არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  

Share | 
 

 ბელა ჩეკურიშვილი

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4288
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ბელა ჩეკურიშვილი   Mon Oct 30, 2017 8:41 am

ბელა ჩეკურიშვილი

ამბავი ცერცვისა და კედლისა

„შეაყარე კედელს ცერცვი...“ - ქართული ანდაზა


ეს მაშინ,
როცა ჩვეული მოძრაობით
კედელს მეათასედ შემაყარე,
როცა წკაპა-წკუპით ძირს ჩამოვცვივდი,
როცა ხელები ჰაერში აიქნიე ნიშნად იმისა,
რომ კედელი გლუვია,
ცერცვის მარცვალი კი ბრიყვი და სხმარტალა,
როცა იფიქრე,
რომ კედლისა და ცერცვის ამბავი ისე სანდოა,
შეხედვაც კი აღარ სჭირდება,
სწორედ მაშინ,
როცა მშვიდად მიუბრუნდი ქარს და საზრუნავს,
სწორედ მაშინ,
ფესვი გავიდგი.
სწორედ მაშინ
დაუმთავრდა სიბერწე კედლს,
ტანი გაუთბა და ნაპრალები შემომაშველა...
რა უნდა მოსთხოვო
ერთ გულუბრყვილო ცერცვის მარცვალს
ხვიარად რომ დაბადებულა,
დღენიადაგ საყრდენს რომ ეძებს
და მზად არის,
ვინც შეხვდება, გადეხვიოს.
რა უნდა მოსთხოვო
მოულოდნელად გაღვიძებულ ცერცვის მარცვალს,
როცა საკუთრი სიმწვანეც კი ისე აბრუებს,
უგზო-უკვალოდ იფოთლება და მსხმოიარობს...
და მაშინ,
როცა მზეში ოქროსრქიან ვერძებს ვითვლიდი,
ფოთლებს ვუწვდიდი შეყვარებულ ჭიამაიებს
და ღრმა ძილიდან გამოფხიზლებულ ბებერ კედელს
წყლის და მიწის ამბავს ვამცნობდი,
როცა ვცდილობდი,
ჩემს პაწაწინა ცერცვის გულში
ახალ-ახალი სასწაულები აღმომეჩინა,
გამომეხმო ყველა ზღაპარი,
რასაც დედა გვიყვებოდა მე და ჩემს და-ძმებს
გრილ და ნოტიო პარკში წოლისას,
მაშინ,
როცა მეგონა,
თუკი მოვედი,
ყველა ცოცხალ და მფეთქავ არსებას
ჩემს სიყვარულში დავარწმუნებდი,
სწორედ მაშინ,
რატომღაც უკან მოიხედე
და
შეგეშინდა.
... როგორ გიმტყუნე,
შენ ხომ ისე ალალად მენდე,
მე კი ბრიყვულად დავარღვიე ათასწლოვანი სიტყვების ტაბუ
შენ და შენს მოდგმას აკვანშიც რომ განუგეშებდათ,
რასაც სწავლობდით მამიდან შვილზე,
რასაც პაპების სიბრძნე ერქვა
და დიდპაპების გამოცდილება,
აბა, ჩემი გაღვიძება რად გჭირდებოდათ,
სიმწვანე ხომ იმდენი გქონდათ,
ცერცვის ერთი ყლორტი რა არის,
ფეხქვეშ გეფინათ.
ოდითგანვე, სხვადასხვა მარცვალს,
თქვენც ანდობდით მიწის სველ და მხურვალე საშოს,
მაგრამ კედელი
უნდა მუდამ გულცივი და ყრუ ყოფილიყო,
ცერცვის მარცვალს კი თავში ჭკუა უნდა ჰქონოდა
და ბრმა კენჭივით ესხმარტალა მის ზედაპირზე...…
და მაშინ,
როცა შენი შეშინებული ხელები დავინახე,
და მაშინ,
როცა ყელში ჩაფხრეწილ ბგერებს
გაკვირვების ავი ბოღმაც ამოაყოლე,
და მაშინ,
როცა ძვლები გაგიცივდა
და იმიტომ გამოიქეცი,
რომ კედლიდან ჩემი ყველა კვალი მოგესპო,
ვიდრე სხვები დამინახავდნენ, ათასწლოვანი ტაბუ იქნებ გადაგერჩინა,
სწორედ მაშინ,
ვიგრძენი რომ
შიშზე ძლიერი გრძნობაც არსებობს,
შიშზე ვერაგი გრძნობაც არსებობს,
შიშზე მარტივი გრძნობაც არსებობს,
და
შემეცოდე _
ავი ბოღმისთვის.
შეშინებული ხელებისთვის.
დამზრალ ძვლებისთვის.
შემეცოდე,
ცასაც ავხედე,
და უფრო მეტად ავეკარი დაბზარულ კედელს,
ტანი კეკლუცად შემოვხვიე,
ქვებს გავუსწორე,
ფოთლები განზე გავშალე
და
ჩუქურთმად ვიქეც..

ბმული - http://www.bu.org.ge/x1764?lang=geo

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4288
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ბელა ჩეკურიშვილი   Mon Oct 30, 2017 8:43 am

ბელა ჩეკურიშვილი

მამას

(ტრიპტიქი)

I.
ჩემთან ეძებდი,
რაც ვერ გითხრეს სატრფომ და ცოლმა,
რაც დაგიმალა დედაშენმა
და მეზობლის ქალს არ გაემეტა,
ჩემთან ეძებდი,
რაც ვერ მოგცა ვერც რძემ, ვერც ღვინომ,
ვერ მიუხვდი წყალსა და მიწას,
ჩემთან ეძებდი,
გჯეროდა რომ მე გაგიმხელდი,
ან უნებლიედ წამომცდებოდა
და იმედით შემომყურებდი,
როგორც მდინარეებში ჩაფენილ ტყავებს შეჰყურებდნენ
ძველი კოლხები
და ზედ დალექილ ქვიშის ნამცეცებს
მისხალ-მისხალ ართმევდნენ ოქროს,
გჯეროდა,
მამის სიყვარული ის ძალაა,
ნათელისგან ბნელს რომ გამიჯნავს,
რაც ქალიშვილებს აქეზებს, რომ
აკრძალული ხილი მოწყვოტონ,
რაც წარღვნის მერე კიდობნიდან გაშვებულ მტრედებს
ზეთისხილის რტოს აპოვნინებს,
გჯეროდა,
რომ საკუთარი სისხლი გეტყოდა იმ საიდუმლოს,
სამოთხიდან განდევნის დღეს რომ დაუმალეს
ქალებმა კაცებს
და მელოდი,
ღამეს მითევდი,
მხრებზე მისვამდი
და ნაძვის ხეების დახატვაშიც მეხმარებოდი,
ნებას მაძლევდი, შენს ძვლებზე მევლო
და საქანელად
შენი გული გადამერწია,
არ იშურებდი,
რაც დააკელ სატრფოს და დედას,
რაც დაგავიწყდა ცოლისთვის და
არ არგუნე მეზობლის კახპას,
ფრთებს მისწორებდი აფერენის წინ და
ნუგბარი რომ მომაკლდებოდა,
საკუთარი ხორცით მკვებავდი,
იცდიდი.
მაგრამ დაგავიწყდა,
რომ შვილები
პირველ რიგში მშობლებისგან გარბიან ხოლმე,
გარბიან, რადგან მათი სიყვარული
ნელ-ნელა ყელზე გამობმული ქვასავით მძიმდება
და ცურვისას ფსკერისკენ მიათრევს,
რომ ქალიშვილებს
მისჯილი აქვთ უცხო მამრების კვალზე წანწალი,
რომ ეშინიათ,
სიყვარული მამებსაც რომ გაუნაწილონ,
სამსხვერპლო კოცონს მხურვალება დაეკარგება,
რომ ისინი
არასოდეს არ ამხელენ იმ საიდუმლოს,
სამოთხიდან განდევნის დღეს რომ დაუმალეს
ქალებმა კაცებს.

II.
მისხნიდი, რომ ეს ყინულის ლოლოები,
გველეშაპის კბილებია,
ზამთრობით რომ ჩვენს ეზოში სახლობს.
მიხსნიდი, რომ თუ დავხატავ
ნაძვებს, ფერადმძივებიანს,
თოვლის კაციც მივუხატო ახლოს.
რომ პატარა ქალბატონი,
თუ იქნება ხუთოსანი,
მამის გულში მას ვერავინ შეცვლის,
რომ ხოჭოებს სიბნელეში
ზურგები აქვთ უთოსავით
და ძალიან ეშინიათ ცეცხლის.
მიხსნიდი, რომ თუ იადონს
გამოვუშვებთ გალიიდან,
ბევრი ფრენით ეტკინება ფრთები,
რომ ზღაპრული დევის გვერდით
მუდამ დევის ქალი იდგა,
დევგმირებს კი ზოგჯერ დღესაც ვხვდებით.
მიხსნიდი, რომ სადედოფლო კოშკს და მიწას,
უცხო მოყმე მოადგება ბევრჯერ,
რომ ათასგზის დამიდებენ
ზავს და ნიძლავს
და თუ მინდა გამარჯვება შევძლო,
ნუ გავყვები ლაბირინთში
ძაფის გორგალს,
ნუ გავამხელ მამისეულ ანდერძს.
მიხსნიდი, რომ
ქმარი ხეებს ასხამს ფოთლად,
მაგრამ მამას ღმერთი ერთხელ გვაძლევს...

III.
როცა მითხარი,
აყვავებულ ალუბალზე მშვენიერი იქნები და
ბაობაბის ხეზე ძლიერიო,
დაგიჯერე.
წყალში რა გინდა,
თევზზე უფრო ელასტიურ სხეულს მოგცემ და
ის სახლი, შენ რომ აგიშენებენ,
მარჯნებზე მტკიცე იქნებაო,
დაგიჯერე.
ცას რას შესცქერი,
შენი თვალები ფრინველის ფრთებზე სწრაფი იქნება და
მზეც თვითონ მოვა შენთანო,
რომ მეუბნებოდი,
დაგიჯერე.
წამოდი,
ფუტკრებს ან ისეთი ერთგულება სად შეუძლიათ,
ან იმგვარი თავისგანწირვა,
როგორც იმ თიხას,
კაცის ფორმა რომ მივეცი და
წყვილს რომ ნატრობსო,
დაგიჯერე
და წამოგყევი.
შენ კი ის თიხა ჩემზე მეტად გიყვარდა მაინც,
რადგან პირველქმნილებას
სხვა ხიბლი და სიხარული ახლავს ყოველთვის,
ამიტომ აღარ გამიმხილე,
რომ ერთხელაც შემრცხვებოდა და
ტანს ფოთლებით დავიფარავდი,
არ გამიმხილე,
რომ ცოლობის გარდა,
ჩემგან დედობასაც მოითხოვდნენ,
ვიღაცის შვილი მეც ვიქნებოდი
და ყველა მამრი,
ვისაც კი სისხლით ვაზიარებდი ფეხადგმულ მზეს და
აყვავებულ ალუბლის ხეებს,
მოისურვებდა,
რომ მხოლოდ მისი ყოფილიყო
ეს ვარდისფერი ნათებაც და
ეს ოქროსფერი მხურვალებაც,
რომ მამა, ქმარი,
ძმა, შვილი და მისი ბადიშიც,
ერთმანეთის ქიშპით და ბოღმით,
ნაწილ-ნაწილ ისე დამშლიდნენ,
ჩემი პირველი საწყისიდან
მხოლოდ სახელის ასოები გადარჩებოდა....

ბმული - http://www.bu.org.ge/x1764?lang=geo

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4288
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ბელა ჩეკურიშვილი   Mon Oct 30, 2017 8:44 am

ბელა ჩეკურიშვილი

მე გხედავ შენ

გოგონები იბადებიან ყვავილებად,
საკუთარი მშვენებით რომ თვითონვე დატკბნენ
და სხვაც დაატკბონ,
იბადებიან ნიჟარებად,
მხოლოდ საკუთარ სიმღერას რომ აყურადებენ
და არად ადარდებთ გარეშე წყლები,
იბადებიან გლუვ კენჭებად,
გულის წიაღში ჩაბრუნებული თვალებით
და ცხვირ-ბაგეებით,
არასდროს რომ არ ყვავილობენ, არ მღერიან,
მაგრამ სიგლუვეს მარადიულად ინარჩუნებენ,
მაგრამ არიან გოგონები,
ალყაშემორტყმულ ქალაქში რომ დაიბადნენ
სირცხვილის გრძნობით,
ხოლო როცა ალყაშემორტყმულ ქალაქში ცხოვრობ,
სირცხვილი ერთადერთი ემოციაა,
ძვალსა და ხორცში სითბოდ რომ წვეთავს,
ქალაქს კი, როგორც ცას კამარები,
ან ჯოჯოხეთს კარიბჭეები,
ზღუდედ აკრავს სიბრიყვე და დაუნდობლობა,
და გოგონები,
მოწამლულნი სირცხვილის გრძნობით,
იმტვრევენ ხელებს
და სახლების საძირკვლად დებენ,
ითხრიან თვალებს,
აივნების და ფანჯრების გასამშვენებლად,
იფატრავენ ქათქათა მუცლებს,
სისხლში ეჭვის ვირუსი რომ არ დაუგროვდეთ,
იწყევლებიან ვაგინიდან ამოფრქვეული ყველა იმპულსით,
გამრავლებისჟამს თავები რომ იმართლონ ხოლმე,
გოგონები _
ყვავილები, ნიჟარები, გლუვი კენჭები,
ალყაშემორტყმულ ქალაქში რომ დაიბადნენ
და თავშესაფრად სირცხვილი ერგოთ,
გოგონები..

შენ არ გითქვამს, რომ ქალაქი ალყაშია,
მე ვამბობ...

ბმული - http://www.bu.org.ge/x1764?lang=geo

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4288
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ბელა ჩეკურიშვილი   Sun Dec 03, 2017 2:30 pm

ბელა ჩეკურიშვილი

ცაცხვზე და კაცზე

თემურ ჩხეტიანს

მწერ, აცივდაო,
მზემაც უკვე ძალა დაკარგა,
მაგრამ ხეები იმისთანა ცეცხლით იწვიან,
თითქოს მადლობით გვირიგებენ ახლა კარდაკარ
რაც მზისგან ერგოთ და ვერ ახშობს მჭრელი სიცივე.
ნეტავ გაჩვენა, ის ცაცხვის ხე როგორ ანათებს,
ჭიშკართან რომ დგას,
და წყლისთვის რომ გარეთ გავდივარ,
ახსენდება და ძველ ამბებზე ისევ ვკამათობთ,
მეზობლის ქალმა შემოგვისწრო კიდეც ამ დილას
რომ ვარწმუნებდი,
კი არ გაქრა, ვეღარ ახერხებს,
ხშირად ჩამოსვლას, შორს არის და გზა კი ძვირია,
სამაგიეროდ, ფოსტა მოდის იმის სახელზე,
შენ ვერ გაიგებ, გულში ვის რა გასაჭირი აქვს.
აცივდა,
მაგრამ გადავწყვიტე სოფლად დარჩენა,
ცოტა შეშა მაქვს, ცოტაც ღვინო და თავს გავიტან,
ეს ცაცხვიც როგორ დამგურგურებს, ნეტავ, გაჩვენა,
ასეთ მეგობარს არც ხანი აქვს და არც სამანი და
ვერ მივატოვებ,
თანაც მალე თოვლს რომ ჩამოჰყრის,
გავალ გავძახებ, ხან შენს სახელს, ხანაც ბიჭების,
შორს რომ არიან, გულს რა ვუყო, თორემ ამ ოხერ
ზამთარში ცაცხვიც ლამაზია, გაღმა ფიჭვებიც.

ბმული - https://www.facebook.com/notes/bella-chekurishvili/ცაცხვზე-და-კაცზე/10155971938999044/

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: ბელა ჩეკურიშვილი   

Back to top Go down
 
ბელა ჩეკურიშვილი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 2 of 2Go to page : Previous  1, 2

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: