენელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში და გაიგოს, როგორ უნდა თეატრზე ფიქრი, რადგან თბილისის სანდრო ახმეტელის მუნიციპალურ თეატრში ჩემი მუშაობის პერიოდში მუნიციპალიტეტის ერთ წარმომადგენელსაც კი არ უნახავს რომელიმე სპექტაკლი თავიდან ბოლომდე. მიხეილ თუმანიშვილს გენიალური რამ უწერია თავის წიგნში: "არ არის საჭირო მსოფლიო იდეებით გაგიჟება და მსოფლიო მაყურებლისთვის რაღაცის ჩვენება. დადგით სპექტაკლები თქვენი ქუჩის მაყურებლისთვის და ის ყველასთვის გასაგები გახდება"...

- გიორგი, შენი ცხოვრების თითქმის მთელი დრო მიაქვს თეატრსა და შენს სტუდენტებს. ოჯახისთვის როდისღა იცლი? არ გსაყვედურობენ?
- დაქორწინებამდე ჩემს საცოლეს - ნინო ალავიძეს, იმავე ლულუს - ყველა ასე ვეძახით, დედაჩემმა უთხრა, დიდ ფუფუნებას ვერ გპირდები, შვილო, მაგრამ საინტერესო ცხოვრება კი გექნებაო. საქორწინო მოგზაურობიდან დაბრუნებისთანავე დამეწყო გადარბენები, ქალაქიდან გასვლები და რამდენიმე თვის შემდეგ ლულუმ წაიწუწუნას: არ მინდოდა ასეთი საინტერესო ცხოვრება, ჯობდა, ცოტა მეტი პროზა ყოფილიყოო (იცინის). რასაკვირველია, განვიცდი, რომ ოჯახთან ცოტა დროს ვატარებ.

ლულუ სახელმწიფო კაპელის მომღერალია, ხელოვანი, კარგად ესმის ჩემი და მომწონს, თვითონაც რომ განიცდის, ჩემთვის დიდი დრო რომ არ რჩება (იღიმის). მიხარია, რომ ჩემს 10 წლის ელენეს ვაჟა-ფშაველას, რეზო ინანიშვილის, ნოდარ დუმბაძის, გოდერძი ჩოხელის მოთხრობები უკვე წაკითხული აქვს. მიხარია, რომ ჩემი ყოფილი თუ ამჟამინდელი სტუდენტები, ფაქტობრივად, ოჯახის წევრებივით არიან.

ასე რომ, ჩემი ოჯახური ცხოვრება თეატრთან და კინოსთანაა შერწყმული. ძალიან მინდა, განვაგრძო ფილმების ციკლი საქართველოს ეპარქიებზე, რადგან ასეთი ფილმები თითოეულს საკუთარი თავის შეცნობას გაგვიადვილებს. ყველა ერს თავისი ფუნქცია და მიზანი აქვს და თუკი ერმა არ იცის, საიდან მოდის, ვერაფრით მივა იქ, სადაც უნდა მივიდეს.

ირმა ხარშილაძე

ყოველკვირეული გაზეთი ”ყველა სიახლე”
(გამოდის ხუთშაბათობით)

წყარო/Source: http://www.ambebi.ge/kulturashoubiznesi/24601-giorgi-shalutashvili-qverc-dghes-veguebi-uzneobasq.html#ixzz2dpap65yV
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: გიორგი შალუტაშვილი   

Back to top Go down
 
გიორგი შალუტაშვილი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მზერის გადანაცვლება :: თეატრი არმურზე: მელპომენე და თალია-
Jump to: