არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ანა კორძაია-სამადაშვილი

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: ანა კორძაია-სამადაშვილი   Mon Apr 05, 2010 4:29 pm


Ana Kordzaia-Samadashvili

ანა კორძაია-სამადაშვილი

ბმულები:
* http://www.lib.ge/body_text.php?6846
* http://burusi.wordpress.com/2011/02/22/ana-kordzaia/
*

რიტუალები

ცოცხალი ვარ. მძინავს კასტრირებულ მაქსთან ერთად და ვარ ასე.
ა. კ.ს.
რამ გაგამწარა, ადამიანო? კასტრირებული მაქსი სადღა იშოვნე?


არასწორად გამიგო. მე მართლა მაქსთან ერთად მეძინა და მაქსი მართლა კასტრირებული იყო, ოღონდ კატა ბრძანდებოდა.
მე მძულდა მაქსი. ის იყო უზომოდ დიდი, ღვთის ჩანაფიქრის თანახმად ალბათ ლამაზი ცხოველი - ზოლიანი, ვეფხვივით, მაგრამ უხასიათო. მუდო კი არ იყო, სხვა მის მსგავსად ოპერირებული მხეცებივით, არამედ სწორედ უხასიათო გახლდათ, ანჩხლი იყო და დეგენერატი. მაქსს მიაჩნდა, რომ იმ სახლში, რომელშიც ორიოდე კვირის განმავლობაში მეც ვცხოვრობდი, ის ყველაზე მნიშვნელოვანი სულიერი იყო და ამიტომ თავზე მაჯდა, ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით. ადრე მეც მყავდა ფისოები და იმათაც უყვარდათ ლოგინზე ამოძვრომა, მაგრამ დელიკატურად იქცეოდნენ, ფეხებთან მოკალათდებოდნენ ხოლმე. ისინი ფისოები იყვნენ, ან გოგოები, ან ბიჭები, და დატატანებაც ესმოდათ და ალერსიც.
მაქსს არაფერი ესმოდა. ის ლოგინზე მოურიდებლად ამოდიოდა და ძალიან მძიმე იყო. ჩავაგდებდი - ამოდიოდა. კიდევ ჩავაგდებდი - კიდევ ამოდიოდა. თუ გარეთ გავსვამდი და კარს მივხურავდი, ისეთ ხმაზე იწყებდა ღნავილს და ისეთი შემართებით ასკდებოდა კარს - ნეტა, ასეთ ხმას რა გამოსცემდა? ალბათ მაქსის გასიებული თავი. - რომ იძულებული ვხდებოდი, კვლავ შემომეშვა, და თავხედი პირუტყვი ჩემს ბალიშზე იშხლართებოდა. სულ მეშინოდა, ღამე არ შევაწუხო და თვალი არ გამომკაწროს-მეთქი. მაქსი, ჯოჯოხეთი.
სწორედ მაქსს ვუმადლი იმას, რომ ცეეს ნოოტებუმის “რიტუალები” წავიკითხე და ცხოვრება ამომიტრიალდა, უფრო სწორედ, მივხვდი, რომ ამოტრიალებული მაქვს. მაქსი რომ არა, მშვიდად დავიძინებდი და ჩემი გადაღლილი ნერვული სისტემისთვის მეტისმეტად სქელტანიან ტომს ნამდვილად არ გადავფურცლავდი. თავთით მასპინძლის უამრავი წიგნი მელაგა და მათგან ჩემი დონე მხოლოდ კარლ მაის “ნავთობის უფლისწული” იყო. მაგრამ იმ დალოცვილ ღამეს, როცა მაქსმა გაუზრდელობის ყოველგვარ ზღვარს გადააბიჯა და თავისი საზიზღარი კუდი ცხვირქვეშ ამომისვა, მივხვდი, რომ აღარც ინდიელების თავი მქონდა და აღარც მამაცი თავგადასავლების მაძიებლებისა. მაქსს ზურგი შევაქციე და “რიტუალების” კითხვა დავიწყე.
მე მთელი ღამე ვკითხულობდი და არც დილით ავმდგარვარ ყავის დასალევად. მე ჩემი წიგნი ვიპოვნე და დანამდვილებით ვიცი, რომ ცეეს ნოოტებუმის გაქანება რომ მქონოდა, მეც ზუსტად ასეთ, უფრო სწორად, ზუსტად ამ წიგნს დავწერდი.
მას მერე, რაც ღმერთმა და ნაძირალა მაქსმა ეს წიგნი გამომიგზავნეს, მრავალი წელი გავიდა. სამწუხაროდ, “რიტუალები” აღარსად შემხვედრია. ვიცი, რომ რუსულად უთარგმნიათ, მაგრამ მე ხელში არ ჩამვარდნია. წყეული მაქსის შორეულ სამშობლოში ცხოვრების ჟამს წიგნის ყიდვა აზრადაც არ მომსვლია, აღარ მახსოვს, დაუჯერებელი წუწურაქობა მეტაკა თუ ენით უთქმელი სიზარმაცე - ასე თუ ისე, წიგნი აღარ მაქვს, და ამიტომ ჩემი ნაამბობი სწორედ ნაამბობი იქნება: ცეეს ნოოტებუმის კი არა, ჩემი რიტუალები.
ამბავი იწყება იმ დღეს, როცა ინი ვინტროპმა თავი მოიკლა. მან გაზეთისთვის შედგენილ ჰოროსკოპში დაწერა, რომ ლომს ცოლი მიატოვებდა და ის თავს მოიკლავდა. თავად ინის ზოდიაქოს ნიშანი სწორედ ლომი გახლდათ. ის ცოლმა მიატოვა და მან თავი მოიკლა.
მოქმედება1960-70-იან წლებში ვითარდება. მთავარი გმირია ინი - დიდი ქალაქის მკვიდრი, პრინციპში, არაფრის მაქნისი, ქალებისა და მშვენიერების მოყვარული კაცი. დანარჩენი გმირები არიან ერთი ექსცენტრული დეიდის ყოფილი საყვარელი, კაცთმოძულე ტაადსი, მისი ძენ-ბუდიზმის მიმდევარი ვაჟი, ინის ყოფილი მეუღლე ციტა - მართალია, მის შესახებ ცოტა რამაა ცნობილი, მაგრამ ჟღალი, პატარა, დარტყმული ციტა მე კარგად დამამახსოვრდა, კარგი გოგო იყო. გზადაგზა უცნაური არსებები ხტებიან, რომელთაც, კაცმა რომ თქვას, უცნაური არაფერი სჭირთ - ასეთ ქალებს ნებისმიერ დიდ ქალაქში უხვად გადაეყრებით, და მათთან ერთად ჩნდებიან, მაგალითად, ცოცხალი და მკვდარი მტრედები - ნიშნები, რომლებიც პირადად ჩემს ცხოვრებასაც უხვად სდევს თან (მაინცდამაინც მტრედები და გვრიტები! ძალიან მეჯავრებიან ხოლმე) და რომლების გაგებაც, ინისი არ იყოს, მე არ ან აღარ შემიძლია. რატომღაც მგონია, რომ ოდესღაც შემეძლო, ახლა კი - აღარა.
ინი ძალიან ცდილობდა, თავის ცხოვრებაში რამე შეეცვალა, თუნდაც რამე ნიშანი, თუნდაც რამე ცერემონია. ალბათ ყველა ცდილობს, მარტო ინი და მე ხომ არ ვართ ასეთები - ან როგორ ჟღერს: ინი და მე!
ამ წიგნის წაკითხვის შემდეგ ყოველი ქმედება, ყოველი ნათქვამი სიტყვა გამოგონილი, ბრიყვული რიტუალის ნაწილად მესახება. ყველაფერი რიტუალია - დილით კბილების გახეხვაც და საწოლთან ერთი ბოთლი ნაბეღლავის ჩამოდგმაც - ჩემს დღეში არ დამილევია ის ნაბეღლავი, არც ასევე საგულდაგულოდ მომზადებული სანთელი ამინთია - თუ გამეღვიძა და სინათლე არაა, მაინც ხომ არასოდეს არაფერს წავიკითხავ. რიტუალის სიმაღლეზე მაქვს აყვანილი დაძინების წინ სამზარეულოს დალაგებაც - რაა, რო? დარჩეს საცოდავი ჩაის ჭიქები. მაგრამ არა! ეს სულ რიტუალებია, რომელთა წყალობითაც ყოველ ჯერზე ვცდილობ საკუთარი თავი დავარწმუნო, რომ სოციალური არსება ვარ, რომ ჩემი კბილების მდგომარეობა ვიღაცისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია და ვიღაცას ძალიან ააღელვებს ის ფაქტი, რომ დილით - ნეტა, ვინ ოხერი შევარდება დილით ჩემს სამზარეულოში? - მაგიდაზე ნასუფრალი დახვდება. კარგი, რა! მაგრამ თუ ყველა ამ სისულელეს არ გავაკეთებ, ზუსტად ვიცი, რომ მოვკვდები, და ამას კიდევ ბევრი ყეყეჩური რიტუალი მოჰყვება.
“რიტუალები” არანაირად არაა ტრაგიკული წიგნი. ჩვეულებრივი წიგნია, ისევე, როგორც ჩვენს გარშემო მყოფნი არიან ჩვეულებრივები. ამ წიგნის გმირებიც (და ყოველი ჩვენგანიც?) სწორედ იმიტომ ასრულებენ რიტუალებს, რომ თავი ტრაგიზმისგან დაიცვან. გაიხსენეთ, ავად როცა ყოფილხართ და ვერც წიგნი წაგიკითხავთ და ვერც ტელევიზორს ჩაშტერებიხართ, იმიტომ, რომ თვალები გეწვით, ძალიან ცუდი აზრები მოგდით თავში - მომავალს უფიქრდებით და იქ, სამწუხაროდ, კარგს ვერაფერს ხედავთ. მდორე კოშმარია: მუშაობა, ცოტა ხანს - ასგზის განცდილი და უკვე გაცრეცილი სიყვარული, ურთიერთობების რკვევა, ავადმყოფობა, დაბერება, სიკვდილი. მე ბოლოს 1995-ში გახლდით ავად და როცა ფიქრმა წამიღო, ცუდ ხმაზე დავიწყე ტირილი. მას მერე ძალიან ვცდილობ, ავად არასოდეს გავხდე, ძალიან ვცდილობ, სულ რამე საქმე გამოვნახო და არ დავფიქრდე იმაზე, თუ რა იქნება მერე, თუნდაც ხვალ. ამაში, ისევე, როგორც “რიტუალების” გმირებს, რიტუალები მეხმარება, სულ ნაირ-ნაირი, თავზე ცივი წყლის გადავლებით დაწყებული და ქაღალდზე ჩამოწერილი, საკუთარი თავისთვის მიცემული დავალებების გასწვრივ პლუსების დასმით დამთავრებული: “12.00 - კაქტუსი გადასარგავია; 12.30 - რედაქციაში; 14.00 - დაურეკე თამროს…”. მე თამამად შემიძლია, კაქტუსი სულ არ გადავრგა, კიდევ ასი წელი ბედნიერად იქნება თავის მუშტისხელა ქოთანში გახარებული, არც რედაქციაში დაგვიანების გამო დამაკლდება რამე, და თამროსთან დარეკვაც არაა აუცილებელი, ისედაც ვნახავ, - მაგრამ ამას მაინც გავაკეთებ და პლუსებსაც დავსვამ, თორემ ვაიდა, დავფიქრდე, და მერე კაქტუსიც უკან მომრჩება და თამროც.
ჩემი საყვარელი რიტუალები! მათი გადამკიდე საერთოდ ვეღარაფერს ვხედავ და მერე ძალიან მიკვირს, რომ დიდი სიხარული და დიდი განსაცდელი თანაბრად უფერული, არაფრისმომცემი ხდება….
კვლავ რიტუალი: შორეულ უცხო ქალაქში ჩასულს დიდი პატივი მხვდა წილად - ფილოსოფოსმა ვახშამზე მიმიწვია. ჩემს გამოწყობაზე სამი ქალი ზრუნავდა, იმის ასახსნელად, თუ როგორ უნდა მოვქცეულიყავი, ორმა მამაკაცმა მოიცალა. ერთი მათგანი საკიდად გამოვიყენე: ფაქტია, რომ პალტოს ჩასაცმელად მომაწვდიდნენ და კარგახანს ვივარჯიშე, რომ საქმე საქმეზე როცა მიდგებოდა, ზედმეტი მოძრაობები არ გამეკეთებინა და გახეულ სარჩულში არ გამეყარა ხელი. მე კარგად ვისწავლე ასი წყვილი დანა-ჩანგლის ხმარება და ჭიქიდან იმგვარად დალევა, რომ ზედ პომადის უსქელესი ფენის კვალი არ დამეტოვებინა. ასე, შეიარაღებული გავეშურე სტუმრად, ცხადია, მეტროთი, მაგრამ უკან დასაბრუნებლად ტაქსის ფულით ჯიბეში - მე, ანა, გოროზი და ამაყი ქართველი ინტელექტუალური ქალის ნათელი სახე.
წვეულებაზე ყველაფერი ისე იყო, როგორც წესი და რიგია: დამსწრე საზოგადოებას ჩემი თავი წარუდგინეს - იმ პატიოსანი ხალხის დიდი ნაწილი ჩემთვის ლეგენდა იყო, ისევე, როგორც მე ვიყავი მათთვის ეგზოტიკური ჩიტი; კერძები სათანადო თანმიმდევრობით მოჰქონდათ, მე მამაცურად ვხმარობდი დანა-ჩანგალს, ცოტას ვლაპარაკობდი და ბევრს ვიღიმებოდი.
როგორც ზემოთ მოგახსენეთ, ყველაფერი ისე იყო, როგორც წესი და რიგია, მხოლოდ ერთი კაცი იქცეოდა ჩემთვის უცნაურად: გვერდით მეჯდა და ღვინოს განუწყვეტლივ მისხამდა, მითხრა, 1970 წლისაა, ესპანური, დავლიოთ, გოგო, სხვა დროს ვერ ვეღირსებითო; მითხრა, რომ ნიდერლანდელების ენას იოლად ვისწავლი, კარგა გაციებული გერმანელის ნალაპარაკევი წარმოიდგინე - ეგააო. მისი კომენტარები ხშირად არაპოლიტკორექტული იყო, ქცევა - იმ წრის კვალობაზე - ფამილარული. კი არ ვერჩოდი, უბრალოდ, ავცდი, რადგან ჩვენს მასპინძელზე გახლდით შეყვარებულივით და ამ უცნაური, ხმამაღალი არსებისთვის დიდად არ მეცხელა.

მერე, როცა დამშვიდობების დრო დადგა, სტუმრებმა და მასპინძელმა საჩუქარი მომართვეს: წიგნები. ბევრი იყო, ძირითადად, მასპინძლისა, და მე ძალიან კმაყოფილი წამოვედი - დანაყრებული და დასაჩუქრებული.
სახლში, ნადავლის დათვალიერებისას, ერთი წიგნის გარეკანი უმალვე მომხვდა თვალში. გარეკანზე ეწერა - ციტატა: “სხვა არავინ მოისმენს ჩემს ამბავს, სხვა ვერავინ დაინახავს, რომ ქალს, რომელიც აქ ზის და მე მელის, გოგონას სახე აქვს, რომელიც ჩემი მოსწავლე იყო, ისეთი ნორჩი, რომ მასთან უკვდავებაზე ლაპარაკი შეიძლებოდა. და მე მას ვუამბე და მე შენ გიამბობ შემდეგ ამბავს”. და ქვეშ წარწერა: “ანას, გულითადად”. ცეეს ნოოტებუმი. და წიგნის ბოლო გვერდზე - ფოტოსურათი. ის კაცი, რომელმაც ეს წიგნი მაჩუქა. ცეეს ნოოტებუმი, ანუ, როგორც მე მეგონა, თავად მე, ოღონდ კაცი და დიდი მწერალი. მე ის ვერ ვიცანი, იმიტომ, რომ რიტუალებს გადავყევი, იმიტომ, რომ ნიშნებს ვეღარ ვხვდები, იმიტომ, რომ მეც რაღაც უნიჭო რიტუალის ნაწილი ვარ.


study


Last edited by Admin on Sun Apr 03, 2011 6:57 pm; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ანა კორძაია-სამადაშვილი   Mon Apr 05, 2010 4:33 pm

[/quote]

გამომიარეთ ხოლმე

ძალიან კარგი დრო იყო. საუკეთესოდ ვცხოვრობდი: ვიყავი ფრიად ახალგაზრდა, ბედით კმაყოფილი, ტბაზე გარუჯული, მსუბუქად შეყვარებული, მქონდა კარგი სამსახური, შესანიშნავი ბათინკები, ლამაზი ბინა და ყოველ საღამოს სადმე დავდიოდი, ძირითადად, მარტოკა, რადგან ჩემი მეგობრები თავის აგდებას მხოლოდ შაბათ-კვირას ბედავდნენ, მე კი უფროსს პირველსავე დღეს განვუმარტე, შუადღემდე ადამიანად არ ვვარგივარ და ადრიანად ნუ მომიყვან, ნურც შენ მოიშლი ნერვებს და ნურც მე გამამწარებ-მეთქი. შესაბამისად, ყოფილ ქუდების ფაბრიკის შენობაში განლაგებულ სააგენტოში გვიანობამდე ვიჯექი ხოლმე, მერე კი ყვითელ ფურცლებში ვიქექებოდი და ჩემს გზაზე მივდიოდი, ძირითადად, კონცერტებზე _ უფასო სიხარული იყო, ან კინოში, მაგრამ იქ უფრო იშვიათად; მერე ერთ კარგ ძიასთან ვიჯექი ერთ კარგ ბარში, სურნელოვან და უგემურ ბალახების ჩაის ვსვამდი და ვლაპარაკობდი სიყვარულსა და ომზე, კაცებზე და ქალებზე, ლიტერატურასა და გლობალიზაციაზე _ რა მენაღვლებოდა. კარგად ვცხოვრობდი. საერთოდ, კარგი დრო იყო.
ერთხელაც კონცერტზე წავედი, არა მისტიკური ნაის ეშხით, არამედ იმის გამო, რომ კონცერტი დიდ ტაძარში იმართებოდა და მე ძალიან მიყვარს ტაძარში გამართული კონცერტები. ადრე მივედი და ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს თურქთან დიდი ფალაფელი ვიყიდე _ დიდებული რამაა, ერთს შეჭამ და ორი დღე აღარაფერი გინდა, თან ყველა თურქს ნაზი სიყვარულით ვუყვარვარ, ეტყობა, მათ სამშობლოზე რომ ვგიჟდები, იმიტომ, ან კიდევ კვლავ დიდი იმპერიის დროებით დაკარგული შვილი ვგონივარ. რა მნიშვნელობა აქვს, მთავარია, რომ ფალაფელის გამყიდველები გურჯობის ამბავში პურში იმდენ რამეს მიტენიდნენ, ერთი საათი ვუნდებოდი იმის ათვისებას. ვიყიდე ეს ფალაფელი და ტაძრის კიბეზე ჩამოვჯექი.
რა კარგი საღამო იყო! თბილი-თბილი. ამაყად დავცქეროდი ჩემს ბათინკებს, ფალაფელს ვღეჭავდი და ვფიქრობდი, რომ კბილებბრჭყვიალა ჯუზეპე უახლოეს მომავალში აუცილებლად დამპატიჟებდა სადმე და ძალიან გავიპრანჭებოდი. გარუჯული ვარ, ბათინკები მაქვს, მეტი რაღა. უნდა ითქვას, რომ იმ სორენტოელმა გოიმმა ჯუზეპემ მიღიმა, მიღიმა და საბოლოოდ მაინც არსად დამპატიჟა, მაგრამ დიდად არ მიდარდია. მაინც კარგი იყო.
ხალხი ნელ-ნელა მოგროვდა და აღმოვაჩინე, რომ ერთობ უჩვეულო საზოგადოებაში ამომიყვია თავი. ქალები სულ დაუდგენელი ასაკისა იყვნენ, სულ ვარდისფერი, ცისფერი და იისფერი ტანსაცმელი ეცვათ და რაღაც მკვდრებივით უღიმოდნენ ერთმანეთს, მამაკაცებიც არ მეამნენ დიდად, ისინიც კარგად მოვლილ მკვდრებს ჰგავდნენ. მისტიკური ნაის მსმენელები. ასეთებზე ითქმის, ტრანსებში გადი-გამოდიანო. კოშმარია. მაგრამ მე რა, მოვრჩი ჭამას და ხელსახოცისა და ჭიქის ჩასაგდებად ნაგვის ყუთისკენ დავიძარი.
"ასეც ვიცოდი!" გამჭვირვალე ვარდისფერი კაბა, მხრებზე ჩამოშლილი ჭაღარა თმა, გულზე მიკრული ხელები, ანთებული მზერა _ ესღა მაკლდა. "ვიცოდი, რომ არ დააგდებდით. თქვენ გარემოს მოყვარული სახე გაქვთ".
სიტყვა-სიტყვით მოგახსენებთ. შეიძლება "ეკოლოგიურად სუფთაც" ითქვას.
მე მინდოდა მეთქვა, რომ ეკოლოგიური პრობლემები ამჯერად ყველაზე ნაკლებად მადარდებს და საერთოდ არაფერი მადარდებს, კარგად ვარ _ უფრო სწორად, ვიყავი, სანამ ასეთ სასწაულს არ მეტყოდა.
"საიდან ხართ?"
ვუთხარი.
"ო!" თქვა მან. "რა კარგია!"
ჰო, ალბათ, კარგია.
შევედით.
რიგის კიდეში დავჯექი, ვიფიქრე, თუ მუსიკაც ასეთი მკვდარი იქნა, როგორიც მსმენელი ჰყავს, ავდგები და გავალ-მეთქი. ვარდისფერი ფერია წინ დამიჯდა ყელმოღერებული, ყოველ წუთს ტრიალდებოდა და მიღიმოდა ხოლმე. მეც ვუღიმოდი, სულ ტყუილად. გვერდით კი კიდევ ერთმა გაღიმებულმა სავარძლით გოგონა მომიგორა, წელსქვემოთ მოწყვეტილი. ისეთი ლამაზი სახე და ხელები ჰქონდა, ვიფიქრე, ორმაგად დაუჩაგრავს-მეთქი ღმერთს ეს მოწყვეტილი მზეთუნახავი. ისიც მიღიმოდა, მაგრამ მე ვერ ვუღიმოდი, გაშტერებული ვუყურებდი _ რა ლამაზი ხარ, ადამიანო! ასეთი ქალი არასოდეს მენახა და აღარც მინახავს.
მუსიკოსები სამნი იყვნენ _ ხანში შესული ფლეიტისტი, ფრიად შთამბეჭდავი გარეგნობისა, სასწაულად უკრავდა და სასწაულსაც უკრავდა, არაბი ბრძანდებოდა; მეორე იყო ინდოელი, მსუქანი, პრიალა, დოლებს ალაპარაკებდა, მაგარი კაცი იყო; არფასთან მიმჯდარი არსებაც კაცი ყოფილა, გახუნებული ევროპელი, მისი და მისი ინსტრუმენტის როლი დიდად ვერ დავადგინე, ერთი-ორი ჩამოკრა და სხვა დროს სულ დაფიქრებული სახის მიღებას ცდილობდა. რამდენადაც მივხვდი, გარემოს მოყვარული საზოგადოების წევრი იყო, თორემ სხვა იქ არაფერი ესაქმებოდა.
აზიელები უკრავდნენ და იმასაც კი აღარ ვფიქრობდი, რომ ყველაფერი ძალიან კარგია, ბედნიერი ვიყავი. ვარდისფერი აღარ მოტრიალებულა, ჩემს გვერდით მჯდომისკენ კი ერთხელ გავაპარე თვალი. იღიმებოდა. მინდოდა გადავხრილიყავი და მეთქვა, მიყვარხარ-მეთქი, მაგრამ გადავიფიქრე.
ფლეიტისტმა თქვა, რომ დღეს ჩვენთვის ესა და ეს იმღერებდა. მან თქვა, რომ ის იმღერებდა მარტოდ დარჩენილი მუსლიმი ქალის ლოცვას, და გვთხოვა, როცა გაჩუმდება, ტაში არ დაუკრათო. აბა, გავჩუმდითო. გავჩუმდით.
ჩემს გვერდით მჯდომი ქალი ამღერდა. თავი უკან გადააგდო და ჩემთვის გაუგებარ ენაზე, ძლიერი, სუფთა ხმით დაიწყო ლოცვა. ყოველი ფრაზის მერე ჩუმდებოდა, იმდენივე ხნით, რამდენიც ფრაზა გრძელდებოდა, და ეს დიდხანს არ დამთავრდა. ეს ლოცვა არ იყო სევდიანი, იმხელა ტკივილი იყო, რომ მის გადმოცემას ალბათ მხოლოდ ასეთი უსაშველოდ ლამაზი და უსაშველოდ უბედური ადამიანი შეძლებდა. მარტო დარჩენილი ქალი თავის ღმერთს არაფერს სთხოვდა, არც საყვედურობდა, რას ეუბნებოდა, არ ვიცი.
მორჩა. ჩუმად ვისხედით. ვარდისფერი ქალი თავჩაქინდრული იჯდა. გოგონამ ისევ გაიღიმა და თქვა, რომ ძალიან უყვარს არაბი ფლეიტისტი და ინდოელი მედოლე, რომ არფისტის გაცნობაც ძალიან ეამა და მსმენელისთვის მადლიერების გამოსახატად ისინი ერთად იმღერებენ ერთ კარგ სიმღერას და იმედი აქვთ, რომ ჩვენც ვიმღერებთ მათთან ერთად. მან თავისი სავარძელი მუსიკოსებთან მიაგორა, ფლეიტისტმა კი სიმღერის შინაარსი გვიამბო, სულ ერთი სტროფი: "გამომიარეთ ხოლმე, წელიწადში ერთხელ მაინც. ცუდი იქნება, თუ საბოლოოდ დამივიწყებთ".
დოლები აბურდღუნდნენ, ფლეიტისტმა რაღაცა დაიძახა და ნაის ჩაბერა, გოგონამ ხელები აწია და ტაში შემოკრა. ყველა მღეროდა, ალბათ, მეც, სკამზე კი ვირწეოდი და დიდი სიხარულით მიხაროდა, ოღონდ რა _ არ ვიცი.
ბევრი ვერაფერი ამბავია. უბრალოდ, დღეს, როცა სულ უფრო ბუნდოვნად მაგონდება გასული საუკუნის ამბები, როცა ჩემი ერთ დროს დიდი მეგობრების და საყვარელი ადამიანებისა მხოლოდ სახელები და მათ მიერ მოყოლილი ამბების მცირე ნაწილიღა მახსოვს და როცა წიგნში სანიშნედ ჩადებული ფოტოსურათი თუ ამომიტივტივებს რაღაცას, რაც მაშინ ძალიან მახარებდა, გადავწყვიტე, იმ გზების, იმ ამბების და იმ ადამიანების შესახებ სხვებსაც ვუამბო. მაგალითად, თქვენ. იქნებ გახალისდეთ, ან რამე გაგახსენდეთ, ან რამე მოგინდეთ _ ესეც ხომ კარგია.

ყველაზე კარგი კი ის იქნება, თუ გამომივლით ხოლმე. გული დამწყდება, თუ საბოლოოდ დაგავიწყდებით.

cyclops
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ანა კორძაია-სამადაშვილი   Mon Apr 05, 2010 4:37 pm



სანამ მატარებელი ჩამოდგებოდა

მასპინძლის მამის მიერ დაბომბილი მუზეუმიდან გამოტანილ მაგიდას სამნი ვუსხედით: კაცი, ქალი და მე. სხვებიც იყვნენ, ქალებიც და კაცებიც, მაგრამ ისინი არ მაინტერესებდნენ, ჩემი გამჭირვებოდა.
ქალი იყო ყოფილი მოდელი, ამჟამად კი სოციოლოგი, კარგად ჩაცმული, ლამაზი და სათნო, თან ქერა, მე კი ქერა, თან კარგად ჩაცმული, თან ლამაზი და თან სათნო ქალები ძალიან მიშლიან ნერვებს. ალბათ ბავშვობის კომპლექსია, არ ვიცი.
კაცის შესახებ ბევრს არაფერს ვიტყვი, იმის გარდა, რომ სანამ ის ლამაზი ქალი წამოტივტივდებოდა, მე ის ძალიან მომწონდა და ჩემთვის რომ გეკითხათ, იმასაც მოვწონდი, უბრალოდ, აღმოჩნდა, რომ სულ ის ქალი ჰყავდა და მე ეს არ ვიცოდი, და ვინაიდან არც ისე გახლავართ კლაუდია შიფერი და იმ საღამოს მთლად სისხლს მოწყურებულ კორსიკელ ქვრივს ვგავდი, გადავწყვიტე, რომ ცუდ-უბრალოდ არ ღირდა ნერვების მოშლა: რაღა ეს კაცი, ბოლოსდაბოლოს, კაცი დაილია? ვიჯექი ჩემთვის, იდაყვებამდე კლუბის შტამპებით აჭრელებული _ კარისკაცი, მგონი, მანიაკი იყო, ჩემს ძარღვებზე აშკარა გართულება ჰქონდა, რამდენი იქ მივედი, ერთის მაგივრად სულ ათ-ათ ბეჭედს მირტყამდა; რა ყველა გიჟმა მე უნდა ამომიჩემოს. ვიჯექი, მესამე ულუფა წვნიანს შევექცეოდი და სულ არ ვაპირებდი არც ჩემი საყვარელი გულის გახეთქვას და არც _ მით უმეტეს! ეჭვიანობას. შაბათი დადგა, მეტრო გვიანობამდე ივლის, დავნაყრდები, სახლში მივალ, გამოვიძინებ, სხვა რა ვქნა...
ქალი დამფრთხალი მიყურებდა. ვერ მივხვდი, ჩემმა ხელებმა დააფრთხო, ქრონიკული გამოუძინებლობისგან გაფართოებულმა გუგებმა თუ ველურმა მადამ. დამფრთხალი კი მიყურებდა, მაგრამ არც ამაზე მიდარდია. შეეძლო, თვალი აერიდებინა, რა მოხდა, მე ხომ ვარიდებდი?!
სად იყო და სად არა, კაცმა ჯიბიდან გასაღებების აცმა ამოიღო და მაგიდას დაახეთქა. ვაი? "ძვირფასო!" _ ეს მე ვიყავი ძვირფასი. "ეს ჩემი სახლის გასაღებია. ამიერიდან _ შენი სახლის გასაღებიც".
ქალს გავხედე. ახლაღა მივხვდი, რატომ მიყურებდა შეშინებული. ხომ ვამბობ: კაცები ნაძირალები არიან, ქალები _ დეგენერატები.
ჩემში მწევარზე გადაცვლილი ან ნარდში წაგებული მეგრელის მთელმა დიპლომატიამ წამოჰყო თავი. "ძვირფასო!" _ ვთქვი მე. "მე ამ სახლში უშენოდ არაფერი მესაქმება. თუ შენ არ იქნები, არ შემოვალ, თუ იქნები და ხომ ისედაც გამიღებ კარს".
ჩემი ცხოვრება სულ სხვანაირად წარმომედგინა.
ლიფტთან რომ ვიდექი, ქალი წამომეწია და მითხრა, გმადლობო. თვალები საეჭვოდ უბრჭყვიალებდა. ეე. სარკეში ჩაიხედე-მეთქი, მერე კი მე გამიხსენე-მეთქი, შენ რაღა მოგივიდა-მეთქი, ამხელა ქალს. მე დღეს ვარ და ხვალ ჩემს გზაზე მივდივარ, შენს ქალაქზე ჯვარი კი არა მაქვს-მეთქი დაწერილი. ტირილი ამოუშვა. არ გაბრაზდე, გეხვეწები, იცი, როგორ მიყვარსო.
მეტროში ჩემს გარდა კაცი-დაბადებული არ ჭაჭანებდა, მხოლოდ დამლაგებელი აღმუვლებდა იატაკის საწმენდ დანადგარს. იმას რა ენაღვლებოდა, უზარმაზარი რაღაცა ჰქონდა ყურებზე ჩამოცმული. ცოტა ხნით გაჩუმდა და ვიფიქრე, იეზუს მარია, დროზე მოეთრას მატარებელი, თორემ ამ კოშმარს დიდხანს ვერ გავუძლებ-მეთქი. ნეტა ღამის ავტობუსს გავყოლოდი…
გვერდით ერთი რუხი, გაქუცული კაცუნა მომისკუპდა. უამრავი ცარიელი სკამი იდგა, ის კი მაინცდამაინც მე მომადგა. ხომ ვამბობ, ყველა გიჟი და უბედური მე უნდა გადამეყაროს. ხელში ბადე ეჭირა, ნამდვილი, კაპრონის ბადე, აი, ისეთი, ჩემს ბავშვობაში რომ დაატარებდნენ ხოლმე ინტელიგენტი ბაბუკები, მაწვნის ცარიელი ბოთლითა და შვრიის ნამცხვრით. საცოდაობა. წვრილ ღვედზე გამობმული წითელი ძაღლი ჰყავდა თან. კაცი სკამის კიდეზე დაჯდა, ძაღლიც იქვე დელიკატურად ჩამოყუნცდა.
დამლაგებელმა თავისი ეშმაკის მანქანა ისევ ააღრიალა და ძაღლმა ღელვა დაიწყო. კაცი თავზე ეფერებოდა და რაღაცას ელაპარაკებოდა. როცა ღმუილი შეწყდა, გავიგონე _ ნეტა არ გამეგონა! "დამშვიდდი," ეუბნებოდა კაცი. "ეგ არაა შენი ყურადღების ღირსი".
"ლამაზი ძაღლია," ვუთხარი მე.
"ჰო. თან შენ ნუ უყურებ, რომ ასეთი პატარაა. იცი, როგორი მამაცია!"
დამლაგებლის საზიზღარი მანქანა ისევ ჩაირთო და მატარებელიც ჩამოდგა. ცარიელი ვაგონი. ბევრი ვერაფერი სიხარულია, მაგრამ არა უშავს, სულ სამი გაჩერება მაქვს გასავლელი და თუ მაინცდამაინც ვინმე ფაშისტი ამომივარდა, სტოპ-კრანი და მისი ჯანი. თან ძაღლიც მამაცი ყოფილა.
მაგრამ არ ამოვიდნენ. როცა მატარებელი დაიძრა, ისევ იქ ისხდნენ ის ბადიანი კაცი და მელაკუდასავით ძაღლი. რაღას ელოდნენ, ვერ გავიგე. ზუსტად ვიცი, ბოლო მატარებელი იყო.

@

ასევე წაიკითხეთ:

ინტერვიუ ანა კორძაია–სამადაშვილთან

ანა კორძაია–სამადაშვილის სხვა ნაწერები

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ანა კორძაია-სამადაშვილი   Tue Dec 21, 2010 3:38 pm



ანა კორძაია-სამადაშვილი

მე, მარგარიტა

ერთი ხეობაა, ძალიან ლამაზი, სადაც ალბათ ყველა ქართველია ნამყოფი. უკანასკნელი საუკუნეების განმავლობაში თურმე სულ ხელიდან ხელში გადადიოდა: ხან სულთანმა დაითრია, ხან _ სპარსებმა, მერე ისევ თურქებმა. მერე პასკევიჩმა ახალციხის საფაშო დაიპყრო და ხეობა რუსეთის საკუთრება გახდა _ ქართველმა თავადებმა სასწრაფოდ გაყიდეს.
სწორედ რუსების დროს გადააწყდა ვიღაც სულმნათი მინერალურ წყლებს. რამდენიმე წლის შემდეგ ქართველ გრენადერთა პოლკმა უსიერ ტყეში წყაროებისკენ მიმავალი გზები გაკაფა და ირგვლივ კოხტა შენობები წამოჭიმა, და სულ მალე ხეობა მხიარულ და ხალხმრავალ ადგილად იქცა.
1871 წელს იქაურობა დიდი მთავრის, მიხაილ ნიკოლაევიჩისთვის უბოძებიათ, და რაც არ უნდა სასაცილოდ ჟღერდეს, სწორედ მას ვუმადლი წინაპრების ვინაობას. ჩემს ირგვლივ ყველამ ის მაინც იცის, ბაბუამისის მამას რა ერქვა, მე კი არ ვიცი. მხოლოდ ის ვიცი, რომ ჩემი გაჩენისთვის დიდმა მთავარმა, მიხაილ ნიკოლაევიჩმა იზრუნა _ თავისდაუნებურად, რასაკვირველია. რადგან ის რომ არა, მიხაილ-გავრიილა ნამდვილად არასოდეს გახდებოდა მინერალური წყლების ჩამომსხმელი, არც ფუმფულა ტანცია ჩავიდოდა იქ კვერების გასაყიდად, და ერთმანეთსაც ვერაფერს გააგებინებდნენ _ რამე საერთო ენა ხომ უნდა ჰქონოდათ...

1.
მიუხედავად იმისა, რომ დიდი მთავრის იმ მხარეში გამოჩენის შემდეგ ლამის ორმოცი წელი იყო გასული, ხეობაში მისი ამბავი არ დავიწყნიათ: სასახლე ხომ თავისთავად დარჩა, ღელეს “კნიაზის წყალი” ერქვა, ორ კაცს _ ველიკიკნიაზი, ერთ პატარა გოგოს კი _ ტანცია, არა ცეკვა-თამაშის ამბავში, არამედ დიდი თავადის ჩამობრძანების პატივსაცემად სადგურზე წარწერილი “სტანციას” გამო.
ტანცია ბატონებს თავიანთ სახლში გაუზრდიათ, რატომ _ უცნობია, ალბათ ან ობოლი იყო, ან დედა ჰყავდა მოახლე. მთავარია, რომ გაზარდეს, და ამიტომ წერა-კითხვაც შეეძლო და ცოტა, მაგრამ იმ სოფლის კვალობაზე დიდებული რუსულიც იცოდა. გარდა ამისა, ტანციას ბატონებმა თავიანთი გვარიც უბოძეს, და როცა გათხოვდა, მზითევიც გაატანეს, რაც იმხანად უკვე სამარცხვინოდ გაღატაკებული აზნაურებისგან ალბათ დიდი ხელგაშლილობის ნიშნად უნდა ჩავთვალოთ.
ტანცია ლამაზი იყო, პატარა, თეთრი, დიდმკერდიანი და ღარიბი ქალისთვის უჩვეულოდ თავაწეული. ყოველთვის ძალიან სუფთად ეცვა, და როცა მზე აცხუნებდა ხოლმე, სახეს თავსაფრით იფარავდა _ რომ არ დამწვარიყო და სახის კანი არ გაჰფუჭებოდა.
სახლიც ასეთივე ჰქონდა, კოხტა და შაურიანივით გაპრიალებული. ძალიან ამაყობდა თავის სახლ-კარითა და განსაკუთრებით “ჩატახტულით”: ზედ ფარდაგიც კი ეფინა, ქალბატონ მარგარიტას მიერ საქორწილოდ ნაჩუქარი, კუთხეში ამოქარგული “1910 წლით”. ტანცია სულ იმეორებდა, რომ ქალბატონმა ფარდაგი საგანგებოდ მისთვის ჩამოაქსოვინა, ერთი ისაა, რომ თარიღი იყო ცოტა დამაფიქრებელი: იმ წელს არც დაბადებულა, არც გათხოვილა, სამი-ოთხი წლისა იქნებოდა, და კაცმა არ იცის, ვისთვის იყო ეს ფარდაგი სინამდვილეში განკუთვნილი. მაგრამ მთავარია, რომ ამჯერად ის საკოლმეურნეო-სააგიტაციო პლაკატებთან ერთად პაწაწინა სახლს ამშვენებდა, სადაც იმ დროისთვის, როცა ეს ამბავი დაიწყო, ტანცია მარტოკა ცხოვრობდა _ დაქვრივებული იყო, მაგრამ მაინც ძველებურად თავაწეული და ფუმფულა, ტყუილად კი არ ამბობდნენ ხეობაში, ტანცია პადრეთი ქალიაო!
კაცს, რომლის ცოლიც ერთ დროს ტანცია ყოფილა, უჭირდა. განსაკუთრებით ღარიბი კი არ იყო, უბრალოდ, მისი მამაკაცობის შესახებ უშნოდ ჩურჩულებდნენ, და თან ქურდი ბრძანდებოდა. ქურდობდა, და სულ არ ადარდებდა, რას იპარავდა _ მეზობლის ღობეზე ჩამოკონწიალებულ გოგრას თუ მუქ მწვანე ბოთლში ჩამოსხმულ მინერალურ წყალს. წყალი იმდენი მოდიოდა, სად წაეღოთ, არ იცოდნენ, და საერთოდ იმ მხარეში ბევრი არც არაფერი იყო მოსაპარი; მაგრამ ის მაინც ქურდობდა და მერე ღამით, ცოდვა ადგებოდა ხოლმე: ჩამოჯდებოდა თავის “ჩატახტულზე”, გააღვიძებდა საწყალ ტანციას და მოთქმა-გოდებით იწყებდა მონანიებას. ცხადია, ხატი არ ჰქონია, და ცოლის მიერ სასწრაფოდ დანთებული ჭრაქის მოპარპალე შუქზე პლაკატებს შეჰღაღადებდა _ ფეხადგმულ გოგრებს, ფართოტერფიან გლეხის ქალებს და წარწერას „годовщина шефства над РКСМ флотом“, ოღონდ რა ეწერა, არ იცოდა, და ტანციასთვისაც რთული ტექსტი იყო.
მეორე დღეს კაცი ისევ ქურდობდა; ხან იჭერდნენ და სცემდნენ, ხან _ ვერა, მაგრამ მოთქმით კი მაინც მოთქვამდა. ერთ დღესაც, როცა სხვის ნალიაში დაიჭირეს, როგორც ჩანს, მეტისმეტად იცემა, და გამთენიისას კნიაზის წყალთან იპოვნეს, მკვდარი. ცემით მკვდარი ნამდვილად არ იყო, რა მოხდა სინამდვილეში, არავინ იცის, მკვდარი კი იყო, და მუხებთანაც დამარხეს, იქ, სადაც გასაბჭოებამდე ცისფერი, ოქროსფერგუმბათიანი ხის ეკლესია მდგარა, მარგალიტა ბატონი ამბობდა, ჩემი ანგელოზის სახელობისააო, მაგრამ ეგ კაცმა არ იცის.
ასე დაქვრივდა ტანცია, და დარჩა მარტო. ცოტა წაიგლოვა _ წესია ასეთი, და მერე ძველებურად განაგრძო ცხოვრება.

***
საერთოდ, ტანციას არასოდეს უღელვია. არც რევოლუცია უგრძვნია დიდად, არც “გერმანსკი” და არც მეორე მსოფლიო ომი. ამ წლების განმავლობაში მის ცხოვრებაში ბევრი არაფერი შეცვლილა. ბატონები ქალაქში გადავიდნენ და მერე სადღაც გაქრნენ, მხოლოდ ქალბატონი მარგარიტა, ანუ, როგორც ტანცია უწოდებდა, მარგალიტა ბატონი ჩამოდიოდა ხოლმე ზაფხულში. სოფელშიც ცოტა მამაკაცი იყო დარჩენილი, მაგრამ ტანცია ამაზე არასოდეს დაფიქრებულა. მას არც ქალაქი აინტერესებდა და არც კაცები. მისი სამყარო ერთი ციცქნა იყო, მხოლოდ ერთი ხეობით შემოიფარგლებოდა, მაგრამ მისთვის სავსებით საკმარისი გახლდათ.
მერე კი, როცა მეორე ომიც დამთავრდა, წყლებზე კვლავ დამსვენებლები ჩამოვიდნენ, და მათთან ერთად ხეობაში უცნობი სახეებიც და ახალი საქმეც გამოჩნდა, ანუ მამაკაცებმა წყლის ჩამოსხმა დაიწყეს, ქალებმა კი _ ათასგვარი წვრილმანის გაყიდვა და გაცვლა. ტანციამაც საქმეს მიხედა: დღეგამოშვებით მარგალიტა ბატონისეულ კალათაში ნაწნავივით მოხვეულ კარტოფილიან კვერებს აწყობდა, ზედ დაქარგულ ხელსახოცს აფარებდა, კალათს ხელს უყრიდა და წყლებისკენ მიცუნცულებდა, იმდენად თავის სარჩენად არა, რამდენადაც ხალხში გასარევად. საღამოს რომ გეკითხათ, წყლებზე რა ხდებაო, ალბათ ვერაფერს გიპასუხებდათ, არ ეხსომებოდა. ისე დადიოდა, რა.
ჰოდა, ერთხელაც “ისე” წასულ ტანციას ამბავი შეემთხვა. კარგი იყო თუ ცუდი, ამას მერეღა დაუფიქრდა, იქ მხოლოდ იმას მიხვდა, რომ რაღაც ამბავი იყო: წყლებამდე არმისულს აღმართზე ფეხი დაუცდა და წაიქცა, სწორედ ისე, მისთანა ქალს რომ არ ეკადრებოდა _ უშნოდ. არადა, ხალხი უყურებდა, სოფლელებიც და ვიღაც უცხოებიც და ამან ისე დასწყვიტა გული, რომ მერეღა შენიშნა, რა მარცხიც მოსვლოდა: კალათას სახელური მოსტეხოდა, ძირი გატყდომოდა და მისი ლამაზი კვერებიც გზაზე იყო მიმოფანტული.
ცხადია, მისცვივდნენ, ვიშვიშიც ატყდა. ტანცია მორცხვად იღიმებოდა და დასვრილ ხელისგულებს მალავდა. ერთი ეგ იყო, კვერებისა და კალათისთვის რა უნდა ექნა, ვეღარ მიხვდა და გადაწყვიტა, ბატონის სახლში გაზრდილი ქალივით მოქცეულიყო, ანუ არ შეემჩნია. გაფუჭებული ღვეზლები გატეხილ კალათაში ჩააწყო და, თუმცა ძალიანაც ენანებოდა, გზის პირას ჩამოასკუპა. მერე ხელსახოცი დაბერტყა, სახელოში შემალა და შინისკენ დაიძრა, ისევ ისე, ცუნცულ-ცუნცულით, თუმცა თავს ცოტა უხერხულად გრძნობდა _ კალათით უფრო მოხდენილად დადიოდა ხოლმე.
მოკლედ, მოხდა ამბავი, რომელიც ტანციას არ დაავიწყდა, სხვა თუ არაფერი, კალათა აღარ ჰქონდა და წყლებზეც ვეღარ წავიდა _ აბა, უშნოდ ჩაფართხუნებული კალთაპარკით ხომ არ წაიღებდა კვერებს! მაგრამ ეს მხოლოდ ამბის დასაწყისი იყო, რადგან ორი დღის შემდეგ მის ღობესთან ძახილი გაისმა:
“ხაზიაიუშკა!”
მამაკაცი იყო! უცხო! რუსი! ხოჭოსავით შავი თმით! ლურჯი-ლურჯი თვალებით!
მას ხელში კალათა ეკავა, ოღონდ ისეთი კი არა, ადრე როგორსაც აკეთებდნენ, სულ სხვანაირი იყო, დაწნული. კაცი ღობის უკან იდგა, მაგრამ ხელი აწეული ჰქონდა და კალათას ტანციას აჩვენებდა.
ტანციას გული გაუჩერდა. სუნთქვა შეეკრა. აღარ იცოდა, რა ექნა. შეეპატიჟა? არა, უცხო კაცის სახლში შეყვანა სად თქმულა! აბა, თვითონ მისულიყო? ვაიმე! მერე ამდენი რუსული რომ ვერ გაეგო? იდგა ტანცია და პირზე ხელაფარებული უყურებდა.
კაცმაც უყურა, უყურა, მერე კალათა ღობესთან დადგა და წავიდა. ერთი-ორჯერ კი მოიხედა, მაგრამ ბოლოს მაინც წავიდა.
კალათაში რაღაცა ეწყო, ზედ თუთის ფოთლები ჰქონდა გადაფარებული. ტანცია ჩაიცუცქდა და ფოთლები გადაწია. შავქლიავი იყო.
ნეტა, ვინ იყო ის კაცი, ტანცია?

***
ის კაცი რუსი იყო, და ოდესღაც სულ სხვა მიწაზე, დიდი მდინარის პირას ცხოვრობდა. სამი დღისა რომ მოიყარა, საყდარში წაიყვანეს და მონათლეს. იმ მხარეში ყველა ასე იქცეოდა, ბავშვს სასწრაფოდ ნათლავდნენ ხოლმე, და რომც მომკვდარიყო, ღმერთი მიიღებდა, თორემ მოუნათლავის დაკრძალვა ვის გაუგია?! ცხადია, სახელიც დაარქვეს _ გავრიილი. ერთი ისაა, რომ ნათლიმამაც უენოდ იყო მთვრალი და, როგორც ჩანს, ნათლიდედაც არ აკლებდა, რადგან ბავშვის სახელი უმალვე დაავიწყდათ და მთლად უნამუსოები რომ არ ყოფილიყვნენ, სახლში დაბრუნებულებმა მშობლებს მოახსენეს, თქვენს ვაჟს მიხაილი ჰქვიაო.
ასე ცხოვრობდა ამქვეყნად მიხაილო, სანამ 30-იან წლებში მის გასახლებაზე არ მიდგა საქმე და საეკლესიო დავთარი არ გადმოქექეს და არ გაირკვა, რომ მიხაილი კი არა, გავრიილი ყოფილა.
იმ დროისთვის მიხაილ-გავრიილს გრძელი ცხოვრება ჰქონდა გავლილი და წესით აღარაფერი უნდა გაჰკვირვებოდა. მაგრამ მოხდა საოცარი რამ: მიხაილო კინაღამ გაგიჟდა. სულ წვერი იგლიჯა, ძლივს დააშოშმინეს. ღვთის წინაშე, მიხაილო საერთოდაც წაუფსიქოპატებდა, მაგრამ მთლად ასეთ რეაქციას არავინ ელოდა. თითქოს რაა, რო? მაგრამ მაინც.
ისე, იმ დროისთვის, როცა თავის სახელის ამბავი გაიგო, ჯერ ორმოცს არმიტანებულ მიხაილოს მართლა დიდი ცხოვრება ჰქონდა ნაცხოვრები. სხვა თუ არაფერი, პირველ მსოფლიო ომში იყო ნამყოფი, სულ ახალგაზრდა კაცი ფელდფებელი იყო, და ჯერ მეფის ოფიცრებს ემორჩილებოდა, მერე _ დროებითი მთავრობის სამხედრო მინისტრებს, მერე _ ბოლშევიკ კომისრებს, მოკლედ, ჯარისკაცი იყო, თან გმირი. მართლა. ერთი მედალი სიმამაცისთვის და ოთხივე ხარისხის, ოქროსა და ვერცხლის წმინდა გიორგის ჯვრები _ პატარა საქმეა? რისთვის მიიღო ეს ჯილდოები, უცნობია, არასოდეს არავისთვის უთქვამს, ერთის გარდა: სულ ბოლო, პირველი ხარისხის “გიორგი” თურმე დანარჩენი ჯილდოების პოვნისთვის მიანიჭეს.
ამ ომის დროს მიხაილო მზვერავი ყოფილა, და ერთ-ერთი დავალების შემდეგ მიწურში დაბრუნებულს აღმოუჩენია, რომ გზად ჯილდოები დაჰკარგვოდა. უსიამოვნოა, ვერაფერს ვიტყვით, მაგრამ, როგორც მოგახსენეთ, მიხაილოს მოულოდნელ რამეებზე ახასიათებდა “გაჭედვა”. ამ შემთხვევაშიც ასე მოხდა: დაადო თავი და იმდენი ქნა, რომ მტრის ზურგში მეორედ გასულმა მაინც იპოვნა თავის ჯვრები. ჰოდა, ამისთვის მეოთხე ჯვარიც მიანიჭეს. ომის შემდეგ თურმე გაიდამაკებმა სმოლენსკთან ყველაფერი წაართვეს _ ჯილდოების გარდა. მიხაილო მათ ნამდვილად არავის დაუთმობდა, უმალ სულს შეელეოდა...

***
იმ ღამეს ტანციას არ დაეძინა, და ღამით დაწყობილი დიდი გეგმების და სამაგალითოდ ლამაზი კვერების დაცხობის მიუხედავად, დილით კარგა ხანს იორჭოფა, წასულიყო თუ არა: თვალები ჰქონდა დასიებული. მაგრამ მერე მაინც წავიდა.
ნეტა დილით წასულიყო. ძალიან ცხელოდა, სულ გაოფლიანდა. ნეტა მაშინვე არ შეხვდეს, ზედა წყაროსთან ნაკლები ხალხია ხოლმე, იქნებ მოწესრიგება მოასწროს...
წყლებთან მისვლისთანავე დაინახა გუშინდელი კაცი. კოპიტებთან. ზურგით იჯდა, მგონი, ჭამდა. კიდევ კარგი, მარტოა, მაგრამ რამსიმაღლე ყოფილა! კი იჯდა, მაგრამ ხომ ეტყობოდა!
და უცებ ტანცია დაფრთხა. თავის გარეგნობაში ეჭვი არასდროს შეჰპარვია. ზუსტად იცოდა, რომ გადასარევი ქალი იყო, ვის არ მოეწონებოდა! ახლა კი დაფრთხა. ვაიდა, ამას არ მოეწონოს! თავზე რომ დაადგება, სადღა დაინახავს ტანციას! ამიტომ გადაწყვიტა, დრო ეხელთა, სანამ იჯდა: მოუარა და ვიდრე ის კაცი წამომართვას მოასწრებდა, ჩაიმუხლა და კვერებიანი კალათა წინ დაუდგა.
“მოგეწონა?” ჰკითხა კაცმა.
“კი”, მიუგო ტანციამ. `შენ გააკეთე?~
“კი”, უთხრა კაცმა, და კიდევ რაღაცა უთხრა, ოღონდ ტანციამ ვეღარ გაიგო, შერცხვა, და ამიტომ კალათა მიუჩოჩა:
“ჭამე”.
ასე გაიცნეს ერთმანეთი მიხაილომ და ტანციამ. ჯერ დღეგამოშვებით, ვითომდა შემთხვევით, წყლებზე ხვდებოდნენ ხოლმე: მიხაილო იქ წყალს ასხამდა, ტანციას კვერები აჰქონდა. მერე მიხაილო საჩუქრებს სჩუქნიდა, სისულელეებს _ ბალახზე აცმულ კენკრას, ხის კოვზებს; ტანცია კი ხაჭაპურზეც გადავიდა, გასაყიდად კი არ მიჰქონდა, მიხაილოსთვის ირჯებოდა. ძალიან უნდოდა, რომ მიხაილო ისევ მასთან ჩასულიყო სტუმრად, რომ თავის ლამაზი სახლი ეჩვენებინა და შეჭამანდიც მიერთმია, მაგრამ თქმა ერიდებოდა, თან ის გვიანობამდე მუშაობდა და მერე თურმე სხვა უცხო კაცებთან ერთად ეძინა ხოლმე. მუშაობას უთენია იწყებდა _ როდისღა მოასწრებდა?
მაგრამ მერე, შემოდგომაზე, მიხაილო მართლა მოვიდა, და ისევ საჩუქარი მოიტანა, პერანგში გახვეული: სოკო. ამ სოკოს ხეობაში არავინ ჭამდა, მაგრამ ტანციას არ შეეშინდა. ჩამოჯდა თავის ჩატახტულზე და უყურებდა, როგორ ამზადებდა მიხაილო სოკოს, და მერე ერთად ჭამეს, და მერე მიხაილო დარჩა, და ასე გაჩნდა ტანციას სახლსა და ცხოვრებაში მამაკაცი.
ხეობაში ალბათ ჭორაობდნენ _ აბა, რას იზამდნენ! ჯერ ჭორაობდნენ, მერე შურდათ, მერე გაჩუმდნენ. ოღონდ ტანციას ეს არ აღელვებდა, ბედნიერი იყო. როცა აცივდა და დამსვენებლები წავიდნენ, აღარც წყლებზე სიარული უწევდა _ სახლში ელოდა ხოლმე თავის კაცს. მიხაილო კი სვამდა, მაგრამ ზემოთ, კაცებთან, და ნასვამი ტანციას არც ეჩვენებოდა ხოლმე. მართალია, ერთხელ დამთვრალს ვიღაცა ძალიან უცემია და მასაც ძალიან სცემეს, და მაშინ მოვიდა, და ტანციას რატომღაც ძალიან გაუხარდა, რომ მასთან მოვიდა. იმ ღამეს მიხაილომ თავის განძიც მასთან დატოვა _ ჯვრები, და ტანციამ ისინი ბუხრის თავზე დააწყო.
“ჩემო ლამაზო”, ეუბნებოდა ხოლმე მიხაილო და თავზე ხელს უსვამდა. ტანციაც ხელზე კოცნიდა და გატრუნული ცდილობდა, მისი ნაამბობი გაეგო.
რაღაცეები გაიგო კიდეც: რომ ადრე, სულ ადრე, მიხაილოს ორი ცხენი ჰყავდა, ტყვიასავით სწრაფები, და ძველი ტყვია და ახალი ტყვია ერქვათ, ოღონდ მერე კოლმეურნეობამ წაართვა. ისიც გაიგო, რომ იქ, ძალიან შორს როცა ცხოვრობდა, და ცხადია, ტანციას არ იცნობდა, ცოლი ჰყავდა და შვიდი შვილი, და ისინი გზაში დაიხოცნენ, სანამ ბანაკამდე მიაღწევდნენ, და იმ ძალიან შორეულ და უსაშინლეს შელეკსაში მიხაილო მარტო ცხოვრობდა, არც ქალი ჰყოლია იქ და არც არაფერი, მაგრამ რახან წერა-კითხვა იცოდა, იქაურ კანტორაში მწერლად აიყვანეს. მიხაილო ყვებოდა და თავზე ხელს უსვამდა, ტანცია კი ვერაფერს ამბობდა. დიალოგი არ გამოსდიოდათ. მხოლოდ ერთხელ ჰქონიათ ის, რასაც საუბარი ჰქვია, როცა მიხაილომ თავის სახელის ამბავი გაანდო.
“მიქელ-გაბრიელივითაა”, გაიცინა ტანციამ.
“რატომ გეცინება? ეგ მთავარანგელოზები იყვნენ”.
“არა, მიხაილო, ეგ სიკვდილია. აი, მე კი ნათლობის დროს ბატონის სახელი დამარქვეს, მარგალიტა. იცი, რა არის მარგალიტი?”
“მართლა მარგარიტა გქვია?”
“ჰო, რა იყო?”
“არაფერი. ჩემს სახლს ერქვა ასე: სტანცია მარგარიტა”.
ერთ საღამოს კი მიხაილო არ მოვიდა. ალბათ დათვრა, იფიქრა ტანციამ. ღამით კი ძალიან ციოდა და შეეცოდა თავისი კაცი, ვინ იცის, გარეთ დაეძინაო. მართალია, მიხაილოს ნათქვამი ჰქონდა, ისეთ ყინვაში მძინებია, რომ გადავაფურთხებდი, ჰაერში იყინებოდა ხოლმეო, მაგრამ ტანციამ იფიქრა, რომ ხვალ აუცილებლად ეტყვის მიხაილოს: რაც არ უნდა დათვრე, მაინც მოდი, არა უშავს, თორემ უკვე ძალიან აცივდა, აქ ნადირიც იცის, და ხიფათს არ გადაეყაროო. ამ ფრაზას დიდხანს ალაგებდა. მერე, კარგად რომ მოიფიქრა, დაიძინა.
მაგრამ მიხაილო ვერც მეორე დღეს ნახა, და მესამე დღეს, წყლებზე ასულს, ამბავი დაახვედრეს, მიხაილოც და სხვა კაცებიც წაიყვანესო. სად? მხრები აიჩეჩეს. ვინ იცის.
შელეკსაში! ნამდვილად იქ წაიყვანდნენ! ის ყველაზე საშინელი ადგილია! ვაიმე, მიხაილო, და ჯვრები? ჯვრები რომ დაგრჩა?!

***
ზაფხულში ხეობას, როგორც ყოველთვის, მარგალიტა ბატონი ეწვია. მშობლიური კერის მიმართ სიყვარულთან ამ ვიზიტებს არაფერი ჰქონდა საერთო. უბრალოდ, ქალბატონს სოფელში უფრო იოლად გაჰქონდა თავი, თან მაინც პატივს სცემდნენ. იმას როგორ აღიარებდა მარგარიტა, რომ მას, თავადის ქალს, ქალაქში კომუნალურ ბინაში უწევდა ცხოვრება და ფრანგულის მასწავლებლობით ედგა სული, ზაფხულში კი, მოგეხსენებათ, მასწავლებელი არავის სჭირდება.
ჰოდა, ქალბატონი ხეობაში ჩაბრძანდა.
მარგალიტა თავის კლასისა და თაობის თვალსაჩინო წარმომადგენელი ბრძანდებოდა: კუდაბზიკასა და ზედაპირულად განათლებულს მიაჩნდა, რომ ყველაფერი იცოდა და ყველაფერში ერკვეოდა, ცოტა მორწმუნეც იყო და, რასაკვირველია, მუდამ ზნეობის სადარაჯოზე იდგა. გათხოვილი არასოდეს ყოფილა, არა სიმახინჯის ან სხვა მსგავსი უვარგისობის, არამედ გარემოებების გამო, და ცხადია, მამაკაცისა და ქალის ყოველგვარ ურთიერთობას ეჭვით უყურებდა. მას სძულდა კომუნისტები და გლეხები. ამბობდა, რომ ისინი “მჭადს ნახშირისგან ვერ არჩევენ”, და როცა ძმისწულს “მდაბიოებთან ჩაავლო” _ სკოლის მეგობრებზეა საუბარი, _ არ დაიზარა, რძალთან საპატიო მისიით მიბრძანდა და მკაცრად უთხრა: “ბავშვს მიხედე, ნინა!’’ ამ ფრაზით ქალბატონი რატომღაც ძალიან ამაყობდა და ხშირად ჰყვებოდა ხოლმე თავისი გმირობის ამბავს.
ასეთი განწყობის მქონე კნეინას ხეობაში ამბავი დაახვედრეს, რომ მისი მშობლების სახლში გაზრდილი ტანცია ვიღაც პატიმარი რუსისგან ორსულად იყო. მარგალიტა შეძრწუნდა და დასატუქსად სახლში მიადგა უყოფაქცევო და უმადურ ქალს.
რძლისთვის ნათქვამი სიტყვებისა არ იყოს, “უმადური”ქალბატონს ძალიან მოეწონა, და ტანციასთვის წაყენებული ძირითადი ბრალდება სწორედ უმადურობა იყო. რატომ _ კაცმა არ იცის.
მაგრამ მისი გულის გასახეთქად და საბოლოოდ აღსაშფოთებლად აღმოჩნდა, რომ ტანცია შესანიშნავად გრძნობდა თავს, სულ არ რცხვენოდა და იმდენად გაკადნიერებულიყო, რომ გეგმებსაც კი აწყობდა, ანუ:
სანამ ბავშვი წამოიზრდება, მიხაილოს აქ დაველოდები, და თუ არ ჩამოვიდა, ამ ზამთრის ბოლოსკენ შელეკსაში წავალ. როგორ? ჩვეულებრივად. დავკეტავ სახლს და წავალ. რა ვიცი, რამენაირად. იქაა, აბა, სად იქნება?
იქნებ მოკვდა?
ტანციას ჩაეცინა. რა სისულელეა (ოღონდ ეს არ უთქვამს).
რომ არ დაბრუნდეს?
ტანციას კვლავ ჩაეცინა. აბა, სად წავა, თუ არა სტანცია მარგარიტასთან.
მაგრამ ესეც არ უთქვამს, უბრალოდ, ბუხრის თავიდან ჯვრები ჩამოალაგა და ქალბატონს აჩვენა. დაბრუნდება, აბა, რას იზამს.
ოქროსია?
აბა?
ეს უკვე სერიოზული არგუმენტი იყო.
ღამით კნეინა ლოგინიდან წამოახტუნეს, ტანციამ მოილოგინა და შენი ნახვა უნდა, მარგალიტა ბატონოო.
ბარემც იჩქარა კნეინამ, მაგრამ სანამ ჩაიცვა, სანამ წყალზე გადავიდა, სანამ ტანციას სახლამდე მიაღწია, ყველაფერი დამთავრებული იყო.
პატარა ხომ აღარ იყო ტანცია, ორმოცდაათს უკაკუნებდა, სულ სამი წლით თუ იქნებოდა კნეინაზე უმცროსი. ჰოდა, როგორც ქალბატონს კარებშივე მოახსენეს, მუცელს გადაყვა, ვიღაცას მიაბარა თავის გაღიმებული სული. იქნებ მიხაილოსაც შეხვდა, რა ვიცი...
ზუსტად სამი თვის შემდეგ კი ხეობელებმა ქალბატონი მარგალიტა სადგურამდე მიაცილეს. ძღვენი სოფლელებს მიჰქონდათ, ქალბატონს კი უხერხულად ჰყავდა გულზე მიკრული პატარა გოგო, რომელსაც, უკვე დავიწყებული ტანციასი არ იყოს, იგივე გვარი ჰქონდა, რაც თავად კნეინას, და სახელიც მისი ერქვა. ეს გოგო ტანციას შვილი იყო, რიტა-მარგარიტა.

2.
ძველ უბანში, ქუჩაზე, რომელის სახელიც უკანასკნელი ორმოცი წლის განმავლობაში სამჯერ შეიცვალა, კომუნალურ ბინად ქცეული ყოფილი ვაჭრის სახლის ერთ ოთახში ხალიჩა ეკიდა. საკმაოდ ლამაზი ხალიჩა იყო, კუთხეში ამოქარგული: “1910 წელი”. უზარმაზარ კედელზე ის სულ პატარა ჩანდა, არადა, უწინდელ მფლობელთან თურმე ლამის ჭერიდან ეშვებოდა და ტახტსაც ფარავდა. ეს ოთახი ძალიან დიდი იყო, ჭაღის გასაწმენდად მაგიდაზე შედგმული სკამი არ ჰყოფნიდათ, და ამ საქმისთვის წელიწადში ერთხელ, საახალწლოდ, მეზობლისგან მისივე დახმარებით და დიდი ვაი-ვაგლახით მოათრევდნენ ხოლმე უმძიმეს გასაშლელ კიბეს. მაგიდაზე მარგო დგებოდა ხოლმე, კიბეზე გადამჯდარ მარგალიტას ჭაღის ნაწილებს ართმევდა, გულში იკრავდა, მერე სკამზე ჩადიოდა, მერე კი _ იატაკზე, სადაც უზარმაზარ ვარცლში, ქაფიან წყალში ფრთხილად აწყობდა ჯადოსნურ ნივთებს _ ბრინჯაოს ყვავილებს, მინის ბურთებს...
ოთახს ორი მაღალი, ვიწრო ფანჯარა ჰქონდა, და მარგოს ფანჯრის რაფაზე თამამად შეეძლო მოკალათება. დაჯდებოდა ხოლმე და მოპირდაპირე მხარეს არკიან სახლს შეჰყურებდა. მარგო დარწმუნებული იყო, რომ იმ არკას თუ გაივლიდა, მერე გვირაბში ამოჰყოფდა თავს, და ის გვირაბი დავით გარეჯამდე ჩაიყვანდა, სადაც ერთხელ მარგალიტამ წაიყვანა. გვირაბი იქ ჰქონდა ნანახი.
საერთოდ, მარგალიტას იმხანად სულ სადღაც დაჰყავდა. მარგოს ძალიან უხაროდა ხოლმე ასეთი გასეირნებები და ცდილობდა, რაც არ უნდა დაღლილიყო, ხმა არ ამოეღო, რომ მარგალიტას მასზე გული საბოლოოდ არ აეყარა და სახლში არ დაეტოვებინა. სახლშიც კარგი იყო, სხვა თუ არაფერი, ზღაპრებს _ ფირფიტებს მოუსმენდა, ოღონდ ისეთებს, სადაც საშიში ამბები არ ხდებოდა, აი, ჯინი რომ ბოთლიდან ამოდის და მსგავსები. მაგრამ გასეირნება მაინც ჯობდა. მერე პავლიკას მოუყვებოდა, რომ აი, ამხელა, არა, აი, ამხელა ხვლიკი ნახა, და მცხეთაში ღვეზლები ჭამა და რა ვიცი, რა აღარ მოხდა. ერთი ისაა, რომ პავლიკა ცოტა გაიზარდა და მარგოსთან ისე აღარ მეგობრობდა, _ რცხვენოდა, რომ მარგო გოგო იყო, მაგრამ ეს მხოლოდ სხვების დასანახად ხდებოდა. თუ მარგო მასთან მიდიოდა და სხვა არავინ იყო, მაინც მეგობრობდნენ და ერთმანეთს ათასგვარ საიდუმლოს უყვებოდნენ.
მარგომ პავლიკას ისიც კი უამბო, რომ ხალიჩაზე რომ ჯვრები ეკიდა, ბაბუამისს გერმანელებთან ომში ჰქონდა ნაპოვნი. ეს ჯვრები ოქროსი იყო. ის და პავლიკა მაგიდაზე ძვრებოდნენ ხოლმე, ჯვრებს ახლოდან ათვალიერებდნენ და ხელსაც ჰკიდებდნენ. ოღონდ ეს საიდუმლოდ ხდებოდა, იმიტომ რომ მარგალიტას რომ გაეგო, ალბათ საშინლად გაბრაზდებოდა და მარგოს საერთოდ გადაიყვარებდა.
მარგოს თქმით, ეს ჯვრები, რომლებიც ბაბუამ იპოვნა, სინამდვილეში წმინდა გიორგის ჯვრები ყოფილა. როგორც ჩანს, წმინდა გიორგიმ დაკარგა და მერე ბაბუამ მიაგნო. მარგოს წმინდა გიორგი ერთხელ ნანახიც ჰყავდა. პავლიკამ კი არ დაუჯერა, მაგრამ ეგ არაფერი. თვითონ ხომ იცოდა მარგომ, რომ შიო მღვიმეში როცა იყვნენ, იმ დღეს ნამდვილად ნახა, და არაფერი შეშლია _ ნამდვილად წმინდა გიორგი იყო.
შიო მღვიმეში მარგო ბევრჯერ იყო ნამყოფი, მარგალიტა იქ ხშირად დადიოდა ხოლმე.

(გაგრძელება ქვემოთ)
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ანა კორძაია-სამადაშვილი   Tue Dec 21, 2010 3:39 pm

ანა კორძაია-სამადაშვილი

მე, მარგარიტა

(დასასრული)

ასვლით იოლად ადიოდნენ, გზაზე აუცილებლად ხვდებოდათ ვინმე მანქანიანი. აი, ჩამოსვლა კი ჭირდა, იმიტომ, რომ კაცები ზემოთ თვრებოდნენ და გვიან ბრუნდებოდნენ, მარგალიტა კი მთვრალებს არ უჯდებოდა.
იმ დღესაც ასე მოხდა. ძალიან ცხელოდა და მარგალიტაც დაიღალა და მარგოც, ოღონდ არ იმჩნევდა. მაგრამ ცოტა ხანში მარგო მაინც ჩამორჩა, თან ფეხსაცმელში კენჭები ჩაუცვივდა და თითით ვერ ამოიღო. ამიტომ ჩაცუცქდა და ფეხსაცმლის გახდა დაიწყო.
“ჰა, რა იყო, დაიღალე?” მარგალიტა წინ იყო წასული და ელოდა.
“არა,” უპასუხა მარგომ, “უბრალოდ, კენჭები ჩამიცვივდა და...”
მარგალიტა მიუახლოვდა.
“ადე, ადე,” უთხრა მარგოს, “ცოტაღა დაგვრჩა. აი, იმ მოსახვევში წმინდა გიორგი დაგვხვდება, ცხენზე შეგვისვამს და წაგვიყვანს”.
მოსახვევში წმინდა გიორგი არ დახვდათ. ალბათ, მარგალიტას მოსახვევი აერია. მაგრამ არც შემდეგ მოსახვევში მდგარა და არც შემდეგში. მოატყუა მარგალიტამ.
რა გაეწყობა. მაგრამ მატარებელში მარგომ მაინც ვერ გაძლო და მარგალიტას უთხრა: “დიდი ქალი ხარ, მარგალიტა, ტყუილი არ გეკადრება”.
“სულელი ხარ,” უპასუხა მარგალიტამ. “ეს მატარებელი წმინდა გიორგის ცხენს მიჰყავს, თორემ შენ რა გგონია, თვითონ მიდის? აბა, დაუფიქრდი, ამდენ ვაგონს სხვა ვინ მოერევა?”
მატარებელმა დაუსტვინა, და უცებ ცხენმა დაიჭიხვინა! მართლა! და მოსახვევში მარგომ თავისი თვალით დაინახა, რომ მატარებელს წინ წმინდა გიორგი მიუძღვოდა! გეფიცები, პავლიკ! დიდ თეთრ ცხენზე იჯდა, გრძელი თმა ჰქონდა და თმას ქარი უფრიალებდა. ისეთი ლამაზი იყო!
პავლიკამ ეს არ დაიჯერა. თვითონ რომ არ დაენახა, არც მარგო დაიჯერებდა, მაგრამ ნახა და მოკალი!
ისე, პავლიკა ზოგჯერ მართალი იყო, რომ რაღაცეებს არ იჯერებდა. მარგო თავის გადაპარსვაზე იმით დაიყაბულეს, რომ უთხრეს, მერე ასეთი წითელი კი არა, ოქროსფერი თმა ამოგივაო, და პავლიკამ ეგრევე უთხრა, გატყუებენ, ეგეთი რამეები არ ხდებაო. მართალიც იყო. მაინც წითელი თმა ამოუვიდა, თან კულულები კი აღარა, სწორი. მარგოს ძალიან დაწყდა გული, მაგრამ რა გაეწყობოდა.
აი, რიტას კი შავი თმა ჰქონდა და ლურჯი თვალები, და მარგალიტა სულ იმას ამბობდა, ჩვენი რიტა ულამაზესი გოგოა, ნამდვილი მზეთუნახავიაო. რიტა მართლა ლამაზი იყო. ერთხელ მარგომ თავის სკოლასთან დაინახა და დაუძახა, რომ ყველას დაენახა, როგორი დედა ჰყავდა, და ყველამ უთხრა, რა მაგარი დედა გყოლიაო.
ზოგჯერ, მარგალიტასგან და თვით პავლიკასგან უჩუმრად, მარგო თავზე შავ რეიტუზს ჩამოიცვამდა ხოლმე, მერე ტოტებს, ანუ ნაწნავებს ზურგსუკან გადაიყრიდა და სარკის წინ ტრიალებდა, ფრთხილად, რადგან ტაბურეტზე იდგა _ სარკე ტუალეტის მაგიდისა იყო. პრინციპში, შავი თმით ცოტა კი ჰგავდა რიტას. ღამით კი, როცა მარგალიტა დიდი ხალიჩის ქვეშ, ძველ ლოგინში იძინებდა, მარგო თავის ტახტზე საბნისგან ბუდეს იწყობდა ხოლმე, ხელებს ფეხის ცერა თითებს ჩაავლებდა და ოცნებობდა. მარგო ფიქრობდა: “ჩემო დედა რიტა, შენ ყველაზე ყველაზე ლამაზი გოგო ხარ. როგორ მომწონხარ, დედა რიტა!” და მერე ტირილს იწყებდა, ოღონდ რატომ _ არ იცოდა.

***
ეს ყველაფერი მარგოს დიდად აღარ ახსოვდა. ისე, დიდად არც არაფერი იყო გასახსენებელი. მარგალიტა ქალაქგარეთ აღარ ატარებდა, იმიტომ, რომ დაბერდა, და თან მარგოს უნდა ემეცადინა _ გერმანული, მუსიკა, ბალეტი... მერე გადაწყდა, რომ გერმანული უკვე იცის და ეყოფა, მერე მუსიკალური სკოლიდანაც გამოვიდა, იმიტომ, რომ ცუდად უკრავდა, და მერე ბალეტის მასწავლებელმა მარგალიტას უთხრა, ბავშვს თავი დაანებეთ, არაარტისტულია და დიდი-დიდი, კორდებალეტი გაქაჩოს, ისიც _ ცუდადო.
სამაგიეროდ, მარგომ საქმე იშოვნა: მკითხაობა დაიწყო. რამ მოაფიქრა, არავინ იცის. ის ჯადოსა და მსგავსებზე თავს არ იფუჭებდა, თან მეტისმეტად ახალგაზრდაც იყო, და ყველაზე უჭკუო ქალსაც ვერ დააჯერებდა, რომ მისი ნახლაფორთალი ცხოვრებას შეუცვლიდა. უბრალოდ, ყავაზე მკითხაობდა, ხუთ მანეთად, ხოლო თუ კლინეტი სხვა ქალებსაც დაახვედრებდა, ფასსაც უკლებდა და ასე...
ყველა კმაყოფილი იყო, იმედგადაწურული დედაკაცებიც და მარგოც. მარგალიტაც კი ხმას არ იღებდა. ფულს ფულად, ცხადია, არავინ აძლევდა, მაგრამ ჭამა-სმის პრობლემა მაინც ჰქონდა მოხსნილი, და თუ სთხოვდა, მარგოს უარი ფულის მიცემაზეც არასოდეს უთქვამს. ის ზუსტად იმდენს აძლევდა, რამდენსაც კნეინა სთხოვდა. ერთი ისაა, რომ მარგალიტას მისთვის რამის თხოვნა ძალიან უმძიმდა: მარგალიტას მარგო არ უყვარდა და გულის სიღრმეში ძალიან ეშინოდა ამ თავწითელა გოგოსი.
და უცებ რიტამ, რომელსაც, რაც მარგოს თავი ახსოვდა, მათ სახლში ორი ღამე თუ ჰქონდა გათენებული, დაბრუნება გადაწყვიტა. მარგალიტა გაბედნიერდა, მარგოს ცხოვრებაში კი დიდი ჩხუბის ხანა დაიწყო.
“რა ჯანდაბა უნდა, რას მოეთრა?” ჰკითხა მარგომ მარგალიტას. რიტას ეძინა და მისი გარეგნობისა და აღნაგობის ქალის კვალობაზე უჩვეულოდ რიხიანად ხვრინავდა.
მარგალიტამ აუხსნა, რომ რიტა მისი გაზრდილია, მისი გოგოა და ამიტომ ეს სახლი რიტას სახლია. მარგოს საერთოდ არავინ არაფერს არ ეკითხება. გასაგებია? კნეინას ჩხუბი არ ეხერხებოდა, მაგრამ გულის ტკენაში დიდოსტატი იყო.
“ე, მარგალიტა, მარგალიტა...”
“რა?”
“არაფერი.”
მართალია, თავიდან რიტა მარგოს არ ერჩოდა _ უბრალოდ, არად მიაჩნდა. მასთან ურთიერთობით არც მარგო იკლავდა თავს.
რიტაში”`დედიკომ” მოწმენდილ ცაზე გაიღვიძა: უცებ გადაწყვიტა, რომ მარგოს სკოლის დამთავრების შემდეგ უნივერსიტეტში უნდა ჩაებარებინა. მარგოს ძალიან გაუკვირდა _ რა იდეაა? თან ვის მოუვიდა თავში _ იდიოტ, უწიგნურ და ბოზ რიტას! მარგო ლამის მთელი თვე ისმენდა მის შეგონებებს, და მერე მარგალიტამაც აუხსნა, რანაირი ყოფილა. საოცარი თვისებები ჰქონია მარგოს, მაგალითად, умственная отсталость эмоциональная недоразвитость....
მართალია, მარგოს საკუთარი თავი სულაც არ მიაჩნდა გონებაჩამორჩენილად. პირიქით, დარწმუნებული იყო, რომ ჭკვიანი გოგო ბრძანდებოდა. მაგრამ ეს ყველაფერი მაინც ცოტა ნერვებისმომშლელი იყო.
მარგო თავს იმით იმშვიდებდა, რომ ერთ თემაზე ჯაჯღანს ადამიანები დიდხანს ვერ უძლებენ, მით უმეტეს, როცა ჯაჯღანი საქმეს არ შველის. აი, მარგალიტა მრავალი წელი შესძახოდა, რას გავხარ, რანაირად ლაპარაკობ, რანაირად დადიხარ, რანაირად სუნთქავო, მაგრამ რა? თუ მარგალიტა არ უყურებდა, მაინც აწყობდა ხოლმე მაგიდაზე იდაყვებს.
მერე, როცა პავლიკა ჯარში წაიყვანეს, დედამისმა სედამაც მოიცალა. ისე, ნაღდად არ იყო ეს სედა ცუდი ქალი, მარგოს, პრინციპში, არაფერს ერჩოდა, მაგრამ მანაც გადაწყვიტა, რომ უკვე პასპორტიანი მარგოს აღზრდისთვის უნდა მოეკიდა ხელი, და ვიღაც სუნიანი მღვდელი გააცნო. ეს მღვდელი სედასთან ლამის ყოველდღე დადიოდა და მარგოს უხსნიდა, რომ მკითხაობა ცუდია და ამ გზით ნაშოვნი ფული უბედურებას მოუტანს.
მარგომ ზუსტად იცოდა, რომ მღვდელი სედას საყვარელი ბრძანდებოდა და მისი სულის გადარჩენაზე ზრუნვა სისულელე იყო, ვიღაცეებისთვის თვალებში ნაცრის შეყრა. თან მარგოს მიერ “ცოდვით გაკეთებული” ხუთი მანეთიდან ერთი ყოველთვის სედას მისდიოდა _ აბა, მარგალიტას ხომ არ დაიყენებდა მდივნად, სედა კი სულ სახლში იჯდა.
ამიტომ მარგო დუმდა. ამ მღვდელმა კი იარა, იარა, და ბოლოს სედას მურაბებიც მობეზრდა და მარგოსთან ლაპარაკიც, და გაქრა. სედა კი ოხრავდა და ცოდო იყო, მაგრამ მარგომ დაისვენა. ძალიან დებილი იყო ის მღვდელი.

***
იმ საღამოს მარგო რატომღაც მთაწმინდაზე იყო, პანთეონში. უბრალოდ, კარგი დარი იდგა, თორემ პატრიოტიზმი და ეროვნული სანტიმენტები მარგოსთვის სრულიად უცხო იყო, ის ხომ, მარგალიტას თქმით, საერთოდ არაფერში ეწერა _ крестьянская душа
შინ დაბრუნებულ მარგოს დერეფანშივე მოესმა რიტას სიცილი. დაბოლილია, იფიქრა მარგომ.
საერთო საპირფარეშოსთან სამნი იდგნენ _ რიტა, მარგალიტა და სედა. რიტა სიცილით იგუდებოდა, სედა ქოთქოთებდა, მარგალიტა კი საცოდავად დუმდა.
მერე მარგო ყვებოდა ხოლმე, მფარველმა ანგელოზმა ჩამჩურჩულა, შეეშვი, მარგო, შეეშვიო. მაგრამ მარგოს იმხანად ანგელოზთან ურთიერთობა ძალიან გაფუჭებული ჰქონდა და მისი რჩევა ყურად არ იღო.
გაირკვა, რომ მარგალიტა საპირფარეშოში აპირებდა შესვლას, და იქ უზარმაზარი ვირთხა დახვდა. კნეინას, ცხადია, შეეშინდა და რიტას დაუძახა, მიშველეო. რიტა, ცხადია, სიცილით მოკვდა, ვირთხის სედასაც ეშინოდა, და ასე. იდგნენ იდიოტებივით.
“აი, მარგო მოვიდა,”თქვა რატომღაც სედამ. რიტა ჩაბჟირდა.
და მაშინ მარგომ პატარა სამფეხა სკამიდან სარეცხით სავსე ტაშტი ძირს გადადგა და რიტას ახედა. რიტა გაჩუმდა. მერე, როცა დიდი ჩხუბი მოხდა, რიტა ყვიროდა, მითხარი, აი, მითხარი, ხომ ჩემთვის გინდოდა ჩარტყმაო; მაგრამ იქ, საპირფარეშოსთან, მუდამ მტვრიანი ნათურით განათებულ დერეფანში, მარგოს დაუდგენელი ფერის თვალები მეტისმეტად შემზარავად მოეჩვენა და მწარედ გაჩუმდა.
მერე მარგომ ტუალეტის კარები გამოაღო. საპირფარეშოში მართლა ვირთხა იჯდა, სველი და უზარმაზარი. რიტამ იკივლა, მარგომ კი სკამი ვირთხას ესროლა და მოარტყა. სანამ რიტა კიოდა და ვირთხა ფართხალებდა, მარგო ტუალეტში შევიდა, სკამს კიდევ ერთხელ დასწვდა, კიდევ ერთხელ ჩაარტყა და მოკლა. რიტა გაჩუმდა. ყველა დუმდა.
მარგო გაიმართა. ხელში დასვრილი სკამი ეჭირა.
“გადააგდე,” უთხრა რიტამ.
“რა, აღარ დამჭირდება?” ჰკითხა მარგომ.
...
“უჟასი იყავი,” უყვებოდა მერე სედა. “რიტას კი არა, მე შემეშინდა. მარგალიტა ხო ვააბშე. მერე რიტამ მითხრა, ეს ჩვენი მარგო რა უჟასი ყოფილაო.”
“ვირთხა არ იყო უჟასი?”
“კი, მაგრამ შენ უფრო უჟასი იყავი.”
საცოდავო სედა, შენ რა იცი, უჟასი როგორია, ფიქრობდა მარგო.
“კაი, წავედი.”
სედას ძალიან უნდოდა რამე სიკეთის თქმა. შეეცოდა კიდეც _ სად უნდა წასულიყო? მაგრამ ვერაფერი მოიფიქრა და უთხრა:
“მარგალიტასაგან არ გეწყინოს. ჰო, გიკივლა, მერე, რა? შენ არ გიკივლია?”
“არასოდეს. თორემ რიტას აქამდე ასჯერ გავუშვებდი ნა ხუი. ეს ისე, რომ იცოდე. აბა, მეყოლე ვარდივით, სედა. პავლიკა რომ ჩამოვა, მომიკითხე.”
“მანამდე ხო ჩამოხვალ.”
“არა მგონი,. Не поминай лихом . აბა, ჰე!”
სედას კარამდე არ გაუცილებია, ისევ ისე იჯდა დერმატინგადაკრულ ატამანკაზე. მერე ფლოსტების ფლატუნით ფანჯარასთან მივიდა და ქუჩას გახედა.
ბინდდებოდა. მარგო აღარ ჩანდა. მოპირდაპირე სახლის არკასთან სამი ბიჭი დგა და იწიტებოდა.
„Маргушу видали?“ გასძახა სედამ.
ერთმა ბიჭმა ხელი აიქნია, ჩაიარაო. „Догнать?“
„Не-а“ უპასუხა სედამ.
მარგალიტას ოთახიდან ისევ ყვირილი ისმოდა. ან ამ რიტას რა ხმა აქვს! სედამ ფარდა გაასწორა და კვლავ ატამანკას დაუბრუნდა.


3.
“რაო, დედოფალო?”
რა ლამაზია ეს ვირიშვილი, ფიქრობდა მარგო. კიდევ კარგი, მივდივარ, თორემ ამას რომ დაედო, რა გადაიტანდა...
“ძალიან ლამაზი კაცი ხარ. შენზე ალბათ ყველა ქალი გიჟდება, არა?”
“რაღაც უცნაური ქალბატონი ბრძანდებით, მარგო. სულელი ხომ არა ხართ?”
“ნუ დაიძაბები, მზეო, ეს ისე ვთქვი, სალაპარაკოდ. ისე, ხომ იცი, არაფერი არ მეშლება, კუდიანი ვარ.”
რა ამბავია ამდენი თასმა, ფიქრობდა მარგო. რა ჯანდაბამ მაყიდინა.
“ლამაზი ფეხსაცმელია”.
“ჰო, ოღონდ რად გინდა,” ფიქრობდა მარგო, “ვერც ჩაიცვამ და ვერც გაიხდი.” როგორც იქნა, შეიკრა და გასწორდა.
“ნამდვილად მიდიხარ?”
“ჰო”.
“რა ყველაფერზე ჰო-ს ამბობ, რა გჭირს?”
“ოშოს მედიტაციაა ასეთი. იძახე “ჰო” და სამყაროც “ჰო”-ს გეტყვის”. კი, როგორ არა, დღეს რაღაა და ხვალ, ფიქრობდა მარგო.
“ის კაცი, რომლის ნეკნისაგანაც მე, მარგარიტა გამაკეთეს, ალბათ განსაკუთრებით სუსტი იყო, ტკივილს ვერ გაუძლო, თავის გადასარევ, უტვინო ნეკნს ვერ შეელია და მის დარდს გადაჰყვა, ან კიდევ რამე დაემართა,” დაიწყო კაცმა. ეკაიფე ჯო დასენს, იფიქრა მარგომ. “ყოველ შემთხვევაში, ფაქტია, რომ ის აღარ არსებობს და მე დავრჩი, და მაგარი უნდა ვიყო. და მე მივდივარ!”
“კარგი, რა,” უთხრა მარგომ.
“მე მივდივარ, არადა, არ მინდა.”
“ეეე.” მართალი ხარ, ფიქრობდა მარგო.
“მე მივდივარ ქალაქიდან, რომელიც ძალიან მიყვარს. მივდივარ იმიტომ, რომ მერევით, გზაზე კი ყველაფერი ნათელია _ თუ მიხმარენ, დავიბერტყები, ავდგები და წავალ, და თუ გამძარცვავენ, ჩემს ფეხებს წაიღებენ”.
“მერე? Трепло собачье,” ფიქრობდა მარგო.
“იქ არ არიან თქვენი ქალები, ცოლები, რომლებმაც მიგატოვეს, რომლების მიტოვებისაც გეშინიათ, ქალები, რომლებიც გინდათ, მაგრამ არ გეღირსებათ. მე გზაზე მივდივარ, და იქ ქალები არ არიან, და მე ქალი არ ვარ, და ქალები _ თქვენი ყოფილი თუ მომავალი ქალები, მე ვერ მეხებიან... ჰა! მარგუშა!”
“მე წავედი და მეყოლე ვარდივით,” აჰყვა მარგო. “მაგრამ მე კიდევ ჩამოვალ, რომ ისევ წასვლის მიზეზი მქონდეს. Хорош пиздеть. წავედი. Не поминай лихом. “
სადარბაზოდან გასულმა მარგომ კენჭი მოძებნა, გადააბრუნა და წავიდა. აქ აღარ დაბრუნდება. კენჭის ამბავი გამოცდილი იყო.
მალე თბილისში ვიქნები. კიდევ ერთი პერესადკა, კიდევ ერთი ღამე და მორჩა.

***
მარგოს მაღალჭერიანი ბინები უყვარდა. ძველ, ქალაქურ სახლებში ძალიან კარგად გრძნობდა ხოლმე თავს. გაძლებით ყველგან ძლებდა, იქაც კი მშვიდად იძინებდა, სადაც მატარებლის მგზავრები თავიანთ ბარგს აწყობენ ხოლმე. უბრალოდ, მაღალჭერიანი ბინა სულ სხვა სიყვარული იყო.
თუმცა დოქტორ ფროიდისა და მარგოს ურთიერთობა აშკარად არ შედგა, აქ მაინც უწევდა იმის აღიარება, რომ მისი ამ თითქოს უმიზეზო სიყვარულის ფესვები ბავშვობაში უნდა ეძებნა. ისე, ძებნა რად უნდოდა, ნაპოვნი ჰქონდა _ ძველ სახლში, კომუნალური ბინის ერთ ოთახში, სადაც ფარდაგი, რომელიც სხვა ოთახში იატაკამდე იქნებოდა დათრეული, ერთი ციდა ჩანდა, და წარწერა “1910 წელი” სადღაც ჭერში იყო ატყორცნილი.
ალბათ ამიტომაც ეამა შინისაკენ მიმავალ მარგოს ბოლო ღამის იმ ბინაში გატარება, თუმცა ნებისმიერ სხვას თავზარი დაეცემოდა. კატისა და შარდის სუნად აყროლებული სადარბაზოს ხელის ცეცებით გავლის შემდეგ კარგა ხანს აბრაგუნა უზარმაზარ კარზე, რომელიც როდის-როდის ვიღაც დაუდგენელმა ქალმა გააღო. როგორც ჩანს, ჯერაც ეძინა _ არც გამარჯობა უთქვამს, არც ნახვამდის, მდუმარედ შებრუნდა.
ბინაში ჰაერი არ იყო. არანაირი _ არც ცუდი, არც კარგი. ფანჯრები ალბათ კოღოების შიშით დაეგმანათ და რამდენიმე შემორჩენილი დარაბაც დახურული ჰქონდათ. ძალიან ცხელოდა. როცა სიბნელეს თვალი შეაჩვია, აღმოჩნდა, რომ ერთადერთ ოთახში ქალებს ეძინათ, უამრავ ქალს. სადაც კი ადგილი იყო, ყველგან იწვნენ: დერმატინგადაკრულ დივანზე, რომლის თავზეც სარკე ლაპლაპებდა, მაგიდაზე და, რაც მთავარია, იატაკზე: თავები ერთმანეთზე ედოთ, ბუტბუტებდნენ, ოხრავდნენ. ახლის შესვლა არავის გაუგია.
მაგრამ ოთახი! ექვსკუთხა, ჭერი _ ხუთ მეტრამდე სიმაღლისა! მარგო მიხვდა, რომ კარგ ადგილას მოხვდა. ასეთ ოთახს ვიღაც ჰარე კრიშნა სასტავისგან ნამდვილად არ ელოდა.
ვიღაცამ თავი წამოჰყო და ისევ მიეგდო. ჩჩჩ!
“გავგიჟდები,” თქვა ვიღაცამ.
“ზოგი რა უსუსურია,” იფიქრა მარგომ.
თავად ცეცხლივით წითელსა და ბალზაკის ასაკს გადაბიჯებულ მარგარიტას უსუსური ნამდვილად არ ეთქმოდა. იმის ნაცვლად, რომ გალოთებულიყო ან გაგიჟებულიყო, ტაროს გამშლელის სტატუსით ორ გაიძვერასთან _ ერთ ასტროლოგთან და ერთ ნათელმხილველთან _ ერთად შესანიშნავად ჰქონდა საქმე აწყობილი.
ცხადია, სამივემ იცოდა ერთმანეთის გაიძვერობის ამბავი, მაგრამ არ ტყდებოდნენ და კლიენტების გარდა ერთმანეთის გაბითურებასაც ლამობდნენ, და რაც ყველაზე უცნაურია, ეს საქმე შესანიშნავად გამოსდიოდათ. ერთ მშვენიერ ოთხშაბათს კი _ ამ დღეს, წესით, მკითხაობა არ შეიძლება, _ ასტროლოგმა და ნათელმხილველმა მარგოსთვის თავიანთი ოსტატობის ჩვენება გადაწყვიტეს.
ეს ორი პატივსაცემი ოსტატი ყოველგვარი დაძაბვის გარეშე შეუდგა მის გარჩევას. მათი ნაროშის სიტყვა-სიტყვით დამახსოვრებით მარგოს თავი არ შეუწუხებია, მხოლოდ ის ჩარჩა, რომ თურმე მისი არსებობისთვის საუკუნეების განმავლობაში ხდებოდა რაღაცეები; თურმე ის, რომ ასეთი იყო, სულ გაკულაკების და მარგარიტების ბრალი ყოფილა.
“მერე?”ჰკითხა მათ მარგომ.
“რა მერე?”აღშფოთდა ასტროლოგი. სარკის წინ იდგა და წარბებს ისწორებდა. “რას დავემსგავსე, სარკეში ჩახედვა აღარ მინდა.”
“შენც ნუ ჩაიხედავ. მე ასე ვიქცევი. მერე?”
“იო გახსოვს? ძროხა იყო და ჰერაკლე გააჩინა.”
“მე ჰერაკლე ვარ?”გაეცინა მარგოს. “თუ ძროხა? ეგ რა შუაშია?”
“შენ იდიოტი ხარ,” აუხსნა ასტროლოგმა. “ჰერაკლე შენგან გაჩნდება. აბა, ტყუილად ხომ არ იყო ამხელა ამბავი ატეხილი.”
“რანაირად გაჩნდება?” მარგო მართლა დაინტერესდა.
“თითით. ნუ გამოსირდები.”
ამ ამბის ქექვით და სახლში დაბრუნებით მარგო მაინც არ აიტკივებდა თავს, ზემოთ აღნიშნული საუბრიდან ცოტა ხნის თავზე სახლთან ერთადერთ დამაკავშირებელ არსებას, სედას რომ არ მოეხსენებინა, დედაშენი რიტა დიდუბის სადგურში, რელსებზე იპოვეს მკვდარიაო, და მარგალიტასთვის რომ არ დაეძახა, რომლის ხმაც მარგოს თერთმეტი წელი არ გაეგონა.
“სასწაულია, მაგრამ შემეცოდა და თითქოს გული ამიჩუყდა,” აუხსნა მარგომ თავის კოლეგებს. “თორემ სულ არ მინდა წასვლა”.
მართლა ასე იყო. მარგო უცხოტომელებთან უკეთ გრძნობდა თავს. რა ჯიშთან არ ჰქონია საქმე, და საერთოდ, ძნელი სათქმელიც იყო, ვინ იყო მისთვის უცხო ტომი.
“ის გამაგებინა, მე რა ტომი ვარ,” მსჯელობდა მარგო. “ძვირფასმა რიტამ _ ჯანდაბას, ნათელი დაადგეს მის სულს, აწი რაღა, _ ამ ამბავში არასოდეს გამარკვია. ან თვითონაც არ იცოდა, ან მისთვის ჩვეული მავნებლობის ამბავი იყო. მარგალიტოჩკამ კი ნამდვილად არ იცის, საიდან მომათრიეს. საცოდავი. ისე, მერე რა... ის ხომ დანამდვილებით ვიცი, როდის დავიბადე _ იმ წელს, როცა, დედაჩემის თქმით, დასავლეთში დიდი ამბები ტრიალებდა და ის კი ჩემ გამო თბილისში ეგდო. ისე, გველი იყო რიტა. დარწმუნებული ვარ, მეც ამ გველობის გამო დამარქვა მარგო _ მარგალიტას გულის გასახეთქად, რომ მისი სახელი და გვარი კიდევ ერთ დეფექტიურს ჰქონოდა. ძაღლი მიაკვდა სულში. ცხადია, რიტას. საწყალ ბებოს რას ვერჩი, თავისი გასჭირვებია”.

4.
“მატარებლიდან რომ გადმოვიდოდი ხოლმე, ბოლო ვაგონიდან, მხოლოდ კიბე უნდა ჩამერბინა, ქუჩაზე გადავსულიყავი და ჩემი სახლიც იქ იდგა. ჩემად მიმაჩნდა, თორემ, ხომ ხვდები, იმ ბინაში ჩემი არაფერი ყოფილა, მთელი ავლა-დიდება ხელჩანთაში მქონდა ჩატენილი. სინამდვილეში ერთ არაჩვეულებრივ კაცს ეკუთვნოდა, რომელიც კვირაში ორჯერ, დიდ ოთახში, ღამეს ათევდა ხოლმე და ბინის ქირასაც ის იხდიდა, დენის და ტელეფონის გადასახადსაც, სირცხვილით ვკვდებოდი”.
“ჩემი სიკვდილი,“ შეიცხადა მარგალიტამ, “მაგის ფულით დამირეკე?”
“ჰო, აბა, რა მექნა.”
“რა კარგი იყო, რომ დამირეკე!”
“ჰო, მეც გამიხარდა”.
ვინმესთან მაინც ხომ უნდა დამერეკა, ფიქრობდა მარგო.
“მერე?”
საცოდავო მარგალიტა! რა დილა გაგითენდა, ჩემი დანახვა რომ გიხარია!
“იმ დღეს, როცა უნდა ჩამოსულიყო ხოლმე, გამწარებული ვაკეთებდი სამ თავ საჭმელს, მაგრამ ესეც არ გამომადგა _ რესტორანში მპატიჟებდა და მენიუში ფასებს ხელს აფარებდა, და ვერასოდეს ვერაფრით ვეცი პატივი”.
“კარგი კაცი ყოფილა, ხო?”
“მაგარი. ბინაც მაგარი იყო, მაღალჭერიანი, კუთხეებს რაღაც მობარიელეფო მამაძაღლობა ამშვენებდა. ფანჯრიდან მატარებლის სადგური მოჩანდა და დილის ხუთი საათიდან ისმოდა ხოლმე ვიღაც დედაკაცის უსიამოვნო ხმა: სადგურს აცხადებდა”.
“გაღვიძებდა ხოლმე?”
რა საოცრებაა, ფიქრობდა მარგალიტას ლოგინზე ჩამომჯდარი მარგო. მგონი მართლა ვედარდები.
“არა, სულ არ მაწუხებდა, მხოლოდ პირველ დილას მესიზმრა, რომ სოხუმის სადგურში ვიყავი და თბილისის მატარებელს აცხადებდნენ. ისე, ისევ ის მირჩევნია, რომ გარეთ ვინმე ღრიალებდეს, იმას მაინც მივხვდები, რომ ცოცხლი ვარ”.
“ცოცხალი ვარ” მაგარი გრძნობა იყო. ამას მარგო განსაკუთრებით მაშინ გრძნობდა ხოლმე, როცა მატარებელი ორ მუზეუმს შორის გაივლიდა. ყრუ კედლები და მატარებლის ბაგა-ბუგი. ყოველ დილას ახედავდა ხოლმე ჭერს და ყვიროდა: “ჩემო ღმერთო, რა კარგია!” ახლა იმ დღეების გახსენება დიდად არც სიამოვნებდა _ რა ხანია, ამ სიტყვებით აღარ გაუღვიძია და ალბათ კიდევ კარგა ხანს არ გეღვიძებოდა, ყოველ შემთხვევაში, სანამ მარგალიტა ცოცხალი იქნებოდა.
საცოდავო მარგალიტა, ფიქრობდა მარგო, როგორ გაგწირა ღმერთმა და როგორ დარჩი ჩემი შემყურე?
“მერე?”
“მერე. მერე ყოველ დილას ვვარჯიშობდი ხოლმე. ზურგზე ვიწექი, ფეხებით ჩემი უგრძელესი სახელისა და გვარის ჰაერში მოხაზვას ვცდილობდი და იმ სულელურ ბარელიეფებს შევცქეროდი. მერე კულტურულად ყავს ვსვამდი და ასე...
საერთოდ, ძალიან კულტურულად ვცხოვრობდი. ამ საქმისთვის საგანგებოდ ვიყავი მომზადებული: ჟურნალისტის წიგნაკიც მქონდა, სტუდბილეთიც, მართალია, ზედ სხვა სახელი ეწერა”.
“ვინმეს რომ დაეჭირე?!”
“არა, კაცო, რატომ უნდა დავეჭირე. ჰოდა, მთელს ქალაქსა და შემოგარენში დავიარებოდი, ყველა გამოფენაზე ვიყავი, ყველა მუზეუმშიც, ვიღაც დამასკოელი ფლეიტისტის კონცერტის ეშხით სადღაც ქვეყნის დასალიერშიც კი ვარ წახეტებული. კაპიკი არ მეხარჯებოდა, დრო თავზე საყრელი მქონდა, რა მენაღვლებოდა”.
მარგალიტა უსმენდა. როგორი ციცქნაა, ფიქრობდა მარგო. ისე, რა დამპალი ბედი ჰქონია, კაცი ამას არ ღირსებია და გახარება, რიტა ჯერ სისხლს უშრობდა, მერე გააქანა და მოკვდა, და ამ საცოდავმა კიდევ მაგის სურათი გამოდო... მარგალიტამ დაინახა, რომ მარგო თაროს უყურებდა და მიჰქარა:
“ლამაზი ქალი იყო დედაშენი”.
ლამაზი და გველი, გაიფიქრა მარგომ. ლამაზი!
“ჰო. მახსოვს, სკოლაში სულ მეუბნებოდნენ, დედაშენი ორნელა მუტის ჰგავსო. ერთხელ დაჟე ნანახი ჰყავდათ. მაგარი ჯინსიც ეცვა, “ლევისები” და რამე...”
მარგალიტა მთლად დაპატარავდა.
მაგარი ქალი იყო. მე კი არ ვგავარ, არა? აფსუს. ნეტა, ვის დავემსგავსე, არა? ისე, მარგალიტა, მე რომ დავეკალი, ხომ ნაღდად არ გამომაკრავდი? იასნია! მე რომ არ დამერეკა, ხომ არც ძებნას დაიწყებდით _ Баба с возу, кобыле легче...”
“ცოდოა...”
“არ ამატირო! მაგარი ცოდოა, რას ამბობ. ნეტა, რატომ მოკლეს, ჰა, კნეინა?”
“ნუ მიწყრები”.
მარგალიტა ატირდა. ამას რაღას ვერჩი, იფიქრა მარგომ. საერთოდ, ვის რას ვერჩი.
“ჰა, მარგალიტა, მოგიყვე, თუ აღარ გინდა?”
“მინდა”.
“ჰოდა,” განაგრძო მარგომ და გაეცინა. ზუსტად ამიტომ ეშინია ჩემი მარგალიტას, რიტასაც ამიტომ ვძულდი _ ეგონა, რომ ბოღმას ვიხვევდი და მერე ვუზამდი რამეს. რა უნდა მექნა... “ჰოდა, იქ ერთი ადგილი იყო, კვირაში სამჯერ მაინც დავდიოდი რესტორანში. იქაურობა ძალიან მიყვარდა: რომ შევდიოდი, მფლობელი ბოლო ხმაზე გასძახოდა, ეს რა სილამაზე მოვიდა, ქალი კი არა, მზე ხარო. ვიცი, რომ ტყუილი იყო, მაგრამ ჩემს გულს მაინც უხაროდა.”
“არა, რატომ...”
“მორჩი. ჰოდა, იქვე ბარმენსაც ვეპრანჭებოდი, ის კი მართლა მზე იყო. მზეჭაბუკი. შენ კი იტყოდი, უინტელექტოაო, მაგრამ აი, დარდი! ინტელექტუალები ხომ ნუ იტყვი, როგორ გამომადგნენ. ეს მზესავით ბიჭი კი ათასგვარი სულელური სვირინგით იყო მორთული, შავი თმა და შავი თვალები ჰქონდა _ ცოტა მაროკოელი ბრძანდებოდა, და რომ გამიღიმებდა ხოლმე, გული მიჩერდებოდა. თუ ღმერთი გამიწყრებოდა და შესვლისთანავე არ გავეკრიჭებოდი ან ჯერ ვინმე სხვას მივესალმებოდი, თითების ტკაცუნს იწყებდა, “პარდონ,” მოახსენებდა მუშტარს, მოვიდოდა და შეშფოთებული მეკითხებოდა: “რა ამბავია?” სულ ტყუილი შეშფოთება იყო, ისე უციმციმებდა თვალები, რომ ზუსტად იცოდა, რა ამბავიც იყო. რატომ მოვწონდი, დღემდე ვერ ვხვდები. ერთი ცელი მაკლდა და ნამდვილი სიკვდილი ვიქნებოდი. ერთხელ დამშვიდობებისას მითხრა, თუ გინდა, გასაღებების აცმას გაგატან, ჯიბეში ჩაიდე, ქარმა არ წაგიღოსო. დამაგდებელი იუმორი ჰქონდა, ვენაცვალე.
პირველად მასთან როცა დავრჩი _ არა დიდი ვნებების, არამედ იმის გამო, რომ ღამის ავტობუსით ჩაქჩაქი ძალიან დამეზარა _ CD ჩართო, ფირფიტა. იცი, რა იყო? წვიმა. ნამდვილი წვიმის ხმა იყო, თავის ჭექა-ქუხილებიან-ქარის ქროლვიანი. გულწრფელად გამიკვირდა, ეს რამ მოაფიქრა-მეთქი, მაგრამ კარგი იყო.
ჰოდა, რომ ჩამეძინა, მესიზმრა, რომ ბირთვისში ვიყავი, გამოქვაბულში ვიჯექი, ჩემს ყვითელ საძილეში, და ძალიან კარგად ვიყავი. და მერე ხმა გავიგონე:
“ფეხები უფრო მოკეცე, თორემ დასველდები.” იცი, ვისი ხმა იყო? შენი!”
ეს რამ მათქმევინა, გაიფიქრა მარგომ.
“მართლა მეუბნები?”
“ჰო. ხომ რამდენი წელი არ გამეგონა, მაგრამ რაში შემეშლებოდა! ჰეი, მარგალიტა-მეთქი, გითხარი, და გამეღვიძა”.
მარგალიტა გაბრწყინებული უყურებდა. ალალი იყოს, იფიქრა მარგომ.
“მერე?”
“მერე, ხომ გეუბნები, გამეღვიძა. გული კი მეტკინა, რომ სიზმარი იყო, მაგრამ მაინც კარგად ვიყავი”.
“იმ კაცს მოუყევი?”
“ჰო. იმ კაცს ადრეც ვუთხარი, თბილისში ბებია მყავს-მეთქი, მარგალიტა”.
აჰა, გაიხარე, კნეინა.
“რატომ არ ჩამოიყვანე?”
ეს რა გეტაკა, მარგალიტა?
“რა ვიცი. წამოვედი. რამდენიმე თვე კი ტკბილად გავატარე, და რაღაცნაირად გვიან მივხვდი, რომ აცივდა. რიტას ამბავი რომ მითხარით, ზუსტად იმ საღამოს გაყინული მივედი რაღაც ბარში. ვიჯექი ამ ბარში, მერე ლუდმა საბოლოოდ გამყინა, მერე სახლისკენ წავჩანჩალდი და დავფიქრდი, სამშობლოში დაბრუნების დრო ხომ არაა-მეთქი. ისე, რაღას ვაკეთებ-მეთქი... დაგირეკე და აჰა, ჩამოვედი.”
“კარგია”.
“ჰო, კარგია”.

***
დაღამდა. ხალიჩის ქვეშ, ძველ ლოგინში, მარგალიტას ეძინა. ძალიან პატარა იყო, არც მისი სუნთქვა ისმოდა, გინდა ყოფილა, გინდ არა...
მარგალიტას ეგონა, რომ მარტო მარგო ჩამოუვიდა. არადა, ორნი არიან _ მარგო და პატარა გოგო. მარგომ ზუსტად იცოდა, რომ გოგოა. სხვა თუ არაფერი, მაგარი მკითხავი იყო.

ბრიყვი მამამისი, ფიქრობდა მარგო. სულ იძახდა, დრო უნიჭოდ გაგვყავსო. აბა, უფრო ნიჭიერად რაღა უნდა ექნათ!
“შე საწყალო,” ჩასჩურჩულა მარგომ, “რამდენ ხანს იმალებოდი! ალბათ გეგონა, მეცემა ეს გიჟი მარგუშა და მომკლავსო! სულელი გოგო ხარ. ამხელა გზაზე გვივლია, თან გვარი გექნება იმისთანა! თავადური”.

საცოდავი მარგალიტა, ადრეც სულ ამბობდა: სამშობლო რომ გავყიდეთ, ცოდვამ გვიწია, თორემ ამათ ჩვენი გვარი უნდა ჰქონდეთო?
“ბებიათქვენისა, კნეინა!” გახედა მარგომ მძინარე მარგალიტას. “ჩემს შვილზე უკეთესი ხომ ბევრი გყავდათ!”
პრინციპში, რაღა დარჩა. ერთი, ორი... ხუთი თვე, არც კი. მარგომ მუცელზე დაიწყო ხელები. “მთავარია, შენ არ მოიწყინო, და მერე, მარგალიტა რომ მოკვდება და შენ რომ გაიზრდები, გავყიდი ხალიჩას, ჩაგსვამ ზურგჩანთაში, ზედ პაპას ჯვრებსაც დაგაკერებ და ნაღდად მოვძებნი იმ ჩვენს სახლს. ერთი სტანცია მარგარიტას მონახვა რაღა გახდა, ბოლოს და ბოლოს.”

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ანა კორძაია-სამადაშვილი   Tue Dec 21, 2010 3:45 pm

თათია კობიძე

ანას სამშაბათობები

"ახალი 7 დღე" – 7-07-2010, 20:27 – http://7days.ge/index2.php?newsid=1992

ჩვენი მკითხველების უმეტესობისათვის ცოტა გაურკვეველი იქნება, თუ რას ნიშნავს ანას სამშაბათობები, ამის მისახვედრად ილიას უნივერსიტეტის სტუდენტი, თავისუფალი მსმენელი ან რომელიმე მათგანის მეგობარი უნდა იყოთ. დღევანდელი ჩემი სტატია ანა კორძაია-სამადაშვილის სალექციო კურსს „შემოქმედებით წერასა და ლიტერატურულ კრიტიკას“ შეეხება. როდესაც ასარჩევი საგნების ჩამონათვალში ასეთი დასახელება ამოვიკითხეთ, სტუდენტები ერთმანეთს ვეკითხებოდით რა შეიძლებოდა გვესწავლა ამ საგანში. ზოგმა ინტერესის გამო აირჩია, ზოგს მწერლობაზე ოცნების ასრულების შესაძლებლობა მიეცა, ზოგს, საგნები აკლდებოდა, ბევრმა კი იფიქრა, ადვილი იქნება და მეცადინეობას დიდი დრო არ დასჭირდებაო. მე და ჩემმა მეგობრებმა კი ამ საგანზე თავისუფალ მსმენელებად დასწრება ანას გამო გადავწყვიტეთ.

პირველ შეხვედრაზე ანამ მიხეილ ბულგაკოვის „ოსტატი და მარგარიტას“ წაკითხვა და დღიურების წერა დაგვავალა. სტუდენტების უმეტესობამ უკმაყოფილება გამოთქვა
.ერთ კვირაში ერთი წიგნის წაკითხვას და დღიურების დაწერას ვერ მოვასწრებთ, სხვა საგნებიც ხომ გვაქვს ჩასაბარებელიო, წუხდნენ, ბევრს გაუჩნდა პროტესტის გრძნობა რატომ უნდა დავუწერო ჩემი პირადი ცხოვრების შესახებ ლექტორს, თუმცა დავალება უკვე მოცემული იყო და აღარაფერი შეიცვალა.

პროტესტის მიუხედავად, შემდეგ ლექციაზე ანას მაგიდაზე დღიურების მთა გაჩნდა და „ოსტატი და მარგარიტაც“ ჯგუფის საკმაოდ დიდ ნაწილს ჰქონდა წაკითხული. მეორე ლექციაზე თანამედროვე ქართველ მწერლებზე ვისაუბრეთ. აღმოჩნდა, რომ სტუდენტების უმრავლესობა თანამედროვე ქართველ მწერლებს, საკმაოდ ზერელედ იცნობს. ამ მიზეზით შეწუხებული ანა დღეს მოღვაწე მწერლების პირადად გაცნობას დაგვპირდა. ასე გავიცანით ერთი სემესტრის განმავლობაში: აკა მორჩილაძე, დათო ტურაშვილი, ბესო ხვედელიძე, ლაშა თაბუკაშვილი, ბექა ქურხული, ლაშა ბუღაძე, რეზო თაბუკაშვილი, რატი ამაღლობელი, სანდრო კაკულია. ისინი მოდიოდნენ ჩვენთან და გვესაუბრებოდნენ საკუთარ ნაწარმოებებზე, ქართველი და უცხოელი მწერლების ცხოვრების უცნობ დეტალებზე .

ასე გადაიქცა ჩვენთვის კვირის ერთი ჩვეულებრივი დღე - სამშაბათი განსაკუთრებულ დღედ. ახლა აღარც მახსოვს როდის გაიჟღერა პირველად სიტყვა ”სამშაბათობამ”, თუმცა ცოტა ხანში „შემოქმედებით წერას და ლიტერატურულ კრიტიკას“ ყველა ანას ”სამშაბათობებს” ვეძახდით. კვირიდან კვირამდე მოუთმენლად ველოდით მწერლებთან შეხვედრას და ჩვენი მოთხრობების შეფასებას. საუკეთესო ნაშრომის ავტორები პატარა საჩუქრებით ჯილდოვდებოდნენ და ლიტერატურის მუზეუმში მიდიოდნენ სტუმრად, ან რომელიმე ლიტერატურულ საღამოს ესწრებოდნენ. ვეძებდით წიგნებს, რომელთა წაკითხვასაც ჩვენი სტუმრები გვირჩევდნენ და შემდეგ საათობით ვმსჯელობდით, ამა თუ იმ მწერლის ნაწარმოებების ნაკლსა და უპირატესობაზე.

კურსი „შემოქმედებითი წერა და ლიტერატურული კრიტიკა“ საუნივერსიტეტო სისტემაში ასეთი რთული ემოციების ნაზავით შემოვიდა. პრემიერამ ანშლაგით ჩაიარა... თუმცა, რამდენად კამყოფილი დარჩა მისით თავად კურსის ავტორი, რამდენად გამართლდა მისი მოლოდინი, ამის შესახებ ანა კორძაია-სამადაშვილს ვესაუბრეთ.

- რატომ გადაწყვიტეთ „შემოქმედებითი წერისა და ლიტერატურული კრიტიკის“ სწავლება?

- ეს საგანი პირველად მეოცე საუკუნის დასაწყისში გერმანულ საგანმანათლებლო სისტემაში ერნესტ იანდლიმ შემოიტანა. სტუდენტები იმ ასაკში იმყოფებიან, როდესაც ადამიანი ფიქრობს, რომ არის მთელ სამყაროში სრულიად მარტო, აქვს საკუთარი თავის მიმართ გამძაფრებული კრიტიკის გრძნობა. ამ შემთხვევაში წერა არის საუკეთესო გზა მსგავსი კომპლექსებისაგან თავის გასათავისუფლებლად. დღიურების წერის პროცესში ადამიანი გულახდილად წერს ყველაფერს – რაც მის გარშემო ხდება და, შესაბამისად, საშუალება გვეძლევა, ნათლად დავინახოთ როგორც მისი შინაგანი სამყარო, ასევე წერის სტილი. ამიტომ გადავწყვიტე, რომ, თუკი საერთოდ შეიძლება წერის სწავლა და სწავლება, სწორედ რომ ამ მეთოდით მესწავლებინა. სხვათა შორის, შედეგი იყო ჩემთვის სრულიად მოულოდნელი. რამდენიმე სტუდენტმა ისეთი ნაწარმოები შექმნა ამ კურსის განმავლობაში, რომ ნებისმიერი გამომცემლობა თამამად დაბეჭდავდა მათ ნაშრომებს. მაგალითად, ერთ-ერთმა გოგონამ დაწერა არაჩვეულებრივი დღიურები დედისათვის, სხვებმა ბევრი ნამდვილი მწერლისთვის შესაშური სახასიათო გმირები შექმნეს.

- თავდაპირველად სასწავლო პროგრამა სხვაგვარად იყო დაწერილი. რატომ გადაწყვიტეთ შეცვლა?

- როდესაც სტუდენტებს შევხვდი და ვისაუბრეთ თანამედროვე ქართველ მწერლებზე, აღმოჩნდა, რომ მათ უმეტესობას ბევრი თანამედროვე მწერალი უკვე გარდაცვლილი ეგონა, ბევრის სახელი და გვარიც არ იცოდნენ. ამიტომ გადავწყვიტე, ყოველ კვირას სასემინარო საათის ფარგლებში მომეწვია ის მწერლები, რომელთა მოსმენაც მე მუდამ ძალიან მსიამოვნებდა, რომლებიც ისაუბრებდნენ როგორც საკუთარ ნაწარმოებებზე, ასევე უცხოეულ მწერლებზეც. ასე უფრო საინტერესო და სახალისო გახდა ჩვენი კურსი და მინდა გითხრათ, რომ მათ მიერ რეკომენდებულ წიგნებს უფრო კითხულობდნენ ახალგაზრდები. მაგალითად, კენ კიზის „ ...გუგულის ბუდეზე სხვა გადაფრინდა“ თითქმის მთელი ტირაჟი გაიყიდა მას შემდეგ, რაც მისი წაკითხვა ბესო ხვდელიძემ ურჩიათ.

- რა სირთულეები გამოიკვეთა უშუალოდ წერის პროცესში?

- ორთოგრაფია და პუნქტუაცია იყო იმდენად დიდი პრობლემა, რომ სულ მიხდებოდა ამაზე ყურადღების გამახვილება. ასევე ძალიან ხშირად შეიმჩნეოდა ნაწერებში ეგრეთ წოდებული სერიალის ესთეტიკა, ხელოვნური დიალოგები, რომელიც კურსის დასაწყისში ძალიან თვალშისაცემი იყო. ასევე გამოვყოფდი გადაჭარბებულ, არაჯანსაღ ნაციონალიზმსა და რელიგიურ ფანატიზმს. ეს არასწორი ხედვა ქართველი ხალხისა განპირობებულია უცოდინრობით. ჩვენც ისეთივე შესანიშნავი ერი ვართ, როგორიც სხვა.

დაბოლოს, მინდა ვთქვა, რომ ეს იყო ჩემთვისაც ძალიან სასიამოვნო კურსი, გული მწყდება, რომ ასეთი რამ აღარ განმეორდება, რადგან ას სამოც ადამიანთან ურთიერთობა ერთი სალექციო კურსის განმავლობაში არის ძალიან რთული და მომავალში ამ საგნის არჩევის საშუალება მხოლოდ ოცდაათ სტუდენტს ექნება.

პუბლიკაცია მომზადებულია ილიას უნივერსიტეტის სტუდენტების მიერ მედიაპრაქტიკული ლექციების კურსის ფარგლებში, კურსის ხელმძღვანელი – ლია ტოკლიკიშვილი.

Arrow
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ანა კორძაია-სამადაშვილი   Tue Dec 21, 2010 3:47 pm

თათია კობიძე, ნატო ნიკოლეიშვილი

ჩვენი მეგობარი ანა

"ახალი 7 დღე" – 5-03-2010, 00:15 – http://7days.ge/index2.php?newsid=541


კავკასიურ სახლში კიდევ ერთი ლიტერატურული საღამო გაიმართა. ამჯერად სტუმარი ანა კორძაია-სამადაშვილი იყო. შეხვედრას მისი ახლობლები და ერთგული მკითხველები ესწრებოდნენ, შესაბამისად გარემოც თბილი, მეგობრული იყო, ისეთი, როგორიც თავად ანაა.
საღამო დაგვიანებით დაიწყო. სტუმრები ნელ-ნელა იკრიბებოდნენ. თითოეული მათგანის შემოსვლისთანავე ანას სახის გამომეტყველება იცვლებოდა, თვალები უბრწყინავდა. ეს არ იყო ჩვეულებრივი ლიტერატურული საღამო. იგი მონატრებული ადამიანების შეხვედრას უფრო ჰგავდა. შეხვედრის დასაწყისში ხუმრობს: „მეგონა, ჩემი მეგობრები ასე ერთად მხოლოდ ჩემს პანაშვიდზე შეიკრიბებოდნენ“.

ვინ არის ანა კორძაია-სამადაშვილი? ქალი მწერალი, თანაც ორი გვარით. ქალი, რომელმაც სხვა მწერლებისაგან განსხვავებით, წერა არც თუ ისე ადრე, 32 წლისამ დაიწყო. მანამდე მხოლოდ ახლობლებს წერდა წერილებს. თამამად აღიარებს, რომ პირველი პუბლიკაცია გერმანულ ჟურნალში ფულის გამო დაწერა. არც იმას უარყოფს, რომ წერის გარეშეც გაძლებს თუკი გადმოცემის საშუალება ექნება. მთავარი საყვარელი ადამიანები არიან. „ბედნიერი ადამიანი ვარ იმიტომ, რომ ცხოვრებაში ძალიან მიმართლებს. გამიმართლა მშობლებში, მეგობრებში, სამშობლოში, კაცებშიც. თუნდაც დღევანდელი დღე ავიღოთ გამართლება არ არის? ამდენი საყვარელი ადამიანი მოვიდა აქ. გარემოა ჩემ მიმართ ძალიან კეთილგანწყობილი. თუკი დღეს მე წერა -კითხვა ვიცი, ეს იმ ადამიანების დამსახურებაა, რომლებიც ჩემ გარშემო არიან“.

შეხვედრა ანას შემოქმედებაში არსებული ქალების თემით დაიწყო. „მე ვყვები იმას, რასაც ჩემ გარშემო ვხედავ, რაც ვიცი. ჩემს ნაწარმოებებში კაცების თემა ნაკლებია. ისინი მხოლოდ დიალოგებით შემოდიან, რასაც ვიმახსოვრებ ურთიერთობებიდან, ის გადამაქვს, მათი ნათქვამის ზუსტ ციტირებას ვახდენ. იმიტომ, რომ მე კაცებს არ ვიცნობ, არც ერთი ქალი არ იცნობს კაცებს“. კაცების თემა ისევ გრძელდება, თუმცა ამჯერად არარეალურ, წიგნის პერსონაჟებზე. აღმოჩნდა, რომ „ყველაზე რეალური“ ნაწარმოებების ავტორი დიუმას მუშკეტერებზეა შეყვარებული.
ისევ ჩვენს გარემოს ვუბრუნდებით და ომის თემაზე დაწერილ, დაუდგენელი ჟანრის(ანა: „არ ვიცი, რა დავარქვას“) ტექსტის კითხვას იწყებს. „მე ვკვდები, დე“ , ასე ჰქვია ომზე დაწერილ მოთხრობას, რომლის მთავარი თემაც, ერთი შეხედვით, სულ არ არის ომი. ეს ანას სტილია, ცდილობს ისე დაგაფიქროს, რომ პირდაპირ არ მიგითითოს, თუმცა მოთხრობა მართლაც შთამბეჭდავი იყო. პიდაპირი და ირონიული. ანას ნაწარმოებებში ირონია არც თუ ისე იშვიათად გვხვდება, მაგრამ ეს არ არის დაცინვა. „მე თითოეული ჩემი გმირი მიყვარს და რომ არ მიყვარდეს მასზე არ დავწერდი“.

შემდეგ თავისი ახალი რომანის „შუშანიკის შვილების“ დასაწყისი გაგვაცნო. კითხვის დაწყებამდე სიცილით გვკითხა: „თვრამეტ წელს გადაცილებულები ხართ?“ თან გამოყენებული ჟარგონების გამო მოგვიბოდიშა, მე ასე ვწერო. სულ პატარა მონაკვეთი წაგვიკითხა და ყველაზე საინტერესო ადგილას გაწყვიტა, ერთგვარი რეკლამა გააკეთა, დარბაზში დამსწრე საზოგადოება ახლა მოუთმენლად ელის როგორ გაგრძელდება მისი გმირების ისტორია. ქალბატონმა ნაირა გელაშვილმა ჰკითხა, თუ გაქვთ ნაწარმოები სადაც ჟარგონები არ გაქვთ გამოყენებულიო. ცოტა ხნის ფიქრის შემდეგ უპასუხა: „არა, არ მახსენდება“. ის ხომ თავის თაობაზე წერს, სადაც ჟარგონების გარეშე არავინ საუბრობს.

საღამო მთავრდება მრავალი თბილი სიტყვითა და კომპლიმენტით. ანაც თავმდაბლურად იხდის მადლობას, ეტყობა, რომ დღეს ის ყველაზე ბედნიერია. სტუმრები ნელ-ნელა მიდიან, ჩვენ კი ველოდებით ანას, რომელსაც „ნიკოტინი შია“. მოსაწევად გადის და გვპირდება, რომ მალე დაბრუნდება.
ანა შემოდის და ჩვენ ვეკითხებით ყველაფერზე: XXI საუკუნის ქართულ ლიტერატურაზე, ქალ მწერლებზე, თავის ნაწარმოებებზე, კრიტიკაზე, რომელიც ხშირად მწერლებისათვის არც თუ ისე ადვილი მისაღებია.

ჩვენი რესპონდენტი ამაშიც გამონაკლისი აღმოჩნდა. პირველი მადლობა შოთა იათაშვილსა და ნოდარ ლადარიას გადაუხადა, რომლებმაც მის ნაწარმოებებზე კრიტიკული ნარკვევები დაწერეს. მისთვის მნიშვნელოვანია ის, რომ მისი ნაწარმოებები სხვამაც წაიკითხა და აღიქვა, თუნდაც ისე, როგორც მას არ ჰქონდა დაწერილი. „მთავარია ნეკროლოგი არ დამიწერონ და მეტი არაფერი მეწყინება“.

ყველა თავისი ნაწარმოები უყვარს და ისიც გაგვანდო, რომ მისი გმირები დღეს დარბაზში ისხდნენ. „წერის დროს ბოლომდე რისკიანი ვარ და გულახდილად ვწერ. გარკვეული თვალსაზრისით კარგიცაა, რომ მე მწერალი ვარ და თან ქალი. ჩემი უძვირფასესი კაცები იყვნენ ამ საქმეში ფასდაუდებელი ზურგი, ფარი და ხმალი. მე არასოდეს არავინ მაწყენინა იმის გამო, რომ ვარ ქალი, პირიქით, მე მეჩვენება, რომ ხელსაყრელიც კია. ბევრი ადამიანი იყო ჩემ მიმართ უაღრესად კეთილგანწყობილი, ოღონდ რამე მექნა. მაგალითად, თქვენთვის კარგადნაცნობი რეზო თაბუკაშვილი. როდესაც არსებობდა ჟურნალი,, ახალი საუკუნე”, მე ვიცოდი, რომ ყოველი ნომრისათვის ვწერდი ახალ მოთხრობას. მას შემდეგ, რაც ,,ახალი საუკუნე” აღარ არსებობს, მე მოთხრობა აღარ დამიწერია“.

ნებისმიერი ადამიანი, რომელსაც ანას მოთხრობა ან სტატია წაუკითხავს დაგვეთანხმება იმაში, რომ რედაქტორები არ შემცდარან, როდესაც მისი მოთხრობები დაბეჭდეს და საზოგადოებას გააცნეს. მისი მოთხრობები ხომ საოცრად ახლობელი და შინაურულია.

flower
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ანა კორძაია-სამადაშვილი   Mon Dec 17, 2012 2:27 pm

ანა კორძაია-სამადაშვილი

მე ხომ გიგი ვარ

ჩემი ოთახის ერთ კედელზე ზღვის გამხმარი ვარსკვლავები ჰკიდია. მე მიყვარს ისინი. თუმცა არაფერს გამოხატავენ. ან რა უნდა გამოხატონ?! ეს მამაჩემის ვარსკვლავებია. კიდევ თაროზე ნიჟარები აწყვია. არჩილი აგროვებდა მათ. იყო დრო, როცა ბავშვი ვიყავი, მეც ვაგროვებდი რაღაცებს: ძველებურ მონეტებს, მარკებს... ახლა ეს სრული სიგიჟე მგონია. მე ვუყურებ ამ ოხერ ნიჟარებს და ვფიქრობ, - სად წავიდნენ მოლუსკები, როგორ გამოიჩიჩქნენ, განქარდნენ, რა დაემართათ. არ ვიცი. მე ვიცი: მე გამოვძვერი და დავტოვე ჩემი ნიჟარა საკუთარ თაროზე, წავედი. მე არ ვიცი, სად, მაგრამ წავედი. ახლა ვიცი, სადაც, მაგრამ, არ გეტყვით...
გიგი სულაკაური



უნივერსიტეტის წინ კაცს ველოდი. იგვიანებდა. ვღელავდი და ვფიქრობდი, რომ მას საერთოდ დავავიწყდი მეც და ჩემი სტუდენტებიც და უახლესი ქართული ლიტერატურის კურსის არსებობაც. ძალიან მეზარებოდა მის ნაცვლად მის შემოქმედებაზე ლაპარაკი და ცოტა არ იყოს, ვეღარ ვიტანდი მასაც და საპროგრამო `მე და ჩემ ლიზასაც”.

მოვიდა. აშკარად სციოდა - სვიტრის საყელო ყურებამდე ჰქონდა აწეული. დადგა, ამათვალიერ-ჩამათვალიერა და მითხრა:

- ცოტა ხანს შევჩერდი ჰეკლბერი ფინთან სალაპარაკოდ.

ასე ვიპოვე ჩემთვის გიგი სულაკაური.

გიგი სულაკაური - პოეტი, მწერალი. გამოქვეყნებული აქვს ლექსების კრებულები: „საგნები თოვლში“, „ზოდიაქოს ბორბალი“, „კედელი“, „ხეები, ბიჭი და სხვ.“, „ქუჩის ბიჭების გასაგონად“, „ხეტიალი“; მოთხრობების კრებულები: „მე და ჩემი ლიზა“, თამაში რევოლვერით“. მიღებული აქვს ლიტერატურული პრემია „საბა“.

გიგი სულაკაური ამბებს ისმენს და ჰყვება. კარგი მსმენელია, მთხრობელი - კიდევ უკეთესი. ის ჰყვება, რა გადახდა, რა ნახა, რა უამბეს, რა იფიქრა, და მე იმას გიამბობთ, რაც მან მიამბო.

მე: - მაგარი ისტორიაა, გიგი!

გიგი: - ვიცი...


***
არის თბილისში ასეთი კაფე, რომელსაც გიგი სულაკაურმა „მწვანე“ დაარქვა. იქ უბნის კაცები იკრიბებიან, გეპეის სტუდენტები უშველებელ შაურმას ყიდულობენ და მთლიანად ჭამენ - მართლა, ჩემი თვალით მაქვს ნანახი! ცენტრში პატარა შადრევანია, რომელშიც წყალს არ შევსწრებივარ, მაგრამ იქაურებმა მითხრეს, მოსჩქეფს ხოლმეო, და მაგიდებზე მსუქანი ბეღურები დახტიან, - მათ, როგორც იმ კაცებმა, ყვითელ მაგიდებთან რომ სვამენ, იციან თავიანთი საქმე.

კაფეში ყვითელი მაგიდები დგას.

მე: - რატომ - „მწვანე“?

გიგი: - იმიტომ, რომ კედლებია მწვანე.

მე: - სამაგიეროდ, მაგიდებია ყვითელი.

გიგი: - „მწვანეში“ უკეთ ჟღერს თუ „ყვითელში“?

მე: - ჰო, ეგ არ მიფიქრია...

გიგი „მწვანეში“ ამბებს ისმენს, ამბებს ჰყვება და ფიქრობს. „მწვანე“ გიგის კაფეა.

გიგი მაგიდასთან ზის და ჩემთვის ყოვლად გაუგებარ მამაკაცებს ამბებს უყვება. ლაპარაკის დროს ხელებს შლის და სიგარეტის ფილტრს კბილებს უჭერს. ცალ ხელზე ორი ვერცხლის ბეჭედი უკეთია. ერთი ბებიის ნაჩუქარი ყოფილა, მეორე კი ძველი ქართული თეთრია. ძალიან ლამაზი ბეჭედია.

- ძალიან ლამაზია, - ვეუბნები.

გიგი მუშტს უცებ კრავს.

- დამამთავრებინეთ ჩემი მადრიგალი!

გიგი ამბობს, რომ კაცობრიობა უმადურია. ადამიანებმა ძეგლი დაუდგეს ყველა ვიგინდარას, მკვლელს, დამპყრობელს და მოძალადეს, და არ დაუდგეს ძეგლი კაცს, რომელიც ამას ყველაზე მეტად იმსახურებდა. ნახეთ, რა გვაცვია! დიახ, ბატონო! ჯინსები! ყველას ჯინსი აცვია! ლევი შტრაუსს კი ძეგლი არ უდგას.

ლივაი სტრაუს!

მაშ, გაუმარჯოს ლევი შტრაუსს!

კაცები სვამენ. ძალიან ცხელა. გიგი პერანგს იხსნის და მე, კაჭკაჭი, მის მკერდზე საუცხოო ჯვარს ვხედავ.

- ბელა ახმადულინასია. - მეუბნება გიგი. - ჰო, რა იყო?


***
ოდესღაც, უხსოვარ დროს, ერთი მეგობარი კაცი ჰყავდა, რომელსაც ძალიან უყვარდა ზამთრის თბილისი. მოთოვდა თუ არა, გიგის გაუვლიდა ხოლმე და ერთად დადიოდნენ ღამის ცარიელ ქუჩებში, თბილისურ ეზოებში შედიოდნენ - „იცი, რა ლამაზი იყო?! გვციოდა, დალევა გვინდოდა, მაგრამ დასალევი არ გვქონდა, და მაინც გენიალური იყო...”

„ათარბეგოვის ქუჩის მონსტრებში“ გიგი წერს: „ყველაფერი უთოვლო ზამთრის, ძია ვანოსა და ათარბეგოვის ბრალია. თოვლი რომ ყოფილიყო, შინიდან ადრე გამოვიდოდი, „დარიალთან“ მარჯვნივ გავუხვევდი, გიმნაზიის ბაღში შევჩერდებოდი და გავერთობოდი კიდეც. მაგრამ არ თოვდა, შინიდან გვიან გამოვედი, ეზოში კი ძია ვანომ შემაჩერა. მეც აჩემებული ტრასის ნაცვლად, მოკლე გზით — ათარბეგოვით წავედი სკოლაში და თავის ქალას ტრავმაც მივიღე, — ვიღაც ტუტუცმა დედაკაცმა შეშის ნაპობი მოისროლა ქუჩაში.

მერე ძალიან დიდხანს მაწვალებდა ამაზე ფიქრი, ძალიან დიდხანს ვიძიებდი, დედამიწის რომელი სახელმწიფოს, რესპუბლიკის, ტომისა თუ კლანის სპორტულ თამაშებს ეკუთვნის III სართულის ფანჯრიდან მყარი საგნების სროლა. ბოლოს იმ დასკვნამდე მივედი, რომ ეს ჩვენი ეროვნული სპორტის სახეობაა.“

- მერე? - შევიცხადე. - თავი გაგიტყდა?

- ჰო, რა იყო? - მიპასუხა გიგიმ. - იცი, რამდენი „ნაკოლკა“ მაქვს?

ნაკოლკა ანუ ნაიარევი. კი, უამრავია. ერთის „დაბადებას“ მეც შევესწარი, - გიგიმ როკ ენ როლის ცეკვის დროს შუბლი გაიტეხა. მე მგონი, ყველაზე საპატიო იარაა, პაციფისტური. თან როლინგ სტოუნზი, როკ ენ როლი, ლივერპულელი ბიჭები...

მამუკა ხერხეულიძემ მიამბო:

- დილას გიგიმ გამაღვიძა. ციოდა. მივედი კართან მძინარე, გავაღე და - გიგი. არ შემოდის, მწუხარეა. `რა არი, გიგი?“ – „ლენონი მოკვდა.“ თქვა და წავიდა. ჩემთვის ჩეპმენი გიგია.

გიგი: - ეს მამუკამ გიამბო?

მე: - ჰო.

გიგი: - უყურე ამას! რას იცინი, ვირისთავო? - გამიწყრა. - ბნელი ხარ, გაუვალი, უღრანი...

მერე გიგი მოყოლას იწყებს. უკვე ვისწავლე, რომ არ უნდა შევაწყვეტინო მადრიგალი. არც მინდა - ძალიან კარგი მთხრობელია, მე კი ამბები მიყვარს. ნელა ჰყვება, სვენებ-სვენებით. სიგარეტის ფილტრს აღარ ღეჭავს.

- ეს „მწვანეში“ ვღეჭავ, - მიხსნის გიგი. - იქ ყველა ეწევა და სიგარეტი არავის არა აქვს. ვეუბნები, ვერ დაგიტოვებ, ძმაო, დაღეჭილია... ჰა, მომისმენ?

თავს ვუქნევ - აბა, რას ვიზამ?


***
- ჩვენ ბალღობაში, როცა ფეხბურთის ან რამე თამაშის მერე ვისვენებდით, მოვიჩხრეკდით ბიჭები ჯიბეებს, ხურდას შევაგროვებდით და სასუსნავს ვყიდულობდით. ამას ერქვა შარაფი. თანაც საღამოვდებოდა და ყველას ჩვენ-ჩვენი ამბავი უნდა გვეთქვა. ასეთი იყო საერთო წესი და ჩვენც ვიცავდით ამ ოხერ წესს.

ამბები საშინელი იყო: - „შავი ხელი“, „ყვითელი სახე“, „მკვდარი ბებო“, „კუბო“ და ა.შ. ფანტაზიის ნიჭი ყველას გვქონდა. მაგრამ ჩვენ შორის ერთი ვერცხლისწყალივით ბიჭი მოძრაობდა, - თაზო. აი, ვინ იყო ფანტაზიის ჭეშმარიტი გენერატორი. მაგრამ თაზოს არ უყვარდა მოყოლა. ის უფრო მსმენელი, ჭკვიანი და ჩვენში ყველაზე განათლებულიც გახლდათ და შესაბამისად, ჩვენ „შავ ხელს“ ძალიან ზედაპირულად და აგდებულად უყურებდა.

მას შემდეგ დიდი დრო გავიდა.

ბევრი მოთხრობა აღარც კი მახსოვს. ან რა საჭიროა. მაგრამ მახსოვს თაზოს მონაყოლი. მოგიყვებით, მგონი, საინტერესოა, თუ ბავშვის შეთხზული დაგაინტერესებთ. თაზო სად არის, არ ვიცი. წერა არასდროს უცდია, გავიგებდი.

აი, თაზოს ამბავიც:

- ბიძაჩემმა აფრიკიდან პატარა ანტილოპა ჩამომიყვანა. ძალიან ლამაზი, ყვითელი და ყვითელთვალება, რომელიც გაიზარდა და გავირდა. ეს ძალიან არ მომეწონა, იმიტომ რომ ჩემ ზიალას...

- ზიალას, ბიჭო, თუ ციალას?

- ზიალას! ჩემი ანტილოპა ბიჭი იყო და იალაღი, ნეკერი, ნაშები და ნავარდი მოუნდა. წავიყვანეთ სოფელში...

- ბიჭო, თაზო, შენ რომ სოფელი არა გაქვს?!

- ბიძაჩემს აქვს და ნუ მეჩრებით საუბარში, აზრი მიწყდება და მეხსიერება მეკარგება. ზიალამ ნეკერი, იალაღი და ნავარდი გამოსცადა, მაგრამ ნაშები ვერ იშოვა, სად იყო ნეხვიჭირიანში ნაშები? რა უნდოდათ იქ ანტილოპებს, სავანას მარტორქებს და გეპარდებს? რა ესაქმებოდათ? არაფერი! ზიალამ თხები, ძროხები და ცხვრები ათვალიერა, არ გამოუვიდა არაფერი. დაჰკრა ჩლიქი და მთაში გაიქცა. და იქცა ჩემი ანტილოპა ჯიხვად, ჩაეხვა რქები, გამუქდა, ძალიან დაგოიმდა და შეიძინა ჰარემი, ბევრი, ძალიან ბევრი ფურჯიხვი...

- ფურჯიხვი რაღა ჯანდაბაა, თაზო?..

- იგივეა, რაც ფურირემი.

- არა მგონია...

- ნეტავი შენ... მაცადე. მივიდოდი მთის ძირას და შევყვირებდი: - ზიალა!

გადმოდგებოდა ჩემი ხარანტილოპა მთაზე, გადმომხედავდა და ვგრძნობდი, ბედნიერი იყო. მის უკან ჰარემის ქალები მოკრძალებით იდგნენ ჩადრებში და მოკრძალებით შესცქეროდნენ ჩემ ზიალას.

მეტი რა ბებიათქვენისა გინდათ, „მკვდარი ბებო“ თუ „შავი ხელი“? ისე, რომ იცოდეთ, ჩვენ მეზობელ გენერალს გენერატორი ჩამოუვიდა. ჩემი გენერატორი, - იძახდა გენერალი, - ჩემი გენერატორის გენერალური დეგენერატორი...

- რა გაცინებს? - უკვირს გიგის. საშინელი დედაკაცია...

- მეცინება და რა ვქნა! - თავს ვიმართლებ.

- მერე, კაია, შეჩემა!


***
...იმ დილით გიგი „მწვანეში“ იჯდა, ფიქრობდა და „რაფაელოს“ ჭამდა - ციცქნიდა. მერე პაწაწინა კანფეტის ნახევარი ხელსახოცზე დაეტოვებინა და თავად გასულიყო, „სულ ერთი წუთით!“ - ბრაზობდა გიგი. და როცა მობრუნდა, აღმოაჩინა, რომ მის „რაფაელოს“ ბეღურები მიირთმევდნენ. დიახ! ის არ აკმარეს, რომ ლუკმა ააცალეს - მაგიდაზე კრემით მოსვრილ ნისკარტებსაც იწმენდდნენ. „ქშა, ქშა!“ - იძახდა გიგი და ხელებს იქნევდა, მაგრამ რად გინდა...

- რა გაცინებს? ე! დაკორტნეს!

თურმე, ჩიტები, გიგის აზრით, საშინელი არსებებია. აი, მაგალითად, მისი ლიფტის თავზე მტრედები ცხოვრობენ და შუადღისას, ზედ გიგის სამუშაო ადგილთან აუტყდებათ ხოლმე სიყვარული და ღუღუნი. ვინ თქვა, რომ ტკბილად ღუღუნებენ? ამას რა უშავს: ქვემოთ, მეზობლის აივანზე, კიდევ ერთი მტრედების ოჯახია, და აი, ორივე მხრიდან რომ იწყებენ ღუღუნს, მაშინ უნდა ნახოთ, რა ხდება!

- ვაგდებ კალამს და მივდივარ ზაპოიში! - დაამთავრა გიგიმ და გამომხედა: - რა გაცინებს?!


***
- მამა, ჩემი ძმა და მე აეროპორტში ჩვენ დედაკაცებს ვხვდებოდით. რომელიღაც ევროპიდან ბრუნდებოდნენ.

ჩვენ აეროპორტთან არხია, - კარგი არხი, - ბანაობაც შეიძლება და რამე.

ივლისის ბოლოა! სასტიკი სიცხეა და ჩვენც ბანაობა გადავწყვიტეთ. ჩვენთან ოთარაც არის - ჩვენი მძღოლი, ძმა და მეგობარი. ამას არა აქვს გადამწყვეტი მნიშვნელობა, მნიშვნელობა აქვს იმას, რომ წყალი სასტიკად ცივია, შესვლა გვიჭირს, მაგრამ ჩვენ ხომ ქართველები ვართ!

არხის წყალმა უბედური ხვლიკი ჩამოატარა. ხვლიკი ლეკვი იყო, ანუ პატარა, გაყინული და გარდაცვლილი. დავიჭირეთ და მანქანის გაღუღუნებულ წინა მინაზე დავსვით, - ვიფიქრეთ: - იქნებ, ეშველოს რამე... რას წარმოვიდგენდით?! ხვლიკი გათბა და გალამაზდა, გამწვანდა, ფერი დაიბრუნა და ლოთობა და ბოზობა მოუნდა. ჩვენ ხელი შევუწყვეთ: - ნაშები მოვუპოვეთ, ალკოჰოლი და კიდევ უამრავი, უამრავი...

მამამ თქვა: - ეს ბიჭი სულელია, ღმერთმანი...

ლაშამ: - არა, მამ, ეს, მგონი, ხვლიკი არ არის...

ოთარამ: - ჩვენი ფრი ჩამოფრინდა!

მე: - მკიდია! თქვენი დედაც!..

მამა: - რა გჭირს, ბიჭო?

მე: - არაფერი! გაღიზიანებული ვარ და ვმღერი...

ამასობაში ჩვენებიც დაბრუნდნენ.

ხვლიკი გაიზარდა და საბოლოოდ გალოთდა!


***
... გიგის შესახებ ვსაუბრობდით. ლაშა თაბუკაშვილმა თქვა: ეგ სულით ჰიპია, თითქოს ვუდსტოკიდან გოაში წასულიყო და ახლა იქიდან მოდიოდეს - იქაც ვერ გაჩერდებოდა, სულ ხეტიალშიაო. გიგის უახლეს კრებულსაც „ხეტიალი“ ჰქვია. წინასიტყვაობაში პოეტი წერს: „ამ ჩემ ხეტიალებს - მზეებს, მთვარეებს, წვიმებს და ფიქრებს ვუძღვნი მეგობრებს, თუ შეიძლება, საკუთარი ხეტიალი და დანარჩენი „სიგიჟეები“ მიუძღვნა ვინმეს.

ვასწორებ: წიგნს ვუძღვნი იმათ, ვისზეც ხეტიალის დროს ვფიქრობ ხოლმე.

კიდევ იმათ, ვინც ვერ იპოვოს სულის სიმშვიდე.”

ამ კრებულში ერთი ლექსია, Fოხტროტ, - სწრაფად წასაკითხი პოემა.

მე: - რატომ - სწრაფად წასაკითხი?

გიგი: - იმიტომ რომ დიდია.

გიგი სულაკაურის და მამუკა ხერხეულიძის საუბარი გამახსენდა, როცა მამუკა გიგის სთხოვდა, გრძელი და მოსაწყენი ლექსი არ მინდა, მოკლე და საკაიფო წამიკითხეო...

Fოხტროტ-ი პოემაა და, ჩემი აზრით, არაჩვეულებრივია. ერთგან გიგი შესანიშნავ ამბავს ჰყვება - უფრო სწორად, ხანას უამბობს:

„ხანას გავანდე ჭეშმარიტი სიყვარულის ნაღდი ამბავი, ცოტა საშიში - მე ხომ ერთხელ შევერკინე 40 000 დევს...

...`კოსმოსში” ხინკალს `უყურებდა” ქოსა იობა, დუქნის გვერდით კი მაღაზიაში, გარმონს ჭმუჭნიდა `ბროშკანინო”, ამღერებდა, ამეტყველებდა. (გარმონზე უფრო მეტყველებდნენ მისი თვალები და რა თქმა უნდა, თანაც გულით იხედებოდა) მოდგნენ, მოგროვდნენ, აწრიალდნენ ხვადი დევები, სისხლჩამდგარ თვალებს უშტერებდნენ ერთიმეორეს, ისუნებოდნენ და ძვლისმსხვრეველ ეშვებს აჩენდნენ. ხელად მარები შევერიე დევების ურდოს - ძარღვებში მედგა ვერცხლისფერი ჟიპიტაური, ხმის გაუღებლად გადავწყვიტე, რომ `ბროშკანინოს” მკერდზე მარტო მე დავიბნევდი. ატყდა ერთი შესვლა-გამოსვლა, ძალიან ახლო ნათესავების ტკბილად ხსენება და `ბროშკანინოს” გარმონის ხმაზე სხვა დევები დავკბინე და მათაც დამკბინეს. მშვიდობით, ტკბილო `ბროშკანინო!” (სულ დამავიწყდა, რომ ტეხასში ბანკი მიაქვთ ტეხასელ დევებს) ეჰ, გული მწყდება, ვერ დაგიტოვე ჩემში ველურად მიშვებული ფლორა, ფაუნა, `ვაკრუგ სვეტა”, `ჯიოგრაფიკ” და სახელმწიფო ზოოპარკები ყველა თავისი გაუმაძღარი, არამარხული მობინადრეთი...“

თურმე, მართლა იყო „ბროშკანინო“, მართლა წელავდა გარმონს, მართლა ეცვა გრძელი კაბა და ჟაკეტიდან მართლა ჰქონდა გადმოყრილი ლამაზი ძუძუები, მართლა, მართლა... ეჰ, ბროშკანინო... სხვა ქალებზეც მიამბობ, გიგი?


(გაგრძელება ქვემოთ)



Last edited by Admin on Mon Dec 17, 2012 2:37 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ანა კორძაია-სამადაშვილი   Mon Dec 17, 2012 2:30 pm

ანა კორძაია-სამადაშვილი

მე ხომ გიგი ვარ

ჩემი ოთახის ერთ კედელზე ზღვის გამხმარი ვარსკვლავები ჰკიდია. მე მიყვარს ისინი. თუმცა არაფერს გამოხატავენ. ან რა უნდა გამოხატონ?! ეს მამაჩემის ვარსკვლავებია. კიდევ თაროზე ნიჟარები აწყვია. არჩილი აგროვებდა მათ. იყო დრო, როცა ბავშვი ვიყავი, მეც ვაგროვებდი რაღაცებს: ძველებურ მონეტებს, მარკებს... ახლა ეს სრული სიგიჟე მგონია. მე ვუყურებ ამ ოხერ ნიჟარებს და ვფიქრობ, - სად წავიდნენ მოლუსკები, როგორ გამოიჩიჩქნენ, განქარდნენ, რა დაემართათ. არ ვიცი. მე ვიცი: მე გამოვძვერი და დავტოვე ჩემი ნიჟარა საკუთარ თაროზე, წავედი. მე არ ვიცი, სად, მაგრამ წავედი. ახლა ვიცი, სადაც, მაგრამ, არ გეტყვით...
გიგი სულაკაური



(დასასრული)

***
- მყავს მეზობელი ჟანა. მყავდა. ჟანას ჰყავს მეუღლე - ვიტალა. ოღონდ რა რჯულისანი არიან, არ ვიცი. ჩვენში დარჩეს, არც მაინტერესებს. მათ არ ჰყავთ შვილები. ჟანას შეუძლებელია ბალღი ეყოლოს, - ის შემზარავია. თუმცა ღონიერ, სქელ ფეხებზე დგას, თეძოებიცა აქვს და ძუძუებიც. ჟანას პატარა, მელია-სერაფენიას თვალები აქვს. ხომ გახსოვთ ვაჟა-ფშაველას მელია-სერაფენია? მელია ჟანასთან შედარებით - გვრიტია. ჰო, დამიჯერეთ, ვიცი, რასაც გიყვებით.

მათი კარი, - შესასვლელი კარი, - დიდი, მძიმე, მასიური მუხისაა. ის უხმაუროდ იღება და კარს მიღმა ჟანა დგას, გიყურებს და გეკითხება:

- დასარეკად მოხვედი?

- ჰო, ჟანა. ჩემი ტელეფონი ხომ ყოველთვის ცალმხრივია...

- მოდი, დარეკე... - ჟანა ვერ მიტანს. ოღონდ ეს ცალმხრივი არ არის. სხვები შინ არ არიან. და მე იძულებული ვარ, ჟანა გავჟიმო, - ანუ მისი ტელეფონით ვისარგებლო. ჟანას ტელეფონი ასევე მასიური, მძიმე, მუხის, წაბლის და მაკაგონის ხისაა. მისი დაძვრა შეუძლებელია, - 10 ტ. და 111 ცენტნერია. ჟანებს მაყუთი აქვთ. მათ ეს შემზარავი აპარატი შეუკვეთეს და მით ამაყობენ. ეს, - აშკარაა! ჟანა - ურჩხულია, - ნაღდი, ალალი. ჩამოგიქროლებს ალალი...

ეს ურჩხული ყოველთვის ორნაირ ყავას ყიდულობს - ოქროს „ნესკაფეს“ და უბრალოს. იმას ლიზას და მის მოსახელე ჟანას ასმევს. მე არ ვემეტები, - რით დავიმსახურე ასეთი პატივისცემა, არ ვიცი. მგონი, ტელევიზორში მომკრა თვალი და ჩათვალა, რომ „დიდი“ კაცი დავდგები, ოდესმე მაინც, რაც ძალიან საეჭვოა.

ერთ მშვენიერ დღეს დარეკვა მომინდა. ჩავედი ოხერ-ტიალ ჟანასთან და რას ვხედავ: - ჟანა ნამტირალევი, დაუბანელი, გაუპარსავი და ნიფხავჩახდილი მხვდება.

მე: - რა იყო, ჟანა?!

ის: - ვიტალიმ მიმატოვა...

მე: - როგორ?.. ადგა და მიგატოვა?..

- ჰო, ადგა და მიმატოვა. მე არ ვიცოდი, სხვა ქალი ჰყოლია.

- შე საწყალო, ჟანა!

- ბიჭო, მოდი, მომეხვიე, იქნებ დავმშვიდდე.

რა მექნა, ჩავეხუტე ჟანას და ორივეს ჩაგვეძინა. მე ცუდი სიზმარი მესიზმრა. ჟანასი არ ვიცი.

მერე გავიღვიძეთ და გავშველდით.

ჟანამ ბინა გაყიდა და სად გადავიდა, არც დავინტერესებულვარ.

მე არც ჟანა მყვარებია.

არც ვიტალა.

მეტსაც გეტყვით - არც ჩემი თავი.

უფრო მეტსაც გეტყვით - მე მიყვარდა წარსული, რომელიც არ მქონდა... ყველა დავკარგე!..

კიდევ მეტსაც გეტყვით - მე არასოდეს მიყვარდა ჩემი თავი.



მე: - რა არი ესა?

გიგი: - რა იყო? ამბავი საშინელი უნდა იყოს, რა, არ იცი?



***
- მე მყავს უფროსი მეგობარი - მევლუდი. ის მე მიყვარს, - ძველი მეიდნელი და უბანში პირველი ლოთი. ასე დედაკაცები მოიხსენიებენ მევლუდს, თორემ ჩემთვის მსმელი, დაღლილი კაცია, საინტერესო და საინტერესო ბიოგრაფიის მქონე. მევლუდმა, გარდა იმისა, რომ კარგი კაცია, ძალიან კარგი მოყოლაც იცის. უბრალო ამბავსაც ისე ლამაზად მოყვება, რომ შენ, მსმენელი, სიამოვნებისგან ფეხების ბაკუნს დაიწყებ. ასეა! მევლუდი 70 წლისაა და ჰყავს დედა, მასზე აფრენს და მე იმ ქალს, რა თქმა უნდა, არ ვიცნობ. ალბათ 180 წლისაა. თუმცა ჩემთვის ამას არავითარი გადამწყვეტი მნიშვნელობა არა აქვს, - ის მევლუდის დედაა! და დედა რამდენი წლისაც არ უნდა იყოს, - დედაა! აი, სად ვიპოვე ჩემში ლაბრუერი! ჯანდაბას, სხვა რამე უნდა მოვყვე. ვიწყებ:

მევლუდს ჰყავდა კატა ცუნამი. შავი, როგორც თურქული ყავა და მგზნებარე, როგორც ჯოჯოხეთის ალი. ცუნამი ნაღდი მონადირე იყო, - ჯონ ჰანტერი, ჯიმ კერვუდი და ა.შ. ყოველ საღამოს ვირთაგვები და პატარა ცუგები - ფინიები მოჰქონდა პატრონთან. რა თქმა უნდა, მონადირებული, აბა, ისე რა აზრი ჰქონდა საერთოდ რამეს. წრუწუნებს და მტრედებს, ნაზი ხორცი რომ ჰქონდათ, თავად მიირთმევდა, თანაც დიდი სიამოვნებით. მევლუდი ეტყოდა ხოლმე:

- ცუნამი, აღარ მოგბეზრდა ეს ყველაფერი?

ცუნამი თავის ავაზაკ სახეს იბანდა და ასე პასუხობდა:

- მიდი, რა, შენ არაყს მიხედე! კაცო!

ცუნამის კომპლექსი ჰქონდა - უკანა მარცხენა თათზე სამი თითი თეთრი ჰქონდა და ბიოგრაფიას უფუჭებდა: - ის არ იყო სრულყოფილი შავი კატა, - მას თეთრიც ერია! ამის გამო, ცუნამი ყოველდღე ეზოში ჩადიოდა და ეზოს კატებს სცემდა. საშინლად სცემდა, - იცოდა ჩხუბი - ის ყვერებიანი ბიჭი იყო!

ასე ცხოვრობდნენ, - კატა - კატურად, მევლუდი - ლოთურად. მე მგონი, ბედნიერებიც კი იყვნენ. და აი, ერთ მშვენიერ დილას, ცუნამიმ თეთრი, ძალიან ლამაზი ფისო მოიყვანა შინ. ფისო, ანუ პატარძალი, იმდენად ლამაზი ყოფილა, რომ მევლუდი დაელამდა, ხოლო დედამისი, ლოგინადჩავარდნილი, ფეხზე წამოდგა და საკუთარი ხელით ჩაიცვა შავი, ძველისძველი კალგოტკა, რომელიც საკუბოვედ ჰქონდა გადანახული. მერე იცეკვა, ისევ გაიხადა ის ოხერი ჩულქი თუ რაღაც, და ისევ ჩაწვა.

- ცუნამი, ეგ არ უნდა გექნა! - უთქვამს მაშინ მევლუდს, - ასაკში ხარ, კაცო...

- ჩემი საქმისა მე ვიცი! - უპასუხა იქვე ცუნამმა, - შენ რომ 111 ცოლი გყავდა, ის კარგი იყო?!

- ჰო, ძალიან კარგი იყო!

- მაშინ, მეც შემარგე, რა!..

ამ ამბავს არ მოგიყვებოდით. სევდიანი დასასრული აქვს და მე კი არა ვარ სევდიანი კაცი. შიგნით ვარ, გარეთ - არა. უბრალოდ თეთრი ფისო გაბოზდა, ცუნამი კი - გალოთდა და გადაიკარგა. დამრჩა ჩემი მევლუდი ცუნამის გარეშე და მომაკვდავი დედის ამარა. მე რაღა ვქნა, მე მიყვება მევლუდი სევდიან ამბებს და მე კიდევ არა ვარ ჰანს ქრ. ანდერსენი, სევდიანი ამბები ვწერო ან მოგიყვეთ...

მე ხომ გიგი ვარ.



***
მაგიდაზე მაზალო რვეული დევს, გარეკანზე აწერია: “თავისუფალი სივრცე საკუთარი აზრებისათვის”. გიგი აღარ ჰყვება, ხატავს: კუბო ზედ წარწერით `მკდ. ბებო”.

- გინდა, ხელიც გადმოვაგდებინო? - მეკითხება გიგი, - შავი ხელი...

მე მინდა, ლექსებზე და „ხეტიალზე“ ველაპარაკო, მაგრამ გიგის ქათინაურები არ უყვარს. შეიძლება, უყვარს კიდეც, მაგრამ არ იმჩნევს. ახლაც სიტყვას ბანზე მიგდებს:

- შენ ხომ კარგი გოგო ხარ, - მეუბნება გიგი. - მიდი, რა, ჩართე რამე!

მიკ ჯაგერი მღერის, Sympathy For The Devil. გიგი ეკრანს თვალს არ აცილებს, თავი გვერდზე აქვს გადაგდებული, გაშლილ ხელისგულს ატრიალებს.

- ჰო, არა, ვერ იმღერებ... - ბუტბუტებს გიგი.

- ჰო, ვერც შენ წერ ლექსებს, - გავთამამდი.

- ე! - მიყურებს გიგი. - ეს რა მითხრა!?



***
- ოდესღაც მყავდა ასეთი მეგობარი, ძმა და პირისზიარება თ.კ. სახელს და გვარს შეგნებულად არ ვასახელებ, - თქვენ ეს არ გეხებათ, მე კი სევდას მგვრის და 100 000 მოგონებას აღმიძრავს...

მყავს მეგობარი გიგიშა. გიგის ფასანაურში ჰყავდა ბებო - ბაბუტა და ჩვენ ძალიან გვიყვარდა მასთან სტუმრად ჩასვლა. ბაბუტა გენიალურ ხინკალს ახვევდა და გენიალურ ვაშლის ღვეზელს გვიცხობდა ხოლმე. და, როგორც ზეპელინების სიმღერაშია, - მე ეს მაოცებდა. „მოქმედება“ შეშის ფეჩზე ხდებოდა და ალბათ იმიტომ...

თუმცა მე თ.-ზე მინდა მოგითხროთ. იმ წელს ძალიან დიდი თოვლი იდო ფასანაურში. ჩვენ, - თ., მე და გიგიშა 16 წლისანი და ჩვენი წლოვანებით ანუ სრულასაკოვნებით ბედნიერები და ამაყები, ანუ სრული იდიოტები ვართ. რა თქმა უნდა, ცნობილ სასტუმროში ბევრი სისულელე ჩავიდინეთ, ბევრი სასმელიც დავლიეთ და ღამის „პლენერზე“ გამოვედით. ასე იყო საჭირო. სასტუმრო თბილისელებით იყო გაძეძგილი: ვერელები, ვაკელები, საბურთალოელები, ვზროსლები, წრუწუნები, რა ვიცი, ვინ აღარ, მაგათი... ჩვენს მსგავსად ყველა იდიოტი იყო.

თ., გიგიშა და მე საფეხურებზე დავეშვით და იქვე მივაფსით. აბა, შორს ხომ არ წავიდოდით, - ბოცებით ღვინო ჰქონდათ ჩამოტანილი ჩვენებურ ვაჟკაცებს...

ამ დროს ვიღაც ვირგლა ფასანაურელი დაგვეცა, დაახლოებით ჩვენი ასაკის, და გამოგვიცხადა, რომ ჩვენი ქმედება არ შეესაბამება დაწესებულ ნორმებს. და კიდევ, - ახლა სამივეს დედას გვიტირებს.

ვაი, ფასანაურელებო, რა ცუდად იცნობდით თ.-ს!

ის ბიჭი ადგილზე გარდაიცვალა. მერე მკვდრეთით აღსდგა და გაიქცა. ჩვენ სიგარეტი გავაბოლეთ და თამბაქოსთან ერთად ღამის ლამაზ ჰაერს ვისუნთქავდით...

დაბრუნდნენ ორნი. თ.-მ ორივე თითო დარტყმით დაყარა. ისინიც გაიქცნენ. დაბრუნდნენ ოთხნი. თ.-მ ოთხივე ერთ წამში დაყარა... გიგიშა და მე უკვე დროს ვატარებთ, ვერთობით, ვიცინით, - კიდევ რაღაც უნდა მოხდეს... თ. მშვიდია, როგორც ყოველთვის. და მოვიდა ბადრია, - გრუზა, ბიტელსი შავი თმით, ნაჯარალი, ვირგლა და სუნიანი. თუ ვცრუობდე, - უსინდისო ვიყო, - შიშველ ტანზე სალდათური ბუშლატა ჰქონდა მოგდებული, ფეხები კირზის ჩექმებით შეემოსა და იქიდან ყროლი სცემდა. პირზე ავი და ცუდი ღიმილი დასთამაშებდა და ოდნავ ზარხოშიც გახლდათ...

ბადრია გაფრინდა. დიდხანს იფრინა და შორს, ძალიან შორს, თოვლში ჩაეცა. ბუშლატა იქვე ეგდო. თ.-მ მასზე დათოვლილი ბატინკები შეიწმინდა და გვითხრა:

- წამო, იქ დავბრუნდეთ, ტო...

დავბრუნდით. თითო ჭიქა კიდევ დავლიეთ და ამ დროს ფოიეს კარი წიხლით გაიღო. კარში უზარმაზარი მამაკაცი შემოიზლაზნა. 30-35 წლის მაინც იქნებოდა. პუბლიკას თვალი შეავლო და იკითხა:

- ვინ ივაჟკაცა, თქვენი დედა მოვტყან?

ყველა დაიბნა. ჩვენ ხომ ჩხუბის ამბავს არ მოვყვებოდით. არ იყო საჭირო.

თ-მ უთხრა:

- მე! მე ვივაჟკაცე და ახლა შენ დედას მოვტყნავ, შე ბოზიშვილო! ვერ ხედავ, აქ ბავშვებიც არიან, ქალებიც... შენი...

კაცი ცუდად დაეცა. ერთი ხელი ტანქვეშ მოყვა და წამოდგომას ცდილობდა და ვერ ახერხებდა. თ-მ უყურა, მერე მოტრიალდა და ჩვენთან დაჯდა.

დარბაზი გასუსული და გაოგნებული იჯდა. ვერ მიხვდნენ, რა ხდებოდა და არც იყო საჭირო.

დილით იმ ვაჟკაცმა ბიჭებმა „დაგვაჭერიეს ციხეში“.

თ. და გიგიშა დუშეთში წაიყვანეს. მე ადგილობრივ სატუსაღოში გამომამწყვდიეს. და მე იქ ძალიან კარგი რამე ვქენი: - კამერაში ვურწყიე... მარტო ვიყავი, თორემ არ ვიზამდი...

ერთ-ერთ ახალწლის ღამეს ჩემი ლამაზი ძმა ალიკა მახარაძე მესტუმრა უცნობ ბიჭებთან ერთად. მთხოვა, მომეთხრო იმ ჩხუბის ამბავი და მეც მოვყევი. ოღონდ მაშინ ძალიან ხატოვნად ვყვებოდი, ახლა ძალა აღარ შემწევს და თ.კ.-ც ცოცხალი აღარ არის და ამბავიც ძალიან ძველია, - 16 წლისა როდის ვიყავი, აღარც კი მახსოვს... და ვიყავი კი, ოდესმე?


***
ერთი ლექსი აქვს გიგის, „ზანზიბარული“. ზანზიბარიც, ბროშკანინოს, დევებისა და სხვათა მსგავსად, მართლა არსებობდა. გიგის ძაღლი იყო, ტანდაბალი, ჟღალი, ბომბორა კუდით და მუდამ მოცახცახე ცხვირით - გიგის თქმით, ისუნებოდა. ზანზიბარს ჰქონდა მკერდზე თეთრი ბეწვი - სილამაზე, და ძალიან ცუდი ხასიათი. ზანზიბარი, ანუ ბაზბაზა, ყველას კბენდა - ცხადია, გიგის გარდა. ზანზიბარმა ძალიან დიდხანს იცოცხლა.

და რადგან ამ ამბის ნაწილს მეც ვწერ - აი, ჩემი საყვარელი ლექსიც, „ზანზიბარული“. ვფიქრობ, გიგი სულაკაურის შესახებ საუბრისას უზანზიბრობა არ იქნება, მე კი ბაზბაზას შესახებ გიგიზე უკეთ ნამდვილად ვერ მოვყვები, და გიგის შესახებ თხრობასაც უკეთ ვერ დავამთავრებ...

გაგიღო კარი,
ჩემო ზანზიბარ,
გაგიშვა გარეთ?
მე ხომ ვიცი, ერთი სული გაქვს,
რომ ქუჩაში გაინავარდო,
შეხვდე თანატოლ მაწანწალა,
რწყილიან ცუგებს,
ერთმანეთი დაყნოსოთ და
მთვარესაც
ერთად უყეფოთ.
მაინც რად შეგვხვდა ასეთი ბედი,
ჩემო ზანზიბარ,
ვერა ხედავ, ერთიმეორის ცხოვრებით
ვცხოვრობთ
შენ შინა ხარ გამოკეტილი,
მე მელმოტივით დავეხეტები.
რა დაგიმალო, აღარც კი ვიცი,
ვინ ვინ არის საქართველოში
შენ გიგი თუ მე
ოქროსფერი ზანზიბარი.


---
ბმული - http://shokoladi.ge/content/me-khom-gigi-var

study

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: ანა კორძაია-სამადაშვილი   Today at 1:37 pm

Back to top Go down
 
ანა კორძაია-სამადაშვილი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის-
Jump to: