არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ილტოსპირელი - მიხეილ ღანიშაშვილი

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ილტოსპირელი - მიხეილ ღანიშაშვილი   Fri Nov 02, 2012 10:56 am

მიხეილ ღანიშაშვილი

ვახტანგ მთვარელაშვილი და ხევსურთა თემა


ფშავში, სოფელ უძილაურთას, დაკრძალკვაზე ვარ. იოსებ ციგროშვილი მიყვება ერთ ამბავს, რომელიც მანამდე არ გამეგონა. ამბავი ცნობილ სახალხო მთქმელს, კაფია–გალექსების ვირტუოზსა და მოსწრებული სიტყვა–პასუხის პატრონ ვახტანგ მთვარელაშვილს შეეხება.

აი, იოსების ნამბობი:

- ბოლო დროს ძალიან ავადმყოფობდა ვახტანგი, ჩავარდნილი იყო, ვეღარც სახლიდან გამოდიოდა და ვეღარც ძველებურად ქეიფობდა. ერთხელაც, მოსაკითხად, სახლში მივადექი. იმისმა ცოლმა სუფრა გაშალა. თავად ვერა, მაგრამ მე კი დავლიე რამოდენიმე ჭიქა არაყი, ხასიათზე მოვდექი. მიუხედავად ავადმყოფობისა და სიფხიზლისა, ვახტანგი მაინც სიტყვამჭევრობდა. ბევრი რამ გავიხსენეთ ძველი ამბებისა, ადამიანებისა, შიგა და შიგ მის ლექსებსაც შევეხეთ.
– აბა, ვახტანგო, ის როგორ არი, ერთ ლექსში რო ამბობ სიკვდილზე: სიკვდილი უკან გავაბრუნე და ჩემთვი წამოღებული სუდარაც თან გავატანეო, ეხლა რაღას უპირებ მიქელასა? – ვკითხე ხუმრობინარევი კილოთი.
– რას უნდა უპირებდე? ისევაც უკან გავაბრუნებ. მაგას ჩემთან რა ხელი აქვს, ვახტანგს სიკვდილ რას მეერევა?!. – მსუბუქად ჩაეცინა ვახტანგს და განაგრძო. – კაცო, იმდღეს სადამ ამოსულა ი მიქელაი ემა ორწყლის მიდამოებში, კარგა ხან უტრიალებავ მანდა. ერთალია თურმე ჩემკე, შუაფხოში ამოსვლაზეც დაპირებულა, მაგრამ მერე მაინც გადაუფიქრებავ: იმ სიშორეზე იმ ვიღაც ლოთისა და მელექსის გულისათვი სად ვიარო, ავალ ექავ, ე ბარისახოში, და ხევსურებს გავჟუჟავ, მაინც ფშავლებზე მეტნი არიან... – მაინც თავის ძველ მეგობრებსა და მეტოქე ხევსურებს გადასწვდა, რომლებსაც სინამდვილეში ძალიან დიდ პატივსა სცემდა და უყვარდა.
კარგა გულიანად გაგვეცინა ყველას ამ ნათქვამზე, მაგრამ საქმე აქ არ დამთავრებულა...

მოგვიანებით, ვახტანგის გარდაცვალების შემდეგ, ეს ამბავი ბარისახოს ავტობუსში მჯდომმა, ხევსურებს მოვუყევი. ხალისიანად იცინეს, მისი სხვა, მსგავსი ნათქვამები და კაფია–ლექსებიც გაიხსენეს ხევსურთა თემაზე. ბოლოს კი ერთი მოხუცი ხევსური მამიტრიალდა და მითხრა: რა სიტყვამაჩხიბულ იყვა ის სულგანათლებული, სამარის კარზე ჯოხბიჯენილიც ისევ ჩვენ რო გვკბენდის. სწორედ იმ შამადგომას, მაგან რო ეგა თქვა, ვახტანგის ხნის შვიდი მკვდარი გვყავდა ხევსურებს დამარხული და აბა, ამას რას შაგვარჩენდაო!..

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ილტოსპირელი - მიხეილ ღანიშაშვილი   Wed Dec 05, 2012 9:57 am


ვალერიან სიდამონ-ერისთავი (1889-1943) – "ავადმყოფი მგოსანი ვაჟა–ფშაველა, 15–20 წუთში დახატული მხატვრის ვ. სიდამონ–ერისთავისა", გაზეთი "საქართველო", # 31, 1915 წელი, 28 ივნისი, დახატულია გაზეთ "საქართველოს" მაშინდელი რედაქტორის, სანდრო შანშიაშვილის შეკვეთით. ფოტო - მიხო მოსულიშვილი


მიხეილ ღანიშაშვილი

ავადმყოფი ვაჟა წამომჯდარი ჰოსპიტლის საწოლზე

მიდის... ეტყობა, იქ არის
უკვე, იმ ქვეყნის სამანთა...
გამქრალი , ხორცგაცრეცილი,
შამდგარი სულის სავალთა...

აბა, რა უნდა ეშველათ
ექიმებსა და წამალთა,
მოწყვეტილისთვის მთისაგან,
ყვავილებისგან მრავალთა.

თავის სამშობლოს ჩამაჰგავ,
რო გაუძარცვავთ მავანთა,
გაუხრავთ, ჩამაუთლიათ,
ტურა–მელასებრ მჩხავანთა.

დაუკრეფია ხელები,
ორ კვირის ნაწოლს ავადა,
სახე და მზერა ჩასტირის,
სვე–იღბლის სანახავადა.

ფიროსმანსა ჰგავ, ღმერთმანი,
თუ ის ამასა – თავადა:
– ჩარგლის ბალახებ მაჩვენეთ! –
წამამჯდარია ამადა!..

2012

study

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ილტოსპირელი - მიხეილ ღანიშაშვილი   Mon Jan 07, 2013 9:33 pm

მიხეილ ღანიშაშვილი

ფშაური ხინკალი
(ეთნოგრაფიული საშობაო )

ფშავლებს მტკიცედ სჯერათ, რომ მთელ მსოფლიოში თუ არა, საქართველოში მაინც სწორედ მათგან გავრცელდა ხინკალი.
ფშაურ ხინკალს „სუ სხვა გემო აქვ“ და რამდენადმე მართლაც განსხვავებულად მზადდება, ვიდრე სხვა კუთხეებში, რომ აღარაფერი ვთქვათ დედაქალაქზე, სადაც ის, ფშავლისავე სიტყვებით „გააფუჭეს, გადააგვარეს, გადაქაჯეს და გააუგემურეს“.
საპატივცემულო სტუმარს ფშაველი უთუოდ დამბალ ხაჭოს ხაჭო–ერბოს გაუკეთებს, ან ხინკალს მოუხარშავს. არჩევანის უპირატერსობა კი იმაზეა დამოკიდებული, თუ რამდენი დრო აქვს ამ უკანასკნელს, ძალიან ეჩქარება წასვლა, თუ – არა.
სულ სხვაა საოჯახოდ, საჯალაფოდ, შინაურობაში ხინკლის კეთების ტრადიცია და პროცედურები!
საზამთროდ ხორცი ფშაველს ყოველთვის დამარაგებული აქვს. გვიანი შემოდგომისთვის საკლავს რომ დაკლავს, რბილობს ხის კასრში ჩადებს–ჩაამარილებს, ხოლო ძვლიანებს ჰაერზე გაფენს, ჩამოკიდებს, გააშრობს, შებოლავს, გაახმობს და ამას კაღს ეძახის. კაღს არც ბუზი აჯდება და არც ჩანამწრავს, ანუ მატლი აღარ გაუჩნდება. თავის დროზე, ნელ–ნელაობით, კაღის ნაჭრებს ჩამოხსნის, ქვაბში ჩაჰყრის, მოხარშავს და უგემრიელეს წვნიანს დაამზადებს.
სახინკლე ხორცი ლამის მთელი ზამთრის მანძილზე კასრშია და ხინკლის გულად ქცევას ელოდება.
ხინკლის გულის გაკეთება ფშავლებში საკაცო საქმეა. მას მამაჩემი ასე ამზადებდა ჩემს ბავშვობაში: სახლში ახლაც გვაქვს ერთი უცნაური სამზარეულო საციქველი, რომელსაც გაუთვითცნობიერებელმა ბარელმა რომ შეხედოს, შეიძლება ჩვეულებრივი პლახი, სქელი და უდბადი ხის ფიცარი ეგონოს. მაგრამ, ჩვენი საკუჭნაო ტერმინოლოგიით, ეს ხორცის საკეფელაა, ანუ ხინკლის გულის გადასამუშავებელი ინსტრუმენტი. საკეფელა უპირატესად წიფლის ხის, 50–60 სანტიმეტრი სიგრძის, 30–40 სანტიმეტრი სიგანისა და 7–8 სანტიმეტრი სისქის ფიცარია. ის საგულდაგულოდ გათლილი, გასუფთავებული და კიდეებმომრგვალებულია. შუაში, ზედაპირის ის მხარე, რომელზეც ხორცი იკეფება, ოდნავ ჩაზნექილ–ჩაღრმავებული აქვს, რომ ნაკეფი მასა ერთგვარად შედედდეს და აქეთ–იქით უშნოდ არ გაიფანტოს.
ხორცს ადრე ხანჯლით, ახლა კი პირბასრი ხელცულით კეფავენ.
სახინკლისგულე ხორცი ცოტა ქონიანი უნდა იყოს, რომ ხინკალი ცხიმიანი, წვნიანი და ნოყიერი გამოვიდეს.
გამოიტანდა მამა საკეფელას, გარეცხავდა და ძირს, იატაკზე, სადაც წინასწარ უკვე საგანგებო ტილოს ფლასი ეფინა, დადებდა. მოიმარჯვებდა ასევე გარეცხილ, პატარ–პატარა ნაჭრებად დანაწევრებულ ხორცს ხის დიდი ბადიით. შემოუჯდებოდა კარგად გალესილ–გაფხავებული ხელცულით ამ პრიმიტიულ კულინარიულ დაზგას და იწყებდა ხორცის კეფვას. ხორცი რომ დანაწევრდებოდა, თან ახალ–ახალ ნაჭრებს უმატებდა, თან სანელებლებს: ბლომად ხახვს, ერთ–ორ კბილ ნიორს, წიწაკას, მთის ქონდარს, ძირას, მწვანე ოხრახუშს, ქინძსა და კამას და ყველაფერ ამას ერთობლიობაში კეფავდა და კეფავდა.
უკვე საკეფელადანვე ოთახი საოცრად სურნელოვანი არომატით ივსებოდა და სასიამოვნოდ გვიღიტინებდა ცხვირში.
– კარგი , ეყოფა, სუ ნუ გაატვინებ, სუ ნუ გაანიორწყლებ ემა გულსა, _ ეტყოდა ბოლოს ბებოჩემი ან დედაჩემი მამას და ისიც შეწყვეტდა ხელცულის კაკუნ–ბრაგუნს. მიღებულ მასას ისევ იმ ბადიაში დააბრუნებდა, ქუბდიიდან მარილს პეშვით ამოიღებდა, მოაყრიდა, მერე თბილ წყალს დაასხამდა და ხის დიდი კოვზით საგულდაგულოდ დაურევდა, გააზავებდა ყველაფერს ერთმანეთში.
ხინკლის გული მზად იყო.
ამასობაში ქალებს ცომი უკვე მოზელილი, გაბრტყელებული, გუნდები მოჭრილი, დაკოპიტებული და ხინკლის ფართორადიუსიანი ქერქი გამზადებული ჰქონდათ. იწყებოდა ხინკლის მოხვევა. მამა ცეცხლსა და სახინკლე ქვაბს აქცევდა ყურადღებას, ხინკალს კი, პატარ–პატარა სინებზე, მთელი ოჯახი ვახვევდით: ბებო, დედა და ბალღები (გოგოები და ბიჭები). იხვეოდა რამდენიმენაირი ხინკალი: სანაკვერჩხლე, საუფროსო, კურდღლები, ციყვები და ჩვეულებრივი. თუ გული არ ეყოფოდა, მორჩენილი ქერქისაგან, ანტრიებს გააკეთებდნენ.
სანაკვერჩხლე ხინკალი – სულ პირველად მოხვეული ხინკალი იყო. მას ეგრევე ნაკვერჩხლებზე შეაგდებდნენ და სახელდახელოდ გახუხავდნენ. გამოიღებდნენ და მამა შეჭამდა–გასინჯავდა მარილად, სიმწრით და ცომად. თუ რაიმე უკმარისობას ან ზედმეტობას აღმოაჩენდა ხინკლის გულში ან ქერქში, ქალები ნაკლს აუცილებლად გამოასწორებდნენ.
საუფროსო ხინკალი – ოჯახის დიასახლისი რამდენიმე საკმაოდ დიდ ხინკალს მოახვევდა, რომლებსაც უთუოდ თავად მიირთმევდნენ ოჯახის ასაკოვანი წევრები.
კურდღლები – ასეთი, კურღლის ბაჭიის ფორმის ხინკლები სიგრძივ ეხვეოდა, ორი მხრიდან იყრებოდა ნაოჭი და ბოლოში ტყუპი ყური აეპრიხებოდა.
ციყვები – ამ ფორმის ხინკალიც სიგრძივ იხვეოდა, ნახვევი აფრისებურ ზოლად გადასდევდა, ხოლო ნაოჭი თავ–ბოლოში ეკვროდა და ასევე აფრისებურად აბოლოვდებოდა.
ჩვეულებრივი – ეს იყო ოცდაცხრა ან ოცდათორმეტნაოჭიანი, მრგვლად მოხვეული, სქელგულიანი ხინკლები.
ანტრია ორნაირი ფორმისა იყო: აქეთ–იქიდან ერთიმეორეზე გადაკეცილი და შუაწელში შეყრილი.
სახინკლე ქვაბი, როგორც წესი, სპილენძისა იყო, ცალყურა, მოკალული და დიდი იმდენად, რომ ერთ ჩაყრაზე 60–70 ხინკალი თავისუფლად მოხარშულიყო შიგ.
ცეცხლი სახინკლე წყლით სანახევროდ სავსე ქვაბის ქვეშ თავიდან ძლიერი უნდა ყოფილიყო. ხინკლის ჩაყრამდე კიდევ უფრო გააძლიერებდნენ, წყალს ჩახასრავდნენ, მერე კი, როდესაც შიგ ჩაყრილი ხინკალი პირველად წამოიდუღებდა, გამოუნელებდნენ და ხარშვას ასე, დაბალ ცეცხლზე დაასრულებდნენ.
სახინკლე წყალში, როცა წამოდუღდებოდა, აუცილებლად ჩაყრიდნენ ცოტაოდენ მარილს, რომ ქერქი არ გაიშალოსო.
მოსახარშად ქვაბში ხინკალს აუცილებლად დედა ყრიდა და ორ წესს ყოველთვის მტკიცედ იცავდა: ხინკლებს ითვლიდა, რათა მათი რაოდენობა უთუოდ კენტი ყოფილიყო, ხოლო ხინკლის ჩაყრისას პირი უსიკვდილოდ მოკუმული ჰქონდა, რომ არ ჩაიშალილიყო.
გადმოღებამდე, ერთ ცალ ხინკალს ცივ, წყლიან ჯამში ამოიღებდა მამა, ოდნავ შეაციებდა და გაშინჯავდა. თუ უკვე მოხარშული იყო, ქვაბს ცეცხლიდან გადმოდგამდა და ხინკალს დიდი ხის ქაფქირით ვრცელ ხონჩასა და ტაბაკებზე გადმოიღებდა.
ხონჩითა და ტაბაკებით ორთქლადენილი ხინკალი სუფრაზე მოდიოდა. დედა აუცილებლად დაანთებდა სანთელს და წიმპში მარილმომარჯვებული ოჯახის მიცვალებულების ხსენებაზე სახელს შესდებდა. მერე წყალს პირველი თავად მოსვამდა და ყველანი ერთად შევექცეოდით ჩვენს საყვარელ კერძს.
როგორც წესი, ხინკლის გაკეთება საღომჟამისთვის იცოდნენ. ამიტომ ხინკლაობა, ფატქიურად, ყოველთვის ვახშამი გამოდიოდა. გარეთ თოვდა. შორს, გორებზე, ტყეში მგლები და ტურა–მელანი ყმუოდნენ, ეზოში ძაღლები ყეფდნენ. ბუხარში ენთო ცეცხლი. ოჯახში იყო სითბო, მასლაათი, მხიარულება.
ჩვენ კი, ბალღები, დამაწივრებულნი ნოყიერი ულუფით და უკვე წამოკოტრიალებულნი ტახტებსა და საწოლებზე, ხარბად ვუგდებდით ყურს უფროსების მიერ მონათხრობ ათასგვარ ამბებს. ამ დროს ძილის პეპლები წამწამებზე გვებანტებოდნენ, გვიმძიმებდნენ ქუთუთოებს და ლოგინისაკენ გველალებოდნენ ნებიერთ.

ბმული - https://www.facebook.com/mixeil.ganishashvili/posts/521356414595199

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ილტოსპირელი - მიხეილ ღანიშაშვილი   Wed Jan 16, 2013 9:11 pm

მიხეილ ღანიშაშვილი

სიმწრის სამღერი

ისევ ზედ შამდგა ცხოვრება
წისქვილის ქვებით მაბრუნებს,
მე ლუკმასა მგლეჯს ხელიდან,
მტაცებელს კიდევ აპურებს.

ლამის გამაგდოს საზღვრიდან,
ჩემ მთებს მამწყვიტოს ალპურებს,
მწყევლის წყეული, თან მაყრის
გინებებს მამა–პაპურებს.

ადრევაც ესენი იყვნენ,
რო მიმარჯვებდნენ საბმურებს,
მდევნიდნენ, მკლავდნენ, მიძღვნიდნენ
გულზე ტკივილებს გაბმულებს.

ეხლაც ისენივ მოსულან,
სუ ვკვლევდი გადანაბულებს,
სახსარი გადამიბასრეს,
მართმევენ თუ რამ მაგულეს.

დღის ნათელ ჩამამიღამეს,
ღამის სიბნელე დამხურეს,
შურს იძიებენ ავ–შარნი,
რაკიღა ვერ მიმსახურეს.

ალბათ გაგწირავ, სამშობლოვ,
სუ მუდამ რა მამარხულებს!
ცოლ–შვილსაც თან წავიყოლებ,
მზერას შორს წავაფახულებ.

აქ მათხოვრად ვერ ვეგდები,
ვერც ვემონები გლახუნებს,
ალბათ სხვის მიწას მოუთხრობ
სიზმრებს ილტოზე ნახულებს.

დაღუნვილთ ვერა, მაგრამა
ჩემ ძვლებს დატეხილ–დახრულებს
კიოთა ნახვენ ყორნები
სადმე უცხოეთს სხვამხრულებს.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ილტოსპირელი - მიხეილ ღანიშაშვილი   Mon Oct 28, 2013 7:12 pm

მიხეილ ღანიშაშვილი

ვაჟას

ბარიდან მოვექანები,
ჩარგალო, ცამდე აწვდილო,
მალე აგივლი არაგვის
კალთას გაბმულო გზაწვრილო.
მოგესალმები, მგოსანო,
შენ ჩემი სულის ნაწილო,
ქართული სიტყვის მინდიავ,
მამულის მკერდზე ნაწვიმო.
შენს აჩრდილს მინდა ვეფერო,
ავეშიბ-ავეყაწიმო,
ნეტავ მეც აქ სადმე მომკლა,
ღმერთმა ისე არ გამწიროს...
ნისლად გამფინა მწვერვალებს,
ქარებმა ნაზად მარწიონ,
შენგან მჭირს ეს სიყვარულიც,
ვეღარც ვიშორებ აწი რომ...
მოგართმევს ილტოსპირელი
მადლობას, მთების არწივო!

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ილტოსპირელი - მიხეილ ღანიშაშვილი   Wed May 21, 2014 1:56 pm



მიხეილ ღანიშაშვილი

მთებიდან შენამდე

იქ, ზემოთ, ჩემი მთებია,
ჩემი ამაყი მთები,
მოვინახულებ მალი-მალ,
გულის შიგნიდან ვთბები.

დაუვარცხნიათ ცისთვალებს
ლურჯად ნაფერი თმები,
შევყურებ იმათ საქციელს
და ბალღივითა ვტკბები.

მი-მოივლიან სახილველს
ჩემი უძირო ტბები,
ვერ გიპოვიან... გდარდობენ...
ვპატარავდები... ვქრები...

ამ მთებშიც შენა მჭირდები,
ჩემო სალბუნო შვების,
თორემ სულ მფიტავს ცხოვრება,
უდაბნოსავით ვშრები...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: ილტოსპირელი - მიხეილ ღანიშაშვილი   Today at 8:43 am

Back to top Go down
 
ილტოსპირელი - მიხეილ ღანიშაშვილი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 2 of 2Go to page : Previous  1, 2

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: