არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 თამრი ფხაკაძე

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: თამრი ფხაკაძე   Sun Jan 30, 2011 12:32 pm


Tamri Fkhakadze

თამრი ფხაკაძე – http://ka.wikipedia.org/wiki/თამრი_ფხაკაძე

დაიბადა თბილისში. 1957 წელს, 28 ივლისს.
1974 წელს დაამთავრა თბილისის 24-ე საშუალო სკოლა და ამავე სკოლასთან არსებული მუსიკალური ათწლედი, ფორტეპიანოს კლასი.
1979 წელს დაამთავრა თსუ ფილოლოგიის ფაკულტეტი.
1980 წლიდან 2006 წლამდე მუშაობდა ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტში, ძველი ქართული ლიტერატურის განყოფილებაში. დაცული აქვს საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე: "დავით ჯიმშერის ძე ჩოლოყაშვილის ცხოვრება და შემოქმედება".
2001 წელს გამოქვეყნდა მისი პირველი მოთხრობები.
არის რამდენიმე სალიტერატურო პრემიის, მათ შორის ლიტერატურული პრემია «საბას” ლაურეატი.
გამომცემლობა "პეგასის" მთავარი რედაქტორი.

"წიგნებს ვწერ და ჭერში ვაწყობ!" – ამბობს თამრი ფხაკაძე საკუთარ თავზე – http://www.facebook.com/profile.php?id=100000446292287#!/profile.php?id=100000446292287&sk=info

გამოცემული და ჭერში დაწყობილი წიგნები ესენია:

* "სანამ დაგვიძახებენ" (”დიოგენე”)
* "ვნებანი" (”პალიტრა ლ”)
* ”ჩვენ სამნი და ანგელოზი” (”ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა”)
* ”ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში”
* ”გაფრენა”
* ”CV” (”შემეცნება”)
* ”ხაჭაპური” (პალიტრა ლ”)

წყარო – http://libofund.com/მწერლები-ფხაკაძე.php

თამრი ფხაკაძე არის ავტორი შემდეგი წიგნებისა:

2003 – „სანამ დაგვიძახებენ“ (პროზაული კრებული) – გამომცემლობა „დიოგენე“.
2005 – „(შ)ორი მე“ (რომანი) – გამომცემლობა „დიოგენე“.
2006 – „ვნებანი“ (პროზაული კრებული) – გამომცემლობა „პალიტრა – L“.
2007 – „გაფრენა“ (პიესა) – გამომცემლობა „აბული“ (2009 წელს პიესა დაიდგა ხულოს სახალხო თეატრში, 2010 წელს კი – ბოლნისის მუნიციპალურ თეატრში).
2007 – „ჩვენ სამნი და ანგელოზი“ (რომანი) – „ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა“.
2009 – „CV“ (რომანი) – გამომცემლობა „შემეცნება“.
2010 – „ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში“ (მოთხრობა) – გამომცემლობა „შემეცნება“ (სპექტაკლის სახით მზადდება ორ თეატრში: თავისუფალ თეატრში (რეჟისორი – ავთო ვარსიმაშვილი) და ზესტაფონის სახელმწიფო დრამატულ თეატრში (რეჟისორი – მამუკა ცერცვაძე); ორივე პრემიერა სექტემბრისთვისაა დაგეგმილი).

თამრი ფხაკაძეს გამოცემული აქვს აგრეთვე საბავშვო წიგნები: ლექსებისა და პოემების კრებული, „ხაჭაპური“ და „გიო აფრიკაში“. გამოსაცემად მზადდება კიდევ რამდენიმე.
2005 წელს თოჯინების სახელმწიფო აკადემიურმა თეატრმა დადგა მისი პიესა „ხავსისქუდას ოინები“.

თამრი ფხაკაძეს მიღებული აქვს არაერთი ლიტერატურული პრემია, მათ შორის – „საბა“ (2004), „ოქროს ბუმბული“ (2009).

თამრი ფხაკაძე არის ასევე წარმატებული მთარგმნელი, სცენარისტი, რედაქტორი და ა.შ.




sunny study


Last edited by Admin on Thu Mar 22, 2012 2:35 pm; edited 5 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Sun Jan 30, 2011 12:39 pm


Tamri Fkhakadze and Mikho Mosulishvili, 2011

თამრი ფხაკაძე

ვინ არის ყველაზე ალალი მსმენელ-მკითხველ-მაყურებელი


| აპრილი 18, 2010 on 2:43 |

ებლიტფო: თამრი, რას იტყვი ზოგადად, თანამედროვე ქართული სამწერლო ენის შესახებ? როგორი ენით უნდა წეროს დღეს ქართველმა მწერალმა? რა აზრის ხარ სლენგის მოჭარბებულობაზე თანამედროვე ქართულ პროზაში?

თამრი ფხაკაძე: ენას, ჩემი აზრით, ძირითადად ასაზრდოებს ხალხური სიტყვა, სოფელი, ანუ მეტ-ნაკლებად სტერილური გარემო, რომელიც დღეს მაქსიმალურად ინახავს ენის სიწმინდეს. გარემო, სადაც საბედნიეროდ, ენა კვლავ მდიდრდება, მაგრამ არა უცხოური, არამედ საკუთარ წიაღში «გამომდნარი» ახალი, ზუსტად მიგნებული, ხატოვანი სიტყვებით.
ყოველგვარი «ზაციის» ნიშნით აღბეჭდილი შეუქცევადი პროცესი: ურბანიზაცია, კომპიუტერიზაცია, გლობალიზაცია და ბევრი სხვა დიდ საფრთხეს უქმნის ენის თვითმყოფადობას.
რასაკვირველია, მწერალმა გარდა იმისა, თუ რა თქვას, იმაზეც უნდა იფიქროს, თუ როგორ თქვას. და თუ ორიენტაციას გვარიანად შემღვრეული ენის დაწმენდისკენ აიღებს, დიდ სამსახურს გაუწევს შთამომავლობას.
სლენგი ენის დღევანდელობის ნაწილია. იგი არსებობს და «სირაქლემას პოზა» არაფერში გამოგვადგება. ის ისევე ( მოდით, რაკი სლენგს ვეხები, გავიღიმებ და ასე ვიტყვი) «გაიჩითება», «გაეძრობა» თანამედროვე მწერლობაში, როგორც თანამედროვე მეტყველებაში. ეს გარდაუვალია.
თუ ჩემი გმირი ე.წ. «ძველი ბიჭია», მე ვერ ვასაუბრებ მას აკადემიკოსივით. ყველა პერსონაჟი თავისი, საკუთარი სიტყვიერი მასალით იხატება ან იძერწება, უბრალოდ, არ უნდა გადაამლაშო. ისევე, როგორც არ უნდა ჩაშაქრდე ყალბ და თვითმიზნურ ტკბილქართულობაში.
მთავარია, ფაქიზად მოეპყრა შენი მშობლიური ენის «სასიტყვეთს», ძირითად სასაძირკვლე კრისტალს და ამ ფონზე ფრთხილად, ზომიერად გამოიყენო სლენგი, როგორც ახალი, მოდური სამშენებლო მასალა…

ებლიტფო: რას იტყვის თამრი ფხაკაძე ქართველ მამაკაც მწერლებზე? რით განსხვავდებიან ისინი ქართველი ქალი მწერლებისაგან?

თამრი: თამრი ფხაკაძე არ ყოფს მწერლებს ქალებად და მამაკაცებად. მწერლობა შეიძლება დაყო კარგ და ცუდ მწერლობად, მწერლები კი _ ნიჭიერებად და უნიჭოებად. ხელოვნება ერთ-ერთი იმ სფეროთაგანია, სადაც ძლიერი და სუსტია არა სქესი, არამედ ნიჭი და «რუხი ნივთიერება». რაც შეეხება რაოდენობრივი უპირატესობის თემას, რომელიც საყოველთაოდ ცნობილ და ბანალურ პასუხს მოითხოვს, _ სიამოვნებით ავუხვევ გვერდს.

ებლიტფო: როგორ ახერხებ წერო დიდებისთვისაც და პატარებისთვისაც?

თამრი: პატარებისთვის წერა დიდ სიამოვნებას მანიჭებს, დიდებისთვის წერა კი… (ეცინება) არა, არ გამოდის სიტყვებით თამაში. ვერ ვიტყვი, რომ დიდებისთვის წერა პატარა სიამოვნებაა. ესეც დიდია.
პატარებისთვის ვიცლი პატარა შუალედებში. როცა ძალიან ვიღლები დიდობით, დიდებისგან (ანუ, დიდი ადამიანებისგან. დიდება ჯერ ნამდვილად არ მწვევია) და სადიდოს წერით. ეს საუკეთესო და უსწრაფესი დასვენების ხერხია, მთელი «დიდური» თავსატეხების ჩამოფერთხვის და სასიცოცხლო ძალების განახლების საუკეთესო შანსი.
მაგრამ ვერ ვიტყვი, რომ მხოლოდ ასეთი ეგოისტური მოტივების გამო ვწერ საბავშვო ლიტერატურას. ასე არაა. უბრალოდ, მიყვარს ბავშვები, მიყვარს მათი მოსმენის მანერა, მიყვარს ბავშვი მკითხველი და მაყურებელი. ორი წლის წინ თოჯინების აკადემიურმა თეატრმა ჩემი ზღაპარი «ხავსისქუდას ოინები» დადგა. პრემიერაზე სცენისკენ ხანდახან თუ გავიხედავდი. ძირითადად პატარა მაყურებლებისკენ ვაპარებდი თვალს და მათი უგულწრფელესი აღტაცება მახარებდა.
ბავშვი ყველაზე ალალი მსმენელ-მკითხველ-მაყურებელია. არ მოეწონება? _ ერთს დაამთქნარებს საყვარლად და განაჩენიც გამოტანილი იქნება შენი შემოქმედებისთვის. არავითარი დიპლომატიური მოქნილობა და ცრუ ქათინაურები… ეს მომწონს. საინტერესოა.

ებლიტფო: სატირისა და იუმორისთვისაც იცლი, არა?

თამრი: თანაც, დიდი სიამოვნებით. მგონი, მთელი ცხოვრება ვწერ ფელეტონებს და იუმორესკებს. ხან ფსევდონიმით, ხანაც უფსევდონიმოდ. ეს ერთ-ერთი იმ სფეროთაგანია, რისთვისაც მასალა არასდროს ილევა.

ებლიტფო: თამრი, რატომ აღარ თარგმნი?

თამრი: არ ვიცი, ოდესღაც დიდი სიამოვნებით ვთარგმნე დოროთი პარკერის ნოველები. აირის მერდოკის «ქვიშის კოშკი» და კიდევ რაღაც-რაღაცები. თარგმნამ სერიოზულად მიბიძგა წერის დაწყებისკენ. ალბათ ეს იყო ჩემი მთარგმნელობითი საქმიანობის მისია ჩემს ცხოვრებაში. წერა მომანდომა. ახლა უბრალოდ ამის დრო აღარ მრჩება, თორემ სურვილი ხშირად მიჩნდება.

ებლიტფო: ახლა რაზე მუშაობ?

თამრი: ახლახანს დავასრულე რომანი «ჩვენ სამნი და ანგელოზი», რომელიც ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობამ გამოსცა. ცოტა ხანს დავისვენებ. ახალ შემოქმედებით განწყობას დაველოდები. ძალადობა არ მომწონს, განსაკუთრებით მუზების მიმართ.

ებლიტფო: რას იტყვი ლიტერატურულ კონკურსებზე?

თამრი: არაა ცუდი გამოგონება. თუმცა მთავარ ჟიურიდ შემოქმედებისთვის მაინც დროს ვთვლი. თუ რამდენიმე ათწლეულს მაინც არ დაკარგავს ნაწარმოები აქტუალობას, ეს მისთვის ყველაზე დიდი პრიზი იქნება.

ებლიტფო: რას უსურვებდი ალმანახ «თაობებს»?

თამრი: იგივეს, რასაც ყველა ახლობელს: დღეგრძელობას, ჯანმრთელობას, წარმატებას, სიყვარულს და სიხარულს.

წყარო - http://taobebi.site.ge/wordpress/?p=1524

Idea
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Sun Jan 30, 2011 12:48 pm


Gocha Kuchukhidze, Tamri Fkhakadze and Mikho Mosulishvili, 2011

თამრი ფხაკაძე

ცოდვილთა თავშესაფარი

(მოთხრობა)

დილით სანდრო ცოლის ფიქრებმა გამოაღვიძა. ეს რაღაც ახალი ნიჭი იყო. აქამდე მხოლოდ ხატვის აწუხებდა... და სიყვარულის.
“ვეღარ გიტან, სანდრი... _ ფიქრობდა ცოლი, _ ვეღარ გიტან. მ ე _ შ ე ნ! წარმოგიდგენია? ვეღარ ვიტან შენს ხმას... სხეულს... შენს ნახატებს... უტოპიებს... შენს უნაყოფო სექსს!.. შენ... შენ დედად ვერ მაქციე! შვილი ვერ ჩამისახე... არადა, ათი წლის შვილი უნდა მყავდეს ახლა! ა თ ი ს !
სანდრი! ამას ვერასდროს წარმოვიდგენდით, მაგრამ მინდა გიღალატო... ასე გადავწყვიტე. გადავწყვიტე ვინმესგან შვილი გავაჩინო. ეს ვინმე გოგაა... შენ არ იცნობ.
Gგადავწყვიტე, ცხოვრება ტყუილში გავატარო. შენ გეგონება, რომ რაღაც ბედნიერი გამონაკლისი მოხდა, რომ შვილი მაჩუქე... მაგრამ ეს შენი შვილი არ იქნება. და შენი სიცოცხლეც გავა ტყუილში, სანდრი. ტყუილში! სამაგიეროდ გამოცდი მამობას. ტყუილის გარეშე ამას ვერასდროს იგრძნობ...
გოგა არასდროს გაშორდება ცოლს. ბავშვს კი მამა უნდა ჰყავდეს.M მეც Mმხოლოდ ამიტომ არ გაგეყრები!M მხოლოდ ამიტომ აგიტან, სანდრი...
ამ ყველაფერზე შენ არასდროს გიფიქრია. შენ ხომ ნახატების მამა ხარ! ნახატების მშობელი! ჩემი არშემდგარი დედობის არაფერი გესმის. ეს მაცოფებს, სანდრი! ამან ყველაფერი გააფუჭა. აღარ მიყვარხარ. აღარ მაღელვებ. მეცოდები ცოტა და ეგაა. არადა, Mმიყვარდი...”
გარეთ წვიმდა. შრიალით. სურნელოვნად. მარტივად.
სიმარტოვე ჩაგუბდა ოთახში. სანდროს გასაკვირად იოლად გადასატანი, გულგრილი. უბრალოდ, თვალების გახელა და მისი დანახვა იყო გარდაუვალი. მეტი არაფერი.
თვალები ნელა გაახილა. ცოლს შეხედა. ღალატში თითქოს ამოვლებულს, ღალატით თითქოს უკვე განაყოფიერებულს. სხვისას.
ქალს გაუჭირდა მზერაში მოწოლილი აღსარების რამე სხვად გარდაქმნა. შეთხზული ჩვეულებრივობით ჰკითხა:
_ ყავა მოგიტანო?
სანდროს არაფერი უპასუხია. გულთამხილავობის ბავშვობიდან ნანატრმა ნიჭმა ერთბაშად დაამხო მისი ბედნიერების ციხე-კოშკები.
სხვა ცხოვრებაში იყო უკვე. ფეხს იდგამდა ახალი ადამიანი. სადღაც დარჩა მთელი წინა სიცოცხლე.
კართან მისულმა ერთხელ კიდევ მოხედა ქალს, რომელიც ათი წლის წინ გიჟურად შეიყვარა, რომელიც ხატა მძინარე, მღვიძარე, დაღლილი, დასვენებული, ჩაცმული, შიშველი, ვარდისფერი, ცისფერი, მთვარისფერი... რომელიც ტილოებზე აქცია სევდად, ვნებად, ოცნებად, გამოუთქმელ განწყობილებებად...
_ მართალი ხარ, _ თქვა ბოლოს.
_ რაში... _ შეუცნობელი მხილება იგრძნო ქალმა.
_ ყველაფერში.
_ მე...
_ არ იდარდო. Mმამა მაინც ეყოლება. მთავარი მამა, ხომ იცი, სადაა... _ თავი ზემოთ აიქნია, _ უმამო არავინაა.
_ სანდ...
კარი გაიხურა და კიბეზე დაეშვა. გარეთ შეეგება ჟინჟღლიანი თავისუფლება, ოთხივ მხრით სავალი გზა და მთელი დარჩენილი სიცოცხლე.
მარკეტში შეუხვია.
_ მრგვალი თუ თორნის? _ ჰკითხა ქალმა, რომელთანაც ყოველ დილით რიტუალურად ყიდულობდა პურს არსობისა.
_ სიგარეტი, _ უპასუხა კუშტად.
_ თქვენ... ეწევით? _ დუნედ გაიოცა იმან.
_ დღეიდან.
_ მე, პირიქით, დღეიდან დავანებე, _ თქვა ქალმა და მერე ფიქრად განაგრძო _ “ოღონდ დამეწყოს, ოღონდ დამეწყოს და მთელი ცხოვრება არ მოვწევ! ბავშვის ხსენება და კობას წასვლა ერთი იქნება”...
_ ჰმ! _ ჩაიცინა სანდრომ, _ ვის რა ანგრევს...
_ ბატონო? _ გაუკვირდა ქალს.
_ მისია?
_ რა...
_ ბავშვი მისია? კობასია?
_ დი... დიახ...
_ თუ მისია და მაინც მიდის, კარგი ნაძირალა ყოფილა.
მერე გარეთ გავიდა და გაოცების მეცხრე თვეში დატოვა ქალი.
წინ იყო დამამშვიდებელი ა-რა-ფე-რი და არ-სა-ით Dდა ახალი ნიჭი. სანდრომ თავისი სიცოცხლის პირველი, უვიცი ნაფაზი დაარტყა და ამ ყველაფერში შევიდა.
სხვათა ფიქრებით მოკირწყლული გზა არსაით გადადიოდა დღეებზე და წლებზე, ჩრდილებზე და მზეებზე, ნაღვლიან გაოცებებზე, იმედგაცრუებებზე და იშვიათ აღტაცებებზე.
Mმიუყვებოდა და გზადაგზა კარგავდა სახელს, მოგონებებს, საკუთარ ნაფეხურებს...
Yყველაფერი იყო. ჩრდილოეთი და სამხრეთი, უდაბნო და ოკეანე, მონსტრები და მონასტრები, ღამეული კოშმარები, შარაგზის და ოთახის ყაჩაღები, ყვავებივით მოყრანტალე ცრუ წინასწარმეტყველები, შეყვარებული გიჟები, ცოცხლებს შერეული, შეუმჩნევლად აღმდგარი მკვდრები, ფიქრებამღვრეული წმინდანები და თვითგასამართლებით დატანჯული, გასათნოებული მკვლელები, ფრთამოტეხილი ფერიები, იალქნებდაგლეჯილი, დამსხვრეული თავგადასავალთა მაძიებლები...
ცოდვილთა დიდი თავშესაფარი იყო, რომლისთვისაც შეგეძლო თავზეც გადაგეფრინა და ხოხვითაც გერტყა წრეები; რომელსაც ხან სიცრუის ნისლები ფარავდა, ხან ამპარტავნების ქარიშხლები ანგრევდა, ხან სინანულის წვიმები ნამავდა, ხან განწმენდის წამიერი ნათელი ასხივებდა...
შეგეძლო გეხატა დიდი ტილოები და ფრესკები, გეწერა ტრილოგიები და მატიანეები, შეგეთხზა სიმფონიები და საგალობლები... ყველაფერი მაინც ზღვაში წვეთი იქნებოდა. დარჩებოდი ვერმთქმელად მაინც...
შეგეძლო სადმე, მინდორში ამოსულიყავი ყვავილად, გეცქირა სადად მზისთვის... მაინც მერე ან გაგსრესდა ჩექმა, ან, უბრალოდ, შეხმებოდი ღეროზე და მტვრად მოგფანტავდა ქარი... ვერსად გაექცეოდი ყვავილის ბედს.
შეგეძლო ყოფილიყავი გამოქვაბულში დაყუდებული მართალი, გარიდებული სიცრუეს და ტკივილს... მაინც მერე დაგამძიმებდა მობარებული აღსარებები და გაქცევდა მტირალ ლოდად...
შეგეძლო ყოფილიყავი ძლევამოსილი დროშებით ტახტის ამღები თვით სამართალი... მერე მაინც ნელა, ნელა გამოხრავდა ნიადაგს შენი ტახტის ქვეშ უსამართლობა, ღალატი. სიცრუის ჭრელი გველები შემოგისრიალდებოდნენ ყოველი მხრიდან და დაგიწყებდნენ სისინს ახალ სიმართლეზე, დაგშხამავდნენ იმ ახალი სიმართლით, მოგიწამლავდნენ სისხლს და გაგიყენებდნენ შორ გზას, რომელზეც მეფენი იქცევიან მწირებად და მასხარებად...
ჰო! შეგეძლო ყოფილიყავი მასხარაც! Gგეცინა ყველაფერზე და საკუთარ თავზე, გევლო ხელებით და ტაში დაგეკრა ფეხებით, პეპლების საჭერით გეჭირა ბოროტება და სიცილის ცრემლებით გეტირა... ბოლოს მაინც სევდა აგატირებდა და ნიღაბს უკან დაემალებოდი ახორხოცებულ ბრბოს...
შეგეძლო ყოფილიყავი ოქროს და ვერცხლის მონეტებით ჩამოსხმული კეთილი ქანდაკება, გევლო და გევლო და გეფრქვია წყალობა და კარს მომდგარი ყველა უპოვარიც შეგეშვა შენი სულის მოოქრულ სასახლეებში და გებნია მუჭობით და ტომრობით თვალი პატიოსანი... ბოლოს მაინც გაიშვერდი თვითონ ხელს და ითხოვდი ნუგეშის და უანგარო სიყვარულის გროშებს...
საინტერესო იყო. ცოდვილთა თავშესაფარში ყველაფერი ძველებურად რჩებოდა. სოდომ-გომორებიც ხურდა ბილწი ვნებით, გოდოლიც ყაყანებდა, ახალი იაკობები ეჭიდებოდნენ ღმერთს, ქვრივებიც ბოლო გროშებს სწირავდნენ უფალს...
პირველსავე ნისლიან საღამოს, პირველსავე ხიდზე ცალფეხა მათხოვრის ფიქრებს უსმინა.
“გადავვარდები და დავისვენებ, მაგის... _ ფიქრობდა ნისლში გამლღვარი, გაცრეცილი ლანდი. სველ მოაჯირს გადამხობილი, წერასატანილად გაბედული, _ არააა, თევზებო? ჯიგრებო?!..
არადა, ამდენი ხურდა არასდროს მომიგროვებია, მაგის... სამი მუჭი იქნება. მეტი! წავსულიყავი, ცხელი მეჭამა რამე. არაყიც ზედ. ამოიყრება, წავა ფსკერზე...
თევზებოოოოოოო!
ფულები გინდათ, ჯიგრებო? რაში გინდათ, რა! არ გკიდიათ?!
ბედნიერებოო!!
ამ კასტილს რა ვუყო კიდე! დავტოვო თუ ამიანა... ფუი! იქაც ამით რო ისა!
ოეეეეეეე!!!!!! კალმახებო-ორაგულებო-ზვიგენებოოო!!! კასტილიანა დამხრჩვალი გინახავთ, ჯიგრებოოო?!
ჩემ ადგილზე ეგრევე ქოსა დადგება! ისე მოსწონს, გეგონება ისა...
დადგეს, რა! მაგის მერე სხვა დადგება. იმის მერეც. მათხოვარი არ დაილევა. არც უნდა დაილიოს! ღმერთმა ეგრე დააწესა. მათხოვარი რომ არ იყოს, ღმერთი სხვებს როგორ გამოცდის? ვინ კეთილია, ვინ _ ისა...
გაიგეთ, ჯიგრებო? საჭირო ხალხი რო ვართ, გაიგეეეთ?!
ღმერთმა იცის კიდე, რომელი მეტი მათხოვარია!
მე რო იმათ კაპიკებს ვთხოვ ხელგაშვერილი, რა, ისინი არაფერს მთხოვენ?! Mმთხოვენ რომელია! ეგენი მთხოვენ, თუ მთხოვენ... ცოდვების პატიებას! კეთილი კაცის სახელს! სამოთხეს! სასუფეველს ხუთ თეთრში!
მე რატო მთხოვენ, ჯიგრებო?
სსსსსსსსსსს! ხმა!
ცოტათი ღმერთი ვარ და იმიტომ!
ღმერთმა არ თქვა, მათხოვარს ვინც წყალობას აძლევს, მე მაძლევსო? მერე?! რა გამოდის?! ტვინები გაანძრიეთ, თქვენი!..
მაგრამ დავიღალე... კაცობითაც და ღმერთობითაც... აღარ მინდა!
გაააადმოვეშვა ახლა! თხლააააშ! დაგიხეთქოთ გულები!
მათხოვრები თქვენც გყავთ? თევზი მათხოვრები...
ეს რას დამდგარა, ნეტა! გეგონება, მისმენს, მაგის...
ჩემი მთელი ოქრო-ვერცხლი ხო არ დავუტოვო? სიფათზე ეტყობა, არ ულხინს... ვუანდერძო სამი მუჭა ხურდა, მაგის...”
_ არ მინდა შენი ოქრო-ვერცხლი, _ სანდრო ნელა მიუახლოვდა, _ არ მინდა შენი სამი მუჭა ხურდა. შენი ფიქრები მეტი ღირს. კარგად ფიქრობ. რატომ უნდა მოკვდე... იფიქრე ჯერ ეგეთები...
_ შენ რა, ღმერთი ხარ?.. გადაცმული? _ მოაჯირს ხერხემლით აეკრა ცალფეხა.
_ მე რა ღმერთი ვარ... ახლა არ ფიქრობდი, მე ვარ ცოტათი ღმერთიო? მე უბრალოდ... ეეეჰ! ეგ გრძელი ამბავია... წადი რა, ცხელი რამე ჭამე კუთხეში... არაყიც ზედ! ცხოვრებაზე იფიქრე...
_ ღმერთი... _ დაიჩურჩულა ცალფეხამ. უკან-უკან დაიხია, ბინდს შეერია. მერე ჰყვებოდა ოხშივრიან სარდაფებშიც, აქოთებულ მიწისქვეშა გადასასვლელებშიც, ყველგან, _ ღმერთი გამომეცხადა ხიდზე, თავი არ მომაკვლევინა, მითხრა, წადი, არაყი დალიე კუთხეშიო... უსმენდნენ, იცინოდნენ, ხარხარებდნენ, კიდევ აყოლებდნენ.
საინტერესო ტანჯვა იყო. სანდრო ფიქრების გაუვალ ტყეებში და უსასრულო ტრამალებზე მოგზაურობდა, ფიქრების ზღვებზე ცურავდა, ფიქრების კრატერებში და ჯურღმულებში იჩეხებოდა, ფიქრების მწვერვალებს დაჰფრენდა თავს...
პირველსავე გამზირზე რევოლუციის ეიფორიაში აღმოჩნდა.
როგორც ნაფოტი, ისე გაიტაცა ნიაღვრებად დადენილმა ხალხმა. ადიდებული მდინარე დემოსი დამანგრეველ სტიქიად ქცეულიყო, შეუფერხებლად არღვევდა გზადაგზა ჯებირებად აღმართულ პოლიციელთა კორდონებს, ბარიკადებად ჩახერგილ მანქანებს, თანდათან ღონივრდებოდაY ყოველი მხრიდან მოერთებული შენაკადებით, გუგუნით მიიწევდა წინ, წინ, სანამ გამომწვევად დიდ მოედანზე არ ჩაიღვარა და წამებში არ დატბორა იგი.
იქ, სახელდახელო ტრიბუნაზე, მიკროფონი ღაღადებდა. მდინარე ნდობის და იმედის გატრუნულ ზღვად იქცა...
მრავალი ათასი ერთნაირად აღფრთოვანებული, ერთნაირად მინდობილი, დაუეჭვებელი ფიქრი გადაედო. თავი რაღაც დიადი, ბრწყინვალე ერთობის ნაწილად იგრძნო. ღრმად, ღრმად შეცურა სამართლიანობის ქარიშხლებით ნაკვებ ტალღებში, თვითონაც ერთ მართალ, კრიალა ჭავლად იქცა და მხოლოდ მაშინ დაუბრუნდა საკუთარ თავს, როცა ამ ერთგვაროვან რწევაში რაღაცას ისე შეეჯახა, როგორც კლდოვან კუნძულს, ალესილ რიფს.
ეს იმ კაცის ფიქრი იყო, ოდნავ განზე მდგომის, თვალებიდან შეკავებულ ცრემლს რომ ასხივებდა.
“ტყუილია! მორიგი ტყუილია! საბრალო ჩემო ხალხო, ჩემო ჭრელო და ახლა ერთფერო... ჩემო ბრძენო და ახლა ბრიყვო... კიდევ რამდენჯერ უნდა წაგლეკოს ცრუმესიათა სიცრუემ! კიდევ რამდენჯერ უნდა იქცე ხან დამარცხებული გამარჯვებულების, ხან გამარჯვებული დამარცხებულების არმიად! საბრალო ჩემო ქალაქო! კიდევ რამდენჯერ უნდა დაგტბოროს სიყალბემ!..”
სანდრომ თვალი თვალში გაუყარა კაცს და მიახალა:
_ ხალხი არასდროს არაა ბრიყვი! სიჭრელესაც მაშინ კარგავს, მაშინ ხდება ერთფერი, როცა საჭიროა! არმიადაც საკუთარი ნებით იქცევა!
კაცს ოდნავ გაეღიმა.
_ ასეთი ჯაშუშების მომზადებაც დაიწყეს უკვე?
_ ჯაშუში არ ვარ. უბრალოდ, სხვისი ფიქრები მესმის...
_ თანაგიგრძნობთ, _ თქვა კაცმა.
_ აქ ყველა ერთ ფიქრს ფიქრობს ახლა. სიმფონიასავით შერწყმულად. ეს დიდი სილამაზეა, _ სანდრომ ხალხს გადახედა.
_ მაშინ ორკესტრს თავი დაანებეთ და დირიჟორის ფიქრებს მოუსმინეთ! _ კაცმა ტრიბუნისკენ გაიქნია თავი, საიდანაც, როგორც მდინარე ზღვაში, ისე ჩაედინებოდა სიტყვათა ნიაღვარი იმედიანად ჩაყუჩებულ, თვალებანთებულ ხალხში.
სანდრო უხმოდ გაეცალა კაცს. ტრიბუნისკენ გაიკვლია გზა. სულ ახლოს, სულ ორ ნაბიჯში დაუდგა ორატორს, რომელმაც პირველივე პაუზისას გაიფიქრა: “მორჩა რა! მგონი, ეყოფათ!” და იქვე მდგომ თანამეტრიბუნეს გადახედა. თვალებით გაისაუბრეს. იმან შეკავებული ხარხარი ოდნავ ღიმილში ჩატია და თავისთვის გაიფიქრა: “საკაიფოდ დააბოლა! კლასიკურად! რა ცხვარია მაინც ხალხი! რა ცხვარია, ჩემი... სიტყვა მოარგე და მზადაა, რა!” “აბა, რას იტყვი, ვის მისცემენ ხმას?!” _ განაგრძო პირველმა, მეორეს კი უცებ რაღაც ქვემძრომი გაეკლაკნა მზერაში და გაიფიქრა: “ჯერ მიდი, იქაქანე, ჯერ მჭირდები!”
სანდრომ სიტყვა ითხოვა. საზარელი საიდუმლო ერთიანად აცახცახებდა.
ახედ-დახედეს, ვერ შეიცნეს, იჭოჭმანეს, წაითათბირეს და მიკროფონთან მიუშვეს.
ღელავდა. თვალწინ ადამიანების ოკეანე გადაეშალა. მარტივ და საშიშ ერთგულებაში გაყუჩებული, ფხიზელი, გაფაციცებული მოლოდინით გატრუნული. ყოველგვარი უცხო სხეულის დაუნდობლად შთასანთქავად მზა.
სანდრომ მოსხლეტით ამცნო:
_ ტყუილია! ეს ყველაფერი ტყუილია! _ და მღელვარებისგან შეკრული სუნთქვა ოდნავ დაიოკა.
ოკეანე წამით სულ გაუძრავდა, გაირინდა და მერე მყისვე აიშალა.
_ გაათრიეთ!
_ ვინ ოხერია!
_ მოგზავნილია ვიღაც!
_ გახიეთ ცემაში!
_ პროვოკატორი!
სანდრომ ხმას აუწია:
_ დამიჯერეთ, ხალხო! მე ფიქრები მესმის! ამათი ფიქრები გავიგონე! დამიჯერეთ!
ლიდერი ორატორი შემწყნარებლურად იღიმებოდა.
_ ამან... აი ამან, _ ხელი მისკენ გაიშვირა სანდრომ, _ მორჩა, ეყოფათო, ასე გაიფიქრა! თქვენზე, ხალხო! ისედაც ჩვენ მოგვცემენ ხმასო!.. და აი ამან... ამან...
_ რაო, მე რაღა გავიფიქრე, დიდო მისანო! გვაუწყე! _ სიტუაციას სხვა გეზი მისცა მეორემ, აჯამბაზდა.
_ შენ, შენ გაიფიქრე, რომ ცხვარია ხალხი! რომ გასაღები უნდა მოარგო და მორჩა! წაიყვან საითაც გინდა! რაო? არა? ასე არ იფიქრე?! მე ფიქრები მესმის! ეს ჩემი უბედურებაა!
ლიდერ-ორატორმა მსუბუქად, სანდროსგან ვითომ ფარულად დაიტრიალა საფეთქელთან საჩვენებელი თითი და გაიღიმა. გაიღიმეს ირგვლივაც. მერე ვიღაცამ გაიცინა. ჯერ კანტიკუნტად აჰყვნენ. მერე აგორდა სიცილი, ოკეანე ათახთახდა, დაუნდობლად, გამწირავად.
“სიტყვასიტყვით ეგრე იყო, _ ფიქრობდა შეშფოთებული, ნაძალადევად მოღიმარი ორივე ლიდერი, _ ვინაა, საიდან გამოტყვრა!”
შეუმჩნევლად მოვიდა სასწრაფო და გაფითრებული სანდრო ფსიქიატრიულში გააქანა.
იქ გავიდა სავსე მთვარეებით განათებული თვეები.
კედლებზე კაცობრიობის გარდასულ გმირთა ლანდები დაბორიალობდნენ, ღამეულ სიჩუმეში შორეული ჩურჩული, ბუტბუტი და ცრემლიანი კვნესა მოჟონავდა... ზოგჯერ კი მაკარონის სუპების და მტკივნეული სიზმრების მწკლარტე ანაორთქლით სავსე დერეფნებს განწირული, ველური ღრიალიც გადასერავდა ხოლმე, შეშინებულ, დაფეთებულ პალატებში ნაწილდებოდა და რჩებოდა იქ საწოლების ქვეშ, ბალიშებში, ღამის სიბნელეში მოელვარე, დაჭყეტილ თვალებში...
ფიქრები იქაც იყო.
“მე ვარ ფლეიტა! მე ვარ ლა-ლა-ლააააა... დაუკარით ჩემზე...”
“იმას მოვკლავ! ღღღღღღ! იმასაც მოვკლავ! იმასაც! ღღღღღღღ! ეს ვინაა! ამასაც!”
“თუ შეიძლება, ყველამ ნეფერტიტი მიწოდეთ! ოღონდ არ მომეკაროთ! არ მომეკაროს არავინ! არ მომეკაროს არავინ!”
“მომიტანენ ვალს, გავისტუმრებ პენსიას! სინუსპენსია, კოსინუსპენსია, ტანგენსპენსია, კოტან... მომიტანეთ, შვილო, ვალი! გავისტუმრო პენსია!”
“ჰე მამულო! ოდეს გიმზერ! ოდენ გიმღერ! მონა შენი... შენ როსღა აყვავ... აყვავ... აყ... აყ...”
“დამიჭერენ, ჩამსვამენ, დამიჭერენ, ჩამსვამენ, დამიჭერენ, ჩამსვამენ, დამიჭერენ...”
ერთხელ ლიდერთაგან ის, მზერაში ქვემძრომგაკლაკნილი, ესტუმრა პალატაში, თანამშრომლობა შესთავაზა, დიდი ფული. რა აღარ. სულ ამაოდ.
მერე კი ერთ დღეს სანდრომ წარმოუდგენლად მიუწვდომელი და ამოუცნობი ფიქრი გაუხმოვანა მკურნალ ექიმს. მანაც, შეძრულმა და დარცხვენილმა, დაუყოვნებლად ცნო ტელეპათიის განსაკუთრებული ნიჭით დაჯილდოებულად, გარეთ გაუშვა და შეატოვა დიდ კითხვის ნიშანს, _ სადაა ჭეშმარიტი საგიჟეთი...
სანდრომ თავისუფალი, ყოვლად ადეკვატური ნაფაზი დაარტყა და ქუჩას გაუყვა.
საზღვარგარეთ გადაკარგვა მოუვიდა აზრად. სადმე იქ, სადაც უცხო ენას ვერაფერს გაუგებდა. ვერც იმ ენაზე ნაფიქრს. აიტაცა ამ აზრმა. ანუგეშა.
პირველსავე რაღაც ფირმაში, საიდანაც ხავსსჩაჭიდებულ ადამიანებს საზღვარგარეთ გზავნიდნენ სამუშაოდ, კინაღამ კაცი მოკლა...
ის კაცი ხან “სირტაკივით” რიტმულად სხეპდა დაპირებებს, ხან შტრაუსის ვალსივით თავბრუდამხვევად, ხან ბრაზილიურ “სამბასავით” ეგზოტიკურად... ხან ინგლისური ღირსეულობით, ხან გერმანული სიზუსტით, ხან ფრანგული მომხიბვლელობით... იმის მიხედვით, ვის სად უშვებდა.
საბუთებს, პასპორტებს, სისხლის ბოლო წვეთივით გაღებულ დოლარებს კონვერტებში დებდა, უჯრაში ალაგებდა და მშვიდად იღიმებოდა. უფრო _ ქალებისთვის.
_კომპიუტერს ფლობთ? _ ეკითხებოდა, _ რომელ უცხო ენას? ექთანი ხართ? დიდებულია. ძიძად? კი ბატონო! რასაკვირველია! მზარეულად... მმმმ... მზარეულად ცოტაQ ჭირს, მაგრამ მე დიდი ნაცნობობა მაქვს. რამეს მოვახერხებთ. აჰა, აჰა, დიახ, ბარში დაუკრავთ ჯაზს, აჰა, პიანინოზე. გასაგებია. მშვენიერია.
“შენ რა საძიძო ხარ, ოქრო! _ გაიფიქრა მერე ზეთოვანად, _ ნახე, რა ძუძუები გაზის! ერთ-ორ თვეში შენგან პუტანკას დააყენებენ, იმის დედა... სტამბოლიდან ტრაპიზონამდე დაგიდგეს რიგი! შენც, ოქრო! ექთნობა არა, ჩემი ისა! სტრიპტიზისთვის ხარ გაჩენილი, შენი! მაგ კოხტა უკანალს რო მიგაშვერინებენ ბარში, გაგიჟებული კაცებისთვის, შავ ტანგაში გამოდებულს, მერე გაიხსენე შენი ექთნობა! მაყუთი რო წამოვა კოკისპირული! მაგ უკანალის მაგარი იმედი მაქვს, ოქრო! დაიცა შენ!..
იქამდე ჩაგათრიოთ და მერე სდიეთ პასპორტებს! ბორდელებში სხვა პასპორტები დაგჭირდებათ, კუკლებო! ის პასპორტები გქონდეთ წესრიგში და...”
სანდრო შეშლილივით წამოიჭრა და ეგრევე ყელში სწვდა.
_ ნაბიჭვარო! შე ნაბიჭვარო! _ ხრიალებდა და თავს მაგიდაზე არახუნებინებდა კაცს, _ შენს ცოლს აცეკვე სტრიპტიზი! ცოლს ააშვერინე უკანალი, შე ნაგავო!! შენი დედა...
15 წუთის შემდეგ პოლიციის განყოფილებაში საგანგებოდ გამოყვანილი ჯიშის ჯეელები ზუსტ წერტილებში უბაგუნებდნენ.
მერე ოცკაციან საკანში გაატარა უმზეო, უმთვარეო და კიდევ უბევრრაღაცო წლები...
ფიქრების მეტი რა იყო!
“აქედან გავიდე, მაგას მოუ... მაგას? მაგის სისხლს დავლევ!.. მოვკლავ მაგ, მაგ...”
“ქალლი! ქალი მინდა! ლამაზი. მახინჯი, ზანგი, კოპლებიანი, სულერთია! ქალი იყოს, მაგის... ქალლლიიუუუუუააააუუუუხხხხ!”
“გავალ, ეგრევე სოფელში ავალ... დავეგდები მდინარის პირას... ეგრე ვეგდები! სამი დღე! ერთი კვირა! ჩიტები იჭიკჭიკებენ. ცა იქნება. რამე...”
“ასი წელი არ ვაღიარებ! ვერც მიაგნებენ ასი წელი! მე ვიცი, რა და როგორ... მე ვიცი, დანა რა რბილად წავიდა... მე ვიცი, ბოლოს როგორ შემხედა...”
ფიქრების ფოსტალიონობა რომ დაეწყო, ფული შეეძლო ეშოვა. დიდი ფული, მაგრამ მხოლოდ დიდი სევდა იშოვა.
ცდილობდა, დაეგმანა ყველა ნასვრეტი, საიდანაც მის თავის ქალაში სხვათა ფიქრები ნემსებივით ჩხვლეტია ქარებად იჭრებოდა. ცდილობდა, მდუმარე მარტოობა მოეპოვებინა. ამდენი ფიქრის ალყაში თვითონ ვეღარ ფიქრობდა. მსმენელად იქცა.
ფიქრის საშუალება მას შემდეგ მიეცა, რაც ოცკაციანი საკანი თანდათან დაცარიელდა, რაც თანდათან იკლო ოფლის, საპირფარეშოს სუნმა, ხვრინვამ, “ბალანდის” გულისამრევმა ოხშივარმა, გინებამ, ყაყანმა.
სათითაოდ გადააბარგეს სადღაც. რემონტი იწყებოდა.
სანდრო თითქოს მიავიწყდათ. ისიც მარტოობას მინებდა, მოეშვა.
გისოსიან სარკმელში ცის ნაგლეჯი მოჩანდა. იქ ფილმი გადიოდა. დაუსრულებელი სერიალი, სახელად “რაც იყო”... ფილმს ხან წვიმის ვერცხლისფერი ფარდები ედებოდა ფონად, ხან თოვლის ჩუმი სტუმრობა, ხან ვარსკვლავთცვენა, ხან ქარის სიგიჟე, ხან მზის ცხელი ალერსი.
გარეთ ხან მოშიმშილეთა, ხან დამშეულთა აქციები აწყდებოდა გაუმტარობას, როგორც ბუზი მინას, _ ჰაერის შეუვალ ფენას... გარეთ ხან ამა სოფლის მაძღარნი ქადაგებდნენ მსუქან მოძღვრებებს სისადავის სიკეთეებზე... ხან მექორწილეები ჩაიპიპინპიპინებდნენ, ჩქარები, მოუთმენლები... ხან უცებ სიკვდილი ჩამოივლიდა, მიასვენებდნენ ვინმეს, მიაცილებდნენ დროის ნაგლეჯს მარადისობაში...
გარეთ დრო გადიოდა.
სანდრო ფიქრობდა, რომ ციხე გარეთაა. რომ გარეთ ყველა დროის პატიმარია. სიცოცხლეები საათის ისრებს დაჰყვება. გარეთ ხან ადრეა, ხან გვიან. ხან უკანმოუხედავად გაურბიხარ დროს, ხან ის გაგირბის, გათამაშებს...
გარეთ დრო ყველაზე დიდი ავტორიტეტია. ყოვლისშემძლე ნათლია. მისია ვენდეტაც და ომერტაც. ჟამია ხან რის, ხან რის...
სანდრო ფიქრობდა, რომ დაღალა მაჯაზე ცქერამ. აბა, რა არის მაჯაზე ცქერა? _ “სიყვარულს აკლია 15 წუთი!” “სიკვდილის 10 წუთია...” “ბედნიერების ნახევარია...” “ზუსტი იმედგაცრუებაა...”
ფიქრობდა, რომ დიდი დრო გაატარა დროში. რომ უდროობის დროა უკვე.
ზოგჯერ ფრენდა. უფრო მაშინ, როცა გაზაფხულის მალემსრბოლი ქარები დაქროდნენ გარეთ და რაღაცას, ძალიან ამაღელვებელს იუწყებოდნენ... როცა ნათელჩამდგარი ღრუბლები დიდ მდინარეებზე დაძრული ყინულებივით მიცურავდნენ, მათ ზევით კი ლურჯად გუბდებოდა მარადისობის სივრცეები და სიღრმეები... ვისთვის _ ზეციური სასუფეველი, ვისთვის _ კოსმოსი, სინათლის წლები, ვისთვის _ ღმერთი...
ღმერთობა მოუნდებოდა ხოლმე. ამდენი ფიქრის მცოდნე გულთამხილავად მიიჩნევდა ხოლმე თავს. ბევრი რამ იცოდა. მეტისმეტად ბევრი.
იცოდა, რა იმალებოდა შეუვალი, ცივი მზერების და მოზომილად გამოცრილი ხმების უკან. იცოდა, როგორ ეხვეოდა სიცრუე სიმართლის შარავანდედში, როგორ იძერწებოდა სიბრიყვისგან სიბრძნე, როგორ თამაშობდა სიკვდილი უკვდავებას და ეშმაკი _ ღმერთობას...
ადამიანურ გრძნობათა სალაროდან ნდობა სასაცილოდ ზედმეტ განძად ეჩვენა. უნდობლობის ამარა დარჩა.
მოსწონდა ხანდახან ღმერთობა. ცურავდა და ფრენდა სადღაც, ყოვლისმცოდნეობის მზეებში, კარგავდა სხეულს, დაჰყვებოდა უკვდავება, თავისუფლება, სიბრძნე.
ზემოდან მოჩანდა ღრმა, ჩასაფლობი ნისლები და გულისამაჩუყებლად ცოდვილი დედამიწის სიგლუვე.
იქ დარჩენილიყო მობეზრებული და ნანატრი წვიმები, უბიწო და შერყვნილი თოვლები, ნაცნობი და უცნობი ქარები, განცდილი და განუცდელი სიყვარულები და სიძულვილები...
ზემოდან მოჩანდა ისიც _ სამშობლო. წყლის და ხმელეთის უსასრულობაში ჩაკარგული პატარა, აკვიატებული წყალი და ხმელეთი... ის ჩაძირულიყო მწიფე ყანების, მთვრალი ვენახების, მსუყე საძოვრების მკვრივ სურნელში, კრისტალებივით ნაკვეთი კლდეების და ხუჭუჭა მთების ჩრდილებში, მდინარეების, ტბების და ზღვის უძირობაში... საკუთარ ერთადერთობასა და განუმეორებლობაში.
ხალხი იყო. ხან ჭრელი, ხან ერთფერი. ხან დამაქცევარის, ხანაც ასწლეულებში ერთი მესიის მშობელი, ხან დიდგულა, ხან დიდსულოვანი, ხან ჯვარზე გამკვრელი, ხან გარდამომხსნელი. ერთად _ ხალხი. ცალ-ცალკე _ ადამიანები. მათი ფიქრები ნისლად ადგა თავს ბებერ მიწას...
ღმერთობა ადვილი არ იყო. იღლებოდა სანდრო ღმერთობით. არც მოთმინება ჰყოფნიდა, არც სიყვარული, რისხვა და მიტევება... ადამიანობას ნატრობდა, არცოდნის და მინდობის სიმშვიდეს.
ერთ ჟანგისფერ საღამოს ციხის კედლებით ალყაშემოვლებულ ეზოში ასეთ ფიქრს გადააწყდა: “არაფერი შემეშალოს! გავიმეორო... ოთხ საათზე დაცვა შეიცვლება, ხუთის ათ წუთზე ნიშანს მომცემენ, ხუთის თხუთმეტზე სამრეცხაოში გამიყვანენ. ხუთის ნახევარზე მანქანა დადგება. უკანა კარს გავაღებ და...”
_ მეც შენთან ერთად წამოვალ, _ უთხრა სანდრომ, _ აქ ვეღარ დავრჩები. გარეთ მინდა.
_ სად წამოხვალ, ტოო?!.. _ თავი მოისულელა იმან.
მაშინ სანდრომ სიტყვასიტყვით გაუმეორა, ოთხზე რომ დაცვა შეიცვლება, ხუთის ათ წუთზე რომ ნიშანს მისცემენ, ხუთის თხუთმეტზე რომ სამრეცხაოში გაი...
_ არ გამთქვა! _ შეევედრა ის, _ ბაზარი არაა, ერთად მოვხიოთ! მაგრამ... ვინ ხარ, ტოო?
_ არავინ, _ თქვა სანდრომ.
ყველაფერი გეგმის მიხედვით აეწყო.
გარეთ გაზაფხულის გუბეები იდგა, შიგ ჩანდა გაგლეჯილი ღრუბლებიდან თავდაღწეული სილურჯე და თავისუფლების ქარს შორეული ატმის ყვავილები მოჰქონდა...
პირველსავე მოსახვევში სანდრომ მეძავი შეიყვარა...
ქალს უმოკლესი ჟოლოსფერი ქვედაკაბა და შავი ქურთუკი ეცვა. თმა კეფაზე აეკრა და შიგ ქარსმოყოლილი ატმის ყვავილი გაებნია. თვალებში მეძავური სევდა და გულგრილობა ედგა. ჟოლოსფრად შეღებილ თხელ ტუჩებს კი ამოუცნობი ღიმილი უმშვენებდა. რომელიღაც დავიწყებული ზღაპრის გმირს ჰგავდა...
_ რატომ იღიმები... _ ჰკითხა სანდრომ, რადგან ქალის ფიქრი აფრენას აგვიანებდა.
_ ისე მიყურებ, თითქოს ნახატი ვიყო გალერეაში, შედევრი რაღაც, _ თქვა იმან და უცებ მოიწყინა, გასაცოდავდა.
_ ხარ კიდეც, _ თქვა სანდრომ.
ერთმანეთს ისე უყურებდნენ თვალებში, თითქოს რაღაც ენით უთქმელი, მისტიკური აღმოაჩინეს.
_ შენ რა, არ ფიქრობ? _ ჰკითხა ბოლოს კაცმა. ქალის ფიქრების შეუღწეველმა იდუმალებამ გული აუჩუყა, სიმშვიდით აავსო. მოეჩვენა, რომ ის დაიბრუნა _ მარტივი ადამიანური ბედნიერება! ნეტარი უმეცრება!
ქალი უხმოდ გაუყვა ქუჩას. სანდრო მოჯადოებული ჩრდილივით მიჰყვა.
არ უწყოდა, რას ფიქრობდა ეს დაცემული ანგელოზი და არც სურდა სცოდნოდა! მსუბუქი და ბედნიერი მიაბიჯებდა ახლად ქცეულ რაღაც ძველში.
მერე ქალს დაეწია. უცნაური მადლიერება ცრემლად ებჯინებოდა ყელში.
_ გინდა, გინდა, ერთად ვიცოცხლოთ? _ ეუბნებოდა გზადაგზა, _ ერთად დავბერდეთ, ერთად მოვკვდეთ... სიკვდილის მერეც გვიყვარდეს ერთმანეთი... მითხარი, გინდა? ოღონდ... ოღონდ ასეთი იყავი. კარგი? ასეთივე. სულ. ფიქრებს ნუ წამაკითხებ! ფიქრებს ნუ წამაკითხებ... აღარ მინდა. ძალიან დავიღალე...
მიდიოდნენ.
ქუჩა მინდორმა შეცვალა, მინდორი _ რბილმა, სურნელოვანმა მიწამ... მიწა _ ქათქათა ღრუბლებმა, საღამო _ დილამ... გაზაფხული _ ზაფხულმა... წელიწადი _ მეორემ, სიცოცხლე _ სიკვდილმა, სიკვდილი _ სიცოცხლემ...
მიდიოდნენ.


წყარო - http://lib.ge/body_text.php?1548

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Sun Jan 30, 2011 12:56 pm



წიგნის დასახელება – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში"
ავტორი – თამრი ფხაკაძე
ISBN 978-9941-9109-2-0
გამომცემლობა – "შემეცნება"
ყდა – რბილი
გვერდების რაოდენობა – 56
წელი – 2010
ფასი – 5.30
ანოტაცია – მოთხორბის მთავარი გმირისთვის, რობიზონისთვის საკუთარი მიწა-წყლის პატარა ნაგლეჯი სამშობლოს ზოგადი განსახიერებაა. კონფლიქტურ ვითარებაში იგი ხვდება, რომ ფესვები გაცილებით ღრმად ჰქონია გადგმული ამ მიწაში, ვიდრე წარმოედგინა....

წყარო - http://biblusi.ge/index.php?page=shop.product_details&category_id=420&flypage=flypage.tpl&product_id=1561&option=com_virtuemart&Itemid=19


Last edited by Admin on Wed Mar 16, 2011 1:57 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Sun Jan 30, 2011 1:17 pm



წიგნის დასახელება – "ვნებანი"
ავტორი – თამრი ფხაკაძე
ISBN 99940-53-32-9
გამომცემლობა – "პალიტრა L"
ყდა – რბილი
გვერდების რაოდენობა – 192
წელი – 2006

ანოტაცია – თამრი ფხაკაძის მესამე წიგნი. მოთხრობები, რომელთა გმირები კვლავ სიყვარულის, თავისუფლების, შემოქმედების, ომის, მშვიდობის, შეცოდებისა თუ სინანულის ვნებათა წიაღში ცხოვრობენ და კვლავ ეძებენ პასუხებს კაცობრიობის თანამდევ მარადიულ კითხვებზე, კაცობრიობისა, რომლის ისტორიაც ერთი გაბმული, უსასრულო ვნებაა...


Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Wed Mar 16, 2011 2:02 pm



2011 წლის 16 მარტს, 19 საათზე პრემიერაა თავისუფალ თეატრში.
წარმოდგენილი იქნება თამრი ფხაკაძის მოთხრობის "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" მიხედვით შექმნილი სპექტაკლი.
რეჟისორი: ავთო ვარსიმაშვილი.

flower


Last edited by Admin on Wed Mar 16, 2011 10:08 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Wed Mar 16, 2011 10:07 pm

2011 წლის 16 მარტს, 19 საათზე პრემიერაა თავისუფალ თეატრში.
წარმოდგენილი იქნება თამრი ფხაკაძის მოთხრობის "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" მიხედვით შექმნილი სპექტაკლი.
რეჟისორი: ავთო ვარსიმაშვილი.



საინტერესო ნამუშევარია, – უბრალოდ, სადად და ფსიქოლოგიური სიღრმით შექმნილი სპექტაკლია და ყველას ვურჩევდი ნახვას...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Thu Mar 17, 2011 11:31 am

"არყოფნა არ არსებობს, სადღაც ყოველთვის არსებობ"...

არ ვიცით, არის თუ არა ეს წიგნი ავტორის ავტოპორტრეტი, მაგრამ სიმბოლურად და მეტაფორულად ჩვენი ეპოქის ბიოგრაფია ნამდვილადაა გადმოცემული. მთავარი პერსონაჟი ქრონოლოგიურ დროს კი არ მიჰყვება, თავად ცდილობს დასძლიოს დრო.

ახალგაზრდა, მშვენიერი ქალბატონი ეროვნული ბიბლიოთეკის ნახევრად ჩაბნელებულ დარბაზში, მცირე აუდიტორიის წინაშე მოკრძალებით იდგა, თავისივე წიგნით ხელში: "შენ, მხოლოდ შენ, არ განმიკითხავ და გეყვარები მაშინაც, როცა მე მეძულება საკუთარი თავი და ათასგზის დავწყევლი დღეს, როცა კალამს წავეპოტინე"...

რომანი "სმ" იმდენად აქტუალურია და თანამედროვე, რომ წაკითხვისას თუ მოსმენისას, მეჩვენებოდა რომ ამ ნაწარმოების გმირად ვიქეცი. თითქოს მე მივდიოდი ომში, თითქოს მე ვწერდი ქვიშის ეტრატზე, თითქოს მე ვაგზავნიდი სხვადასხვა დაწესებულებებში საკუთარ "სმ", სამუშაოს მოთხოვნით... ფრაზები მაიძულებდა დამეჯერებინა, რომ ვიღაცას ჩემი ფიქრები წაუკითხავს, დაუხვეწავს და მხატვრული სახე მიუცია.

ქალბატონ თამრი ფხაკაძის ახალი რომანის პრეზენტაცია ეროვნული ბიბილოთეკის საგამოფენო დარბაზში გაიმართა. საღამოს ეტყობოდა, რომ წინასწარ არაფერი იყო დაგეგმილი, ძირითადად ავტორი კითხულობდა და საღამოს წამყვანი ეროვნული ბიბლიოთეკის მეცნიერების, კულტურისა და საქალაქო განათლების დეპარტამენტის დირექტორის მოადგილე გოგი კილაძე უაღრესი კეთილგანწყობით ქმნიდა ატმოსფეროს. გამომსვლელებლი რატომღაც ძალიან ცოტას საუბრობდნენ. იქნებ იმიტომ, რომ ავტორისთვის დაეთმოთ "სცენა", ან იქნებ იმიტომ, რომ ამ კამერული შეხვედრის ფორმატი მოხსენებებსა და ანალიტიკურ გამოსვლებს არ გულისხმობდა. საღამოს დასასრულს რამდენიმე ადამიანს გავესაუბრეთ.

- თქვენ ბრძანეთ, რომ ამ წიგნმა ძალიან დიდი ძალა მოგცათ. რა ტიპის ძალას გულისხმობდით.

ჯემალ ქირია (მწერალი) - ვგულისხმობდი ლიტერატურულ ძალას. მე უკვე სამოცდაათი წლის ვხდები, თავად მწერალი გახლავართ. მე ვიცი, როგორ იწერება წიგნები. ისიც ვიცი, შემდგომ მისი საბოლოო შედეგი როგორი უნდა იყოს...

პირადად არ ვიცნობდი თამრი ფხაკაძეს. წიგნის წაკითხვის შემდგომ მოვიძიე მისი ტელეფონი და შთაბეჭდილება გავუზიარე... ის ჭეშმარიტად მომავლის მწერალია.

გიორგი კილაძე: ამ ადამიანის ნაწარმოებები ყველამ უნდა წაიკითხოს, ნებისმიერ ასაკში. ყველა თავისას იპოვის მათში... თამრი ფხაკაძეს აქვს რამდენიმე შესანიშნავი რომანი, მოთხრობები... უკანასკნელი რომანი "სმ" საოცრად ემოციურია და შთამბეჭდავი. თამრი ფხაკაძემ კიდევ ერთხელ გაიმარჯვა.

მას აქვს ერთი საოცარი მოთხრობა "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში". ეს საოცრებაა... წაკითხვისას მომინდა, რომ მეც იქ მეცხოვრა, თამარაშენის სოფელში...

***

სხვათა შორის, ჩვენ ისიც გავიგეთ, რომ "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" უკვე პიესად გადაკეთდა და წელს რეჟისორი ავთანდილ ვარსიმაშვილი დგამს "თავისუფალ თეატრში".

სოსო ტაბუცაძე (კრიტიკოსი, ლიტერატურათმცოდნე): ის პროზა, რომელსაც თამრი წერს, არსებითად, შემოქმედებითი თვალსაზრისით, არის პოეტური პროზა. თუ დააკვირდით, როცა ავტორმა წაიკითხა ამონარიდი რომანიდან, სწორედ ისეთი ემოცია, ექსპრესია გამოიხატებოდა, როგორც ლექსის კითხვისას. თამრის მე ბავშვობიდან ვიცნობ და ვმეგობრობ. ზუსტად ვიცი, ის ვერ დაწერს ვერც ერთ სტრიქონს, თუ გულზე არა აქვს გადატარებული. ამასთან ერთად, წიგნში გადმოცემულია ყოფითი პრობლემები, თითოეული ჩვენგანის ყოველდღიურობა. წინა ნაწარმოებებთან შედარებით, ამ რომანში ემოციური მუხტი მოჭარბებულია. ჩემი აზრით, თამრი აქ არ უნდა გაჩერდეს. ის აქოჩრილ ტალღაზე დგას, ანუ ისევ განაგრძობს წერას.

- რა შეიძლება ვუწოდოთ ამ წიგნის თემატიკას.

- ეს არის რეფლექსია, ქალის პროზა, რომელშიც დიდი ენერგია ღვივის.

***

რომანის ავტორს რამდენჯერმე მივუახლოვდით, მაგრამ ის ნაცნობ-უცნობებთან საუბრობდა და ლოდინი ვარჩიეთ. ბოლოს თვითონ მოგვძებნა: გისმენთო.

***

- სინამდვილეში დაგიწერიათ თუ არა საკუთარი "სმ". - ვკითხეთ მწერალს.

- მაგის მეტი რა მიკეთებია. რასაკვირველია, ეს ჩემი ცხოვრების ანარეკლია. ვფიქრობ, ჩემ წიგნში ბევრი შემოქმედი ადამიანის სათქმელია გადმოცემული. წიგნი ყველაფერზეა: სიყვარულზე, იმედგაცრუებაზე, უბრალო ადამიანურ ურთიერთობებზე... გაუსაძლისი წინააღმდეგობანი, ბარიერები ბევრია, მაგრამ დავრწმუნდი იმაში, რომ მიუხედავად პრობლემებისა, შესაქმნელი მაინც შეიქმნება.

- ყველაზე დიდი წინააღმდეგობა რა შეგხვედრიათ.

- ყველაზე დიდი წინააღმდეგობა ჩემთვის იყო და არის უმუშევრობა. უმუშევარი როცა ხარ, იძულებითი საფიქრალი გემატება ყოფით საკითხებზე. მე მინდა საზოგადოებას ვუთხრა, რომ გული არ გაიტეხონ, ყველაფერი კარგად იქნება, თუკი ადამიანი აკეთებს საყვარელ საქმეს, უყვარს თავისი სამშობლო. დასაწერი მაინც დაიწერება, სიყვარული, მოთმინება და იმედი მოგვცემს ძალას...

- ბოლომდე გადმოეცით სათქმელი თუ დაგრჩათ კიდევ რაიმე, რაც გინდოდათ გეთქვათ.

- დარჩა კიდევ, ძალიან ბევრი, დარჩა, მაგრამ ქაღალდი და კალამი ამისთვის არსებობს... ფიქრი შემდგომ წიგნზე უკვე დავიწყე.

***

ეს საუბარი საღამოს დასასრულს გაიმართა, იქამდე კი (დასასრულამდე) ქალბატონმა თამრი ფხაკაძემ ფრაგმენტი წაიკითხა თავისი რომანიდან და ჩვენ, აღტაცებულნი იმდენ ხანს ვუკრავდით ტაშს, სანამ თავად არ გვთხოვა, გვანიშნა, გაჩერდითო.

აი, ეს ფრაგმენტიც:

..."ჩაბნელებულ ქალაქს მძიმედ აწვიმდა. თითქოს თვითონ მუქი ღრუბლები ჩამოწეულიყვნენ დაბლა და თავზე აწვებოდნენ სახურავებს, ხეებს, ჩვენს მანქანას.

ჩემს სახლს ჩავუარეთ. შუქი ორად - ორ ფანჯარაში ენთო. საიდანღაც გადმოყვანილ-გადმოპარული დენი მხოლოდ ორ ოჯახს უიოლებდა ღამეს. მხოლოდ ორი ოჯახი იყო კავშირში გარე სამყაროსთან.

საკუთარ სახლს ცხოვრებაში პირველად ჩავუარე ასე უცხომ, ასე სხვამ. მერე ისიც და მთელი ქალაქიც უკან დარჩა, ბნელმა შეისრუტა და ჩაიხვია.

იარაღი არ მქონდა. თავს, როგორც ყოველთვის, არასრულფასოვანად ვგრძნობდი. ამჟამად - უიარაღობის გამო.

თან მიკვირდა - ასე მზად ვარ კაცის მოსაკლავად.

ღამის ოთხ საათზე, უღელტეხილი კარგა ხნის მოტოვებული რომ გვქონდა უკან და დანიშნულების ადგილამდე ბევრიც აღარ გვაკლდა, შორეული აფეთქებების ხმა გავიგეთ. სმენა მხედველობად იქცა. რომ არ დამენახა, თვალები დავხუჭე, მაგრამ მაინც ვხედავდი. სიკვდილის აკვამლებული ჭებით დათხრილ მიწას. ალმოდებულ თივის ზვინებს. აალებულ ბალახს და ქვიშას. წითელ ცას.

წარმოსახვა მწირი იყო.

წარმოსახვა ცრუობდა და თავს იტყუებდა. რაღაცებს უფრთხოდა. რაღაცებს გზას უხშობდა. რაღაცების ეშინოდა. არსად ჩანდნენ ადამიანები. არსად ჩანდა სისხლი...

ხმები სულ უფრო გარკვევით ისმოდა. ნაღმები თავში ფეთქდებოდა და იქაც სიკვდილის აკვამლებულ ჭებს თხრიდა და სადღაც, ტვინის რომელიღაც მხდალ და რეალისტ უჯრედს აკვიატებულად ეფიქრებოდა, "რომ მომკლან.". "მერე რა.!!" - დაფდაფებად გუგუნებდნენ გმირული უჯრედები. "იქნებ გინდა კიდეც. იქნებ ო მ შ ი კი არ წამოხვედი, - საკუთარ თავს გამოექეცი. იქნებ ომს მხოლოდ საშენოდ იყენებ." - გადაამლაშეს მამხილებელმა უჯრედებმა, "როგორ თუ გამოვიყ... რას ნიშ... ეგ რა... რა სისულ...!" - დენთივით იფეთქეს შემცბარმა ნახევარსიმართლის უჯრედებმა და ბრძენი უჯრედები კი დუმდნენ, დუმდნენ და წვიმდა ოდნავრიჟრაჟში და შემოქროდა ბრეზენტით გადახურულ ძარაზე წვიმიანი ტყის ჩვეულებრივი, ვითომცაქარაფერი სურნელი, მშვიდობიანი, შეცდომაში შემყვანი.

მოგეჩვენებოდა, რომ ომი მოგეჩვენა.

მაგრამ ისევ, ისევ გიფეთქდებოდა თავში შხამიანი ჭეშმარიტება და იმწამსვე ხვდებოდი, რომ წვიმის ჭექა-ქუხილი არაა ეს, არაა ეს ცის მყუდრო, საავდრო თამაშები და ახლა გეჩვენებოდა, რომ წვიმით ტოტებდამძიმებული, რიჟრაჟიდან ჩანისლულ ლანდებად გამომავალი ხეები ხეები არაა, ადამიანებია, შენი ხალხია, მიუსაფარი, დევნილი, ზაფრისგან ერთიმეორეს აკრული, შეკუმშული, არსაით მიმავალი ამ გაუგებარ ბურუსში...

თითები გეკრუნჩხებოდა უსამართლობის ტკივილით, გული მოუთმენლად გიცემდა, რომ ჩქარა, დროზე ჩარეულიყავი სადღაც, კეთილის და ბოროტის მარადიულ ჭიდილში, შევარდნილიყავი სადღაც, როგორც ხახადაღებულ, მღვრიედ მღელვარე ოკეანეში, მის პირისპირ გულგადაღეღილად მდგარი, შესაკვდომად მზა, პატარა და გოლიათი ერთდროულად.

სიმწრის და აუხსნელი სიამაყის ცრემლი ბურთად გეხირებოდა ყელში, რომ აჰა, გაქვს შესაძლებლობა, ჩაერიო დიდ, საუკუნოვან ქომაგობაში, სულ ძალიან ძველში, შენი არყოფნისდროინდელში, შეგიძლია აჰა, შეიჭრა დიდგორ-ბასიან-ყველაფერ იმაში, რამაც უშენოდ ჩაიარა, სადაც ვერ იყავი საპატიო მიზეზისა გამო და ახლა ხარ, აჰა, ხარრ!

"რომ მომკლან." - მაინც, მაინც ვაგლახობდა ტვინის ისევ ის, ისევ ის მხდალი უჯრედი და ვიღა უგდებდა ყურს! პასუხის ღირსადაც ვიღა ხდიდა უკვე.

რიგრიგობით იღვიძებდა შენთვისვე გასაკვირი, შენთვისვე მოულოდნელი სისხლის წვეთები. ვისი, ვერ გაგეგო. ვერცხლისწყალივით დაგირბოდა ძარღვებში, წინ გექაჩებოდა, არა მარტო დღეის საქომაგოდ, დღევანდლამდისაც გადასარჩენად.

მიყვებოდი, შვებას გრძნობდი, რომ შენთან იყო, შენში იყო, შიშისგან გიცავდა, უკვდავობის იმედით გავსებდა, გარდამავლობის, გაუქრობლობის, ამოუწურავობის.

თავს ვერ ცნობდი და თან პირიქით, უუძველეს საკუთარ თავს დაბრუნებული ისე მშვიდად იყავი, როგორც არასდროს და როგორც არასდროს თავმიგნებული მიდიოდი ერთბაშად ყველაფერში, საკუთარ წარსულში და აწმყოში და მომავალში და ისეთი, ისსსეთი განუმეორებლად შ ე ნ ი იყო წვიმის ყოველი წვეთი, ყოველი ფოთოლი ამ გრძელი, თანმდევი ტყეების, ყოველი გოროხი ამ მარადიული წვიმით დატირებული მიწის..

"მოვდივარ! მოვდივარრ!" - გიცემდა გული და მანქანაში არ იჯექი, წინ უსწრებდი და სახეში კვამლად გცემდა საკუთარი სიკვდილი, გიწვავდა თვალებს და მაინც ხედავდი ზღვის ტალღებზე გაწოლილ მზის პირველ სხივებს, და ყოველ კენჭს სანაპიროზე, რომელსაც შენი სახელი ეწერა, შენი ანგელოზი ეხატა და გელოდა.

წმინდა ომში მიდიოდი..."

მასალაზე მუშაობდნენ ნინო გელაძე, ხატია ცარციძე, მარკეტინგისა და მედიაკომუნიკაციების ინსტიტუტის სტუდენტები



წყარო - http://www.open.ge/index.php?m=12&y=2010&art=5289
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Fri Jun 10, 2011 9:34 pm



წიგნის დასახელება – "გლობუსას და ლუკას თავგადასავალი"
ავტორი – თამრი ფხაკაძე
გამომცემლობა – “პეგასი”
გამომცემელი – მარინე ცხადაია
მხატვარი – ლორეტა აბაშიძე–შენგელია
კომპიუტერული უზრუნველყოფა – ეკა წიქარიშვილი, ნინო კაპანაძე
ყდა – მაგარი
გამოცემის წელი – 2011
ISBN 978–9941-9179-8-1
გვერდების რაოდენობა – 72
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Wed Nov 16, 2011 11:51 pm

თამრი ფხაკაძე

***
...ყველაფერ იმას, რაც იქ დავტოვე...
ყველაფერ იმას, რაც აქ დამიხვდა...
ყველაფერს, რაც კი გან–მი–ოც–ნებ–და
და ისე გალღვა, რომ არ ამიხდა...
ყველას, ვისთვისაც ვიყავი კარი...
ყველას, ვისთვისაც ვნიშნავდი სიმებს,
ძელს ანდა ლერწამს, საკანს ან ბუდეს,
ანდა უბრალოდ, წერტილს ან მძიმეს...
დღეებს, ღამეებს, დღეებს, ღამეებს
ჩამქრალს, ანთებულს, ჩამქრალს, ანთებულს...
ანთებულს, ჩამქრალს ჩემს შეყვარებულს,
შუქურას ზღვაზე – ჩამქრალს, ანთებულს...
გუბეებს, სადაც ჩანდა სამყარო...
ბასრ მახვილებად დაცემულ წვეთებს...
ყველაფერს, რასაც ავირეკლავდი –
მზის ლოკოკინებს და მთვარის გედებს...
სიბრძნეს, მიგნებულს სისულელეში,
ხელისგულიდან აფრენილ კოცნას...
ბევრ რასმეს კიდევ დავიფიცებდი,
როდესაც...
ანდა უბრალოდ,
როცა...

___
ბმული - http://www.facebook.com/notes/tamri-fkhakadze/მე-და-ლექსი-ისიც-პროზიდან/303596679658233

study

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Thu Mar 22, 2012 12:45 pm

"-შენ რა, ლექსებზე გადახვედი?
მხრები ავიჩეჩე.
-აკი მარტო პროზაო?
თავი უნუგეშოდ ჩავკიდე:
-ან ერთი ვის რად უნდა, დი, და ან მეორე. არავის.
-რა სისულელეა, -წამოფრინდა დი ქვიდან და აქეთ-იქით ფრენას მოჰყვა, - იქ თუ არ უნდათ, აქ გვინდა, გენაცვალე... შენი ორი რომანი ყველას მოეწონა აქ. ერთი-ორი ანგელოზის აზრიც ვიცი. რაღაც პატარ-პატარა შეცდომები აქვს დაშვებული ანგელოზებზე წერისასო, მაგრამ ისეთიც არაფერიო... მე მაშინვე ვუთხარი, ჩემი დაქალია-მეთქი! ისე მიხაროდა, კარგი რამეები რომ თქვეს, ოცი შრე შემოვიფრინე სიხარულისაგან! იცი რა? შეუვალი შრიდანაც გამოაღწია სიგნალმა! ხელოვანთა შრიდან, ესე იგი. ვიღაც-ვიღაცეებს მოეწონათ. ჰემინგუეის მოეწონა თურმე. ბულგაკოვს... პრინციპში ბორხესსაც... ბალზაკს - არა! არც მერიმეს! ჩვენებიდან არ ვიცი, არაა ჯერ სიგნალი. რა გინდა, ვერ გავიგე, ჰემინგუეის აზრი ცოტაა?! უკაცრავად რაა, ვაჟუნა მოგისწრაფაშვილის აზრს აღარ აღემატება, ვერ გავიგე?! ჟიურის ის რომ იყო! რაღაც!"
- თამრი ფხაკაძე, რომანიდან "CV", გამომცემლობა "შემეცნება", 2009. გვერდი 41.



წიგნის დასახელება: CV (რომანი)
ავტორი: თამრი ფხაკაძე
სერია – ცა
რედაქტორი: ლია შალვაშვილი
კომპიუტერული უზრუნველყოფა: ბადრი ჩუგოშვილი
დიზაინი: ნინო კაპანაძე
ყდა: რბილი
გვერდების რაოდენობა: 360
ISBN 978-9941-9108-4-5
გამომცემლობა: შემეცნება
გამოცემის წელი: 2009



Last edited by Admin on Sun Jul 29, 2012 10:06 pm; edited 3 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Thu Mar 22, 2012 12:55 pm



წიგნის დასახელება: სამნი მზის ქვეშ (რჩეული მოთხრობები)
ავტორი: თამრი ფხაკაძე
სერია – ახალი ქართული ლიტერატურა
იდეა: ბესო ხვედელიძე
კომპიუტერული უზრუნველყოფა: დათო მოსიაშვილი
დიზაინი: ანო კიკაჩეიშვილი
ყდა: რბილი
გვერდების რაოდენობა: 312
ISBN 978-9941-192-44-9
გამომცემლობა: პალიტრა ელ
გამოცემის წელი: 2011

ჩვიდმეტი მოთხრობა
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Thu Nov 29, 2012 11:34 pm



წიგნის დასახელება: სანამ დაგვიძახებენ
ISBN - 13: 99928-59-98-9
სათაური: სანამ დაგვიძახებენ
ავტორი: თამარ ფხაკაძე
გამომცემელი: დიოგენე
გამოცემის თარიღი: 2003
საბას პრემია: ლაურეატი
ენა: ქართული
გვერდები: 288
კატეგორია: მოთხრობა
გაყიდვები: 2
ნახვები: 378
რეიტინგი: 0

მოთხრობები:

* ლამზირა

* უბანში

* აქ

* ვენერა და ბოტიღელი

* ბადე

* ანჯელასთან
* ჰონორარი
* თადეოზა

* სანაპიროზე

* მუდმივი კავშირი

* მოლოდინი

* გაფრენა

* ხეობის ლანდები

* გაკვეთილი

* ზიზი

* ალიკო
* ვინ უდარაჯებს დარაჯებს?

* ორმაგი დღე
* მთვარის ჩურჩული
* სამნი მზის ქვეშ

* მზიან-მთვარიანი ზღვები

* ჟამი არს რისა?

* სანამ დაგვიძახებენ...


ლამზირა


ნეტავ იცოდეთ, რა ძალიან უნდოდა ლამზირას გათხოვება! სულ უნდოდა და თანაც, სულ სხვადასხვანაირად.

თვრამეტი-ოცი წლისას ოცნებებში მზეჭაბუკი ელანდებოდა, ძალიან რომ წააგავდა გაღმაუბნელ ოქრუაშვილს. აი, სამი ძმანი რომ არიან, შუათანას.

ჩააშტერდებოდა ხოლმე ეს ჩვენი ლურჯთვალა ლამზირა სარკეს გამწარებით და, სწუნობდა თავს. რაღას არ გამოედევნებოდა!

„აბა ეს ცხვირია? აი, აქედან რო ცოტა ასე მოდიოდეს, კიდევ ჰო… ან აი, ასე მაინცა… აესეთ ცხვირიანი ვის გინდა თვალში მოუხვიდე. იმასაა? ემ ჭორფლებს რაღა ეშველება! რამოდენა ჭორფლიაა… ძაან უნდა ეხლა იმას ჭორფლიანები…

აგე, ფირუზას გოგო… მადონა. ჯერ სახელი ნახე! მადონა... აბა, ლამზირაა დასარქმევი? ვერ გაიხედ-გამოიხედეს აქეთ-იქითა?! ვიღასა ჰქვია ლამზირა… სუყველას რაღაცა მოეხერხება, თაკოო, თიკოო… ლამზირასა რა?! ლამზო?

ნწ! გავსუქდი. ძროხასავითა ვარ…

აბა, მადონას ააქ ტანი! იცვამს კიდეცა. ჯინსის სარაფანიც იყიდა ეხლა. ჯინსის სარაფანა რო მომცა… რა ღირს ნეტა…“

შემოდგომა დადგა და მზეჭაბუკმა, გაღმელ ოქრუაშვილს რომ ჰგავდა, ერთი ჩასუქებული, უყელკისერო, მოკლემკლავება გოგო შეირთო. ლამზირამაც მზეჭაბუკებზე გული აიცრუა. თავი მაღლა ასწია. უფრო შორს გაიხედ-გამოიხედა. სარკეში ორეულსაც სხვა თვალით დააკვირდა. მოეწონა. კუნაპეტ თმაში ცისფერი ღიღილო ჩაიბნია. ღიღილოს სიცისფრემ თვალებზე გადაჰკრა…

ერთხელაც, იმ სათაყვანებელმა მადონამ უთხრა:

გოგო, რა ლურჯი თვალები გაქვს, შე ოხერო… ნეტა ეგეთი მომცა! შავ თმაზე, იცი, რა უცხოა?

უცხოა და უცხო იყოს! ლამზირამაც, მიბნიდა ის ლურჯი თვალები და შიგ ჩაძირა თავისი ლამაზი ოცნება-საიდუმლონი.

შიგ ჩაძირა თავისი ლამაზი ოცნება-საიდუმლონი.

გათხოვება უნდოდა. ოღონდ, ახლა სულ სხვანაირად. ოცდახუთი წლისას საკუთარი თავი მიჯნურივით ხიბლავდა. თავის ოთახში ჩაკეტილს სარკის წინ გაშიშვლება და ორეულის თვალიერება ათრობდა. არავისთვის, არავისთვის ემეტებოდა ეს სილამაზე და სისუფთავე. ვინ? ვინ უნდა იყოს ამ ხორბლისფერი ათინათების, ამ გლუვი ბზინვარების, ამ საიდუმლო შუქ-ჩრდილების ღირსი… ვინ? ვინ ამოიცნობს ამ ლურჯ თვალებში ჩაძირულ ოცნებებს?

ჯინსის სარაფნები და ეგეთები აღარ ადარდებდა. მთელი მსოფლიოს ჯინსის სარაფნებსა და სხვა რამ ეგეთებს ლამზირას ახლა მის ფეხქვეშ გაფენილ მწვანე მოლზე მოტორტმანე საკუთარი ჩრდილი ერჩია.

თაყვანისმცემლების მაცდური, ბრჭყვიალა აბლაბუდა მუდამ თან სდევდა. გათხოვება უნდოდა კიდეც, ძალიანაც უნდოდა, მაგრამ ვინ? აბა, ვინ?

სიმამრის ნაჩუქარ „იკარუსზე“ მჯდომი, რეისში მიმავალი ან რეისიდან მომავალი მზეჭაბუკ-ოქრუაშვილის დანახვაზე დედოფლურად იღიმოდა.

ესა? ეს არონინა ოცნებების ბრჭყვიალა ყინულებზე? ეს შემოსვა ფრთიან რაშზე? ამას უნდა მოერთმია ოქრო-ვაშლი და უკვდავების წყაროს წყალი? გაქრა მაგისი თავი! „იკარუსზე“ ჯდომაც ეყოფა და მარგარინ-ტომატების ზიდვა იმ თავისი მურთხისათვის… კინაღამ სახელი არ შეიცვალა?! ლამზირა… ძალიანაც კარგი, თუ არავის ჰქვია.

მოკლედ, თავი შეიყვარა. სხვა ვეღარავინ. ოცდაათს რომ გადაშორდა, გათხოვება სულ სხვანაირად მოუნდა, უფრო მწიფე, უფრო მსუყე, უფრო ველური სურვილით. მისი ოცნების მამაკაცი ციური ნისლებიდან ძირს დაეშვა და მუხლმაგრად დადგა მიწაზე. ახლა ლამზირას განიერი მხარ-ბეჭისკენ, მაგარი კისრისკენ, ღონიერი ბარძაყებისკენ, ბანჯგვლიანი მკერდისა და მკლავებისკენ გაურბოდა თვალი. მისი დედოფლური სიმშვიდე ვნებიანმა ფორიაქმა შეცვალა. საკუთარი თავით ტკბობა სიამოვნებას აღარ ჰგვრიდა.
უნდოდა, სხვა დამტკბარიყო და დამთვრალიყო მისით.

ლამაზი, ველური ცხოველივით დააბიჯებდა და მამაკაცის სურნელს ხარბად ეძებდა ჰაერში, უწინ იების და ყოჩივარდების უბიწო არომატით რომ აბრუებდა…

გასაკვირია და, იმ მუტრუკს, იმ ხვადს იმას, იმ ოქრუაშვილსაც კი რაღაც ახლებურად შეხედა.

საჭეს ჩაფრენილი მზით გარუჯული მკლავები რაღაც იდუმალ, მიწიერ ძალაზე მიანიშნებდა…

მთვრალივით დადიოდა.

გათხოვება უნდოდა, უნდოდა ცოლ-ქმრული მსუყე, ღონიერი და ვნებიანი ცხოვრება. ორსულობა. შვილიანობა. ქმრის ოფლიანი პერანგების რეცხვა. ტრიალი. ბზრიალი და მხურვალე, უძილო ღამეები.

ჰო, მაგრამ… თაყვანისმცემელთა ის ბრჭყვიალა აბლაბუდა შეთხელდა და გაუფერულდა… ისეთი არავინ ჩანდა, რომ ლამზირას მის ქსელში გაბმა მოსურვებოდა… ტუჩაბზუებით, ჰოჰო, რა მწარედ იტყოდა ხოლმე:

მაგას გავყვები?! ეგეც თუ კაცია, დედაჩემო! ვერ ნახე, ჩაის როგორა სვამდა? ნეკაგაბზეკილი…

ან:

თხასავით რო იკიკინებს, კაცია ეგა?!

ან:

რა კაცი ეგაა, არცა სვამს, არც ეწევა, ლაპარაკში ფერი-ფური მისდის...

კარგად იცოდა, რაც უნდოდა.

ეეე… ხალხს რა გამოეპარება!

მთელი მისი არსება ნდომას და ვნებას ისე ძალუმად ასხივებდა, რომ რაღაც ფარულმა საფრთხემ მამაკაცებს მისი ხელის თხოვნის ხალისი თანდათან დაუკარგა. ახლა, სულ სხვანაირები წამოიწყეს…

ლამზირ, იქით კვირა რესტორანში უნდა დაგპატიჟო! უარი არ მითხრა, ოქრო!..

ლამზირა, შენ ერთი „ჰო“ სთქვი და… ეს ქვეყანა ფეხქვეშ უნდა გაგიფინო! ხელისგულზე უნდა გატარო… ჩიტის რძეში უნდა გაბანაო! ერთი „ჰო“ სთქვი, ლამაზო…

ლამზირ! საით მიდიხარ, დაჯე, მიგიყვან გენაცვალე…



მოთრობის გასარძელებლად შეიძინეთ წიგნი შემდეგ ბმულზე - https://saba.com.ge/books/details/131

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Wed Jul 17, 2013 9:04 pm



წიგნის დასახელება -- „გაფრენა“ (პიესა-წარმოდგენა ორ მოქმედებად)
ავტორი -- თამრი ფხაკაძე
მხატვარი - ნინო კაპანაძე
კომპიუტერული უზრუნველყოფა -- მალხაზ მესხი
გამომცემლობა -- „აბული-7“
ISBN 978-99940-69-26-2
გამოცემის თარიღი -- 2007
ენა -- ქართული
გვერდები -- 72
კატეგორია -- დრამატურგია
დაიდგა -- ხულოს თეატრი, რეჟ. როინ სურმანიძე, 2009 და ბოლნისის მუნიციპალური თეატრი, რეჟ. ზურაბ ხვედელიძე, 2010



study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: თამრი ფხაკაძე   Today at 1:37 pm

Back to top Go down
 
თამრი ფხაკაძე
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის-
Jump to: