ალუდაზე ვერ მივაღწიეთ კონსესუსს და შევეშვით.
ჯერ ალბათ, სიტყვების მნიშვნელობაზე უნდა შევთანხმდეთ, რომ სწორად ამოვიკითხოთ აზრი, მერე იდეაზე და სულ ბოლოს იდეალებზე.
საინტერესოა, შენი მსჯელობა, მაგრამ მე შინაარს ვიმოწმებ, როდესაც მწუხარე, მლოვიარე მიდამოს ვუჭერ მხარს.
ღამის წყვდიადში ჩაფლული, გამტკნარებული (გლოვიარე) სახით მოჩანს ქისტების მიდამო.
ბნელ ხევზე მოსჩქეფს გულამღვრეული მდინარე (გულამღვრეულია რაღაცა დიდი განცდის გამო).
მთები სისხლიან ხელ - პირს იბანენ წყალზე, რადგან ბევრი მომკვდარა მათ მკერზე.
და ბოლოს:ავტორი აკონკრეტებს საერთო (მიდამოს, მდინარის, მთის და ადამიანის) განწყობას.
"ძმის მკვლელის სისხლი სწყურია, კაცი რომ მოდის გზაზედა..."
აი, საერთო მწუხარების უშუალო მიზეზიც...
და რაც მთავარია, მკითხველი უკვე შემზადებულია ამ განწყობისთვის.

რატომ არ უნდა "მოვიხვიოთ" ყველამ ერთი აზრი, თუ ის ერთი აზრი ავტორისაა?
ე.ი. საუბარია ავტორის აზრის ამოკითხვაზე და რა რაიმეს მტკიცებაზე...
დამავიწყდა მეთქვა, რომ მე არა ვარ დემოკრატი
მე კამათის წინააღდეგი ვარ, მით უფრო დამცრობა შეურაცხყოფისა...
გამოვთქვათ ჩვენი მოსაზრებები და თუ დაახლოების პერსპექტივა იკვეთება გავაგრძელოთ მსჯელობა, თუ არა და რა აზრი აქვს? ჭეშმარიტება მოცემულობაა და მისი დაკარგვის საფრთხე სწორედ კამათშია მოსალოდნელი.

"სხვა რიგის შიშზე" კარგად წერს თამაზ ჩხენკელი "ტრაგიკულ ნიღბებში".
ისე, მდგომარეობას ფერიცა აქვს და გემოც.

დიდი მადლობა. ნამდვილად ჩუგუაშვილი კითხულობდა, გამახსენდა.
მე ძალიამ მომეწონა მისი წაკითხული. თქვენც თუ მოუსმენთ დამერწმუნებით, რომ ტექსტი სრულიად თავისუფალია, არასწორი დიალექტიკური მახვილებისგან, პათეტიკისგან და ზოგადად გადაჭარბებული ემოციისგან.
სხვათა შორის, კითხვის ტრადიციული მანერა, რომელიც რამდენიმე "კითხვის ოსტატმა" დაგვიკანონა უკვე საკმაოდ მოძველდა.
ახლები კი იშვიათად კითხულობენ, ეტყობა უჭირთ კლიშეების დარღვევა.

რა ხდება ხვალ ჩარგალში? ამირანმა მითხრა (გასვენებაზე), მაგრამ ვერ მოასწრო ბოლომდე...
თუ ვინმემ იცით, ჩვენც გაგვაგებინებთ.

ვაჟა-ფშაველას აქვს ასეთი ლექსი "შენდამი" (ეძღვნება ილიას ხსოვნას). საინტერესო ლექსია და ცოტა განმარტებასაც საჭიროებს , ვისაც დაგაინტერესებთ იქნებ თვალი გადაავლოთ ამ ლექსს და გამოთქვათ თქვენი აზრი, ან იქნებ ვინმეს უკვე აქვს ამ ლექსის შესახებ რამე ნათქვამი (ეჭვი მეპარება). გთხოვთ, ყველაფერი აქ დადოთ.
(სამწუხაროდ, აქ ვერ ამოვბეჭდე ეს ლექსი, თუ არ დაიზარებთ იქნებ კრებულებში (რჩეულში) მოძებნოთ.

ვაჟა - ფშაველა

შენდამი
(ვუძღვნი ილია ჭავჭავაძის ხსოვნას)

ნუ ეჭვობ, მაინც შენი ვარ,
ვიდრე სულს ვღაფავ ტანჯულსა,
მანამდე სამუდამოდა
ჩემს მზეს არ ნახავ ჩასულსა,
მაშინაც ვერ მომიშორებ
შენ გულს და გონში ჩაქსულსა.
ნუ ჰფიქრობ, ტანჯვით ცხოვრებამ
მომიკლას შენი ტრფიალი:
რად მინდა უშინაარსო
სიცოცხლე ოხერ-ტიალი?!
გასალკლდევებულს აზრითა
რას მიზამს შხამის ფიალი,
ზედ მოხეთქება მეხისა,
თავზე ყვავ-ყორანთ ფრიალი?!
დღესნამდი შენდამი ტრფობა, -
ახლა კი ვიტყვი კვეხითა, -
თუ მოვიტანე უვნებლად
გვემული ათას მეხითა,
დღეიდან ოხერმოხრები
მას ვერ გასთელენ ფეხითა,
ვერ ამომგლეჯენ გულიდან
ვერარომელი ხერხითა.

იმატებს ტანჯვა? - უწყოდე,
ტრფობაც აიწევს მეტადა.
აიშლის ფაფარს მრისხანედ,
სდგეს იალბუზის ქედადა;
ის მუხლს გიყრიდეს და შენ კი
თავს დასცქეროდე ღმერთადა.


(გაგრძელება ქვემოთ)

ვაჟა - ფშაველა

შენდამი
(ვუძღვნი ილია ჭავჭავაძის ხსოვნას)

(გაგრძელება)

შენ რომ გახსენებ, ვინ შენა?...
ნიანგნი სცქვეტენ ყურებსა,
ერთი უყურეთ, უყურეთ
მაგ სისხლის მწოველს თულებსა!...

ბრიყვების სმენა ღირსია,
ვასმინო შენი სახელი?
თვით გიცნობს, ვისაც უყვარხარ,
არ არს საჯაროდ სათქმელი!

ლოგინად ეკალს მიგებდე,
ზედა ვწვებოდე შიშველი,
გზაზეც მიფენდე, მაინცა,
რაც შემიძლიან, გიშველი.
უნდა დავადნო შენს ბედსა,
თვალი და გული ფხიზელი,
რადგან სხვა საშუალება
გამიქრა, როგორც წინწელი.

აგიგებ ხელოვნურ ტაძარს,
ბუნება ჰყვანდეს მთეველი:
ვარსკვლავნი ცისა, მზე-მთვარით,
ზღვა, ხმელეთზედა - ტყე-ველი,
ია და ვარდი უჭკნობლად
შენს თავზე ყვავილთ მრხეველი,
ბულბული, სოროდან გველის
ტკბილის ხმით გამომწვეველი,-
თვით სიხარული ერისა,
უშრეტი, დაულეველი,-
და წმინდა სული მთათ თხემთა
ჭეშმარიტების მფრქვეველი.

თავზე დაგხურავ მანდილსა,
უნდა შეგმოსო კაბითა
იაფით...ფასს თუმც ვერ სდებდენ,
ნაკერსა დიდის ჯაფითა;

ჩემთ ცრემლთა ღილებს შეგიბამ,
მოქარგულს ტრფობის ძაფითა,
უკვდავს ვქმნი შენსა სახელსა,
დღეს შემურვილსა ლაფითა,
შემკობილს აზრით და გრძნობით
მეც თან გახლდები დაფითა.

1909 წელი