არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ლია ლიქოკელი

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: ლია ლიქოკელი   Sun Aug 26, 2012 8:55 am


Lia Liqokeli

ლია ლიქოკელი

ძირითადი ინფორმაცია
დაბადების დღე 1986 წლის 06 03
სწავლობს - SHOTA RUSTAVELI THEATRE AND FILM GEORGIAN STATE UNIVERSITY
Facebook - http://facebook.com/liqokeli



მარიამ წიკლაური და ლია ლიქოკელი


Last edited by Admin on Sat May 18, 2013 9:07 am; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Sun Aug 26, 2012 8:57 am

ლია ლიქოკელი

დევის ცოლის სიცილი


ამბობდნენ, რომ ცხრა მთის გადაღმა ჰქონდათ სამჭედლო.

რომ ციდან ჩამომხტარი პირბასრი ელვა სინამდვილეში დევის ხელით ლავასა და ცეცხლში ნაწრთობი იარაღის პრიალი იყო, ჭექა-ქუხილი- გრდემლ-კვერის ხმა, და თუ კარგად მოუსმენდი, კაცის ხორცით გამძღარი დევის ხარხარს და ღრიალს გაიგონებდი ქარიან ღამეს.

მახსოვს ბავშვობის უძილობები, შიშით თვალებს ფართოდ ვახელდი და მთვრალი მთვარის სხივის ბარბაცში ავხორცი დევის დაღრეჯილი, ბანჯგვლიანი ჩრდილი მელანდებოდა.

წამოვიზარდე და უკვე მშვიდად ვუსმენდი, როგორ აშინებდა პაპაჩემი ჩემს პატარა ძმებს, გვიმრიანი ხევის დუდუნში სიმღერასავით ჩამესმოდა მისი უკბილო ჩურჩული.

პირველად ჩემი მეჩვიდმეტე გაზაფხულის ერთ დილას ვნახე.

ცის გაბაცებით გაღვიძებული მდინარის პირას ჩავედი, თმა ჩამოვიშალე და პერანგი ჩავიხსენი ყელთან.

ცივმა შხეფებმა დამწინწკლეს, მკერდი დამეხორკლა, ხელებზე წყლიდან ამომხტარი კალმახის ჩრდილმა გადამირბინა და დავინახე-

უზარმაზარი შავი ლანდი წამომდგომოდა მეორე ნაპირიდან. ბეჭზე ჩვენი ქოხისხელა ლოდი მოეგდო.

იდგა, მიყურებდა.

გამიწყდა ხმა, მომასკდა გული ყელში, მუხლები ჩამომეშალა,

და გარკვევით დავინახე ჩემი თავი მისი უზარმაზარი, მღვიმესავით ბნელი ჩრდილიდან ნაკვერჩხლებივით გამონთებული თვალების ალში.

და დავინახე ჩემი თავი გაზაფხულივით მშვენიერი,

გავიმართე, თმა შუბლიდან გადავიყარე და ვარსკვლავებად შევაყარე ჩემი თვალები.

ადგილს მოსწყდა, მდინარეში ჩააგდო ლოდი და ნადირივით შევარდა ტყეში.

ზაფხულის ბოლოს მომიტაცა. შებინდებისას ბანზე გაშლილ ცაცხვისა და დეკის ყვავილში გაიხლართა ჩემი კივილი.

2

შვიდი დღე-ღამე იარა შეუსვენებლად, ისე ვყავდი მკერდზე მიკრული, ძლივსღა ვსუნთქავდი.

გადავიარეთ ცხრა ხევი. ცხრა მთა.

გზად მარწყვსა და შალშავს მიკრეფდა, მაგრამ არ ვჭამდი. წყალს ძლივს ვყლაპავდი, ბუერის ფოთლით რომ მიმარჯვებდა.

და თვითონაც მშიერი იყო ის შვიდი დღე, ჩემთვის დაკრეფილ ფერად კენკრას ხელისგულიდან აჭმევდა ჩიტებს.

ერთი სიტყვაც არ უთქვამს ჩემთვის. არც ვიცოდი, ლაპარაკობდნენ თუ არა დევები.

ჩუმად ვტიროდი და ვკანკალებდი. ამაოდ ვუსმენდი ტყის სიჩუმეს- არსად ჩანდა ჩვენი მდევარი.

მესამე ღამეს ჩამეძინა. და თენებისას ჩამესმა ჩურჩული - დიდი წიფლის ქვეშ მიგროვებულ რბილ ბალახზე მაწვენდა და ბებერ, უკბილო დათვს ესაუბრებოდა ჩემი დევი.

ასე დავიწყეთ ცხოვრება.

თავიდან ვიწრო, ბნელ მღვიმეში, მაგრამ იქ ყოფნა ძალიან მიჭირდა და სახლის შენება წამოიწყო.

მარტო ათრევდა მორებს და ლოდებს და ბრჭყვიალა ქვებს აყოლებდა კედლებში.

ხის ფესვებისგან ყვავილებს თლიდა, მერე სულს ჩაბერავდა და ისინიც ცოცხლდებოდნენ, აეხვეოდნენ კედლებს ფერადები და აღარასდროს ჭკნებოდნენ.

მე კი პერანგებს ვუქსოვდი მთის ქუჩისგან.

მოვიდოდა დაღლილი, გრილ მიწაზე გაიშოტებოდა, ჩემს ტერფებს გახურებულ, ცეცხლმოდებულ ხელებში მოიქცევდა და მიყურებდა.

მე ქსოვას ვაგრძელებდი და ვცდილობდი, არ შემემჩნია, როგორ მიკანკალებდა თითები.

ერთი წლის თავზე პირველად გავიცინე.

გაფრენილი ჩიტივით დაიჭირა ჩემი სიცილი, ხელისგულებში მოიმწყვდია, მერე მგლისკბილებასხმულ ყელსაბამზე ჩამოიკიდა და ისე გადაიხარხარა, სუნთქვა შეეკრა ხეობიდან ამომსკდარ ექოს.

ამის მერე სულ ვიცინოდი, ის კი აგროვებდა, კიდებდა ჩვენი სახლის კედლებზე, მაღალ ხეებზე, საგზლად ატანდა ჭრელ-ჭრელ პეპლებს, ღამის ცაზეც მიმოაბნევდა და მთელ ქვეყანას ანათებდა ჩემი სიცილი.

3

ახლა უკვე მე თვითონაც ვუთვალთვალებდი, მთელი სხეული გაჟღენთილი მქონდა მისი ხმით. და თვალებით.

ზოგჯერ ღამეებს მპარავდა და აკითხავდა თავის სამჭედლოს, სადაც ვარსკვლავებს ჭედავდნენ და ცაზე კიდებდნენ ის და მისი ნათესავები.

და თუ შეიგვიანებდა, შეშლილ ტყის ქალს ვემსგავსებოდი, ხევებში და გაშლილ მინდვრებში ვეძებდი შიშველი და მთვარის შუქზე გაწელილი მისი ჩრდილისკენ ისე გავრბოდი, მსუბუქადღა ვეხებოდი ფეხისწვერებით შროშანებს და გუგულისკაბებს.

ყელზე ხელებს მოვხვევდი და ვყნოსავდი, ვკბენდი, თავბრუს ვახვევდი და ბარბაცით ვიკვლევდით ბილიკს ჩვენი ჩაძინებული სახლისკენ.

როცა ეძინა, თავთან მივუჩოჩდებოდი, მკერდზე მივიკრავდი სახით და სიზმრებს ვუთვალიერებდი.

ზოგჯერ ძალიან ბნელოდა მის ძილში, გზას ძლივს ვიგნებდი და ვიკარგებოდი.

მერე ვისწავლე- თვალებში ციცინათელებს ჩავიმაგრებდი და ისე შევდიოდი.

ხშირად ბავშვობა ესიზმრებოდა, და თავისი დედობილი ირემი. ამ დროს ვტიროდი და ვცდილობდი, ფრთხილად ამეცილებინა მისი შუბლისთვის ჩემი ცხელი ცრემლები.

ჩვენს გარშემო არავინ იყო ცხოველ-ფრინველის გარდა. ხშირად გვსტუმრობდნენ არჩვები და მინდვრის თაგვები. მე ვისწავლე, როგორ მემკურნალა მათთვის, როცა ავად ხდებოდნენ.

ზაფხულში წვიმა გვაკითხავდა ხოლმე, ჩუმად პატიჟებდა ჩემი დევი, როცა მოვიწყენდი. მოვიდოდა წვიმა, შემოსასვლელში დაატყაპუნებდა სველ ფეხებს, გაწეწილ თმებს შეიბეტყავდა, ჩამომიჯდებოდა და ქვეყნის ამბებს მომიყვებოდა. მხიარული იყო, გადარეული.

ქარიც მოდიოდა ხოლმე, ახირებული და თავქარიანი.

სულ ჩხუბობდნენ და ვცდილობდი, რამე სასიამოვნო დამეხვედრებინა, ტკბილი და გემრიელი.

ზამთარში თოვლი გვყავდა მეზობლად. სულ ავად იყო, ფერდაკარგულს სულ სიცივე ჰქონდა და მე და ჩემი დევიც მთელი ზაფხულის ნაგროვებ ბალახეულის ცხელ-ცხელ ნაყენს არ ვაკლებდით.

მიყვარდა ზამთარი. ბუხართან ახლოს მივათრევდით ხოლმე გამოსაზამთრებლად შემოხიზნული მინდვრის მწვანე კიდეს, ჩამოვსხდებოდით და თაფლს ვაჭმევდით ერთმანეთს.

ერთხელ თავის ბებიასთან წამიყვანა. შორს ცხოვრობდა, დედამიწის მეორე მხარეს.

ბებერი იყო, რამდენიმე ათასი წლის იქნებოდა.

4

ცალთვალმოჭუტულმა გადმომხედა ორ მთას შორის გაბმული ნისლის ჰამაკიდან, სამი მუჭა მზის მტვერი გადმოგვაყარა და შელოცვა გადმოაყოლა ორმოცთითიანი, ხის ფესვებივით დახვეული ხელით.

მისი ჩიბუხიდან ზლაზვნით ამოდიოდნენ ზარმაცი და მსუქანი ღრუბლის ქულები.

ბებია ცდილობდა, ცხოველებისთვის დაემსგავსებინა ისინი და როცა გამოსდიოდა, კმაყოფილი ხითხითებდა და უთახთახებდა უზარმაზარი ძუძუები.

ჩვენ რომელიღაც თანავარსკვლავედის კიდეზე ჩამოვჯექით, ვუყურებდით და მოთმენილი სიცილის ნაპერწკლები გვცვიოდა თვალებიდან.

უკან დაბრუნებისას მხარზე შემისვა. მე ვმღეროდი და ხელით ვეფერებოდი ნაძვების კენწეროებს, წითელკუდიანი ციყვები თხილს და დარჩეულ გირჩებს გვთავაზობდნენ.

ჩვენი სახლი რომ გამოჩნდა, გაჩერდა და მიწაზე ჩამომსვა. იდგა და ცარიელ სახლს უყურებდა.

მივხვდი, რომ აუცილებლად უნდა გაჩენილიყვნენ პატარა დევები.

ცხრაჯერ მომეშალა ცხრა თვის მუცელი. ცხრა წელს ვაჩენდი მკვდარ შვილებს. სახლის გარშემო მარხავდა და თავთან მათთვის სათამაშოდ გამოთლილ ხის ცხოველებს უწყობდა.

ბოლოს გადავწყვიტეთ, სიზმარში გაგვეჩინა შვილები.

იქ უკვე აღარ იხოცებოდნენ.

სანამ წამოიზრდებოდნენ, რიგრიგობით გვიწევდა ძილი, უყურადღებოდ ვერ ვტოვებდით.

მის ძილში ყირაზე გადადიოდნენ ხოლმე, ყველაფრის უფლებას აძლევდა და ძლივს ავუდიოდი მერე სიზმრების დალაგებას.

მალე წამოიზარდნენ, თვითონაც გააჩინეს შვილები. უკვე შვილთაშვილებიც გვყავდა.

ვიცოდი, დრო რომ გადიოდა, მაგრამ წლებს აღარ ვითვლიდი.

ჩემი კანი ისეთივე გამჭვირვალე იყო და რძისფერი, თმა ისეთი შავი, ხანდახან ღამე მეკარგებოდა ხოლმე შიგ.

ჩემი დევი ისევ დააგორებდა ლოდებს ხევებში,

მბრწყინავი დილის ნამისგან სამკაულებს მიკეთებდა,

ისევ ჩუმად დადიოდა თავის მჭედელ ნათესავებთან,

ისე მიყურებდა, გული მიფეთქდებოდა, ათას მზე-წერტილად მეშლებოდა სხეულში და ხელებიც ისევ მიკანკალებდა მისი პერანგების კემსვისას.

5

რა მნიშვნელობა ჰქონდა, რამდენჯერ ასი წელი გავიდა. რა მნიშვნელობა ჰქონდა, როდის დაიხოცნენ ჩემი ძმები და იმათი შვილთაშვილები.

ჩემთან სტუმრად მტრედები და ღამურები დადიოდნენ, საუზმე-სადილად ბალახის ფოთლებს და ხილს ვჭამდით, საღამოობით ჟოლოს ღვინოს ვსვამდით, ყვავილების მტვერს ვაყრიდით ერთმანეთს

და ვიცინოდით.

მერე მისი თვალების ფსკერზე ვწვებოდი, მკლავებით მის გულს ვიკრავდი გულში, ვკოცნიდი და ვიძინებდი ბავშვივით.

ახლა ის დაიპარებოდა ჩემს სულში, მოუქნელად დააბოტებდა თავისი დიდი ფეხებით, ცდილობდა, ფრთხილად ყოფილიყო და მაინც რამეს წამოედებოდა ხოლმე, რომელიმე უშნოდ გამოშვერილ, მის გარეშე გატარებულ უძილო ღამეს ან ასკილის ბუჩქებში ნაპოვნი მკვდარი ჩიტის დასაფლავებას..



და ერთხელაც გზააბნეულ ზამთარსა და გაზაფხულს შორის დაიბადა ერთი უცხო თვე, გადმოიპარა მძინარე მთვარის კალენდრის მუცლიდან.

ფანჯარაზე მოგვიკაკუნა და სახელის დარქმევა გვთხოვა.

ჩვენ ჩავაცვით და ადამიანთა სამყოფელში გავუშვით, რომ დაეთვალათ და შვიდეულებად აეკინძათ მისი დღეები.

ძალიან გრძელი გამოვიდა, დამთავრებული ხელახლა იწყებოდა და ვეღარაფრით ამოვიდნენ ენძელები შეკუმშული მიწიდან.

ბოლოს მზეც დაავადმყოფდა. ძლივს დგებოდა გახუნებული საწოლიდან და საცოდავად მიბობღავდა ცაზე, მწერის ფეხებივით უტყდებოდა სხივები.

დევები დღედაღამე ამუშავებდნენ სამჭედლოს და მაინც ვერ აუდიოდნენ მისთვის ახალი სხივების გამოჭედვას.

და ერთხელაც, როცა მთელი კვირის უძილო და დაქანცული სახლში ბრუნდებოდა, მონადირეებს გადაეყარა ჩემი დევი და დაჭრილი შველი გამოსტაცა ხელიდან.

გამოეკიდნენ. ტყეებს მოედო დაგეშილი ძაღლების ყეფა და ცხენების ჭიხვინი.

მისდევდნენ და ესროდნენ. სწრაფად ვერ გარბოდა- შველს იკრავდა მკერდში და თან სულს უბერავდა ჭრილობაზე.

მთელი ღამე ირბინა და სახლამდე სხეულით მოიტანა ათასი ტყვია.

6

მდევარიც მოჰყვა, და სანამ ზღურბლზე ფეხს შემოდგამდა, ღამის კანი გამოარღვია ერთმა

მხედარმა და მარცხენა ბეჭში მოარტყა ცხრა წელს უბით ნატარები ვერცხლის ტყვია.

მუხლებზე დაეშვა ჩემს წინ, და მისი მკერდიდან ამხტარი უკვე სრულიად ჯანმრთელი შველი ერთი ნახტომით გადაეშვა ტყეში.

ხელებს დაეყრდნო და ამომხედა.

ქრებოდნენ და გრილდებოდნენ მისი თვალები,

მისი თვალები- ჩემი ცისპირისმტეხი სიყვარულის ნაკვერჩხლები,

მისი თვალები- ჩემი სულის ცეცხლის ყვავილები,

თვალები- ჩემს სიზმრებში დამწყვდეული მომღერალი ჩიტები.

მიყურებდნენ, მიყურებდნენ ბოლომდე, როგორც ორი უძირო მღვიმე.

და სანამ მოვახერხე, მათში ჩავმხტარიყავი და ჩავკარგულიყავი, ხელი მტაცეს ფაფახიანმა კაცებმა და ყიჟინით შემაგდეს ცხენის გავაზე.

და ცხენის ფერდის ოფლიან სუნზე სახით მიკრულმა ვიგრძენი, როგორ ორთქლდებოდა ნესტიანი, საგაზაფხულოდ მოთენთილი მიწის უბიდან ჩემი დევის მლოცველი ტანი..

თენების პირველ დამთქნარებაზე პირველი ხევი გადავიარეთ, პირველი ბნელი გამოსასვლელი ჩემი ათასწლიანი ცხოვრების უღრანიდან, და შევამჩნიე, თმის ბოლოები გამთეთრებოდა.

ცა რომ განათდა, უკვე ჭაღარა ვიყავი.

მზის ამოსვლისთვის მთლიანად დავბერდი.

კაცები შიშით იწერდნენ პირჯვარს, და მეშვიდე მთის კარებთან, როცა კანზე ენძელის ბოლქვები გამომაყარა, ჯოხის კვრით ჩამომაგდეს ცხენიდან.

ლოდივით დავემხე და დავეხორცე მიწას.

შემომეხვია მღიერის და ხავსის სამოსი.

ფესვებად ამეხლართა ხელ-ფეხი

და მძივივით გამოვისხი ტირილის სოკო.

წვრილ ნაკადად მდის ცრემლი აბედივით შეშუპებული თვალებიდან და მარილის თეთრი ზოლები ლოკოკინების ბილიკებად მიმრავლდება მლაშე სახეზე..

7

მალე ქუთუთოები შემიხორცდება და გადავიქცევი ქვამარილის სახიან სვეტად.

ღამღამობით მოვლენ ირმები და ნათვალებარს ამილოკავენ.

და განაბული დაველოდები, ჩემი დევის მოხეტიალე, გაზაფხულის მდევარი ჩრდილი როდის მომაგნებს,



მოვა, გაწვება ჩემს წინ, სველ მიწაზე გაიშოტება

და გრილ ხელებში მომიქცევს ისევ,

ისე, როგორც გაყინულ სიცილს,

ჩამოწყვეტილს მისი მკერდიდან,

სულს ჩამბერავს,

როგორც მკვდარ ჩიტს,

როგორც თიხის მძინარე გუნდას

და თუ არ გავლხვი,

თუ არ გავცოცხლდი,

ჩვენი ჭრელი შთამომავლები სხვების სიზმრებს მოძებნიან გასამრავლებლად.

სტატიის მისამართი: http://24saati.ge/index.php/category/culture/books/2012-05-06/28316.html
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Sun Aug 26, 2012 9:54 am

ლია ლიქოკელი

ნადირობა იხვზე


მიწას მივუჯექი. ხელები დავაწყვე,

გაბერილი მუცელი მოვუსინჯე.

ცხელი იყო უკვე.

-გააჩინე,- ვუთხარი,

გააჩინე, სანამ შეგიძლია...

...

რძეს ვადუღებ და მის სუნს ვგზავნი შენს გასაღვიძებლად.

დგები და ფეხშიშველი გადიხარ ეზოში.

ხეხილის ნერგებს დაუვლი და კვირტებს დაუთვლი.

აი კაცი, აი დილა -

გიყურებ და კოვზებს ვაფხიზლებ.



ღამის ნარჩენები მოვგავე და გადავყარე,

გავიკანკალე კანზე დილის სველი სიცივე.

შენი უდილამშვიდობო საუზმე მაგიდას მიუჯდა.

რძე დავღვარე ჯამიდან.

შეხედე, ჩემი თავი დავღვარე იატაკზე.

შენ ფეხები ჩექმებში ჩაიკეცე და ზღურბლივით გადამაბიჯე.



ზურგზე თვალები გამოგაბი. ეზოს კარამდე გამოიფართხალეს,

მხრები შეარხიე და ჩამოიფერთხე ისინი.

აი ჩემი სიცოცხლე,

აი ჩვენი გაზაფხულის ოცდამეხუთე მშობიარობა.



აი ჩვენი დაღლილი სახლი.

როგორ გაგვიშავდა, როგორ დაგვიბერდა...

გატეხილი კრამიტიდან ხველებ-ხველებით აფურთხებს

ერთმანეთზე მიკვანძულ ჩვენს წლებს,

ჩვენს ცხოვრებას,

ოცდახუთ შემოდგომად შეკეცილი რომ მიყროლებს ტახტებს და კარადებს.

დღეს გადმოვყრი, უნდა გადმოვფინო, გავამზეურო,

გარეთ უნდა გამოვიყვანო, თორემ მატლი გაუჩნდება.



ისიც იღვიძებს-

აი შვილი.

აი შვილი გავაჩინე.

გავაჩინე სიმუნჯე. გავაჩინე სიყრუე.



ოცი წელია, დუმილის და სიმარტოვის ღამის ქოთანზე შემომჯდარა,

როგორც შავი ფრინველი,

თვალები კენჭებივით ჩაუმწკრივებია,

სათამაშოსავით უჭირავს თავისი სიჩუმე და ზანზალაკივით მიწკრიალებს ყურებში.

ოცი წელია, სამი წლისაა.

ოცი წელია, ყოველდღე ვაჩენ.



თმას გადმომაყრის. მკბენარად დასეულ ძილს გავაცლი.

ენას გადმოვაყოფინებ-

დედა. დედა. დედა- აწერია ენაზე.



შენ მას ისე იშორებ, თითქოს ტანსაცმელი იყოს,

რომელიც როგორც კი გაიხადე, მაშინვე დაგიპატარავდა.

ისე ერიდები, თითქოს გეშინია, არ გაჭყლიტო

და ხელებზე არ დაგრჩეს ლორწოვან ლაქად.



შენს თვალებს სიბრმავის წვერი წაუთალე და გარშემო ჩაურჭვე,

შემოღობე, როგორც შხამიანი მცენარე.



შენ ფიქრობ, რომ ჩვენი შვილი ბაყაყია.



აი კაცი. აი ქალი. აი შვილი.



მე დავხოცე შენი დანარჩენი შვილები.

სასაფლაოსავით დამაქვს მუცელი.

გადავყარე, როგორც მოჭრილი თითები,

მათთვის დასარქმევ სახელებს ზოგჯერ წავიმღერებ.

არ შემიძლია მათი გაცოცხლება,

შემიძლია, რძე ავადუღო,

ლობიო გავარჩიო.

აი ჩემი დარდი-

ჯამში ჩაწკრიალებული ლობიოს მარცვლები.



შენ კი ნადირობ.

კედელივით ამომიშენე ტყე და მინდვრები. აბჯარივით აისხი ჭალა და მდინარე.

გამომართვი შენი თავი და სული მკვდარი ფრინველებით გამომიტენე.

შენ ნადირობ იხვზე.

მე მათ ვპუტავ და ვფატრავ. სისხლიან ხელებს თეძოზე ვიწმენდ.

მე მაქვს იხვის თეძო.



იხვო,- მითხარი ერთხელ,

შე მსუქანო, ბებერო იხვო...

მუხლებზე მიდევს შენი სიტყვა,

როგორც მოჭრილი თავი.



შენი შიშის და სიჩუმის გუბეში ეწვეთებიან მკვდარი იხვები.

...

მოათრიე დაღლილი საღამო და ფეხებთან დამიგდე.

სველი ქურთუკის ჯიბიდან მკვდარი თევზები გცვივა.

აი შენი ვახშამი. ჯამში ჩასხმული ჩემი შიმშილი.

ჩემი მსუყე სიცარიელე.

თუ მარილი აკლია, მითხარი და ჩავეწვეთები.



ვპუტავ შენს ნანადირევს და ბუმბულს ვინახავ.



მოგიყვანო ჩემი დღე?

ჩამოვსვა ჩემი დღე საწოლთან და გაჩვენო?

მოგიყვები, სანამ თავს იმძინარებ. სანამ ჩემი არ გესმის.

...

უკვე წლებია, გაზაფხულობით იხვის ბუმბულს ვაგროვებ.

ამოვტენე ლეიბები და ბალიშები. ამოვივსე ფილტვები და თირკმელები.



თავიდან ვტიროდი, როცა მკვდარი იხვების ფერად თაიგულს მომართმევდი ხოლმე.

მათი სუნით დაჟღენთილ ღამეებს ვამტვრევდი და სველი ბუმბულის ჭრელი ცრემლი მცვიოდა.



შენ ისე მემალებოდი, ალბათ დამავიწყდებოდი კიდეც, რომ არა ეს იხვები.

ჩემი თავიც მემალებოდა. სახლის ყველა კუთხეში ვუგებდი სარკის ხაფანგებს,

რომ როგორმე დამეჭირა და დამენახა, რამდენად დავემსგავსე იხვს.



ერთხელაც დამესიზმრა, როგორ გამოვტეხე კვერცხის ნაჭუჭი და გამოვიჩეკე.

სიზმრიდან დამამახსოვრდა ჩემი ბრტყელი, აპკიანი წითელი ფეხები და მსუბუქი, მოყვითალო ბუმბული.



შენ იმ დილას შემომხედე, წამოზრდილი წვერი მარცხენა ლოყაზე გაიჭაღარავე,

თოფი აიღე და საგზლიანი ზურგჩანთა მოიკიდე.

ვერ გაგაცილე- მთელი ტანი მეწვოდა.

ალბათ ბუმბული ამომდის,- ვთქვი და ჩემი შვილის გასახსენებლად წავედი.

...

ჩვენი საწოლი უზარმაზარი, უნაგირივით აყუდებული მთაა.

ორივე მხარეს ციცაბო ფერდობით.

ვწვებით და მრგვალი ლოდებივით ვგორდებით აქეთ-იქით.

სიმარტოვის ღრმულებში ვიყრებით.

ისე ვცვივდებით, როგორც მკვდარი ხვლიკები,

ჰაერში შიშვლად გაშვერილი კლანჭები გვრჩება,

ვერ მოვასწრებთ მობღაუჭებას, ღამე ისე გაგვეპარება.

აი მოვცოცავ ამ ხრიოკ ფერდობზე.

ჰორიზონტის ხაზზე შავი გველეშაპივით გაწოლილა შენი ზურგი.

ამოვფორთხდი, სუნთქვა ტერფით მივჭყლიტე ზეწარზე,

მოგიჩოჩდი და შენი ძილის ნაწიბურზე

ფანქრის წვერივით წავიტეხე თითისწვერები.

...

მწევარივით წაიყვანე სანადიროდ შენი უმძრახი ზურგი.

ისევ არ შეგიმჩნევია ჩემი მძივი-

მავთულზე აკინძული ბეღურები.

მერე მეც ვემზადები.

გინახავს ჩემი ახალი კაბა?

გინახავს ჩემი ახალი ბუმბული?

...

ადვილი არ ყოფილა ფრენის სწავლა.

ზოგჯერ მეგონა, სული მოსაცვლელი კბილივით მომძვრებოდა ტანიდან.

გამოვშლიდი ნაგროვებ ბუმბულს და ავისხამდი.

ფრთებიც შევკერე. ზურგზე ვიმაგრებდი და სახურავიდან ვხტებოდი.

აი ჩემი სხეული, ლურჯი ზოლებით-

უკვე რამდენჯერ დავეხეთქე მიწას.

თუმცა ეს ისეთი მტკივნეული არ ყოფილა,

როგორც შენი ზიზღით და სიჩუმით ნაცემი ჩემი სულის ლოყები.

როგორც უშენო შენთან ყოფნის ოცწლიანი სეტყვა.



აი ჩემი სხეული- ბებერი და მახინჯი-

შენ ფიქრობ, რომ მსუქან იხვს ვგავარ.

რა თქმა უნდა, მე ხომ იხვი ვარ.

...

ყველა სიტყვა დათვლილი მაქვს, რაც ამ ოც წელში მითხარი.

ყველას დავარქვი სახელი,

თავშალში გამოვიკარი და შევინახე.

ზოგჯერ გადმოვშლი, დროს სულის შებერვით გადავაცლი.

...

დილა შენთან ერთად შეცოცდება ხეობაში.

მინდვრები წუწუნით გადმობრუნდებიან და ნამძინარევ ბალახს მოისრესენ.

მდინარე შენი მისვლისთვის იღვიძებს და იზმორება ჭალაზე.

მოსახვევში კლდეს მთელი ძალით მიაჭერს ფეხს.

მიწაზე მკლავს გადმოაგდებს, მკერდზე მოუფათურებს.



შენ ახალ-ახალი თვალები და ყურები გიჩნდება. ხედავ, როგორ ამთქნარებს მიწა,

დიდ პირს მოაღებს და თეთრი ტბა გამოუჩნდება.

კბილებივით ჩამწკრივებული რიყის ქვები ტბისკენ დაგემგზავრებიან.

ტბიდან ნისლივით აიშლებიან იხვები.

მოდი, ერთ-ერთი მე ვიქნები.

...

სანამ შენ ნადირობ, ჩვენ იხვობანას ვთამაშობთ.

ეს თამაში ძალიან მოსწონს.

ბუმბულასხმულები დავფართხუნობთ ოთახიდან ოთახში.

პირს აღებს და ღმუილს უშვებს სიცილის ნაცვლად.

რა ლამაზი ხარ, მოგიკვდეს დედა...

...

წავალ, იქ ვიცხოვრებ.

იქ კარგად გამომდის- უკვე დავფრინავ.

უკვე გამომდის- მოვახერხე და ჩემს სიზმარში გადაგიტყუე.

ბუმბული დავყარე სატყუარად ძილის კარებთან.

...

ჭრელი იხვი ვარ.

ტბაზე ისე დავსრიალებ, თითქოს შენი თვალის გუგა იყოს.

ტბა ისეთი ჭრელია, როგორც გველის ზურგი.

ფრთის წვერებზე გამობმულ თევზებს ვასეირნებ.

ვსრიალებ და ვფერადდები- მზე გადმოჯდა მთის წვერზე და გაზაფხულს მეთამაშება.



გულში ჯიუტი ზანზალაკი მყავს- დაგინახავს და წკრიალებს...

დაიწკრიალებს და დამინახავ.

დამინახავ და

ჩემი სურვილი შეგეყრება.

ჩემი სურვილი შეგჭამს.

ჩემი გული მოგინდება,

ჩემი გემო მოგინდება.

იქნება მომინადირო...

...

როგორ არ დაგცინო- ჭრელი იხვი სიყვარულის დუელში გიწვევს...

ცეცხლთან მიმჯდარა გაზაფხულის დენთით დატენილი საღამო.

არ მესმის, რაზე საუბრობენ ჩვენი ზურგები.

აი ჩვენი ბედნიერება- ცხოვრება ობიანი პურივით გავტეხეთ შუაზე.



ძილის წინ ჩვენი შვილი უნდა დავთვალო:

-ერთი, ერთი, ერთი-

ვითვლი, რომ დილამდე არ დამავიწყდეს.

მერე საწოლის ფეხზე ვაბამ,

თორემ ღამე მომეპარება და უკან, მუცელში ჩამიძვრება.

....

ასეთი იხვი არ გინახავს, ასე ჭრელი და მშვენიერი.

შენ დაინახე, როგორ რთავს ცის ნაპირს რძისფერი მაქმანით-

ცა შენი შუბლი იყოს.

როგორ ამრგვალებს კიდეჩამოძენძილ ღრუბლებს-

შენი ბნელი ფიქრი იყოს.

როგორ არწევს მინდვრებს და ბრტყელ ნისკარტში ჩადუდუნებული სიმღერით აძინებს-

შემოუთრიე ძილში შენი უძილობა.

წვიმას ისე აკეცავს, როგორც შრიალა ფარდას-

ჩემმა ცრემლმა აღარ დაგალბოს.

მზეს ნისკარტს წაარტყამს და სწრაფად გადააგორებს-

სულში გადმოგიგორებს.



შენ არ იცი- ერთხელ ერთმა ასეთმა იხვმა კვერცხივით დადო დედამიწა.

მისი ჩრდილი დაინახე: იხვია და ქალის ჩრდილი აქვს.



ეს სიზმარი არ არის, ეს სიზმარი არ არის,

ჯერ არ გაიღვიძო: ცოტასაც ვიფრენ.

...

იხვის მუცელში გინდა ცხოვრება.

ჩემსკენ გამოწვრილებული გზა ყელზე გამოიყულფე.

ალბათ ვინმემ შეგილოცა:

სიკვდილის იარაღო, სულო წითელძაფგამობმულო,

შეიჭამე შენი თავი.

გაზაფხულის გაფუებულ დღეებს რიგრიგობით ვუბერავთ სულს,

რომ დაცხრნენ და მალე დაღამდნენ..

...

გული ისე გაგებერა, გეშინია, არ შევამჩნიო და მკერდზე სწრაფად იკრავ პერანგის ღილებს.

გამოძენძილ ჯემპრს გადაიცვამ.

კანკალებ, თოფი სველი გველივით გისხლტება ხელიდან.

ტყვიებს ჩაამწკრივებ.

ისე ემზადები, თითქოს ტყვია სასიყვარულო კოცნა იყოს,

რომელიც ჩუმად უნდა გაუგზავნო შენს საყვარელს.



საგზალს გიმზადებ და სანადიროდ გიშვებ.

ჩემს მკვდარ დებს ვპუტავ სველ იატაკზე ფეხმორთხმული-

სკამები დიდი ხანია, წავიდნენ სახლიდან.

...

სიგიჟის გალია აიშენე-

მშვენიერი იხვი უნდა ჩაისვა.

შენ ფიქრობ, მას თუ დაიჭერ, ცა გამოგეცვლება,

სული შეგიხორცდება,

ენა მოგიბრუნდება,

შიშის ქერცლი დაგცვივდება კანიდან,

წყალი თავის თავს დალევს,

მე ხოჭოსავით გავცოცდები.

შენ ფიქრობ, მას თუ დაიჭერ, სიკვდილს გადმოაფურთხებ

და ბაყაყები აღარ გაგიჩნდება.

..

დღეს არაფერი მოგიკლავს- მოვასწარი და თოფის ლულა ნისლით ამოგიტენე.

აღარ ჩაგეძინოს ტბასთან, თორემ ვერ მოვითმენ და თვალებს ამოგიკენკავ.



შენი ძილიდან ჭრელი იხვის ბუმბული ცვივა.

შიშით ვაგროვებ დილაობით და წყალს ვატან:

ხომ შეიძლება, შენს სიზმარში მომკლა და ვერ გავიგო?

...

ძლივს მოვასწარი, მომეხსნა დაღლილი ფრთები და საწოლის ქვეშ შემეტენა,

გაიღვიძე.

კოჭზე მიბმული თოკი მოვხსენი, დამშეული მკლავები გამოკლაკნა-

აი შვილი, აი შვილი გამოგიშვირე.

ოცწლიან სიჩუმეს საცეცებივით გიძვრენს ყურებში.

აბა ენები შეაჯიბრეთ.

მატლივით გაცოცდება ფეხზე, ჩემს გამონაცვალ კაბაში ახლართული.

ისე იშორებ, როგორც ჩექმაზე მიმხმარ ტალახს.

კოვზით ვუსრეს ფაფაში შენს თავს,

მამა. მამა. მამა- ვცდილობ, ლუკმებად შევაპარო.

მაგრამ ის მარცვალ-მარცვალ გაფურთხებს,

არ შეუძლია შენი შეჭმა, ყელში გაეჭედები და დაახრჩობ.

..

ღია ფანჯარაში ჩამოიკიდა თავი,

გაიბერა, გასივდა და სილურჯე შეეპარა ღაბაბიდან.

-გადააგდე ეგ მთვარე, ხომ ხედავ, რომ აყროლდა! -მიყვირი.

-ჩემი საყვარელია, -ვჩურჩულებ მე,

-ჩემი საყვარელია...

საწოლთან მიყუდებული თოფი მიუშვირე და ესროლე.

ჩამოვარდა და გასკდა.

-აჰა, ჭამე და ჩაიცვი!- მომიგდე და გადაბრუნდი.

მე გავატყავე და შემოვიცვი, როგორც სიშიშვლე.

გამოვშიგნე, მაგრამ მკვდარი მთვარის ნაწლავები საჭმელად უკვე აღარ ვარგოდა.

დავარწიე და დავაძინე მშიერი სიყვარულის გველები.

.....

წყალი არ იყო, რომ სვამდი- მე ვიყავი.

ნისლი არ იყო, რომ გეხვეოდა- მე ვიყავი.

მიწა არ იყო, რომ იწექი- მე ვიყავი.

ცა არ იყო, რომ გეფარა-მე ვიყავი.

იხვი არ იყო, რომ ესროდი- მე ვიყავი.

ჩრდილი არ იყო, რომ მოკალი- მე ვიყავი...



მესროლე.

ენასავით გადმომიყავი სიკვდილი.

მე ჩემი ჩრდილი ავიფარე.

კოპლებად აისხა საფანტი.

ცა ლურჯი სისხლივით ჩამომეწვეთა მის ქვეშ მოქცეულს,

გული დამეშალა და ჩემი ჩრდილი საბანივით გადავიძვრე,

ამოვსხლტი შენი თვალებიდან და თოფის ხმაზე ჩამოკიდებულ ექოს კანკალით ამოვეფარე.

ფარფატით დაეშვა ჩემი ჩრდილი.

დააგდე თოფი. დააგდე შენი თავი.

კვდება, შეხედე.

ფოთოლივით ცახცახებს დაჭრილი ჩრდილი.



ხელში აიყვანე და მკლავზე გადაიწვინე.

განზე გადგნენ ახლადშეფოთლილი მურყნები, ფესვები მოგარიდეს გზიდან.

ტბამ ტირილის თეთრი ტალღა შეისხა სახეზე.

კარგად შემოხვიე ხელები, მკერდზე მიიკარი, ჯერ კიდევ ფეთქავს..



სველ მიწაზე დააწვინე, მიწის ორთქლიან სუნთქვას მიუშვირე- იქნებ გადარჩეს.

გვერდზე მიუწექი.

სახე ჭრილობაზე დააფარე და ცრემლით გაულოკე ნატყვიარი.



ძალიან ეტკინა?

დიდხანს კვდებოდა?

ხომ არაფერი უთქვამს შენთვის?

კარგად დამარხე?

ხომ ვეღარ ამოძვრება მიწიდან?

როგორ იცანი? ჩემი ტანი კიდევ გახსოვდა?

...

ზურგზე წამოკიდებული გამოათრიე შენი თავი ძილიდან.

ალბათ დაიღალა. მოდი,სადმე მივაწვინოთ.

როგორ მიყურებ?

გუშინ ცივი დღე იყო- ალბათ თვალები გაგიცივდა.

მე კარგად ვარ, უბრალოდ, ღამე დამისივდა სახეზე.

აჰ, ეს ჩემი საღამური ტანსაცმელი მიჩანს ხალათის ქვეშ, გამოცვლა ვერ მოვასწარი,

ბუმბულია, კი-

შენი მოტანილი სიკვდილით ფრთები გავაკეთე. შემიძლია, გაგიყო.



მოდი, სახე დაგიკემსო, ტუჩის კუთხე ჩაგრღვევია.



ფრთხილად,არ დააბიჯო- ეს ბაყაყი არ არის, ჩვენი შვილია.

აი, თვალები გაეზარდა.

ნახე, ორი თოჯინა ჰყავს- დედიკო და მამიკო.

ნემსით გადაუჩხვლეტია.

...

ტბაზე იხვები აღარ არიან.

მთელი დღეა, გული გერევა. ალბათ მოიწამლე.

არ უნდა გეჭამა ჩემი ხორცი.

...

ნუ მანათებ:

ჩემი ხელი ჩრდილს არ იკეთებს.

არც ჩემი წამწამები. ბრტყელი ვარ.

საფლავად ქცეულ საწოლზე მიბნეული ბრტყელი ფრესკა.

სანთელი ჩააქრე, თორემ ზედ მადნება, ძილზე მეწვეთება და მეწვის.

დაიძინე.

დილისთვის ემზადები?

ახლა ვინ გყავს მოსაკლავი?

მოდი, ხვალ მეც წამიყვანე სანადიროდ.

ჩვენს ბაყაყსაც წამოვიყვან- ფრენა უნდა ვასწავლო.



დილას შემახსენე, არ დამავიწყდეს-

ტყემლებზე გაფენილი გაზაფხული უნდა ავკეცო და შევინახო.

უკვე ძალიან გაჭუჭყიანდა.

...

აი დღე.

ძლივს დავიჭრე, გავაკავე და გავკოჭე: წუხელ თოკი გაუწყვეტია.

კიდევ კარგი, სიარული არ იცის.

რა სწრაფად გაზრდია ფრჩხილები, სულ გადამკაწრა.



ნუ ფართხალებ: ცოტა მტკივნეულია, მაგრამ უნდა გაუძლო-

ახლა ფრთებს დაგაკერებ.

ნუ ყმუი:

ნახე, მოგეწონება-ასეთი ფრთები არავის აქვს.

მესმის, ძნელია ამ რიყეზე ფორთხვა. მუხლები გადაგიტყავდა.

აი ცოტაც და მივალთ.

ამ კლდეზე მეც პირველად მივფორთხავ.

ნუ გეშინია. დაბლა არ ჩაიხედო.

ეს ყვავილი მიყვარს. თუ კარგად იფრენ, დაგიკრეფ და გულზე დაგაყრი.



ნახე, მთელი ჭალა ისე ჩანს, თითქოს ხელისგული იყოს.

მე და შენ პირველად ვსეირნობთ. მოგწონს?

აქამდე როგორ ვერ მოვიფიქრე, მოგიკვდეს დედა.

აი მდინარე- სიცოცხლის ხაზი. არ ჩაწყდება, ნუ გეშინია:

შეგიძლია, გადახტე.

ფეხზე ნუ მებღაუჭები. ნუ ღნავი. ასე როგორ ისწავლი ფრენას?!

კარგი, დაგეხმარები. ხელს გკრავ და გადაგაგდებ,

მაგრამ უნდა გაასწორო ეგ გაძვალტყავებული, დაკრუნჩხული სხეული,

ფრთები უნდა გაშალო, დაიქნიო და გაფრინდე.

შენ ხომ ბაყაყი აღარ ხარ.

აი მამა გიყურებს ქვევიდან: იმედია, გიცნობს და არ გესვრის.

...

აი დღე.

ასეთი ფრინველი არ გინახავს.

კლდის წვერიდან ჩამოვარდა და რიყეზე გასკდა.

სისხლში დამბალი ჭრელი ფრთები გამოგიშვირა.



კლდის თავზე ვდგავარ და გიყურებ-

აი შვილი. აი შვილი გამოგიფრინე.

ალბათ ცუდად შევუკერე ფრთები.

ალბათ ცუდად გავაჩინე.

...

აი დღე-

ჩამოიხარა, მკერდი ღრუბლებად ჩამოწელა ჭალაზე.

ცა დაბლა გდია და ტბა ცაში კიდია.

აი მე. აი შენ.

თითქოს ღმერთის ენაზე ლუკმებივით დავსხედით.



აი მე.

ეს ენა, მე რომ ვლაპარაკობ, ქვესკნელიდან ამოძვრა.

აი შენ.

მოდი, შენი გამხმარი ხმა ამოიძვრე და მესროლე,

მე ცრემლის ტყვიას დაგიშენ.



აი შენი სანადირო თოფი.

აი ჩემზე სანადირო თოფი.

ვერ მესვრი? ერთხელაც სცადე.



თეთრი ქვის ზოლივით ვეტყობი კლდეს,

როგორც იღბლიანი ნადირობის ნიშანი.

ვერ მესვრი? კარგი.



მაშინ შენსკენ შეიბრუნე ლულა,

მუცელი მიუშვირე-

ნაწლავებად გადმოიყარე მოუნელებელი, შხამიანი წლები.



იქნებ მაინც მესროლო? კარგი:

მაშ ნიკაპქვეშ შეიყუდე თოფი:

გადმოიხრიალე ყელში ფხასავით გაჩხერილი ცხოვრება.



აი ჩემი მშიერი შუბლი.

ვერა? კარგი:

შენს შუბლზე მიიბჯინე დაქანცული ლულა:

ტვინში გამოიწვი, რაც ვერ გაგიყუჩებია.

ჩაიდნე ნერვებად დაწელილი, ერთმანეთზე გადაკვანძული ჩვენი ღამეები,

იქნებ ჩაწყდეს და გამოვიხსნა თავი ამ ხლართიდან,

შენი თავიდან ჩიტივით გამოვძვრე...



აი ხმა. აი ვცნობ ამ ხმას.

აი ახლა გამოსკდება, გამოიკლაკნება და ტყვიასავით მომხვდება.

აი შენი ხმა...



მაგრამ სანამ გაისვრი,

სანამ სულს ამოიძვრენ,

სანამ სიცოცხლის წყევლას აიხსნი,

სანამ თვალები ბუშტებივით დაგისკდება

და სიტყვებად გადმოგცვივდება,



დამინახე -

ახლა ჩემს ენას მოვიკვნეტ,

გადმოგიგდებ

და მიწას მივუწვები.

ახლა გულს ამოვიგლეჯ, გადმოგიგდებ

და მიწას მივუწვები,

ახლა ჩემი შვილის ნარჩენებს მოვაგროვებ,

გადმოგიყრი

და მიწას მივუწვები,



მიწას მივუწვები,

მუცელს გამოვურღვევ,

გამოვუთხრი და გამოვუვსებ ჩვენი ბუმბულით-



ჩვენი სიბრმავის თვალებით,

ჩვენი სიმუნჯის ენით,

ჩვენი შვილების ხორცით,

ჩვენი თავებით- ცოცხალი საფლავებით,

ნაწყევარ ხელებს ჩავუწყობ და ჩავწივლებ:



გაიხეთქე წყლული და გადმოგვღვარე.

გასკდი და გადმოგვყარე.

გასკდი და გაგვაჩინე.

გაგვაჩინე, სანამ ამოვწყდებით.

გაგვაჩინე... სანამ შეგვიძლია...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Sun Aug 26, 2012 9:56 am

ლია ლიქოკელი

წითელი ცხენი


მუხლებმა დაიჭრიალეს და ამობურცეს მატყლის საბანი,

ლოგინში შემომიცოცეს დილის სინათლე.

მთვარის მტვერი გადმოვფერთხე და სათითაოდ გადმოვაწყვე ფეხები საწოლიდან.

ხელი დავისვი დამხმარ წვივებზე.

სიცოცხლეს თითქმის ვეღარ გრძნობდნენ,უკვე რამდენი ათასი ღამე გამოათრიეს გათენებამდე.



ჩატეხილი ფანჯრის კუთხეში აბლაბუდაში გაბმულივით ფართხალებს ცა,



და სანამ ბოლომდე გავფხიზლდებოდი,

მისკენ გველივით გამიწვრილდა ყელიდან ამოცოცებული პირველი სიტყვა,

ნაკბილარებთან რომ წავიტეხე,

პირველი სიტყვა- ჩემი წყევლა:

ცეცხლმოდებული ძილის ბუდიდან გამოყოლილი კაცის სახელი.



სახელი, როგორც წყლული და ჯადო, სახელი, როგორც ჩემი ნიშანი.

აღარ ვიცი, სად შევინახო.

ვიტენი თვალის ნაოჭებში,

უძილო ძილში,

თივის ზვინებში,

ჩემი ბებერი ძროხის თვალებში,

წინდის ქსოვისას ჩხირებზე ვმარცვლავ,

მერე მეზობლის ბალღებს ვაცმევ, რომ წაიღონ და დააბნიონ თამაშ-თამაშით..



თოვლით ჭრელია ჯერაც მიწა.

თითქოს სულზე მწარე ხელები გადამისვა გაზაფხულმა.



დილას თათებში ათამაშებს ჩემი ჭრელი ციცა,

ათბობს ბეწვის სირბილით და კრუტუნის ზოლებით.



ხელის ცეცებით განზე გავწიე, მოვიგერიე სახლის სიბნელე.

ცეცხლი დავანთე და კედელთან ფეხმოტეხილი სკამით მიმჯდარმა

რძიან ჯამში ხმელი პურის ნატეხებთან ერთად ჩავილბე თვალები.



მეჩვენებოდა, რომ მისი სახელი მომჟონავდა ყველა ნაკვთიდან.

ვცდილობდი, ჩამეყოლებინა რძიანი ლუკმისთვის.

მომშტერებოდნენ მაგიდა და კარადა,

უყურო ქვაბი და ღუმელი,

სახლი- ყველა კუთხეში ობივით რომ გამოესხა თვალები,

და სადაც იყო, წამომცდებოდა.

არ ვახსენებდი. ნაოჭებად ვიკეცავდი სახეს, ვითმენდი.



ექვსი თვე იყო, ჩემს თავს ვღეჭავდი.

ექვსი თვის წინ პირველად მითხრეს მისი ამბავი,

ექვსი თვის წინ გავიგე, რომ საწამლავად ექცა სიცოცხლე

და სიბერე შხამად გაუჯდა.

ვეღარ დგებოდა ლოგინიდან, იწვა და სიკვდილს ელოდებოდა.

ექვსი თვე იყო, მისი სახელის ასო-მარცვლებს ვეღარ ვიტევდი,

რძის ქაფივით გადმომდიოდა პირიდან.



ცეცხლთან ვიჯექი, არ ვიმჩნევდი, როგორ დადიოდნენ ნივთები სახლში,

ჭერზე დაცოცავდნენ ცნობისმოყვარე აბლაბუდები,

მიწის იატაკზე დასეირნობდნენ თავხედი კარტოფილები,

ყირაზე გადადიოდნენ კოვზები და ჯამები.

ვიჯექი და ცეცხლის ალს ამოყოლილ ვერდავიწყებულ დღეებს ვხედავდი.



ვხედავდი ჩემს დაკარგულ მინდვრებს.



მე ისინი პირველად დედის მუცლიდან დავინახე.

მერე დავიბადე და უბეში ჩაიწვინეს დედაჩემი,

მინდვრები გახდნენ ჩემი დედები და დიდედები.



მზრდიდნენ, როგორც მწვანე მუხლუხოს.

წლიდან წლამდე იმსგავსებდნენ ჩემს კაბებს,

თვალის ფერს ყოველ გაზაფხულზე მიცვლიდნენ

და შიშველ ტერფებს თბილი მიწით და ყვავილებით მირბილებდნენ.

ბავშვობიდან ხბოებს ვმწყემსავდი.

დამყვებოდნენ ჩემი ხბოები, როგორც ფერადი პეპლების გუნდი,

მეჩვენებოდა, რომ მე თვითონ ვაჩენდი მათ. არ მყოლია სხვა მეგობარი.





მერე მთებში გაშვებულ ცხენებს დავუწყე ჭერა. მთელი დღე აღმა-დაღმა დავაქროლებდი.



ერთ ზაფხულსაც მათგან ერთი გამოვარჩიე.

წითელი იყო. ცეცხლისფერი დაჰკრავდა მზეზე, ჩემი თმისფერი.



მოვახტებოდი ზურგზე, თმას გავიშლიდი და წითელ ტალღად გადავუვლიდით მთის უნაგირებს.

ცის ნაპირთან დაჭერილ ქარის კუდებს ძუაზე გამოვაბამდი ხოლმე, როგორც ნადავლს.



მერე გრილ ხევში გავწვებოდით დაღლილ-დასიცხულები, ერთად ჩავხედავდით წყლის სარკეს და გვიკვირდა- ისე ვგავდით, ძლივს ვარჩევდით ჩვენ-ჩვენ სახეებს ერთფერები.



ცივ წყალს შევასხამდი გახურებულ ფერდებზე, აფრუტუნდებოდა და მძიმე, წითელ თავს კალთაში ჩამიდებდა.

თითებით ვუვარცხნიდი ფაფარს, მერე ორივეს გვეძინებოდა

და საღამოხანს მწერებივით გვაცოცდებოდნენ გადახრილი ჩრდილები.





მისი პატრონი მთის იქით სოფელში ცხოვრობდა და არასოდეს მენახა,

სახელი ვიცოდი მხოლოდ.

ვეჭვიანობდი- ის მთავარი მხედარი იყო, მას ეკუთვნოდა ჩემი წითელი.



ერთ დღეს დაქანცვამდე ვაჭენე. მერე თვალები დავუკოცნე გაოფლილს,

და სანამ არ დაბნელდა, ჩემს მოგონილ სიტყვებს ვუმაგრებდი ყურებზე.

დაბნელებისას ელოდებოდა პატრონი.

ცხენი გრძნობდა წასვლის დროს, ცხვირს წამკრავდა, კუდს შეიფერთხავდა და გარბოდა.



გავაყოლე მობღვერილი თვალები: წაუღე-მეთქი იმას, იცოდეს, რომ ვუყურებ,

ამ მთის გადაღმაც კარგად ვხედავ, რომ ჩემი ხარ, წითელო.



მეორე დღეს ნაბოლარა, ნაკოცნი ხბო დამიკლეს.

გავიქეცი სახლიდან, მინდვრებს მოვდე ფუტკრების ზუზუნში არეული ბღავილი.

სახე ასკილის ბუჩქის მუცელში ჩავყავი.

მე ვტიროდი და მასაც ახლადგამოსხმული ყვავილები სცვიოდა.



და ჩემმა წითელმა ამოარღვია ხევისპირი,

დააფრთხო აყელყელავებული კენკეშები,

ზურგთან ქოშინით გამიჩერდა,

ერთმანეთში არეული მზის და მიწის სუნი შემომაყარა და თმა მომიჩეჩა ცხვირით.



ძლივს მოვტრიალდი. ასკილის ეკლებით მოწინწკლული შუბლი მივადე შუბლზე,

ვაკოცე და მხედარს ავხედე.

მხოლოდ მკერდამდე.

და გამახსენდა, რომ ვიცოდი მისი სახელი.

მკერდზე შევხედე.

გულის კიდესთან გავუჩერე ჭრელი ცრემლის გუბეები.

ვერ დავინახე მისი თვალები.

ვერ დავინახე, როგორ მიყურებდა.

ვერ დავინახე ჩემი თავი.





ნეტა როგორი თვალები ჰქონდა- ვფიქრობდი იმ ღამეს.

მეორე და მესამე ღამესაც.

და ყველა ღამეს, რომელიც მყავდა ამ დილამდე.





ახლა კი ვზივარ. ექვსი თვეა, ვზივარ და ვიცდი,

როდის დადნება თოვლი გზაზე, რომ მის სოფლამდე მივაღწიო.

ექვსი თვეა, მის სანახავად წასვლას ვაპირებ.

ექვსი თვეა, მისი სიბერის და სიკვდილის სანახავად მივდივარ.

ხვალ წავალ-მეთქი, უცებ ვიფიქრე.

და თამამად შემოვარტყი ხელი გამრუდებულ კედელს:

მიყურე-მეთქი ეხლა,

შენც გაიზმორე, უქნარა ციცავ,

თქვენც მიყურეთ და იხითხითეთ, ქოთნებო და თუნგებო,-

ბებერი თავის კაცთან მიდის, სამოცი წელი რომ არ უნახავს.



უკუღმა გადმოვაბრუნე ჩემი სახლი.

ამოვყარე სკივრიდან ფერადი, მინდვრისფერად ნაქარგი სამოსი.

სარკე მოვძებნე.

თითქოს ათასი წელი იყო, საკუთარ თავს ვემალებოდი.

შავი თავშლის ქვეშ ვიკეცავდი თმის ნამლევს.

ჩემს ხელებს ისე დავხედავდი, როგორც პანტის ტოტებს, საცაა ფითრის ყვავილებს რომ გამოისხამენ.



რომ დაღამდა, მთვარე შემოვსვი ფანჯრის რაფაზე, ზედ სარკე მივაყუდე და ჩავიხედე.

ხელი გადავუსვი რამდენჯერმე. ვერაფერს ვხედავდი.

ვწმინდე და ვწმინდე. ქვასავით ნაკვთებგაშეშებული, ბუნდოვანი სილუეტი იბურცებოდა მის ზედაპირზე.

იქნება თვითონ სარკე დაბერდა, დაბრმავდა და ვეღარ მხედავდა.



თუმცა ვიცოდი- ეს მე მეყარა სახეზე წლების მტვერი და ქვიშა.

უკვე ვეღარც გადავიფხეკდი.



ჩავიცვი თუ ჩამოვიკიდე ტანზე ტალავარი.

მუხლამდე ამოვიწიე ჭრელი წინდები. გავაპრიალე ყელგადაჭრილი რეზინის ბოტები.

ყელზე გიშრის მძივი შევიბი.

მახათით დავიხვრიტე ნახევარი საუკუნის წინ შეხორცებული ყურის ბიბილოები,

ჩამოვიკიდე ვერცხლის მძიმე, ჯინჯილა საყურეები.

ჭრელი, გრძლფოჩიანი თავშალი მოვიხვიე,

ჩემი მკვდარი ძმის გამონაცვალი განიერი პალტო მოვიცვი,

სამგზავრო ჯოხი დავიარგნე,

და ჩემს დამჭკნარ, პირცოფიან ცხოვრებას გათენებისას გავეპარე სახლიდან.





რამდენჯერ გადამირბენია ეს ბილიკი. ახლა თოვლში ძლივსღა რომ ვკვალავ.



სათიბად წასულს ვუსაფრდებოდი.

მარტო თიბდა ტყის ზოლებს შორის მოქცეულ მინდვრებს.

ჩემი წითელი ნაპირთან ძოვდა, ანდა პეპლებს იგერიებდა, მის სიწითლეს რომ დასცინოდნენ.

ხე-ბუჩქებს ვეფარებოდი, მიწას და ფოთლებს ვისრესდი კანზე, ჩემი იქ ყოფნა რომ ვერ გაეგოთ.



ვუყურებდი.

ზოლებად იშლებოდა ბალახი ცელიდან.

ზეპირად ვიცოდი ყველა მოძრაობა. ვიცოდი მისი მხრები და ბეჭები.

მუდამ ზურგიდან ვხედავდი. ისევ ვერ ვიგებდი, როგორი თვალები ჰქონდა.



მრავლდებოდა თივა, მთავრდებოდა ზაფხული

და ზამთრის საგზალს მეც ვაგროვებდი:

ვდილობდი, არაფერი გამომპარვოდა, ყველაფერი მცოდნოდა მასზე.

სამი ზაფხული გავლიე ასე.





მეოთხე ზაფხულს მასთან ერთად მუცელგამოწვეტილი ქალი აგროვებდა თივას.

მხოლოდ ერთხელ ვნახე ერთად.

მერე წამოვკრიფე მოცვის მარცვლებივით მიწაზე გაშლილი ჩემი თავი,

მისი სახელი უბეში გამოვიკარი

და სამუდამოდ დავტოვე მინდვრებიც და წითელი ცხენიც,

მალე მისი ტყუპი ბალღები რომ უნდა ეტარებინა ჭრელი ხურჯინით.



მერე გადასახლდნენ კიდეც.



მე ნაწილ-ნაწილ ვმარხავდი ოჯახს,

სახლი მიგანიერდებოდა და დილა-საღამოს მაწვნად ჩადედებულ სიმარტოვეს ვჭამდი.

ვერც შევამჩნიე, როდის დავბერდი.





ახლა ისევ ვიპოვე სამოკლეო ბილიკი დაჭრელებულ ტყეში.

ადრეული გაზაფხულია. თოვლის ქვეშ აქა-იქ ჩანან ენძელები.

ბილიკი მგლებს გაუკვალავთ. შეიმალნენ ღამეში, დამიტოვეს ჩემი ჯოხი და მოცახცახე ფეხები.



ვცდილობდი, თანაბრად მესუნთქა და სადმე კუნელას გაჩეჩილი ბუჩქის ქვეშ არ დამვარდნოდა გული, თაგვივით რომ მიხტებოდა მკერდის ჯიბიდან.





ვიგებდი ხოლმე მის ამბებს.

წლები იყო, რაც ცოლი დამარხა. უფროსი შვილიც.

ერთი თოთო შვილიშვილიც

და მის სახელზე დავკერე პატარა, საბალღო წითელ-ყვითელი პერანგი.



მერე ავად გახდა. სისხლი ამოსდიოდა დახვრეტილი ფილტვებიდან.

ვეღარ დგებოდა, მიწას კითხულობდა,

ესიზმრებოდა, რომ მისი სოფელი გლახაკივით დაწანწალებდა ქვეყნად და ეძებდა.

ამოიყვანეს, ექვსი თვის წინ.

მისი შვილიშვილები მხვდებოდნენ ზოგჯერ. ყველას სხვადასხვაფერი თვალები ჰქონდა და არ ვიცოდი, რომელი ჰგავდა.





წელში მოხრილმა, ხერხემლის ტკივილის მოთმენით გავიარე სოფელი.

სახლი ვიპოვე. შევძახე.

გამომხედეს შვილ-რძალმა.

ხმა ლითონის სიმებით მოვიჭიმე და ვიკითხე მისი ამბავი.

ერთად ვიზრდებოდით-მეთქი.

შემიპატიჟეს.



ზოგჯერ ვერავის ვერ ცნობს, მაგრამ იქნება გაგიხსენოსო- შემიღეს მისი ოთახის კარი,

და ვერ ხედავსო- მომაყოლეს ზურგთან.



ვერ ხედავსო.



ჯოხის კაკუნი შევყავი ოთახში და ორივე ხელით გამოვები ამ ხმას.

ბნელოდა.

ყველა მხრიდან შემომაცოცდა სისხლის, ნახველის, ჩირქისა და შარდის სუნი.

შავი ჩრდილები ისხდნენ ოთხივე კუთხეში. ჭერზეც.



რომელი ხარო- ამოიხრინწა.

ვუთხარი ჩემი და მამაჩემის სახელი.



იწვა გაყინული, გაშეშებული.

ნაწიბურივით აჩნდა საბანს მისი წვრილი და გრძელი ტანი.

ნიკაპზე რძიანი ფაფის კვალი დასდევდა ზოლად.



აამოძრავა კუნთგაცლილი ხელები

და ბუსუსიანი, პრიალა თავიდან გადაცურებული ნაქსოვი ქუდის დაფარება სცადა.

ჯოხი მივაყუდე, მივედი და ქუდი დავახურე.



დავხედე. იქნებ თვალები ჯერაც ჰქონოდა.

მაგრამ არ ჰქონდა.

ნიღაბივით ეკეთა სახე.



კანკალმა გადაუარა ძვალზე აპკად გადაკრულ კანზე:

შენ ის წითელთმიანი ქალაი ხარო?_ საკენკივით გადმომიმარცვლა..





წითელთმიანი ვარ. ბალახის ზვირთებს ფეხმაღალი ცხენივით რომ მივარღვევ.

წითელთმიანი ვარ, ვარსკვლავები თვალებიდან რომ მცვივა და კანზე ჭორფლად მეფინება.

წითელთმიანი ვარ, შენი ხელები რომ აცოცდებიან ღამღამობით სიზმარში

და დილისთვის მკერდზე ზოლებად ატყობენ ნათითურებს.

წითელთმიანი ვარ, სამოდამოდ რომ ამოუქოლე შენი თვალები,

და დაახვედრე, როგორც საფლავები...





ის წითელთმიანი ხარ, ის გიჟქალა...

ჩემს ცხენს რომ უყვარდი.

ჩემი ცხენის ფაფარში ვპოულობდი შენი თმის ზოლებს, ვპოულობდი და ვინახავდი.

ღამღამობით ძილში რომ წაიჭიხვინებდა, ვიცოდი, შენ ესიზმრებოდი.

თავიდან ვჯავრობდი, ნაჭენები რომ მიბრუნდებოდა მთიდან,

ერთხელ უკან გამოვყევი და დაგინახეთ.

მერე ყოველდღე დავდიოდი თქვენი თამაშის საყურებლად,

დიდგულებს და დიყის ფოთლებს ვეფარებოდი.

მაინც შემამჩნია ცხენმა.

შინ დაბრუნებისას გზად ქვიშაში გაგორდებოდა ხოლმე, შენი სუნი რომ არ მოეტანა ჩემამდე,

მე კისრიდან გავამდე ვყნოსავდი და მაინც გგრძნობდი, გპოულობდი.

ყურებთან ვეკვროდი სახით,

იმედით, რომ რაღაც მაინც გამოიყოლეს შენი სიტყვებიდან.

მალე ახლოსაც აღარ მიშვებდა. ისე ეჭვიანობდა, ზურგზე აღარ მისვამდა.

იმ დღეს ძლივს დავიჭირე, მათრახით ვცემე და შემოვახტი. ბევრი ვაჭენე.

ბოლო მინდორიც რომ გაგვითავდა ფეხქვეშ, მაშინ იყო, რომ შეგხვდით.

ასკილის ბუჩქს ჩახვეული რომ ტიროდი.

ტიროდი.

მოტრიალდი, სველ სახეზე მიწებებული თმა არც კი გადაგიწევია,

შუბლით შუბლზე მიეყუდე.

დაგინახე, როგორ აკოცე.

ჩემთვის არც კი შემოგიხედავს.

ჩემთვის არც კი შემოგიხედავს და ვერაფერს ვიზამდი,

არც კი ვიყავი.

ჩემს ცხენს უყვარდი.

მე ჩემი ცხენის საყვარელი მიყვარდა...





რა ბეჩავად შიშინებენ სიტყვები,

ისეთი გრძნობა მაქვს, თითქოს ნელ ცეცხლზე მწვავდნენ.

ვზივარ მისი კვდომით დაქანცულ ოთახში,

ვხედავ მის აჩრდილს, ჭუჭყიანი საწოლიდან კაცის ხმით რომ მელაპარაკება,

და ვითმენ-

არ შეამჩნიოს, როგორი ბებერი ვარ..



ხმა ჩაუწყდა. აწრიალდა. ბორგვა დაიწყო-



არავინ ხართო? სად ვინ წახვედით, მარტო ვკვდები, როგორც ძაღლი,

აი ეხლა ამოვძვრები,

ჭიით შეჭმული მუცლიდან უნდა ამოვიძრო ეს წყეული სული..





გავიხადე პალტო და ბოტები.

საწოლზე ავბობღდი და გვერდზე მივუწექი.

ფარაგის ღილები ჩავირღვიე, ხელები დავუჭირე და მკერდში ჩავიწყვე.



სითბო ორივეს გაგვთავებოდა.

ამოსუნთქვებს შორის ნაპრალები გვიჩნდებოდა და სიცოცხლე გვიცოცდებოდა.



თვალებს ვერ ვხუჭავო. ღამე გამეჭედა თვალებშიო, ჩურჩულებდა.

დავუკოცნე სახე. ლიბრდაკრული ქუთუთოები.



მკერდზე დავადე თავი. თავშალი მოვიძვრე.

ხელი დამისვა ბალახის ფესვებივით ხეშეშ, მეჩხერ, ნაცრისფერ თმაზე:



შენ ჩემი სიკვდილი ხარო?- მკითხა.

არა ვარ-მეთქი შენი სიკვდილი.



ტირილი დაიწყო. უკბილო პირს აფჩენდა და ჩვილივით კნაოდა.

ჩაესველებინა.

წამოვჯექი. დორბლი და ცრემლი სახელოთი მოვწმინდე სახიდან,

ხელებს ვუსვამდი და ვცდილობდი, ჩემი გრძელი ცხოვრების მანძილზე პირველად მემღერა ნანა.



ტირილს უმატა. მერე ჩაყუჩდა.

მისმენდა, როგორ ვბორძიკობდი,გაუგონარ, არარსებულ სიტყვებს მოვთქვამდი წყვეტილად,

ყელში მეჭედებოდა მისი ბოლო ძილისპირული.

ბოლოს, სულ რომ ჩამიწყდა ხმა, ერთხანს გაუყუჩდა სიჩუმეს,

თითქოს გათბა და გამენაბა ხელებში:



ჩემ დედაი ხარო?- მკითხა.

შენ დედაი ვარ-მეთქი, კი.





საბანი შემოვუკეცე, კისრამდე ამოვუწიე.

მერე ბალიში გამოვუცოცე თავქვეშიდან და სახეზე დავაფარე.

მთელი ტანით დავაწექი ბალიშს.





გახურებული ნემსებივით ამომეჩხვლიტა საბნის ქვეშიდან

ბორძიკ-ბორძიკით, ნაწყვეტებად ამომძვრალი მისი სიცოცხლე

და ჩემს ტანში გაცივდა, როგორც წვეტიანი ტყვიების წყება.



წავიდა.





ჭრელი ჩვარივით გდია ჩემი ჩრდილი.

სად არიან წითელი ცხენები, მოვიდნენ და ფეხქვეშ ამითრიონ.



ამოიხედე.

თურმე როგორი თვალები გქონდა.

თოვლით უპეებამოვსებული.





დავყარე, დავიფერთხე მინდვრები კალთებიდან.

არ შეიძლება, არ უნდა ვიყო ასე ლამაზი.





ზურგსუკან მივკეცე შავი სახლი.

და შენი სახე.

გამოვედი.

გამოვიტანე ჩემი თავის ნარჩენი-

ჩემი ტანი- მგლების საგზალი.


ავიხედე- ცას გველივით აცოცდებოდა ჩემი ჯოხის წვერს გამობმული ბილიკი.


თოვლზე ეყარა თეთრი თვალები.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Sun Sep 16, 2012 10:17 am

ლია ლიქოკელის ამ ვრცელმა ლექსმა "აშექალის ქორწილი" "ხვრამზეობა-2012"-ზე გრანპრი დაიმსახურა და ფეისბუკზე რომ დადო ავტორმა, მე ეგეთი რამე მივწერე:

"ბალღო, ქება არა სწყენთ ხოლმე ხევსურის ქალაებსა და არც შენ გაწყენს, ალბათა, - ძაან ენერგია არის აქ ჩადებული, თავისთავდია, ძველიც არის და თანამედროვეც... არავის არ ჰგავსა და მაგარია... მოკლედ, გაამზადე შენი წიგნი და მეც მაჩვენე მერე..."

მიხო მოსულიშვილი

ბმული - https://www.facebook.com/notes/lia-liqokeli/აშექალის-ქორწილი/485672138123320?comment_id=5714193&notif_t=like


მიხო მოსულიშვილი, ლია ლიქოკელი, მარიამ წიკლაური, 2013 წლის 5 აპრილი.


ლია ლიქოკელი

აშექალის ქორწილი


ორი ბუ კივის ორი გორიდან,
ორი სახლი გაჰკივის ერთმანეთს:
-წავიდა აშექალი?
-წავიდა, წავიდა...
მისი სახელი მთვარესავით კიდია ცაში.
წავიდა აშექალი, შიშინებს ჭინჭარი
და ჩემს სიყრუეზე კბილები აცვდება.
ვზივარ, ჩამწვარი ნაღვერდალივით ნაწილ-ნაწილ მეშლება თავი.
წევს აშექალი. მშვიდი და შავი.

ღამეს გაგითენებ, აშექალო.
ისე დაგიჯდები, როგორც კრუხი
და ქოთქოთით დავაფრთხობ ლანდებს,
შენს გასათრევად გამოშვერილ შავ ფრჩხილებს რომ ჩამომისვამენ.
ღამეს გაგითენებ, აშექალო.
გიამბობ, როგორ შემეკრა ყელში მწკლარტე სუნთქვად
უშენო, ცარიელი ქვეყანა.

...
როგორ მივაყუდეთ თავები ერთმანეთს, აშექალო...
ბალახში ფუტკარივით იჯექი თმაყვითელი,
შენს თვალებს ვამღვრევდი, როგორც ლურჯ გუბეებს.
შიშველ ტერფებს ძირს დაყრილ მაყვალში ვისრესდი.
მკერდამდე გაწვდენდი თავს.
მაყვლიან პირს მომწმენდდი ჭრელი კაბის კალთით,
ქალი ხარო, სირცხვილიაო, ამბობდი.
წვრილ ხელებს მომხვევდი-
ჩემო დობილო, უნდა იცეკვო ჩემს ქორწილში,
ჩემო ასკილო,- მეუბნებოდი.
მინდვრის ყვავილებივით ობოლი დობილები,
მე და შენ- მზეთვალები.

ახლა ნახე შენი სიცილი, შენი სიცოცხლე,
ხმელ პიტნასავით ჩაფშვნეტილი წყლიან ჯამში,
ჩემი კაბის ნახევს რომ ვაწებ და სახეს გიწმენდ.
თავს ვერ მოვუყრი შენს გახსნილ ტუჩებს-
ნამაყვლარივით შეგხმობია მათზე სიკვდილი.
ვზივარ. ჩემს ფეხებს შენი ჭუჭყის ჭიანჭველები ესევიან
და მლაშე პურის კვერებივით გიცხობ ნელ-ნელა
საგზლად წასაღებ დამშრალ ცრემლში გაბანილ სიტყვებს.

წავიდა აშექალი, მითხრეს, შენი ობოლი დობილი.
გამოკეტა კარი და გზას დაადგა.
ლურჯი ნარი ღელავდა მინდორზე
და ჩემი წითელი წვივები
ზღვაში დაკარგულ ნიჩბებივით ტივტივებდნენ.
წვიმდა.
წავიდა აშექალი.
სისხლი მდიოდა კაბის ქვეშ. გავრბოდი.
იქნებ მომესწრო მაინც და მეთქვა...
სველი თმის კონით მცემდა ბალახი.
გავრბოდი, გზაზე ლღვებოდა აშექალის ზურგი,
ქვამარილივით მიდნებოდა თვალებში.

ვიწმენდდი ტუჩებს, აშექალო.
ქრისტესისხლას წვენით ვიწმენდდი ტუჩებს:
გადამეწმინდა უნდა ნაკოცნი.
უნდა მომესწრო შენთვის და მეთქვა:
ამომთხარე, ამომიბრუნე ფესვები,
მიწასავით ჩამომფერთხე მისი ხელების კვალი და წაიღე, წაიღე...
ნეტა მოგიკვდეს შენი თვალჭრელი დობილი, აშექალო.
შენი გულჭრელი დობილი.
შენი კაცის თვალების ქურდი,
შენი კაცის ტუჩების მძარცველი.
შენს კვალს ამოვუკოცნიდი, აშექალო, ცეცხლის ზღვა მივლიდა მუცელში.
ეკალი გამოვისხი, ავყვავდი.
გვიან დაინახე შენი დამწიფებული ასკილი, აშექალო...

...
ისე წევხარ, თითქოს სული მოითქვი სულეთის მინდვრების დედამ.
გიგროვებია ველური მარწყვი, თავსვილას ღეროზე აგისხამს.
ვეღარ გიჭამია, ჩაგჭყლეტია ხელებში.
მე თუ მხედავდი, მას თუ ხედავდი ისევ, აშექალო,
ისეთი ფერი ადევს შენს სიკვდილს,
ღია პირიდან დასიებულ ენასავით რომ გამოგჩრია.

თუ ხედავდი, ხევის პირს რომ დამეწია და
ყურთან ჩურჩულით მომიგერია წვიმის თითები,
მითხრა: წავიდეს აშექალი.
ახლა აღარ მოვეფარებით ბუჩქებს,
აღარ დაგიკენკავს შიშველ ტანს ეკალი,
ვეღარ დაგვინახავს- მშვიდად ვაჭამოთ მარწყვი ერთმანეთს.
წითელი წყალი დამალევინე შენი კანიდან.
ჩემი ენა და მკლავები მოიხვიე,
თვალების ტყვიას რომ დაგაყრის აშექალი.

...
სანამ ჭოტივით ტყეებს გაჰკივის თმაყვითელი შენი დობილი,
სანამ ხევსგაღმა შავი თვალივით ბრმავდება მისი ცარიელი სახლი,
წადი, იცეკვე, გვერდზე დაისვი მისი დანიშნული,
გადაიხადე ქორწილი, მითხრეს.

...
ჩამობერებულა შენი სამოსიც.
შენი სიმარტოვის სიმწარეს დაუფხავებია.
წევხარ, ნათელი გადაგდის შუბლზე.
ტუჩებს დაგადებ ღია თვალებზე მოცვეთილ ნისკარტივით,
ზიზღის ნაოჭებს ჩამოგწმენდ სახიდან-
მიყურე,
რამდენი წელია, არ გინახავს შენი დობილი,
ჩემს ჩრდილს ხედავდი და წყევლიდი.
ჩემს კვალს ნაცარს აყრიდი და ისე გაივლიდი.
მინდა, დამლოცო,
ერთი სიტყვა გადმოაფურთხო საჩემოდ და დამლოცო ასე:
მოკვდი, მოკვდი, ათასი წლის ყვავო.

...
იქნებ მართლა ტყეში იჯექი,
იქნებ მართლა ტყეში იცხოვრე ის სამი წელი.
მგელმა გააჩინა, ამბობდნენ შენზე.
იქნებ აშექალი მგლის ლეკვებს აჩენს, ვფიქრობდი მე
და ისინი ყმუიან ღამღამობით,
როცა კაცტიალის ხელები ტანს მიწვავენ.
ტყის სულად იქეცი და ნისლის თვალებად.
ყველაზე მაღალ ხეზე შემოჯდებოდი ჩხიკვად ქცეული და გვწყევლიდი.
და როცა ერთმანეთი სიძულვილამდე შევიყვარეთ,
გაიხსენე ზურგიდან კუზივით ჩამოწყვეტილი შენი სახლი.
ხევს გაღმა მჯდარი მაჯლაჯუნა.
როცა დაბრუნდი,
წისქვილის ქვასავით დაბრუნდი ჩემს თავზე, აშექალო.
და აჰა, ვისხდეთ ეხლა,
დღედამდნარი და თავდამდნარი,
ზოგი ცოცხალი და ზოგი მკვდარი.

...
ხევის ერთ მხარეს, გორის წვერზე, ობობასავით ზის შენი სახლი,
მწვანე ქსელივით გადმოშლის ეზოს.
მეორე მხარეს ჭიანჭველების ბუდესავით ფუთფუთებს
ჩემი ათასი შეშლილი თავით გამოტენილი მშიშარა ქოხი,
პერანგივით რომ შემოვიცვითე.
სხედან სახლები, როგორც უმძრახი ბუები.
როგორც მკვდარი კუნძულები ნისლში.
სხედან, უკვე ასი წელია.

...
რა ქალია აშექალი, მითხრეს.
ლამაზი.
კაცის თვალს ღილივით აიწყვეტს მკერდიდან,
გაივლის, ჩაწვავს, ჩანაცრავს მიწას,
მზეს ვაშლივით ჩამოამწიფებს.
თვალები უნდა დავთხარო.
სისხლი უნდა გამოვწოვო ჩემ კაცტიალს,
ტანში უზის თმაყვითელი.

ძაღლო.
ძაღლივით ითრიე ჩემი ძვლები, ჩემი ძარღვები-
მზეზე ფარდაგივით გადმოფინა ენა აშექალმა.
შეჯდა თავის დაყრუებულ სახლში, როგორც მარტოხელა ბაყაყი.
ქვებს თუ გააჩენს, გველებს თუ გააჩენს მაგის მუცელი,
ეგ ბერწი ძაღლი-
ამბობს ჩემზე.

თავებს აწყვეტს და უმად ჭამს ქათმებს აშექალი, მითხრეს.
შესალოცად დაჰყავთ ბალღები მასთან.
გამოულოცავს ავი თვალისას.

მიშველე, აშექალო...
ნეტა ხევში დამაგორებინა ეს კაცტიალი.
ზის და შენი სიტყვის სუნით მყრალდება.
მის ნაჭამს ვჭამ, მის კოვზს ვლოკავ. მის ნაპირალ ჯამს ვიყუდებ-
შენი გემო მოჰყვება, აშექალო.
იქნებ შემილოცო. სიზმარი ამესია:
სამი ბალღი თამაშობს მინდორში.
შენ ჩემი კაცი ხარ, ამბობს აშექალი.
მე და შენ ქორწილი გვექნება, ეს იცეკვებს.
ვცეკვავ, ისინი გვირგვინებს იდგამენ.
აშექალი თითის წვერებზე აიწევა და ყელში კოცნის.
ვცეკვავ, ძილის მზეში ცეცხლივით ღვივდება თქვენი ქორწილი.
ვიღვიძებ, ყელზე ნაკოცნს ვუძებნი-
ხელის კვრით მიშორებს კაცტიალი.
შემილოცე, აშექალო, ჩემი ავი თვალისა,
ჩემი შავი გულისა.
ისე გავიყარე გულში შენთვის მოპარული წლები,
როგორც ჟანგიანი საქსოვი ჩხირები-
ნახევრად ამოქსოვილ წინდასავით ცალ ფეხზე ძლივს ამომეტია ცხოვრება.

...
გაგხადე. ლურჯი ჩურჩულივით გაშეშებულან შენს ტანზე ძარღვები.
ყინულის თხელი, გრძელი ლოდივით წევხარ და იქნებ გათენებამდე არ დამიდნე.
შეგმოსავ ახლა სადედოფლოდ, ჩემო დობილო,
ქორწილი უნდა გადაგიხადო.

...
ხმელი კაკლის ხეები ნისლში ტოტებს ფარჩხავენ.
ცას ჩამოიცვამენ, წვიმის სისხლს ადენენ.
ჩემი კაცის ფეხის კვალი გიშრის მძივივით შემოუვლის შენს ეზოს.

უნდა დაგწეოდი მაშინ და მეთქვა-
აჰა, შენი იყოს.
სისხლი მდიოდა კაბის ქვეშ.
ლურჯი ნარის კივილს სველი აპკი უსკდებოდა მინდორზე-
წავიდა აშექალი. წავიდა სისინით-
ეხლა გაჭამოს მარწყვი ხელისგულიდან,
მესამის ბნელი ვნების ბოსელში გაცხოვროს...

ჩემი კაბის სახელოები ტყუპ-ტყუპად აჩენდნენ შენს ხელებს.
იზრდებოდნენ ისინი, ყვაოდნენ
აშექალის წვრილი, გრძელი ხელის მტევნები.
ყელს უღეღდნენ კაცტიალს,
გულის თავზე ემარხებოდნენ.
ვერ ვაჩერებდი.
ავიღებდი ხელებს, კუნძზე დავაწყობდი,
ქვით ვცემდი, ვჭყლეტდი, ვჟეჟავდი,
ჩიტებივით ვხოცავდი,
ყაყაჩოს ფურცლებივით მცვიოდა ფრჩხილები.

ცეცხლივით მენთო სახეზე აშექალის ტუჩები.
დაგვალულ თიხა-მიწასავით სკდებოდნენ ისინი
და ვერაფრით იკლავდნენ წყურვილს ჩემი კაცისას.

ჩემი თმა ქერის ყანასავით შრიალებდა და ფერს იცვლიდა.
დილას ვიკრეჭდი და ღამე ისევ ამომდიოდა აშექალის თმა.
ჩემი ფეხები ბატკნებივით დასდევდნენ კაცს უკან,
და ერთხელაც ბასრი ცელის პირი
ასე ამოვისვი მარცხენა კოჭზე, როგორც შენი გალესილი ენა, აშექალო,
ამოვიჭერი.

ვიხდენ სიკოჭლეს,
სიგიჟის ნელ ცეცხლზე ჯოხზე წამოცმულ სოკოსავით წავტუსავ დღეებს.
წლებს ისე დავიმატებ, როგორც მატყლს საზამთრო საბანში,
ჩემი კანის ჭკნობაში ჩავთბები შემრეშილი ხილივით.
დავჯდები. თამბაქოს ტოტებს ჩავყრი ღადარში,
თვალებს მივუშვერ დასაბრმავებლად
და გულდაგლეჯილს ბნელი ტყიდან მომისვენებენ.
შავი თავშალი დაიხვიე, აშექალო.
მოგვიკვდა.
ლოდივით მიდევს ჩვენი კაცი.
მგლის ეშვი ამოაფურთხა გადაფლეთილი გულიდან.

...
ყოფილა აშექალი, მითხრეს.
ყოფილა კაცტიალის ტირილში.
ბოსლის უკან ჯოხზე დაყუდებულა,
თვალები ყორის ქვებს შუა გაუჩრია,
ქუსლით უზელია ნეხვის გუნდა,
როგორც ჩემი სახელი,
ხმა დიყის თესლივით გამოუფშვნეტია კბილებს შორის,
ნიშა მოზვრისთვის ხელი შუბლზე დაუყოლებია, სანამ დაკლავდნენ
და მიბრუნებულა. თავაღერილი წასულა.
მზედ ჩასულა გორისპირზე ხევში აშექალი.

...
ფარდაგში გაახვიეს. წაიღეს, დაფლეს.
მივალ, ჯოხს დავეყუდები, შორიდან გავხედავ საფლავს.
მიხვალ, თავთან ჩაყუდებულ ქვას ხელს დაადებ.
გაშლილი ლოგინივით გველოდება მე და შენ მისი საფლავი.

ავდგეთ, ჩავიცვათ, ავისხათ საქორწილო სამკაული,
წევს მატლის მძივ-ღილით მორთული ჩვენი ნეფე,
ტანზე ჩემი ნაქარგი ტალავარივით აცვდება მიწა.

...
წავიდა სოფელი. გალოკილ თითებივით დაგვტოვა,
ჩვენი ვნების დარაჯები.
წავიდა, ერთმანეთს მიბჯენილი,
სასროლად მომართული თოფის ლულებივით დატოვა ჩვენი სახლები.
წავიდა კაცის ფეხი ძაფივით ამოსახვევ ბილიკებიდან.
შემოუსვლელი კაკლის ლებნებივით შავად დაჭლექილი დღეები დამიდგა.
ნისლში გადავყარეთ თვალები-მაშხალები,
ვესროლეთ ერთმანეთს მე და აშექალმა.

ბოლი ამოდის ჩემი სახლიდან, ბოლი ამოდის მისი სახლიდან.
ბოლი ამოგვდის მე და აშექალს.
ხელს გამოყოფს შეხსნილი კარიდან, ნაცარს გადმოყრის, ფურთხს მოაყოლებს.
ფესვივით თეთრია აშექალის ხელი.

ნისლი კაცივით დადის სოფელში.
გამოვალ, გამხმარ ფეხს ავითრევ, გავხედავ-
ისე შემორჩნენ ქოხები სოფელს,
როგორც საფიხვნოს ყრუ-მუნჯები.
შავ-შავ მეჭეჭებს გამომაყრის
ხევის წყალში თავჩამხრჩვალი მათი სიჩუმე.
აჰა, აჩქამდა ჩემი ბერწი მუცელი, აშექალო.
ქვირითივით დაყარა სიკვდილი.

გორდაგორ მოვიდა, წყალდაწყალ მოვიდა სიბერე.
სველი ფოთოლივით აგვეკრო კაბაზე.
ისე გვაბია ერთმანეთი, როგორც დამხმარი კიდურები,
წლებს ჯოხებივით დავიარგნებთ,
თოვლში გავკვალავთ უთქმელ სიტყვებს, სიზმრებს გადავცვლით.
დავსხდებით, როგორც ერთმანეთის წყევლაში კბილებდაცვეთილი
სიმარტოვის და სიკვდილის დედები.
ორი ბებერი ნეხვის ხოჭო,
ძილ-ღვიძილის გასაყარზე მიჩუტულ დღეებს რომ ასორსოლავებს.
ჩვენი სახლები აკვნებივით გვირწევენ სხეულებს,
ზღურბლის წაკვრით გვაქანავებენ.
ისე მოგვიჯდა ცხოვრება,
როგორც ციცა უპატრონო ცხედრების სუფრას,
ამოგვიჭამა თვალები.

...
ეკალს იწეწავს მინდორში ნარი.
ჩემი შიშის სისხლი ჩამოსდის.
შენმა სახლმა ბოლის ბოლო ყლუპი ჩაყლაპა.
ვზივარ, დაბლანტებულ თვალებს ფანჯარას ვაჭყლეტ,
ღამე ტალახივით ჩამომდის სახეზე.
ჩემი კაკლის ხე დილის ნისლში ყვავებს ისხამს და შავად ამწიფებს.
წავიდა აშექალი, ჩხავიან ისინი.
თვალის ბროლივით ჩაიტეხა ფანჯარა სახლმა,
დამპალი ფილტვებიდან ქალი კვამლივით ამოუშვა.
წავიდა აშექალი, კივის იელი გორიდან.
ჩემი დობილი აშექალი.
ნაცრის ცომივით გავზილე ის დღე.
ჭვარტლით გამივსო პირი შენმა სახელმა.
ვერ დავიძახე.
სხედან ყვავები და ყროლდებიან:
შენ დობილ აშექალს თავი სამიწედ ჩაულაგებია და წასულა, ბებერო.
როცა დაღამდა, ჩიფჩიფით გავიარე ეშმათ ბუდედ ქცეული ხევი.
და გამხმარი ფეხი სიკვდილის ჯოხივით შემოვდგი ეზოში.
კარი შემოვხსენი. გნახე.

ღამეს გითენებ, აშექალო.
კრუხივით ვზივარ შენი ბოლო სიზმრის ბუდეში
და ჩვენი დობის დალაყებული კვერცხებიდან
უსუსურ ხილვებს ტყუპ-ტყუპად ვჩეკავ.
გიამბობ, როგორ გამიფაფდა ცა მღვრიე ნისლში,
სიძულვილის ჩირქში დამბალი გამოსაცვლელ სახვევივით ჩამილპა სული.
და ჩემი თავი ნაწილ-ნაწილ, კიდურ-კიდურ ვკაფე და ვკალი.

...
მორთული. მშვენიერი ცისკრის სხივებს გამოშლი შუბლიდან.
აიშლებიან შენს კაბაზე აყვავებული ჩრჩილის პეპლები.
მსუბუქი ხარ.
კარგად გამოგახმო სამიწე ჩირად ცხოვრებამ.
მარხილს მოგითრევ, როგორც ტახტრევანს,
დაგაბრძანებ-
ქორწილი უნდა გადაგიხადო.

როცა გათენდა,
გავამოქცეულ ვირივით შევები მარხილში.
წავიბჯინე წერაქვი, ტარში სისხლად რომ ჩასდგომია კაცის ოფლი.
წინ გავირეკე ფეხები ჩემი მუხლების დედინაცვალმა.
მე და მარხილი ხმაშეწყობით ვჭრიალებთ, ვმღერით-
მოგვყავს დედოფალი აშექალი.
მიწავ, დაგვახვედრე ფერადი სეფა -
საქორწილო სუფრად გაშლილი საფლავები.

კიდევ ყოფილა მზე საჩვენოდ, ნახე...
რამდენი ხანი ვლპებოდით ნისლში.
ნახე, რა დღეა. საზეიმოდ მოირთო სამზეო.
მოდის აშექალი, ღელავენ გვირილები, კაბებს ისწორებენ,
მაგრამ შენ უფრო მშვენიერი ხარ.
ფრთებივით გადმოშლი ხელებს მარხილიდან,
ჭიამაიებს ბეჭდებივით აისხამ თითებზე.
თავზე შემოუდგამთ თეთრი გვირგვინები-
აშექალის ქორწილში მიდიან კენკეშები.
მაგრამ შენ უფრო მშვენიერი ხარ-
შარავანდედივით მოგდევს შენი თეთრი,
ბალახზე გადმოშლილი თმა,
თოვლი ყვავილივით შეგინახავს შავი თავშლის ქვეშ.
მოჰყავთ მინდვრებს კესანე-თვალები აშექალის მაყრებად,
მაგრამ მისი თვალები უფრო ლურჯია,
უპეები გამოუვსია ცის ნატეხებით.
ხევში ბუერის დაფდაფებს დაჰკრავენ ნემსიყლაპიები,
სვინტრი მსუბუქ ზანზალაკებს ააწკრიალებს-
მოდის აშექალი, მღერიან.

ახლა უნდა მეყოს ძალა და შუა გზაში არ გამითავდეს ჩემი თავი.
ბალახს უნდა წავებღაუჭო,
რამდენჯერმე პირით დავღერღო ფეხქვეშ ჩაშლილი თეთრი ქვიშა,
ავებღატო მზის კვალს ხვლიკივით და გორის წვერზე დაგაბრძანო.
აქ წევს. ძირხვენად ამოზრდია თავიდან შენთვის უთქმელი სიყვარული, აშექალო.
ბოლომდე რომ ვერ მოინელა.
ჯერ ეკლებს გავგლეჯ. მერე გავთხრი.
მზე მწყერივით იფართხალებს ჩემი თავშლის ქვეშ.
წერაქვის წვერზე შემომიჯდება და თვალებიდან გამომწოვს
სიცოცხლის რძეს.
თეთრი მარილით დამეფარება ტანი.

მოდი, აშექალო. ნახე, აქ არის.
გადავაფხრეწ სახის ძვლებზე ჩაფრენილ ფარდაგს.
სისხლიან ხელებს ჯამებივით შევუშვერ
მისი ხორხიდან შავ სიცილად ამოშლილ მიწას.
წევს კაცი. ისე ლამაზი. როგორც დილის ცისპირი.
წევს კაცი. ნახე, რა ახალგაზრდა ყოფილა.
მისთვის უკვე ბებრები ვართ, იქნებ კიდეც დაგვიწუნოს.
გულიდან მიწას გადავფერთხავ და დაგაწვენ.
ჩემ კაცთან დაგაწვენ, აშექალო.
პირქვე ჩაგაწვენ-
ჩაუკოცნო გველის დახრული ყვრიმალები.
ჩაეშალო, ჩაებნიო გულ-მკერდით,
ჩემი ღვიძლის თაფლივით ჩადნე მიწაში.

თვალებს იფშვნეტენ ღიღილოები,
ღოლოს ფოთლები ცისკენ აშვერილ ენებივით სავსავებენ,
ხავსიანი ლოდები გადაიყარეს გულიდან საფლავებმა და წამოსხდნენ,
წამოიშალნენ,
ჩემს სანახავად მოჯარდნენ მკვდრები-
უნდა ვიცეკვო აშექალის ქორწილში.

მოვიძვრე შავი თვშალი და ფეხით გავსრისე, როგორც ჯოჯო.
სისინით ჩასრიალდა ღია საფლავში.
ამომხედეთ, ამომძახეთ საქორწილო სიმღერა.
ვიცეკვებ.
თმა ჩამოვშალე.
მწვანე თმა მაქვს, თამბაქოსფერი, ნახეთ.
ყვითლად ამდის სიბერის ბოლი.
ოქროს კვერთხივით შევმართავ ჯოხს, დავიკივლებ
და ჩემი გამხმარი, კუნთწათლილი ფეხი
იელის ყვავილს გამოისხამს.
დავტრიალდები, დავიხვევ ფუტკრებს,
ცას ჩამოვხევ ფრჩხილებით,
ბალახს დავთელავ, მარწყვს ამოვსრეს თქვენს სუფრაზე დამწიფებულს.
ნახე, აშექალო, ლამაზები ვართ, როგორც ბალღები,
ფიჭვის ტოტებქვეშ მომღრლები ფერად ჭალაში.
ჩამოვიცვათ თავზე გვირგვინები ავადმყოფი ნარის ყვავილების.
ისე ვიმღეროთ მე და შენ,
არ გაირჩეოდეს დღე და ღამე,
მზე და უკუნი.
ისე ვიცეკვოთ მე და შენ,
ვერავინ გაიგოს, რომელია ჩვენს შორის ცოცხალი,
რომელია ჩვენს შორის მკვდარი.

წავიდა აშექალი- ვიმღერებ,
ჩემი დობილი აშექალი გულზე ასკილს აიყვავებს.
ჩემი დობილი აშექალი ასკილივით ამომდის გულიდან და ყვავის..

დავთვერი, აშექალო. შენი სიკვდილის ღვინო ვსვი.
მზესავით გამისკდი მუცელში.
სამისთვის ვშლიდი ლოგინს, სამისთვის ვთხარე საფლავი.
ფესვებივით მეზრდება თითები, მიწას ეჭიდებიან,
ისევ თქვენთან მოძვრებიან დაწყევლილები.
ვერ დავხოცე ისინი, აშექალო.
მარტო ჩემს შვილებს ვხოცავდი.

მოდი, თავები გავცვალოთ, აშექალო-
მე მკვდარი ვივლი, შენ ცოცხალს დაგმარხავ.
მიწით მუცელს ამოვივსებ შენს ქორწილში მოცეკვავე.
მოდი, გავცვალოთ, აშექალო-
დამიტოვე შენი მკლავები,
ფრთებივით დავიქნიო,
კაკლის ხეზე შემოვჯდე
და სამასი წელი, სამჯერ სამასი წელი
შავ მზესავით ვიჩხავლო ნისლში:
წავიდა აშექალი, წავიდა...
ძვლებში გამოიკრა ჩემი ცხოვრება და წაიღო.

study


Last edited by Admin on Mon Apr 15, 2013 9:36 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Sun Sep 16, 2012 2:35 pm

ლია ლიქოკელი


ნატვრის ხელები


გავცვალე ძილ-ღვიძილის მინდვრები.
ცისფერი ბაღი ვეძებე.
ხე ვიპოვე, ფოთლების ნაცვლად გაყვითლებული ამბები რომ სცვივა,
ჩრდილის ტოტზე ჩამოვუჯექი და მუხლებზე დავიხედე-
კალთა სავსე მქონდა ჩემი ხელებით.
ერთად იყვნენ ყველანი- დიდები და პატარები.
ერთად იყვნენ ყველანი- მარჯვენები და მარცხენები,
ერთად იყვნენ ყველანი- ავადმყოფები და ჯანმრთელები,
ერთად იყვნენ ყველანი- ხელები და ხელები.
გავბედე და მოვსინჯე, ხელები ჩავყავი და ამოვურიე:
აი, რომ გავჩნდი და დედაჩემის ყელს ეპოტინებოდნენ, ასეთები ყოფილან.
აი, ორი კბილით მოკბეჩილი დიდი ვაშლი დაუგორდათ და ატირდნენ.
აი ფერადი აკვარელით გაწუწულები, ვიღაცის დიდ ხელებში შეყუჟულები.
ამათ მელნის და ქაღალდის სუნი ასდით,
ამათ- მწვანედ მილაქავებული ბალახის,
გაჭყლეტილი ლოკოკინების,
პაპის ზღაპარ-ზაფხულიდან ჩამოშლილი თივის ზვინების,
ტყის კაცებს და წყლის ქალებს რომ მალავენ.
აი გაყინული, თოვლის სუნიანი ხელები-
დამზრალი ასკილის ნაყოფის თოვლში ძებნით დაწითლებულები.
აი, პურის სუნიანები. სახლის სუნიანები. მზის სუნიანები.
აი ჭინჭრით დასუსხულები.
აი სიმარტოვით დასუსხულები.
ჯიბეში ნამტირალევები,
სახეზე აფარებულები, მკერდზე აფარებულები, მუცელზე აფარებულები.
მხრებზე შემოწყობილები, წელზე შემოხვეულები, საყელოში ჩაცოცებულები,
მომფერებლები და მოფერებულები.
ხელჩაკიდებულები. ხელთათმანიანები.
თმაში აბურდულები, სულში აბლანდულები.
გულის ხელში ჭერით ხელისგულამომწვარები.
კედლებზე მორბენალები,
მიწაზე მხოხავები, ტალახით ფრჩხილებამოვსებულები.
მზეთუნახავები, თვალით უნახავები.
დღის ღამით გამომცვლელები.
აი დამჭკნარან, ყვითელ კომშებს ჰგვანან და რძეში მოხარშული ბრინჯის სუნი ასდით.
აი ფერადი ძაფი დაუხვევიათ, ამოუქსოვიათ თავისი თავი.
აი დაკრუნჩხულან, ყელთან მიმაქმანებულ მიწის საბანს ჩაბღაუჭებიან
და კანი შემოდნობიათ,
აი ცისფერი ყვავილები თვალებივით ამოსვლიათ სახსრებიდან...
რამდენი ხელები მქონია, რამდენი ხელები დამვიწყებია-
მცივანები და მშიშარები, ცხელები და ღონიერები.
ხელები მქონია, ჩუმად უცხოვრიათ სახელოებში.
ხელები მქონია, ჩუმად ყოფილან ხელები...

ავკრიფე კალთიდან და ხეზე ჩამოვკიდე.
ხეზე ჩამოვკიდე, დროს ვაშლივით რომ ამწიფებს,
ხეზე ჩამოვკიდე ჩემი ხელები და ლურჯი ბაღი ვინატრე.

Arrow



მეფუტკრეობა

ეს კაცი მეფუტკრეა, ვამბობ.
გზის პირას დგას და ჩემი თვალების შხამიანი ფუტკრების კვალი
უსივდება მზიან სახეზე.
ბადესავით იფარებს სიცილს,
ხელში ლოცვის ყვავილები უჭირავს და ცეცხლივით მოაქვს.
თითქოს ახლა ჩამოაბიჯა ჰორიზონტის ლურჯი ზოლიდან.
ეს კაცი მეფუტკრეა, ვიცი,
და სანამ მოვა, მთელ ქვეყანაზე გავიშლები, როგორც შავი,
შხამიანი ფუტკარი.
და სანამ მოვა, ყველა მხრიდან დავუშენ ნესტარს.
აჰა ჩემი შხამიანი თაფლი, ვეტყვი. მოიწამლე.
აჰა ჩემი სიკვდილი ათასჯერ, ვეტყვი.
სანამ მოვა, გავმრავლდები და სანამ მოვა, ამოვწყდები.
ცას ცხრაჯერ გამოვცვლი და მიწას სიმწრით გავაბერწებ.
ყველა გუბეში დავიხრჩობ თავს. საკუთარ ნესტარს წამოვეგები.
სიცოცხლეს ნაცრისფერი ფერფლივით დავეფრქვევი,
როგორც ყვითელი უდაბნოს ბუზი,
როგორც არავინ არაფრის შვილი.
და კაცი მოვა, მნახავს და მიცნობს.
კაცი მოვა, მკერდს გადაიხსნის
და დავინახავ, რომ კიდევ ერთხელ შეუკრავს ჩემთვის
თავისი გულის ჭრელ მინდორზე ფერადი სკები,
თვალებშიც ჩაუმწკრივებია,
სულში ჩემთვის უმრავლებია კარღია სიცოცხლის ბუდეები.
ხმას ხელივით გამომიშვერს,
სიტყვას კვერცხის ნაჭუჭივით გამოტეხავს,
-მოდი, იცხოვრე, - მეტყვის, და თავს მოვაგროვებ,
მოდი, იცხოვრე, იტყვის
და ჩემს მკვდარ ნაწილებს სუსტი ბზუილით შევათრევ მასში,
ბალახის რძესავით თეთრი სისხლის კვალს შევიყოლებ.
აი ჩემი აყვავებული ფრთები, ვიტყვი.
მე ვარ მისი სულის ცისფერი ფუტკარი.
რამდენჯერ უნდა გამაჩინოს, ვიტყვი.
რამდენჯერ უნდა გამომჩეკოს.
დგას ყველა გზაზე,
ყველა წითელ გზაჯვარედინზე,
ახალი თაფლის სუნით გაჟღენთილი,
მზეს მინდვრისხელა ხელით იჩრდილავს.
ეს კაცი მეფუტკრეა, ვამბობ სიცილით,
მეფუტკრეა და მამაჩემი.



study


Last edited by Admin on Sun May 19, 2013 2:17 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Sat Sep 22, 2012 3:43 pm

ლია ლიქოკელის ლექსმა "მინდა, დედაჩემი გათხოვდეს" "ლიტბუნიობა-2012"-ზე - (რომლის ჟიური ასეთი იყო: ნინო დარბაისელი, გიო საჯაია, თენგიზ ვერულავა, ბესიკ ხარანაული, ლელა სამნიაშვილი) - მესამე პრემია და მკითხველთა სიმპათიის პრიზი დაიმსახურა.

"ლიტბუნიობა-2012"-ის ანკეტა

ვარ 26 წლის. პროფესიით რეჟისორი. ვმუშაობ დუშეთის სახალხო თეატრში.

შტრიხები ავტოპორტრეტისთვის: ძირითადად ვარსებობ. როცა ვარსებობ, ვწერ. როცა არ ვარსებობ, არ ვწერ. როცა ვწერ, აუტანელი ვარ. როცა არ ვწერ, მაშინაც აუტანელი ვარ. ამიტომ ვცხოვრობ მარტო და როგორღაც ვიტან ჩემს აუტანელ თავს. დიდად მოსაწყენი ვინმე ვარ, ვმეგობრობ ობობებთან, კაქტუსებთან და კატებთან.

საყვარელი მუსიკა: სიჩუმე. ყოველთვის სიჩუმე. და ყველა ხმა, რომელიც სიჩუმეშია.

როდის დაიწყეთ წერა : რამდენჯერმე დავიწყე. დავანებე, ისევ დავიწყე.


Arrow


მინდა, დედაჩემი გათხოვდეს - # 080

მინდა დედაჩემი გათხოვდეს.
ადგეს, აიღოს თავისი ჩუსტები, კოპლებიანი კაბა და წავიდეს.
თენების უდედაჩემო სიჩუმე სწრაფად წამოგვყრის საწოლებიდან.
ჩავმწკრივდებით მე, ჩემი ძმა და მამაჩემი,
როგორც დედაჩემის ბალიშიდან ამოთხრილი სიზმრები,
და სათითაოდ დავითვლით ნივთებს.
სარკე მოყვება, როგორ შეიღება გაწვრილებული, მოკუმული ტუჩები,
ხელის ერთი აქნევით დააფრთხო თვალებთან კვირიონებივით შესეული ნაოჭები,
გაიცინა და წავიდა.

ჩვენ ვივლით ოთახიდან ოთახში და ყველა ზღურბლზე დავეჯახებით ერთმანეთს.
გავაღებთ ყველა კარადას, გავქექავთ ყველა თაროს
და ვიტყვით: გათხოვდა.

უჩრდილო ეზოში საღამომდე ამოიზრდება მზესუმზირის ჩენჩოების სამი ბორცვი.
ალყაში მოგვაქცევს გასარეცხი ყავის ჭიქების არმია.
მამაჩემს გასცვივდება თმა და გაუთეთრდება წვერი,
საკვირველი სისწრაფით გაგვეზრდება თმა და ფრჩხილები.
გაიზრდებიან ცხვირის სრუტუნის და ნერწყვის ყლაპვის ეკლებგამოსხმული
სიჩუმის კაქტუსები.
სახლი ააშრიალებს დედაჩემის შესაღებ თმასავით წამოზრდილ აბლაბუდის ბუჩქებს,
დედაჩემის ყურებზე დაბერებული ოქროს რგოლებივით
ფანჯრის კუთხეებს საყურეებად შემხმარ ძახველის ტოტებს,
და კედლებში წყვილ-წყვილ ღრმულებს გამოგვითხრის
ჩვენი ნესტიანი თვალების დასასვენებლად.

ავდგები და ავითრევ დედაჩემის ტერფების ტკივილს,
ჩატეხილ სახსრებს, ფერშემხმარ სახეს.
სარკიდან ჩამოვწმენდ მის გათხოვილ ზურგს,
სამად გადავამტვრევ მის სავარცხელს.
მერე შემოვუსხდებით მაგიდას სამზარეულოში.
მამაჩემი დაიბანს ნადედაჩემარ ხელებს,
თვალების საცერში გამოუვლის ოცდაათი დედაჩემიანი წელი და ეცდება,
მაცივარში დავიწყებული უმარილო კომბოსტოს სალათივით ჩამოგვირიგოს
მათი გამოგონილი სიყვარულის ამბავი.

შევთანხმდებით, რომ რიგრიგობით გავანიავოთ
კარადაში პალტოებს და ჟაკეტებს შორის შეკიდებული მისი სუნი,
და ტილოში შეხვეულ ჩურჩხელებს შორის ჩარჩენილი
ხურმის ჩირივით ჩარბილებული დედაჩემის ტირილი.
შევთანხმდებით, რომ შემოდგომამდე არ ჩამოვხსნათ თოკიდან
მისი გაფენილი ზეწრები,
სანამ მის ხელებს საბოლოოდ არ ამოწვავს მზის სახამებელი,
და ღამღამობით რიგრიგობით შევიპარებით საკუჭნაოში,
რომ ზამთრამდე დავაცარიელოთ მისი საყვარელი ლეღვის მურაბიანი ქილები.
შევთანხმდებით, რომ კარგი იქნებოდა, დაეტოვებინა თავისი თავის ნახევარი,
რომელსაც მივაბამდით რომელიმე ჟანგიან კარის სახელურზე,
რიგრიგობით დავსერავდით გასალესი სამზარეულოს დანებით
და ვათქმევინებდით ყველაფერს ჩვენზე,
რასაც გვიმალავენ მასთან შეთქმული სარკეები
და მის ენაზე დასაფლავებული სიტყვები.

ბოლოს ჩვენ ჩამოვირიგებთ ჩაქუჩებს,
მივუშვერთ ერთმანეთს ზურგებს
და ჩავიჭედებთ ლურსმნებს თვალებს შორის
დედაჩემის გათხოვების ჩამოსაკიდებლად.

მერე შევადგენთ მისალოც ბარათს-
მამაჩემი ფანქარს წვერს წაუთლის,
ჩემი ძმა ყვავილებს დახატავს ფურცელზე,
მე დავწერ:

გილოცავთ.
გვიხარია, რომ გათხოვდი.
ბედნიერებას გისურვებთ, დედა.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
ვაჟა ხორნაული
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 1348
Location : თბილისი
Job/hobbies : პოეტი
Humor : სანაქებო
Registration date : 09.12.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Thu Oct 11, 2012 7:25 pm

ესაა სრულიად თავისებური ხმა ქართულ მწერლობაში,რომელიც სხვაში არ შეგეშლება.
Back to top Go down
View user profile http://www.urakparaki.ge/?m=7&WUID=1466
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Sat Nov 17, 2012 11:44 am

ლია ლიქოკელი

ბებიაჩემის ნახშირის უთო


ბებიაჩემის ნახშირის უთო სამოგზაუროდ წავიდა.

ჩუმად ჩამოძვრა ჩემი ნაცრისფერი სიმშვიდის სხვენიდან,

სამკუთხედი ცხვირის სრუტუნით გამირღვია ცარიელი სიზმრების ნისლი,

ეზოს კარი გაიჭრიალა და შემოდგომის ფერდობებს აუყვა.

ბილიკზე ღამის შავი მარცვლები სველ ქვიშაში ჩაჭყლიტა,

პანტით გაუვსო თრთვილის პერანგის ჯიბეები

კუნელის ბუჩქებაჩეჩილ დილას,

ჩააკნაწუნა დაბრაწული ნეკერჩხლის ფოთლები,

ჩაიტკბარუნა წითელი ცირცელის მარცვლები

და ნაზაფხულარ ცაზე აბობღდა.



მშვიდად გაიარა რამდენიმე ღრუბლისქვეშა გადასასვლელი,

მზე ჩაკბიჩა ასწლიანი შიმშილის სიხარბით,

ცხელ-ცხელი, მწიფე ვარსკვლავებით გაივსო მუცელი

და დამძიმებულს გამჭვირვალე ყინულივით ჩაუტყდა ცა.



ვერც გაიგო, ისე ჩავარდა ჩრდილების ქვეყანაში.

აუფრთხიალდნენ ჟანგის წითელი ყვავილები,

აუყვავილდნენ ბებიაჩემის ჩრდილის ხელები

და მხურვალე და მზენაჭამი

ყველაზე ჭრელი ჩრდილის ჩრდილში დასახლდა.



ზის, სიცოცხლის სიცილად სცვივა

ჩემი ძილიდან აცინცლული ცისფერი სინათლის ნაპერწკლები,

მოჰყავთ მასთან ავადმყოფი, დაჭმუჭნული ჩრდილები,

ასწორებს და ატკიცინებს,

ჩარღვეულ კალთებს ჩემი ხელების ლანდებით უბლანდავს.

ერთი ჩრდილიც არ დაბერებულა,

ერთი ჩრდილიც კი არ მომკვდარა,

და ვერც გაიგო, ისე იცხოვრა სამუდამო ზაფხულის ასი თვალის დახამხამება,

ვერც გაიგო, ისე გამივსო თმა თეთრი ჩრდილებით.



ასი ჩრდილის წელია,

მთებს შემოდგომა ჭრელი ხურჯინივით ეჩაჩებათ მხრებიდან.

ჩემი ეზოს კარებთან ჩაწყვეტილი ბილიკები იზმორებიან.

ასი ჩრდილის წელია,

მემალება ჩემი მშიშარა ჩრდილი,

სიბერის ლურჯმა მღიერებმა ნაპირები შემოუჭამეს.

კიბეზე ვზივარ, როგორც ტოტსშერჩენილი, ყუნწსმიმჭკნარი კომშების ბებია.

მშიერი თვალების ცახცახით ვხსნი ქარის მოტანილ ფოთლის ბარათებს,

ბებიაჩემის სათვალეს ვიმარჯვებ და ვკითხულობ:



ჩემო ხელებჭორფლიანო,

აჰა, ცისფერი წეროების მძივებს გიგზავნი.

მზის გუბეებში შეათბე შენი თვალების თაფლის ყვავილები,

ჩამოიწმინდე წლების ობის ყვითელი ჩუქურთმა,

მოუარე მაგ ბებერ ჩრდილს და დამელოდე,

ეცადე, არ მოკვდე,

აუცილებლად დავბრუნდები,

და როგორც ყველაზე ჭრელსიზმრიან ნეკერჩხალს,

ისე წაგიყვან სამუდამო ჩრდილების ქვეყანაში.



მიყვარხარ. გკოცნი.

შენი თვალების ნახშირის უთო.


სტატიის მისამართი: http://24saati.ge/index.php/category/culture/books/2012-11-11/33636.html
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Mon Nov 19, 2012 10:22 am

"დუშეთის სახალხო თეატრის სპექტაკლი ვნახე, არაჩვეულებრივი, უნიკალური გოდერძი ჩოხელის მოთხრობების მიხედვით. აი, ვის უყვარს თეატრი, ნამდვილი, გულწრფელი სიყვარულით! მახსენდება გაბღენძილი, ამბიციური თეატრის მესვეურნი და გული მიკვდება. ერთხელ დაგიკრავენ ტაშს და უკვე ქართული თეატრის დიდ მოღვაწედ მოგაქვთ თავი. რომელი ჰერაკლე გაწმენდს ამ ავგიუსის საჯინიბოს გამხმარ, ჩაჭედილ ბალასტისაგან?!"

რობერტ სტურუა

ბმული - https://www.facebook.com/robert.sturua/posts/385292034880773?comment_id=2762118&notif_t=feed_comment_reply

აქ ლაპარაკია ლია ლიქოკელის მიერ დუშეთის სახალხო თეატრში გოდერძი ჩოხელის მოთხრობების მიხედვით დადგმულ სპექტაკლზე "შემინახე, დედაო მიწავ", რომელიც სამეფო უბნის თეატრში იყო ჩამოტანილი 2012 წლის 17 ნოემბერს.

ბმული - https://www.facebook.com/events/375265469228722/

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Fri Dec 07, 2012 11:13 am

ლია ლიქოკელი

ხმადაბლა დასაძახებლის ორსულობა

ვზივარ, ხელები მიკანკალებს.
მესამე ფინჯანი ყავა მიცივდება.
სახეზე სამი ღამის უძილობა მისივდება.
მაგიდაზე ახალი ამბავი მიზის,
მრგვალი, გაბერილი ამბავი -
ჩემი სახელი ორსულად არის.

საკუთარ თავს სახელით იშვიათად მივმართავ,
ამიტომ გვიან შევამჩნიე მისი გაუჩინარება.
მას შემდეგ, რაც ჩემი სახლის ბრაზიანი ზღურბლი
ღრენიდან კბენაზე გადავიდა
და კატეგორიული უარი გამომიცხადა გარეთ გაშვებაზე,
რამდენიმე დღე მორჩილად ვღეჭავდი მონოტონური ფიქრის ჩენჩოებს.
ბოლოს რამდენიმე ცხელი სიტყვა ამოვახველე და გადავწყვიტე, ლაპარაკი დამეწყო.
სახლში ძალიან ბნელოდა, ჩემი თავი ვერაფრით ვიპოვე,
არადა ძალიან მინდოდა მასთან გასაუბრება,
ბევრი ვიფათურე, და როცა შეშინებული ჩურჩული აბლაბუდაში ამეხლართა,
ჩემი ხმადაბლა დასაძახებელი სახელი გამახსენდა.

გამახსენდა, მაგრამ რა.
აღმოვაჩინე, რომ სადღაც გაუჩინარებულა.
შევშფოთდი.
ისედაც ჩემი თავის ნახევარი ვარ, უსახელოდ ხომ სულ გავქრები,
იქნებ მოკვდა ამდენი დაუძახებლობით,
ან ჩემთან ცხოვრება მობეზრდა- დიდად არც გვესიმპათიურებოდა ერთმანეთი,
მაგრამ ახლა ისე მჭირდება, პირობას ვდებ, აღარ ვაწყენინებ,
სიტყვაც არ დამცდება, წონაში თუ მოიმატებს,
შეუძლია, ყველა გამვლელს ჩაუძვრეს ყელში,
ჩემთან დაალაპარაკოს,
აღარ გავიქცევი ხოლმე.

ბოლოს, როცა უკვე რამდენჯერმე დავიბიჯე, იატაკზე ჩავჯექი,
მარცხენა თვალი ავინთე და ცრემლის ზანზალაკები დავაწკრიალე-
იქნებ სადმე გაიბნა და გზას ვერ იგნებს-მეთქი.
კარადის ქვეშიდან გამოგორდა.
დიახ, გამოგორდა.
ჯერ ვერ მივხვდი, რატომ იყო ასეთი გაბერილი,
მერე თვითონ ამოისლუკუნა-
რა ვქნა, ასე მოხდა. ვერ გითხარი. ვიფიქრე, გამაგდებდი.
შენ ხომ ბავშვებს ვერ იტან,
თან ჩემი შვილისთვის რაღაც ბებიისმაგვარი გამოდიხარ,
და რომ არ გეყვარება, შეიძლება სამუდამო ტრავმად დარჩესო.

ვზივარ, ხმას ვერ ვიღებ.
ისე გამხდარა, ცარიელი თანხმოვანიღაა დარჩენილი,
და გამობზეკილი, გამჭვირვალე მუცელი.
ავიყვანე.
ნუ სლუკუნებ-მეთქი, არადა მგონი მე ვსლუკუნებ.
თან ძალიან ვცდილობ, ფრთხილად ვისუნთქო -
შეიძლება ბაბუაწვერასავით გაფარფატდეს და გაიბნეს.
მაგიდაზე დავსვი და მტვრის მუთაქები შემოვუწყვე გარშემო,
წელი არ ეტკინოს-მეთქი, ან არ გაცივდეს.
წარმოდგენა არ მაქვს, რა უნდა მოვუხერხო -
ჩემი სახელის ფეხმძიმობაღა მაკლდა.

ამას მე როგორ უნდა მოვუარო,
ქალების ორსულობისაც არაფერი გამეგება და სახელი?!
ნეტა რამდენ ხანში გააჩენს?
ამ ხნის განმავლობაში მისი სახელად გამოყენება თუ შეიძლება?
და მშობიარობას რომ გადაყვეს?
მერე მე ახალ სახელს ვინ გამიჩენს?
ნეტა ვინ უნდა გააჩინოს?
გოგოსახელი იქნება თუ შიძლება ბიჭისახელიც გაჩნდეს?
და მართლა ვინ გამოვდივარ ჩემი სახელის შვილისთვის?
ნეტა ვეყვარები?

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Sun Jan 20, 2013 1:18 pm

ლია ლიქოკელი

ჰო, მეგობარო, ჰო
(მ-ს)

თუ ამის გაკეთება გადავწყვიტე, დაგირეკავ.
დაგირეკავ საღამოს და გეტყვი, რომ შენთან საქმე მაქვს
და კარგი იქნება, თუ ხვალ დილას შემომივლი.
შემომიარე დილას, ათი საათისთვის.
კარი იქნება ღია.
კაკუნზე არ გიპასუხებ და შეგიძლია, პირდაპირ შემოაღო.
ჩემთან ბნელა და ფრთხილად უნდა შემოხვიდე,
კედელს ხელი გამოაყოლო.
საძინებელში სინათლეს დავტოვებ.

არ იყვირო.
დავტოვებ სუფთა ტილოს და თუ იატაკის ამშრალებას გადაწყვეტ,
ეცადე, ტანსაცმელი არ დაისვარო.
ტელეფონის ნომრებს დავტოვებ მაგიდაზე, რომ რამდენიმე საჭირო ადგილას დარეკო.
ვეცდები, სახლი დალაგებული დაგხვდეს.
აბლაბუდებს არ შეეხო. არავინ შეეხოს ჩემს ობობებს.

ფურცლებს, რვეულებს, ბლოკნოტებს მოვაწესრიგებ და ერთად დავაწყობ.
რამე განსაკუთრებულის ძებნას აზრი არ ექნება, მოგვიანებით გაქექეთ.
შეგიძლია, საწოლზე დამაწვინო.
რამე მუქს გადავაფარებ, თეთრი უშნოდ დაისვრება.
თუ თვალები მექნება ღია, ჭერზე იპოვი წერტილს, რომელიც ბოლოს დავინახე.
თმას შევიკრავ, ასე უფრო ადვილად გამომიცვლი ტანსაცმელს.
ალბათ ჩემი ხელები არ იქნებიან იქ, სადაც უნდა იყვნენ.
არ იქნებიან ისეთები... მაინცდამაინც ნუ დააკვირდები.

კარგი იქნება, გარეთ არ იყოს მზე. და ციოდეს.
თუმცა ეს ისე, რა მნიშვნელობა აქვს.
ჯერ ყველაფერი არ მომიფიქრებია, ამიტომ
სანამ მარტო ვიქნებით,
სანამ გადაწყვეტ, კიდევ რა შეიძლება, გააკეთო,
შეგიძლია, მოიდუღო ყავა.
ჩემთან შაქარს ვერ იპოვი და თუ გინდა, თაფლი შეურიე.
თუ დაგილევია ყავა თაფლით?
(ეს წინადადება ზედმეტია, მაგრამ ჩემთვის სულერთია. დარჩეს.)
ყავა დალიე დიდი, ლურჯი ფინჯნით, ცხვარი რომ ახატია.
(ვფიქრობ, ცვხარი საკმარისად გულისამაჩუყებელი იქნება).
სხვას არაფერს შეეხო.
აჯობებს, არ მელაპარაკო. რატომ, როგორ და რისთვის - სასაცილო იქნება.
თუ გინდა, რამეს დაგიტოვებ სახსოვრად.
ან თვითონ აირჩიე ჩემი ნივთებიდან.
ჩემთვის სულერთია.

აჯობებს, არაფერი თქვა იმაზე, რომ სხვანაირად შეიძლებოდა.
რომ შეგეძლო, რაღაც მოგეხერხებინა,
თუ დროულად დაგირეკავდი და გეტყოდი.
თუ ვილაპარაკებდით.
უბრალოდ, სასაცილო იქნება.
მეგობრობა ძალიან სასაცილო რამეა.

სასაცილოა ისიც, ამდენი იდარდო საკუთარი გვამის სიმარტოვეზე,
მაგრამ რა ვქნა, მეფიქრება.
ერთ ღამეს როგორმე გადავიტან, მაგრამ დილას უნდა მოხვიდე.
ჰო, მეგობარო, ჰო,
ცუდი წარმოსადგენია, როგორ გჭამენ თაგვები. მეტი არაფერი.
მთავარია, ტელეფონი ჩართული გქონდეს.
დაგირეკავ.


study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Mon Apr 15, 2013 9:06 pm



ლია ლიქოკელი

გოგო, რომელიც კომშმა შეჭამა
(ზღაპარ-მინიატურა)

ორი კვირაა, ჩემთან ერთი გიგანტური კომში ცხოვრობს.
და ორი კვირაა, შეჭმას ვუპირებ.
ეს ადვილი საქმე არ გეგონოთ - ისეთი ვინმეა, მეშინია, ვაიდა, აქეთ შემჭამოს.
ზის კარადაში და ყვითელ თვალებს აბრიალებს. მთელი კარადა თავის ჭკუაზე გადაიყვანა, ყველაფერს მაგის სუნი ასდის.
მივეპარები ხოლმე და ისე შემომებრდღვიალება, ლამის ღიპზე ხელებიც დაიტყაპუნოს - ეგრევე უკან ვიხევ, - ეგღა მაკლია, კომშმა ჩამიტკბარუნოს.
მართლა გიგანტური ვინმეა, ნამდვილი კომშთუხუცესი.
ხოდა, გადავწყვიტე, დღეს შევებრძოლო. თუ დავამარცხე, ხო კაი, დასვცემ ყიჟინას და დავჰკრავ დაფდაფებს, და თუ ვერა, მინდა იცოდეთ, რომ ადვილადაც არ დავყრი იარაღს (იარაღი რა, მარტო ერთი თავის დღეში გაულესავი დანა მაბადია).
და როცა ბრძოლის მაგიდაზე გმირულად დავეცემი, გავიფიქრებ, რომ მე ცხოვრება ზოგჯერ მართლა მიყვარდა, და თქვენც, კაცნო, ქალნო და კიდევ სხვა სქესის ადამიანებო, და როცა კომშის მუცელში ჩემს ტანჯულ და ჟამთა სიავეთაგან გამოჩერჩეტკატებულ თვალებს ჩავიხუჭავ, ალბათ, ესეც გამიელვებს - იქნებ ვინმემ, საშემოდგომისპირო კომპოტ-მურაბობების სევდიანად მოტკბო სურნელებაში ჩანეტარებულმა გაიხსენოს გოგო, რომელიც კომშმა შეჭამა.

2013

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Tue Apr 23, 2013 1:52 pm

ლია ლიქოკელი


***

მოგესალმებით, ქალბატონო თამარ.
შესაბამისად ქარისა და შეუსაბამოდ მოსალოდნელი წვიმისა,
გიგზავნით მოცემულ დოკუმენტს,
რომელიც შედგენილია თქვენი სახელით, თუმცა თქვენთან შეუთანხმებლად.
მოგახსენებთ, რომ მე, როგორც თქვენი ქალიშვილი,
თქვენგან გარკვეულ ვალდებულებათა შესრულებას მოვითხოვ,
და თუ ეთანხმებით, სასურველია, ხელი მოაწეროთ:
.......
მე, თამარ ჭინჭარაული,
მცხოვრები კავკასიონის ქედის სამხრეთით
მუცელში მეწყერჩაგუბებული თავდათოვლილი მთის კალთაზე,
ჩემ თავზე ვიღებ სამუდამო ვალდებულებას,
ვიყო ჩემი ქალიშვილის დედა.
აქედან გამომდინარე პირობას ვდებ, რომ
როცა ასეთი ამინდია
და აღმოსავლეთის ქარი
არაგვის ჭალებზე ჯიუტად მოათრევს
სველ მურყნებში გაჩხერილ გაზაფხულს,
შევალ ჩემი ქალიშვილის ყოფილ საძინებელში,
გავაღებ მის ყოფილ ფანჯარას,
დავჯდები მის ყოფილ საწოლზე
და მისი არყოფნის მიუხედავად
ველაპარაკები ჩრდილოეთისკენ გადამფრენ აყვავებულ ხეებზე.

როცა ასეთი ამინდია და ქარი ჟანგიან სახურავზე გაშლის
ნაღვერდალში გამომცხვარი კარტოფილის სუნს,
მე, კედლებდაბზარული სახლის დიასახლისი
და ჩემი ქალიშვილის უპეებდაბზარული თვალების ბინადარი,
ჩემს ჭრელ თვალებს
ვიყოლიებ მშრალ, გრილ ადგილას დაბალი ტენიანობის პირობებში
და ჩემი სიმარტოვის მინერალებს
საღებავაქერცლილ სამზარეულოს იატაკზე არ დავაბნევ.

მე, როცა ასეთ ქარში
მავთულზე ჩამწკრივებულ ჩიტებად ქცეულ ჩემს სიტყვებს
ხელს ავუქნევ და ჩემი ქალიშვილის მოსაკითხად ვგზავნი,
პირობას ვდებ, რომ არ დამავიწყდება, ზუსტად მივუთითო მისამართი,
თორემ ისინი მთელ ქვეყანას გადაიფრენენ
და ისე სკდებიან ქარში,
ვერაფერს იგებენ
ჩემი ქალიშვილის ვერყოფნის შესახებ.

მე, როცა ქვის კიბეზე ვზივარ
და ვამბობ, რომ ახლა ვეღარავის შევიყვარებ,
რადგან ადგილი აღარ დამრჩა და ჩემი გული ისედაც სავსეა,
პირობას ვდებ, რომ არ ვიგულისხმებ
ჩემი ქალიშვილის გამრავლებულ თავებს,
რომლებიც თვეში ერთხელ მოგროვდებიან,
ჩამწკრივდებიან შავ-თეთრი ცხვრებივით
და ბღავილით ამოუყვებიან აღმართს
მისი ბავშვობის სახლისკენ,
სადაც ქვის კიბეზე ვზივარ
და ღია ჭიშკრიდან ვუყურებ,
როგორ შემოთითოვდებიან ეზოში
და პირობას ვდებ, რომ
სათითაოდ შევიყვარებ მათ შორის ყველაზე კოჭლებს,
ყველაზე ბრმებს და ყველაზე ყრუებს,
ყველაზე გიჟებს და ყველაზე მახინჯებს,
ყველაზე მკვდებს და შინდაუბრუნებლებს.

როცა ასეთი ამინდია
და გაზაფხულის წვიმის პირველი წვეთები
ახლადმოხნული მიწის სურნელს წვივებზე შემომიცოცებენ,
პირობას ვდებ, რომ
როგორც ჩემს ბოსტანში ამოჭყეტილ
ტარხუნის და რეჰანის ღერებს გადავრგავ ხოლმე
უფრო ნოყიერ, მზიან ადგილას,
ისე წამოვკრეფ ჩემი ქალიშვილის ყვითელ და მშიერ,
თითქოს ქვის ქვეშ გამოზრდილ თითებს,
მკერდში ჩავირგავ,
მის უნაყოფო, უკვირტო სხეულს
ვაშლის ნერგივით შემოვღობავ ჩემი მკლავებით,
და მიწისა და თბილი რძის სუნში ისე ჩავიხვევ,
რომ ხმელ ბეჭებზე
სამუდამოდ დააჩნდებიან ჩემი ხელების ყვავილები.

მე, ჩემი ქალიშვილის მკვდარი ბებიის ოთახში შესახლებული
ბებიობამოწადინებული,
როცა ბნელ ღამეებს ხმელი ქონდარივით ვფშვნეტ,
პირობას ვდებ, რომ
ჩემი ქალიშვილის მკვდარი ბებიის ტანსაცმლით ამოტენილ ტახტში
შევინახავ ყველა სიზმარს,
რომელშიც ჩემი ქალიშვილი
მოდის და მუცელზე მიკაკუნებს,
მე კი ვეუბნები, რომ შეუძლია, ჩამომიბრუნდეს
და როცა მოუნდება, მაშინ გავაჩენ,
და რამდენჯერაც მოუნდება, იმდენჯერ გავაჩენ,
და რამდენჯერაც მოუნდება, იმდენჯერ ვეტყვი:
კეთილი იყოს შენი მობრძანება სიცოცხლეში.

და როცა ასეთი ამინდია, ასეთი ქარია და ასეთი ცხოვრება,
მე, ჩემი ქალიშვილის ხმა-სუნთქვაში დაკრეფილი ჭინჭრის დედა,
ჩემი ქალიშვილის თვალებჩაწნული მერცხლის ბუდეების დედა,
და ყველა სამუდამო სიყვარულის დედა
და სამუდამო გზებზე მოხეტიალე ფუტკრების მამის ცოლი,
დაბადებული დედამიწაზე,
ადამიანი,
მოქალაქე თამარ ჭინჭარაული,
პირობას ვდებ, რომ
არ მოვკვდები.
......
აქ ხელი უნდა მოაწერო, დე.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Sat May 11, 2013 12:47 am




წიგნის დასახელება – "დევის ცოლის სიცილი”
ავტორი – ლია ლიქოკელი
რედაქტორი - მარიამ წიკლაური
მხატვარი - თეა აკობია
კომპიუტერული უზრუნველყოფა – ნიკა ხვედელიძე
ISBN 978-9941-...
გამომცემლობა – "საუნჯე"
გამომცემელი - ვაჟა წოწკოლაური
ყდა - მაგარი
გვერდები – 200
ენა – ქართული







study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Mon Jan 27, 2014 10:50 pm

ლია ლიქოკელი

შავი წყალი

თენებისთვის ცოტა ნისლი წამოვადუღე.
ჰეი, მგზავრებო, თენებისთვის ცოტა ნისლი წამოვაქაფე,
გზა თუ აგებნათ, ჩემი ბრალია.
ალბათ გიკვირთ, ასეთ მთებში როგორ გავჩნდი ასეთი შავი,
ასეთი ბლანტი და წებოვანი.
ტანზე ჭაობის მწვანე ჭორფლიც ამომისივდა.
ნახეთ, რა დღეა:
ღრუბლის კვერებს კბეჩენ ყორნები,
მჭახე ჩხავილის მარყუჟებში უყრიან ყელებს.
უსმინეთ, როგორ მიმღერიან:
წყალმა დაგლიოს, წყალო, შავწყალო, -
მე მიმღერიან.

მთელი დილაა, ფრთაგაწეწილ ძერას ვირეკლავ.
თავზე წივილით დამტრიალებს,
ჩამომხედავს და თავის გაძიძგნილ კისერს ხედავს,
თავის მკვდარ სხეულს,
ჩემი დინების სიბნელეში რომ ვატივტივებ.
ვყლაპავ მის ჩრდილს და პირს მოვიკრავ.
მშვიდად მიფრინავს.
ძალიან სწრაფად ეჩვევიან სიკვდილს ჩიტები.
ასეთია ჩემი დღეები. ვწევარ, ვდუდუნებ.
ვწევარ, ვუყურებ, ბებერ იფნის ხეს როგორ უფეთქავს სხეულზე ხავსი -
შეცოცებული სიკვდილის ქაფი.
ვწევარ, ვდუდუნებ.
ასეთია ჩემი დღეები.
ქვეყნის ცხრა მხარეს ენაგაწვდილი გზები ყვებიან,
როგორ გავგიჟდი და როგორ მოვკვდი,
როგორ იქცა ათასწლიანი ბნელი ტყეების ძარღვად მფეთქავი
თეთრი მდინარე
სიკვდილის სარკედ.

ალბათ იტყვით, რომ მდინარეები არ კვდებიან.
ალბათ არ იცით, როგორ უყვართ მთის მდინარეებს.

ჩამოჯექით, აი, იმ ქვაზე შემოაწყვეთ თქვენი თვალები,
არ შემომხედოთ.
მოგიყვებით.
...
უნდა ნახოთ, როგორ თენდება ზაფხული მთებში.
ღამე ჩაწვება, წაიფარებს ბუერის ფოთლებს,
გრილ ფეხებს ფსკერზე ჩამომიწყობს.
მთის მყვირალა ნაკადულები თავნება ჯიხვის თიკნებივით ხტებიან ჩემში.
თვალებად შლეგი კალმახები მიფართხალებენ.
დილაა.
ნახეთ, რა თეთრი ვარ, ცას ვახლი სხეულს.
ნახეთ, ქვეყანას გადავაშლი სიცოცხლის შხეფებს.

ერთხელ ისეთი დღე გათენდა,
ერთხელ ისეთი დღე გათენდა,
წამოიშალნენ კალიები ზაფხულის ხვატში,
ტანში ტკარცალით დამიარეს,
ჭრელი მინდვრების შავ ენებად ამოსავსავდნენ:

წყალო, მხედარი არ გენახოს,
ქალი იყოს იელისფერი,
მხრებზე მზის ხორბალი ეყაროს,
მის ჩრდილად მოღელავდნენ მზე-მთვარის ზამბახები,
თვალებში უსკდებოდნენ მოცვის მარცვლები.
აივლიან, ჩაივლიან ქალები, წყალო,
შიშველ მუხლებს ცხენის ფერდებზე მორკალავენ.
ბრმა იყოს ყველა წყალი და უგრძნობი იყოს,
თავის გზას მილოკავდეს, ჩრდილიან ხევ-ხუვებს,
არ შედგეს, არ შეკრთეს, არ შეიმღვრეს,
გასახეთქ გულივით არ შეგუბდეს,
სიპ ქვებზე დალესილი ფლოქვებით
გულმკერდს რომ ჩაუთეთქვავს ფაფართაფლა ცხენი.

ქვიშიან გორზე გადმოდგა, ვნახე.
ცხენს ფეხქვეშ ბილიკი დაუფრთხა, ვნახე.
ქალს თმაში ცეცხლის ქარი უქროდა, ვნახე.
ჭრელ ფერდობზე დაეშვა ქარი.
ქალია, ვთქვი. ქალია.
ვნახე.
და გავეკიდე ჭალაზე მხედარს.
ღრანტეებს მარდად ახტებოდა ყვითელი ცხენი.
მიფრინავდა და მივფრინავდი.
ქარი იყო და ქარიშხალი,
წყალი ვიყავი და წყალცოფი.
ალბათ გესმით ჩემი სიცილი,
ალბათ გესმით, გიჟის ყიჟინით
როგორ ვახტები საკუთარ მორევებს,
გზა-გზა მივამტვრევ ატეხილ მურყნებს,
ხედავთ, როგორ დგებიან მთები,
როგორ გარბიან მთები გზიდან,
გესმით, როგორ ყვირიან მთები?
გესმით, რა ვნებით მისკდებიან ფსკერზე ლოდები?

მხედარი ბებერ მუხასთან შედგა, სწრაფად ჩამოხტა.
იელისფერი.
გველის ტყავივით გაიძრო კაბა
და გამჭვირვალე თაფლის წვეთივით
შემომერია.
იელისფერი.
როგორია, ვთქვი. ჩემში ყვითელი ფუტკარივით ზუზუნებს.
რატომ არ ადგება ყველა ქარი,
რატომ არ გასკდება ყველა ნაპრალი,
ჩამიტანოს.
როგორია, ვთქვი.
გავიშალე და გრძელი მკლავივით მოვხვიე ტალღა.
გავიშალე.
და დავიშალე.

უნდა ნახოთ, როგორ ელიან მდინარეები იელისფერ, მათრობელ ქალებს.
უნდა ნახოთ, როგორ ახრჩობენ ზაფხულის დღეებს
თეთრქაფიანი მორევების გაბმულ ღრიალში,
როგორ ხტებიან ჩანჩქერებად ყველაზე შავი, მაღალი კლდიდან
და გაუსაძლის, მკვლელ ლოდინში ასკდებიან საკუთარ ფსკერებს.
როგორია, როცა გიყვარს. თითქოს სულში ათასობით ფუტკარი გკბენდეს.

მასთან ერთად თენდებოდნენ მერე დღეები.
ცხენს შიშველ ზურგზე მოახტებოდა,
მოვიდოდა, ჩამიწვებოდა.
იწვა გულაღმა. ირწეოდა.
მღეროდნენ მისი საფეთქლები, მისი მაჯები.
მიტივტივებდა მისი სხეული,
როგორც მინდვრებზე ნარჩიტების მშვიდი სიმღერა.
ტალღებს თითებად დავაწყობდი ცისფერ ძარღვებზე.
თმაში ვურევდი ბანგიან დუდუნს.

მერე მტირალა ტირიფების ენა ისწავლა.
ზოგჯერ ისინიც აიდგამდნენ ხავსიან ფესვებს
და მასთან ერთად წვებოდნენ ჩემში.
მერე თევზების ენაც ისწავლა. და ქვების ენაც.
ხორკლიან ლოდებს დაუვლიდა მზიან რიყეზე,
ხელისგულებით დაკოცნიდა ჩემს დამშრალ სიზმრებს,
ჩემს გაქვავებულ სიმარტოვეს.
უნდა იცოდეთ, ასეც ცხოვრობენ ქალები და მდინარეები.

და გათენდა, იელისფერი ის დღე გათენდა.
იელისფერი კაბით მოვიდა.
წყლით გამევსო სიზმრები, მითხრა.
შენით გამევსო ღამეები.
ჩემი პირით მდინარე ბოდავს.
ჩემი თვალებით თევზები ხედავენ.
უნდა წახვიდე ჩემგან, მითხრა.
აკრიფე შენი შლეგი ტალღები.
ვერცხლიანი წყალივით ვღელავ.
ვშრები და ვკვდები.
უნდა წახვიდე ჩემგან, მითხრა.
იელისფერი კაბით მოვიდა.

გველის ტყავივით გაიძრო კაბა,
ქვებზე გაფინა. იელისფერი.

წყალში ნუ შეხვალ, როგორ ვყვიროდი.
წყალში ნუ შეხვალ.
თმა არ გაიშალო, მკლავები არ გაშალო.
ჩემს ფსკერს ტერფები არ უწვდინო,
სიკვდილი არ აამღვრიო.
მკლავი მოვხვიე, ცხრა მკლავი.
ტალღა მოვხვიე, ცხრა ტალღა.
მე ვინ მომიკლას წყურვილი,
როგორ გავუშვა ჩემი საყვარელი.
როგორ მითრთის იელისფერი,
გასასკდომ გულივით მიფეთქავს უბეში,
ამოვუშრობ თვალის გუბეებს,
ამოვუშრობ სუნთქვის მორევებს,
შემშლის წყურვილი. დამაშრობს წყურვილი.
ასეთი ტკბილი, ასეთი დასალევი,
ბოლომდე დასალევი,
იელისფერი.

არაფერი, არაფერი.
აღარ დარჩა თმის ტევრი ტალღის მკლავზე დასახვევი.
აღარ დარჩა ტკბილი მოცვი თვალებიდან დასაკრეფი,
აღარაფერია დასალევი ლურჯი ტუჩებიდან.

უნდა იცოდეთ, მზე რომ იმ გორის წვერზე შედგა,
იმ ქვიშიანი გორის წვერზე,
აყვავებულ ვირისტერფებს ცხელ ქვიშაში რომ ალივლივებს,
უნდა იცოდეთ, ზუსტად მაშინ შეწყვიტა სუნთქვა.
თაფლის წვეთივით ჩამიდნა ტანში.

უეცრად რომ შეგიდედდეს სხეულში სისხლი,
ასე გაჩერდა ჩემში სიცოცხლე.

ცას შევაყარე გაყინული თვალის გუგები -
მკვდარი თევზების თეთრი მუცლები.

დასხდნენ ჭირისუფალი ტირიფები,
ჩამოიწეწეს ჩაწნული ტოტები,
ჩამომძახეს გაბმული გვრინით:
წყალმა დაგლიოს, შავწყალო,
ათასგზის დაგეწყევლოს საკუთარი გვამი.

დიდხანს ეძებეს მისი სხეული -
მოდიოდნენ გუნდად ჩიტები,
მოდიოდნენ გუნდად მინდვრები,
მოდიოდნენ მწკრივად ხეები,
ჩამოუშვებდნენ ტოტებს კავებად.
ჩემია მეთქი, როგორ ვყვიროდი.
ჩემია-მეთქი. ჩემია. მიყვარს.

მთელი კვირა ვისროდი ლოდებს.
მთელი კვირა ვიგლეჯდი სხეულს.
და კვირის თავზე რომ ჩამომხედეს, ხეებმა მათი სიკვდილი ნახეს,
და კვირის თავზე გულში მეხი დაიხალა ბებერმა მუხამ.
მერე ავდექი, ამოვბრუნდი და
საკუთარ თავში ჩავიხედე.
ერთხელ თუ ნახე, ერთხელ თუ ნახე,
ვეღარასოდეს დაივიწყებ შენს მკვდარ სახეს,
ერთხელ თუ ნახე.

სამი მთვარე იტირა ცხენმა,
ჩამოდნა ცრემლად,
ზამთრისპირზე ბოლო წვეთად ჩამომეწვეთა.
ჭაობის ღელვად შევიბლანტე მისი ფაფარი.

უნდა ნახოთ ჩემი ზამთრები.
აღარც ყინული მეკარება.
ვწევარ, ვუყურებ, უფერულ ცაში
თეთრი ყვავების ლაშქარივით დაფრინავს თოვლი.
ერთი ფიფქიც არ დამეცემა.
ვწევარ შავი.
ჩემზე ცივია თოვლის წყევლა.

უნდა იცოდეთ, ასეთია ჩემი ამბავი.
ვინც გაბედავს და ჩამომხედავს,
ვეღარასოდეს დაივიწყებს თავის მკვდარ სახეს.
უნდა იცოდეთ - ასეთია ჩემი ამბავი.

ჰეი, მგზავრებო, აიკრიფეთ ახლა თვალები,
გაშალეთ გზები.
მაპატიეთ, რომ თენებისთვის ცოტა ნისლი წამოვადუღე.
წადით, მოყევით.
ასეთია ჩემი ამბავი -
მკვდარი წყალი ვარ.
წყურვილით მოვკვდი.


2013

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Fri Dec 12, 2014 10:49 pm

ლია ლიქოკელი

წყლის პირას, მურყნის ჭალაში
(ლიტერატურული კონკურისის „წეროს“ 2014 წლის გამარჯვებული მოთხრობა)


არაფერზეც არ არის ეს ამბავი. თუმცა შეიძლება იმ ფუტკრებზეა, დაუკითხავად რომ გადადიან სხვის ეზოში. ან იმაზე, სკოლაში წასვლის წინ თმას რომ ჩამოიწნავ და გაიფიქრებ, რომ მამაშენი უკვე მთელი ცხოვრებაა, იმ ერთ გაზეთს კითხულობს.


ჩემი კლასელები წელს უფრო დაბლები მოვიდნენ სკოლაში. მე ჩემს ადგილზე დავჯექი, ბოლო მერხთან, ცისფრად რომ არის შეღებილი. კაბა მუხლებზე ჩამოვისწორე, ჩანთიდან წიგნები ამოვალაგე და მასწავლებელი რომ შემოვიდა, ფეხზე ავდექი.

პირველი დღე იყო და თეთრი წინდები მეცვა.

მასწავლებელმა ხელით მანიშნა, დაჯექიო. ხმა არ ამოუღია.

მთელი პირველი გაკვეთილი რიგრიგობით ტრიალდებოდნენ ჩემკენ და მიყურებდნენ. მეორე გაკვეთილზეც. მესამეზეც. ჩემ გვერდით სკამზე არავინ იჯდა. ვხედავდი იმათ ზურგებს და ვფიქრობდი, მალე მიეჩვევიან-მეთქი. მერე წიგნები ჩანთაში ჩავალაგე და სახლისკენ წამოვედი. ახლა უკან მომყვებოდნენ, ზურგზე მოეგდოთ ჩანთები და ვაშლის მოსაპარად მიდიოდნენ.

ჩვენს ეზოში ვერ შემოძვრებიან, მამაჩემისა ეშინიათ. არადა როგორ წითლად ღაღანებენ ის ვაშლები. წელსაც თუ ისე მოვიდა თოვლი, ჩამოკრეფა ვერ მოვასწარით, ცუდი იქნება.

მამაჩემი სახლში არ დამხვდა. მაგიდაზე იდგა თაფლიანი წყლით სავსე ჭიქა, დილას რომ დავუტოვე. ისევ არ დაულევია. არადა რა სასარგებლოა მაგისთვის თაფლიანი წყალი. კუჭს იტკიებს, გულიც აწუხებს. ნახირშიც ამიტომ ვეღარ დადის.

დედაჩემი ხომ აღარ არის და სახლში ყველაფერი ჩემი საკეთებელია. სულ ბევრი საქმე მაქვს. ზოგჯერ დავჯდები, ჩამოვყრი ხელებს და მეტირება, რომელი ერთი უნდა მოვასწრო. მამაჩემმა არ უნდა დაინახოს ჩემი ტირილი, მაგისთვის კიდევ უფრო ძნელია.

ცეცხლი შევანთე, ცომის მოსაზელად წყალს გავაცხელებ-მეთქი. მამა მალე დაბრუნდება, თბილ პურს დავახვედრებ, ახალ ყველსაც ჩამოვჭრი.

ვარცლში ფქვილი ჩავყარე და წავიღიღინე. სიმღერა მიყვარს. განა ხმამაღლა, ჩემთვის. ერთი მაშინ თუ გავბედავ ხმას ავუწიო, დილაობით ხბოები რომ გამყავს მინდორში. სულ იმ მინდორში დამყავს, ფიჭვებიც რომ დგას კანტიკუნტად. ასე დავდიოდით ყოველ დილას, მთელი ზაფხული, მე ვმღეროდი, ისინი ბალახობდნენ. ახლა სკოლა დაიწყო, ვეღარ მოვასწრებ. ადრე კი ვდგები, მაგრამ თან ამდენი სხვა საქმე სახლში, თან - თმადაუწნავი ხომ არ წავალ სკოლაში. კაბებსაც დაუთოება უნდა.

ის იყო, წყალი შეთბა, ზუზუნი გავიგონე. ისევ გადმოვიდნენ-მეთქი ეს ოხრები, ისევ ჩემს ეზოში გადმოვიდნენ. გავვარდი. დავრბოდი, ფქვილიან ხელებს ვიქნევდი და ვყვიროდი. ვიცანი, იმათები იყვნენ. ჩემს ყვავილებს ესეოდნენ, ზუზუნებდნენ. აყეფდა ძაღლი და გადმოდგა ის ქალი აივანზე, თვითონ იქნებ სახლში არ იყო. რომც ყოფილიყო, არ გამოვიდოდა, ცოლს ეტყოდა, აბა გახედეო. ყველამ თავის ფუტკრებს მიხედოს-მეთქი, ვკიოდი მე და ყეფდა იმათი ძაღლი, ჯაჭვს აჩხრიალებდა.

მთელი ზაფხული ამ დღეში ვარ, სკა სკაზე ჩაამატეს. კარგია ჩვენი ეზო, ისე ვუვლი ამ ყვავილებს, ისე დავტრიალებ, გადმოვლენ და დაესევიან. შხამად გექცეთ-მეთქი ეგ თაფლი, გავსისინებ ხოლმე იმათი სახლისკენ, ჩემი ყვავილების თაფლი.

ჩუმად ვსისინებ, მამაჩემმა არ გაიგონოს.

...

მთელი ზაფხული ერთად დავდიოდით სათიბში. პატარა ხარო, მებრალებიო, გამომხედავდა მამაჩემი. მარტოს როგორ გავუშვებდი, ისედაც სუსტად არის. მერე მეზობლის კაცები დავიხმარეთ, როგორც ყოველ წელს. იმ კაცის გარდა. მოვიდნენ ჩუმად, ჩამწკრივდნენ, ასისინეს ცელები. ორი ძროხა გვყავს და ორიც ხბო, ბევრი თივა კი არ გვინდა, მაგრამ შარშანდელივით გრძელი ზამთარი რომ დადგეს, ისევ ხეების ჩამოკაფვა მოგვიწევს. თოვლში რომ დავდიოდით შარშან, როგორები დავდიოდით იმ სიცივეში, წინ მამაჩემი, უკან მე, დავკაფავდით წვრილ ტოტებს, ზურგით მოვათრევდით და ვაჭმევდით ძროხებს.

მივაბინავებ საღამოს, დედასავით მეკრობიან ხბოები. დავკოცნი, დაიძინეთ-მეთქი. მე ბევრი სამეცადინო მაქვს, გვიანობამდე მიწევს ჯდომა. ცუდად კი ვხედავ ბოლო დროს, ბევრი რომ მაქვს სასწავლი, მაგის ბრალი იქნება. მამაჩემის სათვალეს ავიღებ ხოლმე, როცა ჩაეძინება. კითხვა უყვარს ძილის წინ, ოღონდ სულ ერთ გაზეთს კითხულობს. ახალი გაზეთები ჩვენამდე ისე გვიან მოდის, შეიძლება იჯდე და ის ერთი იკითხო წლიდან წლამდე.

ჰოდა უკვე რამდენი ხანია, იმ გაზეთს კითხულობს მამაჩემი.

...

წვიმა მაინც მიყვარდეს. წვიმაში არ გამოდიან ფუტკრები გარეთ. მაგრამ არ მიყვარს წვიმა.

...

წვიმა გათენდა. ვიტირე: ასეთ ამინდში სასიარულო ფეხსაცმელი არ მაქვს. არ მინდოდა მამაჩემის ბოტების ჩაცმა, დამცინებენ-მეთქი ჩემი კლასელები.

ბოლოს მაინც ჩავიცვი, სკოლას ხომ ვერ გავაცდენდი. ძალიან დიდებიც არ ყოფილა, ალბათ ამ ზაფხულს კიდევ გამეზარდა ფეხები.

იმდენი დავალებები მოგვცეს, იმდენი. ზოგი ვერ გავიგე, ცოტა გამიჭირდა მოსმენა - მთელი დღე ფეხებზე ვიყურებოდი. თან ვფიქრობდი, ვინ იცის, მამაჩემი დადის და თავის ბოტებს ეძებს-მეთქი.

...

კარის მეზობლები მაინც არ ვიყოთ. ეს ერთი ღობე მაინც არ გვქონდეს შუაში. ის კაკლის ხე მაინც არ იდგეს პირდაპირ ღობესთან, ნახევარი ტოტები იმათ ეზოში რომ აქვს გადაკიდებული. ოქტომბერი რომ დგება, სულ უთენია მიწევს ადგომა. სანამ ისინი გაიღვიძებენ, ჩამოყრილი კაკლის აკრეფა უნდა მოვასწრო. გამოერევა შემოდგომის ქარი ხეებს, მიჩეჩ-მოჩეჩავს და პანტაპუნტით ცვივა კაკალი. ცალი თვალი ღობისკენ მიჭირავს, თან კაკალს ვკრეფ, თან ყვავები დამჩხავიან თავზე.

როგორც კი კვამლი ამოვა იმათი სახლიდან, გამოვიქცევი ხოლმე.

მალე დაიწყება კაკლის კრეფა.

...

სანამ გზები ჩაიკეტება, კიდევ რა გვიჭირს. მოვა თოვლი და ამოავსებს ყველაფერს. არც გზა, არც არაფერი, ის ერთი ავტობუსიც აღარ დადის. დათვის ბუნაგს ემსგავსება სოფელი. სადღა იქნება ასეთი სკოლა, სახურავი მაინც შეეკეთებინათ. წვიმაა და ყველა კუთხეში ჩამოდის წყალი.

დღეს ამოვიდნენ, ტანსაცმელი ამოიტანეს, წიგნები, რვეულები. კიდევ რაღაც საჩუქრები. სულ ოცდახუთი ბავშვი თუ ვართ სკოლაში, ყველას გაგვინაწილებენ ალბათ. რომ მოვიდნენ, მასწავლებელმა იმ ოთახში შემიყვანა, დამტვრეული სკამები და ძველი წიგნები რომ ყრია. აქ იჯექიო, მითხრა, გარეთ არ გამოხვიდეო. ფანჯრიდან ვუყურებდი, ყუთები რომ გადმოჰქონდათ მანქანიდან. ესეოდნენ ბავშვები, ჩემი კლასელებიც. იმ კაცის ხმა მესმოდა, უნდა მივხედოთ ჩვენს სოფლებსო, ამბობდა. უნდა მივხედოთ თქვენს სკოლასო. ახალი მერხებიც უნდა ამოგიტანოთო. გული შემიქანდა, ჩემი ცისფერი მერხი არ გადამიგდონ-მეთქი.

მომინდა, გავსულიყავი და მეთქვა, სულ ტყუილად ლაპარაკობთ-მეთქი. ეგრე იცით თქვენ, მოდიხართ, დაყრით სიტყვებს, ჩვენ კიდევ, ზამთარი რომ მოვა, გაყინულ თოვლში ვთხრით შეშას შიშველი ხელებით, ჩვენი ხელით შეგვაქვს კლასში, ღუმელზე ვაწყობთ ჯერ გამოსაშრობად, ისე ცეცხლი არ ეკიდება. სკოლის დარაჯი ჩეხავს შეშას და ღია ცის ქვეშ ყრია მერე, ერთი ფარდული რა გახდა, ერთი გადაფარებული, პირდაპირ ზედ რომ არ ათოვდეს.

როგორ მინდოდა, გავსულიყავი, გუშინ თქვეს, ამოსვლას აპირებენო და დილას წითელი ბერეტიც კი დავიხურე. ჩემი თმისგან მსხვილი ნაწნავები აღარ გამოდის, მაგრამ მაინც გადავიყოფ ხოლმე შუაზე, ორად ჩამოვიწნავ.

ილაპარაკეს იმათ, მერე სამასწავლებლოში შეიყვანეს, საჭმელად. დილასვე გამზადებული ჰქონდათ სუფრა, ხაჭაპურის სუნი იდგა მთელ სკოლაში.

ისე ლამაზად ჩანს წითელი ბერეტიდან ჩამოწვრილებული ჩემი თეთრი ნაწნავები. მინდოდა გავსულიყავი, მაგრამ მასწავლებელმა მითხრა, აქ იყავი შენო. ვიდექი ფანჯარასთან და ვიყურებოდი.

...

თვალებზე ვიცანი - ისევ იმათი ფუტკარი იყო. ეგდო თაფლიანი წყლით სავსე ჭიქაში და ფართხალებდა. ხომ დაგიჭირე-მეთქი, აჰა. კოვზით ამოვიყვანე, მაგიდაზე დავსვი. გაცოცდა. დავაჭირე კოვზი და გავჭყლიტე.

ფანჯრიდან გადავაგდე, ამობუჩქულ ქრისტესისხლებში ჩავარდა.

სულ ჰყავდათ ფუტკრები, განა მაშინ არ ჰყავდათ. მაგრამ მაშინ ამ დღეში კი არ იყვნენ. სულ ფუტკრის ბზუილი მიდგას ყურებში. ხან მგონია, ერთ დღესაც დავყრუვდები და მარტო მაგ ბზუილსღა გავიგონებ. ხშირხშირად დავიხედავ ხოლმე კაბაზე, მეჩვენება, ფუტკარი მყავს შემოცოცებული. სულ ხელების ქნევით დავდივარ. ქათმებიც კი გავათავეთ - იმათ ეზოში გადადიოდნენ და იქ დებდნენ კვერცხებს. აბა რად გვინდოდა ეგეთი ქათმები.

იმ კაცს თვითონაც ეგეთი თვალები აქვს, გეგონება ფუტკრები ესხდნენ. ისე დაბერდა მაგისი ცოლი, ერთხელაც არ დაუნახავს ეგ ფუტკრები.

ესე მგონია, არ დაუნახავს.

...

თივის მოტანაში ისევ სოფელი დაგვეხმარა, როგორც ყოველ წელს. მოვლენ ჩუმად მეზობლის კაცები, იმ კაცის გარდა, მოვლენ ცხენებშებმული მარხილებით და ჩვენს თივას ეზიდებიან. მამაჩემი დასტრიალებს, მე ყველიან კვერებს ვუცხობ. საღამოს თითო ჭიქა არაყს დალევენ, შეხედავენ მამაჩემს - ხსოვნა იყოსო, და წავლენ.

კარგია სოფელი. თუ გაგიჭირდა, მოვა, გვერდში დაგიდგება. დაბერდები, მოგივლის. მოკვდები, დაგმარხავს.

...

ზოგჯერ ისე მინდა, დაფასთან გამიძახონ. ყოველთვის ვიცი გაკვეთილი, მაგრამ ხელის აწევა არ მიყვარს. ზოგი მასწავლებელი რვეულებსაც არ მიმოწმებს. კი იციან, დაწერილი მექნება. მე სულ ჩუმად ვზივარ გაკვეთილებზე, ყველაფერი მოწესრიგებული მაქვს.

ზარი რომ დაირეკება, მაშინვე გარეთ გაცვივდებიან ხოლმე ჩემი კლასელები. არ არიან ცუდი ბავშვები, განა არ მელაპარაკებიან. შემომეხვევიან ხოლმე, იცინიან, მეც ვიცინი. ხან, ბურთს რომ თამაშობენ, შენც მოდიო, მეტყვიან. განა გოგოები არ თამაშობენ, მაგრამ მე არ ვერევი ეგეთ ამბებში, სათამაშოდ ხომ არ დავდივარ სკოლაში.

გეოგრაფია მიყვარს, ყველა ქვეყნის დედაქალაქი ვიცი.

...

მთელი ღამე ღავღავებდა ის ძაღლი. არ დამაძინა. ერთხელაც აიწყვეტს, ან რა ჯაჭვი უძლებს აქამდე, მგელია, ძაღლი კი არა. სულ მაგათ უნდა დამტანჯონ, მთელი ცხოვრება. მეზობელიც ეგეთი უნდა. ჯერ ის როგორი იყო, სანამ მაგათი ბალღები წამოიზრდებოდნენ და ქალაქისკენ გაიკრიფებოდნენ, ქვებს რომ უშენდნენ ჩვენი სახლის სახურავს. დაგვაყრიდნენ ქვებს, ჩამოდიოდა მერე წყალი - ძველი კრამიტით არის სახლი გადახურული. ძლივს ავდიოდი, რამე დამეფარებინა. ზამთარშიც როგორ მიჭირს, მაგრამ უნდა ავიდე და გადმოვთოვლო. მიჭირავს იმხელა ნიჩაბი, ვეჯაჯგურები. სუსტი ვარ, გალეული, ამომხედავს მამაჩემი ქვევიდან და ნაზამთრ ჩხიკვს ჰგავხარო, მეუბნება. თვითონ ვერ ამოდის მაღლა, არ ვუშვებ - გული აწუხებს და მეშინია, დასუსტებულს ფეხი არ დაუცურდეს.

...

გული აწუხებს მამაჩემს და ნახირშიც ვეღარ დადის. ეს ახალი მენახირე კი ძალიან სწრაფად ბერდება. რა ბიჭი იყო და როგორ უცებ ჩამობერდა. თუმცა მაგათ სხვანაირი დარდი იციან, მენახირეებმა.

დილას რომ გავაყოლებ ძროხებს, საღამოს მუცელდაბერილები ბრუნდებიან. მდინარის პირას აძოვებს, ჭალებში. მთელი დღე მურყნებს შორის დადიან. ჯერ კიდევ არის ბალახი, სანამ დაზამთრდება. სქლად ადევს ჭირხლი დილაობით შემოდგომის ბალახს.

ის კაცი გამახსენდა, გული რომ გაუსკდა მურყნის ჭალაში. ისიც მენახირე იყო. ადრე მოხდა ეგ ამბავი. მე კი არ მინახავს, როგორ მოასვენეს, მერე ლაპარაკობდნენ ქალები, გაშავებული ყოფილა. გულმა იცის თურმე, გული რომ გაუსკდება კაცს, გაშავდება. მეორე დღეს იპოვეს, დილას. ჭირხლი დასდებოდა სახეზე. გადაწმინდეს და შავი იყო სულ. მთლად შავი ჰქონდა თურმე სახე.

...

ეს მეზობელი ქალები კიდევ, ჩამოდგებიან და მთელი დღე ყბას არ გააჩერებენ. ჭორიკანები. იმის ცოლიც კარგად ჩამოეყუდება ხოლმე. ქალი დაბერდა და მეტი საქმე არა აქვს. გავივლი, გაჩუმდებიან, ცერად გამომხედავენ. ამხელა ქალებს მეტი საქმე როგორ არა აქვთ-მეთქი, ვფიქრობ. აბა ჩემსავით ობლები იყვნენ.

...

მასწავლებელს ვუთხარი, ხვალ სკოლიდან დამითხოვეთ-მეთქი, მე და მამაჩემმა კარტოფილი უნდა ამოვთხაროთ.

კარგიო. თავი დამიქნია.

დილას წავედით, ტომრები წავიღეთ, წერაქვები. მძიმე სათხრელია შემოდგომის მიწა. თან წვიმებიც გადაება.

უცებ მომეჩვენა, რომ დედაჩემიც აქ არის: ვიღაც კრეფდა მიწიდან კარტოფილს, კალთაში იგროვებდა და ტომარაში ყრიდა. ორი თეთრი ნაწნავი უჩანდა თავსაფრიდან. როდის დაბერდა-მეთქი ასე დედაჩემი, მიკვირდა. ან რა მახსოვს, იქნებ თავიდანვე ბებერი იყო, არ მახსოვს დედაჩემი. ძუძუზე ვეკიდე რომ მოკვდა.

გავხედავდი მამაჩემს და არაფერს ამბობდა. ჩუმად იქნევდა წერაქვს.

კარგი მოსავალი იყო წელს. კარგი კარტოფილი მოგვივიდა. მიწა კი იყო მძიმე, მთელი ტანი ამტკივდა, მხრები, მკლავები. მუხლები ხომ ისედაც მტკივა. კიდევ კარგი, ანწლი დავკრიფეთ აგვისტოში და ცოტა არაყი გამოვხადეთ, არყით ვიზელ ძილის წინ მუხლებს. ზოგჯერ ერთ ჭიქასაც დავლევ, ჩუმად. მამაჩემს არ უყვარს რომ ვსვამ, მეტირება მერე. სწრაფად ჩავწვები ხოლმე, საბანს თავზე გადავიფარებ, კედლისკენ გადავბრუნდები და ისე ვტირი.

ალბათ მიცივდება მუხლები. შალის სამუხლეები უნდა მოვიქსოვო.

ზამთარიც განა შორს არის. ვიცი, ახლოს არის. ისეთი გრძნობა მაქვს, რაღაცა უნდა მოხდეს. ზამთრის წინ იცის ასე.

...

შევხედე და როგორს შევხედე: იწვა ის ჩემი ნაბოლარა ხბო, ჩემი თეთრშუბლიანი, იწვა ღობის ძირში და სისხლიანი ფეხები გამოეშვირა. მირბოდა და ჯაჭვს მიაჩხრიალებდა იმათი მგელძაღლი.

მამა-მეთქი, მამა, გამოგვხედე-მეთქი, ვიკივლე. იმ წუთში მოვედი სკოლიდან, ტანსაცმელიც არ მქონდა გამოცვლილი.

ორივე უკანა ფეხი გამოეგლიჯა. მუცელიც. იწვა, თვალები ებლიტებოდა. ხელში ავიყვანე, გულზე მოკრული მომყავდა და ვტიროდი.

მამაჩემს არაფერი უთქვამს. სულ მარტომ შევუხვიე ჭრილობები. მერე ჩემს ლოგინში ჩავაწვინე.

ვტიროდი. ვერც ტანსაცმელი გამოვიცვალე. ვიჯექი ეგრე, სისხლიანი. ხომ ვამბობდი, ვერ გაუძლებს-მეთქი ის ჯაჭვი. ხომ ვიცოდი, ვერ გაუძლებდა.

არაფერს ამბობდა მამაჩემი. მთელი ღამე თვალი არ მომიხუჭავს: დაკლავს-მეთქი, მეშინოდა. მაინც კვდებაო, იფიქრებდა და დაკლავდა.

...

ჯერ ვიფიქრე, ღამე მივალ-მეთქი, ჩუმად, სანამ სოფელს სძინავს. მერე გადავიფიქრე.

ვიჯექი შალშემოხვეული, ხბო მძიმედ სუნთქავდა ჩემი საბნის ქვეშ. ვიჯექი და პირველ მამლის ყივილს ველოდებოდი.

ცა შეტყდა და აყივლდნენ მამლები. გავედი, ძროხები წამოვყარე, სწრაფად ჩამოვწველე და გზაზე გავყარე, ნახირი რომ ჩამოივლის, თავისით გაყვებიან-მეთქი, მე მაგათთვის აღარ მეცლება.

ერთი ჭიქა რძე დავლიე. თაფლიანი წყალიც დავაყენე.

ის კაბა ჩავიცვი, რომ მეგონა, დამიპატარავდა და გამდიდებია კიდეც. გახუნებულია, მაგრამ მიხდება. ფეხსაცმელებიც კარგად გავწმინდე.

თმა ორ ნაწნავად ჩამოვიწანი. სარკეში არ ვიხედები ხოლმე, ისედაც ვიცი, როგორი ვარ.

მერე ფარდულში შევედი. ერთი სავსე ვედრო მეგულებოდა. ჯერ ვიფიქრე, ბოთლში გადმოვასხამ-მეთქი, მაგრამ რას მეყოფოდა ერთი ბოთლი ნავთი.

ავიღე ვედრო. ფრთხილად მომქონდა, ახალგაწმენდილ ფეხსაცმელზე რომ არ გადმომქცეოდა.

მეორე ხელში ჩანთა მეჭირა, სკოლას ხომ არ გავაცდენდი.

ჯერ ვედრო გადავდგი ღობის იქით, მერე გადავძვერი. ძაღლი გუშინვე დააბეს. სახლის მეორე მხარეს აბია, ვერ დამინახავდა.

მწკრივად უდგას სკები. გამოვხედავ ხოლმე, როგორ დასტრიალებს. ისე უყვარს თავისი ფუტკრები.

ჩამოვუარე. ერთი-ორი დაბზუოდა გარეთ, - შემოდგომაა, მზე გვიან ამოდის, სანამ მზე არ გამოვა, არც მაგათ უყვართ გარეთ ყოფნა.

ჩამოვუარე და ყველა სკას სათითაოდ მივასხი ნავთი.

მერე ასანთი ამოვიღე ჩანთიდან. წავუკიდე.

ვერ დავინახე, როდის გამოვიდა სახლიდან. ვერ დავინახე, როგორ გამოიქცა. ვფიქრობდი, ერთს მაინც დაიყვირებს-მეთქი, ერთხელ სახელს მაინც დამიძახებს-მეთქი.

ვიდექი და ცას სწვდებოდა ცეცხლის ალი. თავში მედგა იმათი ბზუილი და მეზობელი სახლებიდან მშვიდი, ჩუმი კვამლი ამოდიოდა. იქნება მკბენდნენ კიდეც, არაფერი გამიგია, ვუყურებდი, როგორ დარბოდა წინ და უკან და ხელებს ისე უღონოდ იქნევდა.

ამოვბუგე-მეთქი შენი ფუტკრები, - ყელიდან სიტყვა ამომივიდა.

გაჩერდა. ყელგადაჭრილ რეზინის ჩექმებში ჩაეყო პირდაპირ შიშველი ფეხები.

ვხედავდი, როგორ გამოდიოდნენ სახლებიდან, როგორ იდგნენ და გვიყურებდნენ, ჩუმად.

წლები გადის, წლები გადის-მეთქი, ბიჭო, და სოფელი ლაპარაკობს, რომ შენ ბერდები და მე გაკვეთილებს ვსწავლობ. ლაპარაკობენ, რომ ცოლ-შვილიც ჩამოგიბერდა და მე დილდილობით ხბოებს ვუმღერი, შენ რომ ქალაქში დაზრდილი შვილიშვილები გენატრებიან.

ერთად რომ მივდიოდით სკოლაში და ცისფერ მერხთან ის სკამი ცარიელი არ იყო ჩემ გვერდით, მაშინაც ლაპარაკობდა სოფელი.

ერთად რომ ვბრუნდებოდით სკოლიდან და გზაზე გადმოყრილ ვაშლებს ვკბეჩდით, მაშინაც ლაპარაკობდა სოფელი.

რომ წამოვიზარდეთ და ჩემი მუხლებისკენ გაგირბოდა თვალები, მაშინაც ხომ ლაპარაკობდა სოფელი.

ისეთი სიჩუმე იყო, მარტო ცეცხლის ტკაცუნი იდგა. იდგნენ ღობეებს მოყუდებულები, ჩუმად იდგნენ.

ეს რომ მკოცნიდა და კაბას მხდიდა იმ მინდორში, ფიჭვებს შორის, მაშინ ხომ ლაპარაკობდა სოფელი. მე რომ მაშინ მკლავები არ გამეშალა, ისე ადვილად ხომ ვერ გამხდიდა. მე რომ მაშინ არაფერი მეთქვა, ხომ არავინ ილაპარაკებდა. მამაჩემი რომ მენახირე არ ყოფილიყო, ყველა გზაზე და ყველა ბილიკზე ხომ არ დახვდებოდა გველის ენასავით გალესილი სიტყვა. გულს ხელით არ დაიჭერდა და მურყნებში არ ჩაწვებოდა, მე რომ ვიჯექი და ველოდებოდი ჩამოკაწრულ მუხლებზე მკლავებშემოხვეული, შავ თმაში ფიჭვის წიწვებდაჩრილი.

ხომ არ ვიდგებოდი ეხლა ამდენი წლის ობოლი, ძვლებზე კანგადამჭკნარ ხელებს იმისი მხრებისკენ არ გავიწვდიდი კივილით, ჩემ ყვავილებთან დადიან-მეთქი შენი ფუტკრები, ბიჭო.

თვალებდახუჭული იდგა და ისე მიყურებდა, იმისი თეთრი თმიდან და თეთრი წვერიდან ამოდიოდა თითქოს შემოდგომის ნისლი.

იდგა ესე, არაფერს ამბობდა.

წამოვედი.

ჩავიარე მთელი სოფელი სკოლამდე. მივიქნევდი ჩანთას და მომდევდა თაფლის სუნი.

თვალდახუჭულები იდგნენ და მიყურებდნენ. ქალები იყვნენ თუ კაცები იყვნენ, პირაკრულები იდგნენ, ჩუმად იდგნენ და მაინც ლაპარაკობდნენ.

კარგია სოფელი, ლაპარაკობს. კარგია სოფელი, - თუ არ დაბერდები, დაგაბერებს. დაგადნობს, საფლავს გაგიმზადებს, და თუ არ მოკვდები, ცოცხალს დაგმარხავს.

რომ შევედი, დავალებას იბარებდა მასწავლებელი. თხზულება გვქონდა დასაწერი სოფლის ცხოვრებაზე.

ხელი ავწიე, მეც დავწერე-მეთქი თხზულება. დაფასთან ვერ გავიდოდი, ფრჩხილები მქონდა ჭუჭყიანი და არ მინდოდა, ჩემ კლასელებს დაენახათ. აქედანვე წავიკითხავ-მეთქი, ჩემი ადგილიდან.

კარგიო.

წავიკითხე.

ჩემი თხზულება ერთი სოფლის ცხოვრებაზე იყო. იმ სოფელში გოგო ცხოვრობდა. გოგოს დედა ადრე მოუკვდა. მერე მამამისიც მოკვდა და მარტო დარჩა. მარტო დარჩა, ადამიანები აღარ ელაპარაკებოდნენ და ამბობდნენ, რომ ის იყო ყველაფერში დამნაშავე, რადგან მოკლე კაბების ჩაცმა უყვარდა. გადიოდა წლები და ისევ არ ელაპარაკებოდნენ და გოგო ფიქრობდა, რომ კარგად უნდა ისწავლოს, ძალიან კარგად უნდა ისწავლოს, რომ ყველაფერი უნდა ისწავლოს, მთელი ცხოვრებაც რომ დასჭირდეს, და როცა ყველაფერს ისწავლის და სკოლას დაამთავრებს, ისეთ ქვეყანაში წავა, სადაც ადამიანები დაელაპარაკებიან.

დავჯექი. ხელები მერხის ქვეშ შევმალე და გავიფიქრე:

იქნებ მართლა გავიდა ამდენი წელი.

იქნებ მართლა მოკვდა მამაჩემი.

მამაჩემი რომ არ მომკვდარიყო, იმის ფუტკრები ჩემს ეზოში ვერ გადმოვიდოდნენ.

მამაჩემი რომ არ მომკვდარიყო, დღეს საღამოს გაკვეთილები აღარ მექნებოდა სასწავლი.

მამაჩემი რომ არ მომკვდარიყო წყლის პირას, მურყნის ჭალაში.


ბმული - http://lit.ge/საკონკურსო_ნაწარმოები/წყლის_პირას,_მურყნის_ჭალაში/1594

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: ლია ლიქოკელი   Today at 4:01 am

Back to top Go down
 
ლია ლიქოკელი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: