არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Sun Dec 14, 2008 1:46 pm



Parable itself Ernest Hemingway...
Miniature by Mikho Mosulishvili

“Metaphor is the application of a strange term either transferred from the genus and applied to the species or from the species and applied to the genus, or from one species to another or else by analogy.”
Aristotle, “Poetics” (around 335 BC)


The leopard with a frozen corpse on eternal snow of Kilimanjaro - here this metaphor (allegory) created by Ernest Hemingway ("The Snows of Kilimanjaro", 1936) and as it seems to me, here is parable itself Ernest Hemingway...

მიხო მოსულიშვილი

ერნესტ ჰემინგუეის პარაბოლა
(მინიატურა)

“თუ სათქმელი შედგება მეტაფორისგან, იგი გამოცანაა”.
არისტოტელე, "პოეტიკა" (დაახლოებით 335 წელი ქრისტემდე)


ლეოპარდი, გაყინული კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე – აი, ეს არის ჰემინგუეის შექმნილი მეტაფორა თუ ალეგორია ("კილიმანჯაროს თოვლიანი მთა", 1936) და, როგორც მე მგონია, ეს არის თავად ერნესტ ჰემინგუეის მიერ საკუთარ თავზე შექმნილი პარაბოლაც...



ეს ერთ გენიალურ მოთხრობაზე დაწერილი მართლა კარგი ლექსია:

ლუბა ელიაშვილი

ფინალის ლექსი

Kilimanjaro is a snow covered mountain 19,710 feet high, and it is said to be the highest mountain in Africa. Its western summit is called the Masai "Ngàje Ngài," the House of God. Close to the western summit there is the dried and frozen carcass of a leopard. No one has explained what the leopard was seeking at that altitude.

The Snows of Kilimanjaro,
Ernest Hemingway


როცა მუხლებმაც მიღალატეს და
ხელუხლებმა
ნაოცნებარმა დამიქნია
ხელი შორიდან,
რადგან მკაცრი და
უმოწყალო სასოწარკვეთა,
სინანულთან და
სიბერესთან ერთად მოვიდა,
აუხდენელმა სურვილებმა
რადგან დამღალა,
სულზეც დამღა მაქვს,
ყორანი მყავს მხარზე დამჯდარი.
სხვების გაკვალულ ბილიკებზე
რადგან არ დავალ,
რადგან დავლეწე
სასტიკ ომში კალამ-აბჯარი,
თავს არ დავეძებ,
უგუნურთა წესს არ ვივიწყებ, -
მწვერვალისაკენ
სიკვდილ-სიცოცხლის ზღვარზე მივიწევ,
იქ, “ღმერთის სახლში,”
გაყინული ლეოპარდივით,
მეც მეგულება,
მეც მაქვს ჩემი კილიმანჯარო.


Arrow


Last edited by Admin on Sun Sep 29, 2013 4:23 pm; edited 10 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Sun Dec 14, 2008 1:50 pm



მიხო მოსულიშვილი

სასაფლაოს დარაჯი


1. “სასწაული არ იქნებოდა ესა?”

1953 წელს პაპა ჰემი უკვე კარგა ხანია კუბაზე ცხოვრობს, საკუთარ ვილაში, “ფინკა ვიხიაში”, კვლავაც თავისი იახტა “პილარით” დაიარება სათევზაოდ, უშველებელ მარლინებს იჭერს, თუმცა უკვე დაწერილი აქვს “მოხუცი და ზღვა”...

და უცებ რადიოში აცხადებენ, რომ ერნესტ ჰემინგუეის მიანიჭეს პულიტცერის პრემია...

მერე პაპა ჰემი ასე უყვება თავის მეგობარ ლაიონსს:

“კუბის რადიო ყოველ თხუთმეტ წუთში იმეორებდა ამ ცნობას. და ვიფიქრე, რომ კიდევ კარგი, შინ არა ვარ, თორემ ერთმა ღმერთმა უწყის, რას ვიტყოდი ტელეფონზე. აბა წარმოიდგინე, - ვიღაცა მირეკავს და მეკითხება, როგორ მიიღე ეს ახალი ცნობაო და მე კიდევ ვპასუხობ – უამრავ ხალხს და მათ შორის მეც ის უფრო გაგვიხარდებოდა, ნაიტივ დანსერს რომ მოეგო დოღში მეთქი. რამდენიმე წელიწადი ამ ჩემ ოხერ ენას უნდა მივხედო – ვნახოთ, რა გამოვა აქედან. ვინ იცის, იქნებ მეც გავხდე რესპექტაბელური. სასწაული არ იქნებოდა ესა?”

ეს ამბავი ერთ დილას გამახსენდა, ერთი სატელეფონო საუბრის შემდეგ, როცა დამირეკეს და მითხრეს, რომ სპექტაკლი “თეთრი ლაშქარი”, მსახიობმა და რეჟისორმა გიორგი რატიანმა რომ დადგა სოხუმის მოზარდ მაყურებელთა თეატრ “თეთრ ტალღაში” ჩემი ამავე სახეწოდების პიესის მიხედვით (პიესა დაწერილია ჩემი მოთხრობის “არღარა ეყივლოს მამალსა” მოტივებზე) წარდგენილია გიორგი შარვაშიძის პრემიის მოსაპოვებლად და ხუთშაბათ საღამოს მეც აუცილებლად უნდა დავესწრო წარმოდგენას...

მე კიდევ ვუპასუხე, რომ ხალხს ის უფრო გაგვიხარდებოდა, ამ ჩვენ რაგბისტებს რუმინელებისთვის რომ მოეგოთ...

არადა, ამ ცნობის მომწოდებელი, რომელიც მირეკავდა და მე ვერ ვიცანი, რაკი რომელიღაც უნიჭო მჯღაბნელივით დამიწყო ლაპარაკი და ამისთანა არცთუ ცოტა მირეკავს ხოლმე, გამოდგა თავად რეჟისორი გიორგი რატიანი, ოღონდ შეცვლილი ხმით და სიცილი რომ აუტყდა, მერეღა მივხვდი, ვინც იყო...

მივხვდი და, პაპა ჰემის პულიტცერის პრემიის მიღების ამბავიც მაშინ გავიხსენე... აი, როგორი ეშმაკი გამოვდექი – ქვეცნობიერად ვბაძავ პაპა ჰემს და მეც არ ვიცი, გავხდები კი ოდესმე რესპექტაბელური?





და მაინც, - პაპაზე სულ სხვანაირად არის დასაწერი, სულ სხვანაირად... და მერე ვეცდები...


Last edited by Admin on Sat Apr 09, 2011 10:42 pm; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Guest
Guest



PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Fri Jul 17, 2009 9:28 am



ერნესტ ჰემინგუეი

პეპელა და ტანკი

ინგლისურიდან თარგმნა ვახტანგ ჭელიძემ

იმ წვიმიან საღამოს ცენზურიდან ვბრუნდებოდი სასტუმრო “ფლორიდაში”. წვიმამ თავი მომაბეზრა და შუა გზაზე ჩიკოტეს ბარში შევედი, რომ ყელი ჩამესველებინა. უკვე მეორე ზამთარი იყო რაც მადრიდს განუწყვეტლივ უშენდნენ ზარბაზნებს. ყველაფერი ილეოდა – თამბაქოც და მოთმინებაც. ადამიანს ყოველ წუთს ჭამა უნდოდა და ახირებულად მოსდიოდა გული იმაზე, რაც მის მორჩილებაში არ შეიძლებოდა ყოფილიყო, მაგალითად ამინდზე. უმჯობესი იყო სასტუმროში დავბრუნებულიყავი. სასტუმრომდე სულ რაღაც ხუთიოდე კვარტალი იყო დარჩენილი, მაგრამ ჩიკოტეს ბარის კარი რომ დავინახე გადავწყვიტე, ჯერ ერთი ჭიქა გადამეკრა, მერე კი გამევლო ბომბებით გადათხრილი, ნანგრევებით ჩახერგილი, გრან ვიას ხუთი-ექვსი კვარტლის ატალახებული ქუჩები.
ბარი ხალხით იყო სავსე. დახლთან ვერ მიხვიდოდი. არც ერთი თავისუფალი მაგიდა არ ჩანდა. ყველაფერი თამბაქოს ბოლში იყო გახვეული. ისმოდა არეულ-დარეული სიმღერა. აქ ირეოდნენ სამხედრო ტანსაცმელში გამოწყობილი მამაკაცები. იდგა სველი ტყავის ქურთუკების სუნი. ერთი ჭიქა სასმელისათვის დახლთან შეჯგუფული ხალხის სამი მწკრივი უნდა გაგერღვია.
ნაცნობმა ოფიციანტმა სადღაც სკამი მიშოვა და მივუჯექი იმ მაგიდას, სადაც გამხდარი, ფერმკრთალი, ყანყრატოგამობურცული გერმანელი იჯდა. რამდენადაც ვიცოდი, ეს გერმანელი ცენზურაში მუშაობდა. მასთან ერთად კიდევ ორი უცნობი იჯდა. ეს მაგიდა თითქმის შუა ოთახში იდგა, შემოსასვლელის მარცხენა მხარეს.
ღრიანცელის გამო საკუთარ ხმასაც ვერ გაიგონებდა კაცი, მაგრამ მაინც შევძელი დამეკვეთა ჯინი და ანგოსტურა, წვიმაში რომ არ გავცივებულიყავი. ბარში ტევა არ იყო. ყველა მხიარულობდა; ნელა-ნელა წრუპავდნენ დაუდუღარ კატალონიურ ღვინოს. ამ დროს ვიღაც უცნობებმა მხარზე ხელი დამკრეს, ხოლო ჩვენს მაგიდაზე მჯდარმა ქალიშვილმა რაღაც მითხრა, თუმცა ვერ გავიგონე, რა უნდოდა, მაგრამ მაინც ვუპასუხე, დიახ-მეთქი.
აქეთ-იქით ცქერას თავი რომ დავანებე და ჩემს მაგიდაზე მსხდომთ თვალი შევავლე, მივხვდი, ქალიშვილი ერთობ შემზარავი შესახედავი იყო, ნამდვილად შემზარავი. ოფიციანტი რომ დაბრუნდა, გამოირკვა, თურმე ეს ქალიშვილი მთავაზობდა მასთან ერთად დამელია. მისი კავალერი გამბედავი არ იყო, მაგრამ ამ ქალიშვილის გაბედულება ორთავეს ეყოფოდა. ქალიშვილს მკაცრი სახე ჰქონდა, ნახევრად კლასიკური ტიპისა, ხოლო აღნაგობა ლომის მწვრთნელს მიუგავდა. მის კავალერს წესით ჯერ სასკოლო ქურთუკი უნდა სცმოდა, ჰალსტუხიც სასკოლო უნდა ჰკეთებოდა, მაგრამ ახლა მას, როგორც სხვებს, ტყავის მშრალი ქურთუკი ეცვა. ეს კი იმას ნიშნავდა, რომ ისინი ჯერ კიდევ წვიმის დაწყებამდე ისხდნენ ბარში, ქალიშვილსაც ტყავის ქურთუკი ეცვა, რაც მის სახეს უხდებოდა.
ახლა მე უკვე ვნანობდი, რომ ჩიკოტესთან შევეხეტე და პირდაპირ სასტუმროში არ დავბრუნდი, სადაც შემეძლო მშრალი ტანსაცმელი ჩამეცვა, წამოვწოლილიყავი, ფეხები ტახტის თავზე შემეწყო და სიამოვნებით მესვა სასმელი. თანაც მომბეზრდა ამ ახალგაზრდა წყვილის ყურება. წუთისოფელი მოკლეა, ხოლო საზიზღარ ქალებს ქვეყანაზე რა გამოლევს. მაგიდასთან ვიჯექი და ვფიქრობდი, რომ მწერალი ვარ და სხვადასხვანაირი ადამიანების მიმართ დაუოკებელი ცნობისმოყვარეობა უნდა მქონდეს. მაგრამ მიუხედავად ამისა, მე სრულიადაც არ მეპიტნავებოდა ისინი ცოლ-ქმარი იყვნენ თუ არა, ან რა მოეწონათ ერთმანეთის, როგორია მათი პოლიტიკური შეხედულებანი, როგორია მათი ურთიერთობა, ან რომელი რომლის მაგივრად იხდის ფულს და სხვა მისთანანი. გადავწყვიტე ალბათ რადიოში მუშაობენ-მეთქი. ყოველთვის როცა მადრიდში უცნაური შეხედულების ადამიანები მხვდებოდნენ, ისინი, როგორც წესი, რადიოში მუშაობდნენ. იმისთვის, რომ რაიმე მეთქვა, ყაყანის დასაფარად ხმა ავიმაღლე და ვიკითხე:
- თქვენ რადიოში მუშაობთ?
- დიახ, – თქვა ქალიშვილმა.
- როგორ ცხოვრობთ, ამხანაგო?- ვკითხე გერმანელს.
- დიდებულად! თქვენ?
- აი, დავსველდი. – ვუთხარი მე. ქალიშვილმა კი თავი გვერდზე გადახარა და გაიცინა.
- სიგარეტი არ გექნებათ? – მკითხა მან. ჩემი უკანასკნელი კოლოფი გავუწოდე. იქიდან ორი სიგარეტი ამოიღო. გაბედულმა ქალიშვილმა – ორი და ახლაგაზრდა კაცმა, რომელსაც ჯერ კიდევ მოწაფის გამომეტყველება შერჩენოდა – ერთი.
- აიღეთ კიდევ – ვუთხარი მე.
- არა, გმადლობთ – მიპასუხა ქალმა და მის მაგივრად გერმანელმა კიდევ ერთი სიგარეტი აიღო.
- ხომ არ ჯავრობთ? – გაიღიმა მან.
- სრულიადაც არა – ვთქვი მე. თუმცა, დიდი სიამოვნებით ვეტყოდი უარს და მან ეს იცოდა. მაგრამ ისე უნდოდა თამბაქოს მოწევა, რომ არაფრით უარის თქმა არ შეიძლებოდა. უცბად სიმღერა შეწყდა, უკეთ რომ ვთქვათ, ყველაფერი დაწყნარდა ისე, როგორც ქარიშხლის წინ ხდება ხოლმე. ახლა შეიძლებოდა კარგად გაგვეგო, რასაც ვიტყოდით.
- თქვენ აქ დიდი ხანია ხართ? – მკითხა გაბედულმა ქალიშვილმა. უკანასკნელი ბგერა ისე გაგრძელებულად წარმოთქვა რომ სიტყვამ სულ სხვა მნიშვნელობა მიიღო.
- დიახ! მაგრამ დროდადრო ვტოვებდი აქაურობას, – ვთქვი მე.
- ჩვენ სერიოზულად უნდა მოვილაპარაკოთ, – თქვა გერმანელმა – როდის შევძლებთ შეხვედრას?
- დაგირეკავთ – ვუთხარი მე.
ეს გერმანელი რაღაც ძალიან უცნაური კაცი იყო და არც ერთ კარგ გერმანელს ის არ უყვარდა. მას ეგონა, რომ როიალზე დაკვრა იცოდა, მაგრამ თუ ინსტრუმენტთან არ მიუშვებდნენ და ლოთობას და ჭორიკანობას გადააჩვევდნენ, გვარიანი გერმანელი იქნებოდა; მაგრამ ვერც ერთს და ვერც მეორეს ვერავინ გადააჩვია.
ჭორიკანობა მართლაც გასაოცრად შეეძლო; თანაც ყოველთვის იცოდა რაღაც დამამცირებელი ყოველი კაცისა, ვისაც კი დაასახელებდით მადრიდში, ვალენსიაში, ბარსელონაში და ქვეყნის სხვა პოლიტიკურ ცენტრებში მცხოვრებთაგან.
ბარში სიმღერა ისევ წამოიწყეს, ხოლო ხმამაღლა ჭორიკანობა კი უკვე საკმაოდ უხერხული იყო. ყოველივე ეს მოსაწყენ დროსტარებას მოასწავებდა, ამიტომ გადავწყვიტე წავსულიყავი ბარიდან, როგორც კი ყველას გავუმასპინძლდებოდი.
მაგრამ სწორედ ამ წუთიდან ყველაფერი აირ-დაირია. ვიღაც კაცი, ვისაც ყავისფერი კოსტუმი და თეთრი პერანგი ეცვა, შავი ჰალსტუხი ეკეთა და მაღალი შუბლიდან უკან სწორად გადავარცხნილი თმა ჰქონდა, პამპულობდა, მაგიდებს შორის დაძვრებოდა. ამ კაცმა ერთ ოფიციანტს პულვერიზატორიდან რაღაც სითხე მიასხურა; ყველამ გაიცინა გარდა ოფიციანტისა, ვისაც ჭიქებით სავსე ლანგარი მიჰქონდა. ოფიციანტი აღშფოთდა: “No hay derecho” – თქვა მან. ეს ნიშნავს: “ უფლება არ გაქვთ, ასეთი რამ ჩაიდინოთ”. ეს არის ესპანეთში ყველაზე უმარტივესი და ყველაზე უძლიერესი პროტესტი.
პულვერიზატორიანი კაცი აღტაცებული იყო თავისი წარმატებებით და თითქოს იმასაც არ უწევდა ანგარიშს, რომ უკვე ორი წელია ომი მიმდინარეობდა, რომ ალყაშემორტყმულ ქალაქში ვიმყოფებოდით, სადაც ნერვები ყველას დაძაბული აქვს და რომ ბარში მის გარდა, სულ სამი სამოქალაქო პირი იყო; მან მეორე ოფიციანტსაც შეასხურა სითხე.
მივიხედ-მოვიხედე, თავი სად შევაფარო-მეთქი. მეორე ოფიციანტი პირველზე არანაკლებ აღშფოთდა ხოლო პილვერიზატორიანმა კაცმა, პამპულობას რომ განაგრძობდა, კიდევ ორჯერ მიასხურა სითხე იმავე ოფიციანტს. ვიღაც-ვიღაცებს, მათ შორის გაბედულ ქალიშვილსაც, ყოველივე ეს ჯერ ხუმრობად მიაჩნდათ, მაგრამ ოფიციანტი შეჩერდა, თავი გადააქნია, მას ტუჩები აუთრთოლდა. ეს იყო ხანში შესული კაცი და ჩემს მახსოვრობაში ის უკვე ათი წელი მუშაობდა ჩიკოტესთან.
- “No hay derecho” – თქვა მან. ამ ჯერზე ეს არ იყო პროტესტი, ეს იყო ბრალდება. დავინახე, როგორ წამოდგა მაგიდიდან სამი სამხედრო პირი. მათ ხელი წაავლეს აბეზარს და ტრიალა კარში გაათრიეს, გარედან მოისმა, როგორ ლეწა ერთმა მათგანმა მას სახეში. ბარში ვიღაცამ იატაკიდან აიღო პულვერიზატორი და ღია კარიდან გარეთ გაისროლა.
სამი სამხედრო პირი დაბრუნდა ბარში. მათ სერიოზული და ზვიადი გამომეტყველება ჰქონდათ, სახეზე მოვალეობის მოხდის გრძნობა აღბეჭდოდათ. მალე ტრიალა კარში ისევ გამოჩნდა პამპულა. მას თმა თვალებზე ჩამოშლოდა, სახე სისხლით ჰქონდა მოსვრილი, ჰალსტუხი გვერდზე მოქცეოდა და პერანგი ტანზე შემოფხრეწოდა. ხელში ისევ პულვერიზატორი ეჭირა: სახეგაფითრებული თვალებს მხეცივით ატრიალებდა: ხელი წინ გაიშვირა, მიზანში არავინ ამოუღია, განურჩევლად დაუწყო ხალხს გაწუწვა.
მე დავინახე, სამხედროთაგან ერთი როგორ წამოდგა და გაემართა მისკენ. მერე კიდევ რამდენიმე კაცი წამოდგა და ყველამ ერთად შეუტია მას: მარცხენა კუთხეში მიიმწყვდიეს. ის კი გააფთრებით იგერიებდა მომხვდურებს. სროლის ხმა რომ გაისმა, მე ხელი ჩავავლე გაბედულ ქალიშვილს და მასთან ერთად სამზარეულოს მივაშურე.
სამზარეულოს კარი დაკეტილი იყო; მხრებით მივაწექი, მაგრამ არ გაიღო.
- შეძვერი იქ, დახლის უკან, – ვუთხარი მე; იგი დაიხარა.
- გაწექი, – ვუთხარი მე და იატაკისაკენ ვუბიძგე. ქალიშვილი გააფთრებული იყო.
ყველა მამაკაცს ხელში რევოლვერი ეჭირა, გარდა იმ გერმანელისა, რომელიც მაგიდის ქვეშ იყო შემძვრალი და შორეულ კუთხეში კედელს აკრული ყმაწვილისა, მოსწავლეს რომ ჰგავდა. სამი თმაშეღებილი ქერა ქალიშვილი, თმის ძირები მაინც შავი რომ ჰქონდათ, კედელთან მიდგმულ გრძელ სკამზე ასულიყო და ცერებზე შემდგარნი ზემოდან იცქირებოდნენ, თანაც განუწყვეტლივ კიოდნენ.
- მე არ მეშინია, – თქვა გაბედულმა ქალიშვილმა – ეს სასაცილო რამ არის.
- შენ რა, გინდა მიგახვრიტონ ამ ბარში ატეხილ ჩხუბში? – ვუთხარი მე, – თუ ამ ოინბაზს მეგობრები აღმოუჩნდება, უბედურება დატრიალდება.
მაგრამ როგორც ჩანს, მას მეგობრები არ აღმოაჩნდა, რადგან ხალხმა, თანდათან რევოლვერები ჯიბეებში ჩაიდო. ვიღაცამ აკივლებული ქერა გოგოები სკამიდან ჩამოსვა და ყველა, ვინც მარცხენა კუთხეში იყო შეჯგუფული, თავის ადგილს დაუბრუნდა. ხოლო პულვერიზატორიანი კაცი მშვიდად იწვა იატაკზე გულაღმა.
- პოლიციელს მოსვლამდე ფეხი არავინ გადგას გარეთ, – დაიძახა ვიღაცამ კარიდან.
ორი კარაბინიანი პოლიციელი ქუჩის პატრულებს გამოეყო და გასასვლელთან დადგა. მაგრამ იქვე დავინახე, ბარში მყოფთაგან ექვსი კაცი როგორ გამწკრივდა, ისე როგორც ფეხბურთელები გამწკრივდებიან ხოლმე მოედანზე გამოსვლისას, და ერთმანეთის მიყოლებით კარში გაძვრნენ. მათგან სამნი სწორედ ისინი იყვნენ, რომლებმაც პულვერიზატორიანი კაცი გარეთ გააგდეს. ერთმა მათგანმა კი მოკლა იგი. მათ პოლიციელებს გვერდი ისე ჩაუარეს, თითქოს გარეშე პირები იყვნენ და ატეხილ ჩხუბში მონაწილეობა არ მიეღოთ. ისინი რომ წავიდნენ, ერთმა პოლიციელმა კარაბინით გასასვლელი გადაღობა და გამოაცხადა:
- არავინ გავიდეს გარეთ, ყველა უკლებლივ შიგნით დარჩეს!
- მაშ, ისინი რად გაუშვით? ჩვენთვის არ შეიძლება, იმათთვის შეიძლება?
- ისინი ავიამექანიკოსები არიან და აეროდრომზე უნდა იყვნენ – განმარტა ვიღაცამ.
- რახან ზოგი გაუშვით, სხვების დაკავება სისულელეა.
- უშიშროების ორგანოებს უნდა დაველოდოთ, ყველაფერი კანონიერად და დადგენილი წესით უნდა გაკეთდეს.
- მაგრამ გაიგეთ, თუ ერთი ვინმე მაინც წავიდა, სისულელეა დანარჩენების დაკავება.
- ვერავინ ვერ გავა! ყველანი ადგილზე უნდა დარჩნენ!
- სეირია, – ვუთხარი გაბედულ ქალიშვილს.
- არა მგონია, ეს ნამდვილი საშინელებაა!
ჩვენ იატაკიდან წამოვდექით. გაბედული ქალიშვილი აღშფოთებული იცქირებოდა იქით, სადაც პულვერიზატორიანი კაცი ეგდო იატაკზე. მას ხელები ფართოდ ჰქონდა გაშლილი, ერთი ფეხი კი მოკეცოდა.
- მე მივხედავ ამ საბრალო დაჭრილს! რატომ არავინ არ შველის? რატომ ჭრილობას არ უხვევენ?
- მე კი თავს დავანებებდი – ვთქვი მე, – ნუ გავერევით ამ საქმეში!
- მაგრამ ეს ხომ ადამიანობა არაა. მე მოწყალების დად ვემზადებოდი! პირველ დახმარებას მაინც აღმოვუჩენ.
- არ გირჩევთ, – ვთქვი მე, – ახლოს არ მიხვიდეთ.
- რატომ? – ქალიშვილი ძალზე აღელვებული იყო, ისტერიას აღარაფერი აკლდა.
- იმიტომ, რომ ის უკვე მკვდარია, – ვთქვი მე.
პოლიცია რომ გამოცხადდა, ჩვენ მთელი სამი საათი დაგვაკავეს. გამოძიება იმით დაიწყო, რომ ყველა რევოლვერი შეამოწმეს. ფიქრობდნენ, ამ გზით გაიგებდნენ ვინ გაისროლა. მაგრამ, როგორც ჩანს, მეორმოცე რევოლვერის შემოწმების შემდეგ, მათ ეს საქმე მობეზრდათ. მაინც სულ ერთი იყო, რადგან ოთახში მხოლოდ სველი ტყავის ქურთუკების სუნი იდგა. შემდეგ ისინი მიუსხდნენ მაგიდას, რომელიც მკვდარი კაცის ახლოს იდგა, და საბუთების შემოწმება დაიწყეს. ის კი იატაკზე ეგდო – სანთელივით გაყვითებული; მას ცვილისფერი ხელები და სახე ჰქონდა, დიდი ხნის შენახული ქაღალდივით ჩაყვითლებული.
შემოფხრეწილი ხალათის შიგნით პერანგი არ ეცვა, ხოლო ფეხსაცმელების ლანჩები გაცვეთილი ჰქონდა. ახლა იატაკზე რომ ეგდო, პატარა და საცოდავი ჩანდა. იმ მაგიდასთან მისასვლელად, სადაც სამოქალაქო ტანსაცმელში გამოწყობილი ორი პოლიციელი საბუთებს ამოწმებდა, ცხედარზე უნდა გადაგებიჯებინათ. გაბედული ქალიშვილის ქმარმა რამდენჯერმე დაკარგა და ისევ იპოვა თავისი საბუთები. მას ჰქონდა საშვი, მაგრამ სადღაც ჩაიდო და ახლა, მთლად გაოფლიანებული, ჯიბეებში ნერვულად აფათურებდა ხელებს; როგორც იქნა, იპოვა. მერე საშვი მეორე ჯიბეში ჩაიდო და კვლავ შეუდგა მის ძებნას. სახეზე ოფლმა დაასხა, თმა დაუხუჭუჭდა და მთლად გაწითლდა. ახლა ისე ჩანდა, თითქოს მას აკლდა არა მარტო სასკოლო ჰალსტუხი, რითაც მთლად პატარას ემსგავსებოდა, არამედ ქუდიც, როგორსაც დაბალი კლასის მოსწავლეები ატარებენ ხოლმე. ამბობენ, რომ განცდები ადამიანებს აბერებსო; მაგრამ ამ გასროლამ ის ათი წლით გააახალგაზრდავა.
სანამ ჩვენ ვიცდიდით, გაბედულ ქალიშვილს ვუთხარი რომ ამ ამბიდან შეიძლება საკმაოდ კარგი მოთხრობა გამოვიდეს და ალბათ, მე მას ოდესმე დავწერ-მეთქი; მაგალითად როგორ გამწკრივდა ის ექვსი კაცი და გაძვრა კარში. განა ეს შთაბეჭდილებას არ ახდენს? ამან ქალიშვილი აღაშფოთა. მან თქვა, რომ ამაზე წერა არ შეიძლება, რადგან ეს ესპანეთის რესპუბლიკის საქმეს ზიანს მოუტანს. მე შევედავე, ესპანეთს დიდი ხანია ვიცნობ-მეთქი, რომ ძველად, ჯერ კიდევ მონარქიის დროს, ვალენსიაში, ღმერთმა უწყის, რამდენი ხალხი დახვრიტეს, რომ რესპუბლიკის დამყარებამდე ასი წლით ადრე ანდალუზიაში ერთმანეთს ჩეხავდნენ დიდი დანებით (ამ დანებს იქ ნავაჯებს უწოდებდნენ) და თუ ომის დროს მოწმე გავხდი ჩიკოტეს ბარში მომხდარი სეირისა, მე უფლება მაქვს დავწერო ამაზე, ვითომ ეს მომხდარიყოს ნიუ-იორკში, ჩიკაგოში, კიუესტში ან მარსელში. მას პოლიტიკასთან არავითარი კავშირი არა აქვს. ალბათ ბევრი ისე როგორც ეს ქალიშვილი, ფიქრობს, რომ ასეთ რამეზე წერა საჭირო არ არის. მაგრამ გერმანელი, ვგონებ, ფიქრობდა, რომ ეს საკმაოდ კარგი ამბავი იყო და მას ჩემი უკანასკნელი სიგარა მივეცი. ასე იყო თუ ისე, დაახლოებით სამი საათის შემდეგ პოლიციამ ჩვენ გაგვიშვა.
სასტუმრო “ფლორიდაში” ჩემს გამო უკვე ღელავდნენ. იმ დროში ქალაქს განუწყვეტლივ ბომბავდნენ და თუ ბარების დაკეტვის შემდეგ ფეხით ბრუნდებოდით ხოლმე სახლში, და რვის ნახევარზე დაბრუნებული არ იყავით, თქვენზე უკვე წუხილს იწყებდნენ. სასტუმროში დაბრუნება გამიხარდა და სანამ ელექტროღუმელზე ვახშამს მოვამზადებდით, მე მოვყევი, თუ რა მოხდა ბარში. ჩემი მონათხრობი მოეწონათ.
ღამით წვიმამ გადაიღო. მშრალი, ნათელი და ცივი დილა გათენდა. ისეთი, როგორიც იცის ხოლმე აქ ზამთრის პირას. პირველს თხუტმეტი წუთი რომ აკლდა, მე ტრიალა კარიდან შევედი ჩიკოტეს ბარში ერთი ჭიქა ჯინისა და რაიმე მაგარი სასმელის გადასაკრავად საუზმის წინ. ამ დროისათვის იქ ცოტა ხალხი იყო. ჩემს მაგიდასთან ბარმენი და ორი ოფიციანტი მოვიდა. ისინი იღიმებოდნენ.
- მკვლელი შეიპყრეს? – ვკითხე მე.
- დღეს ხუმრობით ნუ იწყებთ! – მითხრა ბარმენმა.
- თქვენ ნახეთ, როგორ ესროლა?
- ჰო – ვთქვი მე.
- მეც ვნახე, – თქვა მან – როცა ეს მოხდა, ზუსტად აი, იქ ვიდექი, – მან კუთხეში მდგომ მაგიდისკენ მიუთითა. – რევოლვერის ტუჩი პირდაპირ მკერდზე მიადო და ესროლა.
- ხალხი კიდევ დიდხანს გააჩერეს?
- თითქმის ღამის ორ საათამდე.
- ისინი მხოლოდ დილის თერთმეტი საათისთვის გამოცხადნენ ფაიმბრე-ს გამო. – ბარმენმა გვამს ესპანური ჟარგონული სახელი უწოდა, რაც მენიუში ცივ ხორცს ნიშნავს. – მაგრამ თქვენ, ალბათ ჯერ კიდევ ყველაფერი არ იცით.
- არა, საიდან უნდა იცოდეს – თქვა ერთ-ერთმა ოფიციანტმა.
- მართლაც გასაოცარი საქმეა – დაუატა მეორემ – იშვიათი შემთხვევაა.
- ამავე დროს სამწუხაროც – თქვა ბარმენმა და თავი გადააქნია.
- დიახ, სამწუხაროც და საოცარიც, – თქვა ოფიციანტმა. – ძალიან სამწუხარო.
- მიამბეთ.
- მეტად იშვიათი შემთხვევაა. – თქვა ბარმენმა.
- მაშ, მიამბეთ, მომიყევით.
ბარმენი მინდობილად გადმოიხარა ჩემკენ და მითხრა:
- იცით, იმ პულვერიზატორში თურმე ოდეკოლონი ესხა. აი, უბედური!
- ხედავ? და არც ისე სულელური ხუმრობა იყო ეს, – თქვა ოფიციანტმა.
- რასაკვირველია, ამას იგი მხოლოდ ხალხის გასაცინებლად აკეთებდა, არ უნდა გაჯავრებულიყვნენ ამის გამო, – თქვა ბარმენმა, – უბედური კაცი.
- გესმის? – ვთქვი მე. – მაშასადამე, მას ყველას გართობა უნდოდა.
- როგორც ჩანს, – თქვა ბარმენმა – და რა საჭირო იყო ასეთი სამწუხარო გაუგებრობა.
- მის პულვერიზატორს რა უყვეს?
- პოლიციამ წაიღო, ოჯახს გაუგზავნეს.
- წარმომიდგენია, როგორი კმაყოფილი იქნება ოჯახი, – ვთქვი მე.
- დიახ, – თქვა ბარმენმა – რასაკვირველია, პულვერიზატორი ყოელთვის გამოდგება.
- ნეტავ ვინ იყო იგი?
- მეავეჯე.
- ცოლიანი?
- ჰო, ცოლი პოლიციელებთან ერთად მოვიდა დილით.
- მერე რა თქვა?
- მკერდზე დაეცა მიცვალებულს და სულ ასე გაიძახოდა: “პედრო, ეს რა უქნიათ შენთვის, პედრო? ვინ გიყო ეს? ოჰ, პედრო.”
- მერე კი პოლიციამ წაიყვანა ის, რადგან უკვე თავს ვეღარ იკავებდა, – თქვა ოფიციანტმა.
- ამბობენ, რომ მას ფილტვები სუსტი ჰქონდა – თქვა ბარმენმა – ის იბრძოდა აჯანყების პირველ დღეებში: იბრძოდა სიერრას მთებში მაგრამ მერე ვეღარ შეძლო, ფილტვების სისუსტის გამო.
- გუშინ კი ბარში მოვიდა იმიტომ, რომ ხალხი კარგ გუნებაზე დაეყენებინა – ვივარაუდე მე.
- არა, – თქვა ბარმენმა – ეს ნამდვილად იშვიათი შემთხვევაა, ყველაფერი არის მუყ რარო. ამის თაობაზე პოლიციელებს გამოვკითხე. პოლიციელები კი ერთობ ჩაკირკიტებული ხალხია, საქმეს ხელს თუ მოჰკიდებენ. მათ დაკითხეს მისი ამხანაგები, რომლებიც მასთან ერთად მუშაობდნენ სახელოსნოში. სახელოსნოს კი მიაგნეს პროფკავშირის იმ ბარათის მიხედვით, რომელიც ჯიბეში აღმოაჩნდა. გუშინ უყიდია ის პულვერიზატორი და ოდეკოლონი, რომ ვიღაცის ქორწილში ეხუმრა. ყოველივე ეს შეუძენია ქუჩის მეორე მხარეს. მისამართი ოდეკოლონის ფლაკონის იარლიყზე ეწერა, თვით ფლაკონი კი საპირფარეშოში იპოვეს. ოდეკოლონი იქ ჩაუსხამს პულვერიზატორში. აქ კი, ალბათ მაშინ შემოვიდა როდესაც წვიმა დაიწყო.
- მე მახსოვს როგორ შემოვიდა აქ, – თქვა ერთ-ერთმა ოფიციანტმა.
- აქ მღეროდნენ და მხიარულობდნენ ისიც გამხიარულდა.
- ჰო, მხიარული ვინმე იყო ნამდვილად. – ვთქვი მე, – თითქოს მას ფრთები ჰქონდა გამოსხმული.
ბარმენმა ულმობელი ესპანური ლოგიკურობით წარმოთქვა:
ვერ გამიგია, კაცს ფილტვები აწუხებს და მაინც მაგარ სასმელს ეტანება.
- არ მომწონს მთელი ეს ამბავი! – ვთქვი მე.
- ყური მიგდეთ!- თქვა ბარმენმა. – განა, საოცრება არ არის მისი მხიარულება? როგორც პეპელა ისე დაეჯახა ომის სერიოზულობას.
- სწორია! ნამდვილი პეპელაა – ვთქვი მე.
- მე არ ვხუმრობ, – თქვა ბარმენმა. – გესმით? როგორც პეპელა და ტანკი.
შედარება მას ძალიან მოეწონა. ის ნამდვილ ესპანურ მეტაფიზიკას მიეცა.
დავლიოთ აქაურობის სადღეგრძელო, – თქვა მან, – თქვენ ამაზე მოთხრობა უნდა დაწეროთ!.
გამახსენდა ის პულვერიზატორიანი ახალგაზრდა კაცი, მისი სანთლისფრად ჩამოყვითლებული სახე, ფართოდ გაშლილი ყვითელი ხელები, მოკეცილი ფეხი. იგი მართლაც ჰგავდა პეპელას, მაგრამ არცთუ ისე ძალიან. თუმცა, მაინდამაინც არც ადამიანს ჰგავდა. მოკლედ, მე იგი, მკვდარ ბეღურას მაგონებდა.
დამისხით ჯინნი, – ვთქვი მე.
- თქვენ უსათუოდ უნდა დაწეროთ ამაზე მოთხრობა, – თქვა ბარმენმა, – გაგიმარჯოთ!.
- თქვენც გაგიმარჯოთ, – ვთქვი მე – წუხელ კი ერთმა ინგლისელმა გოგომ მითხრა არ დაწეროთ ამაზე რამე, თორემ ეს საქმეს დიდ ზიანს მოუტანსო.
- რა სისულელეა, – თქვა ბარმენმა – ეს ძალიან საგულისხმო და მნიშვნელოვანიც არის. გაუგებარი მხიარულება ეჯახება საშინელ სერიოზულობას. ხოლო ჩვენთან ყოველთვის ასე უაღრესად სერიოზულები არიან. ჩემთვის ეს, თუ გნებავთ, ერთ-ერთი ყველაზე საგულისხმო და უიშვიათესი შემთხვევაა ამ ბოლო დროს. თქვენ აუცილებლად უნდა დაწეროთ ამაზე.
- კეთილი, – ვუთხარი მე – დავწერ… ბავშვები თუ ჰყავდა?
- არა, – თქვა მან – პოლიციელისგან გავიგე! თქვენ აუცილებლად უნდა დაწეროთ და დაარქვათ “პეპელა და ტანკი.”.
- კარგი, – ვთქვი მე – დავწერ, მაგრამ სათაური მაინცდამაინც არ მომწონს.
- დიდებული სათაურია, – თქვა ბარმენმა. – ძალიან ლიტერატურული.
- კეთილი, – ვთქვი მე – თანახმა ვარ დავარქვა მოთხრობას “პეპელა და ტანკი”.
მე ვიჯექი იქ, იმ ნათელ მხიარულ დილას. სასიამოვნო სისუფთავე სუფევდა ახლად მოგვილ, გამორეცხილ და განიავებულ ბარში. გვერდით მეჯდა ჩემი ძველი მეგობარი ბარმენი, რომელიც დიდად კმაყოფილი ჩანდა იმით, რომ ერთად ვქმნიდით ლიტერატურას. ჯჟინი მოვსვი; ვიცქირებოდი სილიანი ტომრებით ამოვსებულ ფანჯარაში და ვფიქრობდი მოკლული ქმრის ცხედართან დაჩოქილ ქალზე, რომელიც გაიძახოდა: “პედრო, პედრო, ვინ გიყო შენ ეს, პედრო?” და მე გავიფიქრე, პოლიცია მაშინაც კი ვერაფერს უპასუხებდა ამ კითხვაზე, კიდევაც რომ სცოდნოდა სახელი იმ კაცისა, ვინც ტყვია დაახალა მის ქმარს.

study
Back to top Go down
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Fri Mar 04, 2011 11:23 am


ერნესტ ჰემინგუეი, აღმოსავლეთ აფრიკა, 1954

"ადამიანი კუნძული არ არის, ზღვაში გარიყული. ყოველი კაცი – კონტინენტის ნაწილია, ძირითადის შემადგენელი. ზღვამ რომ სანაპიროს ერთი ნაგლეჯიც წალეკოს, ევროპა დაპატარავდება, ისევე როგორც ნახევარკუნძული, თქვენი მეგობრის მამული ან თქვენი საკუთარი; ყოველი ადამიანის სიკვდილით მაკლდება მე, რადგან კაცობრიობის ნაწილი ვარ; და ამიტომ ნურასოდეს იკითხავ, ვის უხმობს ზარი. ის გიხმობს შენ"

ავტორი: ჯონ დონი (1572–1631), "ღვთისმოსაობა უკიდურეს გარემოებებში", 1624 წლის პროზაული ნაშრომი; კერძოდ, ეს არის ნაწილი მეჩვიდმეტე მედიტაციიდან, რომელსაც წინ უძღვის ქვესათური: "ახლა, ეს ზარი, სხვისთვის რომ რეკავას, მეუბნება, – თქვენ უნდა მოკვდეთ".

ეს გამონათქვამი აიღო ერნეტს ჰემნიგუეიმ 1940 წელს, ესპანეთის სამოქალაქო ომზე დაწერილი რომანის "ვის უხმობს ზარის" ეპიგრაფად.




study


Last edited by Admin on Sun Apr 10, 2011 8:51 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Sun Apr 10, 2011 12:53 pm



გაბრიელ გარსია მარკესი

ჰემინგუეი

მე იგი მაშინვე ვიცანი - თავის მეუღლესთან, მერი უელშთან ერთად სენ-მიშელის ბულვარზე სეირნობდა პარიზში. 1957 წლის გაზაფხულის წვიმიანი დღე იყო. ისინი ქუჩის მეორე მხარეს მიდიოდნენ, ლუქსემბურგის ბაღისკენ. უზარმაზარი კაცი, რომელსაც გახეხილი ჯინსის შარვალი ეცვა, თავზე კი ბეისბოლისტის ქუდი ეხურა, მკვეთრად გამოირჩეოდა სხვებისგან, თუმცა უხეში ძალის განსახიერებააო, მაინც ვერ იტყოდი.
იმ დროს იგი ორმოცდაცხრამეტი წლისა იყო, მაგრამ სიცოცხლის ხალისით სორბონელი ახალგაზრდების ნაკადშიც კი იქცევდა ყურადღებას. ფიქრადაც ვერ გაივლებდი, რომ სულ რაღაც ოთხი წლის შემდეგ ის ცოცხალი აღარ იქნებოდა.
დაბნეული ვიდექი და ვერ გადამეწყვიტა, რა მექნა. მაკავებდა ჩემი პრიმიტიული ინგლისური, მტანჯავდა აზრი, რომ ვერ გავუგებდით ერთმანეთს. ამაზე უკეთესი ვერაფერი მოვიფიქრე - ტარზანივით მივიტანე ხელისგულები პირთან და ვიღრიალე:
“მა-ა-ა-ეეე-სტრო!!!”
ჰემინგუეი უმალვე მიხვდა, რომ მის გარდა სტუდენტთა მასაში მაესტრო არავინ იქნებოდა, შემობრუნდა, ხელი მაღლა აიქნია და ბიჭური სიმკვირცხლით მომაძახა ესპანურად: ” adios, amigo!”
ეს იყო ჩემი ერთადერთი შეხვედრა მასთან (მაშინ 28 წლის ვიყავი). მიუხედავად ამისა, ამ შემთხვევამ სამუდამო დამიტოვა განცდა, რომ ჩემს ცხოვრებაში რაღაც არაჩვეულებრივად მნიშველოვანი რამ მოხდა.


Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Wed Jul 18, 2012 11:24 pm

ერნესტ ჰემინგუეი

კილიმანჯაროს თოვლიანი მწვერვალი
თარგმნა ეთერ თვარაძემ

The Snows of Kilimanjaro
By Ernest Hemingway
Translated into Georgian by Eter Tvaradze


კილიმანჯარო მარადთოვლიანი მთაა, 19710 ფუტის სიმაღლისა, და აფრიკაში ამ სიმაღლე მთა მეორე არ არისო, ამბობენ. მის დასავლეთ მწვერვალს «ნგაი ნგაის,» ანუ ღვთის სახლს უწოდებენ. ზედ მწვერვალთან ლეოპარდის გაყინული და გამოფიტული გვამი გდია. კაცმა არ იცის, რამ აიყვანა იმ სიმაღლეზე.


_ საოცარია, სულ აღარ მტკივა,_თქვა მან,_ასე იწყება ხოლმე, ეს არის პირველი ნიშანი.
_ მართლა არ გტკივა?
_ სავსებით. ოღონდ ამ სუნს რა ეშველება. მომიტევე, ალბათ გულს გირევს.
_ კარგი ერთი, თუ ღმერთი გწამს.
_ აბა, შეხედე,_თქვა კაცმა,_ნეტა ვიცოდე, ასე რა იზიდავთ_სუნი, თუ სანახაობა.
მიმოზის გადმობურულ ჩრდილში იწვა კაცი, და როცა მზისგან ალმურმოკიდებულ მინდორს გახედა, სამი უშველებელი ფრინველი შენიშნა _ ფეხები უტიფრად გაეჩაჩხათ და ჩაცუცქულიყვნენ, ცაში კი ერთი დუჟინი ასეთივე ფრინველი დასრიალებდა, მათი ჩრდილები მიწაზე ელვის სისწრაფით დაქროდა.
_ რაც საბარგო მანქანა გაგვიტყდა, სულ აქ ირევიან,_განაგრძო კაცმა,_ დღეს პირველად დაეშვნენ მიწაზე, წინათ ძალიან გულმოდგინედ ვაკვირდებოდი, იქნებ როდესმე მოთხრობაში გამოვიყენო-მეთქი. ახლა უკვე სასაცილოდ მეჩვენება.
_ ნეტა არ აიხირებდე! _ უთხრა ქალმა.
_ ჩემთვის ვლაპარაკობ, გულს ვიოხებ,_უთხრა კაცმა, _ ოღონდ ეს არის, რომ შენს შეწუხებას ვერიდები.
_ შენც ხომ იცი, რომ ამითი მე არა ვწუხდები,_მიუგო ქალმა,_პირიქით, ის მიშლის ნერვებს, რომ ხელფეხშეკრულივითა ვარ, ვერაფერი გამიკეთებია. რამდენადაც კი შეიძლება, მხნედ უნდა ვიყოთ და ისე ველოდოთ თვითმფრინავს.
_ უცადე, მანამ მოვიდოდეს!
_ მითხარი მაინც, რა გაგიკეთო. ნუთუ არაფერი შემიძლია!
_ შენ შეგიძლია ფეხი მომკვეთო და შეაჩერო. თუმცა ეგეც მეეჭვება. ან არადა, მესროლო და გამათავო. უკვე მარჯვედ ისვრი. აკი მე თვითონ გასწავლე სროლა!
_ კარგი რა, თუ ღმერთი გწამს. გინდა წაგიკითხო?
_ რა უნდა წამიკითხო?
_ შევარჩევ რამეს ჩანთაში, რაც არ წაგვიკითხავს.
_ ვერ მოვისმენ,_უთხრა კაცმა,_ყბედობა გაცილებით ადვილია. ჩვენ ვჩხუბობთ და ამითი დრო გაგვყავს.
_ მე როდის გეჩხუბები. სადა მაქვს ჩხუბის თავი. ნუღარც ვიჩხუბებთ. რა ვუყოთ, რომ ნერვები მოგვეშალა. იქნებ დღესვე გამოგვიგზავნონ საბარგო მანქანა, ან თვითმფრინავი გამოჩნდეს.
_ სულ ერთია, ფეხსაც არ მოვიცვლი აქედან,_თქვა კაცმა,_რაღა აზრი აქვს წასვლას. ეს არის, შენ გეშველება.
_ რა სილაჩრეა!
_ დააცადე კაცს, დამშვიდებით ამოხდეს სული, რაღას ლანძღავ! გინება რომ საქმეს შველოდეს!
_ არ მოკვდები.
_ რას სულელობ_ვკვდები და ეს არის. აბა, იმ აქოთებულებსა ჰკითხე,_ იქითკენ გაიხედა, სადაც ის უშველებელი, ბინძური ფრინველები ჩაცუცქულიყვნენ და გატიტვლებული თავები აჩეჩილ ბუმბულში ჩაერგოთ. ახლა მეოთხეც დაეშვა დაბლა. ცოტაზე წაფაფხურდა და მერე ბაჯბაჯით წავიდა დანარჩენებისაკენ.
_ მაგათ რას უყურებ, კარავი თუ დალანდეს სადმე, მაშინვე იქ გაჩნდებიან. და კაციშვილი არ აქცევს ყურადღებას. თვითონვე თუ არ დაჰყარე ფარ-ხმალი, არ მოკვდები.
_ ეგ სად ამოიკითხე? ჰოი, რა რეგვენი ხარ!
_ სხვაზედაც უნდა იფიქრო.
_ მადლობა ღმერთს, ჩემი დღე და მოსწრება მეტი არაფერი მიკეთებია.
კაცი ისევ მიწვა და ერთხანს ხმა არ გაუღია, გაჰყურებდა გაფიცხებული მინდვრისაგან ალაპლაპებულ ჰაერს და თვალს ბუჩქებს უწვდენდა. ხედავდა ქურციკებს, სულ გალეულებსა და თეთრებს ამ ყვითელ ფონზე, უფრო შორს კი_ზებრის ჯოგს, რომელიც ბუჩქების სიმწვანეში ქათქათა თეთრი ჩანდა. შესანიშნავი ადგილი შეერჩიათ კარვის გასაშლელად_დაბურული ხეების ქვეშ, ზედ მთის ძირში ანკარა წყალი, და სულ ახლოს, იქვე ნახევრად დამშრალი წყარო, რომელსაც დილდილაობით კაკბების გუნდი გადაუფრენდა ხოლმე.
_ არ გინდა, რამე წაგიკითხო?_ჰკითხა ქალმა, იგი საწოლთან იჯდა, ტილოს დასაკეც სკამზე,_აგერ ნიავმაც წამოუბერა.
_ არ მინდა. მადლობელი ვარ.
_ იქნებ მანქანაც გამოჩნდეს.
_ ჩემთვის სულ ერთია, გამოჩნდება თუ არა.
_ ჩემთვის _ არა.
_ ასეა ხოლმე_რაც ჩემთვის სულ ერთია, შენთვის არ არის სულერთი.
_ ეს არცთუ ისე ხშირად ხდება, ჰარი.
_ მოდი, დავლიო?
_ გაწყენსო, გითხრეს. ბლეიკსაც ასე აქვს, ალკოჰოლს ერიდონო. ნუ დალევ.
_ მოლო! _ გასძახა კაცმა.
_ აქა ვარ, ბვანა.
_ სოდიანი ვისკი!
_ ახლავე, ბვანა.
_ ნუ დალევ,_უთხრა ქალმა,_სწორედ ამას ჰქვია ფარ-ხმალის დაყრა. ვნებსო, გეუბნებიან. მეც ხომ ვიცი, რომ გაწყენს.
_ რას ამბობ,_თქვა კაცმა,_მომიხდება კიდეც.
მაშ ასე, ყველაფერი გათავდა, ფიქრობდა იგი. მორჩა, ვეღარასოდეს მოაბამს ბოლოს. სასმელზე დავა ყოფილა ყველაფრის ბოლო. რაც მარჯვენა ფეხის განგრენა დაეწყო, ტკივილი გაუქრა, ხოლო ტკივილთან ერთად შიშიც გაქრა. საშინელ დაქანცულობასღა გრძნობდა ახლა, და თან ბრაზს, რომ ყველაფრის ბოლო ეს აღმოჩნდა. ის, რაც ასე ახლოვდებოდა, თითქმის არავითარ ინტერესსა და ცნობისმოყვარეობას არ აღუძრავდა. რამდენი წელიწადია თანა სდევს ის, მაგრამ ახლა უკვე აღარავითარი მნიშვნელობა არ ჰქონდა. საოცარი კია_დაქანცულობამ როგორ გაუიოლა ყველაფერი.
მორჩა, ვეღარასოდეს დაწერს იმას, რასაც ამდენი ხანი ელოლიავებოდა და მხოლოდ დროსღა უცდიდა, რათა უფრო ხეირიანად გასცნობოდა და კარგად დაეწერა. სამაგიეროდ მარცხსაც არ გამოსცდის. იქნებ სულაც არა ხარ ამის დამწერი და ამიტომაც სდებ და სდებ_ვერა და ვერ გაგიბედავს დაწყება. ვინ იცის. ახლა რაღას გაიგებ.
_ ნეტა სულაც არ ჩამოვსულიყავით, _ თქვა ქლმა. იგი შეჰყურებდა კაცის ხელში ჭიქას, და ტუჩებს იკვნეტდა,_პარიზში ხომ არ დაგემართებოდა ამისთანა რამე. სულ პირზე გეკერა, პარიზი მიყვარსო. ან პარიზშივე დავრჩებოდით, ან სადმე სხვაგან წავიდოდით. აკი გეუბნებოდი, საცა იტყვი, იქ წავიდეთ-მეთქი. ნადირობა თუ მოგენატრებოდა, უნგრეთში გადავიდოდით, და, რასაც ისურვებდი, ყველაფერი გექნებოდა.
_ ოჰ, ეს შენი ოხერი ფული!
_ ეს კი უსამართლობაა,_თქვა ქალმა,_ჩემი და შენი ფული ვინ გაყო! ყველაფერი მივატოვე და შენ გამოგყევი. საცა მოიგუნებებდი, იქ მოგყვებოდი, რასაც მოისურვებდი, იმას ვაკეთებდი. მაგრამ, ნეტა აქეთ არ გვექნა პირი.
_ აკი ამბობდი, აქაურობა მიყვარსო.
_ მიყვარდა კიდეც, მანამ შენ კარგად იყავი. ახლა კი მძულს. რაღა მაინცდამაინც შენს ფეხს ეცა. რა დავაშავეთ ასეთი!
_ ჩემი დანაშაული ის არის, რომ, როცა ფეხი გამეკაწრა, იოდის წასმა ვერ მოვიფიქრე. მერე სულაც გადავივიწყე, იმიტომ, რომ ჩემს დღეში არავითარი ინფექცია არ შემჭრია. ბოლოს, როცა მაგრად ამტკივდა, კარბოლის სუსტ ხსნარს ვხმარობდი, სხვა ყველაფერი გაგვითავდა. ამან გამოიწვია წვრილი ძარღვების დამბლა, და განგრენაც დამეწყო,_კაცმა ქალს შეხედა._ სხვა რა?
_ მაგას არ გეუბნები.
_ ეს ჩამოფხრეწილი აფრიკელი შოფერი რომ არ აგვეყვანა და ნამდვილი მექანიკოსი დაგვექირავებინა, ადრევე შენიშნავდა ზეთის ნაკლებობას და მანქანა აღარ გაგვიფუჭდებოდა.
_ არც მაგას გეუბნები.
_ შენს ხალხს რომ არ მოსწყვეტოდი_იმ ვესტბორელ, სარატოგელ და პალმბიჩელ ოხრებს და მამაძაღლებს, და მე არ გამომყოლოდი…
_ აბა, რატომ ლაპარაკობ_მე ხომ მიყვარდი. ეს უსამართლობაა. ახლაც იმგვარადვე მიყვარხარ. მუდამაც მეყვარები. შენ არ გიყვარვარ?
_ არა,_უთხრა კაცმა,_არა მგონია. არც არასოდეს მყვარებიხარ.
_ რას ამბობ, ჰარი? სულ დაკარგე ჭკუა?!
_ არა. რაც არ მქონია, რას დავკარგავდი!
_ ნუღარ დალევ მაგას,_უთხრა ქალმა,_ნუ დალევ, ძვირფასო. თუკი რამე შეგვიძლია, ყველაფერი უნდა ვიღონოთ.
_ შენ რაც გინდოდეს, ქენი,_თქვა კაცმა,_მე დავიღალე.

თვალწინ წარმოუდგა რკინიგზის სადგური ყარაგაჩში. დგას ზურგჩანთამოკიდებული, და სიმპლონ_ორიენტის ექსპრესის დიდი ფარანი ღამის წყვდიადს მიაპობს. ეს იყო თრაკიიდან უკანდახევის დროს, და თვითონაც უკან ბრუნდებოდა. ესეც მოთხრობისათვის ჰქონდა შემონახული. ესეც და აი რა კიდევ: დილაა და საუზმეს უსხედან, ფანჯრიდან გაჰყურებენ თოვლს ბულგარეთის მთებზე, ხოლო ნანსენის მისიის მდივანი ბერიკაცს ეკითხება, ეს თოვლია თუ რაო? და ბერიკაციც გაიხედავს ფანჯარაში და იტყვის, არა, თოვლი არ არისო. ჯერ რა დროს თოვლიაო. და მდივანიც გაუმეორებს სხვა გოგოებს _ ხომ ხედავთ, რა დროს თოვლიაო, და ისინიც ერთხმად შესძახებენ_მოგვჩვენებია, თოვლი არ ყოფილაო. სინამდვილეში კი მართლაც თოვლი იყო, ხოლო როცა მოსახლეობის გაცვლა დაიწყო, ბერიკაცმა ქვეყნის ხალხი გაგზავნა მთებში. და ხალხი ძლივს მიიკვლევდა გზას თოვლში, მანამ ერთიანად არ გაწყდნენ იმ ზამთარს.
გაუერტალში ყოფნის დროსაც მთელი შობის კვირა თოვდა იმ წელიწადს. მაშინ ტყისმჭრელის სახლში ცხოვრობდნენ, და ნახევარი ოთახი შორენკეცის დიდ, ოთხკუთხა ღუმელს ეჭირა, და წიფლის ფოთლით გატენილ ნაალებზე ეძინათ. მაშინ იყო, დეზერტირი რომ მოადგა სახლს, ხოლო მის სისხლიან ფეხს
თოვლზე წითელი კვალი გაეტარებინა. პოლიცია ფეხდაფეხ მომდევსო, და ამათ ღაზლის წინდები მისცეს, ხოლო ჟანდარმები ლაპარაკით შეიქციეს, მანამ ნაკვალევი თოვლმა არ დაფარა.
შრუნსში, შობა დღეს, წირვიდან დაბრუნებულ ხალხს რომ გახედავდი სამიკიტნოდან, თოვლის ბრჭყვიალება თვალს მოგჭრიდა. სწორედ იმ შრუნსში იყო, მძიმე თხილამურებს რომ გაიდებდნენ მხარზე და შარდისგან გაყვითლებულსა და მარხილებით გატკეპნილ გზას აუყვებოდნენ, მდინარის პირ-პირ; ნაძვებით დაბურულ ციცაბო სერს აივლიდნენ და მერე მოწყვეტით დაეშვებოდნენ მადლენერ-ჰაუზის ყინულზე. თოვლი იყო შაქარყინულივით გლუვი და ფხვნილივით მსუბუქი; აგონდებოდა, დიდი სისწრაფის გამო რა უხმაუროდ ეშვებოდნენ და როგორ ჩიტივით დასკუპდებოდნენ დაბლა.
ნამქერმა მთელი ერთი კვირა ფეხი არ მოაცვლევინა მადლენერ-ჰაუზიდან. ისხდნენ და ახრჩოლებული ფარნის მბჟუტავ სინათლეზე კარტს თამაშობდნენ. რაც უფრო მეტს აგებდა ჰერ ლენტი, მით უფრო მეტსა და მეტს ჩამოდიოდნენ ფულს. ბოლოს ყველაფერი წააგო _ სათხილამურო სკოლის ფული, მთელი სეზონის შემოსავალი, თავნიც. ახლაც თვალწინ ედგა, რა გაფაციცებით იღებდა ეს გრძელცხვირა კაცი კარტს და მერე ერთბაშად გაშლიდა _ «შანს ვოირ», წუთსაც არ აცდენდნენ: ბარდნიდა_თამაშობდნენ, გადაიღებდა _თამაშობდნენ. გაიფიქრა _ მთელ ჩემს სიცოცხლეში კარტის თამაშზე რამდენი დრო წამსვლიაო.
მაგრამ ერთი სტრიქონიც არ დაუწერია არც იმაზე, არც შობის იმ ცივ, ჭახჭახა დღეზე, როცა მინდვრის გადაღმა წამომართული მთები გარკვევით ჩანდა; მერე ბარკერმა გადაუფრინა ამ მთებს ფრონტის ხაზიდან, რათა ფრონტიდან შინ მიმავალი ავსტრიელი ოფიცრების მატარებელი დაებომბა; ხოლო როცა ოფიცრები გაიფანტნენ და გაიქცნენ, ტყვიამფრქვევი დაუშინა. გაახსენდა, როგორ შევიდა მერე ბარკერი ოფიცერთა სასადილოში და ამის მოყოლა დაიწყო, როგორ ჩაუვარდა ყველას ენა და ბოლოს ვიღაცამ შეჰყვირა_შე ნაბიჭვარო ყასაბოო!
სწორედ ეგ ავსტრიელები იყვნენ _ მაშინ ხოცავდნენ, უფრო მოგვიანებით კი თხილამურებზე დასრიალებდნენ მათთან ერთად. თუმცა არა, იგივე ხალხი არ ყოფილა. ჰანსი, რომელთანაც ერთად თხილამურებით დადიოდა მთელი წელიწადი, კაიზერის ეგერთა პოლკში იყო, და კურდღელზე სანადიროდ რომ გაემართნენ სახერხი ქარხნის ზემოთ პატარა მინდვრისაკენ, ლაპარაკი ჩამოვარდა პასუბიოს ბრძოლებზე, პეტრიკასა და ასალონეს იერიშებზე… და ერთი სიტყვაც არ დაუწერია ამაზე. არც მონტე კორნოზე, არც სიეტე კომუმზე, არც არსიედოზე.
რამდენი ზამთარი გაატარა ფორალბერგსა და არლბერგში? ოთხი, და უცებ ერთი კაცი მოაგონდა _ ბლუდენცისკენ რომ მიდიოდნენ საჩუქრების საყიდლად, ეს კაცი მელასა ჰყიდდა; მოაგონდა დიდებული კირში, რომელსაც ალუბლის გემო დაჰკრავდა, ფიფქი თოვლის კორიანტელი გალიპულ ბილიკზე, «ჰი! ჰო! როლი როლის» წამღერება, როცა უკანასკნელად
მოუხვევდნენ და ციცაბო გორაკს მიადგებოდნენ, იქიდან პირდაპირ დაშვება, სამჯერ მოქნევა და ბაღის ბოლოში ხარ, არხს გადაევლები და სასტუმროს უკან გახვალ, ყინულით გასლიპულ გზაზე. სამაგრებს მოუშვებ, ფეხს მოიქნევ, თხილამურებს წაიძრობ და სასტუმროს ფიცრულ კედელზე მიაყუდებ, ფანჯრიდან ლამპის შუქი გამოდის, შიგნით კი, კვამლით გამოვსებულ, ღვინის ოხშივარით გამთბარ ოთახში, აკორდეონს უკრავენ.


(გაგრძელება ქვემოთ)


Last edited by Admin on Wed Jul 18, 2012 11:34 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Wed Jul 18, 2012 11:27 pm

ერნესტ ჰემინგუეი

კილიმანჯაროს თოვლიანი მწვერვალი
თარგმნა ეთერ თვარაძემ

The Snows of Kilimanjaro
By Ernest Hemingway
Translated into Georgian by Eter Tvaradze

(გაგრძელება)

_ პარიზში სად ვიდექით? – ჰკითხა მან ქალს, რომელიც ზედ სასთუმალთან ეჯდა, ტილოს დასაკეც სკამზე, აქ, აფრიკაში.
_ კრიიონში. შენ თვითონაც ხომ იცი!
_ მე საიდან უნდა ვიცოდე?
_ მუდამ იქ არ ვჩერდებით!
_ არაფერიც. მუდამ არა.
_ იქა და ჰენრი მეოთხის პავილიონში, სენ ჟერმენზე. აკი მიყვარს იქაურობაო!
_ სიყვარული ნეხვის გროვაა,_თქვა ჰარიმ,_მე კიდე მამალი ვარ, შევხტები ამ გროვაზე და ყიყლიყოს ვიძახი.
_ შენ მიდიხარ_მიდიხარ, აქ აღარავის ტოვებ?_უთხრა ქალმა,_ყველა თან უნდა გაიყოლო? ცხენსაცა კლავ, ცოლსაც, და აბჯარ-უნაგირიც ცეცხლს უნდა მისცე?!
_ უსათუოდ. შენი ოხერი ფულია ჩემი აბჯარი.
_ გაჩუმდი ერთი!
_ კარგი. აღარ ვიტყვი. გული რად უნდა გატკინო!
_ ცოტა გვიან კი მოგივიდა.
_ რახან ასეა, აღარ მოგეშვები. გავერთობი მაინც. ერთადერთი რაღაცის გაკეთება მიყვარდა შენთან ერთად, და უკვე იმის თავიც აღარა მაქვს.
_ არა, არა ხარ მართალი. სხვაც ბევრი რამე გიყვარდა. და რასაც შენ მოიწადინებდი, მეც ვაკეთებდი ხოლმე.
_ კარგი ერთი, თუ ღმერთი გწამს, მოეშვი მაგ ტრაბახს.
ქალს შეხედა და ნახა, რომ ტიროდა.
_ მოიხედე,_უთხრა მან,_შენ გგონია, მე მსიამოვნებს! თვითონაც არ ვიცი, რატომ ვაკეთებ ამას. სხვასა კლავ, რომ საკუთარი სიცოცხლე შეიგრძნო_ალბათ, ეს არის მიზეზი. როცა ლაპარაკი დავიწყეთ, არავითარი ცუდი განზრახვა არა მქონია. ახლა კი ლამის გავცოფდე და შენც ასე გაწამებ. ყურს ნუ ათხოვებ ჩემს სიტყვებს, ძვირფასო. ხომ იცი, მიყვარხარ, გულით მიყვარხარ. შენსავით არც არავინ მყვარებია.
ახლაც ჩვეულებრივ იცრუა. ეს აჭმევდა პურს.
_ რა ტკბილი ხარ!
_ აი, შე ძუკნავ,_უთხრა კაცმა,_მდიდარო ძუკნავ. მეტი კი არაფერია პოეზია. პოეზიით ვარ სავსე. პოეზიითა და სიდამპლით. დამპალი პოეზიით.
_ გაჩუმდი, ჰარი. რა ეშმაკი შეგიძვრა!
_ აღარაფერს ვტოვებ ჩემს შემდეგ,_თქვა კაცმა,_ყველაფერი თან უნდა გავიყოლო.

მოსაღამოვდა. კაცმა გაიღვიძა. მზე გორაკს მოფარებოდა და მთელ მინდორზე ჩრდილი იწვა, წვრილფეხა ცხოველები ზედ კარავთან ძოვდნენ. იგი ხედავდა, როგორ თანდათანობით შორდებოდნენ ბუჩქებს, რა მალიმალ დასწევდნენ ხოლმე თავს ბალახზე და განუწყვეტლივ კუდს აქიცინებდნენ. ფრინველები აღარ ჩანდნენ მიწაზე, ხეზე ჩამოხუნძლულიყვნენ მძიმედ. ახლა გაცილებით მეტი იყო. მოსამსახურე ბიჭი ლოგინთან უჯდა.
_ მემსაიბი სანადიროდ წავიდა,_თქვა ბიჭმა,_ბვანას ხომ არაფერი ნებავს?
_ არაფერი.
ქალი ნადირის მოსაკლავად წავიდა. მაგრამ, რაკი კაცი ნადირის ცქერით ერთობოდა, მინდვრის ის პატარა კუთხე, სადამდეც კაცს თვალი მიუწვდებოდა, აღარ შეუშფოთებია, უფრო მოშორებით გაემართა. ყველაფერი ახსოვსო, ფიქრობდა კაცი, რაც კი გაუგია, წაუკითხავს, ან ოდესმე გაუგონია.
რა ქალის ბრალი იყო, რომ კაცი თითქმის მოთავებული მივიდა მასთან. რანაირად უნდა მიხვდეს ქალი, რომ, რასაც შენ ეუბნები, ცარიელი სიტყვებია. რომ შენ მხოლოდ ჩვეულების მიხედვით და საკუთარი თავის დასამშვიდებლად ლაპარაკობ?! და რასაც უფრო მეტს ისროდა ამ ფუჭ სიტყვებს კაცი, მის ტყუილს უფრო დიდი გასავალი ჰქონდა ქალებში, ვიდრე სიმართლეს.
ცრუობდა, ცრუობდა, ეს კიდევ არაფერი, უფრო დიდი უბედურება ის იყო, რომ სიმართლე აღარც ჰქონდა სათქმელი. უკვე მოსჭამა თავისი წუთისოფელი, და ახლა გადაწყვიტა, ხელახლა დაეწყო, ოღონდ უკვე სხვა ხალხთან ერთად, უფრო მეტი ფულით. ნაცნობი ადგილებიდან ყველაზე საუკეთესოს ირჩევდა, და ბევრი ახალი კუთხეც მოინახულა.
ცდილობდა, არ ეფიქრა, და მაშინ მართლაც დიდებულად იყო საქმე. შენ მშვენიერი გულ-გვამი დაგყვა და ამიტომ ისე არ მოშლილხარ, როგორც ბევრს მოსდის, თავს იმგვარად იჭერდი, თითქოს შენი საქმე ფეხებზე გეკიდა, ის საქმე, რასაც ახლა უკვე ვეღარ მოერევი. მაგრამ გულში მაინც ამბობდი, როცა იქნება, ამ ხალხის ამბავს დავწერო, სიმდიდრისაგან გაზულუქებული ხალხის ამბავს. შენ თვითონ არასოდეს ყოფილხარ იმათი მოდგმისა. მაგრამ მზვერავივით იყავი მათთან. მერე მიატოვებდი, დაწერდი, და ეს იქნებოდა პირველი შემთხვევა, როცა საკუთარი თვალით დანახულ და განცდილ სინამდვილეს აღწერდა კაცი. მაგრამ ვერ იქნა და ვერ მოჰკიდა კალამს ხელი. არ ეწერებოდა, ყოველი დღე ფუფუნებით იყო სავსე, და ეს გულს ურევდა, ნიჭს უჩლუნგებდა, წერის სურვილს უდუნებდა, ისე რომ, საბოლოოდ სულაც გაანება თავი წერას. იმ ხალხისათვის, ვის წრეშიაც ტრიალებდა, გაცილებით ხელსაყრელი გამოდგა ეს. თავისი ცხოვრების უბედნიერესი ხანა აფრიკაში ჰქონდა გატარებული, და ახლა ისევ ჩამოვიდა, რათა თავიდან დაეწყო ყველაფერი. ახლა ცდილობდნენ, რაც შეიძლება ნაკლები კომფორტით
ემოგზაურათ. არც გაჭირვება განუცდიათ, მაგრამ ფუფუნებითაც არ ცხოვრობდნენ. ასეთი წვრთნით ძველ ენერგიას დავიბრუნებო, ფიქრობდა. ცდილობდა, ისევე ჩამოეცილებინა სულიდან ქონი, როგორც მოკრივე იგდებს წონას, მთაში განუწყვეტელი წვრთნითა და მუშაობით.
ქალს მოსწონდა ასეთი მოგზაურობა. მომწონსო, ამბობდა. ყველაფერი მოსწონდა, რაც კი მღელვარებას განაცდევინებდა, გარემოს შეუცვლიდა, ახალ ხალხში გარევდა და სიამოვნებას მიანიჭებდა, და კაცსაც მოეჩვენა, თითქოს მუშაობის ძველი ჟინი უბრუნდებოდა. მაგრამ ახლა რაღა ხერხემალგადატეხილი გველივით იგრიხოს და თავი დაიკბინოს, თუკი ეს არის ყველაფრის ბოლო! იცოდა კი, რომ სწორედ ეს იყო ბოლო. ამ ქალმა რა დაუშავა?! ეს არა_სხვა იქნებოდა, თუკი მთელი სიცოცხლე ტყუილებით გაატარა, ბარემ ტყუილით მოკვდეს. გორაკის გადაღმიდან სროლის ხმა მოესმა.
კარგად ახვედრებდა ნიშანში ეს მდიდარი, კეთილი ძუკნა, ეს სათნო მზრუნველი და მისი ნიჭის დამღუპველი. სისულელეა. თავს დააბრალოს. რაღა ამ ქალს მისდგა, ეგ ხომ სულ იმის ცდაში იყო, როგორმე კარგად მოეწყო კაცის ცხოვრება?! თვითონვე დაიღუპა ნიჭი უსაქმურობით, საკუთარი თავისა და რწმენის ღალატით, ლოთობით_რამაც აღქმის უნარი დაუჩლუნგა, სიზარმაცით, გაზულუქებით, სნობიზმით, პატივმოყვარეობითა და კუდაბზიკობით, ჯანდაბითა და ოხრობით. რა იყო ეს? ძველი წიგნების კატალოგი? ან მისი ნიჭი რას წარმოადგენდა? ნიჭს არა უშავდა რა, მაგრამ გამოყენების მაგივრად ვაჭრობდა ხოლმე ამ ნიჭით და იმის ნაცვლად, რომ ეთქვა_ესა და ეს გავაკეთეო, იმასღა ამბობდა_ამის გაკეთება შემეძლოო. თვითონვე არჩია, რომ სხვა რაღაც ხრიკებით ეცხოვრა და არა კალმითა და ფანქრით. ისიც მრავლისმეტყველია _ არა, განა?_რომ ყოველი ახალი ქალი, ვისაც ის შეიყვარებდა, წინანდელზე მდიდარი იყო. ხოლო როცა სიყვარულმა გადაუარა, როცა მხოლოდღა ტყუოდა, როგორც ახლა, ამ ქალთან, ვისაც ყველაზე მეტი ფული ჰქონდა, ქვეყნის ფული ჰქონდა, ვისაც ადრე ქმარიც ჰყავდა და შვილებიც, საყვარლებიც დაუდიოდა, მაგრამ ვერავითარ სიამოვნებას ვერ ნახულობდა, და ვისაც ეს კაცი მთელი სინაზით შეუყვარდა, როგორც მწერალი, როგორც მამაკაცი, მეგობარი და განძი… და უცნაური ის იყო, რომ ახლა, როცა მას სულაც არ უყვარდა და მხოლოდღა ტყუოდა, უფრო მეტის მიცემა შეეძლო ამ ქალისათვის ფულის სანაცვლოდ, ვიდრე უწინ, ნამდვილი სიყვარულის დროს.
რისთვისაც მოწოდებული ხარ, ის უნდა გააკეთო, ფიქრობდა. შენი ნიჭი იმითი აიწონება, თუ როგორ შეიქმნი ცხოვრების პირობებს. იგი მუდამ სასიცოცხლო ძალასა ჰყიდდა_ხან ამ სახით, ხან იმ სახით, როგორც მოუხერხდებოდა, მთელ სიცოცხლეს ჰყიდდა, ხოლო როცა გრძნობები გამოფიტული გაქვს, გაცილებით კარგი ხარისხის საქონელი უნდა მისცე მიღებულ ფულში. ამაში უკვე დარწმუნდა. მაგრამ ვერც ამას დაწერს, ვერასოდეს. ვერა, ვეღარ დაწერს, თუმცა ღირდა კი დასაწერად.
მინდორში ქალი გამოჩნდა, კარვისკენ მოდიოდა. ბრიჯი ეცვა და ხელში თოფი ეჭირა. უკან ორი ბიჭი მოსდევდა, ქურციკისთვი ჯოხი გაეყარათ და მხარზე გაედოთ. ისევ შერჩა ძველი მომხიბვლელობა, გაიფიქრა კაცმა, საამური ტანი აქვს. ლოგინში დიდ ნიჭს იჩენდა და კარგად იცოდა ამისი ფასი. ლამაზი არ ყოფილა, მაგრამ კაცს მოსწონდა მისი სახე, თავაუღებლივ კითხულობდა, უყვარდა ცხენით ნავარდი და ნადირობა, და, რაღა თქმა უნდა, ბევრსა სვამდა. ჯერ ისევ ყმაწვილი ქალი ეთქმოდა, ქმარი რომ მოუკვდა და მთელი არსებით მიეცა თავის ორ უკვე მოზრდილ შვილს (რომელთაც სულაც აღარ სჭირდებოდათ დედა, პირიქით, ხელსაც კი უშლიდა), თავის თავლას, წიგნებსა და ბოთლებს. კითხვა საღამოობით უყვარდა, სადილის წინ, და კითხვის დროს სოდიან ვისკისა სვამდა. სადილობისთვის უკვე კარგა შემთვრალი იყო, და ერთი ბოთლი ღვინოღა ჰყოფნიდა, რომ მაგრად მოჰკიდებოდა და ჩასძინებოდა.
ეს, მანამ საყვარლებს გაიჩენდა. საყვარლების შემდეგ ღვინოს იმდენად აღარ მისძალებია, ისედაც ადვილად იძინებდა. მაგრამ საყვარლები მალე მოსწყინდა. ქმართან ერთხელაც არ უგრძნია მოწყენილობა, ამათ კი თავი მოაბეზრეს.
ამასობაში შვილიც დაეღუპა საჰაერო კატასტროფის დროს და ამის შემდეგ საყვარლები აღარ ინდომა, ხოლო რაკი სასმელი ტკივილს არ უყუჩებდა, იძულებული გახდა, ახლებური ცხოვრება დაეწყო. უეცრად მარტოობის მწვავე შიშმა მოიცვა, მაგრამ ისეთი კაცი უნდოდა, ვისაც პატივსა სცემდა.
უბრალოდ დაიწყო ყველაფერი. ქალს მისი წიგნები მოსწონდა, და ცხოვრების მისებური წესიც შურდა. რაც გულით სწადია, სწორედ იმას აკეთებსო, ფიქრობდა. ის ხერხები, რითაც მან კაცი დაისაკუთრა და ბოლოს შეიყვარა კიდეც, უკუპროპორციულ პროგრესიასა ჰგავდა_ქალი თავისთვის ახალ ცხოვრებას იშენებდა, კაცი კი თავისი ძველი ცხოვრების ნარჩენებს ჰყიდდა.
ჰყიდდა უზრუნველი ცხოვრებისათვის, კომფორტისათვის _ ამის უარყოფა შეუძლებელია_და კიდევ რისთვის? ეს უკვე აღარ იცოდა. ქალი მზად იყო, ყველაფერი ეყიდა მისთვის, რასაც კი კაცი მოიწადინებდა. ეს აშკარად ჩანდა. თან სასიამოვნო ქალიც იყო. ლოგინში ამასაც ისეთივე სიამოვნებით შეუწვებოდა, როგორც სხვა რომელიმე ქალს. ამას მეტი სიამოვნებითაც, რადგან უფრო მდიდარი იყო, ძალიან სასიამოვნო, სიყვარულის ფასი იცოდა და არასოდეს უმართავდა სცენებს. ახლა კი ეს ცხოვრება, რომელიც ხელმეორედ მოიწყო ქალმა, დასასრულს უახლოვდებოდა, რადგან ორი კვირის წინათ,_როცა ისინი შამბნარში მიიპარებოდნენ ყელმოღერებულ, ნესტოებდაბერილ და გასაქცევად შემართულ ყურდაცქვეტილი ირმებისათვის სურათის გადასაღებად, _ ეკალზე მუხლი გაეკაწრა და იოდის წასმა დაავიწყდა. სურათის გადაღებაც ვერ მოასწრო _ ირმებმა იშვირეს ფეხი და ტყეში გაცვივდნენ.
აგერ, მოახლოვდა კიდეც ქალი.
კაცმა თავი მოაბრუნა, შეხედა და უთხრა:
_ ჰელო!
_ ქურციკი მოვკალი,_თქვა ქალმა,_ახლავე გემრიელ სუპს მოგიხარშავ, კარტოფილის პიურესაც მოვამზადებინებ. როგორა ხარ?
_ უკეთ.
_ ასე არ ჯობს?! ვიცოდი, რომ კარგად გახდებოდი. წაძინებული დაგტოვე.
_ გემოზე გამოვიძინე. შორს იყავი?
_ არა. გორაკს შემოვუარე. მარჯვედ კი მოვარტყი.
_ დიდებული ქურციკია.
_ მიყვარს ნადირობა. აფრიკაც შემიყვარდა. ნამდვილად. ოღონდ შენ კარგად გახდებოდე და ასე ჩემს დღეში არ მისიამოვნია. რა კარგი იქნება შენთან ერთად ნადირობა. ძალიან შემიყვარდა ეს ქვეყანა.
_ მეც მიყვარს.
_ ჩემო კარგო, ნეტა იცოდე, რა ბედნიერებაა, მოკეთებულს რომ გხედავ. ვერ ვიტან ხოლმე, ისე რომ მოიჟამები. ხომ აღარ დამიწყებ ისეთ ლაპარაკს? ხომ აღარა?
_ არა. აღარც კი მახსოვს, რა გითხარი.
_ რატომ გინდა, ცხოვრება დამინგრიო? ჰა? მე ხომ ახალგაზრდა ქალი აღარ მეთქმის. შემიყვარდი, და, რასაც კი მოისურვებ, მინდა ყველაფერი შეგისრულო. ორ-სამჯერ უკვე დამანგრიეს. შენ ხომ აღარ დამანგრევ, ხომ აღარა?
_ ლოგინში სიამოვნებით დაგანგრევდი, და ხშირ-ხშირადაც.
_ ო, ეს სულ სხვანაირი დანგრევაა. მაგისთვის ვართ გაჩენილი. ხვალ თვითმფრინავი მოვა.
_ რა იცი?
_ დარწმუნებული ვარ. უსათუოდ უნდა მოვიდეს. ბიჭებმა უკვე მოამზადეს ფიჩხი და თივა კოცონის გასაჩაღებლად. დღესაც ვიყავი და ვნახე. უშველებელი მინდორი მოუმზადებიათ, ორივე მხარეს უნდა დავანთოთ კოცონები.
_ რატომ გგონია, რომ უსათუოდ ხვალ მოვა?
_ დარწმუნებული ვარ. აღარ არის დრო?! ერთი ეს ფეხი მოგირჩინონ ქალაქში_ნამდვილი დანგრევა მერე იკითხე. იმ მოჟამული ლაპარაკისნაირი კი არა.
_ არ დავლიოთ? მზე უკვე ჩავიდა.
_ გინდა ვითომ?
_ უსათუოდ უნდა დავლიო.
_ მაშ ერთად დავლიოთ. Molo, letti dui whisky _ soda! _ გასძახა ქალმა.
_ მაღალყელიანი ფეხსაცმელი ჩაიცვი, ქინქლებმა არ დაგჭამონ,_უთხრა კაცმა.
_ ჯერ ვიბანაო…
მანამ დაბნელდებოდა, სვამდნენ. როცა შებნელდა და თოფის სროლა უკვე აღარ შეიძლებოდა, მინდორზე აფთარმა გაირბინა და გორაკს შემოუარა.
_ ყოველღამე აქ დაძრწის ეს უწმინდური,_თქვა კაცმა, _ ერთი ღამეც არ გამოუტოვებია ამ ორ კვირაში.
_ ეგ არის, მთელი ღამე რომ კივის. იკივლოს, რა მენაღვლება. თუმცა ყოვლად ბილწი ცხოველი კია.
ვისკის შეექცეოდნენ, ტკივილს სულ აღარ გრძნობდა, ოღონდ ახლა გაუნძრევლად წოლა აწუხებდა. ბიჭებმა ცეცხლი გააჩაღეს, ჩრდილები კარვის კედლებზე ათამაშდნენ… და ამ ვითარებაში თანდათანობით იგრძნო, რომ კვლავ უბრუნდებოდა იმ ცხოვრებასთან შეგუების სურვილი, რაც მას უნებლიე სიამოვნებად გადაექცა. ქალი ძალიან კარგად ეპყრობოდა. თვითონ მოექცა წეღან სასტიკად და უსამართლოდ. მშვენიერი ქალი იყო, მართლაც რომ დიდებული. და ამ დროს კაცს, ვკვდებიო, გაუელვა.
უცებ მოასკდა ეს. არა როგორც ქარი და ნიაღვარი, არამედ როგორც მყრალი სიცარიელე, და უცნაური ის იყო, რომ ამ სიცარიელის კიდეზე აფთარი მიცოცავდა.
_ ჰარი, რა მოგივიდა?_ჰკითხა ქალმა.
_ არაფერი,_უპასუხა მან,_იქით გადაჯექი, ქარს შეაქციე ზურგი.
_ მოლომ სახვევი გამოგიცვალა?
_ ჰო, ახლა ბორის საფენი მადევს.
_ როგორა ხარ?
_ სუსტად.
_ წავალ, ვიბანავებ,_უთხრა ქალმა,_ახლავე დავბრუნდები. ერთად ვივახშმოთ და მერე ლოგინი შევიტანოთ.
მაშ, კარგი გვიქნია, ჩხუბი რომ შევწყვიტეთ, გაიფიქრა კაცმა. ამ ქალთან მაინცდამაინც არასოდეს არ უჩხუბია, იმათთან კი, ვინც გულით უყვარდა, იმდენს ჩხუბობდა, რომ ჩხუბის ჟანგმა სულ შეჭამა, რაც ერთმანეთთან აკავშირებდათ. ძალიან მაგრად უყვარდა, ძალიან ბევრს მოითხოვდა და ბოლოს და ბოლოს სულ გამოიფიტა.

გაახსენდა კონსტანტინოპოლში მარტოდ ყოფნა, ეს იყო ჩხუბის შემდეგ, პარიზიდან გამომგზავრების წინ. მთელი დღეები გარყვნილების მეტი არაფერი უკეთებია, ხოლო როცა გონს მოეგო და ნახა, რომ მარტოობის სევდა არათუ ჩაჰკლოდა, პირიქით, კიდევ უფრო გამწვავებოდა, ადგა და წერილი მისწერა იმ პირველს, რომელმაც მიატოვა. მისწერა _ დღემდე ვერ მომიხერხებია ამის ჩაკვლაო… ერთხელ მომეჩვენა, თითქოს რეჯენსის წინ ჩაიარე და გული ერთბაშად ჩამწყდა და მოვიშალეო, ვისაც კი რითიმე მიგამსგავსებდი, ბულვარზე გამოვედევნებოდი და სულ იმის შიში მქონდა_ვაითუ ის არ აღმოჩნდეს, ვაითუ ეს წუთიერი სიხარულიც წამერთვასო. შენს შემდეგ ვისთანაც არ დავწოლილვარ, კიდევ უფრო მწვავედ განმიცდია შენი განშორებაო. რაც შენ გამიკეთე, აღარც კი მახსოვს და არც აქვს
რაიმე მნიშვნელობა, რადგან, დავრწმუნდი, უშენობა არ შემიძლიაო. კლუბში დაწერა ეს წერილი, სავსებით ფხიზელმა, და ნიუ იორკში გაგზავნა, სთხოვდა, პარიზში ეპასუხებინა, რედაქციის მისამართზე. ასე უფრო უხიფათო ეჩვენა. იმავე ღამეს კი ისე მოენატრა ის ქალი, სულში ავადმყოფური სიცარიელე იგრძნო, ტაქსიმისაკენ წაეხეტა, იქ ვიღაც გოგოს შეხვდა და ვახშმად წაიყვანა. იქიდან საცეკვაოდ წავიდნენ, მაგრამ ცუდი მოცეკვავე გამოდგა, მიატოვა, და ახლა ვიღაც ახტაჯანა სომხის გოგოსთან დაიწყო ცეკვა, მაგრამ ისე ეხახუნებოდა გოგო მუცლით, რომ მთელი სხეული აუწვა. ინგლისელ არტილერიის ოფიცერს წაართვა ეს გოგო და ჩხუბიც მოუვიდათ. არტილერისტმა გარეთ გაიხმო, და პირდაპირ ქვაფენილზე შეებნენ ერთმანეთს, სიბნელეში. ორჯერ გამეტებით შემოჰკრა ყბაში, მაგრამ ძვრაც ვერ უყო და მიხვდა, რომ მაგარ ჩხუბში გაება. არტილერისტმა ჯერ გვერდში ამოჰკრა, მერე _ საფეთქელთან. ამან ახლა მარცხენა ხელი მოუქნია და მოარტყა, ხოლო არტილერისტი ქურთუკში სწვდა და სახელო შემოაფხრიწა, ამან კი ყურის ძირში ამოჰკრა ორჯერ, ხელი გააშვებინა და ერთი კიდევ მოარტყა მარჯვენათი. არტილერისტი დავარდა და ქვას დაჰკრა თავი, და ამან მაშინვე მოუსვა გოგოსთან ერთად, რადგან სამხედრო პატრულის ხმა გაიგონეს. ჩასხდნენ ტაქსში, ბოსფორს ჩაუქროლეს, რიმილი ჰისას მიადგნენ, იქიდან მოტრიალდნენ და უკანვე მობრუნდნენ. ღამე იყო ცივი, და ისინი შევიდნენ და დაწვნენ. ქალი, შორიდან რომ ჩანდა, ისეთივე გადამწიფებული აღმოჩნდა, ოღონდ კანი ჰქონდა ვარდის ფურცელივით რბილი, და მუცელიც ფაფუკი, მკერდი _ დიდი, და ბალიშის ამოდება არც დასჭირვებია. დაძინებული დატოვა, განთიადის შუქზე კარგა ნათრევი ჩანდა. ხოლო იქიდან წამოსულმა პერა-პალასისაკენ გასწია, თვალჩალილავებულმა, ქურთუკი ხელში ეჭირა, რადგან ცალი სახელო მოფხრეწილი ჰქონდა.
იმავე ღამეს ანატოლიისკენ გაემგზავრა. მატარებელი ყაყაჩოებით გადაჭრელებულ მინდვრებს სერავდა მეორე დღეს. საგანგებოდ ოპიუმისთვის დაეთესათ ეს ყაყაჩოები, და ახლა გაახსენდა, რა უცნაურ გუნებაზე დადგა ბოლოს. მანძილმა ყველგან მოატყუა, საცა კი გადავიდნენ შეტევაზე ახალჩამოსულ ბერძენ ოფიცრებთან ერთად, რომელთაც არაფერი ესმოდათ ამ ქვეყნისა, ხოლო არტილერია პირდაპირ ჯარს უბათქუნებდა, და ინგლისელი სამხედრო მიმომხილველი ბავშვივით ბღაოდა.
იმ დღეს პირველად ნახა მოკლული ჯარისკაცები. საბალეტო კაბები და ჭვინტაბზეკილი, პომპონებიანი ფეხსაცმელი ეცვათ. თურქები ჯიქურ მოდიოდნენ, და ამან თავისი თვალით ნახა, როგორ მოჰკურცხლეს კაბიანმა ჯარისკაცებმა, ხოლო ოფიცრებმა ჯერ სროლა აუტეხეს მათ, მერე კი თვითონაც მოჰკურცხლეს, და ესა და ინგლისელი მიმომხილველიც შეტრიალდნენ, ამათაც მოუსვეს; ისე გარბოდნენ, რომ ფილტვებში ჩხვლეტა დაეწყო, პირი გაუმწარდა, თითქოს სპილენძის ფულებით ჰქონოდეს გამოტენილი, და რომელიღაც კლდეს ამოეფარნენ. თურქები კი ახლა კიდევ უფრო ჯიქურ მოიწევდნენ. მოგვიანებით ისეთი რამე ნახა, არც დაესიზმრებოდა, ხოლო
ცოტა უფრო გვიან უარესის მოწმე გახდა. ასე რომ, პარიზში დაბრუნების შემდეგ აღარც გახსენება შეეძლო ამეებისა და არც მოსმენა. და კაფეს რომ ჩაუარა ერთ დრეს, ის ამერიკელი პოეტი დაინახა_კარტოფილივით სახე ჰქონდა, გამოლენჩებული თვალები, წინ თეფშები დაეხვავებინა და დადაისტურ მოძრაობაზე ელაპარაკებოდა ვიღაც რუმინელს. ტრისტან თცარა ვარო, იმ რუმინელმა თქვა, თვალზე მონოკლი ეკეთა და სულ თავი სტკიოდა. მერე ისევ თავის სახლში, ცოლთან, რომელიც ხელახლა შეუყვარდა! გაუთავებელი ჩხუბი, გაუთავებელი სიგიჟე, შინ დაბრუნების სიხარული; სამსახურიდან შინ უგზავნიან ხოლმე ფოსტას, და ერთ დილას იმ წერილის პასუხი მოართვეს თეფშით. ნაწერს რომ დახედა, ცივმა ჟრუანტელმა დაუარა, სცადა, სხვა წერილის ქვეშ შეეცურებინა. მაგრამ ცოლმა ჰკითხა _ ვისი წერილია, ჩემო ძვირფასოო. და დასაწყისშივე დასრულდა ყველაფერი.
მოაგონდა მათთან გატარებული კარგი დღეებიცა და ჩხუბიც. საგანგებოდ შეარჩევდნენ და ყველაზე კარგ წუთებში დაიწყებდნენ ხოლმე. რაღა მაინდამაინც მაშინ აუხირდებოდნენ, როცა ძალიან კარგ გუნებაზე იყო?! არც ეს დაუწერია. პირველად ერიდებოდა სხვის წყენინებას, მერე კი იფიქრა_დასაწერი სხვაც ბევრიაო. თუმცა მაინც ფიქრობდა, როდისმე ამასაც დავწერო. ბევრი რამე იყო დასაწერი. მის თვალწინ იცვლებოდა ქვეყანა, და არა მარტო დიდ-დიდი მასშტაბებით,_თუმცა ეგეც ბევრი ნახა, და ბევრ ხალხს გაეცნო,_უფრო პატარა ცვლილებებსაც ამჩნევდა, და ხედავდა, როგორ სულ სხვადასხვანაირი იყო ხალხი სხვადასხვა დროს. თვითონვე შიგ ტრიალებდა, ყველაფერს ხედავდა, მისი მოვალეობა იყო, დაეწერა. მაგრამ აწი რაღას დაწერს!


_ როგორა ხარ?_ჰკითხა ქალმა. უკვე ებანავა და კარვიდან გამოვიდა.
_ კარგად.
_ რამეს არ შეჭამდი?_დაინახა, რომ უკან მოლო ედგა, გასაშლელი მაგიდით ხელში, მეორე ბიჭს კი თეფშები ეჭირა.
_ მე წერა მინდა,_უთხრა მან.
_ ცოტა სუპი შეხვრიპე, გაგამაგრებს.
_ რაღა გამაგრება მინდა,_თქვა კაცმა,_ამაღამვე მოვკვდები.
_ მაგ მელოდრამებს თავი დაანებე, ჰარი, თუ ღმერთი გწამს,_უთხრა ქალმა.
_ სუნი მაინც არა გცემს, ცხვირი აღარა გაქვს? ცალი ფეხი ბარძაყამდე სულ დამილპა. სუპი რა ჯანდაბად მინდა! სოდიანი ვისკი, მოლო!
_ სუპი შეხვრიპე, რა!_ალერსით უთხრა ქალმა.
_ კარგი.
ძალიან ცხელი გამოდგა სუპი. უცადა, მანამ გაგრილდებოდა ფინჯანში, და მერე სულმოუთქმელად გამოსცალა.
_ რა მშვენიერი ქალი ხარ!_უთხრა მან._მე ყურადღებასაც ნუ მომაქცევ.
ქალმა გამოხედა. რა ნაცნობი და საყვარელი სახე ჰქონდა, ჟურნალებში უნახავს ამისთანა სახე_»დეზებსა» და «ქალაქსა და სოფელში», ოღონდ სმისაგან, ცოტა არ იყოს, შელახოდა სახე, ბევრ ხვევნა-კოცნასაც გაეფუჭებინა. მაგრამ «ქალაქსა და სოფელში» სად ნახავდი ამ მშვენიერ მკერდს, ამ მადიან ბარძაყებს, ან ამ პაწაწინა ალერსიან ხელებს; და როცა ქალის ნაცნობი და საყვარელი ღიმილი იხილა კაცმა, კვლავ იგრძნო სიკვდილის მოახლოება. ოღონდ ახლა ერთბაშად მომსკდარი გრიგალივით არ ყოფილა, პატარა წამოქროლებას ჰგავდა, სუსტ ნიავს, რისგანაც სანთლის ალი ერთს კი შეტორტმანდება და ისვე მაღლა მიიწევს.
_ ცოტა ხნის შემდეგ ბადე მოატანინე და ხიდან ჩამოაშვებინე, ცეცხლიც გააჩაღონ. კარავში აღარ შევალ ამაღამ. არ ღირს. მოწმენდილი ღამეა. არ იწვიმებს.
მაშ ეს ყოფილა სიკვდილი. ჩურჩულით მოდის, რომ არაფერი გაიგონო. ჩხუბს მაინც მოეღება ბოლო. ამის პირობას ახლავე მოგცემთ ეს კაცი. არ უნდოდა გაეფუჭებინა ის ერთადერთი განცდა, რაც თავის დღეში არ გამოეცადა. ალბათ მაინც გააფუჭებს. ასე არ გააფუჭა ყველაფერი! იქნება ახლა არ გააფუჭოს.
_ რომ გიკარნახო, ვერ ჩაიწერ?
_ ჩემს დღეში არ მისწავლია სტენოგრამა.
_ არა უშავს.
დრო, რა თქმა უნდა, აღარ არის, მაგრამ ისეა ყველაფერი ერთმანეთში გადაწნული, რომ კალმის აღებას თუ მოახერხებ, ერთ აბზაცში ჩასტევ.

(გაგრძელება ქვემოთ)
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Wed Jul 18, 2012 11:29 pm

ერნესტ ჰემინგუეი

კილიმანჯაროს თოვლიანი მწვერვალი
თარგმნა ეთერ თვარაძემ

The Snows of Kilimanjaro
By Ernest Hemingway
Translated into Georgian by Eter Tvaradze

(დასასრული)

სერზე, ტბის ზევით, ძელური სახლი იდგა, ხვრელებში კირით თეთრად შელესილი. სახლის მახლობლად ზარი ეკიდა ბოძზე, და ჯერის დროს ხალხს ამ ზარით იწვევდნენ. სახლის უკან მინდვრები იწყებოდა, მინდვრის გადაღმა _ ტყე. ნავმისადგომამდე ალვის ხეები იყო გამწკრივებული. კონცხის გაყოლებაზეც_ალვის ხეივანი. ტყეს გზა მისდევდა მთებისკენ, გზისპირ კი იგი მაყვალსა კრეფდა. მერე სახლს ცეცხლი გაუჩნდა და თოფები,_რომლებიც ირმის ფეხებზე იყო ჩამოკიდებული ბუხრის თავზე,_სახლთან ერთად დაიწვა. უკონდახო ლულები და ვაზნის კოლოფებში გამდნარი ტყვია არეული იყო ნაცარში, რასაც დიდი ქვაბების სახეხად ხმარობდნენ, და შენ პაპას ჰკითხე, თუ შეიძლება ამ ლულებით ვითამაშოო, და, არაო. ეს მისი თოფები იყო და მეტი აღარც უყიდია. არც სანადიროდ წასულა მეტად. ძველი სახლის ადგილას ახალი დადგეს, ფიცრული ამჯერად, და თეთრად შეღებეს, ხოლო პარმაღიდან მოჩანდა ალვის ხეები და ალვების გადაღმა _ ტბაც. თოფები აღარავის უნახავს ამ სახლში. თოფის ლულები კი, რომლებიც წინათ ძელურ სახლში ეკიდა კედლებზე, ახლა გარეთ ეყარა ნაცარში და ხელს აღარავინ ახლებდა.
შვარცვალდში, ომის შემდეგ, ერთი საკალმახე მდინარე ავიღეთ იჯარით, და ორი გზა მიდიოდა მდინარისაკენ. ერთი ტრიბერგიდან ეშვებოდა_ხეებით გადმობურული თეთრი გზა_ჯერ მინდორს გადაჰკვეთდი, მერე კი ბილიკით
მთებს აუყვებოდი, აუვლიდი გორაკებზე მიმოფანტულ პატარ-პატარა ფერმებს, რომელთა შორის დიდი შვარცვალდური სახლები ამართულიყო და ბოლოს მდინარეს მიადგებოდი. აქ ვიწყებდით თევზაობას.
მეორე გზა ციცაბოთი იწყებოდა, აჰყვებოდი ამ ციცაბოს და ნაძვის ტყეში შეხვიდოდი, ივლიდი ასე ტყე-ტყე, მინდორში გახვიდოდი, გადაჰკვეთდი მინდორს, ხიდს მიადგებოდი. მდინარის გაყოლებაზე არყის ხეები იდგა, ხოლო მდინარე იყო პატარა, ვიწრო, ანკარა და სწრაფი, ალაგ-ალაგ მორევი _ იმ ადგილებში, საცა არყის ხის ძირები შეეთხარა წყალს. კარგი სეზონი დაუდგა ტრიბერგის სასტუმროს პატრონს. დიდებულად ვატარებდით დროს და ძალიანაც დავმეგობრდით. მეორე წელიწადს ინფლაცია დაიწყო, და შარშანდელი მოგებული ფული აღარ ეყო სასტუმროს გასახსნელად, და ადგა და თავი ჩამოიხრჩო.
ამას როგორმე კი უკარნახებდი, მაგრამ კონტრესკარპის მოედანზე რაც გინახავს, ის როგორღა უნდა უკარნახო_მეყვავილეები ყვავილებს ღებავენ ქუჩაში, საღებავი კი მოწვეთავს და ქვაფენილზე იღვრება, ზედ ავტობუსის გაჩერებასთან; აგერ ღვინითა და უხეირო შამანით გალეშილი დედაბრები და ბერიკაცები; ბავშვებს სიცივისაგან წვინტლი ჩამოსდით; ჭუჭყიანი ოფლის სუნი, სიღატაკე, ლოთობა კაფე ამატორაში და ბალ მუსეტეს კახპები, რომლებიც იქვე ცხოვრობენ, ზემო სართულზე; კონსიერჟს რესპუბლიკური გვარდიის ჯარისკაცი დაუდის ოთახში და ცხენის ძუის ჯიღიანი მუზარადი ამ ჯარისკაცისა სკამზე დევს. დერეფნის იქითა მხარეს მცხოვრებ დედაკაცს ქმარი ველოსიპედისტი ჰყავს და სიხარულით როგორ ცას ეწია ქალი იმ დილას რძის მაღაზიაში, როცა გაზეთი L Auto გაშალა და ნახა, რომ პარიზ-ტურის შეჯიბრებაში მესამე ადგილზე გამოსულიყო, ხოლო ეს იყო მისი პირველი გამოსვლა სერიოზულ შეჯიბრებაში. ერთიანად გაწითლდა ეს დედაკაცი, მერე სიცილი ატეხა, მაღლა ავიდა და ქვითინი აუვარდა, ყვითელი სპორტული გაზეთი კი ისევ ხელში ჰქონდა ჩაბღუჯული. ხოლო ქმარი იმ ქალისა, რომელსაც ეს ბალ მუსეტე ეკუთვნოდა, ტაქსის შოფერი იყო და ერთხელ როცა მას, ჰარის, დილის თვითმფრინავისათვის უნდა მიესწრო, იმ კაცმა კარზე დაუკაკუნა, გააღვიძა და მანამ წავიდოდნენ, თუთიაგადაკრულ დახლთან თითო ჭიქა თეთრი ღვინო გადაჰკრეს. მეზობლებს სათითაოდ იცნობდა იმ კვარტალში, რადგან სულ ღარიბები იყვნენ.
მოედანზე ორნაირი ხალხი ცხოვრობდა _ ლოთები და სპოტსმენები. ლოთები ღვინოში კლავდნენ სიღარიბის გასაჭირს, სპორტსმენები ვარჯიშით იქარვებდნენ. კომუნარების ჩამომავლები იყვნენ და პოლიტიკაში გარკვევა არ უჭირდათ. იცოდნენ, ვინ დაუხვრიტა მამები, ნათესავები, ძმები და მეგობრები, როცა ვერსალის ჯარი შემოვიდა კომუნის დამარცხების შემდეგ და ვინც კი ხელში ჩაუვარდათ, ყველას გაუსწორდნენ_ხელებდაკოჟრილებსა და კეპიანებს, და სხვებსაც, თუ რაიმე ნიშნით შეატყობდნენ, მუშააო. და სწორედ ამ სიღატაკეში, ამ კვარტალში, რომელიც Boucherie Chevaline-ს ემიჯნებოდა, მან თავისი პირველი სტრიქონები დაწერა და ისეთ საქმეს მოჰკიდა ხელი, რაც
შემდეგ მთელ სიცოცხლეში უნდა ეკეთებინა. პარიზის არც ერთი უბანი არ ჰყვარებია ასე _ გადაბარდნილი ხეები; ბათქაშის ძველი, თეთრი სახლები, ქვემოთ წაბლისფრად შეღებილი; მწვანე, წაგრძელებული ავტობუსი მრგვალ მოედანზე; წითლად შეღებილი ყვავილების ჩამონაწვეთები ქვაფენილზე; კარდინალ ლემუანის ქუჩის შვეული ჩასასვლელი მდინარესთან; ხოლო გაღმა მუფტარის ქუჩის ვიწრო, აჩოჩქოლებული სამყარო; პანთეონისკენ ამავალი ქუჩა, და მეორეც, სადაც იგი ველოსიპედით დადიოდა ხოლმე, მთელ უბანში ერთადერთი ასფალტიანი ქუჩა, რომლის სიგლუვეს ველოსიპედის ბორბლებითაც გრძნობდა, აქეთ-იქით მომაღლო სახლები და ერთი იაფფასიანი წოწოლა სასტუმრო, სადაც პოლ ვერლენი მოკვდა… ოროთახიანი ბინა ეჭირათ და ერთი ოთახი იმავე სასტუმროს სულ ზემო სართულშიაც დაიქირავა, თვეში სამოც ფრანკად, და აქა წერდა, აქედან კი ჩანდა სახურავები, საკვამურები და პარიზის მთელი გორაკები.
ბინიდან ნახშირისა და შეშის საწყობი ჩანდა, სხვა არაფერი. მენახშირე ღვინოსაც ჰყიდდა, საძაგელ ღვინოს. Boucherie Chevaline-ს შესასვლელში ცხენის მოოქროვილი თავი ეკიდა, ვიტრინაში _ წიტელ-ყვითლად შეღებილი საქონელი, სამიკიტნო მწვანედ იყო შეღებილი, და აქ ისინი ღვინოს ყიდულობდნენ; კარგიც იყო ღვინო და იაფიც. იმას იქით ბათქაშის კედლები და მეზობლების ფანჯრები. ღამღამობით, როცა ქუჩიდან გალეშილის კვნესა და ხვნეშა მოისმოდა, ნამდვილი ფრანგული ივრესსე-ს კვალობაზე,_თუმცა თავგამოდებით ირწმუნებიან, ამნაირი არაფერი არსებობსო, _ მეზობლები ფანჯრებს გამოაღებდნენ და იმათ დუდღუნსაც გაიგონებდი.
«პოლიცია სად ჯანდაბაშია? როცა არ გჭირდება, სულ აქ წრიალებს ძაღლიშვილი! ვინმე კონსიერჟთან ეგდება, აგენტს უნდა გამოუძახო», _ მერე ვინმე აიღებს და ფანჯრიდან ერთ ვედრო წყალს გადაასხამს, ხვნეშა შეწყდება. «ეს რაა? წყალი? ახია!»_და ისევ მიიკეტავენ ფანჯრებს. მარი, მომსვლელი მოსამსახურე, რვასაათიანი სამუშაო დღითაა უკმაყოფილო. «ექვს საათამდე თუ ამუშავე, ერთ-ორ ჭიქას გადაჰკრავს გზად და მორჩა, ნაკლებს ფლანგავს. ხუთ საათამდე როცა მუშაობს, ყოველღამე გალეშილია და აღარც ფული უჭყავის ჯიბეში. ცოლების სავაივაგლახოდ შემოიღეს ეს სამუშაო დღის შემცირება».


_ სუპს დაგიმატებ!_მიმართა ქალმა.
_ არა. მადლობელი ვარ. ძალიან გემრიელია.
_ ცოტა კიდევ შეხვრიპე.
_ სოდიანი ვისკი მირჩევნია.
_ გაწყენს.
_ ვიცი. მაწყენს. სიტყვები და მუსიკა კოულ პორტერისა. როცა ვგრძნობ, რომ ჩემთვის ჭკუას კარგავ.
_ ხომ იცი, რომ შენი სიმთვრალე მიყვარს.
_ ო, რა სათქმელია. ოღონდ მწყენს.

წავა და რამდენსაც მინდა, დავლევ, გაიფიქრა კაცმა. რამდენსაც მინდა კი არა, რამდენიც დარჩა. ჰოი, როგორ დაიღალა. ძალიან დაიღალა. ცოტას თვალს მოვატყუებო, გაიფიქრა. წყნარად იწვა და ირგვლივ სიკვდილი არ ჩანდა. ალბათ, სხვა ქუჩაში შეუხვია. წყვილ-წყვილად დადის, ველოსიპედით, და ქვაფენილი ჩქამსაც არ გამოსცემს.
ვერა, ვერაფერი დაწერა პარიზზე. იმ პარიზზე, რომელიც მას უყვარდა. სხვა? სხვაც ხომ დარჩა დაუწერელი! იმათ რაღა უყოს?
რაღა უყოს იმ რანჩოსა და ვერცხლისფრად მოელვარე სალბის ბუჩქს, არხებში სწრაფად მიმდინარე ანკარა წყალსა და იონჯის დაჯაჯულ მწვანე ფოთლებს. ბილიკი მთებში მიიკლაკნებოდა და ნახირი ზაფხულში შველივით დამფრთხალიყო. საქონლის ბღავილი, ჩლიქების თანაბარი თქარათქური და შემოდგომაზე მთებიდან დინჯად დაძრული ჯოგისგან დაყენებული მტვრის კორიანტელი. საღამოობით მთების უკან მკაფიოდ გამოკვეთილი მწვერვალი, შენ კი მთვარის სხივებით განათებულ მთის ბილიკზე ეშვები ცხენით და დაბლაც მთვარეს გაუნათებია ველები. ახლა ისიც გაახსენდა, როგორ ეშვებოდა ღამით ტყეში, ხელი ცხენისთვის ჩაეჭიდებინა კუდში, რადგან საშინლად ბნელოდა. ის მოთხრობებიც გაახსენდა, რის დაწერასაც აპირებდა.
ერთი მოშტერო მოჯამაგირე ბიჭის ამბავი, რომელიც რანჩოს დარაჯად დატოვეს მაშინ და გააფრთხილეს, თივა არავის მისცეო, ხოლო ის საძაგელი ფორკსელი ბერიკაცი, რომელსაც ერთხელ უკვე ნაცემი ჰყავდა ბიჭი, როცა იგი მასთან მუშაობდა, _ მიეჭრა, გინდა თუ არა, თივა მომეციო. არაო, ბიჭმა უთხრა, და ბერიკაცმა, ისევ მიგტყეპავო. ბიჭი სამზადში შეიჭრა და თოფი გამოიტანა, ხოლო როცა ბერიკაცმა საბძელში შესვლა დააპირა, ესროლა და იქვე გააგორა, და როცა ერთი კვირის შემდეგ დაბრუნდნენ, ბაკში დახვდათ ბერიკაცის გაყინული გვამი, ძაღლებისაგან სანახევროდ დაგლეჯილი. ხოლო რაც დარჩენილიყო, საბანში გაახვიე შენ, მარხილზე დადე, ბაწრით გადააკარი და ბიჭიც დაიხმარე დაცურებაში, და თქვენ ორმა ათრიეთ მთელი სამოცი მილი, ქალაქამდე, რათა ბიჭი სასამართლოსთვის გადაგეცა. ბიჭს კი ერთი წუთითაც არ უფიქრია, თუ დაიჭერდნენ. მოვალეობა შევასრულეო, ეგონა, მეგობრადა გთვლიდა, და დამაჯილდოებსო. გშველოდა ბერიკაცის თრევაში _ ყველამ გაიგოს, რა ვაჟბატონიც ბრძანდებოდა და როგორ უნდოდა სხვისი თივის მოპარვაო, ხოლო, როცა შერიფმა ხელბორკილი დაადო, თვალებს არ უჯერებდა. მერე კი ტირილი მორთო. ეს მოთხრობაც შემონახული ჰქონდა დასაწერად. ოცი კარგი მოთხრობა მაინც ექნებოდა იმ ადგილებზე მოფიქრებული და ერთიც ვერ დაწერა. რატომ?


_ შენ უპასუხე, რატომ,_თქვა მან.
_ რა, ძვირფასო?
_ ისე, არაფერი.
რაც ეს კაცი ჩაიგდო ხელში, ქალმა სმას უკლო. მაგრამ კიდეც რომ გადარჩეს ახლა, ამ ქალზე მაინც არაფერს დაწერს, ამას უკვე გრძნობდა კაცი. არც ერთ იმათგანზე. მდიდრები მოსაწყენი ხალხია _ ან უსაშველოდ ბევრსა სვამენ, ან ნარდს აგორებენ. მოსაწყენები და ყველა ერთ თარგზე გამოჭრილი. საწყალი სკოტ ფიცჯერალდი მოაგონდა, და ის რომანტიკული მოკრძალება, რასაც იგი მათ წინაშე იჩენდა. ერთი მოთხრობა დაწერა, ამ სიტყვებით იწყებოდა: «ძალიან მდიდარი ხალხი არც თქვენა გგავთ და არც მე». და ვიღაცამ უთხრა: დიახ, მდიდრებს მეტი ფული აქვთ. ფიცჯერალდი კი ვერ მიუხვდა ხუმრობას. ეგონა, განსაკუთრებულად მომხიბლავი რასააო, და როცა დარწმუნდა, ასე არ იყო, მოტყდა. სხვა ვერაფერი მოტეხდა ასე.
ცხოვრებისაგან დაჯაბნილი ხალხი ეზიზღებოდა. არც უნდა გყვარებოდა, რადგან ყველაფრის ფასი იცოდი. რაც უნდა შემხვდეს, გავუსწორდებიო, ფიქრობდა, რადგან არაფერს არ შეეძლო მისი გატეხა, თუ თავიდანვე დიდ რადმე არ ჩააგდებდა.
ასეა. ახლა სიკვდილსაც არაფრად აგდებს. ერთადერთი, რისიც ყოველთვის ეშინოდა_ტკივილი იყო. სხვაზე ნაკლებ არც ეს აიტანდა ტკივილს, თუკი ძალიან არ გაჭიანურდებოდა და ქანცს არ გაუწყვეტდა, მაგრამ ახლა ისეთი რამე ეცა, რომ ჯოჯოხეთურად გააწამა, და სწორედ მაშინ, როცა ეგონა, სულით ვეცემიო, ტკივილიც დაუყუჩდა.

დიდი ხნის ამბავი გაახსენდა, როცა უილიამსონს, არტილერიის ოფიცერს, ხელყუმბარა ესროლეს გერმანელთა საგუშაგოდან. ღამე იყო და მავთულხლართებში მიძვრებოდა. ყვიროდა, იხვეწებოდა _ გამათავეთო. ჩასუქებული ბიჭი იყო, ძალიან გულადი და კარგი ოფიცერი, თუმცა დიდი პრანჭვა-გრეხა კი უყვარდა. პროჟექტორის სინათლეში მოჰყვა იმ ღამეს, მავთულის კბილს გამოედო და ნაწლავები გამოაყრევინა, პირდაპირ მავთულზე ჩამოეკიდა, ხოლო როცა იქიდან ხსნიდნენ, იძულებული გახდნენ, ნაწლავები მიეჭრათ. მესროლე, ჰარი, მესროლე, იწამე ღმერთი! ერთხელ დავა მოუვიდათ, ღმერთი ისეთ რამეს არ მოგივლენს, რისი გადატანაც არ შეიძლებოდესო, და ვიღაც თავგამოდებით ამტკიცებდა, ტკივილი გარკვეულ მომენტში თავისით ჰკლავს ადამიანსო. მაგრამ ამას უილიამსონი აგონდებოდა. ტკივილმა ვერ მოჰკლა, მანამ, რაც თავისთვის მორფის მარაგი ჰქონდა გადანახული, ის არ მისცა, და მორფმაც ვერ უშველა დიდ ხანს.

ჯერჯერობით არა უშავს რა, სულაც არ შეწუხებულა. თუ ასე გაგრძელდა და არ გაუუარესდა, არც შეწუხდება. ოღონდ ცოტა უფრო კარგ ხალხთან ყოფნას კი ინატრებდა.
ის ხალხი გაიხსენა, ვისთანაც ყოფნა ესიამოვნებოდა ახლა.
არა, გაიფიქრა მან, ვიღა გაგიჩერდება, ამდენ ხანს თუ მოუნდი საქმეს და ასე აჭიანურე. ხალხი წავიდა. ლხინი დამთავრდა და შენ შენს დიასახლისთან
დარჩი. სიკვდილმაც ისევე მომაბეზრა თავი, როგორც სხვა ყველაფერმაო, გაიფიქრა.
_ მოსაბეზრებელია,_თქვა მან ხმამაღლა.
_ რა, ჩემო ძვირფასო?
_ ყველაფერი, რაც გაჭიანურდება.
ქალს გახედა_მასა და ცეცხლს შორის იჯდა, სკამს გადასწოლოდა და ცეცხლის შუქი სასიამოვნოდ დანაოჭებულ სახეს უნათებდა. შეატყო, ეძინებოდა. აფთარი ცეცხლით განათებულ მინდორს მოახლოებოდა, და ახლა ყმუილი მორთო.
_ მე ვწერდი,_თქვა კაცმა,_მაგრამ დავიქანცე.
_ როგორ ატყობ, არ დაგეძინება?
_ როგორ არ დამეძინება. შენ რატომ არ წვები?
_ შენთან მირჩევნია.
_ უჩვეულოს ხომ არაფერს გრძნობ?_ჰკითხა მან.
_ არა. ცოტა მეძინება.
_ მე კი ვგრძნობ,_თქვა კაცმა.
ისევ იგრძნო სიკვდილის მოსვლა.
_ ერთადერთი, რაც ისევ შემრჩა და არ დამიკარგავს_ცნობისმოყვარეობაა,_უთხრა კაცმა.
_ შენ არაფერიც არ დაგიკარგავს. პირველად ვხედავ შენისთანა სრულყოფილ კაცს.
_ ღმერთო,_თქვა კაცმა, როგორ არაფერი ესმით ქალებს. ეს ვითომ რა არის? შენი ალღო?
იმიტომ რომ, სწორედ ამ წუთში სიკვდილი სულ ახლოს მოვიდა და თავი ლოგინის ბოლოზე ჩამოდო, კაცს სუნთქვაც მისწვდა მისი.
_ ისეთი არ გეგონოს, როგორც წარმოუდგენიათ ხოლმე _ გაძვალტყავებული, ცელმომარჯვებული, _ უთხრა კაცმა ქალს,_სულ ადვილი შესაძლებელია ველოსიპედებზე გადამჯდარი ორი პოლიციელი იყოს, ან ჩიტი. ან არადა აფთარივით ჩაჭყლეტილი დრუნჩი ჰქონდეს.
ახლა ზევით ამოჩოჩდა, მაგრამ გამოსახულება არაფრისა ჰქონია, სივრცეს იჭერდა მხოლოდ.
_ უთხარი, წავიდეს.
მაინც არ წავიდა, კიდევ უფრო მიუჩოჩდა.
_ ჰო, რას ჰყარხარ!_უთხრა კაცმა,_ბინძურო და აქოთებულო!

სულ უფრო და უფრო ზევით მოჩოჩავდა, და ახლა ვეღარაფერი უთხრა კაცმა; რომ ნახა, ვეღარაფერს ამბობსო, კიდევ მიუჩოჩდა. სცადა უსიტყვოდ მოეშორებინა, მაგრამ ის მაინც მოჩოჩავდა და ახლა მკერდზე ამოცოცდა, მთელი სიმძიმით დააწვა, და მანამ ასე იკრუნჩხებოდა მკერდზე _ და არც გასაქანს აძლევდა, არც ხმას აღებინებდა_ქალის ხმა გაიგონა კაცმა: «ბვანას ჩაეძინა, ფრთხილად ასწიეთ ლოგინი და კარავში შეიტანეთ».
ვეღარ დაძრა ენა, რომ ეთქვა, მომაშორეთო, და ახლა ისე მძიმედ დააწვა, სუნთქვა შეუკრა. ხოლო როცა ლოგინი ასწიეს, ერთბაშად შვება იგრძნო, და მკერდიც აეხსნა.


დილა იყო, დიდი ხანია გათენდა, და თვითმფრინავის ხმა მოესმა. სულ პაწაწკინა ჩანდა, მერე დიდი წრე შემოხაზა. ბიჭები გაიქცნენ და ფიჩხს ნავთი დაასხეს, ცეცხლი დაანთეს, ზედ ბალახი დააყარეს. მინდორში ორი დიდი კოცონი ავარდა, დილის ნიავმა კვამლი კარვისკენ წამოიღო, თვითმფრინავმა კიდევ შემოხაზა ორი წრე, ახლა უფრო დაბლა, მერე მინდვრისკენ ჩამოსრიალდა და რბილად დაჯდა. კომპტონი მოდის მისკენ, ძველი მეგობარი, ფართხუნა შარვალი და მატყლის ფაფუკი ჟაკეტი აცვია, წაბლისფერი ფეტრის ქუდი ახურავს.
_ რა მოგივიდა, ბიჭო?_ჰკითხა კომპტონმა.
_ ფეხი გამიფუჭდა,_უპასუხა მან,_არ ისაუზმებ?
_ მადლობელი ვარ. ჩაის კი დავლევდი. «ფარვანათი» ვარ, ხომ იცი. მემსაიბს ვერ წავიყვანთ. ერთი ადგილი მაქვს მარტო. შენი საბარგო მანქანა უკვე გზაშია.
ელენმა გვერდზე გაიხმო კომპტონი და რაღაც უთხრა. კომპტონი გახარებული მობრუნდა. ასე მხიარული თავის დღეში არ ენახა.
_ ჯერ შენ ჩაგსვამთ,_უთხრა მან,_მემსაიბის წასაყვანად მერე მოვბრუნდები. წავიდეთ ბარემ. ვაითუ არუშაში მოგვიხდეს გაჩერება, ბენზინისათვის.
_ ჩაი?
_ აღარ მინდა.
ბიჭებმა საწოლი ასწიეს, მწვანე კარვიდან გამოიტანეს, მინდორზე გაატარეს, კოცონებს შორის, _ რომლებიც ახლა ერთიანად აბრიალებულიყვნენ: თივა დამწვარიყო და ქარი ცეცხლს აღვივებდა,_და პატარა თვითმფრინავთან მიიყვანეს. ჩაჯდომა გაძნელდა, მაგრამ როცა ჩასვეს, ტყავის სავარძელზე გადაესვენა, ფეხი აუწიეს და წინა სკამზე დაუდეს, საცა კომპტონი უნდა დამჯდარიყო. კომპტონმა ძრავა აამუშავა და კაბინაში შევიდა. მან ხელი დაუქნია ელენსა და ბიჭებს, ხოლო, როცა ძრავას თუხთუხი ჩვეულებრივ გუგუნში გადავიდა, თვითმფრინავი მობრუნდა, კომპტონმა ფრთხილად აუარა გვერდი ტახების ნაჩიჩქნ ორმოებს, ზუზუნითა და ძიგძიგით გაემართა წინ, კოცონებს ჩაუარა, ერთი კიდევ შეტოკდა და მიწას მოსწყდა. მან დაინახა, როგორ შეჰყურებდნენ დაბლიდან, ხელს უქნევდნენ. იქით _ კარავი გორაკის ძირში, ახლა თითქოს მიწის დონეზე გაბრტყელებული; მინდორი ფართოდ გადაიშალა, გადაბურული ხეები და ბუჩქებიც მიწას გაუთანაბრდნენ; ნადირის ნაფეხურები ამომშრალი წყაროებისკენ მიემართებიან; და ერთი წყაროც შენიშნა, ადრე არ ენახა. ზებრებისა მხოლოდ მომრგვალებული ზურგები ჩანს, ანტილოპის მაგვარი გნუს ჯოგი თავბუხუტა ხალებივით გაფანტულა მინდორზე მწკრივ-მწკრივად _ თითქოს გაჩაჩხული თითებიაო. ჩრდილი რომ
გადაეფარათ ზემოდან, აქეთ-იქით გახტნენ, ახლა სულ პაწაწინები ჩანან და მათ სირბილს ვერც კი ამჩნევ, მინდორს თვალის დასაწიერამდე მონაცრისფრო ყვითელი ფერი გადაეკრა, წინ კი _ კომპტონის ჟაკეტი და წაბლისფერი ქუდი ჩანს. გადაუფრინეს პირველ გორაკს, სადაც ანტილოპების ჯოგი მიბობღავს, მერე დიდ მთას გადაევლნენ, რომელიც ერთბაშად ამოიმართა ტყის სიმწვანიდან; ლერწმით დაფარული ფერდობები; ისევ დაბურული ტყე_მწვერვალებსა და ხეობებთან ერთად გამოძერწილი; ისევ დაქანება; ფერდობი; ისევ მინდორი, უკვე ალმურმოდებული, ყავისფრად გამომწვარი. თვითმფრინავი გახურებულ ჰაერში შეტოკდა და კომპტიმ მოუხედა, ფრენამ ხომ არ დაღალაო, წინ კი ისევ ჩამუქებული მთები.
მერე არუშასკენ წასვლის ნაცვლად, მარცხნივ შებრუნდნენ; ეტყობა, ბენზინი ეყოთ. დაბლა ჩაიხედა და მიწას გაკრული ვარდისფერი ღრუბლის ქულები დაინახა, აქეთ-იქით მიმოფანტული, თითქოს ფიფქი თოვლი მოჰყოლია საიდანღაც მოვარდნილ ნამქერშიო, და მაშინვე მიხვდა, რომ ეს სამხრეთიდან დაძრული კალია იყო. მერე მაღლა-მაღლა წავიდა თვითმფრინავი, ეტყობოდა, აღმოსავლეთისკენ მიტრიალდნენ. უცებ დაბნელდა და ქარიშხალში მოჰყვნენ, წვიმდა, წვიმდა_თითქოს ჩანჩქერს მიაპობენო, ხოლო როცა ჩანჩქერიდან გამოვიდნენ, კომპტიმ თავი შეაბრუნა, გაუღიმა და წინ გაიშვირა ხელი. და როცა იქით გაიხედა, დაინახა დიდი, ვრცელი _ როგორც მთელი სამყარო, ცაში აზიდული და მზით გაშუქებული, წარმოუდგენლად თეთრი რაღაც_კილიმანჯაროს ბტრყელი მწვერვალი. მაშინღა მიხვდა, საით მიდიოდნენ.

სწორედ ამ დროს აფთარმა ჩხავილი შეწყვიტა ღამის სიბნელეში, და რაღაც უცნაური, კაცისნაირი ტირილი მორთო. ქალს ძილში ჩაესმა და მოუსვენრად აწრიალდა. არ გაუღვიძია _ სიზმარში ლონგ-აილენდზე იყო, საკუთარ სახლში; ეს იყო თავისი ქალიშვილის საზოგადოებაში გამოყვანის წინა ღამე. როგორღაც მამაც იქ მოხვდა და ძალიან ტლანქად ექცეოდა. მერე ისე აყმუვლდა აფთარი, რომ ქალს გაეღვიძა, უცებ ვერ გაერკვა, სად იყო და ძალიან შეშინდა. ხელის ფარანს გადასწვდა და მეორე საწოლს მიანათა, რომელიც ჰარის ჩაძინების შემდეგ შემოიტანეს. ქინქლას საფარქვეშ იწვა, ოღონდ ფეხი გარეთ გამოსჩროდა და საწოლზე გადმოჰკიდებოდა. სახვევი სულ შეხსნოდა, და ქალმა შიშით ვერ დახედა.
_ მოლო!_გასძახა მან,_მოლო! მოლო!
მერე ისევ მობრუნდა:
_ ჰარი! ჰარი!_ხმას აუწია,_ჰარი! ჰარი!
პასუხი არავის გაუცია, და ვერც მის სუნთქვას ისმენდა ქალი.
გარეთ აფთარმა ისეთივე უცნაური ჩხავილი მორთო, რამაც წეღან გააღვიძა ქალი. მაგრამ გული ისე უცემდა, რომ აღარ გაუგონია.


1936

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Wed Jul 18, 2012 11:44 pm

უილიამ ფოლკნერი ერნესტ ჰემინგუეის შესახებ
(ამონარიდები ინტერვიუებიდან)

***

"როცა მწერალი საკუთარ თავს ამოწურავს და დრო ექნება უკან მოიხედოს, შეეცდება შეაფასოს თავისი შემოქმედება. ჰემინგუეიმ იპოვნა მეთოდი, რომლის გამოყენებაც შეძლო, მიაღწია გარკვეულ წერტილს, რამაც ათქმევინა ,,მე ვერ შევძლებ, ვერავინ შეძლებს და არაფერია ისეთი, რისთვისაც ღირდეს სიცოცხლე”, ამიტომ მასში მჯდომმა ეშმაკმა მოახერხა მისი შეცდენა, მეტის გაკეთება აღარ უცდია”. შექსპირმა ამას ,,ქარიშხალში” მიაღწია და თქვა: ,,არც მე ვიცი პასუხიო”, კალამი გატეხა, მაგრამ თავი არ მოუკლავს. ჰემინგუეიმ კალამი გატეხა და ტყვიაც დაიხალა".



***
(უილიამ ფოლკნერი ერნსტ ჰემინგუეის “მოხუცსა და ზღვაზე”):

“ეს მისი ყველაზე კარგი მოთხრობაა. შეიძლება დრომ ისიც დაგვანახოს, რომ ეს ყველაზე უკეთესი რამ არის, რაც კი ჩვენ დაგვიწერია, მასაც და ყველა ჩვენს თანამედროვესაც. ჰემინგუეიმ აქ ღმერთს მიაგნო, არსთაგამრიგეს. აქამდე მისი ქალები და მამაკაცები თვითონ ქმნიდნენ თავიანთ თავს, თვითონ ძერწავდნენ საკუთარი თიხისაგან. იმარჯვებდნენ ერთმანეთზე, მარცხდებოდნენ ერთმანეთთან და ამას იმისთვის სჩადიოდნენ, რომ თავიანთი სიმედგრე დაემტკიცებინათ. ამჯერად კი ჰემინგუეიმ გულმოწყალებაზე დაწერა, რაღაც იმაზე, რამაც ყველანი შექმნა: მოხუციც, თევზი რომ უნდა დაეჭირა და მერე დაეკარგა, თევზიც - მოხუცის ნანადირევად რომ უნდა ქცეულიყო და მერე გამქრალიყო, ზვიგენებიც - მოხუცისათვის თევზი რომ უნდა წაერთმიათ, – შექმნა ყველა ესენი მან. უყვარდა, ებრალებოდა… ყველაფერი სწორია, ზუსტია, და მადლობა ღმერთს, მანვე, არსთაგამრიგემ, ჰემინგუეიც რომ უყვარს და მეც, ისიც რომ ებრალება და მეც, ნება არ მისცა ერნსტს, რაც არის, იმაზე მეტი ელაპარაკა აქ”.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Fri Sep 06, 2013 11:26 am

ერნესტ ჰემინგუეი
- http://ka.wikipedia.org/wiki/ერნესტ_ჰემინგუეი

კატა წვიმაში

სასტუმროში მხოლოდ ორი ამერიკელი იყო. თავიანთ ოთახში ასვლა-ჩამოსვლისას კიბეზე შემხვედრთაგან არავის იცნობდნენ. მეორე სართულზე ჰქონდათ ზღვაზე გადამდგარი ოთახი. ფანჯრებიდან პარკი და ომში დაღუპულთა მონუმენტიც მოჩანდა. პარკში დიდი პალმები და მწვანე მერხები იდგა. კარგ ამინდში აქ ყოველთვის იჯდა ვინმე მხატვარი მოლბერტით. მხატვრებს მოსწონდათ პალმებით დაჩრდილული გზა, პარკსა და ზღვაზე გადამდგარი სასტუმროს ნათელი ფერები. იტალიელები შორიდან მოდიოდნენ ომში დაღუპულთა მონუმენტის სანახავად. ბრინჯაოსგან ჩამოსხმული მონუმენტი წვიმაში ბზინავდა. წვიმდა. პალმის ტოტებიდან წვეთავდა. ქვიშის ბილიკზე გუბეები იდგა. ზღვა გრძელ ზოლად იჭრებოდა წვიმაში, ნაპირს გართხმული იხევდა უკან, ტრიალდებოდა და ისევ გრძელ ზოლად უბრუნდებოდა წვიმას. მონუმენტის გარშემო მოედნიდან მანქანები გაკრეფილიყვნენ. იქით, კაფეს ზღურბლზე, ოფიციანტი იდგა და დაცარიელებულ მოედანს გასცქეროდა.
ამერიკელის ცოლი ფანჯარასთან იდგა და გარეთ იყურებოდა. იქ მწვანე მაგიდის ქვეშ კატა იჯდა. მაგიდიდან წვეთავდა და კატა ცდილობდა, ისე მოკუნტულიყო, რომ წვეთები აეცდინა.
_ ჩავალ და ფისოს ამოვიყვან, _ თქვა ამერიკელის ცოლმა.
_ მე ჩავალ, _ შესთავაზა საწოლზე წამოწოლილმა ქმარმა.
_ არა, მე ამოვიყვან... საწყალი ფისო, ცდილობს, მაგიდის ქვეშ შეეფაროს წვიმას, _ ქმარმა კითხვა განაგრძო. თავქვეშ ორი ბალიში ჰქონდა ამოდებული.
_ არ დასველდე, _ უთხრა ქალს.
ცოლმა კიბე ჩაიარა. სასტუმროს პატრონი წამოდგა და თავი დაუკრა. მაგიდა ვესტიბიულის ბოლოში ედგა. მოხუცი ძალიან მაღალი იყო.
_ Il piove, 1 _ უთხრა ქალმა. მოსწონდა სასტუმროს პატრონი.
_ Si, si, signora, brutto tempo, 2 ძალიან ცუდი ამინდია.
მოხუცი მაგიდასთან იდგა, ნახევრად ჩაბნელებული ვესტიბიულის მოშორებულ კუთხეში. ქალს მოსწონდა იგი. მოსწონდა, რომ ძალზე სერიოზულად იღებდა ყოველგვარ საჩივარს. მოსწონდა მისი ღირსეული თავდაჭერა. მოსწონდა, როგორი მოწიწებით ექცეოდა, მოსწონდა ის, რასაც თავად გრძნობდა სასტუმროს პატრონის მიმართ. მოსწონდა მისი დაბერებული, დაღარული სახე და დიდი ხელები.
ყოველივე ამაზე ფიქრობდა, როცა კარები გააღო და გარეთ გაიხედა. კოკისპირულად წვიმდა. რეზინის ლაბადიანი, კაპიუშონწამოსხმული კაცი ცარიელი მოედნის გადავლით კაფესკენ მიემართებოდა. კატა მარჯვნივ უნდა ყოფილიყო. ქალმა იფიქრა, იქნებ, ლავგარდანების ქვეშ გავიაროო. ზღურბლზე მდგარს თავზე ქოლგა გაეხსნა. მოახლე იყო, მათ ოთახს რომ ალაგებდა.
_ არ დასველდეთ, _ უთხრა ღიმილით, იტალიურად. რასაკვირველია, სასტუმროს პატრონმა გამოგზავნა.
ქალი ქვიშის ბილიკს გაუყვა და თავიანთი ფანჯრის ქვეშ მივიდა. უკან მოახლე მიჰყვებოდა და გაშლილ ქოლგას უმარჯვებდა. წვიმით გარეცხილი მაგიდა მწვანედ ხასხასებდა, მაგრამ კატა წასულიყო. ქალს უცებ გული დასწყდა. მოახლემ ახედა.
_ Ha perduto qualqua cosa, Signora? 3
_ აქ კატა იყო, _ თქვა ამერიკელმა ქალმა.
_ კატა?
_ Si, il gatto.4
_ კატა? _ მოახლემ გაიცინა, _ კატა წვიმაში?
_ ჰო, _ მიუგო ქალმა, _ მაგიდის ქვეშ. _ და უცებ: _ ოოჰ, ისე მინდოდა! როგორ მინდოდა ფისო!
როცა ქალი ინგლისურად ლაპარაკობდა, მოახლეს სახე ეძაბებოდა.
_ წამობრძანდით, სენიორა, _ უთხრა მან, _ უნდა შევბრუნდეთ, დასველდებით.
_ ჰო, ალბათ, _ თქვა ამერიკელმა ქალმა.
ქვიშის ბილიკით დაბრუნდნენ და კარები შეაღეს.მოახლე გარეთ შეყოვნდა და ქოლგა დაკეცა. ამერიკელმა ქალმა კაბინეტს ჩაუარა, padrone-მ 5 თავისი მაგიდიდან თავი დაუკრა. ქალს გული შეეკუმშა. Padrone-ს გვერდით ისეთი გრძნობა ეუფლებოდა, თითქოს ძალზე პატარა და თან მნიშვნელოვანი ვინმე იყო. წამით უდიდესი მნიშვნელობის არსებად იგრძნო თავი. კიბე აიარა. ოთახის კარი გააღო. ჯორჯი საწოლზე იწვა და კითხულობდა.
_ მოიყვანე კატა? _ ჰკითხა და წიგნი გადადო.
_ წავიდა.
_ ნეტავ სად უნდა წასულიყო, _ თქვა კაცმა. თვალებს ასვენებდა.
ქალი საწოლზე ჩამოჯდა.
_ ისე მომინდა, _ უთხრა ქმარს, _ არც კი ვიცი, რატომ, ისე მომინდა... საწყალი ფისო მომინდა. რატომ უნდა სველდებოდეს საწყალი ფისო წვიმაში.
ჯორჯი ისევ კითხულობდა.
ქალმა ოთახი გადაიარა. ტრილიაჟის სარკის წინ დადგა და ხელის სარკით დაითვალიერა თავი. საკუთარ პროფილს დააკვირდა, ჯერ ერთი მხრიდან, მერე _ მეორედან, შემდეგ კეფასა და კისერზე გადაინაცვლა.
_ როგორ გგონია, თმა ხომ არ გავიზარდო? _ ჰკითხა და ისევ პროფილს მიუბრუნდა.
ჯორჯმა აიხედა. თვალ შეავლო ბიჭურად შეკრეჭილ კეფასა და კისერზე.
_ მე ასე მომწონს.
_ მომბეზრდა, _ თქვა ქალმა, _ მომბეზრდა ბიჭივით სიარული.
ჯორჯმა საწოლზე მხარი იცვალა. ქალისთვის თვალი აღარ მოუცილებია.
_ რაღაც ძალიან კარგად გამოიყურები, _ უთხრა ცოლს.
ქალმა სარკე ტრილიაჟზე დადო, ფანჯარასთან მივიდა და გარეთ გაიხედა. ბინდდებოდა.
_ მაგრად შეკრული, სწორი თმა მინდა მქონდეს, რომ კეფაზე დავიხვიო და ხელით შევეხო ხოლმე, _ თქვა ქალმა, _ მინდა, ფისო მეჯდეს კალთაში და ხელს რომ გადავუსვამ, კრუტუნებდეს.
_ ჰოო? _ გაისმა საწოლიდან.
_ მინდა, მაგიდასთან ვიჯდე, საკუთარი, ვერცხლის დანა-ჩანგლით ვჭამდე, მინდა სანთლები ენთოს, მინდა გაზაფხული იყოს, მინდა სარკის წინ თმას ვივარცხნიდე, მინდა ფისო მყავდეს, ახალი ტანსაცმელი მინდა.
_ ოოჰ, გაჩუმდი და წაიკითხე რამე, _ უთხრა ჯორჯმა, თვითონ ისევ კითხულობდა.
ცოლი ფანჯრიდან იხედებოდა. უკვე დაბნელდა და პალმის ხეებს ისევ აწვიმდა.
_ მაინც მინდა კატა, _ თქვა ქალმა, _ კატა მინდა. ახლავე მინდა კატა. გრძელი თმა ან სხვა ბედნიერება თუ არ შეიძლება, კატა ხომ შეიძლება მყავდეს.
ჯორჯი არ უსმენდა. კითხულობდა. ქალი ფანჯარაში იხედებოდა. მოედანზე სინათლე აენთოთ.
ვიღაცამ კარებზე დააკაკუნა.
_ Avanti! 6 _ ჯორჯმა წიგნს თვალი მოაცილა.
_ზღურბლზე მოახლე იდგა. დიდი, ჭრელი კატა ჰყავდა ატატებული, ხელში ძლივს ეტეოდა.
_ უკაცრავად, _ თქვა მან, _ padrone-მ მთხოვა, სენიორას მიართვიო.

----
1. წვიმს (იტალ.).
2. დიახ, დიახ, ქალბატონო, ცუდი ამინდია (იტალ.).
3. დაკარგეთ რამე, ქალბატონო? (იტალ.)
4. ჰო, კატა (იტალ.)..
5. სასტუმროს პატრონი (იტალ.)
6. წინ (იტალ.)



ინგლისურიდან თარგმნა ნინო ქაჯაიამ.

“ქომაგი” № 15, 1999.
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Fri Sep 06, 2013 11:34 am

თენგიზ ვერულავა

ჰემინგუეის ეპიტაფია მემორიალზე

1939 წლის შემოდგომის ერთ მშვენიერ, თბილ დღეს ერნესტ ჰემინგუეი კეტჩუმის სასაფლაოზე იდგა და თავისი მეგობრის, გენე ვან გუილდერის (Gene Van Guilder) მიმართ მიძღვნილ სიტყვებს წარმოთქვამდა. პუბლიცისტი გენე ვან გუილდერი ტრაგიკულად იქნა მოკლული ჰაგერმანის დაბლობში (Twin Fall-თან ახლოს) ჩიტებზე ნადირობისას.

ჰემინგუეი აღფრთოვანებული იყო გენე ვან გუილდერის მწერლური და მხატვრული ტალანტით და არაჩვეულებრივად ლირიკულ ლექსად გამოხატა მეგობრის ღრმა სიყვარული ცენტრალური აიდაჰოს ბუნების მიმართ.

“მას უყვარდა ზაფხულის თბილი მზე და მთის მაღალი კალთები, ღარები ხის ქერქზე და ტბათა უეცარი წმინდა ლურჯი ფერი. მას უყვარდა მთები ზამთარში, როცა თოვლი იფარება”, – ამბობდა ჰემინგუეი. “ყველაფერზე მეტად მას უყვარდა ვარდნა ყვითელ ფოთლების, ალვის ხეთა უსიერ ტყეში, ფოთლები მცურავნი კალმახთა დინებისას, და მთებს ზემოთ, მაღალი, ლურჯი მოწმენდილი ცა. მას უყვარდა ნადირობა, თოფის გასროლა, უყვარდა თევზაობა”.

მოგვიანებით, ჰემინგუეის მკვლევარები თვლიდნენ, რომ ჰემინგუეის მხოლოდ გენე ვან გუილდერისათვის არ მიუძღვნია ეს სიტყვები, რომელთანაც მცირე ხნით ნაცნობობა ჰქონდა, არამედ საკუთარ თავსაც. მართლაც, ჰემინგუეის ბევრი რამ უყვარდა სიცოცხლეში – მწერლობა, ქალები, ღვინო, ხართა ბრძოლა, გიგანტური მარლინების ჭერა. 1939 წლის იმ ტრაგიკული შემოდგომის დღის შესახებ მოგონება სიკვდილამდე გაჰყვა ჰემინგუეის.

ერნესტ ჰემინგუეი დაკრძალეს კეტჩუმის სასაფლაოზე. ცხედარს მიაცილებდა ოჯახი და ორმოცდაათამდე მოწვეული სტუმარი. ადგილობრივმა კათოლიკე მღვდელმა, მამა რობერტ ვოლდმანმა პარაკლისი გადაიხადა, რომლის შემდეგ მიწას მიაბარეს მწერლის ცხედარი.

მწერლის პატივსაცემად, 1966 წლის 21 ივლისს, დაბადების 67 წლისთავის აღსანიშნავად, კეტჩუმში დადგეს ერნესტ ჰემინგუეის ბრინჯაოს ბიუსტი. პიედესტალზე ამოტვიფრულია ჰემინგუეის სიტყვები, რომელიც მან მეგობარს დაუწერა:

ყველაფერზე მეტად მას უყვარდა ვარდნა
ყვითელ ფოთლების, ალვის ხეთა უსიერ ტყეში.
ფოთლები მცურავნი კალმახთა დინებისას
და მთებს ზემოთ,
მაღალი, ლურჯი მოწმენდილი ცა.
და ახლა იგი არს მათი ნაწილი მარად.

* http://burusi.wordpress.com/2009/04/26/ჰემინგუეის-ეპიტაფია/
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Fri Sep 06, 2013 11:44 am

დიახ, სადა და მარტივი წიგნები!

ერნესტ ჰემინგუეი, ინტერვიუ (1940 წლის აგვისტო)

ერნესტ ჰემინგუეი აქ იყო, ნიუ იორკში, თავისი ყველაზე გრძელი რომანის ბოლო კორექტურას კითხულობდა სკრიბნერის გამომცემლობაში ჩასაბარებლად. რომანს ერქვა “ვის უხმობს ზარი”. ვისაც ხელნაწერი წაკითხული ჰქონდა, ამბობდა, ეს ყველაფერს სჯობს, რაც აქამდე დაუწერიაო.

ჰემინგუეი კორექტურის წასაკითხავად ნიუ იორკში თითქოს იმიტომ დარჩა, რომ საქმეს არ მოსცდენოდა, მაგრამ მოწყენით არც აქ იწყენდა. ბარკლის სასტუმროში, მის ოთახში, მუდამ ალიაქოთი იდგა. პატარა მაგიდაზე ელექტროჩაიდნის გვერდით ყინულის ბალონი და ვისკის ბოთლები ელაგა. ვისკი იატაკზეც ეწყო, ისე, რომ ერთბაშად რამდენიმე სკამიდან ხელით მისწვდებოდით. ვექილები, ძველი მეგობრები, ჯარისკაცები – მოდიოდნენ და მიდიოდნენ. ტელეფონი ლამის გაბმით რეკავდა…

– ჩვიდმეტი თვე ვიმუშავე, – მითხრა ჰემინგუეიმ თავის ახალ რომანზე, – კარგი უნდა გამოვიდეს. თუ არადა, წერაზე ხელი უნდა ავიღო, რადგან ბოლო ნაწარმოებმა – “ქონა თუ არქონა” ვერ ივარგა. ჩვიდმეტი თვის განმავლობაში ფულისთვის ერთი მოთხრობა ან წერილიც არ დამიწერია. გროშიც არ ამიღია ჰონორარი. დავიღალე. ყოველ დილით რვის ნახევარზე ვიწყებ მუშაობას და დაახლოებით სამის ნახევრამდე ვწერ. რომანზე მუშაობისას, პირველ ყოვლისა, უკვე დაწერილს გადავხედავ ხოლმე, მერე სიტყვებს ვალაგებ აგურებივით. აუჩქარებლად ვწერ. ერთხანს ვცადე, სწრაფად მეწერა და მერე ნაწერი დამემუშავებინა. არ გაამართლა. როცა ჩქარობ, საბოლოოდ წიგნი ან გამოვა, ან არა და შეიძლება სწორედ სიჩქარემ გააფუჭოს.

– დღეში რამდენს წერთ?

– რა ვიცი. ხან ბევრს, ხან ცოტას. გეგმის მიხედვით არასოდეს ვწერ, როცა ვიწყებ, წინ სუფთა ფურცელი მიდევს და ის გადამაქვს, რაც იმ წუთში ვიცი. ხშირად ვბორძიკობ… “ქონა თუ არქონა” იმიტომ არ ვარგა, რომ ნოველებისგან შედგება. ჯერ ერთი ნოველა დავწერე, მერე – ესპანეთში – მეორე. მერე დავბრუნდი, ჰარი მორგანი შემხვდა და მესამე ნოველის დაწერა მომინდა. საბოლოოდ რომანი გამოვიდა, მაგრამ სინამდვილეში ერთმანეთისგან განსხვავებული ნოველები იყო. ამის მერე არ ვიცი, რას ვიზამ, ამბობენ, ორმოცს რომ გადააბიჯებ, იმდენი რამ კი უნდა გქონდეს ნანახი, რომ კარგი რამეები დაწეროო. ალბათ, ასეა.

– თქვენზე ამბობენ, მწერალი კი არა, ჟურნალისტიაო.

– რა მოგახსენოთ. გაზეთებისთვის ხშირად მიწერია, მაგრამ თავი მწერლად მიმაჩნია. ამას საბოლოოდ დრო გაარკვევს – ჟურნალისტიკა ერთი დღის საქმეა, მწერლობა უფრო გრძელი პერიოდისთვისაა განკუთვნილი. თუ ჩემს ნაწერებს ორმოცი, ორმოცდაათი წლის შემდეგაც წაიკითხავენ, ესე იგი, მწერალი ვყოფილვარ (იცინის). ერთი კია – მაინცდამაინც ყურადღებას არ ვაქცევ ასეთ მითქმა- მოთქმას. ეს უფრო სალონებში თავმოსაწონებლად, საკუთარი ვითომ-ინტელექტუალობის ხაზგასასმელად ნათქვამი ფრაზებია ხოლმე. კიდევ ერთი: როგორც წესი, ყოველთვის ყველაფერს იწუნებს და ცხვირს უბზუებს ის, ვისაც თვითონ არასდროს არაფერი გაუკეთებია.

– ერთი სიტყვით, თქვენთვის სულერთია, როგორ შეგაფასებენ?

– არა, სულერთი ნამდვილად არ არის, ოღონდ გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს, ვინ გაფასებს. არიან ადამიანები, ვის აზრსაც ჩემთვის დიდი მნიშვნელობა აქვს, არიან ადამიანები, ვისი აზრიც საერთოდ არ მაღელვებს.

– მათ შორის ჰერტრუდ სტაინიც ხომ არ არის?

– (იცინის) ეგ თქვენ თქვით, მე არ მითქვამს.

– მისტერ ჰემინგუეი, ხშირად მოგზაურობთ ევროპაში. Bევრ თქვენს ნაწარმოებში მოქმედება ევროპაში ხდება. რა არის თქვენთვის ევროპა?

– მგონი, ამ კითხვის პასუხი ჩემი ნაწერებია. ევროპა არ არის ჩემი სახლი, მაგრამ ესაა ადგილი, სადაც ძალიან ბედნიერი ვიყავი, სადაც ბევრი დღესასწაული მქონდა. ესაა ადგილი, რომელზეც ხშირად ვფიქრობ და მენატრება.

– ევროპელები ამერიკელებს ხშირად ცხვირს უბზუებენ. როგორ გგონიათ, რა არის ამის მიზეზი?

– ალბათ, ამერიკელის ის სტერეოტიპი, რომელიც დამკვიდრდა ევროპაში – ბრიყვულად მომღიმარი, მოსულელო ტურისტი, რომელიც ყველაფერს ხალისით ათვალიერებს, გაუჩერებლად ლაქლაქებს და ფოტოაპარატს აჩხაკუნებს.

– თქვენ ხომ არ გიგრძვნიათ ოდესმე ამგვარი დამოკიდებულება?

– არა, არასოდეს. ამას გრძნობს ის, ვინც იმსახურებს.

– იქნებ ევროპელთა ქედმაღლობის მიზეზი ისიც იყოს, რომ მათ უფრო ძველი კულტურა და ტრადიციები აქვთ?

– ყველა ქვეყანას თავისი წილი სიმდიდრე აქვს. ტრადიციები არც ამერიკელებს აკლიათ. უბრალოდ, ეს უფრო ახალი ქვეყანაა. საერთოდ, მხოლოდ წარსულით სიამაყე სასაცილოა. მთავარია დღეს ვინა ხარ.

– თქვენს შემოქმედებაში ესპანეთს მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია. ასე რით მოგხიბლეს ესპანელებმა?

– საკუთარი ღირსების შეგრძნებით, შინაგანი კულტურით, რაც ყველაფერში მჟღავნდება – ქცევებში, მეტყველებაში, თავდაჭერაში, სისადავეში.

– სისადავე თქვენთვის, ალბათ, ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ცნებაა.

– დიახ.

– თქვენი ნაწერები მართლაც სადაა…

– ყველაფერი გენიალური სადაა (იცინის).

– დღევანდელ ლიტერატურაში სისადავისგან დაშორების ტენდენცია მძლავრობს. თქვენ რა აზრის ბრძანდებით გასაგებად რთულ და ძნელად საკითხავ წიგნებზე?

– ექსპერიმენტი იმის ექსპერიმენტია, რომ ხან გაამართლოს, ხან არა. ამ მძიმე ნაწერებს მე ლიტერატურად არ აღვიქვამ. იყოს, რაც გნებავთ – ფილოსოფია, ფსიქოლოგია, სოციოლოგია, ოღონდ არა ლიტერატურა. თუმცა ყოველგვარი ექსპერიმენტის დრო თავისთავად ჩაივლის. არ შეიძლება, ტვინის ჭყლეტამ დიდი ხნით დაიმკვიდროს ადგილი. დარჩება…

– სადა და მარტივი წიგნები?

– დიახ, სადა და მარტივი წიგნები!

1950 წლის სექტემბერიამჯერად ჰემინგუეისთან შეხვედრისას ასე გადავწყვიტეთ: მე თემებს მივცემდი, თვითონ მოსაზრებებს გამოთქვამდა. ეს უცნაური ინტერვიუ ცოტათი დაემსგავსა ჩანაწერებს ზოგად საკითხ- ებზე, მაგრამ მაინც ვიფიქრე, რომ მკითხველისთვის საინტერესო იქნებოდა.

კითხვები მნიშვნელოვან თემებზე:

– ღმერთმანი, არ ვიცი, როგორ უნდა ვუპასუხო ასეთ კითხვებს. თითქმის ნებისმიერი დიდი სურათის წინ (ისევე, როგორც მნიშვნელოვანი კითხვების წინაშე) ვიბნევი – გამონაკლისია ტინტორენტოს “ჯვარცმა” ვენეციაში.

თანამედროვე თემები:

– სიტყვა “თანამედროვე” გაუგებარია. მარადიული თემებია სიყვარული, უსიყვარულობა, სიკვდილი, მისთვის დროებით თავის არიდება, რასაც სიცოცხლეს ვეძახით, სულის უკვდავება ან წარმავლობა, ფული, ღირსება, პოლიტიკა. ეს თემები მეორდება ყველა ეპოქაში, თუმცა ჩემთვის არასოდეს არავის უთქვამს, დამიწერე 150 000 სიტყვა მოცემული თემების ამდილანდელ მდგომარეობაზეო.

ქვეყანა, კულტურა, პოლიტიკა:

რომანისტი წერს ქვეყანაზე, რომელსაც იცნობს, რომელიც გულში აქვს. კულტურა (თუკი გაქვს) კარგია, მაგრამ უნდა გქონდეს შენი პოზიცია, შენი ბრძოლის ველი და გახსოვდეს, რომ არ არსებობს კულტურა, რომელიც სხვას ჰგავს.

ჩვენ იძულებული ვართ, ამ დროში ვიცხოვროთ და ვიმუშაოთ, ყველაზე უარეს დროში, რაც კი ოდესმე ყოფილა, მაგრამ მაინც შეგიძლია, უამრავი სასიხარულო რამ მოძებნო – თან იცოდე, რა უვარგის დროში ცხოვრობ.

პოლიტიკაზე მირჩევნია არაფერი ვთქვა. მასთან ყოველი შეხება ერთადერთ შეგრძნებას მიტოვებს – თითქოს ბინძური ჭურჭლიდან რაღაც სისაძაგლე დავლიე. თავდაჯერებული პატრიოტი, სხვა ადამიანების ცხოვრებისა თუ რწმენის წარმმართველი – ასეთი გამომეტყველება აქვს ფოტოებზე პოლიტიკოსთა უმეტესობას. სენატმა შეიძლება გაამრავალფეროვნოს ეს სურათი, თუ ერთობლივ ფოტოს გადაიღებენ.

პოეზიაზე:

ზოგი წერს და ზოგი ცდილობს წერას… მაგრამ დღემდე არ არსებობს კანონი, რომლის მიხედვით კაცს აუცილებლად უნდა მოსწონდეს, ვთქვათ, ტ.ს. ელიოტი.

რომანზე:

– შეიძლება ვინმემ თქვას, წიგნში “მდინარის გადაღმა” არაფერი ხდებაო, მაგრამ ხდება უამრავი რამ. კიდევ, იქ არის კაცი, რომელსაც ერთი გოგო უყვარს და კვდება.

წერასთან არითმეტიკის, გეომეტრიისა და ალგებრის გავლით მოვედი და ახლაც სულ გამოთვლებში ვარ. თუ რაღაცას ვერ ვხვდები, თავს ვანებებ, ჯანდაბამდე გზა ჰქონია. თავს არ დავიდარდიანებ და არ დავიწყებ გამოკითხვას – რას ამბობენ! დაე, ილაპარაკონ.

1954 წლის 7 ნოემბერი

8 ოქტომბერს ჰავანაში მშვიდი, სასიამოვნო ამინდი იდგა. უამრავმა ხალხმა მოიყარა თავი კუბის დედაქალაქის გარეუბანში, ჰემინგუეის სახლთან. ამ დღეს ოფიციალურად გამოცხადდა, რომ ჰემინგუეის ნობელის პრემია მიანიჭეს.

ახლა ტელეფონით ველაპარაკები მწერალს. ყურმილიდან აფორიაქებული ხმები ისმის, შეძახილები, როგორც ჩანს, ოთახში უამრავი ხალხია. თვითონ ჰემინგუეის მშვიდი ხმა აქვს – არც გახალისებული, არც გულგრილი. მშვიდი. მზადაა, ერთი-ორი სიტყვა მითხრას.

– მწერალმა უკიდურესად გულწრფელად წერა უნდა სცადოს. მწერალი პროზას თხზავს იმისგან, რაც იცის, რათა თქვას რაღაც – არა ფოტოგრაფიული ან ნატურალისტური, ან რეალისტური, არამედ რაღაც ისეთი, რაც სრულიად ახალი იქნება, რასაც საკუთარი გამოცდილებითა და წარმოსახვით შექმნის.

კრიტიკაზე ვეკითხები და პასუხს მაძლევს:

– კრიტიკამ ბევრი რამ მასწავლა. გულწრფელმა, უშუალო კრიტიკამ. სხვაგვარი კრიტიკა არ არსებობს. მაგალითად, როცა ჩემზე წერდნენ, ამპარტავანია და ამაყიო ან ათასნაირ ცოდვას მომაწერდნენ, ამას არაფრად ვაგდებდი. საერთოდ, კრიტიკოსებმა ბევრი არაფერი იციან ლიტერატურული ნაწარმოების ალქიმიაზე. აბა, რა იციან, რომ კაცმა გულიანად უნდა წეროს და სცადოს, თავისი ნაწერით თქვას, რა სწამს, რისი სჯერა.

შევახსენე, რომ იტალიელმა მწერალმა იგნასიო სილონემ კითხვაზე, ისტორიაში რომელია ყველაზე უფრო მნიშვნელოვანი თარიღიო, უპასუხა: “ოცდახუთი დეკემბერი, წელიწადი – ძერო”. ჰემინგუეიმ თქვა:

– მე არ მაქვს მნიშვნელოვანი თარიღები. არასდროს მჯეროდა არც ასტროლოგიის, არც ოკულტური მეცნიერების. მე არ ვიცი, რა არის ადამიანი (ამ სიტყვის ფართო გაგებით). ვიცი, რა არის კაცი, რას ნიშნავს, იყო კაცი და იმედი მაქვს, რაღაცები ვისწავლე ქალებსა და ცხოველებზე.

– ახლა რაზე მუშაობთ?

– დავიწყე მუშაობა სამ ნოველაზე აფრიკის შესახებ მოთხრობათა კრებულისთვის. ამ წიგნის გამოქვეყნებას ჩარლზ სკრიბნერი აპირებს. კრებულში შევა შვიდი გამოუქვეყნებელი მოთხრობა. თუმცა ჯერ არ ვიცი, რა გამოვა. ცუდია და ძნელი იმაზე ლაპარაკი, რას წერ.

– ნობელის პრემიაზე რას იტყვით?

– არ შემიძლია სინანული არ გამოვთქვა იმის გამო, რომ ეს პრემია არ მიუციათ მარკ ტვენისთვის და ჰენრი ჯეიმზისთვის (მხოლოდ ჩემს თანამემამულეებზე ვლაპარაკობ). უკეთეს მწერლებსაც არ მიუღიათ ეს ჯილდო.

დღეს უფრო ბედნიერი ვიქნებოდი, პრემია რომ მიეღო ისეთ მშვენიერ მწერალს, როგორიცაა ისაკ დარნესენი ან ბერნარდ ბერენსონი, რომლებმაც მთელი ცხოვრება მიუძღვნეს მხატვრობაზე დაწერილ საუკეთესო წიგნებს. უფრო ბედნიერი ვიქნებოდი, თუ გავიგებდი, რომ პრემიით დაჯილდოვდა კარლ სენდბერგი.

თუმცა… მადლობის მეტი რა მეთქმის შვედეთის აკადემიის მიმართ.

წყარო: http://mastsavlebeli.ge
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Fri Sep 06, 2013 11:46 am

ერნესტ ჰემინგუეი – Ernest Hemingway (1899 – 1961)

“ციტატები”

“გულღია და გულწრფელი ხალხისა არაფერი მჯერა, განსაკუთრებით მაშინ, როცა მათი ნაამბობი ერთმანეთს ემთხვევა. “

“დასცინო ვინმეს, ნიშნავს შეიძინო მტრები.”

“როგორც დედამიწა არ მოკვდება არასოდეს, ისე ერთხელ თავისუფალი არასოდეს დაუბრუნდება მონობას”

,,როცა ხალხი ამდენ მამაცობას სჩადის ქვეყნისთვის, წუთისოფელმა ისინი უსათუოდ უნდა მოკლას და გასტეხოს და ჰკლავს კიდეც. წუთისოფელი ყველასა სტეხს და ბევრს მერე ეს გადატეხილი ადგილი უფრო უმაგრდება. ვისაც ვერ გასტეხს, ჰკლავს ხოლმე. განურჩევლად ჰკლავს ყველაზე კეთილებს, ყველაზე ნაზებსა და ყველაზე მამაცებს. თუ არცერთი არა ხარ, არხეინად ბრძანდებოდე. მაინც მოგკლავს, ოღონდ ისეთი აჩქარებით არა.” -

,,უიმედო არაფერია ამქვეყნად, მაგრამ ზოგჯერ ვერ ვახერხებ იმედიანი ვიყო”.

,,გარედან სულ ცეცხლი და კვამლი, შიგნით კი – არაფერი”.

“ნამდვილი მეგობარი ის არის, რომელსაც უჭირავს შენი ხელი და გრძნობს შენს გულს.”
მაგრამ
“ნუ იმსჯელებთ კაცზე მეგობრების მიხედვით, გახსოვდეთ, მეგობრები იუდასაც არაჩვეულებრივი ყავდა.”

“მას ვინც ერუდიციით და განსწავლულობით იწონებს თავს, არც ერთი აქვს და არც მეორე”.

‘”ბოლოს და ბოლოს ყველაფერს მიხვდები, ყველაფერს გაოგებ ამ ოხერ ცხოვრებაში.უსათუოდ მიხვდები. უკვე ხვდები და ეგ არის, მკერდში გული ჩაგიკვდება და მერე ყველაფერი ადვილია. შენც მკვდარი იქნები, როგორც ხალხის უმრავლესობაა მკვდარი მთელი თავისი დღე და მოსწრება.”

“ლაპარაკის სწავლას 2 წელი უნდა, დუმილის სწავლას კი ალბათ 50 წელიც არ ეყოფა”
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Sun Sep 15, 2013 12:41 am

Montparnasse

by Ernest Hemingway

There are never any suicides in the quarter among people one knows
No successful suicides.
A Chinese boy kills himself and is dead.
(they continue to place his mail in the letter rack at the Dome)
A Norwegian boy kills himself and is dead.
(no one knows where the other Norwegian boy has gone)
They find a model dead
alone in bed and very dead.
(it made almost unbearable trouble for the concierge)
Sweet oil, the white of eggs, mustard and water, soap suds
and stomach pumps rescue the people one knows.
Every afternoon the people one knows can be found at the café.

From 'Three Stories and Ten Poems' (1923)
by Ernest Hemingway

ბმული
* http://en.wikisource.org/wiki/Three_Stories_and_Ten_Poems
* http://www.poemhunter.com/poem/montparnasse/

ერნესტ ჰემინგუეი

მონპარნასი

ამ კვარტალში არასდროს ხდება თვითმკვლელობები ცნობილთა შორის,
არავითარი წარმატებული თვითმკვლელობები.
ჩინელმა ბიჭმა თავი მოიკლა და მკვდარია
(იმის ფოსტას ისევ ძველებურად აწყობენ წერილების ყუთში).
ნორვეგიელმა ბიჭმა თავი მოიკლა და მკვდარია
(არავინ იცის, სად გაიქცა მეორე ნორვეგიელი ბიჭი).
მოდელი იპოვეს მკვდარი
თავის საწოლში და აღარ უდგას სული
(რამაც კონსიერჟს ლამის აუტანელი პრობლემა შეუქმნა).
ტკბილი ზეთი, კვერცხის ცილა, მდოგვი და წყალი, საპნის ქაფი
და კუჭის ამორეცხვით გადაარჩენენ ხოლმე ცნობილებს.
ყოველდღე კაფეში იპოვით ცნობილებს.

ინგლისურიდან თარგმნა მიხო მოსულიშვილმა

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Sun Sep 29, 2013 5:40 pm

აკა მორჩილაძე

რაღაცეები ჰემინგუეის შესახებ

1.

დანამდვილებით ვერ ვიტყვი, მაგრამ რატომღაც მგონია, რომ როცა ბიჭი თვრამეტი-ცხრამეტი წლისაა და ცოტ-ცოტა წიგნებსაც კითხულობს, ჰემინგუეი მსოფლიოში საუკეთესო მწერალი ჰგონია.

მგონი მეც ასე ვიყავი.

მისი კარგა მოზრდილი სურათიც მქონდა, რომელიც მეცხრე საავადმყოფოს მიწისქვეშა გადასასვლელში ვიყიდე, კრუგთან, როგორც მაშინ ამბობდნენ.

კრუგი იმ ადგილს იმიტომ ერქვა, რომ ოდესღაც ტრამვაი უხვევდა. ასე მითხრეს ძველმა ვაკელებმა, იქ თავდებოდაო.

მაგრამ ეს ჰემინგუეის არ ეხება. მიწისქვეშეთში უზარმაზარ ფოტოქაღალდებზე დაბეჭდილი ბუნდოვანი პლაკატები იყიდებოდა - "ბიტლზი", ხელიხელგადახვეული სიუზი კვატრო და კრის ნორმანი, "პინქ ფლოიდი". ვერ იყო ღირსეული გამოსახულებები, მაგრამ სულ არაფერს ჯობდა ხოლმე. ჰოდა, ჰემნიგუეიც ამათში იყო. მგონი მეცხრე კლასში ვიყიდე.

ეს იყო საბჭოთა კავშირში ჰემინგუეის ყველაზე გავრცელებული ფოტო, რომლისთვისაც პერანგის ზედა ღილები და საყელო რეტუშით შეესწორებინათ.

ჰემინგუეის ხელი ჩამოედო რაღაცაზე და სევდიანი ღიმილით უყურებდა ობიექტივს. რახან სრულიად განუმეორებელი გამოხედვა ქონდა, ჰემინგუეი ძალიან პოპულარული იყო.

ამ ფოტოს ბავშვობიდან ვიცნობდი: ასეთი სერიის წიგნაკი გვქონდა: ერთი მოთხრობის ბიბლიოთეკა და ყდაზე ყოველთვის მწერლების ფოტოები იყო. ერთი მოთხრობა და ფოტო. ჰოდა, გვქონდა "კილიმანჯაროს თოვლიანი მთა", ზედ კი ეს ფოტო, რომელიც მერე გადიდებული ვიყიდე. ოღონდ წიგნაკის ყდაზე მას კუბოკრული პერანგი ეცვა, გადიდებულზე კი - უფერო; ანუ იქაც რეტუში იყო.

ახლა, როცა ვეღარც იმ წიგნს ვპოულობ და ის სურათიც სადღაც გაქრა, რატომღაც მგონია, რომ სურათი ჰემინგუეის წიგნებისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო.

ის იერი გაკითხებდა. თეთრწვერა ჰემინგუეი ძალიან მაგარია სურათებზე. სულ სხვანაირი, ვიდრე სინამდვილეში იყო. თუმცა, აქვე უნდა გამოვტყდე, რომ "კილიმანჯაროს თოვლიანი მთა" ეგრეც ვერ წავიკითხე, ვერც მაშინ (ალბათ იმიტომ, რომ 13-14 წლის ვიყავი და ძალიან მოსაწყენი და ბუნდოვანი რამ იყო ჩემთვის, თუ იმას გამოვაკლებთ, რომ მოქმედება აფრიკაში ხდება) და ვერც მერე.

ამ წიგნს ჯადოსნური ეპიგრაფი აქვს. სრულიად გადასარევი. არც ვიცი სხვა წიგნი, ასეთი მაგარი ეპიგრაფი რომ ჰქონდეს. მერე რომ ვცდილობდი "კილიმანჯაროს" წაკითხვას, მეჩვენებოდა, რომ ეპიგრაფი ბევრად ჯობია თვითონ წიგნს. არ ვიცი, ეს რისი ბრალი იყო, მაგრამ მაინც ვეღარ წავიკითხე. ეგებ იმიტომ, რომ ჰემინგუეის კითხვა ისე აღარ მიყვარდა, როგორც ოცი წლის წინათ.

არის ასეთი სულელური ფილმი "კილიმანჯაროს" მიხედვით, თვითონ ჰემინგუეისაც არ მოსწონდა: გრეგორი პეკი თამაშობს. იქ ესპანეთის ომის ამბებიცაა ჩამატებული. ის ფილმი რომ ვნახე, მერე კიდევ ვცდილობდი "კილიმანჯაროს" წაკითხვას და მაინც არაფერი გამომივიდა.

ერთი დრო იყო და ჰემინგუეის ნაწერებით ვცხოვრობდი და მეგონა, რომ იმ ნაწერებში ვიყავი და ცხოვრებაც ისეთია, როგორც იმათში იყო აღწერილი. მეტს არც არაფერს ვკითხულობდი და რახან რაღაცეების წერა მინდოდა, მეგონა, რომ მასზე უკეთ ამას ვერავინ ახერხებდა. საერთოდ, ახლაც მგონია, რომ ჰემინგუეიმ უამრავი რამ შეცვალა ნაწერში. ოღონდ ისე მოხდა, რომ რომანები მოსაწყენი გამოუვიდა, მოთხრობები კი, მგონი, მსოფლიოში საუკეთესო.

ასევე მგონია, რომ მოთხრობას, ნოველასაც რომ ეტყვიან, მან აზრი დაუკარგა. უფრო სწორად, მის სერიოზულად წერას, იმიტომ, რომ სრულიად წარმოუდგენელია, კაცმა ისეთი სერიოზულობით დაწეროს მოთხრობა, როგორც ამას ჰემინგუეი ახერხებდა. არ გამოუვა და მორჩა. თუ მის გამოთვლებს და წერის მანერას გაჰყვება, ეს უბრალოდ გამეორება იქნება და მორჩა. სხვანაირად კი ისეთი არ გამოვა.

როგორ ვთქვა, არ ვიცი, ამ ჭკვიანურ ლაპარაკებში მოვისუსტებ. გვერდების იმ მოცულობაზე, ჰემინგუეის მოთხრობა რომაა განფენილი, შეუძლებელია სხვამ იმდენი დატიოს, რამდენსაც ის ტევდა. ჩვენს ბავშვობაში მოარულ ფანტასმაგორიებს შორის, ერთ-ერთი ასეთი იყო, რომ იაპონელებმა თითის სიგრძე ბოთლი გააკეთეს, რომელშიც სამი ლიტრი ეტევაო. აი, რაღაც ასეთია. თვითონაც რომ ლაპარაკობდა, აისბერგიო. დღეს ცოტა უბრალო შედარებად ჩანს, მაგრამ მაინც, ეგრეა და მორჩა.

სხვა ვერავინ შეძლებს ასეთი ნოველების წერას. ეს კაცი დილის ექვს საათზე დგებოდა და ფეხზე მდგომი წერდა საწოლ ოთახში, მაღალ მერხთან, ფანქრით ხელში. ითვლიდა და ხაზავდა. თუ თავი მოვაბი, მერე დავწერ, როგორ წარმომიდგენია მისი სამოთხრობე მუშაობა.

(გაგრძელება ქვემოთ)
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Sun Sep 29, 2013 5:41 pm

აკა მორჩილაძე

რაღაცეები ჰემინგუეის შესახებ

2.

ჰემინგუეის პირველი მოთხრობა, რომელიც წავიკითხე, ისეთი იყო, რომ ავტორს მნიშვნელობა არ ჰქონდა. მაშინ სკოლაში ვსწავლობდი და ჩემმა კაი ამხანაგმა გამოაძვრინა წიგნი გაკვეთილზე.

მოთხრობის წაკითხვის არსი ერთადერთი იყო - იქ აღწერილი ეროტიკული სცენა. მოთხრობას ერქვა "იქ, მიჩიგანში", "უ ნას ვ მიჩიგანე," "აფ ინ მიჩიგან" და თუ არ ვცდები, ეს იყო პირველი მოთხრობა, რომელიც ცხოვრებაში გამოუქვეყნეს ჰემინგუეის.

მოთხრობამ მოულოდნელად ვიღაცის აღმოჩენით მოიპოვა პოპულარობა ჩვენს კლასში და ზოგიერთები იმასაც კი ეშმაკობდნენ, რომ ცდილობდნენ, გოგოებისთვის წაეკითხინებინათ.

ამ მოთხრობიდან რაც მახსოვს, სიცივეა, მიჩიგანის ტბის პირად რომ დგას. გოგოს მგონი ლიზი ჰქვია, ბიჭს კი - მჭედელი ჯიმი, ან რამე სხვა. იქ მათი სექსია აღწერილი. გოგოსთვის ეს პირველია. ეს არის მთელი მოთხრობა. ახლა რომ ვფიქრდები, კიდევ რა მახსოვს, პირველ რიგში რაღაცნაირი სისველე მაგონდება, ნესტი, თუ რაღაც ასეთი, ფიცრები და ის, რომ შემთვრალ ჯიმს თმა გასწეწოდა. საუცხოოდ დაწერილი მოთხრობაა, ოღონდ ეს იყო საბჭოთა კავშირი და ეროტიკა - თუ ფოტოებს და სასწაულით ხელში მოხვედრილ ჟურნალს, ან იატაკქვეშა ფოტოებს არ ჩავთვლით, იძებნებოდა თვით "დეკამერონსა" და "დიდოსტატის მარჯვენაში", ასევე, ნებისმიერი ფილმის ნებისმიერ კადრში - რავი, ყველგან. ამიტომ, დიდად არ ვთვლი, რომ ეს ჩემი ნამდვილი ნაცნობობა იყო ჰემინგუეისთან. თანაც, მოთხრობა ეროტიკის დასამახსოვრებლად ძალიან პირქუში იყო და გოგოც წარმოუდგენლად საცოდავი; ანუ, ავტორმა თავისი საქმე გააკეთა და იმან აბა, რა იცოდა, როცა ანასტას მიქოიანთან ერთად არაყს სვამდა, რომ სამხრეთ საბჭოეთში (და ეგებ სხვაგანაც) მისი პირველი მოთხრობა ეროტიკულ შთაგონებათა წყარო შეიქნებოდა ყმაწვილთა შორის.

ჰემინგუეის პირველი წიგნი, რომელიც წავიკითხე, იყო "ჰარი მორგანი". ცალხელა შკიპერის ამბავი, კი უესტსა და ჰავანას შორის რომ დაცურავს, კონტრაბანდისტებთან, რევოლუციონერებთან, ემიგრანტებთან ერთად, და შინ ცოლი და სამი ქალიშვილი რომ ჰყავს.

აქვე უნდა გამოვტყდე, რომ ეს არის ჰემინგუეის ერთადერთი რომანი, რომელიც თავიდან ბოლომდე და იმავდროულად, ბევრჯერ წამიკითხავს და თან, ფურცლები არ გამომიტოვებია. მაგრა მომწონდა "მშვიდობით, იარაღო", მაგრამ იქაც კი გამომიტოვებია რაღაცეები. "ფიესტაზე" აღარაფერს ვამბობ. რა თქმა უნდა, ეს ჩემს სასახელოდ არაფერს ამბობს, მაგრამ აქვე დავამატებ, რომ "ვის უხმობს ზარში" ყველაზე მეტი გამომიტოვებია და თუ იმასაც გავითვალისწინებთ, რომ კომუნისტების დროს ეს წიგნი კუპიურებით იყო გამოცემული, შეიძლება ითქვას, რომ, ფაქტობრივად, არც წამიკითხავს.

ახლა მინდა გამოვტყდე, რომ ჰემინგუეის ომისშემდგომი წიგნებიდან ყველაზე უფრო "მარადიული დღესასწაული" მომწონს. ბოლო დროს არქივში ნაპოვნი "სამოთხის ბაღი" ვერ დავამთავრე, "მდინარის გაღმა, ხეთა ჩრდილებში" ორ საღამოს მომევლინა სატანჯველად, ხოლო "სახიფათო ზაფხული" მაინც უბრალო ჟურნალისტური წიგნი მგონია, ისევე როგორც "აფრიკის მწვანე ქედები", რომელიც ამას მირჩევნია.

მოკლედ, ამის წამკითხველი იტყვის, რომ თუკი რამე მეჯავრება ქვეყნად, ჰემინგუეის რიმანებია.

ოღონდ აქვე უნდა ვთქვა, რომ ის ჩემი საყვარელი მწერალია და თუ ვეღარ ვკითხულობ, უფრო ჩემი ბრალი უნდა იყოს, ვიდრე მისი. მიზეზები არ მიძებნია. მოსაწყენობა - იოლი სიტყვაა.

ის კი ზუსტად ვიცი, რატომ ვკითხულობ "ჰარი მორგანს" ხშირად (ოღონდაც მწერლის და მისი ქალის ამბების გამოტოვებით): იმიტომ, რომ ამბავი მომწონს და ისიც, რომ რაღაცნაირად, მგონი, ჰემინგუეისთვის სრულიად მოუწესრიგებლადაა დაწერილი.

ოღონდაც, ეს სულ არაფერს ნიშნავს, რადგან ჰემინგუეის მოთხრობებზე არაფერი მითქვამს.

თავიდან "ნიკ ადამსის მოთხრობებს" ვკითხულობდი, ისევ მიჩიგანურ ამბებს. იმათში ყველაზე მაგარი ჩემთვის "ათი ინდიელი" იყო: როცა ნიკს მამა უამბობს, რომ მისი ინდიელი მიჯნური, პრუდი ვიღაცასთან დაინახა ტყეში. ისე დახვეწილად უამბობს, ისე დგას გზაში, სხვადასხვა ადგილას ათი მთვრალი ინდიელი... ჰემინგუეის დედა არ უყვარდა. მამამისმა თავი მოიკლა სანადირო თოფით, მერე თვითონაც - სანადირო თოფით. ნიკის მოთხრობებში ყველგან მამაა. როცა თვრამეტი წლის ხარ და ათასი პრობლემა გაქვს, ხშირად თავი ნიკი ადამსი გგონია. თუ, რა თქმა უნდა, კითხულობ მის ამბებს. თან, მგონი, წარმოიდგენ კიდეც, რომ ბარე ორმოცი წლის ჰემინგუეი ხარ და ეს ყველაფერი დაწერე. თან ისიც გგონია, რომ ეს ყველაფერი გაიარე, რაღაც ამის მსგავსი შენც გემართება. ნიკი ადამსის ამბებში არაფერი ისეთი არ არის, თვრამეტი წლის ბიჭისთვის უცნობი რომ იყოს, ოღონდაც, რას ნიშნავს ეს ამბები - თვრამეტი წლის ბიჭი გვიანღა ხვდება. იმ დროს კი, როცა კითხულობს, თავგადასავლებშია გახვეული: სვამს კიდეც, უარესებსაც სჩადის ხოლმე და, რა თქმა უნდა, გოგოს ეძებს. იქ, ჰემინგუეის ბიჭს პირველი გოგო ჰყავს აღწერილი: ეს ინდიელი პრუდი. არ ვიცი, სხვა ვინ მოიფიქრებდა პირველი გოგოს აღწერას, თუმცა, ალაბთ, ყოველ კაცს ახსენდება თავისი პრუდი. ასეთი რამ, მგონი, არც ჯეკ ლონდონს გაუკეთებია და არც ვინმე სხვას, თუნაც ისეთებს, სულ ქალებზე რომ წერენ. გავიცინოთ: მარკიზ დე სადსაც არ მოფიქრებია. საერთოდ, კიდევ, ჰემინგუეი ქალებში ძალიან მაგრად ერკვეოდა. მთელი ცხოვრება მათთან მარცხდებოდა, მაგრამ ერკვეოდა. ალბათ ბევრს ფიქრობდა მათზე. "ვის უხმობს ზარში" ერთი ადგილია, უმაგრესი. წეღან რო ეროტიკულ სცენას ვიხსენებდი მიჩიგანიდან, ის არაფერია ამასთან შედარებით. სრულიად არაფერი. იქ, უბრალოდ, დიალოგია. "ჰარი მორგანში" ასეთი დიალოგები ცოტა უხამსია, ჰარის ცოლი ვერ ითმენს, აქ კი, გაქანებულ ომში... რა ვიცი, უამრავ მაგარ ლექსს სიყვარულზე ეს ადგილი ჯობია. მე მირჩევნია და სხვას კი არ ვეხვეწები.

(გაგრძელება ქვემოთ)
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Sun Sep 29, 2013 5:42 pm

აკა მორჩილაძე

რაღაცეები ჰემინგუეის შესახებ

3.

ყველაფერ იმაში, რაც ჰემინგუეის დაუწერია, ჩემი პირველი უსაყვარლესი ნაწერია მოთხრობა "ფრენსის მაკომბერის ხანმოკლე ბედნიერება". იმის მერე - "მკვლელები" და "მარადიული დღესასწაული", მაგრამ ამაზე ახლა არ მოვყვები.

"ფრენსის მაკომბერის ხანმოკლე ბედნიერება" არის უსასტიკესი, უსაშინლესი, უმძიმესი ამბავი კაცზე, რომელიც ბედნიერების წამს მოკვდა. თუ თავისუფლების წამს. თუ მაშინ, როცა იფიქრა, რომ ღირსებამ არ მიატოვა.

"მოხუცსა და ზღვაში" ჰემინგუეი წერდა, კაცი დამარცხებისთვის არ დაბადებულა, შეგიძლია მოსპო, მაგრამ ვერ დაამარცხებო. მაკომბერი კი ოცი წლით ადრინდელია. მგონი ოცით, ჰო.

ახლა ამ მოთხრობის შინაარსის მოყოლა სისულელეა.

უბრალოდ, პირველად რომ წავიკითხე, სწორედ მაშინ ვიფიქრე, რომ მოთხრობების წერას აზრი არა აქვს.

აქა-იქ წამიკითხავს, რომ ჰემინგუეის სიუჟეტების პრობლემა ჰქონდა.

მგონი უფრო ბოლო 15-20 წელიწადს. ეს მოთხრობა კი იმ დროისაა, როცა ის ყველაზე კარგად წერდა.

მერე და მერე, სულ ვფიქრობდი, როგორ მოიფიქრა მან ასეთი დასასრული, როცა ქალი გაისვრის და თავის კაცს დააჭედებს შუბლში. რა თქმა უნდა, თავიდანვე იცოდა. საერთოდ, როგორ იგონებდა ასეთ მოთხრობებს?

ტორეროებზე რომ არის კიდევ, "50 ათასი" ჰქვია და კიდევ სხვებიც. უბრალოდ, ეს "მაკომბერი" ძვალსა და რბილში ატანს. არის კიდევ ერთი ეგეთი მოთხრობა, "სამდღიანი უამინდობა", "კატა წვიმაში" და კიდევ "თეთრი სპილოების მსგავსი მთები" და კიდევ - "ბატონი და ქალბატონი ელიოტი" და ამ ნაწერებში ყველაფერი ქალზე და კაცზეა. ერთგან უშვილობა, მეორეგან შვილის მოლოდინი, მესამეგან სასტუმროს ოთახი, მეოთხეგან კი, მაკომბერის ამბავში - ტყვია შუბლში. არანაირი რომანტიკა და სირბილე ამ მოთხრობებში არ არის. კი არა, ისიც მეეჭვება, რომ მის საომარ და სანადირო თავგადასავლებში არის რაიმე რომანტიკა. ის ლოთი იყო. ნამდვილი, კულტურული ლოთი, რომელიც დილიდან ნელ-ნელა შეუდგება საქმეს. მას უყვარდა ტურგენევი და ჯოისი და მისი საუკეთესო მოთხრობები რაღაცით გავს ჯოისის "დუბლინელებს" და ტურგენევის "მონადირის ჩანაწერებს". მაგრამ მისი კაცები ხშირად რაღაცით გვანან ჯეკ ლონდონის კაცებს. მგონი ბედისწერის ამბავში, ხოლო ნიკი ადამსი უღიმილო ტომ სოიერი თუ იქნება. ეს რომანტიკა კი რატომ ვახსენე, ვერ მივხვდი: თითქოს ჩვეულებრივ ამბებშიც კი დამალულია დიდი თავგადასავალი. ასეთი გამოდის ჰემინგუეის მოთხრობები. დიდი დრამების, დიდი ტრაგედიების სიჩუმით თხრობა. ფაქტიურად, სიჩუმით. იმიტომ, რომ მან ყველაზე უბრალო ინსტრუმენტები აირჩია და ისინი ხელიდან აღარ გაუგდია.

რომანებში ეს რატომღაც იკარგება. ალბათ იმიტომ, რომ რომანი სქელია, მოთხრობა კი თხელი. საერთოდ, რომანებიც მოთხრობებია. თუკი რამ არის იქ კარგი, გადასარევი მოთხრობა იქნებოდა, ოღონდ რახან რომანშია მოქცეული და ტერიტორიის პრობლემა აღარ აქვს, იჩაგრება.

"მაკომბერი" კიდევ... - ეგ მე მგონი მაგ კაცის ცხოვრებაა. უფრო სწორად, კოშმარი, რომელიც ქალებში გახლართულ ჰემინგუეის ეწვევოდა ხოლმე. ცოლი სულ ოთხი ჰყავდა, მანამდე აგნესა ფონ კიროვსკი, ბოლოს კი ადრიანა ივანჩიჩი უყვარდა. ჯავრობდა და ნერვიულობდა. მგონია, რომ ბევრ კოშმარულ რამეს ფიქრობდა. ფრენსის მაკომბერიც ერთი ასეთი კოშმარია. ოღონდ კოშმარი რომ დრამად გადააქციო, ძალიან მაგარი მწერალი უნდა იყო. ჰოდა, ჰემინგუეი იყო ის მწერალი, რომელსაც ედგარ პოს მსგავსი ამბები მოსდიოდა თავში.

პო ბრწყინვალედ წერდა. მის მოთხრობებში მათემატიკაცაა, ისევე, როგორც ჰემინგუეის მოთხრობებში, მაგრამ პოს მოთხრობებში იქაური დახვეწილი კოშმარების მიუხედავად, არ არის ტრაგედიის შეგრძნება; ანუ ის, რაც ასე მაგარია პოსავე ლექსებში. ჰემინგუეისთან კი არის, ოღონდ კოშმარს რომანტიკული იერი დაკარგული აქვს და ყოფით ამბადაა ქცეული.

ასე რომ მივყვე, გავაჭრელებ და ძალიან შორს წავალთ.

ისე კიდევ, რაღაც მომენტში, განსაკუთრებით ბიჭობაში, ის შენი ასაკის ტკივილების და განცდების კონსპექტს გაწვდის. ოღონდ მაშინ არ იცი, რომ სამყარო ამას იქითაც არსებობს.

(გაგრძელება ქვემოთ)
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Sun Sep 29, 2013 5:43 pm

აკა მორჩილაძე

რაღაცეები ჰემინგუეის შესახებ

4.

საიდან იწყება ჰემინგუეის არწაკითხვა?

თავს ვერ დავდებ, მაგრამ მგონი ოცდაათ წელიწადს რომ მიუახლოვდები.

მგონი, ნაბოკოვი ამბობდა, ჰემინგუეი საყმაწვილო ლიტერატურააო. არ ვიცი, იმან ეგრე იცოდა ხოლმე თქმა, ისე გამოსდიოდა, მარტო მე ვიცი სწორად წერაო.

მაგას მოვეშვათ.

საბჭოთა კავშირში ხო როგორ იყო?

საინტერესო ადამიანების პორტრეტები მითებით იყო სავსე. მით უმეტეს, თუ მაინცდამაინც ინტელექტუალი არ იყავი და იმაზე უკეთესი წიგნები არ გქონდა, რაც სხვას.

ახლა გავიხსენებ, რა ვიცოდი ჰემინგუეის შესახებ.

მონადირე, მოკრივე, ყველა ომში პირველი გარბოდა, პირველ მსოფლიოში მძიმედ დაიჭრა, მერე ნობელის პრემიის მისაღებად თავისი ძმაკაცი, კოხიმარელი მეთევზეები წაიყვანა, მერე თავი მოიკლა.

კიდევ რა? არც მახსოვს. ზოგჯერ ესპანეთის ომის ქრონიკაში გამოაჩენდნენ კომუნისტები და მორჩა. მაგრამ იქ იმდენად უცხო იყო, რომ სახესაც ვერ დაიმახსოვრებდი, პოლ რობსონთან ერთად ახსენებდნენ.

ამ ამბებიდან მართალი თითქმის არცერთი არ იყო; ანუ, იყო მთლიანი ტყუილები და ნაწილობრივიც. ნობელის პრემიის ასაღებად ჰემინგუეი საერთოდ არ წასულა. კოხიმარელი მეთევზე კი პრეს-კონფერენციაზე გამოიყვანა, რათა ამ უკანასკნელს დაედასტურებინა, მწერალს ჩემი თავგადასავალი არ მოუპარავსო.

დაჭრით მართლა დაიჭრა, მთელი ორასი ნამსხვრევი ჰქონდა ფეხში, მაგრამ არა ბრძოლაში, არამედ იმიტომ, რომ სიმშვიდეში მოწინააღმდეგის მხარეს ინტერესისთვის გაისროლა და ამას უაზრო ბრძოლის დაწყება მოჰყვა. ის სანიტარულ ბატალიონში იყო და იმ დღეს მგონი პირველად მივიდა ფრონტის ხაზზე.

მონადირე და მეთევზე მართლაც კარგი ყოფილა, ასე ამბობენ. თუმცა, არ მგონია, რომ ომების დროს ადამიანებს ხოცავდა. მეორე მსოფლიო ომის მიწურულს, ლონდონში მყოფმა, მეორე ფრონტის გახსნის წინ, მთვრალმა ფეხი მოიტეხა და მესამე ცოლმა, მაგარმა ჟურნალისტმა მარტა გელჰორნმა სასტიკად დასცინა, როგორც მეომარს. მერე ანდრე მალროსთან მოუხდა ჩხუბი (მალრო მაგრა იბრძოდა და რაღაცეები მგონი იმანაც შეახსენა) ერთ-ერთი ფრანგული სასტუმროს ნომერში, რის შემდეგაც მისი ძმაკაცი, შოტლანდიელი სერჟანტი მალროს მისაღების ნებართვას სთხოვდა.

ეს უარყოფითები უფრო უყვართ, თუმცა, სადაც იყო, პატიოსნად იყო და ბევრი კარგიც გაუკეთებია, დაჭრილების მოვლით დაწყებული, იახტით კარიბის ზღვაში გერმანელთა სუბმარინების ძებნით დამთავრებული.

მე ძალიან შევშფოთდი, როცა ახალგაზრდა ჰემინგუეის ფოტო ვნახე პირველად, ბორის გრიბანოვის წიგნში. სწორედ იმ დროის, როცა ის საუკეთესო მოთხრობებს წერდა. ერთი ჩამრგვალებული, ულვაშიანი ჯეილი, გადაკვანწილი თმებით, არაფრით არ გავდა იმ ადრე დაბერებულ, წარმოუდგენელი მომხიბვლელობით სავსე კაცს, რომელიც კუბაზე ფეხშიშველა დატანტალებდა, შორტებსა და ჩაღეღილ პერანგში გამოწყობილი.

საერთოდ, მგონი, რაც უფრო ბერდებოდა, ჰემინგუეი მეტს და მეტს ფიქრობდა თავის გარეგნობაზე: ნერვიულობდა თმაზე, რომელიც გასცვივდა და ის უკნიდან ჰქონდა წამოფარებული.

ისე კი ამ ორ სურათს შორის საერთო მაინც იყო - თვალები. ზუსტად ისე, როგორც "მოხუცი და ზღვაში" დაწერა, მოხუცს ყველაფერი ბერული ჰქონდა, გარდა თვალებისაო. ამ წიგნს რომ წერდა, ორმოცდაათი წლის იქნებოდა და უკვე მოხუცს ჰგავდა. ეს ის დრო იყო, როცა სასმელს ჩაის ფინჯნებში ისხამდა, რადგან დღის განმავლობაში ნორმირებული ჰქონდა და ამ ფინჯნებით ატყუებდა თავის ბოლო ცოლს, მერის.

ჰო, როდის იწყება ჰემინგუეის არწაკითხვა?

მგონი მაშინ, როცა მოთხრობების ყველაფერი იცი და მის რომანებზე გადახვალ. რომანები კარგია, მაგრამ მათსა და მოთხრობებს შორის ერთი სხვაობაა:

ისეთი რომანებია, რომ შეგიძლია გადადო და დიდხანს არ დაუბრუნდე, ხშირად კი ეს დიდხანს სამუდამოდ გამოდის, მერე კი აღარც მოთხრობებს უბრუნდები. ისინი ზეპირად იცი და სიახლის შეგრძნება დაკარგული გაქვს.

მაგრამ ამასთან ერთად, ჰემინგუეის არწაკითხვა იქედანაც შეიძლება დაიწყოს, როცა მისი ცხოვრების შესახებ წიგნების ფურცვლას იწყებ.

ჩვეულებრივ, ეს იმის შემდეგ ხდება, როცა მისი მოთხრობები უკვე ზეპირად იცი და აღარც ცხრამეტი წლისა ხარ.

სიმართლე რომ ვთქვა, ჰემინგუეის შესახებ ოთხი წიგნი მაქვს წაკითხული. აქედან ორი - რუსების დაწერილი. ერთი გრიბანოვის, ბიოგრაფია, მეორე პაპოროვის "ჰემინგუეი კუბაზე". პაპოროვი ჟურნალისტად იყო კუბაზე და წიგნი კარგია. რა ვიცი, მე მომწონს. იქ ბევრი ისეთი ამბავია, სხვაგან რომ ვერ შეხვდები და მთელი წიგნი ჰემინგუეის მსახურების და კუბაზე დარჩენილი მისი ძმაკაცების მოგონებებითაა სავსე. წიგნი კეთილგანწყობილია, ამბები დამაფიქრებელი და მძიმე.

მოკლედ, ამ წიგნის წაკითხვისას მიხვდები, რომ მას მძიმე ცხოვრება და რაღაც სისულელეებით შეჭმული ხასიათი ჰქონდა, საკუთარ თავთან გამკლავებას კი ძალიან იშვიათად ახერხებდა. ასევე, აქედან ამოიცნობ, რომ ბრძენიც არ იყო და მის შესახებ დაწერილ ყოველ სტრიქონს საშინლად განიცდიდა.

ბოლო ათ წელიწადს ის იშვიათად ერეოდა რამეს, თვით საკუთარ წიგნებსაც კი.

ხოლო თუ გინდათ, რომ ის საბოლოოდ განადგურებული და გაბურთავებული იხილოთ, ენტონი ბერჯესი უნდა წაიკითხოთ.

მე რაც ვიცი, ბერჯესს ორი წიგნი აქვს ჰემინგუეიზე, ერთი - "ერნესტ ჰემინგუეის სამაყარო", რომელიც 80-იანი წლების ბოლოს ქართულადაც გამოვიდა, ოდნავ გრძელი სათაურით. ამ ქართულ წიგნზე ჰემინგუეის ფოტოა, რომელშიაც ის ფიდელ კასტორს ჰგავს, იმიტომ, რომ მეორე მსოფლიო ომის დროს ჰემი, კუბელთათვის კი პაპა, გრძელი წვერით დაიარებოდა და არც მოხუცურად გათეთრებული ჰქონდა.

ეს სწორედ ის დრო იყო, როცა მარტა გელჰორნთან მოუხდა უვარგისობა. მარტა მაგარი ამერიკელი ჟურნალისტი იყო, მგონი ახლახანს გარდაიცვალა. ის შიგნიდან იცნობდა პაპას და ხშირად დასცინოდა კიდეც, განსაკუთრებით ბოლო დროს. როცა ჰემინგუეიმ ლონდონში ჩააკითხა, ამბავიც იქ მოხდა. ადრე კიდევ, ჰემი მარტას მეგობარ მაგარ-მაგარ და ელიტურ ჟურნალისტებთან სმას ვერ იტანდა და იმათთან ლაპარაკსაც. მას სმა სხვა ხალხში უყვარდა. ჰოდა, მარტასთან ჩხუბ-ჩხუბში გადაეყარა მერის. მერის მშობლებს ის არ მოსწონდათ.

მას ლოთის და მაწანწალა კაცის სახელი ჰქონდა, ამერიკულ გაზეთებს თუ გაადევნებდი თვალს. მარტას ის არ დანანებია. უზარმაზარი ხორცის ნაჭერი, რომელსაც სპირტის სუნი უდის. ერთ ფილმში ასეთი ფრაზაც კია, ხანდახან მაინც დაიბანეო.

მისი ბიოგრაფია უცნობი და მომხიბვლელი იყო. სინამდვილეში კი არ არსებობდა იმ სახით, როგორითაც ნებისმიერ, მისი წიგნებით აღფრთოვანებულ კაცს შეეძლო წარმოედგინა და პრობლემაც აქვე იწყებოდა.

მე, პირადად, ძალიან ვბრაზობდი, როცა ერთი-ორი ჭკვიანი უფროსი რაღაც ამნაირს იტყოდა, გაბერილი და გაბუქულიაო, თვითონ ბევრი არაფერი საერთო აქვს იმასთან, რასაც ამბობენ და ბევრად უსუსური და რთული კაციაო.

აბა, ჩვენ რა ვიცოდით...

ჰო, ამასობაში კიდევ, ბერჯესისი მეორე წიგნი: "ჰემინგუეი", რომელიც მის პირად ცხოვრებას აღწერს. ბერჯესს იუმორი აქვს. მას დაცინვაც ეხერხება. ცინიკურობაც გამოუვა. ტიპიური ინგლისური რამეები ბიოგრაფიული წიგნისთვის. წიგნი ქართულად არ არის, არც რუსულად, მგონი. იქ ჰემინგუეი უბედური, მდაბალი, სახელს, ტრაბახს გამოკიდებული და საცოდავია. მერე ძნელია "ვის უხმობს ზარის" კითხვა.

ომის შემდეგ, ჰემინგუეიმ ამერიკული მედალი დაიწუნა, უფრო მაღალი ჯილდო მერგებოდაო, ოღონდ მაინც მიიღო.

საერთოდ, ჰემინგუეის დრამატულ ამბებში და მის შინაგან სიმძიმეებში, რომელთაც საგულდაგულოდ მალავდა (ვინ არ დამალავს) მთავარი ის იყო, მას წარმოედგინა, რომ რაღაც უნდა დაემტკიცებინა. როგორც ნაწერებში, ასევე ცხოვრებაში. პრობლემა მაშინ იწყებოდა, როცა ორივე უჭირდა - წერაც და ცხოვრებაც. ცხოვრება სულ უბრალო რამეთა გამო წაუხდებოდა ხოლმე, წერა კი უფრო და უფრო გავდა სატანჯველს. წერაში სისხარტე დაკარგა. ბევრს მუშაობდა, მაგრამ ყველაფერი მოსაწყენი და ტლანქი ჩანდა. ცხოვრებაში სიმშვიდე რომც მოეპოვებინა, წერა მაინც არ გამოსდიოდა.

მის ცხოვრებაში სიახლე აღარ იყო: ნადირობა აფრიკაში, სმა ჰავანაში და ახალი რა? ადრიანა რომ შეუყვარდა, ხვდებოდა, რომ მერის ვეღარ მოშორდებოდა. ჯერ ორმოცდაათისაც არ იყო, მაგრამ უკვე მოხუცი, რომელიც გრძნობს, რომ ვეღარაფერს შეცვლის. და უცებ, ამას მოჰყვა "მოხუცი და ზღვა". მაინც მოახერხა. ჟურნალმა "ლაიფმა" დაბეჭდა. ტირაჟი მთელ კვირას იზრდებოდა. უცებ ნობელის პრემია მიიღო. მაგრამ ცხოვრება ძველებურად გაგრძელდა.

მგონი მას უნდოდა, რომ ერთხელ და სამუდამოდ, ყველას ერთად ეთქვა, რომ ის არა მხოლოდ დიდი მწერალია, არამედ მამაცი და სრულიად განუმეორებელი ადამიანი. ის დონ კიხოტი ნამდვილად არ იყო, თუმცა მხეცებთან გალიაში ნამდვილად შესულა.

ეს ჰავანაში მოხდა. ცირკის გაქნილმა იმპრესარიომ მისი გვარი აფიშას დააწერა, რათა წარმოდგენა გადაერჩინა. მხეცების მომთვინიერებელი ავად გახდა. სისულელე იყო, მაგრამ იმპრესარიო მის ვაჟკაცობას გაეთამაშა და ცოლის პროტესტის მიუხედავად, ჰემინგუეი გალიაში შევიდა და ვეფხვები ახტუნავა. ეს მართლა გამაოგნებელი ამბავია სამოცს მიტანებული კაცისგან. მას სწორედ ეს უნდოდა.

მეტიც უნდოდა, მას უნდოდა ბელადი ყოფილიყო:

ერთხელ, აფრიკიდან დაბრუნებულმა, თავის მეგობარს უამბო, რომ ერთ იქაურ ტომში ვაჟკაცების შეჯიბრში გაიმარჯვა, რითაც ტომის ბელადის ქალიშვილი დაიმსახურა და ამ ქალისგან ახლა ბიჭი შეეძინა, რომელიც ტომის ბელადი გახდება.

ჰო, ამ მეგობარს რაღაც ძვირფასი დანა გაატანა აფრიკაში, ეს ჩემს შვილს გამოადგება, ბელადი რომ გახდებაო.

კაცი გაოგნებული იყო: რის ტომის ბელადი, რა ქალი, რომელი შვილი...

უფრო სწორად კი მეგობარი ექიმი იყო და ყველაფერს მიხვდა. დანა თვითონ შეინახა და პაპასაც აღარაფერი უკითხავს.

ასეთი ამბავი უამრავია.

მისი ფრაზა - კაცს არა აქვს ლოგინში სიკვდილის უფლება: ან ბრძოლაში, ანდა ტყვია შუბლში, - ვაჟკაცობის აუცილებლობის დამტკიცებას გულისხმობს.

მისი თვითმკვლელობა ელექტროშოკით ნამკურნალევი მძიმე ავადმყოფის საქციელი იყო. მაგრამ მან ამით ის დაამტკიცა, რის გამოძერწვასაც ბოლო ოც წელიწადს ცდილობდა: რომ ვაჟკაცი იყო.

არ ვიცი, ამბობენ, ბოლოს დევნის შიში ჰქონდაო, ფედერალური ბიუროს აგენტები ელანდებოდაო, ვეღარ გაუძლო და ამიტომაც მოიკლა თავიო. თუ ასეა, ეს უბედურებაც ისევე გამოუვიდა, როგორც წიგნები და ცხოვრება. თავი მოიკლა და ეს მის სიმამაცეს უჩვენებდა, ღრმა მიზეზები კი სხვა იყო. თვითონ გასროლა და მისი აისბერგი ერთმანეთს არაფრით გავდნენ.

არ ვიცი.

ისიც არ ვიცი, მოქმედებს თუ არა ეს ამბები მის ვეღარწაკითხვაზე, მაგრამ როგორღაც მისი ცხოვრება ცხადი ხდება. მგონი, არც ვიცი სხვა მწერალი, მისი პირადი ცხოვრების შესახებ ამდენი რომ წამეკითხოს და მესმოდეს. ალბათ ამის ბრალიცაა. ძალიან ცხადად ადარებ მის წიგნებსა და ცხოვრებას. ცხოვრებას კი ისეთი თვისება აქვს, რომ წიგნებს გააფერმკრთალებს ხოლმე. ეს რომ მარკიზ დე სადი ყოფილიყო, პრობლემა არ იქნებოდა: რასაც წერდა, იმას ცხოვრობდა და რასაც ცხოვრობდა, იმას წერდა. მაგრამ ეს ჰემინგუეია. ის ცდილობდა ეცხოვრა ისე, როგორც ესმოდა და რაღაც აკლდა, წიგნებში ეს რაღაც შუბლით გაჰქონდა, ცხოვრებაში კი ნაკლებად. ჰოდა, გასაჭირიც ეს იყო.

მერე წიგნებშიც გაუჭირდა.

(გაგრძელება ქვემოთ)
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Sun Sep 29, 2013 5:45 pm

აკა მორჩილაძე

რაღაცეები ჰემინგუეის შესახებ

5.

წაკითხვა-არწაკითხვა... ვერწაკითხვა... საერთოდ ერთია, როცა ცოცხალ მწერალს კითხულობ და მეორე, როცა ძველს. ეს სისულელეა. იმიტომ, რომ არ იცი, როდის მიუბრუნდები და როდის შეძლებ ჰემინგუეის ხელახლა წაკითხვას. ეგებ უცებ ისევ დაგიახლოვდეს, სწორედ იმ დროში, რომელიც წინ გაქვს, და რომელიც მის ერთ მოთხრობაშია აღწერილი - დაუძლურებული მწერალი რომ ძლივსღა დაჩოჩავს სახლში.

ჰემინგუეი ამბობდა, რომ ცხოვრება ტრაგედიაა, რადგან მისი ავი ბოლო თავიდანვეა ცნობილი. სიკვდილზე ყურადღების გამახვილება მისთვის ჩვეული რამ იყო. სიკვდილთან შეხვედრა, მგონი, საერთოდაც უმნიშვნელოვანესი რამ.

"მკვლელებში" არის სრულიად გასაგიჟებელი ადგილი, როცა შვედი მოკრივე ოლე ანდერსონი სახლში წევს, კედლისკენ გადაბრუნებული და მკვლელებს - ელს და მაქსს ელოდება. ნიკი აფრთხილებს, გეძებენო. ის კი წევს და ელოდება.

რატომ?

დაიღალა?

მოთხრობა ადრინდელია, მაგრამ ჰემინგუეი ადრიდანვე გრძნობდა დაღლას.

ისე კიდევ, თავის საუკეთესო წლებში ის ვირტუოზი გახლდათ. წერის სისტემა, რომელიც მან მოიგონა, სრულიად უნივერსალურია, თუმცა ფასდაკარგული, რადგან სულ სხვა წიგნებში, სულ სხვა ავტორების ნაწერებში მისი არამოცნობა შეუძლებელია. იქ კი მათ ფასი არა აქვს.

ეს მთელი ჯადოა: კითხულობ რაღაც წიგნს და ჰოპ! უცებ თეთრი წვერი, ნაღველში ჩაფლული თვალები... - აი, ეგ არი მისი სისტემა. ასლების კეთებაზე კი არ ვამბობ, კაი მწერალს რომ უცებ გაეპარება. ისე მოახერხა, რომ ვეღარსად წაუხვალ. კი, არის კაფკიანური რომანები, ფოლკნერიანული, ჯოისიანური, პრუსტიანულიც იქნება... - გასაგებია, ასეთი საუკუნე იყო.

მაგრამ ჰემინგუეის ნაწერი სხვანაირად მოიპარება. მან მოიგონა საუკუნის ტემპი, საუკუნის დიალოგი, საუკუნის ნოველა. თან ის ისე მოიპარება, რომ ძალაუნებურია და არა წინასწარგანზრახული, რომ აი, მე ჯოისი მიყვარს და ასე ვწერ.

ოდესღაც მარკესი დიდი მწერლების სტილში წერდა მოთხრობებს. ჰემინგუეისნაირიც აქვს: "ქალი, რომელიც ზუსტად ექვსზე მოდიოდა". მაგარი მოთხრობაა. სრულიად არაპაროდიული და არც იაფად გადმოღებული. ეს მოთხრობა იმიტომ გამახსენდა, რომ ლუი დე ბერნიეს ლათინოამერიკულ თარგზე ნაწერი რომანები მომაგონდა. ეს ინგლისელი მწერალი ამბობს, მე მარკესის პარაზიტი ვარო. თუმცა, მშვენიერი მწერალია და "კაპიტან კორელის მანდოლინაც" მშვენიერი წიგნია, მაგრამ პარაზიტობა ცნობილი ამბავია. გომბროვიჩი ადრევე იძახდა, დღესო, ყოველ ნასწავლ კაცს შეუძლია მწერალი გახდესო. და გახდება კიდეც, თუ სწავლა არ ეზარება და ლიტერატურაში ერკვევა. მარკესის ის ძველი მოთხრობაც ამას ადასტურებს. სხვა არის, რომ მარკესი ამნაირ მწერლობას არ აპირებდა და თავისი მოიგონა. ასეთ მწერლებს კი არ ექნებათ ისეთი ჭირი და ტანჯვა, ჰემინგუეის რომ ჰქონდა, რადგან პაპა უკვე იტანჯა მათ მაგივრად. მგონი ყველას მაგივრად იტანჯა. ის ხომ ბოლო დიადი თვითმკვლელი იყო.

უკვე ბიტნიკები, ჩარლი ბუკოვსკი, ათასი სხვა რამე და ეს ძველმოდური ვითომ დევგმირი, რომელსაც არც ხილვები სჭირდება, არც ხელოვნური კონფლიქტები და არც ტკივილების და განცდების გამოწვევა... უჰ... ეს ლაპარაკი ძალიან შორს წაგვიყვანს.

მარკესი ძალიან მაგარი მწერალია, მაგრამ მგონი არ გადარეულა, რომ საუკეთესო წიგნი ორმოცი წლის წინათ დაწერა. ჰემინგუეი კი ამაზე გიჟდებოდა.

ძველი დრო, ძველი ტკივილი... ოთხი ცოლი, ჰავანა, რომელიც დაკარგა, ამერიკა, რომელიც დიდად არ უყვარდა, მუშტი, რომლითაც ამაყობდა და რომელიც ისე ხმებოდა, რომ ხეირიანად არავის მოხვედრია, სმის ფილოსოფია, აგუხას წერის ფილოსოფია, უვარგისი ფილმები, მისი წიგნების მიხედვით რომ გადაიღეს... ჰემინგუეის ყველა ქანდაკება სასაცილო იქნება. ასევე ყველა ტილო, რომელზეც მას აღბეჭდავენ. ფიგურაა ასეთი.

ჰოდა, ერთი მითხარი, რა მნიშვნელობა აქვს, უბრუნდები თუ არა მის წიგნებს?

ის მთელი ცხოვრება "ჰაკლბერი ფინის თავგადასავალს" წერდა, ოღონდ მის ჰაკი ბავშვობიდან ჯარისკაცი იყო და იბრძოდა. იცოდა, რომ დამარცხდებოდა, მაგრამ მაინც... სულ ბოლომდე. ბოლოს კი ტყვედ არ ჩაბარდა.

ჰოდა, ძალიან მიყვარს. თუნდაც იმიტომ, რომ ოდესღაც ცხოვრება სწორედ ისეთი მეგონა, ის რომ იგონებდა. ეს ყველაფერი ძვალსა და რბილში ატანდა.

ისე, რომ ახლაც დარჩენილია: როგორია "კატა წვიმაში" და როგორ წარმოუდგენლად ძნელია იპოვო ადგილი, სადაც თბილა და სინათლეა.



პრილაჟენიე

პაესტკის წიგნი

ახლა საერთოდ აღარ არი ეგეთი რამეები, თუმცა ადრეც დიდი იშვიათობა იყო. ერთმა ჩვენმა ამხანაგმა პაესტკაში ჰერმან მელვილის "მობი დიკი" წამოიღო. სულ შვიდი გვერდი წაიკითხა და სიმართლე რომ ითქვას, აღარც უნდოდა დიდად კითხვა, მაგრამ სქელი, შავი წიგნი მთავარი გასართობი შეიქნა და მასზე მთელი საპაესტკო სერიალი აეწყო. ბოლო-ბოლო, მთელ სიცილ-ხარხარს რო მოილევდი, მაინც იგივეს ეკითხებოდი, ამსისქე წიგნი რამ გათრევინაო და ყველაფერი ისევ თავიდან იწყებოდა.

ერთხელ თქვა, რავი ზღვაზე მოვდიოდით და წამოვიღეო. ჰოდა, იქ გავიგონე ძაან უცნაური და სამუდამო პასუხი:

თუ მაინცდამაინც ზღვაზე წიგნი გინდოდა, "მოხუცი და ზღვა" წამოგეღო, ამაზე თხელი ხო მაინც არიო.

ჰოპ... სიმართლე ვთქვა, ჯერ "მოხუცი და ზღვა" წავიკითხე და მერე, როდის როდის "მობი დიკი".

საერთოდ, მგონია, რომ მელვილს უზარმაზარი გონება ჰქონდა, ოღონდ ამაზე ხეირიანად არასდროს უფიქრია. ჰემინგუეი კი გამუდმებით თავისი გონების გამო ფიქრობდა. 30-იანი წლების ბოლოდან, მისთვის წერა ძალიან რთული იყო. ყოველ შემთხვევაში, მე ასე მგონია. ის ძალიან ბევრს წერდა, ოღონდ მანამდელი ხარისხი ვეღარაფრით გაიმეორა. ამას თვითონაც მშვენივრად ხვდებოდა. მგონი დაახლოებით მაგ დროს თქვა ფოლკნერმა, ჰემინგუეის ცვლილების ეშინია, აწვება თავის ხერხს და გამბედაობა აკლიაო. ჰემინგუეიმ სულ ძმაკაც გენერლებს აწერინა, მისტერ ფოლკნერ, პაპა მამაცი კაცია და ამაში არაერთხელ დავრწმუნებულვართო.

ორი დიდი მსახიობი, სპენსერ ტრეისი და ენტონი ქუინი ცდილობდნენ ეთამაშათ მოხუცი. ღიმილისმომგვრელი როლებია. წყალი ისე სასაცილოდ ესხმებათ... ჰემინგუეის გადაღება შეუძლებელია. ეკრანიზაციები ერთმანეთზე დიდი სისულელეები გამოდის.

"მოხუცი და ზღვა" კი... მაგარია, მაგრამ ამას სხვა მისი ნაწერები მირჩევნია. ამ წიგნზე ბევრის თქმა შემიძლია, მაგრამ აქ ამის ადგილი არ ჩანს. წიგნიდან შეჯიბრის სული მახსოვს. მოხუცი ეჯიბრება სენ ფუეგოსელ ზანგს მკლავჭიდში, მოხუცი ეჯიბრება ბედს და იღბალსაც. ჯო დი მაჯიოს ძვლის კორძი სტკივა და შეჯიბრში ვერ მონაწილეობს... იცით რა არ მომწონს ამ წიგნში? თევზის დიდი ჩონჩხი. ვერ არის ისეთი სიმბოლო, მთლად რომ უხდებოდეს.

და კიდევ: ბოლო წინადადება - მოხუცს ლომები რომ ესიზმრებოდა.

ჰემინგუეისაც ლომები ესიზმრებოდა. ყოველ შემთხვევაში, უნდოდა, რომ დასიზმრებოდა მაინც. მას ბევრი ლომი ყავდა ნანახი. მოკლულიც. კარგად გამოიყენა. საუცხოოდ. მაგრამ მაინც რაღაც სხვაა.

ამ წიგნში ყველაზე მეტად თევზის ამბავი კი არ მიზიდავს, არამედ ბიჭის და მოხუცის ლაპარაკები და ის, თუ როგორ უვლის ბიჭი მოხუცს.

მგონია, რომ ყოველგვარი ბრძოლების გარეშე, ჰემინგუეი ძალიან მაგარი იქნებოდა. შეჯიბრი საჭირო არ იყო.

ისე კი რა უცნაურია: მელვილი სხვა რამეს ფიქრობდა და წიგნი სულ სხვა რამეში გადაიზარდა. ჰემინგუეი კი რასაც ფიქრობდა, ზუსტად ის გააკეთა და მაინც არ იცი, ნავში მარტო მყოფი რომელ წიგნს წაიღებდი - "მობი დიკს" თუ მოხუცის ამბავს.

მე მართლა არ ვიცი. უფრო მაინც მელვილს.

ხოლო პაესტკაში - არცერთს..."მობი დიკი" ნამეტანია, "მოხუცი და ზღვა" კი მომცრო და ეგებ ჩემოდანში ვეღარც შეამჩნიო, თუ მიგავიწყდა. მოხუცს სულ დაუჭრა ხელები თოკმა. ეს თავის თავზე დაწერა, არ დავმარცხდებიო.

როგორ დაგავიწყდება? უბრალოდ, პაესტკა არ არის ამის ადგილი.

(დასასრული)

ბმული -- http://shokoladi.ge/content/ragaceebi-hemingueis-shesaxeb
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Sun Sep 29, 2013 6:26 pm

Эрнест Хемингуэй

Недолгое счастье Фрэнсиса Макомбера


Пора было завтракать, и они сидели все вместе под двойным зеленым
навесом обеденной палатки, делая вид, будто ничего не случилось.
-- Вам лимонного соку или лимонаду? -- спросил Макомбер.
-- Мне коктейль,--ответил Роберт Уилсон.
-- Мне тоже коктейль. Хочется чего-нибудь крепкого, сказала жена
Макомбера.
-- Да это, пожалуй, будет лучше всего, -- согласился Макомбер.-- Велите
ему смешать три коктейля.
Бой уже приступил к делу, вынимал бутылки из мешков со льдом,
вспотевшие на ветру, который дул сквозь затенявшие палатку деревья.
-- Сколько им дать? -- спросил Макомбер.
-- Фунта будет вполне достаточно,--ответил Уилсон. Нечего их баловать
-- Дать старшему, а он разделит?
-- Совершенно верно.
Полчаса назад Фрэнсис Макомбер был с торжеством доставлен от границы
лагеря в свою палатку на руках повара, боев, свежевальщика и носильщиков.
Ружьеносцы в процессе не участвовали. Когда туземцы опустили его на землю
перед палаткой, он пожал им всем руки, выслушал их поздравления, а потом,
войдя в палатку, сидел там на койке, пока не вошла его жена. Она ничего не
сказала ему, и он сейчас же вышел, умылся в складном дорожном тазу и, пройдя
к обеденной палатке, сел в удобное парусиновое кресло в тени, на ветру
-- Вот вы и убили льва,-- сказал ему Роберт Уилсон,-- да еще какого
замечательного.
Миссис Макомбер быстро взглянула на Уилсона, Это была очень красивая и
очень холеная женщина; пять лет назад ее красота и положение в обществе
принесли ей пять тысяч долларов, плата за отзыв (с приложением фотографии) о
косметическом средстве, которого она никогда не употребляла. За Фрэнсиса
Макомбера она вышла замуж одиннадцать лет назад.
-- А верно ведь, хороший лев? -- сказал Макомбер. Теперь его жена
взглянула на него. Она смотрела на обоих мужчин так, словно видела их
впервые.
Одного из них, белого охотника Уилсона, она и правда видела
по-настоящему в первый раз. Он был среднего роста, рыжеватый, с жесткими
усами, красным лицом и очень холодными голубыми глазами, от которых, когда
он улыбался, разбегались веселые белые морщинки. Сейчас он улыбался ей, и
она отвела взгляд от его лица и поглядела на его покатые плечи в свобод ном
френче и на четыре патрона, закрепленных там, где полагалось быть левому
нагрудному карману, на его большие загорелые руки, старые бриджи, очень
грязные башмаки, а потом опять на его красное лицо. Она заметала, что
красный загар кончался белой полоской -- след от его широкополой шляпы,
которая сейчас висела на одном из гвоздей, вбитых в шест палатки.
-- Ну, выпьем за льва,-- сказал Роберт Уилсон. Он опять улыбнулся ей, а
она, не улыбаясь, с любопытством посмотрела на мужа.
Фрэнсис Макомбер был очень высокого роста, очень хорошо сложен,-- если
не считать недостатком такой длинный костяк, с темными волосами, коротко
подстриженными, как у гребца, и довольно тонкими губами. Его считали
красивым. На нем был такой же охотничий костюм, как и на Уилсоне, только
новый, ему было тридцать пять лет, он был очень подтянутый, отличный
теннисист, несколько раз занимал первое место в рыболовных состязаниях и
только что, на глазах у всех, проявил себя трусом.
-- Выпьем за льва,--сказал он.-- Не знаю, как благодарить вас за то,
что вы сделали.
Маргарет, его жена; опять перевела глаза на Уилсона.
-- Не будем говорить про льва,-- сказала она. Уилсон посмотрел на нее
без улыбки, и теперь она сама улыбнулась ему.
-- Очень странный сегодня день,--Оказала она.--А вам бы лучше надеть
шляпу, в полдень ведь печет и под навесом, вы мне сами говорили.
-- Можно и надеть,-- сказал Уилсон.
-- Знаете, мистер Уилсон, у вас очень красное лицо,--сказала она и
опять улыбнулась.
-- Пью много,-- сказал Уилсон
-- Нет, я думаю, это не оттого,-- сказала она.-- Фрэнсис тоже много
пьет, но у него лицо никогда не краснеет
-- Сегодня покраснело,-- попробовал пошутить Макомбер
-- Нет,-- сказала Маргарет.-- Это я сегодня краснею. А у мистера
Уилсона лицо всегда красное.
--Должно быть, национальная особенность,-- сказал Уилсон.-- А в общем,
может быть, хватит говорить о моей красоте, как вы думаете?
-- Я еще только начала.
-- Ну, и давайте кончим,--сказал Уилсон
-- Тогда совсем не о чем будет разговаривать, сказала Маргарет
-- Не дури, Марго,-- сказал ее муж
-- Как же не о чем,-- сказал Уилсон.-- Вот убили замечательного льва.
Марго посмотрела на них, и они увидели, что она сейчас расплачется.
Уилсон ждал этого и очень боялся. Макомбер давно перестал бояться таких
вещей.
-- И зачем это случилось. Ах, зачем только это случилось, сказала она и
пошла к своей палатке. Они не услышали плача, но было видно, как вздрагивают
ее плечи под розовой полотняной блузкой.
-- Женская блажь,-- сказал Уилсон.-- Это пустяки. Нервы, ну и так
далее.
-- Нет,-- сказал Макомбер.-- Мне это теперь до самой смерти не
простится.
-- Ерунда. Давайте-ка лучше выпьем,-- сказал Уилсон.--Забудьте всю эту
историю. Есть о чем говорить.
-- Попробую,-- сказал Макомбер.--Впрочем, того, что вы для меня
сделали, я не забуду.
--Бросьте,--сказал Уилсон.--Все это ерунда. Так они сидели в тени, в
своем лагере, разбитом под широкими тронами акаций, между каменистой осыпью
и зеленой лужайкой, сбегавшей к берегу засыпанного камнями ручья, за которым
тянулся лес, и пили тепловатый лимонный сок, и старались не смотреть друг на
друга, пока бои накрывали стол к завтраку. Уилсон не сомневался, что боям
уже все известно, и, заметив, что бой Макомбера, расставлявший на столе
тарелки с любопытством взглядывает на своего хозяина, ругнул его на суахили.
Бой отвернулся, лицо его выражало полное безразличие.
-- Чего вы ему сказали? --спросил Макомбер.
-- Ничего. Сказал, чтоб пошевеливался, не то я велю закатить ему
пятнадцать горячих.
-- Как так? Плетей?
-- Это, конечно, незаконно,-- сказал Уилсон. --Полагается их
штрафовать.
-- У вас их и теперь еще бьют?
-- Сколько угодно. Вздумай они пожаловаться, вышел бы крупный скандал.
Но они не жалуются. Считают, что штраф хуже.
-- Как странно,-- сказал Макомбер.
-- Не так уж странно,-- сказал Уилсон.-- А вы бы что предпочли? Хорошую
порку или вычет из жалованья? -- Но ему стало неловко, что он задал такой
вопрос, и, не дав Макомберу ответить, он продолжал: -- Так ли, этак ли, всех
нас бьют, изо дня в день.
Еще того хуже. О, черт, подумал он. В дипломаты я не гожусь.
-- Да, всех нас бьют,--сказал Макомбер, по-прежнему не глядя на
него.--Мне ужасно неприятна эта история со львом. Дальше она не пойдет,
правда? Я хочу сказать -- никто о ней не узнает?
-- Вы хотите спросить, расскажу ли я о ней в "Матайга-клубе"?
Уилсон холодно посмотрел на него. Этого он не ожидал. Так он, значит,
не только трус, но еще и дурак, подумал он. А сначала он мне даже
понравился. Но кто их разберет, этих американцев.
-- Нет,-- сказал Уилсон.-- Я профессионал. Мы никогда не говорим о
своих клиентах. На этот счет можете быть спокойны. Но просить нас об этом не
принято.
Теперь он решил, что гораздо лучше было бы поссориться. Тогда он будет
есть отдельно и за едой читать, И они тоже будут есть отдельно. Он останется
с ними до конца охоты, но отношения у них будут самые официальные. Как это
французы говорят, -- consideration distinguee(совершенное почтение
(франц.))?.. В тысячу раз лучше, чем участвовать в их дурацких переживаниях.
Он оскорбит Макомбера, и они рассорятся. Тогда он сможет читать за едой, а
их виски будет пить по-прежнему. Так всегда говорят, если на охоте выйдут
неприятности. Встречаешь другого белого охотника и спрашиваешь: "Ну, как у
вас?" -- а он отвечает: "Да ничего, по-прежнему пью их виски",-- и сразу
понимаешь, что дело дрянь.
-- Простите, -- сказал Макомбер, повернув к нему свое американское
лицо, лицо, которое до старости останется мальчишеским, и Уилсон отметил его
коротко остриженные волосы, красивые, только чуть-чуть бегающие глаза,
правильный нос, тонкие губы и приятный подбородок.-- Простите, я не
сообразил. Я ведь очень многого не знаю.
-- Ну что тут поделаешь?--думал Уилсон. Он хотел поссориться быстро и
окончательно, а этот болван, которого он только что оскорбил, вздумал
просить прощения. Он сделал еще одну попытку.
-- Не беспокойтесь, я болтать не буду, -- сказал он. -- Мне не хочется
терять заработок. Здесь, в Африке, знаете ли, женщина никогда не дает
промаха по льву, а белый мужчина никогда не удирает.
Я удрал, как заяц, -- сказал Макомбер
Тьфу, подумал Уилсон, ну что поделаешь с человеком, который говорит
такие вещи?
Уилсон посмотрел на Макомбера своими равнодушными голубыми глазами,
глазами пулеметчика, и тот улыбнулся ему. Хорошая улыбка, если не замечать,
какие у него несчастные глаза
-- Может быть, я еще отыграюсь на буйволах, --сказал Макомбер. - Ведь,
кажется, теперь они у нас на очереди?
-- Хоть завтра, если хотите,-- ответил Уилсон. Может быть, он напрасно
разозлился. Макомбер прав, так и надо держаться. Не поймешь этих
американцев, хоть ты тресни. Он опять проникся симпатией к Макомберу. Если б
только забыть сегодняшнее утро. Но разве забудешь. Утро вышло такое, что
хуже не выдумать.
-- Вот и мемсаиб идет,-- сказал он. Она шла к ним от своей палатки,
отдохнувшая, веселая, очаровательная. У нее был безукоризненный овал лица,
такой безукоризненный, что ее можно было заподозрить в глупости. Но она не
глупа, думал Уилсон, нет, что угодно--только не глупа.
--Как чувствует себя прекрасный краснолицый мистер Уилсон? Ну что,
Фрэнсис, сокровище мое, тебе лучше?
Гораздо лучше,-- сказал Макомбер.
Я решила забыть об этой истории,-- сказала она, садясь к столу. Не все
ли равно, хорошо или плохо Фрэнсис убивает львов? Это не его профессия. Это
профессия мистера Уилсона. Мистер Уилсон, тот действительно интересен, когда
убивает. Ведь вы все убиваете, правда?
Да, все, -- сказал Уилсон.-- Все, что угодно.
Такие вот, думал он, самые черствые на свете; самые черствые, самые
жестокие, самые хищные и самые обольстительные; они такие черствые, что их
мужчины стали слишком мягкими или просто неврастениками. Или они нарочно
выбирают таких мужчин, с которыми могут сладить? Но откуда им знать, ведь
они выходят замуж рано, думал он. Да, хорошо, что американки ему уже не
внове; потому что эта, безусловно, очень обольстительна.
-- Завтра едем бить буйволов,-- сказал он ей.
-- И я с вами.
-- Вы не поедете.
-- Поеду. Разве нельзя, Фрэнсис?
-- А может, тебе лучше остаться в лагере?
-- Ни за что,-- сказала она. -- Такого, как сегодня было, я ни за что
не пропущу.
Когда она ушла, думал Уилсон, когда она ушла, чтобы выплакаться, мне
показалось, что она чудесная женщина. Казалось, что она понимает,
сочувствует, обижена за него и за себя, ясно видит, как обстоит дело. А
через двадцать минут она возвращается вся закованная в свою женскую
американскую жестокость. Ужасные они женщины. Просто ужасные.
- Завтра мы опять устроим для тебя представление,-- сказал Фрэнсис
Макомбер.
-- Вы не поедете,-- сказал Уилсон.
-- Ошибаетесь,-- возразила она. -- Я хочу еще полюбоваться вами.
Сегодня утром вы были очень милы. То есть, конечно, если может быть мило,
когда кому-нибудь снесут череп.
-- Вот и завтрак, -- сказал Уилсон.-- Вам, кажется, очень весело?
-- А почему бы и нет? Я не затем сюда приехала, чтобы скучать.
-- Да, скучать пока не приходилось, -- сказал Уилсон. Он посмотрел на
камни в ручье, на высокий дальний берег, на деревья в том месте, где это
случилось, и вспомнил утро.
-- Еще бы,-- сказала она.-- Замечательно было. А завтра. Вы не можете
себе представить, как я жду завтрашнего дня.
-- Попробуйте бифштекс из антилопы куду,--сказал Уилсон.
--Очень вкусное мясо,-- сказал Макомбер.
-- Это такие большие звери, вроде коров, и прыгают, как зайцы, да?
-- Описано довольно точно,--сказал Уилсон.
-- Это ты ее убил, Фрэнсис? -- спросила она.
Да.
А они не опасные?
Нет, разве что свалятся вам на голову,--ответил ей Уилсон.
Это утешительно.
Нельзя ли без гадостей, Марго,--сказал Макомбер; он отрезал кусок
бифштекса и, проткнув его вилкой, набрал на нее картофельного пюре, моркови
и соуса.
Хорошо, милый,-- сказала она,-- раз ты так любезно об этом просишь.
Вечером спрыснем льва шампанским,--сказал Уилсон.-- Сейчас слишком
жарко.
Ах да, лев,--сказала Марго.--Я и забыла про льва.
Ну вот, подумал Роберт Уилсон, теперь она над ним издевается. Или она
воображает, что так нужно держать себя, когда на душе кошки скребут? Как
должна поступить женщина, обнаружив, что ее муж -- последний трус? Жестока
она до черта,-- впрочем, все они жестокие. Они ведь властвуют, а когда
властвуешь, приходится иногда быть жестоким. А в общем, хватит с меня их
тиранства.
-- Возьмите еще жаркого,-- вежливо сказал он ей. Ближе к вечеру Уилсон
и Макомбер уехали в автомобиле с шофером-туземцем и обоими ружьеносцами.
Миссис Макомбер осталась в лагере. Очень жарко, ехать не хочется, сказала
она, к тому же она поедет с ними завтра утром. Когда они отъезжали, она
стояла под большим деревом, скорее хорошенькая, чем красивая, в
розово-коричневом полотняном костюме, темные волосы зачесаны со лба и
собраны узлом на затылке, лицо такое свежее, подумал Уилсон, точно она в
Англии. Она помахала им рукой, и автомобиль по высокой траве пересек
ложбинку и зигзагами стал пробираться среди деревьев к небольшим холмам,
поросшим кустами терновника.
В кустах они подняли стадо водяных антилоп и, выйдя из машины,
высмотрели старого самца с длинными изогнутыми рогами, и Макомбер убил его
очень метким выстрелом, который свалил животное на расстоянии добрых двухсот
ярдов, в то время как остальные в испуге умчались, отчаянно подскакивая и
перепрыгивая друг через друга, поджимая ноги, длинными скачками, такими же
плавными и немыслимыми, как те, что делаешь иногда во сне.
-- Хороший выстрел,-- сказал Уилсон.-- В них попасть не легко.
-- Ну как, стоящая голова? -- спросил Макомбер.
-- Голова превосходная,-- ответил Уилсон.-- Всегда так стреляйте, и все
будет хорошо.
Как думаете, найдем мы завтра буйволов?
По всей вероятности, найдем. Они рано утром выходят пастись, и, если
посчастливится, мы застанем их, на поляне.
Мне хотелось бы как-то загладить эту историю со львом,-- сказал
Макомбер.-- Не очень-то приятно оказаться в таком положении на глазах у
собственной жены.
По-моему, это само по себе достаточно неприятно, подумал Уилсон, все
равно, видит вас жена или нет, и уж совсем глупо говорить об этом. Но он
сказал:
-- Бросьте вы об этом думать. Первый лев хоть кого может смутить. Это
все кончилось.
Но вечером, после обеда и стакана виски с содовой у костра, когда
Фрэнсис Макомбер лежал на своей койке, под сеткой от москитов, и
прислушивался к ночным звукам, это не кончилось. Не кончилось и не
начиналось. Это стояло у него перед глазами точно так, как произошло, только
некоторые подробности выступили особенно ярко, и ему было нестерпимо стыдно.
Но сильнее, чем стыд, он ощущал в себе холодный сосущий страх. Страх был в
нем, как холодный, скользкий провал в той пустоте, которую иногда заполнила
его уверенность, и ему было очень скверно. Страх был в нем и не покидал его.
Началось это предыдущей ночью, когда он проснулся и услышал рычание
льва где-то вверх по ручью. Это был низкий рев, и кончился он рычанием и
кашлем, отчего казалось, что лев у самой палатки, и когда Фрэнсис Макомбер,
проснувшись ночью, услышал его, он испугался. Он слышал ровное дыхание жены,
она спала. Некому было рассказать, что ему страшно, некому разделить его
страх, он лежал один и не знал сомалийской поговорки, которая гласит, что
храбрый человек три раза в жизни пугается льва: когда впервые увидит его
след, когда впервые услышит его рычание и когда впервые встретится с ним.
Позже, пока они закусывали в обеденной палатке при свете фонаря, еще до
восхода солнца, лев опять зарычал, и Фрэнсису почудилось, что он совсем
рядом с лагерем.
-- Похоже, что старый,-- сказал Роберт Уилсон, поднимая голову от кофе
и копченой рыбы.-- Слышите, как кашляет.
-- Он очень близко отсюда?
-- Около мили вверх по ручью.
-- Мы увидим его?
-- Постараемся.
Разве его всегда так далеко слышно? Как будто он в самом лагере.
Слышно очень далеко, -- сказал Роберт Уилсон.-- Даже удивительно. Будем
надеяться, что он даст себя застрелить. Туземцы говорили, что тут есть один
очень большой.
-- Если придется стрелять, куда нужно целиться, чтобы остановить его?
-- спросил Макомбер.
-- В лопатку,-- сказал Уилсон.-- Если сможете, в шею. Цельте в кость.
Старайтесь убить наповал.
-- Надеюсь, что я попаду,-- сказал Макомбер.
-- Вы прекрасно стреляете,-- сказал Уилсон.-- Не торопитесь. Стреляйте
наверняка. Первый выстрел решающий.
-- С какого расстояния надо стрелять?
-- Трудно сказать. На этот счет у льва может быть свое мнение. Если
будет слишком далеко, не стреляйте, надо бить наверняка.
-- Ближе чем со ста ярдов? -- спросил Макомбер.
Уилсон бросил на него быстрый взгляд.
Сто, пожалуй, будет как раз. Может быть, чуть-чуть ближе. Если дальше,
то лучше и не пробовать. Сто -- хорошая дистанция. С нее можно бить куда
угодно, на выбор. А вот и мемсаиб.
-- С добрым утром,-- сказала она.-- Ну что, едем?
-- Как только вы позавтракаете,-- сказал Уилсон.-- Чувствуете себя
хорошо?
Превосходно,-- сказала она.-- Я очень волнуюсь.
Пойду посмотрю, все ли готово.-- Уилсон встал. Когда он уходил, лев
зарычал снова. -- Вот расшумелся,--сказал Уилсон.--Мы эту музыку прекратим.
Что с тобой, Фрэнсис?--спросила его жена.
Ничего,--сказал Макомбер.
Нет, в самом деле. Чем ты расстроен?
Ничем.
Скажи.-- Она пристально посмотрела на него.-- Ты плохо себя чувствуешь?
Этот рев, черт бы его побрал,-- сказал он.-- Ведь он не смолкал всю
ночь.
Что же ты меня не разбудил? Я бы с удовольствием послушала.
И мне нужно убить эту гадину,--жалобно сказал Макомбер.
Так ведь ты для этого сюда и приехал?
-- Да. Но я что-то нервничаю. Так раздражает это рычание.
-- Так убей его и прекрати эту музыку, как говорит Уилсон.
-- Хорошо, дорогая,--сказал Фрэнсис Макомбер.--На словах это очень
легко, правда?
Ты уж не боишься ли?
Конечно, нет. Но я слышал его всю ночь и теперь нервничаю.
-- Ты убьешь его, и все будет чудесно,-- сказала она.-- Я знаю. Мне
просто не терпится посмотреть, как это будет.
-- Кончай завтракать, и поедем.
-- Куда в такую рань,-- сказала она,-- Еще даже не рассвело. В эту
минуту лев опять зарычал -- низкий рев неожиданно перешел в гортанный,
вибрирующий, нарастающий звук, который словно всколыхнул воздух и окончился
вздохом и глухим, низким ворчанием.
-- Можно подумать, что он здесь, рядом,--сказала жена Макомбера.
Черт,--сказал Макомбер,--просто не выношу этого рева.
Звучит внушительно.
-- Внушительно! Просто ужасно.
К ним подошел Роберт Уилсон, держа в руке свою короткую, неуклюжую, с
непомерно толстым стволом винтовку Гиббса калибра 0,505 и весело улыбаясь.
-- Едем,-- сказал он.-- Ваш спрингфилд и второе ружье взял ваш
ружьеносец. Все уже в машине. Патроны у вас?
-- Да.
-- Я готова,-- сказала миссис Макомбер.
-- Надо его утихомирить,-- сказал Уилсон.-- Садитесь к шоферу. Мемсаиб
может сесть сзади, со мной.
Они сели в машину и в сером утреннем свете двинулись лесом вверх по
реке. Макомбер открыл затвор своего ружья и, убедившись, что оно заряжено
пулями в металлической оболочке, закрыл затвор и поставил на предохранитель.
Он видел, что рука у него дрожит. Он нащупал в кармане еще патроны и провел
пальцами по патронам, закрепленным на груди. Он обернулся к Уилсону,
сидевшему рядом с его женой на заднем сиденье -- машина была без дверок,
вроде ящика на колесах,-- и увидел, что оба они взволнованно улыбаются.
Уилсон наклонился вперед и прошептал:
-- Смотрите, птицы садятся. Это наш старикан отошел от своей добычи.
Макомбер увидел, что на другом берегу ручья, над деревьями, кружат и
отвесно падают грифы.
-- Вероятно, он, прежде чем залечь, придет сюда пить,-- прошептал
Уилсон.-- Глядите в оба.
Они медленно ехали по высокому берегу ручья, который в этом месте
глубоко врезался в каменистое русло, автомобиль зигзагами вилял между старых
деревьев. Вглядываясь в противоположный берег, Макомбер вдруг почувствовал,
что Уилсон схватил его за плечо. Машина остановилась.
-- Вот он,--услышал он наконец Уилсона.-- Впереди, справа. Выходите и
стреляйте. Лев замечательный.
Теперь и Макомбер увидел льва. Он стоял боком, подняв и повернув к ним
массивную голову. Утренний ветерок, дувший в их сторону, чуть шевелил его
темную гриву, и в сером свете утра, резко выделяясь на склоне берега, лев
казался огромным, с невероятно широкой грудью и гладким, лоснящимся
туловищем.
-- Сколько до него?-- спросил Макомбер, вскидывая ружье.
-- Ярдов семьдесят пять. Выходите и стреляйте.
-- А отсюда нельзя?
-- По льву из автомобиля не стреляют,--услышал он голос Уилсона у себя
над ухом.--Вылезайте. Не целый же день он будет так стоять.
Макомбер перешагнул через круглую выемку в борту машины около переднего
сиденья, ступил на подножку, а с нее -- на землю. Лев все стоял, горделиво и
спокойно глядя на незнакомый предмет, который его глаза воспринимали лишь
как силуэт какого-то сверхносорога. Человеческий запах к нему не доносился,
и он смотрел на странный предмет, поводя из стороны в сторону массивной
головой. Он всматривался, не чувствуя страха, но не решаясь спуститься к
ручью, пока на том берегу стоит "это",-- и вдруг увидел, что от предмета
отделилась фигура человека, и тогда, повернув тяжелую голову, он двинулся
под защиту деревьев в тот самый миг, как услышал оглушительный треск и
почувствовал удар сплошной двухсотдвадцатиграновой пули калибра 0,30--0,6,
которая впилась ему в бок и внезапной, горячей, обжигающей тошнотой прошла
сквозь желудок. Он затрусил, грузный, большелапый, отяжелевший от раны и
сытости, к высокой траве и деревьям, и опять раздался треск и прошел мимо
него, разрывая воздух. Потом опять затрещало, и он почувствовал удар,-- пуля
попала ему в нижние ребра и прошла навылет, -- и кровь на языке, горячую и
пенистую, и он поскакал к высокой траве, где можно залечь и притаиться,
заставить их принести трещащую штуку поближе, а тогда он кинется и убьет
человека, который ее держит.

(...)
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Sun Sep 29, 2013 6:28 pm

Эрнест Хемингуэй

Недолгое счастье Фрэнсиса Макомбера

Макомбер, когда вылезал из машины, не думал о том, каково сейчас льву.
Он знал только, что руки у него дрожат, и, отходя от машины, едва мог
заставить себя передвигать ноги. Ляжки словно онемели, хоть он чувствовал,
как подрагивают мускулы. Он вскинул ружье, прицелился льву в загривок и
спустил курок. Выстрела не последовало, хотя он так нажимал на спуск, что
чуть не сломал себе палец. Тогда он вспомнил, что поставил на
предохранитель, и, опуская ружье, чтобы открыть его, он сделал еще один
неуверенный шаг, и лев, увидев, как его силуэт отделился от силуэта
автомобиля, повернулся и затрусил прочь. Макомбер выстрелил и, услыхав
характерное "уонк", понял, что не промахнулся; но лев уходил все дальше.
Макомбер выстрелил еще раз, и все увидели, как пуля взметнула фонтан грязи
впереди бегущего льва. Он выстрелил еще раз, помня, что нужно целиться ниже,
и все услышали, как чмокнула пуля, но лев пустился вскачь и скрылся в
высокой траве, прежде чем он успел толкнуть вперед рукоятку затвора.
Макомбер стоял неподвижно, его тошнило, руки, все не опускавшие ружья,
тряслись, возле него стояли его жена и Роберт Уилсон. И тут же, рядом, оба
туземца тараторили что-то на вакамба.
-- Я попал в него,-- сказал Макомбер.-- Два раза попал.
-- Вы пробили ему кишки и еще, кажется, попали в грудь,-- сказал Уилсон
без всякого воодушевления. У туземцев были очень серьезные лица. Теперь они
молчали.-- Может, вы его и убили,-- продолжал Уилсон.-- Переждем немного, а
потом пойдем посмотрим.
-- То есть как?
-- Когда он ослабеет, пойдем за ним по следу.
-- А-а,-- сказал Макомбер.
-- Замечательный лев, черт побери, -- весело сказал Уилсон.-- Только
вот спрятался в скверном месте.
-- Чем оно скверное?
-- Не увидеть его там, пока не подойдешь к нему вплотную.
-- А-а,-- сказал Макомбер.
-- Ну, пошли,-- сказал Уилсон.-- Мемсаиб пусть лучше побудет здесь, в
машине. Надо взглянуть на кровяной след.
-- Побудь здесь, Марго,-- сказал Макомбер жене. Во рту у него
пересохло, и он говорил с трудом.
-- Почему?-- спросила она.
-- Уилсон велел.
-- Мы сходим посмотреть, как там дела,--сказал Уилсон.-- Вы побудьте
здесь. Отсюда даже лучше видно.
-- Хорошо.
Уилсон сказал что-то на суахили шоферу. Тот кивнул и ответил:
-- Да, бвана.
Потом они спустились по крутому берегу к ручью, перешли его по камням,
поднялись на другой берег, цепляясь за торчащие из земли корни, и прошли по
берегу до того места, где бежал лев, когда Макомбер, выстрелил в первый раз.
На низкой траве были пятна темной крови; туземцы указали на них длинными
стеблями, -- они вели за прибрежные деревья.
-- Что будем делать? -- спросил Макомбер.
-- Выбирать не приходится, -- сказал Уилсон. -- Автомобиль сюда не
переправишь. Берег крут. Пусть немножко ослабеет, а потом мы с вами пойдем и
поищем его.
-- А нельзя поджечь траву?--спросил Макомбер.
-- Слишком свежая, не загорится.
-- А нельзя послать загонщиков? Уилсон смерил его глазами.
-- Конечно, можно,-- сказал он.-- Но это будет вроде убийства. Мы же
знаем, что лев ранен. Когда лев не ранен, его можно гнать, -- он будет
уходить от шума, -- но раненый лев нападает. Его не видно, пока не подойдешь
к нему вплотную. Он распластывается на земле в таких местах, где, кажется, и
зайцу не укрыться. Послать на такое дело туземцев рука не подымется.
Непременно кого-нибудь покалечит.
-- А ружьеносцы?
-- Ну, они-то пойдут с нами. Это их "шаури". Они ведь связаны
контрактом. Но, по-видимому, это им не очень-то улыбается.
-- Я не хочу туда идти, -- сказал Макомбер. Слова вырвались раньше, чем
он успел подумать, что говорит.
-- Я тоже, -- сказал Уилсон бодро. -- Но ничего не поделаешь. -- Потом,
словно вспомнив что-то, он взглянул на Макомбера и вдруг увидел, как тот
дрожит и какое у него несчастное лицо.
-- Вы, конечно, можете не ходить, -- сказал он. -- Для этого меня и
нанимают. Поэтому я и стою так дорого.
-- То есть вы хотите пойти один? А может быть, оставить его там?
Роберт Уилсон, который до сих пор был занят исключительно львом и вовсе
не думал о Макомбере, хотя и заметил, что тот нервничает, вдруг почувствовал
себя так, точно по ошибке открыл чужую дверь в отеле и увидел что-то
непристойное.
-- То есть как это?
-- Просто оставить его в покое.
-- Сделать вид, что мы не попали в него?
-- Нет. Просто уйти.
-- Так не делают.
-- Почему?
-- Во-первых, он мучается. Во-вторых, кто-нибудь может на него
наткнуться.
-- Понимаю.
-- Но вам совершенно не обязательно идти с нами.
Я бы пошел, -- сказал Макомбер. -- Мне, понимаете, просто страшно.
Я пойду вперед,-- сказал Уилсон,-- Старик Конгони будет искать следы.
Вы держитесь за мной, немного сбоку. Очень возможно, что он заворчит, и мы
услышим. Как только увидим его, будем оба стрелять. Вы не волнуйтесь. Я не
отойду от вас. А может, вам в самом деле лучше не ходить? Право же, лучше.
Пошли бы к мемсаиб, а я там с ним покончу.
-- Нет, я пойду.
-- Как знаете,-- сказал Уилсон.-- Но если не хочется, не ходите. Ведь
это мой "шаури".
-- Я пойду, -- сказал Макомбер. Они сидели под деревом и курили.
-- Хотите пока поговорить с мемсаиб?-- спросил Уилсон.-- Успеете.
-- Нет.
-- Я пойду, скажу ей, чтоб запаслась терпением.
-- Хорошо,--сказал Макомбер. Он сидел потный, во рту пересохло, сосало
под ложечкой, и у него не хватало духу сказать Уилсону, чтобы тот пошел и
покончил со львом без него. Он не мог знать, что Уилсон в ярости оттого, что
не заметил раньше, в каком он состоянии, и не отослал его назад, к жене.
Уилсон скоро вернулся.
-- Я захватил ваш штуцер, -- сказал он. -- Вот, возьмите. Мы дали ему
достаточно времени. Идем. Макомбер взял штуцер, и Уилсон сказал:
-- Держитесь за мной, ярдов на пять правее, и делайте все, что я скажу.
-- Потом он поговорил на суахили с обоими туземцами, вид у них был мрачнее
мрачного.
Пошли, -- сказал он.
Мне бы глотнуть воды,--сказал Макомбер. Уилсон сказал что-то старшему
ружьеносцу, у которого на поясе была фляжка, тот отстегнул ее, отвинтил
колпачок, протянул фляжку Макомберу, и Макомбер, взяв ее, почувствовал какая
она тяжелая и какой мохнатый и шершавый ее войлочный чехол. Он поднес ее к
губам и посмотрел на высокую траву и дальше на деревья с плоскими кронами.
Легкий ветерок дул в лицо, и по траве ходили мелкие волны. Он посмотрел на
ружьеносца и понял, что его тоже мучит страх.
В тридцати пяти шагах от них большой лев лежал, распластавшись на
земле. Он лежал неподвижно, прижав уши, подрагивал только его длинный хвост
с черной кисточкой. Он залег сразу после того, как достиг прикрытия; его
тошнило от сквозной раны в набитое брюхо, он ослабел от сквозной раны в
легкие, от которой с каждым вздохом к пасти поднималась жидкая красная пена.
Бока его были потные и горячие, мухи облепили маленькие отверстия, пробитые
пулями в его светло-рыжей шкуре, а его большие желтые глаза, суженные
ненавистью и болью, смотрели прямо вперед, чуть моргая от боли при каждом
вздохе, и когти его глубоко вонзились в мягкую землю. Все в нем -- боль,
тошнота, ненависть и остатки сил -- напряглось до последней степени для
прыжка. Он слышал голоса людей и ждал, собрав всего себя в одно желание --
напасть, как только люди войдут в высокую траву. Когда ом услышал, что
голоса приближаются, хвост его перестал подрагивать, а когда они дошли до
травы, он хрипло заворчал и кинулся.
Конгони, старый туземец, шел впереди, высматривая следы крови; Уилсон
со штуцером наизготовку подстерегал каждое движение в траве; второй туземец
смотрел вперед и прислушивался; Макомбер взвел курок и шел следом за
Уилсоном; и не успели они вступить в траву, как Макомбер услышал
захлебывающееся кровью ворчание и увидел, как со свистом разошлась трава. А
сейчас же вслед за этим он осознал, что бежит, в безумном страхе бежит сломя
голову прочь от зарослей, бежит к ручью.
Он слышал, как трахнул штуцер Уилсона -- "ка-ра-уонг!" и еще раз
"ка-ра-уонг!", и, обернувшись, увидел, что лев, безобразный и страшный,
словно полголовы у него снесло, ползет на Уилсона у края высокой травы, а
краснолицый человек переводит затвор своей короткой неуклюжей винтовки и
внимательно целится, потом опять вспышка и "ка-ра-уонг!" из дула, и ползущее
грузное желтое тело льва застыло, а огромная изуродованная голова подалась
вперед, и Макомбер,-- стоя один посреди поляны, держа в руке заряженное
ружье, в то время как двое черных людей и один белый с презрением глядели на
него, -- понял, что лев издох. Он подошел к Уилсону, -- самый рост его
казался немым укором, -- и Уилсон посмотрел на него и сказал:
-- Снимки делать будете?
-- Нет,--ответил он.
Больше ничего не было сказано, пока они не дошли до автомобиля. Тут
Уилсон сказал:
-- Замечательный лев. Сейчас они снимут шкуру. Мы можем пока посидеть
здесь, в тени.
Жена ни разу не взглянула на Макомбера, а он на нее, хотя он сидел с
ней рядом на заднем сиденье, а Уилсон -- впереди. Раз он пошевелился и, не
глядя на жену, взял ее за руку, но она отняла руку. Взглянув через ручей,
туда, где туземцы свежевали льва, он понял, что она прекрасно все видела.
Потом его жена подвинулась вперед и положила руку на плечо Уилсону. Тот
повернул голову, и она перегнулась через низкую спинку сиденья и поцеловала
его в губы.
-- Ну-ну, -- сказал Уилсон, и лицо его вспыхнуло даже под красным
загаром.
-- Мистер Роберт Уилсон, -- сказала она. -- Прекрасный краснолицый
мистер Роберт Уилсон.
Потом она опять села рядом с Макомбером и, отвернувшись от него, стала
смотреть через ручей, туда, где лежал лев; его освежеванные лапы с белыми
мышцами и сеткой сухожилий были задраны кверху, белое брюхо вздулось, и
черные люди снимали с него шкуру. Наконец туземцы принесли шкуру, сырую и
тяжелую, и, скатав ее, влезли с ней сзади в автомобиль. Машина тронулась.
Больше никто ничего не сказал до самого лагеря.
Так обстояло дело со львом. Макомбер не знал, каково было льву перед
тем, как он прыгнул, и в момент прыжка, когда сокрушительный удар пули
0,505-го калибра с силой в две тонны размозжил ему пасть; и что толкало его
вперед после этого когда вторым оглушительным ударом ему сломало крестец и
он пополз к вспыхивающему, громыхающему предмету, который убил его. Уилсон
кое-что знал обо всем этом и выразил словами "замечательный лев", но
Макомбер не знал также, каково было Уилсону. Он не знал, каково его жене,
знал только, что она решила порвать с ним. Его жена уже не раз решала
порвать с ним, но всегда ненадолго. Он был очень богат и должен был стать
еще богаче, и он знал, что теперь уже она его не бросит. Что другое -- а это
он действительно знал; и еще мотоцикл, тот он узнал раньше всего; и
автомобиль; и охоту на уток; и рыбную ловлю -- форель, лососи и крупная
морская рыба; и вопросы пола -- по книгам, много книг, слишком много; и
теннис; и собаки; и немножко о лошадях; и цену деньгам; и почти все
остальное, чем жил его мир; и то, что жена никогда его не бросит. Жена его
была в молодости красавицей, и в Африке она до сих пор была красавица, но в
Штатах она уже не была такой красавицей, чтобы бросить его и устроиться
получше; она это знала, и он тоже. Она упустила время, когда могла уйти от
него, и он это знал. Умей он больше давать женщинам, ее, вероятно,
беспокоила бы мысль, что он может найти себе новую красавицу жену; но и она
его слишком хорошо знала и на этот счет не беспокоилась. К тому же он всегда
был очень терпим, и это было его самой приятной чертой, если не самой
опасной.
В общем, по мнению света, это была сравнительно счастливая пара, из
тех, которые, по слухам, вот-вот разведутся, но никогда не разводятся, и
теперь они, как выразился репортер "светской хроники", "полагая, что элемент
приключения придаст остроту их поэтичному, пережившему годы роману,
отправились на сафари в страну, бывшую Черной Африкой до того, как Мартин
Джонсон осветил ее на тысячах серебряных экранов; там они охотились на льва
Старого Симбо, на буйволов и на слона Тембо, в то же время собирая материал
для Музея естественных наук". Тот же репортер, по крайней мере, три раза уже
сообщал публике, что они "на грани", и так оно и было. Но каждый раз они
мирились. Их союз покоился на прочном основании. Красота Марго была залогом
того, что Макомбер никогда с ней не разведется; а богатство Макомбера было
залогом того, что Марго никогда его не бросит.
Было три часа ночи, и Фрэнсис Макомбер, который заснул ненадолго, после
того как перестал думать о льве, проснулся и опять заснул, вдруг проснулся
от испуга -- он видел во сне, как за ним стоит лев с окровавленной головой,
-- и, прислушавшись, чувствуя, как у него колотится сердце, понял, что койка
его жены пуста. После этого открытия он пролежал без сна два часа.
Через два часа его жена вошла в палатку, приподняла полог я уютно
улеглась в постель.
-- Где ты была?-- спросил Макомбер в темноте.
-- Хэлло, -- сказала она.-- Ты не спишь?
-- Где ты была?
-- Просто выходила подышать воздухом.
-- Черта с два.
-- А что я должна сказать, милый?
-- Где ты была?
-- Выходила подышать воздухом.
--Это что, новый термин? Шлюха.
-- А ты-- трус.
-- Пусть, -- сказал он.--Что ж из этого?
-- По мне -- ничего. Но давай, милый, не будем сейчас разговаривать,
мне очень хочется спать.
-- Ты воображаешь, что я все стерплю.
-- Я это знаю, дорогой.
-- Так вот, не стерплю.
-- Пожалуйста, милый, давай помолчим. Мне ужасно хочется спать.
-- Мы ведь решили, что с этим покончено. Ты обещала, что этого больше
не будет.
-- Ну, а теперь есть -- сказала она ласково.
-- Ты сказала, что, если мы поедем сюда, этого не будет. Ты обещала.
-- Да, милый. Я и не собиралась. Но вчерашний день испортил
путешествие. Только стоит ли об этом говорить?
-- Ты не теряешь времени, когда у тебя в руках козырь, а?
-- Пожалуйста, не будем говорить. Мне так хочется спать, милый.
-- А я буду говорить.
-- Ну, тогда прости, я буду спать.-- И заснула. Еще до рассвета все
трое сидели за завтраком, и Фрэнсис Макомбер чувствовал, что из множества
людей, которых он ненавидит, больше всех он ненавидит Роберта Уилсона.
-- Как спали? -- спросил Уилсон своим глуховатым голосом, набивая
трубку.
-- А вы?
-- Отлично, -- ответил белый охотник. Сволочь, подумал Макомбер, наглая
сволочь. Значит, она его разбудила, когда вернулась, думал Уилсон,
поглядывая на обоих своими равнодушными, холодными глазами. Ну и следил бы
за женой получше. Что он воображает, что я святой? Следил бы за ней получше.
Сам виноват.
Как вы думаете, найдем мы буйволов?-- спросила Марго, отодвигая тарелку
с абрикосами.
-- Вероятно, -- сказал Уилсон и улыбнулся ей,-- А вам не остаться ли в
лагере?
-- Ни за что, -- ответила она.
-- Прикажите ей остаться в лагере,-- сказал Уилсон Макомберу.
-- Сами прикажите, -- ответил Макомбер холодно.
-- Давайте лучше без приказаний и, -- обращаясь к Макомберу -- без
глупостей, Фрэнсис, -- сказала Марго весело.
-- Можно ехать? -- спросил Макомбер.
-- Я готов,-- ответил Уилсон.-- Вы хотите, чтобы мемсаиб поехала с
нами?
-- Не все ли равно, хочу я или нет.
Вот дьявольщина, подумал Роберт Уилсон. Вот уж правда, можно сказать,
дьявольщина. Так, значит, вот оно как теперь будет. Ладно, значит, теперь
будет именно так.
-- Решительно все равно, -- сказал он.
-- Может, вы сами останетесь с ней в лагере и предоставите мне
поохотиться на буйволов одному?--спросил Макомбер.
-- Не имею права,-- сказал Уилсон.-- Бросьте вы вздор болтать.
Это не вздор. Мне противно.
Нехорошее слово -- противно.
Фрэнсис, будь добр, постарайся говорить разумно, -- сказала его жена.
-- Я и так, черт возьми, говорю разумно,-- сказал Макомбер.-- Ели вы
когда-нибудь такую гадость?
-- Вы недовольны едой?-- спокойно спросил Уилсон.
-- Не дальше, чем всем остальным.
-- Возьмите себя в руки, голубчик,--сказал Уилсон очень спокойно. --
Один из боев немного понимает по-английски.
-- Ну и черт с ним.
Уилсон встал и, попыхивая трубкой, пошел прочь, сказав на суахили
несколько слов поджидавшему его ружьеносцу. Макомбер и его жена остались
сидеть за столом. Он упорно смотрел на свою чашку.
-- Если ты устроишь скандал милый, я тебя брошу,-- сказала Марго
спокойно.
-- Не бросишь.
-- Попробуй -- увидишь.
-- Не бросишь ты меня.
-- Да, -- сказала она. -- Я тебя не брошу, а ты будешь вести себя
прилично.
-- Прилично? Это мне нравится. Прилично.
-- Да. Прилично.
-- Ты бы сама постаралась вести себя прилично.
-- Я долго старалась. Очень долго.
Ненавижу эту краснорожую свинью,-- сказал Макомбер.-- От одного его
вида тошно делается.
А знаешь, он очень милый.
-- Замолчи! -- крикнул Макомбер.
В эту минуту к обеденной палатке подъехал автомобиль, шофер и оба
ружьеносца соскочили на землю. Подошел Уилсон и посмотрел на мужа и жену,
сидевших за столом.
Едем охотиться?-- спросил он.
Да, -- сказал Макомбер, вставая. -- Да.
Захватите свитер. Ехать будет холодно, сказал Уилсон.
-- Я пойду возьму кожаную куртку, -- сказала Марго.
-- Она у боя,-- сказал Уилсон. Он сел рядом с шофером, а Фрэнсис
Макомбер с женой молча уселись на заднем сиденье.
У этого болвана еще станется выстрелить мне в затылок думал Уилсон. И
зачем только берут на охоту женщин?
Спустившись к ручью, автомобиль переехал его вброд там, где камни были
мелкие, а потом, в сером свете утра, зигзагами поднялся на высокий берег, по
дороге, которую Уилсон накануне велел прорыть, чтобы можно было добраться в
машине до редкого леса и больших полян.
Хорошее утро, думал Уилсон. Было очень росисто, колеса шли по траве к
низкому кустарнику, и он чувствовал запах раздавленных листьев. От них пахло
вербеной, а он любил этот утренний запах росы, раздавленные папоротники и
черные стволы деревьев, выступавшие из утреннего тумана, когда машина
катилась без дорог, в редком, как парк, лесу. Те двое, на заднем сиденье,
больше не интересовали его, он думал о буйволах. Буйволы, до которых он
хотел добраться, днем отдыхали на заросшем кустами болоте, где охота на них
была невозможна; но по ночам они выходили пастись на большую поляну, и если
бы удалось так подвести автомобиль, чтобы отрезать их от болота, Макомбер,
вероятно, смог бы пострелять их на открытом месте. Ему не хотелось охотиться
с Макомбером на буйволов в чаще. Ему не хотелось охотиться с Макомбером ни
на буйволов, ни на какого другого зверя, но он был охотник-профессионал, и
ему еще не с такими типами приходилось иметь дело. Если они сегодня найдут
буйволов, останутся только носороги, на этом бедняга закончит сваю опасную
забаву, и, может быть, все обойдется. С этой женщиной он больше не будет
связываться, а вчерашнее Макомбер тоже переварит. Ему, надо полагать, не
впервой. Бедняга. Он, наверно, уже научился переваривать такие вещи. Сам
виноват, растяпа несчастный.
Он, Роберт Уилсон, всегда возил с собой на охоту койку пошире -- мало
ли какой подвернется случай. Он знал свою клиентуру -- веселящаяся верхушка
общества, спортсмены-любители из всех стран, женщины, которым кажется, что
им недодали чего-то за их деньги, если они не переспят на этой койке с белым
охотником. Он презирал их, когда они были далеко, но пока он был с ними,
многие из них ему очень нравились. Так или иначе, они давали ему кусок
хлеба, и пока они его нанимали, их мерки были его мерками.
Они были его мерками во всем, кроме самой охоты. Тут у него были свои
мерки, и этим людям оставалось либо подчиняться ему, либо нанимать себе
другого охотника. Он знал, что все они уважают его за это. А вот Макомбер
этот -- какой-то чудак. Право, чудак. Да еще жена. Ну, что ж, жена. Да,
жена. Гм, жена. Ладно, с этим покончено. Он оглянулся на них. Макомбер сидел
угрюмый и злой. Марго улыбнулась. Сегодня она казалась моложе, более
невинной и свежей, и не такой профессиональней красавицей. Что у нее на уме
-- одному богу известно, подумал Уилсон. Ночью она не много разговаривала. А
смотреть на нее все-таки приятно.
Автомобиль взял небольшой подъем и покатил дальше между деревьями, а
потом по краю большой, поросшей травой поляны, держась все время у опушки в
тени деревьев; ехали медленно, и Уилсон внимательно следил глазами за
дальним концом поляны. Он велел шоферу остановиться и оглядел ее в бинокль.
Потом махнул шоферу, и тот медленно поехал дальше, стараясь не попадать в
кабаньи ямы и объезжая высокие муравейники. Потом Уилсон, не сводивший глаз
с того края поляны, вдруг обернулся и сказал:
-- Смотрите, вот они.
Машина рванулась вперед. Уилсон быстро заговорил с шофером на суахили,
и, взглянув, куда он указывал, Макомбер увидел трех огромных черных
животных, почти цилиндрических, длинных и грузных, как большие черные танки,
вскачь пересекавших поляну. Их шеи и туловища напряженно вытянулись на
скаку, и он видел их загнутые кверху, широко раскинутые черные рога, когда
они так скакали, вытянув головы, совершенно неподвижные головы.
-- Три старых самца,-- сказал Уилсон.-- Мы успеем отрезать им путь к
болоту.

(...)
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Sun Sep 29, 2013 6:29 pm

Эрнест Хемингуэй

Недолгое счастье Фрэнсиса Макомбера

Автомобиль летел по кочкам со скоростью сорока пяти миль в час, и на
глазах у Макомбера буйволы все росли и росли; так что он мог уже разглядеть
серое, безволосое, покрытое струпьями туловище одного из огромных животных,
и как шея у него сливается с плечами, и черный блеск его рогов, когда он
скакал, немного отстав от двух других, уходивших вперед ровным, тяжелым
галопом. А потом автомобиль качнуло, словно он наскочил на что-то, они
подъехали совсем близко, и он ясно увидел скачущую глыбу и пыль, насевшую на
шкуре между редкими волосами, широкое основание рогов и вытянутую, с
широкими ноздрями морду, и он уже вскинул ружье, но Уилсон крикнул "Не из
машины, идиот вы этакий!" И в нем не было страха, только ненависть к
Уилсону, а тут шофер дал тормоз, и машину так занесло, что она взрыла землю
и почти остановилась, и Уилсон соскочил на одну сторону, а он на другую и
споткнулся, коснувшись ногами все еще убегавшей назад земли, а потом он
стрелял в удалявшегося буйвола, слышал, как пули попадают в него, выпустил в
него все заряды, он все уходил; вспомнил наконец, что надо целить ближе к
голове, в плечо, и, уже перезаряжая ружье, увидел, что буйвол упал. Упал на
колени, мотнув тяжелой головой и Макомбер, заметив, что те два все скачут,
выстрелил в вожака и попал. Он выстрелил еще раз, промахнулся, услышал
оглушительное "ка-ра-уонг!" винтовки Уилсона и увидел, как передний бык
ткнулся мордой в землю.
-- Теперь третьего,-- сказал Уилсон.-- Вот это стрельба! Но последний
буйвол упорно уходил все тем же ровным галопом, и Макомбер промазал, грязь
взметнулась фонтаном, а потом и Уилсон промазал, только поднял облако пыли,
и Уилсон крикнул: "Едем! Так не достать!"-- и схватил его за руку, и они
снова вскочили на подножку, Макомбер с одной стороны, а Уилсон с другой, и
понеслись по бугристой земле, нагоняя буйвола, скакавшего ровно и грузно,
прямо вперед.
Они быстро нагоняли его, и Макомбер заряжал ружье, роняя патроны:
затвор зашалил, он выправил его; и когда они почти поравнялись с буйволом,
Уилсон заорал: "Стой!" И машину так занесло, что она чуть не опрокинулась, а
Макомбера столкнуло вперед на землю, но он не упал, рванул вперед затвор и
выстрелил в скачущую круглую черную спину, прицелился и выстрелил еще раз,
потом еще и еще, и пули хоть и попали все до одной, казалось, не причиняли
буйволу никакого вреда. Потом выстрелил Уилсон, треск оглушил Макомбера, и
он увидел, что буйвол зашатался. Он выстрелил еще раз, старательно
прицелившись, и бык рухнул, подогнув колени.
-- Здорово,-- сказал Уилсон.-- Чисто сработано. Теперь все три.
Макомбера охватил пьяный восторг.
-- Сколько раз вы стреляли?-- спросил он.
-- Только три,--сказал Уилсон.-- Первого убили вы. Самого большого.
Двух других я вам помог прикончить. Боялся, как бы они не ушли в чащу. Они,
собственно, тоже ваши. Я только чуть подправил. Отлично стреляли.
- Пойдемте к машине,-- сказал Макомбер.-- Я хочу выпить.
- Сначала нужно прикончить вот этого, -- сказал Уилсон.
Буйвол стоял на коленях, и когда они двинулись к нему, яростно вздернул
голову и заревел от бешенства, мотая головой, тараща свиные глазки.
-- Смотрите, как бы не встал, -- сказал Уилсон. -- И еще отойдите
немного вбок и бейте в шею, за ухом.
Макомбер старательно прицелился в середину огромной, дергающейся,
разъяренной шеи и выстрелил. Голова упала вперед.
-- Правильно,-- сказал Уилсон.-- В позвонок. Ну и страшилища, черт их
дери, а?
-- Пойдем выпьем, сказал Макомбер. Никогда в жизни ему еще не было так
хорошо. В автомобиле сидела жена Макомбера, очень бледная.
-- Ты был изумителен, милый, - сказала она Макомберу.-- Ну и гонка!
-- Очень трясло? -- спросил Уилсон.
-- Очень страшно было. Я в жизни еще не испытывала такого страха.
-- Давайте все выпьем,--сказал Макомбер.
Обязательно, -- сказал Уилсон.-- Мемсаиб первая -- Она отпила из фляжки
чистого виски и слегка передернулась. Потом передала фляжку Макомберу, а тот
Уилсону.
-- Это так волнует,-- сказала она. У меня голова разболелась отчаянно.
А я не знала, что разрешается стрелять буйволов из автомобилей.
-- Никто и не стрелял из автомобилей, -- сказал Уилсон холодно.
-- Ну, гнаться за ними в автомобиле.
-- Вообще-то это не принято, -- сказал Уилсон.--Но сегодня мне
понравилось. Такая езда без дорог по кочкам и ямам рискованнее, чем
охотиться пешком. Буйвол, если б захотел, мог броситься на нас после любого
выстрела. Сколько угодно. А все-таки никому не рассказывайте. Штука
незаконная, если вы это имели в виду.
-- По-моему, -- сказала Марго, -- нечестно гнаться за этими толстыми,
беззащитными зверями в автомобиле.
-- В самом деле?
-- Что, если бы об этом узнали в Найроби?
Первым делом у меня отобрали бы свидетельство. Ну и так далее, всякие
неприятности, -- сказал Уилсон, отпивая из фляжки. -- Остался бы без работы.
-- Правда?
-- Да, правда.
-- Ну вот, -- сказал Макомбер и улыбнулся в первый раз за весь день. --
Теперь она и к вам прицепилась.
-- Как ты изящно выражаешься, Фрэнсис, -- сказала Марго Макомбер.
Уилсон посмотрел на них. Если муж дурак, думал он, а жена дрянь, какие
у них могут быть дети? Но сказал он другое:
-- Мы потеряли одного ружьеносца, вы заметили?
-- О господи, нет, -- сказал Макомбер.
-- Вот он идет,-- сказал Уилсон.-- Живехонек. Наверное, свалился с
машины, когда мы отъезжали от первого буйвола.
Старик Конгони, прихрамывая, шел к ним в своем вязаном колпаке,
защитной куртке, коротких штанах и резиновых сандалиях; лицо его было мрачно
и презрительно. Подойдя ближе, он крикнул что-то Уилсону на суахили, и все
увидели, как белый охотник изменился в лице.
-- Что он говорит?-- спросила Марго.
-- Говорит, что первый буйвол встал и ушел в чащу, -- сказал Уилсон без
всякого выражения.
-- Вот как, -- сказал Макомбер рассеянно.
-- Значит, теперь будет точь-в-точь как со львом, -- сказала Марго,
оживляясь.
-- Будет, черт побери, совсем не так, как со львом, -- сказал Уилсон.
-- Пить еще будете, Макомбер?
-- Да, спасибо, -- сказал Макомбер. Он ждал, что вернется ощущение,
которое он испытал накануне, но оно не вернулось. В первый раз в жизни он
действительно не испытывал ни малейшего страха. Вместо страха было четкое
ощущение восторга.
-- Пойдем взглянем на второго буйвола, -- сказал Уилсон. -- Я велю
шоферу отвести машину в тень.
-- Куда вы?--спросила Марго Макомбер.
-- Взглянуть на буйвола,-- сказал Уилсон.
-- И я с вами.
-- Пойдемте.
Все трое пошли туда, где второй буйвол черной глыбой лежал на траве,
вытянув голову, широко раскинув тяжелые рога.
-- Очень хорошая голова,-- сказал Уилсон.-- Между рогами дюймов
пятьдесят.
Макомбер восхищенно смотрел на буйвола.
-- Отвратительное зрелище,-- сказала Марго. -- Может быть, пойдем в
тень?
-- Конечно,-- сказал Уилсон.--Смотрите, -- сказал он Макомберу и
протянул руку. -- Видите вон те заросли?
-- Да.
-- Вот туда и ушел первый буйвол. Конгони говорят, что, когда он
свалился с машины, бык лежал на земле. Он следил, как мы гоним и как скачут
два других буйвола. А когда он поднял голову, буйвол был на йогах и смотрел
на него. Конгони пустился наутек, а бык потихоньку ушел в заросли.
-- Пойдем за ним сейчас? -- нетерпеливо спросил Макомбер. Уилсон смерил
его глазами. Ну и чудак, подумал он. Вчера трясся от страха, а сегодня так и
рвется в бой.
-- Нет, переждем немного.
-- Пожалуйста, пойдемте в тень, -- сказала Марго. Лицо у нее побелело,
вид был совсем больной.
Они прошли к развесистому дереву, под которым стоял автомобиль, и сели.
-- Очень возможно, что он уже издох, -- заметил Уилсон. Подождем
немножко и посмотрим.
Макомбер ощущал огромное, безотчетное счастье, никогда еще не
испытанное.
--Да, вот это была скачка! -- сказал он.-- Я в жизни не испытывал
ничего подобного. Правда, чудесно было. Марго?
- Отвратительно, -- сказала она
-- Чем?
-- Отвратительно, -- сказала она горько. -- Мерзость.
-- Знаете, теперь я, наверно, никогда больше ничего не испугаюсь, --
сказал Макомбер Уилсону. -- Что-то во мне произошло, когда мы увидели
буйволов и погнались за ними. Точно плотина прорвалась. Огромное
наслаждение.
-- Полезно для печени, -- сказал Уилсон.-- Чего только с людьми не
бывает.
Лицо Макомбера сияло.
-- Право же, во мне что-то изменилось, -- сказал он. -- Я чувствую себя
совершенно другим человеком. Его жена ничего не сказала и посмотрела на него
как-то странно. Она сидела, прижавшись к спинке, а Макомбер наклонился
вперед и говорил с Уилсоном, который отвечал, повернувшись боком на переднем
сиденье.
-- Знаете, я бы с удовольствием еще раз поохотился на льва, -- сказал
Макомбер. -- Я их теперь совсем не боюсь. В конце концов, что они могут
сделать?
-- Правильно, -- сказал Уилсон. -- В худшем случае убьют вас. Как это у
Шекспира? Очень хорошее место. Сейчас вспомню. Ах, очень хорошее место. Одно
время я постоянно его повторял. Ну-ка, попробую: "Мне, честное слово, все
равно; смерти не миновать, нужно же заплатить дань смерти. И, во всяком
случае, тот, кто умер в этом году, избавлен от смерти в следующем" Хорошо,
а?
Он очень смутился, когда произнес эти слова, так много значившие в его
жизни, но не в первый раз люди на его глазах достигали совершеннолетия, и
это всегда волновало его. Не в том дело, что им исполняется двадцать один
год. Случайное стечение обстоятельств на охоте, когда вдруг стало необходимо
действовать и не было времени поволноваться заранее, -- вот что понадобилось
для этого Макомберу; но все равно, как бы это ни случилось, случилось это
несомненно. Ведь вот какой стал, думал Уилсон. Дело в том, что многие из них
долго остаются мальчишками. Некоторые так на всю жизнь. Пятьдесят лет
человеку, а фигура мальчишеская. Пресловутые американские мужчины-мальчики.
Чудной народ, ей-богу. Но сейчас этот Макомбер ему нравится. Чудак, право,
чудак. И наставлять себе рога он, наверно, тоже больше не даст. Что ж,
хорошее дело. Хорошее дело, черт возьми! Бедняга, наверно, боялся всю жизнь.
Неизвестно, с чего это началось. Но теперь кончено. Буйвола он не успел
испугаться. К тому же был зол. И к тому же автомобиль. С автомобилем все
кажется проще. Теперь его не удержишь. Точно так же бывало на войне.
Посерьезней событие, чем невинность потерять. Страха больше нет, точно его
вырезали. Вместо него есть что-то новое. Самое важное в мужчине. То, что
делает его мужчиной. И женщины это чувствуют. Нет больше страха.
Забившись в угол автомобиля, Маргарет Макомбер поглядывала на них
обоих. Уилсон не изменился. Уилсона она видела таким же, каким увидала
накануне, когда впервые поняла, в чем его сила. Но Фрэнсис Макомбер
изменился, и она это видела.
-- Вам знакомо это ощущение счастья, когда ждешь чего-нибудь? --
спросил Макомбер, продолжая обследовать свои новые владения.
-- Об этом, как правило, молчат, -- сказал Уилсон, глядя на лицо
Макомбера. -- Скорее принято говорить, что вам страшно. А вам, имейте в
виду, еще не раз будет страшно.
--Но, вам знакомо это ощущение счастья, когда предстоит действовать?
-- Да, -- сказал Уилсон. -- И точка. Нечего об этом распространяться. А
то все можно испортить. Когда слишком много говоришь о чем-нибудь, всякое
удовольствие пропадает.
-- Оба вы болтаете вздор, -- сказала Марго.-- Погонялись в машине за
тремя беззащитными животными и вообразили себя героями.
-- Прошу прощенья, -- сказал Уилсон. -- Я и правда наболтал лишнего. --
Уже встревожилась, подумал он.
-- Если ты не понимаешь, о чем мы говорим, так зачем вмешиваешься? --
сказал Макомбер жене.
-- Ты что-то вдруг стал ужасно храбрый, -- презрительно сказала она, но
в ее презрении не было уверенности. Ей было очень страшно.
Макомбер рассмеялся непринужденным, веселым смехом.
-- Представь себе, -- сказал он. -- Действительно стал.
-- Не поздно ли? -- горько сказала Марго. Потому что она очень
старалась, чтобы все было хорошо, много лет старалась, а в том, как они жили
сейчас, винить было некого.
-- Для меня -- нет,-- сказал Макомбер. Марго ничего не сказала, только
еще дальше отодвинулась в угол машины.
-- Как вы думаете, теперь пора? -- бодро спросил Макомбер.
-- Можно попробовать, -- сказал Уилсон. -- У вас патроны остались?
-- Есть немного у ружьеносца.
Уилсон крикнул что-то на суахили, и старый туземец, свежевавший одну из
голов, выпрямился, вытащил из кармана коробку с патронами и принес ее
Макомберу; тот наполнил магазин своей винтовки, а остальные патроны положил
в карман.
-- Вы стреляйте из спрингфилда, -- сказал Уилсон. -- Вы к нему
привыкли. Маннлихер оставим в машине у мемсаиб. Штуцер может взять Конгони.
Я беру свою пушку. Теперь послушайте, что и вам скажу. -- Он оставил это
напоследок, чтобы не встревожить Макомбера. -- Когда буйвол нападает, голова
у него не опущена, а вытянута вперед. Основания рогов прикрывают весь лоб,
так что стрелять в череп бесполезно. Единственно возможный выстрел -- прямо
в морду. И еще возможен выстрел в грудь или, если вы стоите сбоку, в шею или
плечо. Когда они решены, добить их очень трудно. Не пробуйте никаких
фокусов. Выбирайте самый легкий выстрел. Ну так, с головой они покончили.
Едем?
Он позвал туземцев, они подошли, вытирая руки, и старший залез сзади в
машину.
-- Я беру только Конгони, -- сказал Уилсон. -- Второй останется здесь,
будет отгонять птиц.
Когда автомобиль медленно поехал по траве, к лесистому островку,
который тянулся зеленым языком вдоль сухого русла, пересекавшего поляну,
Макомбер чувствовал, как у него колотится сердце и во рту опять пересохло,
но это было возбуждение, а не страх.
-- Вот здесь он вошел в заросли, -- сказал Уилсон. И приказал
ружьеносцу на суахили: --Найди след.
Автомобиль поравнялся с островком зелени. Макомбер, Уилсон и ружьеносец
слезли. Оглянувшись, Макомбер увидел, что жена смотрит на него и ружье лежит
с ней рядом. Он помахал ей рукой, она не ответила.
Заросли впереди были очень густые, под ногами было сухо. Старый туземец
весь вспотел, а Уилсон надвинул шляпу на глаза, и Макомбер видел прямо перед
собой его красную шею. Вдруг Конгони сказал что-то Уилсону и побежал вперед.
Он там издох, -- сказал Уилсон. -- Чистая работа.
Он повернулся и схватил Макомбера за руку, и, в ту минуту, как они,
блаженно улыбаясь, жали друг другу руки, Конгони пронзительно вскрикнул, и
они увидели, что он бежит из зарослей боком, быстро, как краб, а за ним
буйвол -- ноздри раздулись, губы сжаты, кровь каплет, огромная голова
вытянута вперед, -- нападает, устремив прямо на них свои маленькие, налитые
кровью свиные глазки. Уилсон, стоявший ближе, стрелял с колена, и Макомбер,
не услышав своего собственного выстрела, заглушенного грохотом штуцера,
увидел, что от огромных оснований рогов посыпались похожие на шифер осколки,
голова буйвола дернулась. Он снова выстрелил, прямо в широкие ноздри, и
снова увидел, как вскинулись кверху рога и полетели осколки. Теперь он не
видел Уилсона и, старательно прицелившись, снова выстрелил, а буйвол
громоздился уже над ним, и его ружье было почти на одном уровне с бодающей,
вытянутой вперед головой; он увидел маленькие злые глазки, и голова начала
опускаться, и он почувствовал, как внезапная, жаркая, ослепительная вспышка
взорвалась у него в мозгу, и больше он никогда ничего не чувствовал.
Уилсон только что отступил в сторону, чтобы выстрелить буйволу в плечо.
Макомбер стоял на месте и стрелял в морду, каждый раз попадая чуть-чуть
выше, чем нужно, -- в тяжелые рога, которые крошились и раскалывались, как
шиферная крыша, а миссис Макомбер с автомобиля выстрелила из маннлихера
калибра 6,5 в буйвола, когда казалось, что он вот-вот подденет Макомбера на
рога, и попала своему мужу в череп, дюйма на два выше основания, немного
сбоку.
Фрэнсис Макомбер лежал ничком всего в двух ярдах от того места, где
лежал на боку буйвол, его жена стояла над ним на коленях, а рядом с ней был
Уилсон.
-- Не нужно его переворачивать, -- сказал Уилсон. Женщина истерически
плакала.
-- Подите, сядьте в автомобиль, -- сказал Уилсон. -- Где ружье?
Она покачала головой, на лице ее застыла гримаса. Туземец поднял с
земли ружье.
-- Положи на место,--сказал Уилсон. И прибавил: -- Сходи за Абдуллой,
пусть будет свидетелем, как произошло несчастье.
Он опустился на колени, достал из кармана платок и накрыл им коротко
остриженную голову Фрэнсиса Макомбера. Кровь впитывалась в сухую, рыхлую
землю.
Уилсон встал и увидел лежащего на боку буйвола: ноги его были вытянуты,
по брюху между редкими волосами ползали клещи. "А хорош, черт его дери, --
автоматически отметил его мозг. -- Никак не меньше пятидесяти дюймов". Он
крикнул шофера и велел ему накрыть мертвого пледом и остаться возле него.
Потом пошел к автомобилю, где женщина плакала, забившись в угол.
-- Ну и натворили вы дел, -- сказал он совершенно безучастно. -- А он
бы вас непременно бросил.
-- Перестаньте, - сказала она.
-- Конечно, это несчастный случай, -- сказал он. -- Я-то знаю.
-- Перестаньте, -- сказала она.
-- Не тревожьтесь, -- сказал он. -- Предстоят кое-какие неприятности,
но я распоряжусь, чтобы сделали несколько снимков, которые очень пригодятся
на дознании. Ружьеносцы и шофер тоже выступят как свидетели. Вам решительно
нечего бояться.
-- Перестаньте, -- сказала ока.
-- Будет много возни, -- сказал он. -- Придется отправить грузовик на
озеро, чтобы оттуда по радио вызвали самолет, который заберет нас всех троих
в Найроби. Почему вы его не отравили? В Англии это делается именно так.
-- Перестаньте! Перестаньте! Перестаньте! -- крикнула женщина.
Уилсон посмотрел на нее своими равнодушными голубыми глазами.
-- Больше не буду, -- сказал он. -- Я немножко рассердился. Ваш муж
только-только начинал мне нравиться.
-- О, пожалуйста, перестаньте, -- сказала она. -- Пожалуйста,
пожалуйста, перестаньте.
Так-то лучше, -- сказал Уилсон. -- Пожалуйста -- это много лучше.
Теперь я перестану.


(Конец)

1936

The Short Happy Life of Francis Macomber by Ernest Hemingway

http://lib.ru/INPROZ/HEMINGUEJ/makomber.txt
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი   Today at 1:37 pm

Back to top Go down
 
კილიმანჯაროს მარადთოვლიან მთაზე გაყინული ლეოპარდი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: ლიტერატურა უსაზღვრებოდ-
Jump to: