არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანისიმღერიდან სიტყვამდე. * მიხო მოსულიშვილიჰელესა (კინორომანი). * თამარ ლომიძეზღვარი (ლექსები).
* ბელა ჩეკურიშვილიშეკითხვად სიზიფეს (ლექსები) * ხათუნა ცხადაძე (მთარგმნელი) უმბერტო ეკო „ფუკოს ქანქარა“
* ლაშა ბუღაძენავიგატორი (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - „ბუზთა ბატონი“ (რომანი) * ზაზა თვარაძესიტყვები (რომანი).
* მიხეილ ანთაძესაიდუმლოებით მოცული უ.შ, სინქრონისტულობის პრინციპი. *
* რადიარდ კიპლინგი - აი ასეთი ამბები (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძევახტანგური (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილიდიდი ძუ დათვი (რომანი). * ნინო ნადირაძეVIA SOLIS (ლექსები). * მარიამ ხუცურაულისანათა (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling).
* ბესიკ ხარანაულიმთავარი გამთამაშებელი. * მიხო მოსულიშვილისულის მდინარე (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილიფრთები და ხელები (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძეომში, როგორც ომში * ზაალ სამადაშვილი – ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე * ირაკლი ლომოური – ავტონეკროლოგი
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * ქართული პიესა 2012 (ექვსი პიესა).
* თამრი ფხაკაძე – ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – დიალოგი წყვდიადში
* გიორგი კაკაბაძენიკო ფიროსმანი (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – ვაჟა-ფშაველა (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 გიორგი ოვაშვილი

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: გიორგი ოვაშვილი   Thu Dec 30, 2010 12:17 pm



გიორგი ოვაშვილი

(დ. 14 ნოემბერი, 1963, თბილისი) – ქართველი კინორეჟისორი.

ჰყავს მეუღლე, ნინო დევდარიანი და სამი შვილი.

1986 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მექანიკა–მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტი, 1996 წელს საქართველოს თეატრისა და კინოს სახელმწიფო ინსტიტუტის კინოსარეჟისორო ფაკულტეტი, ხოლო 2006 წელს ნიუ-იორკის კინოაკადემიის რეჟისურის კურსი.


რეჟისორული ნამუშევრები

"გაღმა ნაპირი", (2009)
"კავშირი", (2005)
"მზერის დონეზე", (2004)
"მდინარე", (2003)
"ვაგონეტი", (1996)
"ძალიან პატარა ამბავი", (1993)


სცენარის ავტორი ფილმებისა

"კავშირი", (2005)
"ზღვის დონიდან", (2004)
"მდინარე", (2003)
"ძალიან პატარა ამბავი", (1995)
პროდიუსერია ფილმებისა [რედაქტირება]
"გაღმა ნაპირი" (2009)
"მზერის დონეზე" (2004)
"მდინარე" (2003)
"ვაგონეტი" (1996)


პრიზები და ჯილდოები

ნიუ იორკის კინოაკადემიის პრიზი ფილმისათვის "ზღვის დონიდან" – "ბერლინალე–2005".
ჟიურის სპეციალური პრიზი ოდენსეს საერთაშორისო კინოფესტივალზე ფილმისათვის "ზღვის დონიდან".
ჟიურის პრიზი საერთაშორისო კინოფესტივალზე "მოლოდოსტი" ფილმისათვის "ვაგონეტი".


პრიზები და ნომინაციები ფილმისათვის "გაღმა ნაპირი"

„შაკენის ვარსკვლავი“ (ალმა–ათა, ყაზახეთი) (2010) საუკეთესო დებიუტი
კინოს და მუსიკის საერთაშორისო ფესტივალი „Mediawave” (უნგრეთი) (2010) საუკეთესო ფილმი
Mosaico d’Europa (რავენა, იტალია) (2010) საუკეთესო ფილმი
Cine Pobre (გიბარა, კუბა) (2010) გრანპრი
Cine Pobre (გიბარა, კუბა) (2010) ნაციონალური კინო პრესის პრიზი
Cape Winelands (სამხრეთ აფრიკა) (2010) შთაგონების პრიზი
ფრიბურგის საერთაშორისო კ/ფესტივალი (შვეიცარია) (2010) გრანპრი “Le Regard D’or” (ოქროს მზერა)
ფრიბურგის საერთაშორისო კ/ფესტივალი (შვეიცარია) (2010) მაყურებლის პრიზი
DU FILM D’AMOUR (ბელგია) (2010) გრანპრი
DU FILM D’AMOUR (ბელგია) (2010) ქალთა ჟიურის პრიზი
რუსეთის კინოაკადემიის ჯილდოს, „ნიკა“–ს ნომინანტი (2010) უცხოენოვანი ფილმის კატეგორიაში
ტრომსოს საერთაშორისო კ/ფესტივალი (ნორვეგია) (2010) ნორვეგიის მშვიდობის პრიზი
დაკას საერთაშორისო კ/ფესტივალი (ბანგლადეში) (2010) საუკეთესო აზიური ფილმი
დაკას საერთაშორისო კ/ფესტივალი (ბანგლადეში) (2010) ჯილდო მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის (თედო ბექაური)
დაკას საერთაშორისო კ/ფესტივალი (ბანგლადეში) (2010) კინო კრიტიკოსთა საერთაშორისო ასოციაციის პრიზი FIPRESCI
პალმ სპრინგის საერთაშორისო კ/ფესტივალი (აშშ) (2010) FIPRESCI – მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის (თედო ბექაური)
2009 წლის საქართველოს კანდიდატი ამერიკის კინოაკადემიის ჯილდოზე "ოსკარი", კატეგორიაში „საუკეთესო უცხოურ ენოვანი ფილმი“
2009 წლის ევროპული კინოაკადემიის ნომინანტი კატეგორიაში „ევროპული კინოს აღმოჩენა“
საერთაშორისო კ/ფესტივალი „ოლიმპია“ (საბერძნეთი) (2009) ჟიურის სპეციალური დიპლომი
ინდოეთის საერთაშორისო კ/ფესტივალი (გოა, ინდოეთი) (2009) ჟიურის სპეციალური პრიზი „ვერცხლის ფარშევანგი“
გონფრევილის საერთაშორისო კ/ფესტივალი (საფრანგეთი) (2009) პრიზი საუკეთესო სცენარისათვის (ნუგზარ შატაიძე)
გონფრევილის საერთაშორისო კ/ფესტივალი (საფრანგეთი) (2009) საბავშვო კ/ფესტივალების მსოფლიო ორგანიზაციის CIFFEJ–ის პრიზი
„ნოეს კიდობანი“(მოსკოვი,რუსეთი) (2009) პრიზი საუკეთესო დებიუტისათვის
„ნოეს კიდობანი“(მოსკოვი,რუსეთი) (2009) პრიზი საუკეთესო ოპერატორული ნამუშევრისათვის (შაჰრიარ ასსადი)
საერთაშორისო კ/ფესტივალი „ლისტოპადი“(მინსკი, ბელორუსია) (2009) პრიზი საუკეთესო დებიუტისათვის
საერთაშორისო კ/ფესტივალი Asiaticafilmmediale (რომი, იტალია) (2009) ფესტივალის მთავარი პრიზი „2009 წლის საუკეთესო აზიური მხატვრული ფილმი“
Noordelijk საერთაშორისო კ/ფესტივალი (ნიდერლანდები) (2009)
„MOLODOST“ (კიევი, უკრაინა) (2009)
„ოქროს ფორთოხალი“ (ანტალია, თურქეთი) (2009) „ოქროს ფორთოხალი“ – პრიზი საუკეთესო რეჟისურისათვის
„ოქროს ფორთოხალი“ (ანტალია, თურქეთი) (2009) „ოქროს ფორთოხალი“ – პრიზი მამაკაცის საუკეთესო როლისათვის (თედო ბექაური)
„ოქროს ფორთოხალი“ (ანტალია, თურქეთი) (2009) თურქ კინოკრიტიკოსთა ასოციაციის პრიზი
რუმინეთის საერთაშორისო კ/ფესტივალი (არადი, რუმინეთი) (2009) მთავარი პრიზი „საუკეთესო რეჟისორი“
ბავშვთა და მოზარდთა საერთაშორისო კ/ფესტივალი BUSTER (კოპენჰაგენი, დანია) (2009) მთავარი პრიზი „საუკეთესო საბავშვო ფილმი“
„კინოშოკი“ (ანაპა, რუსეთი) (2009) ჟიურის სპეციალური დიპლომი
„ოქროს გარგარი“ (ერევანი, სომხეთი) (2009) გრანპრი „ოქროს გარგარი“
„ოქროს გარგარი“ (ერევანი, სომხეთი) (2009) ეკუმენიკური ჟიურის პრიზი
„პარიზ სინემა“ (პარიზი, საფრანგეთი) (2009) მთავარი პრიზი “METROBUS”
Cines del Sur (გრანადა, ესპანეთი) (2009) მთავარი პრიზი „ოქროს ალჰამბრა“
სიეტლის საერთაშორისო კ/ფესტივალი (აშშ) (2009) მთავარი პრიზი „ჟიურის დიდი პრიზი“
GO EAST (ვისბადენი, გერმანია) (2009) მთავარი პრიზი „ოქროს ლილია“ და კონცერნ „შკოდა“–ს ჯილდო
GO EAST (ვისბადენი, გერმანია) (2009) კინოკრიტიკოსთა საერთაშორისო ასოციაციის პრიზი FIPRESCI
ბელგრადის საერთაშორისო კ/ფესტივალი FEST 2009 ჟიურის სპეციალური პრიზი.


ვიკიპედიიდან - http://ka.wikipedia.org/wiki/გიორგი_ოვაშვილი



Last edited by გამრიგე on Thu Dec 30, 2010 12:41 pm; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიორგი ოვაშვილი   Thu Dec 30, 2010 12:36 pm



იხილეთ "გაღმა ნაპირის" ვებ-გვერდი ქართულ და ინგლისურ ენებზე - http://www.theotherbank.info/qartuli.html

ინფორმაცია ფილმზე:
ფილმის სათაური: გაღმა ნაპირი
ორიგინალი სათაური: The Other Bank
წელი: 2009
ჟანრი: დრამა. სათავგადასავლო
რეჟისორი: გიორგი ოვაშვილი
სცენარის ავტორი: ნუგზარ შატაიძე
დამდგმელი ოპერატორი: შაჰრიარ ასადი
დამდგმელი მხატვარი: მერაბ ჯოხაძე
კომპოზიტორი: იოსებ (სოსო) ბარდანაშვილი
ხმის ოპერატორები: ვლადიმერ გოლოვნიცკი, ნეზამედინ კიაიე
მემონტაჟე: სუნ-მინ კიმი
პროდიუსერები: გიორგი ოვაშვილი, საინ გაბდულინი
როლებში: თედო ბექაური (თედო), გალობა გამბარია (წუპაკი), ნიკა ალაჯაჯევი (გოშკა), თამარ მესხი (მარიამი), ჯანო იზორია (იანგული), ლია აბულაძე (ზიტა), არჩილ თაბუკაშვილი (მაღალი), თემო გოგინავა (დაბალი), ბერდია ინწკირველი (დაური), ლერი ზარდიაშვილი (მძღოლი), ლეილა ქოქოსაძე (მარო ბებო)

ფილმის შესახებ:
12 წლის ბიჭს, რომელიც აფხაზეთიდან დევნილთა თაობას მიეკუთვნება, ცხოვრება მრავალ წინააღმდეგობას უმზადებს. სამოქალაქო ომმა თედოს წაართვა ყველაფერი, რაზეც კი ოდესმე უოცნებია.
ფილმი მოგვითხრობს თედოს მცდელობაზე, დაიბრუნოს იმედი და რწმენა საკუთარ თავში...

გამოშვებულია: ტელეკომპანია ”იმედი”, ეროვნული კინოცენტრი
ხანგრძლივობა: 1:28 წთ
ზომა: 526 МБ
ფორმატი : avi
გახმოვანება: ორიგინალი ქართული




Last edited by Admin on Sat Sep 17, 2011 4:51 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიორგი ოვაშვილი   Thu Dec 30, 2010 12:49 pm



გიორგი ოვაშვილი მუშაობს ახალ ფილმზე: "სიმინდის კუნძული".

სცენარი დაწერილია ნუგზარ შატაიძის და თავად რეჟისორის მიერ.

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიორგი ოვაშვილი   Sat Mar 05, 2011 11:24 am



George Ovashvili © Besik Dugashvili's caricature, 2011
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიორგი ოვაშვილი   Wed Aug 17, 2011 6:29 pm



ბელა ჩეკურიშვილი

გი­ორ­გი ოვაშ­ვი­ლის კი­ნე­მა­ტოგ­რა­ფი­უ­ლი ბიბ­ლი­ო­თე­კა

24 საათი 17.08.11

არი­ან მკითხ­ვე­ლე­ბი, რო­მელ­თა მგრძნო­ბე­ლო­ბა ამა თუ იმ მხატ­ვ­რუ­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბის აღ­ქ­მი­სას, მა­თი პრო­ფე­სი­ი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე, მძაფ­რ­დე­ბა, ან­და პი­რი­ქით - ინ­ტე­რე­სის მიღ­მა რჩე­ბა.

და მარ­თა­ლია, გურ­მა­ნი შე­დევრს მა­ჯის ძარ­ღ­ვით გრძნობს და ცხოვ­რე­ბის რო­მელ ეტაპ­ზე რო­მე­ლი წიგ­ნის­კენ გა­იწ­ვ­დის ხელს, ეს უკ­ვე ბი­ოგ­რა­ფი­ის სა­კითხია. მაგ­რამ რო­ცა საქ­მე ისეთ პრო­ფე­სი­ას ეხე­ბა, რო­გო­რიც კი­ნო­რე­ჟი­სუ­რაა, აქ უკ­ვე თვა­ლის "გაწ­ვ­დე­ნას­თან" გვაქვს საქ­მე.

ჩვენ ალ­ბათ ვე­რას­დ­როს მივ­ხ­ვ­დე­ბით, რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა, კარ­გი ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბის­გან ცუ­დი ფილ­მი გა­და­ი­ღონ, ან­და პი­რი­ქით - უღიმ­ღა­მო ტექ­ს­ტი კარგ ფილ­მად იქ­ცეს. რა­საკ­ვირ­ვე­ლია, წარ­მა­ტე­ბუ­ლი ტან­დე­მე­ბიც არ­სე­ბობს, ზოგ­ჯერ შე­დევ­რე­ბიც გა­მო­სუ­ლა.

თუ­კი ბო­ლო წლებ­ში გა­და­ღე­ბულ ქარ­თულ ფილ­მებს გა­დავ­ხე­დავთ, ერთ-ერთ ყვე­ლა­ზე წარ­მა­ტე­ბულ კი­ნოპ­რო­ექ­ტად გი­ორ­გი ოვაშ­ვი­ლის მი­ერ გა­და­ღე­ბუ­ლი "გაღ­მა ნა­პი­რი" რჩე­ბა, რო­მე­ლიც ეკ­რა­ნი­ზა­ციაა ნუგ­ზარ შა­ტა­ი­ძის ერთ-ერ­თი შე­სა­ნიშ­ნა­ვი მოთხ­რო­ბი­სა "მოგ­ზა­უ­რო­ბა აფ­რი­კა­ში". პრო­ექ­ტი წარ­მა­ტე­ბუ­ლი გა­მო­ვი­და სა­ფეს­ტი­ვა­ლო თვალ­საზ­რი­სით. კი­ნე­მა­ტოგ­რა­ფის­ტე­ბის­გან - შე­ნიშ­ვ­ნე­ბი, ხო­ლო ქარ­თ­ვე­ლი მა­ყუ­რებ­ლის­გან აგ­რე­სი­აც კი და­იმ­სა­ხუ­რა. ამ­ჯე­რად ამ არა­ერ­თ­გ­ზის გან­ხი­ლულ სა­კითხს აღარ შე­ვე­ხე­ბით და, უბ­რა­ლოდ, გი­ორ­გი ოვაშ­ვი­ლის რე­ჟი­სო­რუ­ლი თვა­ლით და­ნა­ხულ ქარ­თულ და უცხო­ურ ლი­ტე­რა­ტუ­რა­ზე გე­სა­უბ­რე­ბით, რო­მე­ლიც სა­ინ­ტე­რე­სო მა­გა­ლი­თია იმი­სა, რო­გორც გა­ნი­ხი­ლა­ვენ რე­ჟი­სო­რე­ბი ლი­ტე­რა­ტუ­რას.

გი­ორ­გი ოვაშ­ვი­ლის შემ­თხ­ვე­ვა­ში, პირ­ველ რიგ­ში, უნ­და აღი­ნიშ­ნოს, რომ იგი ლი­ტე­რა­ტუ­რას ვი­ზუ­ა­ლურ სუ­რა­თე­ბად აღიქ­ვამს და იმ ავ­ტო­რებ­თან მე­გობ­რობს, რო­მელ­თაც ადა­მი­ა­ნის ფსი­ქო­ლო­გი­ა­ში ღრმად შეღ­წე­ვა, იქ არ­სე­ბუ­ლი უხი­ლა­ვი კუნ­ჭუ­ლე­ბის ჩვე­ნე­ბა აქვთ გან­ზ­რა­ხუ­ლი. რო­გორც აღ­ნიშ­ნავს, მის­თ­ვის ყო­ველ­თ­ვის სა­ინ­ტე­რე­სო ავ­ტო­რი იყო და ყვე­ლას ურ­ჩევ­და, რომ წა­ე­კითხათ ვა­ჟა-ფშა­ვე­ლა. ეს ის მწე­რა­ლია, რომ­ლის ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი გი­ორ­გი ოვაშ­ვი­ლის­თ­ვის ინ­ს­პი­რა­ცი­ის წყა­როს წარ­მო­ად­გენს. ვა­ჟა­სე­უ­ლი ის­ტო­რი­ე­ბი მის წარ­მო­სახ­ვა­ში ვი­ზუ­ა­ლურ სუ­რა­თე­ბად გა­და­დის. თუმ­ცა, წმინ­და ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი ღი­რე­ბუ­ლე­ბის თვალ­საზ­რი­სი­თაც, ქარ­თულ მწერ­ლო­ბა­ში ვა­ჟა-ფშა­ვე­ლა მის­თ­ვის ნო­მერ პირ­ვე­ლი ავ­ტო­რია.

გი­ორ­გი ოვაშ­ვილს მსგავ­სი და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა აქვს "ვეფხის­ტყა­ოს­ნის" მი­მარ­თაც, რო­მე­ლიც, მი­სი თქმით, ძა­ლი­ან ვი­ზუ­ა­ლუ­რი ნა­წარ­მო­ე­ბია და მის მო­ტი­ვებს დი­დი სი­ა­მოვ­ნე­ბი­თაც კი და­ა­მუ­შა­ვებ­და კი­ნე­მა­ტოგ­რა­ფი­უ­ლად.

გი­ორ­გი ოვაშ­ვი­ლი: "ეს არ არის ლო­ზუნ­გი, რომ ქარ­თ­ველ კაცს "ვეფხის­ტყა­ო­სა­ნი" წა­კითხუ­ლი უნ­და ჰქონ­დეს. ამას ნა­ცი­ო­ნა­ლუ­რი ნიშ­ნით არ ვამ­ბობ, ეს იმ დო­ნის ნა­წარ­მო­ე­ბია, რო­მელ­საც ადა­მი­ა­ნი ცხოვ­რე­ბა­ში რამ­დენ­ჯერ­მე უნ­და მი­უბ­რუნ­დეს. იმ ქარ­თ­ვე­ლი ავ­ტო­რე­ბი­დან, რო­მელ­თა ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი აუცი­ლებ­ლად წა­სა­კითხია, გა­მოვ­ყოფ­დი გრი­გოლ რო­ბა­ქი­ძეს და გალ­კ­ტი­ო­ნის პო­ე­ზი­ას. ხო­ლო თუ სა­ქარ­თ­ვე­ლოს გავ­ც­დე­ბით, მყავს რამ­დე­ნი­მე გა­მორ­ჩე­უ­ლი ავ­ტო­რი, რო­მელ­თაც ბავ­შ­ვო­ბი­დან ვკითხუ­ლობ და პე­რი­ო­დუ­ლად ვუბ­რუნ­დე­ბი. ერთ-ერ­თი ასე­თი მწე­რა­ლია დოს­ტო­ევ­ს­კი; ასე­ვე მუ­დამ ვუბ­რუნ­დე­ბი ედ­გარ პოს; კნუტ ჰამ­სუ­ნი კი "აღ­მო­ჩე­ნის" მო­მენ­ტი­დან გახ­და მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი ჩემ­თ­ვის და მო­მა­ვალ­ში, თუ სა­შუ­ა­ლე­ბა მექ­ნე­ბა, ვეც­დე­ბი, ეკ­რან­ზეც გა­და­ვი­ტა­ნო. ამ მხრივ ჩემ­თ­ვის სა­ინ­ტე­რე­სოა "მის­ტე­რი­ე­ბი". ყვე­ლას­გან გან­ცალ­კე­ვე­ბუ­ლად და­ვა­სა­ხე­ლებ სერ­ვან­ტესს. შე­იძ­ლე­ბა ით­ქ­ვას, სუ­ლი­ე­რად "დონ კი­ხოტ­ზე" გა­ვი­ზარ­დე და ჩე­მი ადა­მი­ა­ნუ­რი საყ­რ­დე­ნე­ბი ამ ნა­წარ­მო­ებ­ზე დგას."

ცო­ტა უც­ნა­უ­რად მოგ­ვეჩ­ვე­ნე­ბა, მაგ­რამ ოვაშ­ვი­ლის­თ­ვის ძა­ლი­ან კი­ნე­მა­ტოგ­რა­ფი­უ­ლია კა­მი­უს შე­მოქ­მე­დე­ბა. ერ­თი შე­ხედ­ვით, კა­მი­უს­თან თით­ქოს უფ­რო მე­ტი ფი­ლო­სო­ფიაა, ვიდ­რე ვი­ზუ­ა­ლი. მი­სი პი­ე­სა "გა­უ­გებ­რო­ბა", რო­მე­ლიც თით­ქოს ვი­ზუ­ა­ლუ­რად წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბია, რამ­დე­ნი­მე წლის წინ მან თე­ატ­რა­ლუ­რი სარ­და­ფის სცე­ნა­ზე დად­გა, სა­დაც თა­მარ სხირ­ტ­ლა­ძე, ეკა ჩხე­ი­ძე, ხა­თუ­ნა იოსე­ლი­ა­ნი, დუ­ტა სხირ­ტ­ლა­ძე და ნი­ნო თარ­ხან-მო­უ­რა­ვი თა­მა­შობ­დ­ნენ. იგი­ვე თვალ­საზ­რი­სით მოს­წონს ოვაშ­ვილს კორ­ტა­სა­რი, რო­მე­ლიც ძა­ლი­ან ახ­ლო­ბე­ლია მის­თ­ვის ადა­მი­ა­ნის ფსი­ქი­კის ჩვე­ნე­ბის მცდე­ლო­ბით. ცდი­ლობს, შე­ვი­დეს ადა­მი­ა­ნის სუ­ლის სიღ­რ­მე­ში, რაც გი­ორ­გი ოვაშ­ვილს, რო­გორც რე­ჟი­სორს და მკითხ­ველს, უფ­რო იტა­ცებს, ვიდ­რე ჩახ­ლარ­თუ­ლი სა­თავ­გა­და­სავ­ლო ამ­ბე­ბი. მას სცე­ნა­რიც კი აქვს გა­კე­თე­ბუ­ლი კორ­ტა­სა­რის პა­ტა­რა ნო­ვე­ლის მი­ხედ­ვით და ფილ­მად ქცე­ვა­საც ცდი­ლობ­და ერთ დროს. დღეს ეს სცე­ნა­რი რე­ჟი­სო­რის არ­ქივ­შია და იღ­ბ­ლი­ან შემ­თხ­ვე­ვას ელო­დე­ბა. ასე­ვე გან­სა­კუთ­რე­ბულ შემ­თხ­ვე­ვად მი­იჩ­ნევს იგი რეი ბრედ­ბერს; მი­სი თქმით, იგი ბრწყინ­ვა­ლე მა­გა­ლი­თია მწერ­ლი­სა, რომ­ლის ყვე­ლა მოთხ­რო­ბა გამ­ზა­დე­ბუ­ლი კი­ნოს­ცე­ნა­რია.

მსოფ­ლიო კულ­ტუ­რის ის­ტო­რი­ის მოვ­ლე­ნად კი გი­ორ­გი ოვაშ­ვილს დან­ტე ალი­გი­ე­რი მი­აჩ­ნია. ვე­თან­ხ­მე­ბით, რომ "ღვთა­ებ­რი­ვი კო­მე­დი­ის" "ჯო­ჯო­ხე­თი" აბ­სო­ლუ­ტუ­რად ზო­გად­სა­კა­ცობ­რიო და უნი­ვერ­სა­ლუ­რია, ყვე­ლა ეპო­ქი­სა და ყვე­ლა ადა­მი­ა­ნი­სათ­ვის გა­სა­გე­ბი და სა­ჭი­რო. ზო­გა­დად, ნამ­დ­ვი­ლი ხე­ლოვ­ნე­ბაც ხომ ისაა, რომ­ლის­თ­ვი­საც დრო არას­დ­როს გა­დის და მკითხ­ველ­თა ფე­ნა­ზე თუ ეპო­ქა­ზე არ არის გათ­ვ­ლი­ლი.

«ჩემს ბიბ­ლი­ო­თე­კა­ში არ შე­მიძ­ლია არ ვახ­სე­ნო ბულ­გა­კო­ვის "ოს­ტა­ტი და მარ­გა­რი­ტა", რო­მე­ლიც შთამ­ბეჭ­და­ვი და ღი­რე­ბუ­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბია ჩემ­თ­ვის ცხოვ­რე­ბის ყვე­ლა ეტაპ­ზე და ყო­ველ­თ­ვის ვურ­ჩევ ჩემს სტუ­დენ­ტებს, რომ წა­ი­კითხონ. თა­ნა­მედ­რო­ვე ქარ­თ­ვე­ლი მწერ­ლე­ბი­დან კი ყო­ველ­თ­ვის გა­მოვ­ყოფ ნუგ­ზარ შა­ტა­ი­ძეს, რომ­ლის მოთხ­რო­ბე­ბი ძა­ლი­ან ღრმაა ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რად და სა­შუ­ა­ლე­ბას გვაძ­ლევს, ძა­ლი­ან ახ­ლოს მი­ვი­დეთ ქარ­თ­ვე­ლი ადა­მი­ა­ნის სუ­ლამ­დე. კი­ნო, გარ­და იმი­სა, რომ სა­ნა­ხა­ო­ბაა, არის კვლე­ვა ადა­მი­ა­ნე­ბის, მა­თი ფსი­ქო­ლო­გი­ის და სუ­ლის. ნუგ­ზარ შა­ტა­ი­ძის მოთხ­რო­ბე­ბი ძა­ლი­ან მეხ­მა­რე­ბა ახ­ლოს ვიგ­რ­ძ­ნო თა­ვი ადა­მი­ა­ნებ­თან, მი­ვი­დე მათ­თან. იყ­ვ­ნენ მწერ­ლე­ბი, რომ­ლებ­თან ერ­თა­დაც ცხოვ­რე­ბის რა­ღაც ეტა­პი გა­ვა­ტა­რე, მა­გა­ლი­თად, ჯეკ ლონ­დო­ნი. მას­თან ერ­თად ბევ­რი ვი­ა­რე და ვი­მოგ­ზა­უ­რე. თუმ­ცა, იყ­ვ­ნენ ისე­თი მწერ­ლე­ბიც, რომ­ლებ­თა­ნაც ისეთ დროს მი­ვე­დი, მზად რომ არ ვი­ყა­ვი. ასე­თი იყო ჯო­ი­სი. ცხოვ­რე­ბის სხვა­დას­ხ­ვა ეტაპ­ზე რამ­დენ­ჯერ­მე ვცა­დე მი­სი წა­კითხ­ვა, მაგ­რამ ვერ მი­ვი­ღე," - გვიხ­ს­ნის რე­ჟი­სო­რი, რო­მელ­საც ნუგ­ზარ შა­ტა­ი­ძის მოთხ­რო­ბის მი­ხედ­ვით ახა­ლი სცე­ნა­რი აქვს და­მუ­შა­ვე­ბუ­ლი და კოპ­რო­დი­უ­სერს ელო­დე­ბა.

სტატიის მისამართი: http://24saati.ge/index.php/category/culture/2011-08-17/19313.html
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიორგი ოვაშვილი   Mon Jun 10, 2013 12:05 pm



Published on Jun 9, 2013

გიორგი ოვაშვილი ახალ ფილმზე, "სიმინდის კუნძულზე", მუშაობს. ფსიქოლოგიური დრამის გადასაღებად სპეციალურად შეიქმნა ხელოვნური კუნძული, რომელზეც ორი მთავარი პერსონაჟის ისტორია ვითარდება. ფილმზე მოწვეულია ემის მფლობელი, ოპერატორი ელემერ რაგალი, რომელმაც ბოლოს იშტვან საბოსთან ერთად იმუშავა.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიორგი ოვაშვილი   Wed Oct 22, 2014 11:22 am

რუსუდან ადვაძე

გიორგი ოვაშვილი: "მადლობა ყველას, ვინც ჩემს ფილმს, "სიმინდის კუნძულს", ლანძღავს!"

ჟურნალი სარკე - 2014-10-22 01:29:38


"ფილმში თხრობა მიმდინარეობს უმაღლესი გადმოცემის უნარით. გმირების მოქმედებაში ჩანს სიღრმისეული მოტივაცია და ბედისწერა. ფილმის შინაარსი უბრალო და ღრმაა ისევე, როგორც კავკასიის მაღალი ბილიკები. მოხუცი კაცი არქაული იერსახით კუნძულს, რომელიც წარმოიშვა მდინარეში გაზაფხულის წყალდიდობის შედეგად, ნავით მიადგება, მუჭით თიხას აიღებს და გემოს გაუსინჯავს. მოხუც კაცს ნიადაგი მოეწონება და... ამ მომენტიდან ფილმი კარლოვი ვარის კინოფესტივალის მთავარი პრიზის ნამდვილი კანდიდატი ხდება".
"ქართველმა რეჟისორმა მარტივი ინგრედიენტებისგან სამკვდრო–სასიცოცხლო იგავით შექმნა თითქმის უსიტყვო დრამა, რომელმაც კარლოვი ვარის ფესტივალზე მთავარი პრიზი აიღო. გიორგი ოვაშვილმა ემოციურად დატვირთული მინიმალიზმის მასტერკლასი აჩვენა. "სიმინდის კუნძულის" სიუჟეტი თანამედროვე ევროპისა და შორეული აღმოსავლეთის გზაგასაყარზე ვითარდება და მისი ტექსტურა თავისი სიღრმეებით მითისა და ფოლკლორის მსგავსია. გამარჯვებული კინოსურათი თავისი გამოსახვით ძველი კინოლეგენდების, ბრესონის, ტარაკოვის, კანეტო შინდოსა და ტერენს მალიკის გავლენას ეხმაურება", – ქართველი რეჟისორი გიორგი ოვაშვილი და მისი ფილმი "სიმინდის კუნძული" კინოკრიტიკოსების ამ შეფასებებით და გრან პრით დაბრუნდნენ ევროპული კინოფესტივალებიდან.
საქართველოში კი გარკვეული წრეებისგან არაკეთილგანწყობა დაიმსახურეს. პარლამენტში მოწყობილი დახურული ჩვენების შემდეგ დეპუტატებმა "სიმინდის კუნძულის" სცენებში პედოფილიის ნიშნები აღმოაჩინეს. ამის შესახებ რეჟისორსაც უთხრეს და საჯაროდაც განაცხადეს.
"ძალიან დიდი აქცენტია 12 წლის ბავშვის სექსუალურ მხარეზე. მნიშვნელობა არ აქვს, აფხაზები უქნევენ ხელს თუ ვინ. მთავარი აზრი თქვენს ფილმში დავინახე ის, რომ კაცი უნდა იყოს ადამიანი, სიკეთე თესო და იშრომო – აფხაზიც, ქართველიც, მაგრამ ბავშვის სექსუალურობაზე ძალიან დიდი აქცენტია... მე ძალიან ბევრი უცხოური ფილმი მინახავს, მაგრამ ამ წლოვანებაზე ასეთი აქცენტი რომ იყოს სექსუალურ თემაზე, არ მინახავს", – უთხრა გიორგი ვოლსკიმ რეჟისორს.
ფსიქოლოგიურ დრამაში მოქმედება აფხაზეთში, ქართულ–აფხაზური კონფლიქტის ფონზე ვითარდება. მოხუცი აფხაზი ბაბუა და მისი მოზარდი შვილიშვილი გოგონა მეურნეობას მისდევენ და სიმინდი მოჰყავთ. მათთან დაჭრილი ქართველი ჯარისკაცი ხვდება, რის შედეგადაც მათი ყოველდღიური ყოფა მთლიანად იცვლება.
სიტუაციამ, როცა, ერთი მხრივ, გვაქვს ქართველი რეჟისორის დიდი წარმატება და, მეორე მხრივ, სამშობლოში მის მიმართ გაჩენილი კითხვები და შენიშვნები იმ ფონზე, როცა ქართული კინო საერთაშორისო პრიზებით დიდად განებივრებული არ არის, საზოგადოებაში დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია. მრავალგვარ მოსაზრებათა შორის ყველაზე საინტერესო, რა თქმა უნდა, თავად გიორგი ოვაშვილის პოზიციაა, მით უმეტეს, რომ მოზარდის ზედმეტად სექსუალური კუთხით წარმოჩენის გამო გაკრიტიკებული რეჟისორი ოთხი შვილის მამა გახლავთ.
გიორგი ოვაშვილი ამჟამად ისლანდიაში, რეიკიავიკში, საერთაშორისო კინოფესტივალზე იმყოფება და "სიმინდის კუნძულის" კიდევ ერთ წარმატებას ელოდება.

გიორგი ოვაშვილი:
– რეიკიავიკში საერთაშორისო კინოფესტივალი იმართება და "სიმინდის კუნძულს" აჩვენებენ. რეჟისორთან შეხვედრა ყველა ჩვენების შემდეგ იმართება და ვფიქრობ, ჩვენი ფილმი საკმაოდ კარგად მიიღეს. რამდენიმე თვის წინ მსოფლიო პრემიერა შედგა, სადაც ფილმმა ფესტივალის მთავარი ჯილდო, ბროლის გლობუსი მიიღო. ასევე, მივიღეთ ეკუმენიკური ჟიურის პრიზი, რომელიც ფილმს ჰუმანური იდეების ქადაგებისა და მოტანისთვის ენიჭება. ხორვატიაში, სპლიტის საერთაშორისო კინოფესტივალზე, ასევე მივიღეთ ფესტივალის გრან პრი, ანაპაშიც გრან პრი აიღო. მივიღეთ ჯილდო საერთაშორისო ოპერატიული ნამუშევრისათვის. ფილმი აჩვენეს სან სებასტიანის საერთაშორისო კინოფესტივალზე არასაკონკურსო პროგრამაში და საკმაოდ კარგი გამოხმაურებაც ჰქონდა. საქართველომ კი ოსკარზე წარადგინა საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმის კატეგორიაში.
– მიუხედავად იმისა, რომ ფილმმა უკვე მრავალი საერთაშორისო ჯილდო მოგიტანათ, ქართველებმა დაიწუნეს, რომ სათქმელს ზუსტად ვერ გადმოსცემს, რომ მოზარდის სექსუალურობაზეა დიდი ხაზგასმა...
– ბევრი პრეტენზია გამოითქვა და ბევრი კითხვა დაისვა, თუ რატომ ვაჩვენეთ ფილმი პარლამენტში. ამ კითხვის დასმა ლეგიტიმურია, მაგრამ პასუხი მარტივია. ფილმი პარლამენტში რომ არ მეჩვენებინა, ვერ მივიღებდით იმ შედეგს, რაც დღეს გვაქვს.
– ფილმის გარშემო ატეხილ აჟიოტაჟს გულისხმობთ?
– დიახ. თუ კარგად დაუკვირდებით, მიხვდებით, ფილმისთვის რამდენად კარგი იყო ასეთი აურზაურის ატეხა. მეტსაც გეტყვით, ამ ამბების შემდეგ კინოთეატრებში მაყურებლის რაოდენობამ მკვეთრად მოიმატა. ფილმებს იმიტომ არ ვიღებ, რომ შემაქონ. საქმის კეთების უამრავი სხვა მიზეზი არსებობს. აქედან გამომდინარე, ჩემთვის ყველაფერი მისაღებია – ნეგატიურიც და პოზიტიურიც. ლანძღვა, გარკვეული ტიპის შეურაცხყოფა უნდა ავიტანო. პირადი შეურაცხყოფაც ბევრი მომაყენეს.
გულწრფელად გეუბნებით, მინდა, მადლობა ვუთხრა ყველას, ვინც ამ ვნებათაღელვაში ჩაერთო. ჰქონდათ თუ არა ნანახი ფილმი, ყველა ლაპარაკობდა. ბევრი აღიარებს, რომ ფილმი არ აქვს ნანახი, მაგრამ ილანძღება. ასეთი დამოკიდებულება, ვფიქრობ, აჯანსაღებს საზოგადოებას. რაც უფრო მეტი თემა და საკითხი იქნება, რომ საზოგადოება ჩაერთოს და იმსჯელოს, მით უკეთესია ყველასთვის.
– "გამყიდველ რეჟისორს" რომ გიწოდებენ, არც ის გაღელვებთ?
– დიდი ხანია ასეთ რაღაცეებს მივეჩვიე. თუ გინდა, შენი შემოქმედება მაყურებლამდე მიიტანო, ყველანაირი რეაქციისთვის მზად უნდა იყო. თუ გჯერა და იმის ილუზია გაქვს, რომ მხოლოდ შექებას მიიღებ, მაშინ, მაპატიეთ და, რეგვენი ხარ. ფსიქოლოგიურად, გინდა თუ არა, მზად უნდა იყო, რომ ნებისმიერი სახის კრიტიკა მოისმინო. მთავარია, ეს ზღვარგადასული არ იყოს და შენს პირად უსაფრთხოებას არ ემუქრებოდეს. ჩვენ გვაქვს თმენის ვალდებულება. მე ვიღებ პასუხისმგებლობას, რომ ჩემი სათქმელი მოგიტანოთ და გითხრათ.
ადამიანები საკუთარი თავის რეალიზებას ხშირად ვერ ახდენენ და ამისთვის კარგი გზაა, სხვა გალანძღო, ცუდი რამ თქვა მასზე. ეს ერთგვარი ხერხია – რადგან მე რეალიზებული არ ვარ და თქვენზე ვიტყვი, რომ უნიჭო ხართ, შემიძლია ამით თავი გამოვიჩინო. როგორ შეიძლება ასეთ გამოხმაურებაზე გავღიზიანდე, ან წყენა და ბრაზი მქონდეს?! პირიქით, მიხარია და ყველას მოვუწოდებ, ვისაც ჩემ მიმართ პრეტენზია აქვთ, დამიკავშირდნენ და დამელაპარაკონ. ყველას სიამოვნებით გავესაუბრები და ისეთ პასუხს გავცემ, რაც მათ საქმეში გაარკვევს.
– და მაინც, როგორ გგონიათ, რატომ გამოიწვია ფილმმა უფრო მეტი აგრესია და კრიტიკა ქართველებში, ვიდრე დადებითი შეფასებები?
– მე შევეცადე, მაყურებელთან ჩემი სათქმელი მიმეტანა. ეს არის ჩემი ენა. დამატებითი განმარტებები რომ ჩამეთვალა საჭიროდ, ფილმს დავაწერდი, არავინ იფიქროს, რომ ეს არის ანტიქართული, არავინ იფიქროს, რომ მე ვარ მოღალატე, უნიჭო–მეთქი.
– სხვადასხვა გემოვნება აქვს ქართველ და ევროპელ მაყურებელს თუ რადგან ქართულ ტკივილს ეხებოდა, ეს ჩვენმა ხალხმა უფრო მტკივნეულად და ემოციურად აღიქვა?
– ისეთ პატარა ქვეყნებში, როგორიც საქართველოა, საკუთარის ლანძღვა და უცხოს ქება მიღებულია. ეს არამხოლოდ ქართველების თვისებაა. ბევრ პატარა ქვეყანაში ხდება იგივე, რომ რეჟისორები, რომლებიც პატივსაცემები და ცნობილები არიან საზღვარგარეთ, სამშობლოში უკმაყოფილების ობიექტები ხდებიან. არა მგონია, რომ ეს ვნებათაღელვა მაინცდამაინც გიორგი ოვაშვილის წინააღმდეგ იყოს ატეხილი. ჩემი ფილმი, რა თქმა უნდა, ყველანაირ შეფასებას იმსახურებს.
– თქვენს კიდევ ერთ გახმაურებულ ფილმში, "გაღმა ნაპირში", ფიგურირებს აფხაზეთის თემა. ის ძალიან მტკივნეულია თქვენთვის სუბიექტური თუ ობიექტური მიზეზების გამო?
– ეს არის თემა, რომელიც ყველაზე მეტად აფერხებს ჩვენი ერის განვითარებას, სახელმწიფოდ ჩამოყალიბებას და ა.შ. ტერიტორიებდაკარგული ქვეყნის ფსიქოლოგიური პრობლემაა და ჩემთვისაც ასეა. ვფიქრობ, მთელი ჩვენი აგრესიულობის, შინაგანი დაუკმაყოფილებლობის, მუდმივი გაღიზიანების, მუდმივად მტრის ძებნის რეჟიმში ყოფნის მიზეზები სწორედ ამ პრობლემის არსებობაში უნდა ვეძებოთ. სულ ამ თემის გარშემო ვტრიალებ და ალბათ რაღაც უნდა დავასრულო ჩემში ამ ტკივილიანი საკითხისადმი, რომ მას აღარ დავუბრუნდე.
აფხაზეთი ჩემთვის იყო სამოთხე, ოცნება, სადაც მზე ანათებდა, იყო ულამაზესი ზღვა... იქ ყოველ ზაფხულს დავდიოდი დასასვენებლად. იქაური უამრავი მეგობარი მყავდა. უკვე დაძაბული სიტუაცია რომ იყო და ომი იწყებოდა, იმ ზაფხულს თეატრალური ინსტიტუტიდან ბიჭვინთაში წავედით. გარშემო დაძაბულობის უსიამოვნო სუნი ტრიალებდა. სადილზე ვიყავით რესტორანში და ტუალეტში გავედი. კარი გაიღო და შემოვიდა აფხაზი ბიჭი. მას მანამდეც ვამჩნევდით – გარშემო ცუდად დადიოდა. გადაიწია პიჯაკი, "მაკაროვი" ამოიღო, გადატენა და მითხრა, ე, შენ, ქართველო, ხომ ხვდები, აქ თქვენი ადგილი არ არის და გირჩევთ, მალე წახვიდეთ აქედანო. შებრუნდა და წავიდა.
ზუსტად მეორე დღეს სიტუაცია ძალიან დაიძაბა და ხალხმა აფხაზეთის დატოვება დაიწყო. ჩვენც გვირჩიეს, სასწრაფოდ წამოვსულიყავით, სულ რამდენიმე დღეში კი სერიოზული შეტაკებები დაიწყო. ეს ამბავი ჩემს ქვეცნობიერში დაილექა. საკმაოდ მტკივნეული იყო და დღემდე განვიცდი. წარმოიდგინეთ, იმ ადამიანებს რა დაემართებოდათ, ვინც თავიანთი სახლები დატოვეს და წამოვიდნენ. როცა ამ თემას ეხები, არ შეიძლება ადამიანებს კორექტულობისკენ მოუწოდო და მათზე გაბრაზდე.
– თურმე პარლამენტში ამ ფილმის ჩვენება რომ მოგეწყოთ, დეპუტატი გიორგი ვოლსკი დაგეხმარათ. მერე სწორედ ბატონმა გიორგიმ გაგაკრიტიკათ იმის გამო, რომ ფილმში აქცენტი მოზარდი გოგონას სექსუალურობაზეა გაკეთებული.

– არ ვფიქრობ, რომ ვინმე ვინმეს დაეხმარა. მან თქვა, რომ გოგონა, რომელიც ფილმში თამაშობს, მეტად ეროტიკულია და პირდაპირ განაცხადა, რომ ეს არის პედოფილია. ჩემთვის ამის გამეორებაც კი უხერხულია. ვფიქრობ, საჯარო ადამიანები, რომლებსაც სხვები უსმენენ და ისინი გარკვეულ გადაწყვეტილებებს იღებენ, ასეთი შეფასებების დროს მეტად უნდა დაფიქრდნენ. ნებისმიერ ადამიანს თუ მეორე ადამიანი უპასუხისმგებლოდ დააბრალებს რამეს, წარმოგიდგენიათ, რამხელა დარტყმას იღებს აბსოლუტურად უსაფუძვლოდ?! საზოგადოებას აზრების ატაცების დიდი უნარი და მოთხოვნილება აქვს და ამ ყველაფერზე რომ კომენტარების გაკეთება დავიწყო, არასერიოზული ვიქნები.
– ამ როლის შემსრულებელი გოგონა 12 წლის არის, როგორც ითქვა?
– 15 წლის არის და არც ვიცი, 12 წელი საიდან მოიტანეს. ამას არსებითი მნიშვნელობა არც აქვს. ფილმის ერთ–ერთი მთავარი თემა ქალიშვილობიდან ქალობაში გარდასახვაა. თუ ჩვენ გარკვეულ ცენზურას დაგვიწესებენ, რისი თქმა შეგვიძლია და რისი არა – მხოლოდ პოლიტიკოსებზე არ ვსაუბრობ, საზოგადოება, რომელიც მსგავსი სახის ცენზურებს აწესებს, ვერასოდეს განვითარდება. რა ტიპის საზოგადოებაა ის, ვინც ცენზურას აწესებს, ამის ახსნა ჩემგან არ გჭირდებათ.
– როგორია "სიმინდის კუნძულის" შექმნის პრეისტორია?
– ერთხელ მწერალმა ნუგზარ შატაიძემ მიამბო, რომ წვიმების სეზონზე მდინარე ენგურს კავკასიონიდან მოჰქონდა ძალიან ნოყიერი ნიადაგი, რომელიც გაიშლებოდა დაბლობზე ან მდინარის ნაპირებზე, ან შუაგულში და ეს იყო კარგი ადგილი იქაური გლეხებისთვის, რადგან ამ მიწაზე მოჰყავდათ სიმინდის მოსავალი. ვთქვი, რომ ეს ფაქტი ფილმის საფუძვლად გამოდგებოდა. ნუგზარმა მითხრა, მხატვრული ფილმისთვის ცოტა გართულდებაო.
ცოტა ხნის შემდეგ სცენარზე მუშაობა დავიწყეთ და მოვიგონეთ სამი პერსონაჟი – ბაბუა, გოგონა და ახალგაზრდა კაცი, რომელიც არაკლასიკურ სამკუთხედს შეკრავდა. სიმინდის კუნძული, სადაც ფილმში მოქმედება ხდება, გარკვეულწილად სამყაროს მინი მოდელია. კუნძული გაზაფხულზე ჩნდება, ასრულებს თავის მისიას და შემოდგომის წყალდიდობების შემდეგ ისევ მდინარეს მიაქვს.
ბაბუის როლს თურქი მსახიობი, ილიას სალმანი თამაშობს, გოგონას როლს – მარიამ ბუთურიშვილი, რომელიც გორის რაიონის სოფელ საქაშეთიდანაა. ჩაკეტილი ბავშვია. მისი შინაგანი ბუნება, უკონტაქტობა და მორიდება ამ გმირის ხასიათთან ძალიან ახლოს იყო. თავის როლს ძალიან კარგად გაართვა თავი. მან უკვე მიიღო აღიარება მსოფლიოს ცნობილი გამოცემებისგან. რეალურად მართლა გმირობა ჩაიდინა, რადგან ფაქტობრივად შეუძლებელი შეძლო. ეს გოგო აუცილებლად წინ წავა. მისი სოფელი ცხინვალთან ახლოსაა. სრულიად შემთხვევით ვიპოვეთ. გვქონდა ფოტო, მაგრამ არ ვიცოდით, ვინ იყო. დიდი სამუშაო ჩავატარეთ, რომ მისთვის მიგვეგნო.
– გმირობაში მორიდებული, სოფლელი გოგონასთვის თამამ სცენას გულისხმობთ?
– დიახ.
– თურქი მსახიობი რატომ აირჩიეთ როლზე, ის უფრო მიამგვანეთ აფხაზს, ვიდრე ქართველი?
– რატომ უნდა ჰგავდეს ვინმე ვინმეს?! ამ ფილმში ქართულ–აფხაზური თემა მხოლოდ ფონია, მთავარი სხვაა. მსგავსებას არ ვეძებდი. მინდოდა, სრულიად სხვა რამე მომეტანა ეკრანზე. არ არის აუცილებელი, ჩემი სათქმელი ყველამ გაიგოს. ფილმში არის ჩემი მთავარი მესიჯი, რომელიც ზოგმა გაიგო, ზოგმა – ვერა.
– თქვენს ოჯახზე გვიამბეთ.
– მყავს მეუღლე და შვილები, მაგრამ პირადზე საუბარი არ მინდა, რადგან არ მინდა, ესეც საზოგადოების განსჯის საგანი გახდეს.

ბმული - http://sana.ge/address/news/cat/5471/id/326002/გიორგი%20ოვაშვილი:%20"მადლობა%20ყველას,%20ვინც%20ჩემს%20ფილმს,%20"სიმინდის%20კუნძულს",%20ლანძღავს!"

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიორგი ოვაშვილი   Mon Feb 09, 2015 2:18 pm

ლელა ჯიყაშვილი

ვინ შეასრულებს ზვიად გამსახურდიას როლს?

09-02-2015

ცოტა ხნის წინ ქართველი რეჟისორები ზაზა ურუშაძე და გიორგი ოვაშვილი კინომოყვარულთა ყურადღების ცენტრში მოექცნენ. მათ შეძლეს და გაარღვიეს თითქოსდა ჩაკეტილი სივრცე და ევროპაში პრესტიჟული პრიზის ნომინანტები გახდნენ. საქართველოში ეს წარმატება იმით აღინიშნა, რომ ორივეს ხელოვნების ქურუმის წოდება მიანიჭეს.

არ ვიცი, რეჟისორი გიორგი ოვაშვილი ოდესმე იფიქრებდა თუ არა, რომ საქართველოს ხელოვნების ქურუმი გახდებოდა... თუმცა დაბეჯითებით იცის, რომ უნდა ქართველი რეჟისორი იყოს, საქართველოსთვის გადაიღოს და საქართველოს სახელით წარდგეს უცხოელი მაყურებლის წინაშე, რაც გადაულახავ პრობლემად რჩება...

გიორგი ოვაშვილი ახალი ფილმის გადაღებას აპირებს. ფილმს "ხიბულა" ერქმევა და ზვიად გამსახურდიას ცხოვრების უკანასკნელი პერიოდის ამბებზე დაყრდნობით იქნება გადაღებული...

- ფილმის პროექტი ხანგრძლივი მუშაობის შემდეგ დავასრულეთ. გადავედით დაფინანსების ყველაზე რთულ ეტაპზე. გვყავს გერმანელი, ფრანგი, ესპანელი, ყაზახი კოპროდიუსერები, რომლებიც დააფინანსებენ ფილმის ბიუჯეტის 80%-ს. "ხიბულა" საერთაშორისო პროდუქტი იქნება, როგორიც არის "სიმინდის კუნძული"... უბრალოდ, საჭირო იყო საქართველოსგან დაფინანსების 20% მოგვეპოვებინა - ქვეყნისგან, რომელიც იქნებოდა კიდეც ფილმის მთავარი მწარმოებელი. პროექტი შევიტანეთ კონკურსზე საქართველოს ეროვნულ კინოცენტრში და ვერ გადალახა პირველი ტურიც კი... ახლა ან ერთი წელი უნდა ველოდოთ შემდეგ შანსს, ან მოვიძიოთ სხვა საშუალება ფილმის გადასაღებად. ამიტომ იძულებული ვარ, სხვა ქვეყანას მივმართო დაფინანსების თხოვნით და "ხიბულა" გადავიღო როგორც არაქართული ფილმი.

- შეიცვლება ფილმის თემატიკა?
- თემატიკა არა. შეიცვლება გადასაღები ადგილი, ჩვენი ქვეყნის გეოგრაფიის გათვალისწინებით, შეიძლება თურქეთის მთიანეთში მოვძებნოთ სამეგრელოს მსგავსი გარემო. შეიძლება სხვა ქვეყანაშიც მოვიძიოთ გადასაღები სივრცე.

- რატომ არ იყო საინტერესო ეს პროექტი კინოცენტრისთვის?
- მაქვს ოფიციალური საექსპერტო კომისიის დასკვნა, რომლის გაცნობის შემდეგ გამიჩნდა აზრი: ყველა წევრის შეფასება უცნაურად ჰგავს ერთმანეთს, რაც გაფიქრებინებს, რომ კოლექტიური აზროვნების შედეგია. არადა, მათ ცალ-ცალკე უნდა ემუშავათ საკონკურსო პროექტებზე... ისინი წერენ, რომ სცენარი სუსტია და ამბავი არ არის საინტერესო... ეს ჰგავს მცდელობას, ბოლომდე გაანადგურონ რაღაც...

ეს ვარაუდებია და არ მინდა ვარაუდებზე ავაგო მსჯელობა... ბიუჯეტის 80% მოგვაქვს, 20%-ს არ გვაძლევენ... ეს წარმოუდგენელია! გიორგი ოვაშვილს უნდა იყოს ქართველი რეჟისორი, ქართულ ფილმს იღებდეს და საქართველოში მუშაობდეს. ის ერთი იდეისთვის იბრძვის: გააკეთოს თავისი საქმე და საქართველოს სახელით. ვისთვისაც ეს სიტყვები ლოზუნგია, მათთვის სამშობლოც ლოზუნგია, სხვა არაფერი...

- ფილმის სცენარი რა პერიოდს მოიცავს?
- დამოუკიდებელი საქართველოს რესპუბლიკის პირველი პრეზიდენტის ბოლო 50 დღეს ეხება, თუმცა, ფილმში არ ვნახავთ დასასრულს. ჩვენ იქამდე მივიყვანთ ამბავს, რის მერეც მაყურებელი თავად გააგრძელებს მას.
მე ვყვები ლიდერზე, რომელიც კარგავს ძალაუფლებას და რჩება საკუთარ თავთან მარტო. ამას ნაპოლეონის მაგალითზე გავაკეთებ, სტალინის თუ სხვა ლიდერის მაგალითებზე, ჩემი გადასაწყვეტია... ეს არის ფილმი, სადაც პრობლემაზე ვსაუბრობ ზვიად გამსახურდიას მაგალითზე. ფილმში მას სახელსაც კი არავინ ეძახის. ის არის "ბატონი პრეზიდენტი". ჩვენ არც ის გვაინტერესებს, მისი გარემოცვის თითოეულ წევრს რა ჰქვია, ჩვენ მოვლენის არსი გვაინტერესებს.

- გყავთ არჩეული მთავარი პერსონაჟის როლის შემსრულებელი?
- გმირი წარმოსახვაში მყავს, მერე ვიწყებ ზუსტი სახის ძიებას. ამჟამად მიმდინარეობს მოლაპარაკება დანიელ

მსახიობ მედს მიკელსენთან, რომელსაც მაყურებელი იცნობს სხვადასხვა ფილმით, მათ შორის "მონადირით". სიამოვნებით ვათამაშებდი ამ როლს ჟან რენოსაც... თუმცა, ჩვენ ვეძებთ. შეიძლება გამოჩნდეს არაპროფესიონალიც...

- აღარ არსებობს შანსი, რომ "ხიბულა" ქართულ ფილმადაც დარჩეს?
- არა ვარ დარწმუნებული, რომ საქართველოში ვიპოვით კერძო პირს, ინვესტორს, რომელიც ფულს ჩადებს კინოს გადაღებაში...

P.S. გიორგი ოვაშვილთან საუბრისას ვახსენე სახლი ხიბულაში, რომელიც მიტოვებული და გაპარტახებულია. "არადა, ეს სახლი უნდა შეგვენახა, როგორც ძეგლი, იმის გასახსენებლად, რა არ უნდა გააკეთოს ერმა", - თქვა გიორგიმ.


ბმული - http://www.kvirispalitra.ge/kultura-da-shoubiznesi/24174-vin-sheasrulebs-zviad-gamsakhurdias-rols.html

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიორგი ოვაშვილი   Mon Mar 16, 2015 9:16 pm

გიორგი ოვაშვილის სიმინდის კუნძული


f.p. საღამო მშვიდობისა გიორგი, დიდი მადლობა მინდა გითხრა იმისთვის, რომ მიუხედავად მოუცლელობისა, დრო გამონახე ჩემთან სასაუბროდ. ფილმს, რომელზეც ახლა მუშაობ და რომლის გადაღებებიც სულ რამდენიმე დღის წინათ დასრულდა, „სიმინდის კუნძული“ ჰქვია. ფილმის პროექტმა 2012 წელს ეროვნული კინოცენტრის მიერ გამოცხადებულ კონკურსში გაიმარჯვა, შემდეგ კი „ევრიმაჟის“ დაფინანსებაც მიიღო. იქნებ იმაზე ვისაუბროთ, რა სირთულეები ახლდა დაფინანსების მოპოვებას ჯერ საქართველოში, მერე კი ევროპელი პარტნიორების ძებნისას?

ფილმის პროექტმა ეროვნული კინოცენტრის მიერ 2012 წელს გამოცხადებულ სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმების კონკურსში გაიმარჯვა. ჩვენ ერთი წლით ადრე, 2011 წელსაც ვმონაწილეობდით კონკურსში, მაგრამ გარკვეული მიზეზების გამო, მაშინ ბოლო წუთებში ფილმის ბიუჯეტისათვის საჭირო დაფინანსება ვერ მივიღეთ და ხელახლა მოგვიწია კონკურსში მონაწილეობის მიღება. ამჯერად გავიმართლა, კონკურსში გავიმარჯვეთ, მაგრამ მაინც ვერ მივიღეთ მთლიანად ის თანხა, რასაც ფილმის ბიუჯეტი მოითხოვდა და რაც კონკურსზე გვქონდა წარდგენილი. ამან გარკვეული სირთულეები შექმნა ჩვენი უცხოელი თანადამფინასებლებისთვისაც, რადგან ისინი თავიანთი მხრიდან ბიუჯეტს ჩვენი საბიუჯეტო წილის მიხედვით აწყობდნენ; და როცა ჩვენი ბიუჯეტი საჭიროზე ნაკლები აღმოჩნდა, გარკვეული პრობლემები ხელახლა დაიწყო და გარკვეულწილად დამატებითი სერიოზული სამუშაოების ჩატარება დაგვჭირდა, რათა შეგვენარჩუნებინა კოპროდუქცია, დაგვერწმუნებინა ჩვენი პარტნიორები, რომ მომავალში ჩვენ შევძლებდით ჩვენი წილი ბიუჯეტის შევსებას.

ეს სულაც არ არის მარტივი, როცა საქმე დიდ ევროპულ კოპროდუქციას ეხება. ამ ფილმში, საქართველოს გარდა, როგორც თანადამფინანებელი, ჩართულია გერმანული, ფრანგული, ჩეხური მხარე, შვეიცარული ფონდი, ყაზახეთი და ბოლოს „ევრიმაჟი“, ევროპის საბჭოს კინოს მხარდამჭერი ფონდი. ჩვენ ძალიან გრძელი და რთული გზის გავლამ მოგვიწია ფილმის ბიუჯეტის ჩამოსაყალიბებლად, დიდი სირთულეების გადალახვა მოგვიხდა, ყველაფერი დროში გაიწელა, რაც, რა თქმა, უნდა ძალიან ხელისშემშლელი იყო.

f.p. ამ შემთხვევაში ბიუროკრატიულ სირთულეებსაც გულისხმობ?

ეს არ იყო მხოლოდ ბიუროკრატიული სირთულეები. მე ვერ დავარქმევ ბიუროკრატიულ სირთულეს იმ ფაქტს, როდესაც ფილმის პროექტი არასაკმარის დაფინანსებას იღებს, თუნდაც ეროვნული კინოცენტრის მხრიდან; იღებ თანხას, რომელიც რეალურად საბოლოო ჯამში ფილმის ბიუჯეტის დაახლოებით ოც, ოცდაორ პროცენტს შეადგენს, რაც იმას ნიშნავს, რომ დაფინანსების 80 პროცენტი საიდანღაც უნდა მოიპოვო. ეს პრინციპში ძალიან რთულია. როცა დაფინანსების თუნდაც 50 პროცენტს ან მეტს ფლობ, გაცილებით ადვილია დამატებითი დაფინანსების მოპოვება. ჩვენს შემთხვევაში კი უნდა დაარწმუნო, დააჯერო უცხოელი, ევროპელი პარტნიორები იმაში, რომ იმ ოცი პროცენტითაც კი, რითაც შენ მათთან ფინანსურ ურთიერთობაში შედიხარ, ფინანსების გარდა, პროექტში მიიტან გაცილებით მეტს, საბოლოო ჯამში შენ მათ ხარისხიან პროდუქტს მიაწოდებ. ეს ძალიან რთული პროცესია. ახალს არაფერს ვამბობ, ეს ბევრმა იცის, რომ ძალიან ძნელია ევროპელი პარტნიორების დარწმუნება იმაში, რომ შენ კარგი ბიჭი ხარ, და მარტო კარგი ბიჭობა მათ დასარწმუნებლად არ კმარა.

f.p. უცხოელ პარტნიორებთან ურთიერთობისას, მათ დასარწმუნებლად ის თუ დაგეხმარა, რომ შენ წარმატებული ფილმის რეჟისორი ხარ? შენი პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი „გაღმა ნაპირი“ სხვადასხვა კინოფესტივალის გამარჯვებული გახდა და ევროპული კინოაკადემიის პრიზზეც იყო ნომინირებული…

მინდა გითხრა, ნდობის მოპოვების თვალსაზრისით, ჩემი წინა ფილმი იყო გადამწყვეტი ფაქტორი, რის გამოც ევროპელი პარტნიორები თანამშრომლობაზე წამოვიდნენ. შეიძლება ითქვას, პროექტისადმი ნდობის საერთო წილის თვალსაზრისით, ჩემს წინა ფილმს 60, 70 პროცენტი ეკუთვნის, შემდეგ იყო სცენარი, რომელიც ასევე მნიშვნელოვანი ფაქტორია პარტნიორებთან ურთიერთობისას, და ასევე რეჟისორი, ვინ იღებს ფილმს. სწორედ ამ ფაქტორების ერთობლიობამ მოგვცა საშუალება გვეპოვა თანადამფინანსებლები.

f.p. ეს შენი მეორე ფილმია რომლის სცენარიც ნუგზარ შატაიძესთან ერთად დაწერე. როგორ გაჩნდა სცენარის იდეა, საიდან წამოვიდა იმპულსი?

ჯერ კიდევ არ იყო დასრულებული „გაღმა ნაპირზე“ მუშაობა, როცა მე და ბატონმა ნუგზარმა დავიწყეთ ფიქრი, თუ რა შეიძლებოდა ყოფილიყო ჩვენი შემდგომი ერთობლივი პროექტი. ამ ადამიანთან მუშაობა იმდენად კომფორტული იყო ჩემთვის, რომ უკვე მაშინვე დარწმუნებული ვიყავი, რომ მასთან თანამშრომლობას აუცილებლად გავაგრძელებდი. ძალიან ბევრს ვსაუბრობდით იმაზე, რა თემაზე უნდა გადაგვეღო ჩვენი შემდეგი ფილმი. მერე ბატონმა ნუგზარმა მიამბო რეალური ისტორია, თუ როგორ ცდილობდნენ გაზაფხულობით სამეგრელოში გლეხები, მდინარე ენგურის მიდამოებში დაესაკუთრებინათ მიწის ის პატარა ნაგლეჯები, რომლებიც ენგურს მთებიდან ჩამოჰქონდა. გაზაფხულობით ენგურს ნოყიერი ნიადაგი კავკასიის მთებიდან მოჰქონდა და სანაპიროსთან პატარა კუნძულებად ლექავდა. გლეხებისათვის ეს იყო ძალიან კარგი საშუალება ნოყიერ ნიადაგზე ერთი წლით მაინც სიმინდის კარგი მოსავალი მოეყვანათ. რადგან სიმინდი თითქმის პურის ტოლფასია, ამ ამბავში გარკვეული სიმბოლური მომენტიც იყო. შემდეგ ისევ დგებოდა წვიმების სეზონი და ეს მიწა მდინარეს უმეტესად უკან მიჰქონდა. ასე რომ, რაღაცნაირად ბუნება თუ უზენაესი ჩუქნიდა ადამიანებს მიწას, რათა მათ სარჩო მიეღოთ და შემდეგ ისევ უკან ართმევდა, რათა ახლა სხვებისთვის მიეტანა. მიწის, მდინარის, ბუნების ეს სიმბოლური კავშირები ადამიანთან ჩვენთვის იმის საფუძველი გახდა, რომ შეგვეთხზა ამ ამბისაგან მხატვრული ისტორია, რომელიც შეიძლებოდა ფილმი გამხდარიყო. ბატონ ნუგზარს ვუთხარი, – რა კარგ რამეს მიყვებით, რა საინტერესოა, მოდი ვეცადოთ, აქედან მხატვრული ფილმი გავაკეთოთ-მეთქი. ბატონმა ნუგზარმა ჯერ ეჭვის თვალით შემომხედა და მითხრა, – აქედან შეიძლება დოკუმენტური ფილმი გავაკეთოთ, მხატვრული არ გამოვაო. მაგრამ ცოტა ხნის შემდეგ თვითონვე მითხრა, – მოდი, შევეცადოთ მხატვრული ფილმი გავაკეთოთ ამ ამბისგანო. მერე გაჩნდნენ ფილმის პერსონაჟები: მოხუცი კაცი; მოდი, მოხუცს ჰყავდეს ვინმე, ვინ უნდა ჰყავდეს – ალბათ პატარა შვილიშვილი; გოგო თუ ბიჭი? ალბათ გოგო და ა.შ. ასე გაჩნდა ისტორია, რომ მოხუცი საზღვართან ცხოვრობს, რომ იქ კონფლიქტია, არსებობს ორი დაპირისპირებული მხარე, რომელიც გარკვეულ ფონს ქმნის და აძლიერებს მთავარი ამბის სიუჟეტურ ხაზს, რომელიც კუნძულზე ხდება. ასე ნელ–ნელა შეითხზა ეპიზოდები, შეიქმნა ისტორია. სამწუხაროდ, პირველი მონახაზის გაკეთების შემდეგ მოხდა ისე, რომ ბატონმა ნუგზარმა დაგვტოვა. ამის შემდეგ მე ძალიან დიდი დეპრესია მქონდა, მივხდი, რომ ამ სამუშაოს მარტო ვეღარ გავაგრძელებდი, იმიტომ, რომ მთავარი საყრდენი გამომეცალა. მივატოვე სცენარი და სხვა სცენარებზე დავიწყე მუშაობა, თუმცა ეს სცენარი ყოველთვის მახსოვდა და რაც დრო გადიოდა, უფრო ვხვდებოდი, რომ პირიქით, სწორედ ახლა უნდა მემუშავა ამ ამბავზე, არ მიმეტოვებინა ეს ისტორია. და ჩემს თავს ვუთხარი, – არა, ჯერ გავაკეთებ ამ ისტორიას და მხოლოდ ამ სცენარის შემდეგ ვიფიქრებ იმ ყველა დანარჩენ სცენარზე, რომელიც მზადაა.
სხვათა შორის, ჩემმა ფრანგმა პროდუსერმა მაშინ მითხრა, – არ იქცევი სწორად ამ სცენარს რომ უბრუნდები, ჯობს, იმ პროექტს მიხედო, რომელიც უკვე მზადაა და შანსიც დიდი გაქვს სწრაფად მიიღო დაფინანსება, შენ კი გინდა ძველ ისტორიას დაუბრუნდე, ყველაფერი ხელახლა დაიწყო, ეძებო ფინანსები, ამაზე რამდენიმე წელიწადს დაკარგავო. მაგრამ მე ვუთხარი, – მირჩევნია დავკარგო, ეს არის ჩემი ცხოვრების გარკვეული ეტაპი, რომელიც აუცილებლად უნდა გავიარო-მეთქი. მართლაც ასე მოხდა – სამი, ოთხი წელი დასჭირდა ამას. გიომის სიტყვები ამ მხრივ მართლაც გამართლდა, მაგრამ მე დღესაც ვთვლი, რომ სწორად მოვიქეცი, როცა ჩემი ცხოვრების არგავლილ ეტაპს დავუბრუნდი და დიდი წვალებით, დიდი სირთულეებით, მაგრამ მაინც გავიარე ჩემი გასავლელი გზა.

f.p. მე თვითონ წაკითხული მაქვს ფილმის სცენარი და მინდა გითხრა, რომ ძალიან მომწონს. რამდენადაც დაუმთავრებელ ფილმზე მხოლოდ სცენარის მიხედვით შემიძლია ვიმსჯელო, ვიტყოდი, რომ პერსონიფიცირებულია მდინარეც, კუნძულიც და მთავარ გმირებთან ერთად ისინიც ფილმის პერსონაჟებს წარმოადგენენ.

ეს ჩემი ერთ–ერთი მთავარი მიზანი იყო – ფილმის მთავარ გმირებთან ერთად კიდევ ყოფილიყვნენ მთავარი გმირები, მდინარე, კუნძული, ზოგადად ბუნება, რომელსაც ებრძვის ეს ადამიანი. მე არ ვიცი, რამდენად მოხდება ფილმში ამის რეალიზება, მაგრამ სცენარის დონეზე ამოცანა სწორედ ეს იყო, ადამიანის საპირწონედ მეორე მთავარი გმირი, ვინც მას უპირისპირდება, არის ბუნება, თავად კუნძული და მდინარე.

f.p. ბუნება, მდინარე, რომელიც ადამიანებს რაღაცას ჩუქნის და მერე ართმევს, რომ სხვებს მისცეს. მიწა, რომელიც არავის ეკუთვნის, ეს რემინენსაციაა საქართველოს უახლეს წარსულთან?

მე გამიჭირდება რაიმე კონკრეტული კომენტარის გაკეთება. ფილმის ისტორია, ბუნებრივია, მრავალ ასოციაციას იწვევს; გარემო, თავად ფილმის მოქმედების ადგილი, პერსონაჟები, ურთიერთდაპირისპირება. გეთანხმები იმაში, რომ გარკვეული ასოციაციები და სხვადასხვა ინტერპრეტაცია თავისთავად გაჩნდება, რაც ჩემთვის ძალიან სასიამოვნო იქნება, რადგან მე თავად არ მიყვარს რაღაცის დაკონკრეტება არც საუბარში, არც ურთიერთობაში. დაკონკრეტების გარეშე საუბარიც, ფილმიც, ხელოვნებაც, ჩემი აზრით, უფრო საინტერესოა.

f.p. სცენარში კარგად ჩანს, რამდენად მნიშვნელოვანია ფილმისთვის გამოსახულება, ვიზუალური თხრობა, შეგიძლია მითხრა, როგორ მიხვედი ოპერატორამდე, როგორ დაითანხმე ელემერ რაგალი, ემუშავა შენს ფილმზე?

მე უბრალოდ ასე მასწავლეს, რომ კინო ვიზუალური თხრობაა – ანუ გამოსახულება უნდა მოჰყვეს ამბავს. გამოსახულებამ უნდა მიიტანოს მაყურებლამდე ის განცდა, ინფორმაცია თუ ემოცია, რის თქმასაც რეჟისორი ცდილობს. ჩემთვის ეს პრინციპი, რასაც კინოსკოლაში მასწავლიდნენ, ბუნებრივ მდგომარეობად იქცა. ვთვლი, რომ კინოში ძირითადად ვიზუალურად, გამოსახულებით უნდა მოჰყვე ისტორიას. ამ ფილმშიც დიალოგი მინიმალურ დონეზეა დაყვანილი, თითქმის არ არის, მხოლოდ რამდენიმე ფრაზაა და ისიც იმიტომ, რომ ინფორმაციისთვის აუცილებელია, პერსონაჟმა რაღაც თქვას.
დავიწყებ იქიდან, რომ ვიზუალურ თხრობას დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებ, მომწონს რაღაცნაირი კლასიკური გამოსახულება, რომელიც ფორმაზე კი არის არის აგებული, არამედ უფრო რეალურ განცდაზე, ემოციაზე. მე ასეთი თხრობის მომხრე ვარ. ბევრი ამას ცოტა სკეპტიკურად უყურებს, ფიქრობენ, რომ რაღაც ფორმების ძიების დრო დადგა კინოში, და რომ კამერა რაც მეტს დარბის და ხელში ქანაობს, უფრო მეტი ფილოსოფია შეიძლება იყოს ამაში.

f.p. მე მგონი, დოგმა 95 სტილი უკვე წარსულის ფენომენია.

მე არასდროს ვყოფილვარ ამის მიმდევარი, ვერ ვღებულობ ამას, თუმცა ასეთი სტილით გადაღებულ კარგ ფილმებს სიამოვნებით ვუყურებ. მაგრამ ჩემი კინო ცოტა სხვანაირია. ოპერატორი მართლაც ძალიან დიდხანს ვეძებე, აქაც მყავდა ჩამოყვანილი რამდენიმე ძალიან კარგი, შესანიშნავი, მე ვიტყოდი, უმაღლესი დონის ოპერატორი. დავიწყე, მაგალითად, ფრედ კელემენით, ბელა ტარის ოპერატორით „ტურინულ ცხენში“. ჩვენი თანამშრომლობა გარკვეული მიზეზების გამო არ შედგა, ჩემი რაღაც შინაგანი პროტესტის გამო. მერე საუბარი მქონდა ასევე ძალიან კარგ ირანელ ოპერატორთან ტურა ჯასლანთან, რომელთანაც ასევე ვერ შედგა თანამშრომლობა. და რამდენიმე კიდევ ძალიან კარგ ოპერატორს შევხვდი. მათ სახელებს აღარ ჩამოვთვლი და საბოლოოდ მივხვდი, რომ მე რაღაცას ვეძებდი და ამიტომაც ვერ ვუთანხმდებოდი ვერავის. როგორც კი შევატყობდი ჩვენი ხედვების განსხვავებას, მაშინვე უარს ვამბობდი.
მაგრამ მგონია, რომ სწორად მოვიქეცი. შემდეგ მოვძებნე ელემერ რაგალი, რომელმაც იშტვან საბოსთან ერთად იმუშავა მის ბოლო ფილმზე. მე მას სრულიად არ ვიცნობდი – ერთადერთი, იშტვან საბოს ფილმი მქონდა ნანახი. და ერთ დღეს ვთხოვე ჩემს პროდუსერებს, გაეგოთ ჩემთვის მისი ტელეფონის ნომერი. გამიგეს. ავიღე ყურმილი და დავურეკე, – გამარჯობა, ბატონი რაგალი ბრძანდებით? იცით რა, მე გირეკავთ საქართველოდან და მინდა ჩემს ფილმზე იმუშაოთ-მეთქი. მე ყოველთვის ასე ვიქცევი. მერე თვითონ მიყვებოდა, – „როცა დამირეკე, მანქანაში ვიჯექი, შვებულებაში მიემგზავრებოდი; ვიღაც მეუბნება, – ჩემთან ფილმზე იმუშავეო; პირველი, რაც ვიფიქრე, მეგონა, ფარული კამერით მიღებენ და არ წამოვეგო ამ ხუმრობას-თქო“.
ძალიან კომფორტული იყო ჩემთვის ბატონ რაგალისთან მუშაობა, იმდენად მაღალი კლასის პროფესიონალია, არა მარტო გამოცდილებისა და ასაკის გამო; აზროვნებით, თავიდან ფეხამდე, ყველაფრით პროფესიონალია. გადაღებების პერიოდი ძალიან რთული იყო და არ ვიცი, რაგალი რომ არ ყოფილიყო, რა მოხდებოდა.

f.p. ფილმის გადაღება რამდენიმე ეტაპად მიმდინარეობდა. რას მეტყოფოტოდი გადამღები ჯგუფის შესახებ,რომელიც ინტერნაციონალური იყო?

ჯგუფი მართლაც ინტერნაციონალური იყო, 13 სხვადასხვა ეროვნების წარმომადგენელი მუშაობდა გადაღებაზე. მე ყოველთვის იმის მომხრე ვარ, ფილმი განსხვავებული კულტურის, მენტალობის, რელიგიის ადამიანებმა გააკეთონ. ეს კიდევ უფრო მარწმუნებს იმაში, რამდენად უნიკალური ფენომენია კინო. იგი ერთმანეთთან აკავშირებს სრულიად განსხვავებულ რეალობაში მცხოვრებ ადამიანებს, რომლებიც ერთად ქმნიან კინოენას. ამ დროს ვხვდები, რომ მიუხედავად ფორმალური განსხვავებისა, ადამიანები ერთნი ვართ. ეს არ იყო ჩემთვის პირველი ინტერნაციონალური ჯგუფი, მე წინა ფილმზეც ასე ვიმუშავე, მაგრამ ახლა კიდევ უფრო დიდი სიამოვნება მივიღე მრავალეროვნულ გადამღებ ჯგუფთან მუშაობით. ვფიქრობ, რომ ასეთმა მუშაობამ ძალიან გაამართლა და ალბათ მომავალშიც არასდროს ვიტყვი უარს ინტერნაციონალურ ჯგუფთან მუშაობაზე. თან მე სრულიად უცნობ ადამიანებს, იმის მიხედვით, ვის რა გაუკეთებია კინოში, ყოველგვარი ცერემონიის გარეშე ვიწვევ ხოლმე ჩემთან სამუშაოდ. შემიძლია უბრალოდ ავიღო ტელეფონი დავურეკო და ვუთხრა, – გამარჯობა, ესა და ესა ვარ და, მინდა ჩემთან ერთად იმუშაოთ…

f.p. მე ვიტყოდი, ერთ–ერთი აუცილებელი თვისება, რაც რეჟისორს უნდა ჰქონდეს, ადამიანებთან ურთიერთობის უნარია…

სხვათა შორის, შეთავაზების ასეთი ფორმის მიუხედავად, მე არასდროს არავისგან მიმიღია უარი, მიუხედავად იმისა, რომ მათ არ იციან ვინა ვარ, რომელი ქვეყნიდან მოვდივარ და ა. შ.
თვითონ ის მომენტი, რომ ვიღაც გადარეული საიდანღაც რეკავს და ამბობს, მე ვნახე შენი ფილმი და აუცილებლად მინდა შენთან მუშაობა, ჯადოსნურად მოქმედებს ადამიანებზე, ყოველ შემთხვევაში, მე უარი არასდროს მიმიღია.

f.p. მსახიობები როგორ იპოვე? კარგად მახსოვს, როგორ ეძებდი გოგონას მთავარი როლისთვის; ბაბუის როლის შემსრულებელ მსახიობ ილიას სალმანს როგორ მიაგენი?

ფილმში ცოტა პერსონაჟია, ორი მთავარი როლია, მესამე კიდევ, ასე ვთქვათ, დამხმარე როლი. დანარჩენი პერსონაჟები მხოლოდ ეპიზოდებში ჩნდებიან. კასტინგი ჩემთვის ყოველთვის ძალიან მნიშვნელოვანია და ამიტომ საკმაოდ დიდი დრო დავუთმე, დაახლოებით ორი წელი. ვერ ვპოულობდი გოგონას, ვერ ვპოულობდი მოხუცს, ბევრჯერ მივადექი კედელს, როცა ვამბობდი, ვერ ვპოულობ, არ არსებობენ ასეთი ადამიანები. და მერე შარშან ავსტრალიაში ჟიურის წევრი ვიყავი აზია-წყნარი ოკიანიის კინოაკადემიის პრიზების გაცემაზე. იქ ნომინირებული იყო ერთი თურქული ფილმი, რომელმაც საოცარი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე. ფილმში ერთ-ერთ მთავარ როლს თურქი მსახიობი ილიას სალმანი ასრულებდა. მისმა ოსტატურმა თამაშმა ძალიან მომხიბლა. ეს გახდა მიზეზი მისი ჩემს ფილმში მთავარ როლზე მოწვევისა.გოგონაც სრულიად შემთხვევით ვიპოვე, უფრო სწორედ ჩემი მეგობარი წააწყდა ფოტოს ინტერნეტში, გამომიგზავნა და მითხრა, – ვიცი, რომ ბევრი გოგონა ნახე უკვე, იქნებ ამ ფოტომაც დაგაინტერესოსო. მართლაც მანამდე კასტინგისთვის 5 000 გოგონა ვნახე და ვერაფრით ვიპოვე ის, ვინც მინდოდა. ამ ფოტოს ნახვის შემდეგ კი ძებნა შევწყვიტე და გადავწყვიტე მეპოვნა ფოტოზე გამოსახული გოგონა. ფოტოს ეტყობოდა, რომ რამდენიმე წლის წინათ იყო გადაღებული. დავიწყეთ იმ ფოტოგრაფის ძებნა, ვინც გადაიღო. ბოლოს გავიგეთ ვინც იყო, დავუკავშირდი და სასწრაფოდ შეხვედრა ვთხოვე. ვუჩვენე ფოტო, მაგრამ მას არ ახსოვდა, ვინ იყო სამი წლის წინათ გადაღებულ სურათზე გამოსახული გოგონა. მხოლოდ ის გაიხსენა, რომ ფოტო ვარძიაში, რომელიღაც სახალხო თუ რელიგიურ დღესასწაულზე იყო გადაღებული. გოგონას ძებნა ასეთი პრინციპით დავიწყეთ, თუ ფოტო ვარძიაშია გადაღებული, გოგონაც სადღაც იმ რეგიონში უნდა ცხოვრობდეს. დავუკავშირდით იმ რეგიონის პოლიციის სამმართველოს, გავუგზავნეთ ფოტო და ძებნაში ჩავრთეთ ყველა, ვისაც თეორიულად შეიძლებოდა სცოდნოდა, ვინ იყო გოგონა. ჯგუფურ ფოტოზე მოვძებნეთ ადამიანები, დავუკავშირდით მათ, facebook-ზე გამოვაქვეყნეთ. უამრავი ადამიანი გამოგვეხმაურა; გვწერდნენ, რომ გოგონა შეიძლება ყოფილიყო ესა და ეს. ორი სამი დღის შემდეგ გამოგვეხმაურა ერთი და გვითხრა, რომ გოგონა ლატალში, მონასტერში ცხოვრობს. დავუკავშირდით მთელ სოფელს, გავუგზავნეთ გოგონას ფოტო, ორი დღე აჟიოტაჟში ვიყავი, რომ გოგონა ბოლოსდაბოლოს ვიპოვე და სვანეთში წასასვლელად ვემზადებოდი, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ეს ის გოგონა არ იყო. ამასობაში გავიდა ექვსი დღე. ჩემს თავს ვუთხარი, თუ მეშვიდე დღესაც ვერ ვიპოვი, გოგონას ძებნას თავს დავანებებ–მეთქი. სწორედ მეშვიდე დღეს ფოტოს გვერდით, რომლითაც ჩვენ გოგონას ვეძებდით, ახალგაზრდა ფოტოგრაფი ქალი დებს ფოტოს და ამბობს, მე მგონი, ეს არის გოგონა, რომელსაც თქვენ ეძებთ. მაგრამ გოგონა ფოტოზე ძალიან პატარაა. დავიწყე ამ ორი ფოტოს შედარება, დიდ მსგავსებას ვერ ვპოულობდი, მაგრამ რაღაცები დაემთხვა. ვეკითხები ფოტოგრაფს, რა ჰქვია გოგონას. სახელი არ ახსოვდა, მაგრამ გაიხსენა, რომ ფოტო 2008 წელს ცხინვალთან ახლოს ერთ სოფელში გადაიღო, ომის დროს. იმავე ღამეს ტელეფონით დავრეკე სოფელში, ყველა გავაღვიძე, დავუკავშირდი სკოლის დირექტორს, ვუთხარი, – გიგზავნით ფოტოს და უნდა მითხრათ, ეს გოგონა თქვენს სკოლაში სწავლობს თუ არა–მეთქი. დუმილი, ისევ დავრეკე; მითხრა, – კი, სწავლობს ჩემს სკოლაში, მაგრამ მე არ ვიცი თქვენ ვინ ხართ, ბავშვს რატომ ეძებთ, ვერ გეტყვით სახელს. ვუთხარი მშობლებთან დამაკავშირე მეთქი. შევთანხმდით იმაზე, რომ დილით მშობლებს გაგვაცნობდა. დილაუთენია ჩავედი სოფელში, მშობლები სკოლაში დამხვდნენ, ვნახე გოგონა, რომელიც ფოტოებისგან განსხვავებულად გამოიყურებოდა, უკვე გაზრდილიყო, მაგრამ მაინც ის იყო, ვისაც ამდენ ხანს ვეძებდი.

f.p. გოგონა სცენარის მიხედვით ფილმშიც იზრდება, არა?

გოგონა გადაღებების პერიოდშიც გაიზარდა, შეიცვალა, შეიძლება ფილმში მართლაც ძალიან რეალურად ჩანდეს, როგორ იზრდება.

f.p. ფილმის გადაღებები მთლიანად დასრულდა?

ფილმის გადაღებები დასრულდა, დაგვრჩა მხოლოდ პროლოგისთვის გადასაღები მცირე ეპიზოდი, მსახიობების გარეშე, რომელსაც უახლოეს დღეებში გადავიღებთ. უკვე ვემზადებით ეპიზოდის გადაღებისთვის.

f.p. გიორგი, ფილმის პროექტზე მუშაობის პროცესში ყველაზე სასიამოვნო რომელი ეტაპია – სცენარზე მუშაობა, ლოკაციის ძებნა, გადაღების პროცესი თუ მონტაჟი? არსებობენ რეჟისორები, რომლებიც უპირატესობას მონტაჟს ანიჭებენ და ამბობენ, რომ გადაღება ყველაზე რთული პროცესია მათთვის, ხოლო მონტაჟი ყველაზე სასიამოვნო, და რომ ფილმი სამონტაჟო მაგიდაზე იქმნება…
დაუფიქრებლად შემიძლია გითხრა, რომ ჩემთვის ყველაზე საინტერესო პროცესი გადაღების პროცესია. ყველაზე რთული პროცესი, მაგრამ ყველაზე სასიამოვნო. ყველაზე მტანჯველი მომენტი მართლაც არის გადაღების პროცესი, როცა რეალურად იტანჯები, მაგრამ მაინც მომწონს ეს ტანჯვა; რაღაც მაზოხისტურია ამაში, როცა ყველაზე მეტად იტანჯები და მოგწონს ეს ტანჯვა.

f.p. მონტაჟზე როგორ მუშაობ, შენს მემონტაჟესთან ერთად აკეთებ ფილმის საბოლოო ვერსიას?

ძირითადად ასე ვიქცევი – ვაკეთებ რეჟისორის ვრცელ ვერსიას, ვარჩევ ჩემთვის საუკეთესო დუბლებს, თვითონ ვალაგებ ისტორიას, ეს ვერსია მიმაქვს ჩემს მემონტაჟესთან, რათა მივანიშნო, ვუჩვენო, საით მინდა წავიდე. მერე ის იწყებს მუშაობას; თითოეულ ეპიზოდზე იღებს ჩემს შენიშვნებს, რა მინდა უფრო მეტად გამოიკვეთოს; მერე მიდის განხილვა, მაჩვენებს თავის ვერსიას, რაღაცას კიდევ ვასწორებთ და ასე შემდეგ. შემდეგ უკვე მთელ ფილმზე ასე ხდება, ჩემი ვრცელი ვერსიიდან კეთდება უფრო მოკლე ვერსია და ასე თანდათან ვწურავთ ყველაფერს, რომ რეალურ კონდიციამდე მივიდეთ – ფილმი არ იყოს გადამღლელი, არ იყოს ზედმეტი კადრები და არც რაიმე დააკლდეს.

f.p. როდის დასრულდება ფილმი საბოლოოდ?

ჩემი გეგმის მიხედვით, მარტში უნდა დასრულდეს. თბილისში ჩამოვა ჩემი მემონტაჟე და აქ ვიმუშავებთ. რაც შეეხება პოსტპროდუქციას, ნაწილობრივ – პრაღაში, ნაწილობრივ ლაიფციგში გაკეთდება.

f.p. ფილმი ამის შემდეგ ალბათ საფესტივალო ცხოვრებას დაიწყებს. საქართველოში როდის გამოვა ეკრანებზე?

ვფიქრობ, სექტემბრის ბოლოს, ოქტომბრის დასაწყისში.

f.p. გიორგი, ძალიან დიდი მადლობა საუბრისთვის, წარმატებებს ვუსურვებ ფილმს, ვგულშემატკივრობ და სხვა ქართველ მაყურებელთან ერთად ველოდები პრემიერას.

დიდი მადლობა, მეც წარმატებებს გისურვებ…


დინარა მაღლაკელიძე


ბმული - http://filmprint.ge/site/rubrics/გიორგი-ოვაშვილის-სიმინდი/

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4150
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიორგი ოვაშვილი   Thu May 28, 2015 7:37 pm

ნინო ჩიმაკაძე

ძალაუფლება დაკარგული ხელისუფალი -
გიორგი ოვაშვილი ახალ ფილმზე მუშაობას იწყებს


„ხიბულა“ ასე ერქმევა გიორგი ოვაშვილის ახალ ფილმს, რომლის გადაღებებებიც, თუ ყველაფერი გეგმის მიხედვით წავიდა, მიმდინარე წლის ბოლოს უნდა დაიწყოს. ფილმი რამდენიმე ქვეყნის კო პროდუქცია იქნება და მისი სიუჟეტის ინსპირაცია დამოუკიდებელი საქართველოს პირველი პრეზიდენტის, ზვიად გამსახურდიას ისტორია იყო. რა ცვლილებები განიცადა სცენარმა დროთა განმავლობაში და შესაძლებელია თუ არა საქართველოში კინოინდუსტრიის ჩამოყალიბება, ამ და სხვა თემებზე „ლიბერალი“ გიორგი ოვაშვილს ესაუბრა:

ფილმი „ხიბულა“, როგორც თავადვე ამბობთ, ტრილოგიის მესამე ნაწილი იქნება, რომელიც 90-იანი წლების საქართველოს, კონფლიქტებსა და პოლიტიკურ ძვრებს ეხმიანება. რატომ დაგაინტერესათ ამ თემამ ისე, რომ სამი ფილმი მიგეძღვნათ?

ეს არის საქართველოს უახლოესი ისტორია, დამოუკიდებელი საქართველოს პირველი წლები, ერთ-ერთი ყველაზე რთული პერიოდი ჩვენი ქვეყნისთვის, თავისი შეცდომებით, პოზიტიური თუ ნეგატიური მხარეებით. ამ საკითხისადმი ყოველთვის მქონდა განსაკუთრებული ინტერესი. ეს თემა ჩემს თავში ვერ ამოვწურე. ჯერ ერთ ფილმში შევეხე, მეგონა ამით დავასრულებდი, მერე აღმოჩნდა, რომ კიდევ დამრჩა სათქმელი. შემდეგ „სიმინდის კუნძული“ გადავიღე, რომელმაც რაღაც ფორმით გააგრძელა თემა და ბოლოს, ლოგიკურად მესამე ფილმამდეც მოვედი. თუმცა ამ ფილმის იდეა ბევრად ადრე გაჩნდა და განიხილებოდა, როგორც დამოუკიდებელი პორექტი, მაგრამ საბოლოო ჯამში, როდესაც ყველაფერი დალაგდა, გამოჩნდა, რომ ეს უნდა ყოფილიყო ამ ტრილოგიის ფინალური ნაწილი, ერთი მთლიანი პროცესის შემადგენელი ნაწილი, რომელიც, ვფიქრობ, დაასრულებს, შეკრავს ჩემს დამოკიდებულებას ამ თემისადმი.

პროექტი განვითარებისთვის ჯერ კიდევ 2011 წელს კანის კინოფესტივალზე გქონდათ წარდგენილი. რა ცვლილებები განიცადა სცენარმა და რა სახით მოვიდა ის დღემდე? რა ისტორია იქნება ფილმში ასახული უფრო კონკრეტულად და შეიძლება თუ არა ვუწოდოთ მას ბიოგრაფიული ფილმი ზვიად გამსახურდიას შესახებ?

სცენარის წერა ჯერ კიდევ 2010 წელს ჰოლანდიელ სცენარისტ რულოვ იან მინებოსთან ერთად დავიწყე. მან მერე სიმინდის კუნძულზეც იმუშავა. მასალის კვლევაზეც ერთად ვიყავით წასულები იმ ადგილებში, საიდანაც ისტორია მოდის. ზუსტად ის გზა გავიარეთ, რომელიც თავის დროზე გამსახურდიამ გაიარა. ძალიან ბევრ ადამიანს შევხვდით, მოვიძიეთ ფაქტები, მოვისმინეთ ისტორიები. მე დიდ ხანს ვფიქრობდი, რომ ჯერ არ ვიყავი მზად ფილმზე მუშაობის დასაწყებად. რაღაც დროის შემდეგ, როცა უფრო ჩამოვყალიბდი და გარკვეული მოვლენებისგან დისტანცირება მოვახდინე, მივხვდი, რომ უკვე შემეძლო ამ თემაზე ფილმით საუბარი. ამის მერე სცენარის რამდენიმე ვერსია შეიქმნა და საბოლოოდ ერთ დასკვნამდე მივედი: თუ მანამდე ვფიქრობდი, მომეთხრო ისტორია კონკრეტულ ადამიანზე, კონკრეტულ პრეზიდენტზე და მისი ცხოვრების ბოლო დღეებზე, შემდეგ მივხვდი, რომ ასეთი კონკრეტიკა ნაკლებად საინტერესო იქნებოდა ჩემთვის, რადგან არ მინდოდა არც დოკუმენტური და არც ბიოგრაფიული ფილმის გადაღება. ბოლო პერიოდში სცენარმა აბსოლუტური ცვლილება განიცადა იმ მიმართულებით, რომ ის დასცილდა პერსონალურ ისტორიას და უფრო ზოგადი გახდა. რა თქმა უნდა, შესაძლოა ადამიანებმა რაღაც მსგავსებები აღმოაჩინონ ამ ისტორიაში, მაგრამ ჩვენი ამოცანა კონკრეტულად ზვიად გამსახურდიას ისტორიის მოყოლა აღარ არის. ის უბრალოდ სცენარის საფუძველი გახდა და მხატვრულ, განზოგადებულ ისტორიად იქცა. ამბავი, რომელიც აქ იქნება ასახული, კარგად ნაცნობია როგორც საქართველოს, ისე მსოფლიო ისტორიიდან ან თუნდაც დღევანდელი რეალობიდან. ეს არის ისტორია ადამიანზე, რომელიც ძალაუფლებას კარგავს და მის დაბრუნებას ცდილობს, მაგრამ ხვდება, რომ ეს შეუძლებელია, რადგან მას აღარ ჰყავს მხარდამჭერები. აქ იწყება, ჩემი აზრით, ყველაზე მთავარი - იმის კვლევა, თუ რა ხდება ამ დროს ადამიანში, როდესაც მისი ილუზორული სამყარო ინგრევა და ის აღარ არის ყოვლისშემძლე, როდესაც ის ხდება ჩვეულებრივი, გაშიშვლებული, რეალური ადამიანი, როგორიც თითოეული ჩვენგანია.

რაც შეეხება ფილმის ფინანსურ მხარეს, უცხოელი - კო პროდიუსერები უკვე გყავთ, თუმცა, პროექტმა ეროვნული კინოცენტრის წლევანდელ კონკურსში ფილმმა ვერ გაიმარჯვა. არადა, იმისთვის, რომ კო პროდუქცია შედგეს, ადგილობრივი დაფინანსებაც საჭიროა. თქვენ, როგორც ვიცი, მაინც გეგმავთ წელს გადაღებების დაწყებას. დაფინანსების ალტერნატიული გზა მოძებნეთ, თუ მხოლოდ უცხოური ფულით მოხდება ფილმის დაფინანსება?

მიუხედავად იმისა, რომ ისტორია არის ქართული, ქართველია რეჟისორი, მსახიობები და ა.შ. თუ შენ არ გაქვს მხარდაჭერა შენი ქვეყნიდან, მაშინ ქვეყანა კო პროდუქციის ნაწილი ვეღარ ხდება. ჩვენ გვყავს გერმანელი, ფრანგი, ყაზახი და ესპანელი თანაპროდიუსერები. მნიშვნელოვანი თანამონაწილე იქნება ასევე გერმანული ZDF/ARTE. ამ ეტაპზე ჩვენ მაინც ვცდილობთ რაღაცა ტიპის ქართული დაფინანსების მიღებასაც. ცხადია, ეს არ ეხება ეროვნულ კინოცენტრს, სადაც თანხა კონკურსის წესით ვერ მივიღეთ. სხვა გზების მოძიებას ვცდილობთ და იმედი გვაქვს, არ მოგვიწევს ლოდინი და წლის ბოლოს შევძლებთ გადაღებების დაწყებას. არის გარკვეული პოზიტიური სიგნალები, ჯერ მოლაპარაკებების პროცესში ვართ და გადაწყვეტილი არაფერია, ამიტომ დეტალებზე ვერ ვისაუბრებ.

ფილმის ბიუჯეტი 1მილიონ 700 ათასია. ფარავს თუ არა ძირითად ხარჯებს უცხოელი პროდიუსერებისგან უკვე მოპოვებული თანხა? რა რაოდენობა გჭირდებათ საქართველოდან?

საქართველოში ბიუჯეტის 20 პროცენტის დაფინანსებას ვეძებთ. ეს საშუალებას მოგვცემს, რომ ქვეყანა გახდეს მთავარი პროდიუსერი და ფილმმა მიიღოს ქართული ფილმის სტატუსი. დანარჩენი თანხა უკვე გვაქვს. უცხოელი პროდიუსერთა შორის იმაზე მეტი მსურველი გამოჩნდა, ვიდრე გვჭირდებოდა და ახლა ზოგიერთისთვის უარის თქმაც კი გვიწევს, რადგან ბევრი ხალხი ერთი პროექტში მეტ ენერგიას მოითხოვს და მეტი თავის ტკივილია.

გყავთ თუ არა შერჩეული მსახიობები?

ჯერჯერობით შერჩევის პროცესში ვართ, მოსამზადებელ სამუშაოებს ვატარებთ და ვფქირობ, აქტიურ კასტინგს დაახლოებით ერთ თვეში დავიწყებთ.

როდესაც პირველი ფილმი, „გაღმა ნაპირი“ გადაიღეთ, თანამედროვე ქართული კინოს შესახებ მსოფლიოში თითქმის არაფერი იცოდნენ. ახლა სიტუაცია ბევრად გაუმჯობესდა. როგორ აისახება საერთაშორისო აღიარებები ახალ პროექტებზე და რა შეიცვალა თქვენთვის ამ პერიოდის მანძილზე?

წარმატებასთან ერთად, ცხადია, ინტერესი იზრდება და ეს ბუნებრივია. თუმცა ამის მიღწევა არ იყო ადვილი, რადგან რეჟისორების ახალი თაობა რეალურად რაღაცის გამგრძელებელი კი არ აღმოჩნდა, ისინი იძულებული გახდნენ, ცარიელ ნიადაგზე შეექმნათ თავიანთი საყრდენები. ეს ახალი სიცოცხლე და აღიარებები, რა თქმა უნდა, ხელს უწყობს ახალ რეჟისორებს, ახალ პროექტებს. ახლა ეს გზა უფრო მეტადაა გაკვალული, ვიდრე თუნდაც 5-6 წლის წინ, როცა რამდენიმე ადამიანს ქართული კინოს სრული დავიწყების ფონზე ჩვენი არსებობის შეხსენება მოგვიხდა მსოფლიოსთვის და დაიწყო პირველი რეალური ნაბიჯების გადადგმა საერთაშორისო ფესტივალებზე. დღეს ცნობადობა უფრო მაღალია, გამარტივდა კომუნიკაცია, მეტად მიგვიწვდება ხელი ფესტივალებზე, უფრო ადვილად მოდიან მოლაპარაკებებზე და ა.შ. მაგრამ ეს ჯერჯერობით მაინც ცალკეული პიროვნებების დონეზე ხდება, რომლებიც თავიანთი თავდადების გზით აღწევენ ამ წარმატებას. სამწუხაროდ, ეს არ არის ჯერ გარკვეული სისტემის, ნაწილი. ამიტომ ეს სპონტანური განვითარება შეიძლება სადღაც გაწყდეს, გაჩერდეს და დაიკარგოს, თუ ეს არ გახდება ინდუსტრიის ნაწილი, კინოინდუსტრიის, რომელიც დღეს ჩვენ არ გავქვს.

რას მოგცემდათ თქვენ, როგორც ერთ კონკრეტულ რეჟისორს, რომელიც დამოუკიდებელ კინოს იღებს, ინდუსტრიის არსებობა? რითი გააუმჯობესებდა სიტუაციას ან თქვენს სამუშაო პროცესს?

იმისთვის, რომ ფილმი გადავიღო, უნდა დავიწყო სიარული და მოვძებნო ვიღაც, ვისაც აქვს, განათების ხელსაწყოები, მერე მოვძებნო ვინმე, ვისაც აქვს ელემენტი ან ვინც გამიკეთებს ხმას და ა.შ. მთელი ფილმის განმავლობაში უნდა ვიარო და ეს ყველაფერი ვაგროვო, ვაკოწიწო, რომ საბოლოოდ რაღაც შევქმნა. ინდუსტრიის არსებობის შემთხვევაში ეს გაცილებით მარტივად ხდება, როდესაც არსებობს რაღაც ტიპის ინფრასტრუქტურა, ბაზა, პროფესიული კავშირები თუნდაც, სადაც წინასწარ შეგიძლია გაწერო, დაგეგმო და უმოკლესი გზით გააკეთო ის, რაც გჭირდება. კინო ხომ მარტო ხელოვნება არაა, ეს არის წარმოება, სადაც პროდუქტი უნდა დაამზადო. ამის გაკეთება კი რთულია, თუ ხელსაწყოები მიმოფანტულია და მუდმივად გიწევს მათი ძებნა. როცა რაღაც ბაზა არსებობს და შეგიძლია შეხვიდე სტუდიაში, მიიღო ყველა ტიპის მომსახურება და გამოხვიდე - ეს გაცილებით აადვილებს ყველაფერს და ზოგავს როგორც დროს, ისე ენერგიას. ამ შეთხვევაში - არამხოლოდ თითო-ოროლა დამოუკიდებელი ფილმის შექმნაზე, არამედ უკვე სხვა სიმაღლეებზეც შეიძლება ვიფიქროთ, უფრო მეტი და მასშტაბური პროექტების განხორცილებაზე, რომელიც კომერციულ მოგებასაც მოიტანს.

როგორ გესახებათ ინდუსტრიის განვითარება ისეთ პატარა და ეკონომიკურად არამდგრად ქვეყანაში, როგორიც საქართველოა? ან რა უნდა გაკეთდეს იმისთვის, რომ ცალკეულმა წარმატებებმა უფრო სისტემური სახე მიიღოს?

ასეთი ტიპი ქვეყანაში, პირველ რიგში, სახელმწიფომ უნდა იფიქროს იმაზე, თუ რისთვის სჭირდება მას კინემატოგრაფი. დღეს ჩვენ ამ მიმართულებით სტრატეგია არ გვაქვს, არც ის არის სათანადოდ გაცნობიერებული, თუ რატომ არსებობს ეროვნული კინოცენტრი. ეს არის ინერციით მავალი სისტემა, როდესაც სახელმწიფო ყოველწლიურად ბიუჯეტში ითვალისწინებს თანხას, მაგრამ რატომ, რისთვის, რა მიზანი აქვს, ეს ნაკლებად საინტერესოა. რა გვინდა კინოსგან, პრესტიჟი, ფინანსური სარგებელი, კონკრეტული მესიჯების გარეთ გატანა თუ რა? კინოს, გარდა ესთეტიკურისა, იდეოლოგიური დანიშნულებაც აქვს, ეს არის უმოკლესი გზა რომ შენი ქვეყნის პრეზენტირება საზღვრებს გარეთ გააკეთო. ამას აკეთებს არაერთი ევროპული ქვეყანა: საფრანგეთი განსაკუთრებით კარგი მაგალითია - ის უზარმაზარ რესურსს დებს სახელმწიფო კულტურასა და კონკრეტულად კინოში. ჩვენთან სხვადასხვა პერიოდში სახელმწიფოს სხვადასხვა პრიორიტეტები ჰქონდა, მაგრამ კინო ყოველთვის უკანა პლანზე იყო. არადა, თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ბოლო წლები საქართველოში ხელოვენების არცერთ დარგს და არც სხვა სფეროს ქვეყნის სახელი გარეთ იმ დონეზე არ გაუტანია, როგორც ეს მოახერხა კინემატოგრაფმა. სახელმწიფომ უნდა გამოიჩინოს კეთილი ნება და კინოს მისცეს გარკვეული ბიძგი, ისევე, როგორც ნებისმიერ ბიზნესს. ხომ არის ხოლმე ბიზნესის ხელშეწყობის პროგრამები. პირველი დახმარებაა საჭირო, რომ „ქარხანამ“ დაიწყოს მუშაობა. აქ არ არის საუბარი მუდმივ დაფინანსებაზე, უბრალოდ რაღაც სასტარტო პოზიციამდე მისვლისთვის საჭიროა სახელმწიფოს მხარდაჭერა, რის შემდეგაც ამ „ქარხანამ“ თავისით უნდა განაგრძოს არსებობა და მოიტანოს მოგება. ამაზე გვქონდა საუბარი შარშან კინოსტუდია „ქართულ ფილმთან“ მიმართებაში, რომ ის გამხდარიყო ინდუსტრიის მამოძრავებელი მთავარი ადგილი. მაშინ თითქოს პოზიტიურად შეხვდნენ ამ მიდგომას, შეიქმნა სახელმწიფო კომისია, იყო შეხვედრები და ა.შ. მაგრამ საბოლოო ვხედავთ, რომ არანაირი პროგრესი არ არსებობს და გვაქვს ისევ ის, რაც გვქონდა, იმიტომ რომ არ არსებობს ნება. ეს ნება კი ჩნდება მაშინ, როცა საკითხის მნიშვნელობა გესმის და გაღელვებს.


ბმული - http://www.liberali.ge/ge/liberali/articles/125743/

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: გიორგი ოვაშვილი   

Back to top Go down
 
გიორგი ოვაშვილი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მზერის გადანაცვლება :: კინო არმურზე: კამერითაც ცხონდების კაცი-
Jump to: