არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* კახა ჭაბაშვილი"აქ, თბილისში" (მოთხრობები) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).
მოლი ბლუმის გვერდი 5 5 4
Share | 
 

 მოლი ბლუმის გვერდი

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : 1, 2, 3  Next
AuthorMessage
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: მოლი ბლუმის გვერდი   Sat Mar 26, 2011 11:45 am



მე მოლი ბლუმი ვარ, ჯეიმს ჯოისის საკულტო რომანის საკულტო პერსონაჟის სეხნია. ირლანდიური გვარ-სახელის მიუხედავად, ქართველი ბლოგერი გახლავართ და ბლოგოსფეროს უკიდეგანო სივრცეში ერთი პატარა კუთხე მაქვს დაკავებული. ჩემს არტ-ბლოგზე მუსიკაზეც ვწერ, კინოზეც, ფოტოგრაფიაზეც, მაგრამ, ძირითადი თემა, მაინც წიგნებია.

"არმურის" ფორუმის მეპატრონის ნებართვით ლიტერატურულ თემაზე დაწერილ პოსტებს აქაც განვათავსებ. იმედი მაქვს, ჩემი ნააზრევი აქაური მკითხველისთვის უინტერესო და მოსაწყენი არ იქნება.


ყველა ჩანაწერი


Last edited by bloom on Tue Mar 29, 2011 12:21 am; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts: 3483
Registration date: 09.11.08

PostSubject: Re: მოლი ბლუმის გვერდი   Sat Mar 26, 2011 11:54 am

დილა მშვიდობისა, მოლი ბლუმ!
მოდი, დავიწყოთ ამით – http://mollyblooms.wordpress.com/2011/01/21/ვარდი-სახელად-ალტინი/

და მერე – რაც გენდომება...

flower
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: Re: მოლი ბლუმის გვერდი   Sat Mar 26, 2011 12:05 pm

Admin wrote:
დილა მშვიდობისა, მოლი ბლუმ!
მოდი, დავიწყოთ ამით – http://mollyblooms.wordpress.com/2011/01/21/ვარდი-სახელად-ალტინი/

და მერე – რაც გენდომება...

flower

როგორც თქვენ ბრძანებთ Smile
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: ვარდი, სახელად ალტინი   Sat Mar 26, 2011 12:15 pm

ვარდი, სახელად ალტინი

January 21, 2011 by Molly Bloom


კაცი, რომელმაც რუსულ ლიტერატურაში საკურას სურნელი მოიტანა, თაყვანისმცემლების ნაკლებობას არც რუსეთში უჩივის და არც ისტორიულ სამშობლოში - საქართველოში. ამიტომ, ამ პოსტის მიზანი ბორის აკუნინის სადიდებელი დითირამბის მღერა არ გახლავთ. დახვეწილი ინტელექტუალი და ქალების გულთამპყრობელი ერასტ ფანდორინი ისედაც უსაზღვროდ პოპულარულია.

უბრალოდ, მინდოდა, თქვენთვის ის ალუზია გამეზიარებინა, რომელიც ფანდორინების საგის ერთ-ერთ წიგნში - "ალტინ-ტოლობასში" აღმოვაჩინე. ან, იქნებ, მომეჩვენა კიდეც... ამის განსჯა უკვე მათთვის მომინდვია, ვისაც ჩემს ბლოგზე სტუმრობის სურვილი გაუჩნდება.

ჰოდა, იმას მოგახსენებდით, ამას წინათ, რომელიღაც რუსულ ტელეარხზე, შონ კონერის და პირტიტველა კრისტიან სლეიტერის მონაწილეობით უმბერტო ეკოს უცნობილესი რომანის ეკრანიზაციას გადავაწყდი. კინომცოდნეობას არ დავიჩემებ, მაგრამ ვიტყვი, რომ კარგი ფილმია, რიგიანი რეჟისურით და საუკეთესო სამსახიობო ნაკრებით. თანაც, თემატურად დღემდე აქტუალური. თუმცა, რელიგიური ფანატიზმი ცალკე პოსტის თემაა, ჩვენ ისევ ალუზიას დავუბრუნდეთ...

ეკოს "ვარდის სახელი" ბევრად უფრო ადრე ჩამივარდა ხელში, ვიდრე აკუნინთან ჩემი მგზნებარე რომანი შედგებოდა. ამიტომ, გასაკვირი არ არის, რომ ალუზიებზე ფიქრისკენ ფილმმა უფრო მიბიძგა.

თვალშისაცემად მომეჩვენა ის ფაქტი, რომ ორივე ნაწარმოებში მთავარი სიუჟეტური ინტრიგა ბიბლიოთეკის ირგვლივ იხლართება და ძირითად საფრთხეს ერთი კონკრეტული წიგნი წარმოადგენს. წიგნი, რომელსაც შეუძლია, გარკვეული გავლენა იქონიოს ადამიანებზე, თუმცა მეორე შემთხვევაში ეს გავლენა განუზომლად მასშტაბური იქნებოდა. განსხვავება ის არის, რომ ეკოსთან მკითხველის სიმპათია იმ პერსონაჟების მხარესაა, რომლებიც წიგნის სააშკარაოზე გამოტანას ემხრობიან, აკუნინთან კი პირიქით. თუმცა, ბიბლიოთეკა და წიგნი მაინც რჩება სიუჟეტის მთავარ თავსატეხად. პირველ შემთხვევაში, ეს ის ნაწარმოებია, რომელსაც ადამიანებისთვის მეტი ღიმილის და ხალისის მოტანა შეუძლია, მეორეში კი... ვინ იცის... აკუნინის უსაზღვრო ფანტაზიამ ისეთი წიგნი გამოიგონა, რომლის მიერ კაცობრიობაზე მოხდენილი გავლენის განჭვრეტა და პროგნოზირება შეუძლებელია.

ასეა თუ ისე, საინტერესოდ მომეჩვენა ის ფაქტი, რომ დეტექტივების მოყვარულთა კერპის - ბორის აკუნინის რომანში უმბერტო ეკოს აჩრდილმა გაიელვა.

რასაკვირველია, ამით იმის თქმა არ მინდა, რომ აკუნინის რომანს მსგავსი ილუზია რაიმე ზიანს აყენებს. ჩემმა ერთ-ერთმა უსაყვარლესმა მწერალმა, რომელიც ფანტასტიურად ფლობს კალამს და რომელთან ერთადაც არაერთი სასიამოვნო საღამო გამიტარებია ბუხრის პირას, სურნელოვანი ყავის ჭიქით ხელში, კიდევ ერთი გემრიელად სასუსნავი წიგნი შემოგვთავაზა, წარსულისა და თანამედროვეობის ორიგინალური მონაცვლეობით, ძალიან სახასიათო პერსონაჟებით და რაც მთავარია, იუმორით, ფათერაკებით და თავსატეხებით კარგად შეზავებული.

რაც შეეხება იმ პერსონაჟს, რომელმაც ეკოსთან ერთ-ერთი მთავარი გმირის ცხოვრებაში სამუდამოდ დატოვა კვალი, თავად კი უსახელოდ დარჩა...

აკუნინთან ის თავგანწირული და შეუპოვარი პატარა ქალია, სახელად ალტინი...


ყველა ჩანაწერი


Last edited by bloom on Tue Mar 29, 2011 12:23 am; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: ჩემი შარშანდელი წიგნები   Sat Mar 26, 2011 12:38 pm

ჩემი შარშანდელი წიგნები

January 5, 2011 by Molly Bloom


ქართველ ბლოგერებს ერთი ოქროს წესი აქვთ – დეკემბრის ბოლოს შემაჯამებელ პოსტებს წერენ და ახალ წელს ვალმოხდილნი ხვდებიან. ირლანდიური გვარ-სახელის მიუხედავად, მეც ქართველი ბლოგერი ვარ და ტრადიციას ნამდვილად არ დავარღვევდი, მაგრამ დეკემბრის ბოლოს (ანუ ათი დღის წინ) ბლოგი საერთოდ არ მქონდა და შემაჯამებელი პოსტის ნაცვლად შემწვარი გოჭის ყურებზე ვფიქრობდი.

სამაგიეროდ, ახლა მაქვს და ახლა დავწერ. დიდი ამბავი, ცოტას თუ დავაგვიანებ. 14 იანვრამდე მაინც საახალწლო რეჟიმში ვცხოვრობთ.

შემაჯამებელი პოსტის თემად, როგორც წესი, ყველაზე მნიშვნელოვან საკითხებს ირჩევენ. მოლი ბლუმმა აბა სხვა რაზე უნდა დაწეროს – შარშან წაკითხულ ძალიან კარგ და ძალიან ცუდ წიგნებს გავიხსენებ.

ზაზა ბურჭულაძის “adibas”-ზე ბევრი ითქვა და დაიწერა. მოწონებით ყველას მოეწონა. ზოგი აღფრთოვანებას ვერ მალავდა, ერთმა ჩემმა მეგობარმა – უბრალოდ კარგი წიგნია, მეტი არაფერიო ( მგონი, “უბრალოდ კარგი წიგნობაც” საკმარისია). ჩვეულებრივიაო, არავის უთქვამს.

თავის დროზე “ალი და ნინო”-ზე ამბობდნენ, ერთ ღამეში წასაკითხიაო. “adibas”-ის კითხვა ღამის 12-ზე დავიწყე, მერე ორჯერ გადავდე, სიამოვნების გახანგრძლივებას ვაპირებდი და დილისთვის ვინახავდი. ვერ მოვწყდი. 2 საათისთვის მოვრჩი. ჩემი მეგობარი მართალია – განსაკუთრებულს არაფერს ამბობს ზაზა, თითქოს ყველაფერი ნაცნობია, ათასჯერ ნანახი და გაგონილი, მაგრამ ომზე და თბილისზე ასეთი წიგნი ჯერ არავის დაუწერია. “adibas”-ი ნამდვილი თბილისი ლაივია. სამწუხაროდ, თბილისი 2008 წლის ზაფხულის შემდეგ არ შეცვლილა და არა მგონია, უახლოეს ხანებში შეიცვალოს.

კლასიკურ როკზე დაწერილი წიგნი ჩემთვის, სულ მცირე, საინტერესოა. ბასა ჯანიკაშვილის “აბსურდისტანიც” საინტერესო მეგონა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ წიგნი როკზე კი არა, ბასაზეა. თქვენ-რომ-სანრემოზე-გიჟდებოდით-მე-როკს-ვუსმენდი პათოსი და აბსოლუტურად გაუგებარი სარკაზმი უშნოა და უადგილო. შთაბეჭდილება გრჩება, თითქოს ბასას და რამდენიმე რჩეულის გარდა, “პინქ ფლოიდის” და “დიფ ფარფლის” შესახებ არავინ არაფერი იცის და მხოლოდ ავტორს მოსწონს ხარისხიანი მუსიკა. შედარებისთვის, ზურაბ ქარუმიძე, როკზე ბევრად ინტელექტუალურ მუსიკაზე დაწერილ ფანტასტიურ წიგნში, ჯაზის უბადლო ცოდნას არავის ამადლის და არც არავის დასცინის. მას ეს, უბრალოდ, არ სჭირდება.

თანამედროვე ქართული საბავშვო ლიტერატურა, სამწუხაროდ, ორივე ფეხით კოჭლობს და ამის შესამჩნევად “სანტა ესპერანსას”, “ბიბლუსის” ,,ექს ლიბრისის” და სხვა მაღაზიების თაროების გადათვალიერებაც საკმარისია. ერთი-ორი საშუალო ხარისხის მოთხრობა, საეჭვო ღირებულების იგავ-არაკები და აშკარად ცნობილი ბესტსელერების გავლენით შექმნილი ფენტეზი-რომანი ამინდს ვერ შექმნის, უკეთესის დასაწერად ჩვენი პარნასი თავს დიდად არ იწუხებს, თუმცა, სხვებს მაინც ვთარგმნით და ეს უკვე კარგია. კორნელია ფუნკეს “ქურდების მბრძანებლით”, ჯანი როდარის “ტელეფონით მოყოლილი ზღაპრებით” და როალდ დალის “ჩარლი და შოკოლადის ქარხნით” მე ვისიამოვნე და ბავშვებს მითუმეტეს მოეწონებოდათ. სულაკაურის გამომცემლობამ ასტრიდ ლიდგრენის საიუბილეო სერიის პირველი ხუთი წიგნი გამოსცა, ქარჩხაძის გამომცემლობამ – ტოლკინის ტრილოგიის მეორე ტომი… წლის მარგალიტს დეკემბრის ბოლოს, კინო “ამირანის” ფოიეში, საახალწლო გამოფენა-გაყიდვაზე მივაგენი - ”პინოქიოს” სრულიად ახალი, რობერტო ინოჩენტის ულამაზესი ილუსტრაციებით გაფორმებული თარგმანი, სხვას რომ თავი დავანებოთ, მარტო იმით არის კარგი, რომ ჩემი შვილიშვილი კოლოდის “პინოქიოს” ტოლსტოის “ბურატინოზე” ადრე წაიკითხავს.

იაფი წიგნების ეპიდემიას შედეგად ის მოჰყვა, რომ დღეს თბილისში ჟურნალი არ გამოდის, თან რომელიმე სერიის რომელიმე ტომი არ მოჰყვებოდეს. ერთი შეხედვით, ამაში ცუდი არაფერია, მაგრამ წიგნსაც ხომ გააჩნია… რამდენიმე ძირითადი ხაზიდან (მაია ბურჭულაძის და სვეტა კვარაცხელიას შემოქმედებას არ ვგულისხმობ – აქ ლიტერატურაზე ვსაუბრობთ და არა მაკულატურაზე) ჯერჯერობით, ყველაზე უარესი მსოფლიო დეტექტივების სეიფია. 30 ტომი გამოიცა და ორად ორი გამონაკლისის გარდა ისეა თარგმნილი, ისეთი ავტორებია გაფუჭებული, გული მოგიკვდება. როგორც ვატყობ, ამ პროექტის საკვანძო სიტყვა “იაფია”, რაც სრულდება კიდეც. სხვა დანარჩენს გამომცემლებისთვის მნიშვნელობა არ აქვს.

ნობელის ლიტერატურული პრემია მეტ-ნაკლებად (ამ ბოლო დროს – მეტად) კონიუქტურული რომ არის და სტოკჰოლმელი ძიები ამა თუ იმ ნაწარმოების ლიტერატურულ ღირსებებთან ერთად სხვა რაღაც-რაღაცებსაც რომ ითვალისწინებენ, ძველი ამბავია. ორჰან ფამუქის “მე წითელი მქვია” ერთი იშვიათი გამონაკლისია. თურქი უმბერტო ეკოს უგემრიელესი, აღმოსავლური კოლორიტით სავსე რომანისთვის მსოფლიოს არცერთი პრემია არ დაგენანება. ორმაგად სასიხარულოა, რომ ისეთი ქართული თარგმანი გვაქვს, რუსული გამოცემისკენ არც გაიხედავ (როგორც წესი, პირიქით ხდება ხოლმე).

ერეკლე დეისაძე აქ რა სახსენებელია, მაგრამ რამდენიმე დღის წინ, ფსიქეს უკაცრიელ ბლოგზე ხეტიალისას, საინტერესო პასაჟს გადავაწყდი და პირი დამრჩა ღია. ჩვენში დარჩეს, რაც მანდ წერია, ფსიქეს ინტელექტზე და ერუდიციაზე უფრო მეტყველებს. არა მგონია, დეისაძეს ამდენი ეფიქრა. მყვირალა სათაური რომ არა, ერთი უნიჭო და სულელური წიგნის შესახებ ვერავინ გაიგებდა. პურიტანების, ფსევდო-მორალისტების და სხვა მოყავისფრო ელემენტებისთვის იმასაც დავამატებ, რომ უნიჭო და სულელური წიგნის დაწერის უფლებას დეისაძეს საქართველოს კონსტიტუცია აძლევს.

უმადურობა იქნება, განსაკუთრებით სასიამოვნო და გემრიელად სასუსნავ წიგნებში არ ვახსენო დათო ტურაშვილის “მეცამეტე” და “ამერიკული ზღაპრები” (“ზღაპრები” დეკემბრის ბოლოს ვიყიდე, ახალი გამოსულია, წასაკითხად ოთხი საათი მეყო და უკვე მერამდენედ გამიჩნდა კითხვა – დათოს ცოლს ღამით მშვიდად როგორ სძინავს), ლაშა ბუღაძის “ლიტერატურული ექსპრესი”, ლევან ბერძენიშვილის “წმინდა წყვდიადი” (“შოკოლადში” ნაწილ-ნაწილ რომ იბეჭდებოდა და ახლახანს წიგნად გამოსცეს), მალხაზ ხარბედიას “პირადი ბიბლიოთეკა”, ზემხას “iratta.ru”, დიბისი პიერის “ვერნონ გენიოს ლითლი”, სერგეი მინაევის “Media Sapiens” (მეორე ნაწილი პირველს ჯობია), კლარკი, შეკლი და საიმაკი (ოღონდ რუსულად, ქართული თარგმანი არაფრად ვარგა) აკუნინის ექსპერიმენტული პროექტი “სიკვდილი ვახტანგურად” – ლიტერატურის და კინოს შერწყმის მცდელობა, სტაუტის დეტექტივები…

For record – ყველა ზემოხსენებული და კიდევ ბევრი სხვა წიგნი, კარგიც და ცუდიც, ჩემს პირად ბიბლიოთეკაშია განთავსებული. ოღონდ ცუდები – ყველაზე ცივ და ბნელ, ღამურებით და ჯოჯოებით დასახლებულ კუთხეში.

ეს – შარშანდელი ამბები. წელს, უკვე რამდენიმე განსაკუთრებით საინტერესო წიგნის გამოცემაა დაანონსებული. ახალი რუსულენოვანი ლიტერატურა, წვალებით და ჯახირით, მაგრამ მაინც აღწევს ჩვენს მაღაზიებამდე, დედა-ენის ძეგლთან წინასწარ დაწუნებული ბაზრობაც ამუშავდება და ვფიქრობ, ბიბლიოთეკისთვის ახალი თაროების შეკვეთა მომიწევს.


ყველა ჩანაწერი


Last edited by bloom on Tue Mar 29, 2011 12:36 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: არაპოლიტკორექტული კლასიკა   Sun Mar 27, 2011 11:20 am

არაპოლიტკორექტული კლასიკა

January 18, 2011 by მოლი ბლუმი

1818 წელს შოტლანდიელმა ექიმმა ტომას ბაუდლერმა შექსპირის პიესებიდან ვიქტორიანული მორალისთვის მიუღებელი ყველა სიტყვა და პასაჟი ამოიღო. შედეგად მკითხველმა “საოჯახო შექსპირის” სახელით ცნობილი გამოცემა მიიღო, ინგლისური ენა კი ნეოლოგიზმი “ბაუდლერიზებით” გამდიდრდა.

ლიტერატურული 2011 წელი ამერიკაში ბაუდლერიზაციის მორიგი აქტით იწყება. NewSouth Books-ი, თებერვლის შუა რიცხვებისათვის, მარკ ტვენის “ტომ სოიერისა და ჰეკლბერი ფინის თავგადასავლის“ რედაქტირებული, თანამედროვე პოლიტკორექტულობის ნორმებთან შეხამებული ვერსიის გამოცემას გეგმავს. წიგნიდან სიტყვებს ”nigger” და “injun” (წითელკანიანი) ამოიღებენ.

პროექტის ავტორს, მარკ ტვენის შემოქმედების მკვლევარს ალან გრიბენს თუ დავუჯერებთ, მწერალი ამ სიტყვებს მარტო “ჰეკლბერი ფინის თავგადასავალში” 219-ჯერ იყენებს. გრიბენის განცხადებით, ახალ გამოცემაში ”nigger”-ს და “injun”-ს “მონა” ჩაანაცვლებს.

ამერიკული ლიტერატურის შედევრის რედაქტირების მცდელობას უკვე მოჰყვა აღშფოთებულ მკითხველთა ელექტრონული წერილების წვიმა. პროექტის მოწინააღმდეგეები თვლიან, რომ მარკ ტვენის ენა ამერიკის ისტორიის ნაწილია, კონკრეტული ეპოქის რეალობას ასახავს და კლასიკური ნაწარმოების თანამედროვე კრიტერიუმების შესაბამისად შეცვლა მწერლის შეურაცხყოფაა. ამასთან, იზრდება გრიბენის მომხრეთა რიცხვიც. ტვენის „გაკეთილშობილების“ იდეას, ძირითადად, აფროამერიკელები მიესალმებიან და იხსენებენ, რომ ”ჰეკლბერი ფინის თავგადასავლის” საჯაროდ კითხვისას არაერთხელ ჩავარდნილან უხერხულ მდგომარეობაში.

საინტერესოა, რომ “ჰეკლბერი ფინის თავგადასავალი” მეოთხეა იმ წიგნთა ჩამონათვალში, რომლებსაც ყველაზე ხშირად კრძალავენ ამერიკულ სკოლებში. აკრძალვის მიზეზი ისევ და ისევ რასისტული შეფერილობის სიტყვებია. ამერიკაში სიტყვა “nigger”-ს ტაბუ ადევს და ყველა ოფიციალურ გამოცემაში მორცხვი ევფემიზმი “N-word” ანაცვლებს. თუმცა, თანამედროვე ენის ახალი, პოლიტკორექტული კრიტერიუმების დადგენა-დაცვა ერთია და 125 წლის წინ დაწერილი შედევრის რედაქტირება – მეორე…

ამერიკელების ექსცენტრულობა, დიდი ხანია, არ მიკვირს, მაგრამ ახლა მართლა გულწრფელად მაინტერესებს, რითია მიმართვა ”მონა” “nigger”-ზე ან “წითელკანიანზე” უკეთესი, ან რა დააშავა ტვენმა, თუ წიგნი იმ დროს არსებული და საყოველთაოდ მიღებული ლექსიკური მარაგის გამოყენებით დაწერა. სასაცილოა, რომ ფსევდოპურიტანი ამერიკელები რასისტულ გამონათქვამებს მსოფლიო საბავშვო ლიტერატურის ერთ-ერთ ყველაზე ჰუმანურ, თბილ, კეთილ და ანტირასისტულ წიგნში ეძებენ.

არა მგონია, ამგვარმა, ზღვარს გადასულმა კორექტულობამ, მკითხველს მეტი ტოლერანტობა შესძინოს და არც იმას ვფიქრობ, რომ რომელიმე ერის პოლიტიკური მენტალიტეტის ფასადზე მსგავსი მეთოდებით ზრუნვა სასიკეთო და შედეგიანი აღმოჩნდება გნებავთ, თვითონ იმ ერისთვის და გნებავთ, ნებისმიერი ეთნოსისათვის, რომელსაც რასიზმი საკუთარ ტყავზე უწვნევია. პოლიტკორექტული რედაქტირება მარკ ტვენს, ალბათ, ბევრს არაფერს დააკლებს, წლების შემდეგ ალან გრიბენს, ტომას ბაუდლერის მსგავსად, უხერხული ღიმილით და მხრების აჩეჩვით გაიხსენებენ. ახლა მხოლოდ ერთის თქმა შეიძლება – 21-ე საუკუნის სეკულარული სახელმწიფო მაგალითს ვიქტორიანული ინგლისისგან არ უნდა იღებდეს.



ყველა ჩანაწერი


Last edited by bloom on Tue Mar 29, 2011 12:37 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: პარიზის ღვთისმშობლის მეჩეთი   Sun Mar 27, 2011 11:26 am

პარიზის ღვთისმშობლის მეჩეთი

January 27, 2011 by მოლი ბლუმი

52 წლის რუსი მწერალი ელენა ჩუდინოვა მოსკოვში ცხოვრობს. რამდენიმე რომანის, ინგლისის ისტორიაზე დაწერილი საბავშვო წიგნების და პუბლიცისტური წერილების ავტორია. გამოსცემს ჟურნალ “ექსპერტს”, თუმცა მისი სახელი, ალბათ, სამუდამოდ დარჩებოდა მხოლოდ ლიტერატურათმცოდნეთა და პოლიტოლოგთა ვიწრო წრისთვის ცნობილი, რომ არა სკანდალური რომანის – “პარიზის ღვთისმშობლის მეჩეთის” იდეა.

ნაწარმოების სიუჟეტი არც თუ შორეულ 2048 წელს ვითარდება. დასავლეთ ევროპაში ძალაუფლებას ხელთ მუსლიმი იმიგრანტები იგდებენ. შარიათს კანონის ძალა აქვს, კათოლიკური ტაძრები წაბილწული და განადგურებულია, ნოტრ-დამი ალ-ფრანკონის მეჩეთად არის გადაკეთებული. ფუნქციადაკარგული კათოლიკური ეკლესია მხოლოდ კულტურულ ორგანიზაციას წარმოადგენს. ფრანგები, რომლებმაც ისლამის მიღებაზე უარი თქვეს, გეტოში ცხოვრობენ. კათოლიკე ტრადიციონალისტების მცირერიცხოვანი რაზმი თავს კატაკომბებს აფარებს. წინააღმდეგობის მოძრაობის წევრები წმინდა პიუს X-ის საძმოსთან ერთიანდებიან და უკანასკნელ ხმაურიან აქციას – მეჩეთად ქცეული ნორტ-დამის ხელში ჩაგდებას, შემდგომ კი აფეთქებას გეგმავენ… მთავარი სიუჟეტური ხაზის ეს განშტოება უდავოდ მეორე მსოფლიო ომის დროინდელი ცნობილი La Résistance-ით არის შთაგონებული.

“პარიზის ღვთისმშობლის მეჩეთი” 2005 წელს, პარიზში სტუდენტური გამოსვლების დაწყებამდე რამდენიმე თვით ადრე, გამოსცეს და დღეისათვის უკვე ითარგმნა ინგლისურ, ფრანგულ, ნორვეგიულ, სერბულ და თურქულ ენებზე. წიგნის საფრანგეთში დაბეჭდვა მხოლოდ 2009 წელს მოხერხდა – გამომცემლები არაპოლიტკორექტულ ნაწარმოებს უფრთხოდნენ. რა თქმა უნდა, სკანდალი ისეთი საკმაზია, ნებისმიერ ნაწარმოებს რომ უხდება გნებავთ, პოპულარობის და გნებავთ, კომერციული თვალსაზრისით, მაგრამ ისლამის ფანატებთან რელიგიურ თემაზე ხუმრობა იმდენად სახიფათო თამაში გახლავთ, რომ ყველანაირ არგუმენტს აბათილებს. ამიტომ გასაკვირი არ არის, რომ ტრადიციულ თურქეთში რომანი მეკობრული ხერხით გაავრცელეს.

“პარიზის ღვთისმშობლის მეჩეთი” ფორმალურად სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრს მიეკუთვნება. თუმცა, დაკვირვებული მკითხველი თვალის ერთი შევლებითაც იოლად აღმოაჩენს, რომ რომანს ბევრისთვის საყვარელ sciense fiction-თან, ქრონოლოგიური ჩარჩოს გარდა, თითქმის არაფერი აკავშირებს. თავად ავტორი თვლის, რომ “მეჩეთი” ანტიუტოპიური რომანია. ალბათ, ამის გამო აირჩია მოქმედების დროდ 2048 წელი – თვალშისაცემია ალუზია ჯორჯ ორუელის “1984″-ზე, თუმცა, ისიც უნდა ითქვას, რომ დღემდე ცნობილი ყველა ანტიუტოპია ტოტალიტარული სისტემის და დიქტატურული სახელმწიფოს წინააღმდეგ ილაშქრებს, ჩუდინოვას შეხედულებებს კი აშკარად ქსენოფობიის ფრიად უსიამოვნო და საშიში სუნი უდის.

ჩუდინოვა საკუთარ მოსაზრებების აფიშირებას რომანის მიღმაც არ ერიდება. “მე არ მსურს მოსკოვის სახალიფოში ცხოვრება” – აცხადებს მწერალი ერთ-ერთ საჯარო ინტერვიუში და პანისლამისტური აპოკალიფსის უკვე რეალურ ცხოვრებაში განხორციელებას წინასწარმეტყველებს. თანამედროვე ქრისტიანული ცივილიზაციების მოსალოდნელი მსხვრევის სქემას ჩუდინოვა რუსეთის მაგალითზე განიხილავს და კოლაფსის მთავარ მიზეზად რუსული სახელმწიფოს და ეკლესიის ზედმეტად დემოკრატიულ და ლიბერალურ (!) პოლიტიკას ასახელებს.

ისლამური სამყარო განსაკუთრებით მძაფრად რეაგირებს ნებისმიერ მხატვრულ ნაწარმოებზე, რომელიც ოდნავ მაინც სცილდება რელიგიური დოგმატის მკაცრ ფარგლებს (მაგალითისთვის, ალბათ, სალმან რუშდის “სატანური ლექსები” და წინასწარმეტყველ მუჰამედის ნორვეგიულ კარიკატურებთან დაკავშირებით აგორებული სკანდალიც იკმარებს) საინტერესოა, რომ მწერალს, რომელიც ისლამს მონების რელიგიას და ქრისტიანობის მთავარ მტერს უწოდებს, პროისლამისტურმა ძალებმა მხოლოდ კრიტიკა აკმარეს. გაუგებარია, რა არის ასეთი ლმობიერების მიზეზი… როგორც წესი, ისლამური სამყარო მსგავს გამოსვლებს ბევრად უფრო რადიკალური ნაბიჯებით პასუხობს ხოლმე, მაგრამ ჩუდინოვას ჯვაროსნული ლაშქრობა რატომღაც არა მარტო დაუსჯელი, თითქმის შეუმჩნეველიც კი დარჩა. როგორც ჩანს, რუსი მწერალი სერიოზულ მოწინააღმდეგედ არ ჩათვალეს.

თუმცა, როგორც ამბობენ, “ასჯერ გაგონილს ერთხელ ნანახი სჯობიაო” – “პარიზის ღვთისმშობლის მეჩეთი” , სპეციფიკური ხასიათის მიუხედავად, ან, იქნებ, სწორედ ამის წყალობით, უინტერესო საკითხავი არ უნდა იყოს. მით უმეტეს, რომ რელიგიური შეუწყნარებლობის და ქსენოფობიის პრობლემა არც ოდესღაც ტოლერანტული საქართველოსთვის არის უცხო. ამიტომ, ვფიქრობ, რომანს ადგილი ჩვენს წიგნის თაროებზე თუ არა, ელექტრონულ ბიბლიოთეკებში მაინც მოეძებნება.




ყველა ჩანაწერი
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: ასტრიდი - ღიმილის ორდენის კავალერი   Tue Mar 29, 2011 9:07 am

ასტრიდი – ღიმილის ორდენის კავალერი

February 18, 2011 by მოლი ბლუმი

მას შეეძლო, ერთი თავისი პერსონაჟის სიტყვები გაემეორებინა – “რომ არ ვარსებობდე, ჩემზე უკეთესი გამოგონება ამქვეყნად არ იქნებოდაო” – და ეს სრული სიმართლეა, მაგრამ, საბედნიეროდ, ასტრიდ ლინდგრენი არსებობს და ჩვენ მისი გამოგონება არ დაგვჭირვებია. შვედი მეზღაპრის გმირებიდან ჩემი პირველი ნაცნობი პეპი გრძელი წინდა იყო – კარგად მახსოვს, სიცხიანს და მისავათებულს დედამ მომიტანა საჩუქრად – იცოდა, რომ ახალ წიგნზე მეტად ვერაფრით გამახარებდა. ვიწექი ფუმფულა ბალიშებში ჩაფლული, სიცხისგან თავი მტკიოდა და თვალები მიბრჭყვიალებდა, მაგრამ წიგნი ვერანაირად ვერ გამაგდებინეს ხელიდან – სუნთქვაშეკრული მივყვებოდი უკან პეპის, ტომსა და ანიკას… მათთან ერთად მივძვრებოდი ფუღუროში, ქურდბაცაცებს თავზარს ვცემდი, კუნძულზე ვმოგზაურობდი და, თქვენ წარმოიდგინეთ, უკვე გამოჯანმრთელებულმა მაჭკატების გამოცხობაც კი ვცადე, ოღონდ ეს ამბავი მაინცდამაინც მხიარულად არ დამთავრებულა

ძალიან მალე, მეგობრის ბიბლიოთეკაში “სახურავის ბინადარი კარლსონი” აღმოვაჩინე და ეს პატარა, მსუნაგი და გოდორა არსება ისე შემიყვარდა, საღამოობით დიდხანს ვიჯექი ხოლმე ჩაბნელებულ ოთახში, ფანჯარასთან და სულგანაბული ვაყურადებდი – საიდანმე პროპელერის ზუზუნი ხომ არ ისმის–მეთქი… ეგ კი არა, რამდენჯერმე ფანჯარის რაფაზე ფუნთუშებიანი თეფშიც დავტოვე… უსაშველოდ მინდოდა, პროპელერიან კაცუნას ჩამოექროლა, ჩემთვის ხელი ჩაევლო და მაღლა–მაღლა, სახურავზე წავეყვანე, სადაც მოუწესრიგებელ, აყრილ–დაყრილ და ათასი ხარახურით გამოტენილ სახლში “მსოფლიოში საუკეთესო კარლსონი” ცხოვრობს… ასეთი მეგობრის ხათრით დედამიწის ზურგზე არსებულ ყველა ტორტს და დარიჩინიან ფუნთუშას შეველეოდი… ვინც მიცნობს, ისინი კარგად მიხვდებიან ჩემგან გაღებული მსხვერპლის ფასს

ამის შემდეგ ლინდგრენის წიგნებს უკვე დიოგენესავით სანთლით დავეძებდი – მცირერიცხოვან მაღაზიებში, მეგობრების, ნათესავების, მეზობლების ბიბლიოთეკებში და თუ სადმე რაიმეს ვიპოვნიდი, აღტაცებული ჭყლოპინით მივარბენინებდი შინისკენ. “ლიონებერგელი ემილი” სკოლის ბიბლიოთეკას მოვპარე (დაგვიანებული ბოდიში და არც მაინცდამაინც გულწრფელი მონანიება ნათელა ბიბლიოთეკარს ), ღამით მარტო დარჩენილმა, როგორც კი დავრწმუნდი, რომ ყველას ეძინა, ბალიშის ქვემოდან გამოვაცოცე და დილამდე ვკითხულობდი დაიკო იდას, წუწურაქი მამიკოს, ჩერჩეტი მოახლე ლინას და ონავარი ემილის ამბებს. მერე კარგა ხანს ვჭირვეულობდი, გოჭუნა მიყიდეთ–მეთქი ეს, როგორც იქნა, გადამაფიქრებინეს, ხუტორ კატხულტში დამზადებული სურნელოვანი შინაური ძეხვის გასინჯვის სურვილი კი ახლაც არ გამნელებია

ახლა რომ ვუფიქრდები, დეტექტივების სიყვარული ჩემში ცნობილმა მაძებარმა კალე ბლუმკვისტმა დანერგა… მაშინ სულ ტყუილად დავსუნსულებდი აქეთ–იქით დანაშაულისა და ბოროტმოქმედთა ძებნის იმედით, სამაგიეროდ, დღემდე ამ ჟანრის მხურვალე თაყვანისმცემელი ვარ და ამის შესახებ ჩემი ბლოგის მკითხველებმა კარგად იციან

ჩემთვის ძალიან რთული ამოცანაა, ლინდგრენის სამყაროზე დავწერო და უკმარისობის გრძნობა არ დამრჩეს… იმიტომ, რომ ერთ პოსტში არანაირად არ ჩაეტევიან ისინი, ვინც მე ბავშვობას (და არა მარტო ბავშვობას) მილამაზებდა, ისინი, ვინც ძალიან მიყვარდა და ახლაც მიყვარს, იმიტომ, რომ თითოეული მათგანი ჩემი სულის ნაწილია – უკბილო და ჩლიფინა სტინა, ჯირკუტანა ჩორვენი და ბოცმანი, ძმები ლომგულები, რასმუსი და ოსკარი, რონია და ბირკი, ტედი და ფრედი, პეტერი და მალინი…

რამდენიმე დღის წინ “სახურავის ბინადარი კარლსონის” ახალთახალი, უგემრიელესი გამოცემა მაჩუქეს ვიკლანდის ფანტასტიური შავ-თეთრი ილუსტრაციებით. მოვდიოდი, მომქონდა გულში ჩახუტებული წიგნი და ვფიქრობდი – რა ბედნიერებაა, რომ საუკუნეზე მეტი ხნის წინ პატარა ქალაქ ვიმერბიუში დაიბადა გოგონა, რომელმაც ჩემში ბავშვი გადაარჩინა…

P.S. ღიმილის ორდენით იმ ადამიანებს აჯილდოვებენ, რომლებმაც სიხარული და ხალისი აჩუქეს პლანეტის ყველაზე საყვარელ და სათუთ ბინადრებს – ბავშვებს. შვედი ჯადოქარიც, ჯოან როულინგსა და ტუვე იანსონთან ერთად, ამ ორდენის კავალერია.


ყველა ჩანაწერი
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: კრისტი, ეკო, სტაუტი etc   Thu Mar 31, 2011 12:25 pm

კრისტი, ეკო, სტაუტი etc

February 3, 2011 by მოლი ბლუმი

ამ ათიოდე დღის წინ ბლოგზე საინტერესო დიალოგს შევესწარი - მერი პოპინსი და ლორდ ვეიდერი ჩვენს განათლების მინისტრთან დაკავშირებულ ლიტერატურულ ასოციაციებზე საუბრობდნენ. ერთგან მერიმ ჯონ დიქსონ კარის პერსონაჟი – სერ ჰენრი მერივეილი ახსენა, ლორდმა – “Daily Telegraph”-ის ლიტერატურული განყოფილების თანამშრომლების მიერ შედგენილი ყველა დროის 50 საუკეთესო დეტექტიური ნაწარმოების სია და ამ სიაზე დაწერილი პოსტი. დეტექტივების სიყვარული ბავშვობიდან მომყვება და ჯერ ოდნავაც არ გამნელებია. 50 წიგნი ჩემი ბლოგისთვის, ალბათ, ბევრია, ფავორიტ ოცეულს კი დიდი სიამოვნებით შევადგენ.

ჩემი საუკეთესო ოცეული კლასიკურ დეტექტივებზე დაყრდნობით ჩამოვაყალიბე, რაც იმას ნიშნავს, რომ ქვემოთ ჩამოთვლილ რომანებში დანაშაული ნაბიჯ–ნაბიჯ, დედუქციური მეთოდის გამოყენებით იხსნება, ბოროტმოქმედი პირველივე წუთებიდან მკითხველის თვალწინ ტრიალებს და წარმატებით ასრულებს ყოვლად წესიერი ადამიანის როლს, ნიღაბს კი მხოლოდ ბოლო ფურცლებზე იხსნის, უფრო სწორად, ხსნიან. ავტორთა თანმიმდევრობა აბსოლუტურად პირობითია, არც ერთ ნაწარმოებს არანაირ უპირატესობას არ ანიჭებს და, რაც მთავარია, პოსტის მკითხველს იმის შიში ნუ შეაწუხებს, რომ რომელიმე წიგნის მნიშვნელოვან სიუჟეტურ დეტალს ან სულაც დამნაშავის ვინაობას გავამხელ, დამოუკიდებელი გამოძიების საშუალებას წავართმევ და პირველი წაკითხვის სიამოვნებას ჩავუშხამებ…

ერთსაც დავამატებდი – ოცეული ჩემი გემოვნებით არის შერჩეული და დეტექტივების სამყაროს გზამკვლევს არანაირად არ წარმოადგენს, უბრალოდ, მოხარული ვიქნები, თუ ეს სია ჟანრის თაყვანისმცემლების ახალი სახელების აღმოჩენაში დაეხმარება და ძველებს – კიდევ ერთხელ გაახსენებს.

ახლა კი, როგორც ერთი თბილისური გაზეთის რედაქტორი იტყოდა – Let’s go to Mokhisi.

აი, ჩემი სიაც.

აგატა კრისტი – “აღმოსავლეთის ექსპრესი”;
აგატა კრისტი – “ათი პატარა ზანგი”;
აგატა კრისტი – “როჯერ ეკროიდის მკვლელობა”;
არტურო პერეს-რევერტე – “სევილიური ზიარება, ანუ სადოლე ტყავი”;
უმბერტო ეკო – “ვარდის სახელი”;
ბორის აკუნინი – “ლევიათანი”;
არტურ კონან დოლი - “ბასკერვილების ძაღლი”;
სებასტიან ჟაპრიზო – “სათვალიანი ქალი თოფით ავტომობილში”;
ჯონ დიკსონ კარი – “იუდას ფანჯარა”;
ჯონ დიკსონ კარი – “ადამიანი-მოჩვენება”;
დენის ლეიჰენი – “იდუმალი მდინარე”;
სიდნი შელდონი – “სისხლისმიერი კავშირები”;
ფრედ ვარგასი – “ნეპტუნის თამაში”;
დენ ბრაუნი – “ანგელოზები და დემონები”;
რექს სტაუტი – “გამბიტი”;
რექს სტაუტი – “მეტისმეტად ბევრი მზარეული”;
ჯაილს ბლანტი – “ნაზი გრიგალი”;
ბუალო-ნარსეჟაკი – “ქვრივები”;
როს მაკდონალდი. – “მძინარე მზეთუნახავი”;
ნაიო მარში – “პერის სიკვდილი”.

“აღმოსავლეთის ექსპრესი” პატარამ წავიკითხე და დღემდე მახსოვს გამაოგნებელი ფინალით განცდილი შთაბეჭდილება. დამნაშავე, რა თქმა უნდა, ვერ გამოვიცანი, თუმცა ძალიან ვცდილობდი ახლა კი ვხვდები, რომ კრისტისთან ეს ადვილია, რადგან ავტორი არც ერთ სამხილს არ გვიმალავს. დამნაშავეც და მოტივიც პირველივე ფურცლებიდან ხელისგულზე უდევს მკითხველს, უბრალოდ, დაკვირვება და ანალიზის კარგი უნარია საჭირო. “როჯერ ეკროიდის მკვლელობას” უნიკალური და განსაკუთრებული სიუჟეტი აქვს, კრისტიმ თამამი ექსპერიმენტი შემოგვთავაზა - კლასიკური დეტექტივის ერთ-ერთი ძირითადი კანონი დაარღვია და ამით რომანს განსაკუთრებული ხიბლი შესძინა. მეტს არაფერს ვიტყვი, თავად წაიკითხეთ და, მერწმუნეთ, წინ უდიდესი სიამოვნება გელით. აგატა კრისტის თაყვანისმცემლებისთვის კი მხოლოდ ერთს დავამატებდი – ალბათ, სასიამოვნო და გასაკვირი იქნება იმის გაგება, რომ ინგლისელი მწერალი მხოლოდ დეტექტივების კი არა, რამდენიმე სასიყვარულო–ფსიქოლოგიური რომანის ავტორიც გახლავთ, თუმცა ეს უკვე ცალკე პოსტის თემაა.

“ვარდის სახელი”, “ათი პატარა ზანგი” და “ბასკერვილების ძაღლი” ჯერ ფილმად ვნახე და წიგნები მერე მოვიძიე, “ანგელოზები და დემონები” – პირიქით. დენ ბრაუნს და მის რომანს ბევრი აგდებით მოიხსენიებს, მე კი მომწონს – სიუჟეტი საინტერესოდ ჩახლართული გამოდგა, თუმცა მთავარი დამნაშავე ლენგდონ-ვეტრას დუეტზე ადრე მაინც აღმოვაჩინე. უმბერტო ეკოს შემოქმედებით ტალანტს ჩემი ქება არ სჭირდება, ხოლო არტურ კონან დოილს ისეთი ადგილი უჭირავს დეტექტივის ყველა მოყვარულის გულში, უხერხულიც კი იქნება, შერლოკ ჰოლმსის არაორდინარულ პერსონაზე, დედუქციის უნარსა და ბასკერვილ–ჰოლში დატრიალებულ იდუმალ მოვლენებზე ბევრი ვილაპარაკო.

რექს სტაუტის საკულტო პერსონაჟი – ნირო ვულფი, სამძებრო საქმესთან ერთად კულინარიის ექსპერტიც არის და მისი, ყველა გაგებით უგემრიელესი დეტექტივები, საკუთრივ ჟანრის მოყვარულებთან ერთად, გურმანებსაც დააინტერესებთ. დიეტაზე მყოფ ადამიანებს ვურჩევდი, სტაუტთან შეხვედრა დიეტის დასასრულამდე გადადონ – ვულფის პირადი მზარეულის ფრიცის კულინარიული ხელოვნება და ამოუწურავი ფანტაზია ნებისმიერ შეზღუდვაზე ჩაგაქნევინებთ ხელს…

წარმოშობით ქართველი ბორის აკუნინის დახვეწილ რუსულს თავად რუსებიც აღნიშნავენ, ერასტ ფანდორინი კი სახელგანთქმულ მაძებართა გალერეის უკვე ძალიან პოპულარული პერსონაჟია. არტურო პერეს-რევერტე, მკითხველისთვის, ძირითადად ისტორიული რომანებით არის ცნობილი, ხოლო “სადოლე ტყავი”, ჩემი მოკრძალებული აზრით, ყველაზე დახვეწილი, ფილიგრანული და სტილისტურად უზადოდ შესრულებული დეტექტივია.

ფრედ ვარგასის სახელი ქართველი მკითხველისთვის მაინცდამაინც ცნობილი არ არის და ბევრმა, ალბათ, არც ის იცის, რომ მამაკაცური ფსევდონიმის უკან ფრანგული ბელეტრისტიკის ძალიან წარმატებული წარმომადგენელი – ფრედერიკა ოდუენ–რუზო იმალება. მისი ნაწარმოებების მთავარი გმირი – კომისარი ადამბერგი იმდენად სანდომიანი და მომხიბლავად ახირებული ადამიანია, შეუძლებელია, ერთი საქმე მაინც გამოიძიო მასთან ერთად და ამ სერიის სხვა წიგნებს არ დაუწყო ძებნა. თუმცა, სამწუხაროდ, ფრედ ვარგასის ერთადერთი რომანი, რომელსაც ქართულ ენაზე წავაწყდი, იმდენად უგერგილოდ იყო ნათარგმნი, რომ ავტორის საქართველოში პოპულარიზაციას ვერაფრით შეუწყობს ხელს, უფრო – პირიქით.

ახალზელანდიელი მწერალი ქალი – ნაიო მარში და მისი მთავარი გმირი – როდერიკ ალეინი იმდენად უცნობია ჩვენი მკითხველისთვის, რომ, ისღა დამრჩენია, ამის გამო სინანული გამოვთქვა – დეტექტივების ქართველი მოყვარულები უდავოდ ბევრს კარგავენ.

ჩემს სიაში ჩამოთვლილ ყველა ავტორზე ცალ–ცალკე საუბარი მეტისმეტად შორს წაგვიყვანს, ამიტომ უკვე ნათქვამს დავჯერდები და პოსტს გილბერტ ჩესტერტონის ფრაზით დავასრულებ: “დამნაშავე მხატვარი და შემოქმედია, დეტექტივი – მხოლოდ კრიტიკოსი”.

ყველა ჩანაწერი
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: ჩვენი ბავშვობის წიგნები   Fri Apr 01, 2011 11:33 am

ჩვენი ბავშვობის წიგნები

April 1, 2011 by მოლი ბლუმი

რვა წლის ვიყავი, დედამ ჰანს ქრისტიან ანდერსენის ზღაპრების მომცრო, წითელყდიანი ტომი რომ მაჩუქა. იმ დროს ზღაპარი ჩემთვის ჯადოსნური პერსონაჟებით დასახლებული, საოცარი, მაგრამ მაინც რაციონალური სამყარო იყო – მთავარი გმირი, უამრავი ფათერაკის მიუხედავად, გამარჯვებული რჩებოდა, ავი ძალები კი მარცხდებოდნენ. რა გასაკვირია, რომ ანდერსენის მინორული, “არაზღაპრულად” სევდიანი სიუჟეტები თავიდან მეუცხოვა კიდეც.

ხვალ დანიელ მეზღაპრეს დაბადებიდან 206 წელი უსრულდება, თუმცა ლიტერატურული სამყარო, 1967 წლიდან, 2 აპრილს კიდევ ერთ იუბილეს აღნიშნავს. ვინც ერთხელ მაინც შეხვედრია კალის მედგარ ჯარისკაცს, ქალთევზას, კაის და გერდას, გულუბრყვილო მეფეს, უგვან იხვის ჭუკს, შეყვარებულ პრინცს და ნაზ პრინცესას, დამეთანხმება, საბავშვო წიგნის საერთაშორისო დღისათვის უკეთესი თარიღის შერჩევა მართლა ძნელია.

მოლი ბლუმის ბლოგზე, ძირითადად, ლიტერატურაზე ვსაუბრობთ. მეტიც – დიდი იმედი მაქვს, რომ მკითხველის სიმპათიას და კეთილგანწყობას სწორედ ამის წყალობით ვიმსახურებ, რადგან ამ ბლოგის სტუმრების აბსოლუტური უმრავლესობა ისეთივე ბიბლიოფილია, როგორიც თავად გახლავართ. ბუ­ნებ­რივია, ამ ორმაგ თარიღს გვერდს ვერაფრით ავუვლიდი. ამიტომ მინდა, პატარა ექსკურსია შემოგ­თავაზოთ ზოგისთვის ახლო, ზოგისათვის კი უკვე შორეულ წარსულში და ჩვენი ბავშვობის წიგნები გავიხსენოთ.

ძალიან კარგად მახსოვს ის დრო, ხარისხიანი ლიტერატურა მხოლოდ ნაცნობობით, დახლქვეშ რომ იყიდებოდა, თუმცა, ჩვენ, რიგით მოკვდავებს, არკადი გაიდარის და ვანო ურჯუმელაშვილის მოთხრობების გარდა ხელი სხვა, ბევრად უკეთეს, გამოცემებზეც მიგვიწვდებოდა. რევოლუციამდელი ბავშვი არც მთლად გონებაჩლუნგი იყო, სათამაშოებიც ჰქონდა და, თქვენ წარმოიდგინეთ, კარგი წიგნებიც.

ჩემი ბავშვობის წიგნებიდან ყველაზე გემრიელად სელმა ლაგერლოფის “ნილსის და გარეული ბატების საოცარი მოგზაურობა” მახსენდება (ზაფხულში წავიკითხე და მაშინ ვინმეს რომ ეთქვა – ეს წიგნი, თავიდან, გეოგრაფიის სახელმძღვანელოდ იყო ჩაფიქრებულიო, ვერ დავიჯერებდი – სახელმძღვანელოებზე მაშინ სულ სხვა წარმოდგენა მქონდა), მოსკოვის ოლიმპიადიდან საჩუქრად ჩამოტანილი, ფერადი და მხიარული, ულამაზესი ილუსტრაციებით სავსე “ჩიპოლინო” დღემდე ღიმილს მგვრის – მახსენდება, პატარა ხახვებს, გოგრიკოს, მარწყვას, ალუბალას, ათასფეხას როგორ ვგულშემატკივრობდი… “ვინი პუჰის” არც თუ საბავშვო ფილოსოფიას ცოტა მოგვიანებით ჩავწვდი, დაძინებით ხომ ისე არ ვიძინებდი, მსოფლიოს ხალხთა ზღაპრების სერიიდან ერთი ტომი მაინც არ გადამეფურცლა (განსაკუთრებით აფრიკულმა და იტალიურმა ზღაპრებმა მომხიბლა)… რასპეს “ბარონ მიუნჰაუზენის თავგადასავალმა” გულიანად მაცინა, ანდერსენის ასანთის გამყიდველ გოგონაზე დარდით კი ლამის გამისკდა პატარა გული… ასტრიდ ლიდგრენის შედევრებზე საუბარი ხომ არასოდეს მომწყინდება… როდარის “ლაჟვარდისფერი ისარი”, პამელა ტრევერსის “მერი პოპინსი”, “პატარა უფლისწული” და სეტონ-ტომპსონის “მოთხროებები ცხოველებზე” ჩემი საყვარელი წიგნების სიას ოდნავ მოგვიანებით შეემატნენ.

მერე უკვე ჟიულ ვერნის, მაინ რიდის, დიუმას, კონან დოილის და ფენიმორ კუპერის დროც დადგა… თუმცა ბავშვობის წიგნები არ დამვიწყებია და არც არასოდეს დამავიწყდება - ლიტერატურის სამყაროში ჩემი პირველი მეგზურები სწორედ ისინი იყვნენ. ამიტომაც არის, რომ წიგნის მაღაზიებში ჯერ საბავშვო განყოფილებას მივაშურებ ხოლმე, მიუხედავად იმისა, რომ კარგა ხანია, გავიზარდე.

ჩემს შარშანდელ საბავშვო წიგნებზე იანვარში, ერთ-ერთ პირველ პოსტში დავწერე. ამ სამ თვეში ჩემს კარადაში ტუვე იანსონის “მუმინების ბიბლიოთეკის” პირველი სამი წიგნი (გახსოვთ ძველი საბჭოთა მულტფილმი? ), ანე კატარინე ვესტლის “მამა, დედა, რვა ბავშვი და საბარგო მანქანა” და არჩილ სულაკაურის “სალამურას თავგადასავალი” დაბინავდნენ. “სახურავის ბინადარ კარლსონის” ჯენეტ ბაჯელიძისეულ, ძველ თარგმანს, ვიკლანდის შავ-თეთრი ილუსტრაციებით კი საერთო ჩამონათვალისათვის ვერ გავიმეტებ – ყველაზე საპატიო ადგილი წიგნის თაროზე მას ეკუთვნის.

განსაკუთრებით ერთი რამ მახარებს – მსოფლიო საბავშვო ლიტერატურის კარგად ნაცნობი თუ აქამდე უცნობი შედევრების თარგმნა თანამედროვე ქართული გამომცემლობების საქმიანობის ერთ-ერთ ძირითად მიმართულებად იქცა. რამდენადაც ვიცი, არაერთი კარგი წიგნის გამოცემა იგეგმება, რასაც ბავშვებზე არანაკლებ მოუთმენლად ველოდები. იმედი მაქვს, მალე, რომელიმე სტელაჟზე, ნილსის და გარეული ბატების ჯადოსნურ ზღაპარს აღმოვაჩენ… ძველი, მწვანეყდიანი წიგნი, გარეკანზე თმააქოჩრილი ნილსი რომ ეხატა, სამწუხაროდ, სადღაც დავკარგე…

P.S. ხვალ “ექს ლიბრისი” საბავშვო წიგნის საერთაშორისო დღეს ეხმაურება და ახალ მაღაზიას ხსნის. ყაზბეგის 24-ში, “აქსისის” სავაჭრო ცენტრის შენობაში, 4 საათიდან უამრავ სახალისო საბავშვო კონკურსს და უგემრიელეს ტორტს გვპირდებიან. მე მივდივარ და თქვენც იგივეს გირჩევთ, მანამდე კი, თუ არ დაიზარებთ, აქვე, ამ პოსტის კომენტარებში, თქვენი ბავშვობის წიგნებზე გვითხარით ორიოდე სიტყვა.


ყველა ჩანაწერი
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: დაწყევლილი წიგნები   Mon Apr 04, 2011 9:34 am

დაწყევლილი წიგნები

February 14, 2011 by მოლი ბლუმი


Quote :
ჩვენ ვართ ღმერთიდან და ღმერთს უნდა დავუბრუნდეთ”

მე მინდა, შევატყობინო მსოფლიოს ყველა მამაც მუსლიმს, რომ ”სატანური ლექსები”, მისი ავტორი, გამომცემელი, ყოველი მათგანი არის ისლამის მტერი, წინასწარმეტყველის მტერი, ყურანის მტერი. ყველა ის ადამიანი, რომელიც შეგნებულად იღებდა მონაწილეობას მის შექმნაში, სიკვდილით უნდა დაისაჯოს.

მე მოვუწოდებ ყველა გულად მუსლიმს, სადაც არ უნდა იყვნენ, რომ მოკლან ისინი დაფიქრების გარეშე, რათა ამიერიდან აღარავინ გაბედოს მუსლიმების წმინდა რწმენის შეურაცხყოფა.

ყველა, რომელიც ამ წმინდა საქმისთვის მოკვდება, მარტვილია, ღმერთის რჩეულია.

ასევე, თუ ვინმე ახლოსაა სალმან რუშდისთან, მაგრამ არ ძალუძს მისი მოკვლა, ვალდებულია, შეატყობინოს ხალხს, რათა რუშდი დაისაჯოს საკუთარი ქმედებებისთვის.

ზუსტად 22 წლის წინ, 1989 წლის 14 თებერვალს ირანის სულიერმა ლიდერმა ალ-მოსავი ალ-ჰომეინიმ ინდური წარმოშობის ბრიტანელ მწერალს სალმან რუშდის სიკვდილი მიუსაჯა. ფატვა “სატანური ლექსების” თარგმნა-გავრცელებაში მონაწილე ყველა პირს ეხება. რომანი, საკუთრივ ირანის გარდა, მსოფლიოს 14 სახელმწიფოში ოფიციალურად აკრძალულია. საბედნიეროდ, განაჩენი დღემდე არ აღსრულებულა. ჩანს, სამყარო ჯერ ისევ მოაზროვნე ადამიანებით არის დასახლებული.

რელიგიური რეპრესიები „განსხვავებული“ ლიტერატურის მიმართ, როგორც ნეტარხსენებული რუსთველი იტყოდა, “არ ახალია, ძველია” - ღმერთის სახელით წიგნებს უხსოვარი დროიდან ებრძვიან. ებრაელები აპოკრიფულ თალმუდებს სპობდნენ, ქრისტიანები – არაკანონიკურად მიჩნეულ თეოლოგიურ თხზულებებს. მრავლისმეტყველია ფრაზა, რომელსაც ლეგენდა ანტიკური სამყაროს საოცრების – ალექსანდრიის ბიბლიოთეკის ხელყოფაში ერთ-ერთ მთავარ ეჭვმიტანილს ხალიფა უმარს მიაწერს – “თუ ეს წიგნები იგივეს ამბობს, რაც ყურანში წერია, ისინი საჭირო არ არის და თუ ყურანს ეწინააღმდეგება – მათი განადგურება, მითუმეტეს, აუცილებელიაო”.

სახელგანთქმული Index Librorum Prohibitorum - კათოლიკური ეკლესიის მიერ აკრძალული წიგნების სია კანონის სტატუსს 1966 წლამდე ინარჩუნებდა, დღეს კი მხოლოდ სარეკომენდაციო ხასიათს ატარებს. ეკლესია ყველა ლოიალურ კათოლიკეს ბალზაკის, დეფოს, ვოლტერის, უნამუნოს, ფლობერის, სტენდალის წაკითხვისგან თავის შეკავებას ურჩევს. გადაავლეთ სახელებს თვალი და თავად განსაჯეთ, რა უფრო საზიანოა – ამ რეკომენდაციის გაუთვალისწინებლობა თუ – პირიქით.

არ იფიქროთ, 14 თებერვლის რომანტიკული განწყობისათვის შეუფერებელ პოსტს მხოლოდ ისტორიული ექსკურსისთვის ვწერდე. ჯვაროსნული ლაშქრობები ქართული რეალობისთვისაც აქტუალურია. ღმერთის სახელით წიგნებს ჩვენთან დღესაც ებრძვიან.

ბევრს, ალბათ, არც ახსოვს, რა აურზაური მოჰყვა ლაშა ბუღაძის “პირველი რუსის” ერთ-ერთ ქართულ გაზეთში დაბეჭდვას. აურზაური რბილად ნათქვამია – ლაშას ფიზიკური ანგარიშსწორებით ემუქრებოდნენ და საჯარო მონანიებას მოითხოვდნენ. საქმე იქამდეც კი მივიდა, რომ ერთი რიგითი ქართული მოთხრობის და მისი ავტორის საკითხი პარლამენტის სხდომაზე განიხილეს. რელიგიურ-ექსტრემისტული ყაიდის გაერთიანება-კავშირები დღესაც შესაშური გულმოდგინებით ებრძვიან “ჰარი პოტერს” - ვითომ სამოთხისაკენ მიმავალ გზაზე სხვა არაფერი გვეღობებოდეს. არაკეთილხმოვან ეპითეტებს და მუქარას ვერც ზაზა ბურჭულაძე გადაურჩა, რელიგიურ-ლიტერატურული ვულკანის ბოლო ამოფრქვევას კი საერთოდ არ ვახსენებ – ისედაც ყველას პირზე აკერია…

საინტერესო ის არის, რომ ამგვარ რელიგიურ ისტერიებს სტაბილური უკუშედეგი მოაქვს – „დაწყევლილი“ წიგნების პოპულარობა განუხრელად იზრდება. სალმან რუშდის 2007 წელს ბრიტანეთის დედოფალმა რაინდის ტიტული მიანიჭა, ხოლო 2008 წელს, მკითხველების ინტერნეტ-გამოკითხვის საფუძველზე, ბუკერის პრემიის ლაურეატთა შორის საუკეთესოდ აღიარეს. პოტერიადის შვიდი წიგნის ქართულად თარგმნა ბოლო დროის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული პროექტი გამოდგა. ლაშა ბუღაძე და ზაზა ბურჭულაძე თანამედროვე პროზის ჰედლაინერებად მოიაზრებიან, ერეკლე დეისაძე კი თავისუფალი აზრის მოტრფიალე ახალგაზრობის კერპად იქცა… თუმცა, „საიდუმლო სირობის“ ლიტერატურულ ღირსებებს ყველაზე ზუსტ ეპითეტად, ვფიქრობ, მისივე სათაურის მეორე ნაწილი შეეფერება.

დასკვნა ერთია და უალტერნატივო – წიგნსა დ უწიგნურობას შორის ბრძოლაში ეს უკანასკნელი, აპრიორი, დამარცხებულია.

პოსტი აიათოლა ჰომეინის ფატვათი დავიწყე და იმ ქალის სიტყვებით დავასრულებ, რომელმაც, სასტიკი და აბსოლუტურად რეალური მუქარის მიუხედავად, რუშდის “სატანური ლექსები” ინგლისურ ენაზე თარგმნა. ამ მცირე მონოლოგს ინტერნეტში ხეტიალისას გადავაწყდი და სახელდახელოდ გადმოვაქართულე. სათქმელის უფრო ზუსტად, მკაფიოდ და ლაკონურად გადმოცემა, დამეთანხმებით, შეუძლებელია.

Quote :
მე ანა ნენსი ოუენი მქვია.

ეს, რა თქმა უნდა, ფსევდონიმია (მსურველი იოლად მიხვდება, საიდან გაჩნდა და რას ნიშნავს).

ის, რაც გავაკეთე, გავაკეთე იმიტომ, რომ მძულს ყველა ინკვიზიტორი რწმენის და სამოსის მიუხედავად.

მე არ შემიძლია, გულგრილი ვიყო კათოლიკეების მიმართ, “ქრისტეს უკანასკნელ ცდუნებას” რომ კრძალავენ და ფაშისტების მიმართ, ჰემინგუეის რომ წვავენ.

არ შემიძლია გულგრილი ვიყო მუსლიმების მიმართ, რომლებიც რეჟისორებს და მთარგმნელებს ხოცავენ და “ერთად მიმავალთა” მიმართ, რომლებიც “არასწორ” წიგნებს სიმბოლურ უნიტაზში რეცხავენ.

არ შემიძლია, გულგრილად ვუცქირო სახელმწიფო მოხელეებს, რომლებიც აკრძალული წიგნების სიას ადგენენ და ტირაჟების დაბრუნებას ითხოვენ, მართლმადიდებელ კლერიკალებს, რომლებიც დარვინიზმის აკრძალვას ცდილობენ.

და ჩემი დამოკიდებულება იმათ მიმართ, ვინც ცდილობს, საკანონმდებლო დონეზე აკრძალოს ყურანი – არაფრით არის უკეთესი.

ადამიანს უფლება აქვს, გაეცნოს ნებისმიერ წყაროს საკუთარი აზრის შესაქმნელად… ის არც ისეთი გონებაჩლუნგი პირუტყვია, როგორც ხელისუფლების სათავეში მყოფნი ფიქრობენ და არც ისეთი, როგორადაც ცდილობს თავის მოჩვენებას ისტორიის გაკვეთილების მუდმივი იგნორირებით. ის – მოაზროვნე ადამიანია. რეი ბრედბერის გაფრთხილება სამეცნიერო ფანტასტიკად უნდა რჩებოდეს და არ იჭრებოდეს ჩვენს ყოველდღიურობაში ”სატანური ლექსების” მთავარი პერსონაჟის – ჯაბრაილ ფარიშტას კოშმარების მსგავსად.



ყველა ჩანაწერი
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: Sci Fi & Fantasy ქართულად   Fri Apr 08, 2011 11:48 am

Sci Fi & Fantasy ქართულად

April 8, 2011 by მოლი ბლუმი


ქართველი მწერლები ფანტასტიკას რომ არ სწყალობენ, ვფიქრობ, საიდუმლოს არავისთვის წარმოადგენს. კარგა ხნის წინ, ამ საკითხზე გახსნილ თემას თბილისის ფორუმზეც გადავაწყდი და გამიხარდა – მარტო მე არ ვყოფილვარ ამით დაინტერესებული–მეთქი, თუმცა იმედი გამიცრუვ­და – ინფორმატიულს იმ დისკუსიას ვერაფრით დაარქმევდით და მალევე გავეშვი. არადა, გული მწყდება – ფანტასტიკა დეტექტივებზე ნაკლებად ნამდვილად არ მიყვარს.

საბჭოთა კავშირში სამეცნიერო ფანტასტიკა ლიტერატურის მოდურ მიმდინარეობად ითვლებოდა. წიგნის მაღაზიები არც თარგმნილი ნაწარმოებების სიმცირეს უჩიოდნენ და არც სამამულო ავტორებისას. ახლაც მახსოვს, როგორი პოპულარობით სარგებლობდა “თანამედროვე ფანტასტიკის ბიბლიოთეკის” ოცტომეული. ცუდი ის იყო, რომ წიგნის გარეკანზე ქართულ გვარ-სახელს იშვიათად თუ წააწყდებოდით.

ამას წინათ, მოცალეობის ჟამს, ოდესღაც წაკითხული ქართული ფანტასტიკური მოთხრობების გახსენება ვცადე, დიდხანს ვიფიქრე და მხოლოდ ალექსანდრე აბაშელის 1930 წელს დაწერილი “ქალი სარკეში” , ნუგზარ აფხაზავას მოთხრობების კრებული “მკაცრი სამხილი”, ვლადიმერ ასლამაზიშვილის “ციცქნას ახალი ფათერაკები” და გურამ ფანჯიკიძის “სპირალი” გამახსენდა; კიდევ რამდენიმე არც თუ მნიშვნელოვანი და საინტერესო მოთხრობა… სულ ეს იყო… ამაში, ჩემი მოკლე ლიტერატურული მეხსიერების გარდა, ბრალი, ალბათ, იმასაც მიუძღვის, რომ იმ დროინდელი ქართული ფანტასტიკა ავტორებისა და ნაწარმოებების სიმრავლით ვერ დაიკვეხნიდა.

სამწუხაროდ, ვითარება კარდინალურად არც დღეს შეცვლილა. ქართული პარნასი Sci Fi-ს ნანოტექნოლოგიების და ხელოვნური ინტელექტის ეპოქაშიც არ სწყალობს. ტოლკინის და როულინგის წყალობით, ჩვენთან ფენტეზია პოპულარული და ერთადერთი ხარისხიანი ნაწარმოებიც სწორედ ფენტეზის სტილშია დაწერილი – ნატო დავითაშვილის “ამბავი ლილე იროელისა” და “როცა ფრთოსანი ლომები დაბრუნდებიან” თუნდაც მხოლოდ იმიტომ არის დასაფასებელი, რომ საფუძვლად თვითმყოფადი და მდიდარი ქართული მითოლოგია და ხალხური თქმულებები უდევს.

სამაგიეროდ, კარგად თარგმნა დავიწყეთ და, დამეთანხმებით, ეს ცოტას არ ნიშნავს. მახსოვს, ბავშვობაში, აიზეკ აზიმოვის “მე, რობოტი” ქართულად წავიკითხე და კარგა ხანი ვფიქრობდი, რომანის ერთ-ერთი ცენტრალური ფიგურა – სიუზენ ქელვინი, კაცი იყო თუ ქალი (ანგლოამერიკულ სახელებში მაშინ დიდად ვერ ვერკვეოდი, ხოლო ტექსტის მიხედვით მისს სიუზენის სქესის დადგენა ჩემისთანა ნორჩ მკითხველს კი არა, ზრდასრულ ადამიანსაც გაუჭირდებოდა). შარშან, გამომცემლობა “ალიანსმა” ფაქტიურად შეუძლებელი “შეძლო” – არტურ კლარკის და კლიფორდ საიმაკის რომანები ისე თარგმნა, ფანტასტიკის ჟანრს მკითხველს თუ დაუფრთხობს, თორემ ნამდვილად ვერ მოუმრავლებს.

ილიას უნივერსიტეტის საგამომცემლო საქმიანობას, ბოლო დრომდე, არც თუ კარგად ვიცნობდი, მაგრამ ამ ორიოდე თვის წინ, “ლიგამუსში”, ერთიმეორეზე უკეთეს თარგმანებს გადავაწყდი: რეი ბრედბერის საკულტო რომანს “ბაბუაწვერას ღვინო”, ვფიქრობ, მკითხველთან განსაკუთრებული წარდგენა არ სჭირდება, კომედიური ფენტეზის ფუძემდებლის ტერი პრატჩეტის იშვიათი იუმორით დაწერილი ”მაგიის ფერის” აღმოჩენა თაროზე ჩემთვის ფრიად სასიამოვნო სიახლე იყო და, როგორც იქნა, ქართულ ენაზე როჯერ ზელაზნის “ამბერის ქრონიკების” პირველი წიგნი „ამბერის ცხრა პრინცი“ ვიხილეთ. ერთი კვირის წინ “ექს ლიბრისში” “ქრონიკების” მეორე ნაწილი – “ავალონის თოფებიც” აღმოვაჩინე. ალბათ, არ შევცდები, თუ ვიტყვი, რომ არსებული ვითარების ფონზე ჟანრის დიდოსტატების რჩეული ნაწარმოებების ხარისხიანი თარგმანები გარკვეულწილად შეგვივსებს დეფიციტს მეც და ამ სახის ლიტერატურის სხვა მოყვარულებსაც.

P.S. 25 მარტს TBC ბანკის გალერეაში გამომცემლობა “დიოგენემ” მკითხველს უმბერტო ეკოს “ვარდის სახელის” ქართული თარგმანი წარუდგინა. მადლობა “დიოგენეს” და ხათუნა ცხადაძეს, ეკო ქართულად – მართლა დიდი საჩუქარია, მე კი, დეტექტიური ლიტერატურის შედევრის თარგმნის შემდეგ, მსოფლიო ფანტასტიკის ყველა დროის საუკეთესო რომანის - რეი ბრედბერის “მარსის ქრონიკების” ახალ გამოცემას ველოდები მშობლიურ ენაზე…


ყველა ჩანაწერი
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: დეტექტივი, გურმანი, მეყვავილე   Wed Apr 13, 2011 2:53 pm

დეტექტივი, გურმანი, მეყვავილე

March 21, 2011 by მოლი ბლუმი

დარწმუნებული ვარ, დეტექტივების მოყვარულ მკითხველს სათაურის დანახვისთანავე ერთი კონკრეტული ასოციაცია გაუჩნდება და გაახსენდება, რომ მანჰეტენზე, დასავლეთის #35 ქუჩაზე ცხოვრობს ჩამრგვალებული, ჭამა-სმასა და ორქიდეებზე შეყვარებული კაცი, სახელად ნირო ვულფი. ის მთელ დღეებს კაბინეტში ატარებს, კამიუს “დაცემას” და ჰომეროსის “ილიადას” კითხულობს, გარეთ გამოსვლას ვერ იტანს, ხოლო ყოველგვარი ტრანსპორტი ფანატიკურად სძულს. თუ მაინცდამაინც გარისკა და ავტომობილით მგზავრობა გადაწყვიტა, საჭესთან აუცილებლად მისი მარჯვენა ხელი, შეუცვლელი თანაშემწე, პირადი მცველი და უამრავი სხვა ფუნქციის შემთავსებელი არჩი გუდვინი უნდა იჯდეს. ყოველდღე, რამდენიმე საათით ვულფი სახლის სახურავზე, ორანჟერეაში, თავის საყვარელ ორქიდეებს სტუმრობს და ერთადერთი, ვისაც ამ დროს მასთან საუბარი შეუძლია, მებაღე თეოდორ ჰორსმანია. ასევე არ გირჩევთ, დახვეწილ გურმანს მაშინ ესტუმროთ, როდესაც ის პირადი მზარეულის – ფრიც ბრენერის მიერ მომზადებულ კულინარიულ შედევრს აგემოვნებს.

ვულფი ყველაზე ზარმაცი ადამიანია ამქვეყნად – დროის დასაზუსტებლად კედელზე ჩამოკიდებული საათისკენ თავის მიბრუნებაც კი ეზარება. გუგულის როლს ისევ და ისევ ერთგული არჩი გუდვინი ასრულებს ხოლმე. დღის განმავლობაში ვულფი უზომოდ ბევრ ლუდს მიირთმევს და ბოთლის თავსახურებს გულმოდგინედ აგროვებს; თამბაქოს სუნს იმდენად ვერ იტანს, რომ საკმარისია, მის კაბინეტში სიგარეტს მოუკიდოთ, ჰონორარის თანხას მაშინვე ორიოდე ნული ემატება. ერთი სიტყვით, ჩერნოგორიაში დაბადებული ამერიკის მოქალაქე ნირო ვულფი იოლად და სასიამოვნოდ საურთიერთო ადამიანთა რიცხვს აშკარად არ მიეკუთვნება. მიუხედავად ამისა, სტუმრების ნაკლებობას ნამდვილად არ უჩივის და არც არის გასაკვირი - ის ხომ ერთ-ერთი უდიდესი დეტექტივია მათ შორის, ვისაც კი ოდესმე წიგნის ფურცლებზე უცხოვრია…

ოღონდ არ გეგონოთ, რომ ვულფი შერლოკ ჰოლმსივით ოთხზე დაცოცავს სამხილების მოსაპოვებლად, ლუ არჩერივით იარაღს ატრიალებს, პერი მეისონივით საფრთხეში იგდებს თავს ან მისს მარპლივით სტუმრად დაიარება ცხელ-ცხელი ჭორების მოსასმენად და ანალიტიკური დასკვნების გამოსატანად. ნივთიერი მტკიცებულებების, მოარული ხმების, ეჭვმიტანილთა მარშრუტების და საქციელის შესახებ ამომწურავ ინფორმაციას ის პროფესიონალი მაძებრებისგან შემდგარი ჯგუფის საშუალებით იღებს – ყველაზე რთულ დავალებებს საულ პენზერი ასრულებს – უმაღლესი კლასის დეტექტივი და გუდვინის მუდმივი პარტნიორი პოკერში; მეორე ადგილზე ფრედ დარკინია, რომელსაც კვალში ჩადგომასა და თვალთვალში ვერავინ შეედრება; თუ საქმე ქალის გულის მონადირებას და მისთვის თავბრუს დახვევას შეეხება – აქ უკვე ორი კეტერს არ ჰყავს ბადალი.

ამ სამეულის მიერ მოპოვებული ინფორმაცია არჩი გუდვინის ხელში გაივლის და ნირო ვულფის მაგიდაზე ხვდება, რომელიც, სავარძელზე ნებიერად გადაწოლილი და თვალმინაბული, ხან ჰარვარდის კურსდამთავრებულების მკვლელობის საქმეს იკვლევს, ხან – წითელი ზარდახშის საიდუმლოს, ხან – ცნობილი მილიონერის მკვლელებს უდგას კვალში, ზოგჯერ კი არც მთავრობისათვის მუშაობაზე ამბობს უარს და ძველი მეთაურის – პოლკოვნიკ რაიდერის მკვლელობის გამოძიებაში ებმება…

ნირო ვულფის მიერ გახსნილი ყველა საქმის გახსენება მეტისმეტად შორს წაგვიყვანს, ამიტომ მხოლოდ იმას ვიტყვი, რომ რასაც არ უნდა მოჰკიდოს ხელი, მარცხს არასოდეს განიცდის ფანტასტიური ალღოს, გენიალური ინტუიციის და ჩვეულებრივ მოკვდავისათვის მიუწვდომელი ჭკუა-გონების წყალობით. იქნებ, სწორედ ამ ფაქტორებზე დაყრდნობით ჩამოყალიბდა ერთი ყოვლად ფანტასტიკური, დაუჯერებელი და ჯერჯერობით დაუსაბუთებელი თეორია, რომლის მიხედვითაც ვულფი შერლოკ ჰოლმსისა და “ჭეშმარიტი ქალის” – აირენ ადლერის შვილია…

ასეა თუ ისე, ყველას, ვინც კი დახმარებისათვის ამ არაორდინალურ დეტექტივს მიმართავს, შეუძლია, ბოლომდე ჰქონდეს მისი პატიოსნების, ერთგულების და ურყევი პრინციპულობის იმედი – ჯერ არ ყოფილა შემთხვევა, ნირო ვულფს სიტყვისათვის ეღალატოს…

აი, ასეთია ის – რექს სტაუტის მიერ შექმნილი პერსონაჟი, ჩერნოგორიელი ჯაშუში და ჯარისკაცი, ამერიკელი მოქალაქე და დეტექტივი, ქალებისა და ავტომობილების მოძულე, ლუდისა და ყვითელი ფერის მოყვარული, ორქიდეების ტრფიალი და, უბრალოდ, ძალიან ჭკვიანი და წესიერი ადამიანი – ნირო ვულფი. ნუ შეგაშინებთ მისი ექსცენტრულობა, უკმეხობა და ჯუჯღუნა ხასიათი – მას ყველაზე ჩახლართული საიდუმლოს გახსნა და ნებისმიერი ჩიხიდან გამოსავალის პოვნა ძალუძს…

მაშ, იცნობდეთ და გიყვარდეთ – ნირო ვულფი მუდამ თქვენს სამსახურშია!



ყველა ჩანაწერი
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: თბილისის წიგნის XIII საერთაშორისო ფესტივალი   Fri Apr 15, 2011 9:50 am

თბილისის წიგნის XIII საერთაშორისო ფესტივალი

April 15, 2011 by მოლი ბლუმი

ჩემს მკითხველს, ალბათ, არ გაუკვირდება, თუ ვიტყვი, რომ თბილისის წიგნის ფესტივალს ყოველთვის დიდი ინტერესით ველოდები ხოლმე. თუმცა ღონისძიება, რომელიც წელს, 26 მაისიდან 29 მაისის ჩათვლით გაიმართება, განსაკუთრებული იქნება და ჩვეულ მოლოდინს სხვა ინტრიგაც ემატება - წიგნის გამომცემელთა და გამავრცელებელთა ასოციაციის ხელმძღვანელობის გადაწყვეტილებით, მოლი ბლუმის ბლოგი თბილისის წიგნის XIII საერთაშორისო ფესტივალის ექსკლუზიური მიმომხილველი ხდება.

პროექტი, უპირველეს ყოვლისა, წინ გადადგმული ნაბიჯია ჯერ ისევ ნეონატოლოგების მეთვალყურეობის ქვეშ მყოფი ბლოგისთვის. წინასაფესტივალო მზადებისთვის თვალყურის დევნება, შემდგომ კი უშუალოდ “ბრძოლის ველიდან” მომზადებული სპეციალური რეპორტაჟები, ვფიქრობ, ჩემს ბიბლიოფილ მკითხველსაც დააინტერესებს და, იმედი მაქვს, არც ორგანიზატორები დარჩებიან უკმაყოფილო.

კარგად მახსოვს შარშანდელი წიგნის ფესტივალი - შუა კვირაში, სამუშაო საათებს ვიპარავდი და ფილარმონიის ფოიეს მონახულებას მაინც ვახერხებდი. მაშინ უბრალოდ მკითხველი ვიყავი – წელს უკვე თქვენი კორესპოდენტის ფუნქციასაც შევითავსებ, მერე კი ერთად განვსაჯოთ, რამდენად კარგად გავართვი ამას თავი.

დღეიდან ბლოგზე სპეციალური, საფესტივალო გვერდი გაიხსნება. 26 მაისამდე, პერიოდულად, სიახლეებს, ექსკლუზიურ ინტერვიუებს და სხვა საინტერესო ინფორმაციას შემოგთავაზებთ. “მენიუსაც” მოგაწვდით – ღონისძიება მასშტაბურია, მხოლოდ წიგნების გამოფენა-გაყიდვით არ შემოიფარგლება, ორგანიზატორები არაერთ აქციას და პრეზენტაციას, გამოფენას, ფორუმს და მასტერკლასს გვპირდებიან – დამეთანხმებით, ასეთი მრავალფეროვნების ფონზე კარგი გზამკვლევი ნამდვილად არ გვაწყენს. საფესტივალო დღეებში კი საგანგებო რეჟიმში ვიმუშავებთ.

მიუხედავად იმისა, რომ წიგნის ფესტივალის გახსნამდე ჯერ საკმაო დროა დარჩენილი, უკვე ცხადია, რომ ეს ყველაფერი შარშანდელზე უკეთ იქნება ორგანიზებული. ოთხი საფესტივალო დღიდან სამი უქმეა, რაც ერთობ ხელსაყრელია იმ ადამიანებისათვის, რომლებიც მსგავს ღონისძიებებს ნებისმიერ დღესასწაულზე უფრო მოუთმენლად ელოდებიან – ხელს ვერც სამსახური შეუშლით და ვერც სასწავლებელი. გარდა ამისა, ძირითად აქციას – წიგნების გამოფენა-გაყიდვას წელს “ექსპო ჯორჯიას” პავილიონები დაეთმობა, რაც უდავოდ მისასალმებელია – ფილარმონია, ამ თვალსაზრისით, გაცილებით ნაკლებ კომფორტული იყო.

მოლი ბლუმის ბლოგი მკითხველთა და კომენტატორთა სიმცირეს ისედაც არ უჩივის, მაგრამ მინდა, ეს თემა, ერთობლივი ძალისხმევით, განსაკუთრებით ინტერაქტიული გავხადოთ. წიგნის ფესტივალი ჩვენი ზეიმია, თან სულ ოთხ დღეს გრძელდება და მოკლე დროში მაქსიმალურად ბევრი უნდა მოვასწროთ, რათა უკმარისობის გრძნობა არ დაგვრჩეს და “ექსპო ჯორჯიას” სტუმართმოყვარე პავილიონებიდან წამოღებული ლიტერატურული საგზალი მომდევნო ფესტივალამდე თუ არა, რამდენიმე კვირას მაინც ვიმყოფინოთ.



ყველა ჩანაწერი
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
bloom
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts: 39
Age: 36
Location: Tbilisi
Job/hobbies: art
Humor: strong
Registration date: 26.03.11

PostSubject: დეტექტივების კრიალოსანი   Mon Apr 18, 2011 9:45 am

დეტექტივების კრიალოსანი

April 18, 2011 by მოლი ბლუმი

მისი სახელი იაპონურად “ცუდ ადამიანს” ნიშნავს….

არადა, ეს კაცი იაპონელებმა ამომავალი მზის ორდენით დააჯილდოვეს…

არავინ იცის, რატომ აირჩია ასეთი ფსევდონიმი მწერალმა, რომლის მთავარი პერსონაჟი ყველაზე წესიერი, პრინციპული და კეთილშობილი მაძებარია მსოფლიოს გამოჩენილ დეტექტივთა გალერეაში…

ფსევდონიმის შესახებ სხვადასხვა ვერსია არსებობს და ყველაზე გავრცელებული ცნობილი ანარქისტის – მიხაილ ბაკუნინის პატივსაცემად სახელის არჩევაა, მაგრამ მთავარი ეს როდია.

ამ წვიმიან კვირა დღეს ბორის აკუნინის კრებული - “ნეფრიტის კრიალოსანი” გამახსენდა, სადაც მწერალმა გადაწყვიტა, დეტექტიური ჟანრის კლასიკოსთა მიმართ პატივისცემა გამოეხატა თავისებური, ორიგინალური მანერით და, ამავე დროს, ერასტ ფანდორინის ციკლში დარჩენილი ქრონოლოგიური ჭუჭრუტანები რამდენიმე მომცრო ზომის ნაწარმოებით შეეევსო.

კრებულში შესული ათივე მოთხრობა დეტექტივების განთქმულ ავტორებს ეძღვნება, რომელთა სახელებს თავფურცელზე ამოიკითხავთ. ცნობისმოყვარეობით აღვსილნი გადავშლით წიგნს და ფანდორინთან ხელჩაკიდებული მივიკვლევთ გზას ხიფათით, დანაშაულითა და ფათერაკებით სავსე სამყაროში, სადაც აკუნინის პირტიტველა პერსონაჟი ჩვენს თვალწინ იზრდება, ღვინდება და ვაჟკაცდება… აქვე ვპოულობთ პასუხს კითხვაზე – როგორ ჩაუვარდა ერასტს ხელში განუყრელი ნეფრიტის კრიალოსანი…

აქ უხვად გვხვდება ალუზიები, რომლებსაც აკუნინი მხოლოდ მისთვის დამახასიათებელი ოსტატობით ძერწავს და დაინტრიგებულ მკითხველს ახალ-ახალ თავსატეხს სთავაზობს.

მოთხრობა “ნაფოტების ცხოვრებიდან” ჟორჟ სიმენონისთვის დამახასიათებელი სიდინჯით, აუჩქარებლად გვიამბობს მდიდარი მეწარმის ოჯახში დატრიალებული ტრაგედიის ამბავს და უნებურად გვეღიმება – დახვეწილი დენდი ერასტ ფანდორინი წამიერად მოუქნელ მეგრეს ემსგავსება.

“1882 წლის Table-talk” ედგარ პოსთან გვაახლოვებს – თავად აკუნინი არასოდეს ყოფილა ასეთი პირქუში, მაგრამ ეს მოთხრობა ზუსტად “დეტექტივების მამის ” სტილშია გადაწყვეტილი – მარი როჟეს აჩრდილი არც თუ ძნელი შესამჩნევია.

“ბასკაკოვების სკარპეაში” იმდენად აშკარაა მინიშნებაა “ბასკერვილების ძაღლზე”, რომ ეჭვი არ გვეპარება – კვანძის გახსნა სწორედ იმგვარად არის მოსალოდნელი, როგორც ეს კონან დოილმა გააკეთა, მაგრამ ნურას უკაცრავად – “ცუდი ადამიანი” მოულოდნელ პას ასრულებს და სახტად დარჩენილ, საკუთარი დედუქციური ნიჭით ნაადრევად აღფრთოვანებულ მკითხველს მზაკვრული ღიმილით გამოსცქერის.

“ბრისტოლური ჩაის სმა” და გამჭრიახი შინაბერა მისს პალმერი, რომლის გვარიც სახელგანთქმული მისს მარპლის ანაგრამაა, არავითარ ეჭვს არ გვიტოვებს – საქმე “წმინდა ინგლისური მკვლელობების” უბადლო ექსპერტის – აგატა კრისტის ალუზიასთან გვაქვს.

“სამყაროს აღსასრულის წინ” – ის მოთხრობაა, სადაც გოთიკური თრილერი და დეტექტივი უმბერტო ეკოს საკადრისი ოსტატობით არის შეზავებული – აკუნინი რელიგიური ფანატიზმის წინააღმდეგ ილაშქრებს.

“კოშკის ტყვე ანუ სამი ბრძენის მოკლე, მაგრამ მშვენიერი გზა”, რომელიც მორის ლებლანს ეძღვნება, ჩემი აზრით, აკუნინის ყველაზე თამამი და ორიგინალური ექსპერიმენტია თუ მთელ მის შემოქმედებაში არა, ამ კრებულში მაინც. ავტორმა ფინალური აკორდის სახით სამი სერიის ნაზავი შემოგვთავაზა – ერასტ ფანდორინი და შერლოკ ჰოლმსი ერთად იბრძვიან ლეგენდარული არსენ ლიუპენის წინააღმდეგ. ამ გაბედულმა პაროდიამ აზრთა სხვადასხვაობა გამოწვია მკითხველთა და კრიტიკოსთა წრეებში, მაგრამ მე მაინც მგონია, რომ ეს იყო შესაფერი ბოლო მარცვალი დეტექტივების იმ კრიალოსანში, რომელიც აკუნინმა დიდი ოსტატობით, ფაქიზად და ჩვეული, ხანდახან შოკისმომგვრელი, გაბედულებით აკინძა.


ყველა ჩანაწერი
Back to top Go down
View user profile http://mollyblooms.wordpress.com/
 

მოლი ბლუმის გვერდი

View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 3Go to page : 1, 2, 3  Next

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) ::  :: -