არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ნინო სადღობელაშვილი

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2
AuthorMessage
სოსო მეშველიანი
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 100
Age : 41
Location : ესპანეთი
Registration date : 05.03.09

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Thu May 06, 2010 4:29 pm

იმდენად მიყვარს ნინოს ლექსები,ვინმემ რომ მითხრას მე უფროოო,შეიძლება ვიეჭვიანო"(jalali)... me rom ukve vechvianob jalaliko sixarulo! gilocav giorgobas!
Back to top Go down
View user profile http://www.litelit.ge/author_info.php?id_users=220
ჯალალი
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 222
Registration date : 11.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Thu May 06, 2010 6:47 pm

მე და შენ ეჭვიანობა დაგვღუპავს,სოსო!... Very Happy

თუ ჩემნაირი ეჭვიანი ხარ მით უმეტეს,მტრისას და ავისას ისეთი უბედური ეჭვიანი ვარ... lol!

მეც გილოცავ,გიორგობას! sunny
Back to top Go down
View user profile
ჯალალი
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 222
Registration date : 11.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Sat May 22, 2010 11:12 am

თოვლზე

დღეს თოვლზე უნდა დავწერო
წყლადაც რომ ვიქცე,მაინც უნდა
მოვიკრიბო ძალა და
დავწერო თოვლზე.
ჩვეულებრივ სველ თოვლზე
რომელიც ოდესღაც იქნებ მოვიდა
და ყველაზე დაუხსნელი ფანჯრის
ღრიჭოებს შერჩა.
იგი მოვიდა ჩვეულებრივ,
მსუბუქი ნისლით,
ციდან ფაფუკად გადმოიპენტა,
გადმოპირქვავდა მთლიანად და სამუდამოდ
როგორც ერთხელ ამოთქმული ლექსი.
როგორც ლექსი,რომელსაც
ახლა ვწერ და
აღარასოდეს განმეორდება...
იგი მოვიდა ბაღებში,გზებზე,
აასრუტუნა ზედმეტ ზრუნვაში
მოფუთნული ბავშვები,
ხელისგულები გასათბობად
ერთმანეთისკენ წააღებინა
გვერდიგვერდ მავალთ...
წუთიერი საზრუნავი გაუჩინა
სამხრეთული მზით დამძღარ,
გზებდაყვეფილ მძღოლებს...
მოვიდა და ქუჩებში,
მზის გასწვრივ დადგა.
ამ ქალაქში ძნელია ფეხისმოკიდება
ძნელია გაძლება,როცა თოვლი ხარ
და იცი,
ზეცა თუ არა,
პოეტები მაინც ხიდიდან
გადმოგპენტავენ.
აქ უნდა მოხვიდე,
წამით შენი თავი ჩაიფიქრო და
მერე დადნე...
როგორც თოვლი,რომელზეც ვწერ და
რომელსაც ამქვეყნად ყველაზე ძვირფასი:
შენი გულის ნაფეხურები შევატოვე,
ჩემკენ ბარბაცით გამოშვერილი...
რა მთლიანად და სამუდამოდ თოვდა!..
Back to top Go down
View user profile
ჯალალი
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 222
Registration date : 11.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Mon Jun 28, 2010 3:19 pm

. . .
ისეთი დრო მოვიდა,
ძაღლი სულ თან უნდა იყოლიო,
პურის ნაცვლად
სიტყვას მაინც გადაუგდებ და
იმას გაღეჭავს,
სიტყვა – სიტყვად და
შენ შენად დარჩები,
გზას ორნი გაუყვებით,
ხანდახან მოგეჩვენება, რომ
გისმენს და უყვარხარ..
Back to top Go down
View user profile
ჯალალი
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 222
Registration date : 11.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Tue Jul 27, 2010 4:10 pm

დემეტრე დაიაურს, მამუკა არაბულს, არაგვს და არღუნს, ერთად, ერთხმად..


მდინარეები ჩიოდნენ,
ხევხევ ბეჩავად დიოდნენ,
იმათი შემხედვარენი
ცანი ქვე ჩამოდიოდნენ:
ეს რას მოვესწართ, ტალღებო
ადრე იალაღ-ლაღებო,
რომ გაგვაჩუმა სიკვდილმა
პირში გაგვჩარა ბალღები.
განა ისეთს რას ვხმაურობთ,
მიწას რას მოვწევთ ღრიალით,
ან წაღმა რას წავაბრუნებთ
რაიც უკუღმა ტრიალებს..
ჩვენ რას გვერჩოდი სიკვდილო
ასე რომ გაგვატიალე,
ჩვენს ადიდებულ ჩქერებში
ბალღების ძვლები ჩხრიალებს..
ეხლა როგორღა ვიდინოთ,
ბოღმა ანაზდად ვახველოთ,
ვაითუ სისხლის კოლტებად
ჩვილები ამოვახველოთ.
რა დაგიშავეთ მიწაო,
შე ჩვენის ხელით ნაბანო,
რომ შენი ცოდვებისათვის
ღვთის წინ ჩვენ გავიჯაბანებთ.
ჩვენ ჩაგვეკვრიან დედები,
სულებში ჩაგვატირებენ,
ამწვანებულზე მომავალ
სიხარულს გააჭირებენ.
რად გაგვაჩუმე, უფალო,
ბალღებით რაღა გვანიშნე,
მთების საწოვი ცურები
დარდისგან რატომ გაგვიშრე!..
განა, რომ მივედინებით,
ხსოვნა არა გვაქვს სულისა?
სიკვდილ-სიცოცხლის ამბავის,
ათასჯერ გარდასრულისა?
ბალღებს ჩვენ დავიტოვებდით,
ვუპატრონებდით ახლავე,
ოქროს თასებად ვაქცევდით
იმათ პატარა საფლავებს,
დილდილაობით დავლევდით,
უკვდავებისას ვიტყოდით,
წყვდიადისაგან ვარსკვლავად
მათ სულებს გამოვითხოვდით..
ბეჩავო ადამიანო,
ვითომ ყველაფრის პატრონო,
მოდი და ესაც შეძელი –
სიკვდილზე გაიბატონე!

. . . ამაღამ, მთვარის ბილიკზე
ჩავივლით, ჩავიმარტოვებთ,
ტალღის სახვევებს შემოვხსნით,
ბალღებს ნაპირზე დავტოვებთ.
ჩვენ წავალთ, ჩვენი გზა გველის
დაუსაბამო, ულევი,
თქვენამც სიცოცხლეს მიხედეთ
გადაიწმინდეთ გულები.
Back to top Go down
View user profile
ჯალალი
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 222
Registration date : 11.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Sun Oct 31, 2010 2:16 pm



ნინო სადღობელაშვილი

ზამთარი

ზამთარია,
შეისვენე მდინარის წყალო,
შეაფინე მინდვრებს შენი ნაოფლარი პერანგი,
შეისვენე ყინულის კართან და
ჩამოჯექი.
ზამთარი ღვთისაა და
არ ეღალატება–
ორი ღერი სიტყვა
პურივით უნდა გაუტეხო,
ამ მთის უთხრა და
იმ ბარისა.
ჭიქა ბროწეული წაუქციო–
ბავშვივით თეთრზე მაინც
რამეს გადაისხამს,
მერე დაყნოსავს და
სიხარულით აელვარდება–
სიზმრის სუნი აუვა.
როგორც სტუმარს,
ისე დაუჯექი ზამთარს,
მდინარის წყალო,
შეისვენე, მუხლი გაშალე...
გაზაფხულიც ხომ მოდის ხოლმე,
და შემოდგომაც ხომ მოდის ხოლმე,
და ზაფხული ხომ
მოდის და მოდის, მოზანზარებს,
მაგრამ არც ერთი არაა უცხო,
არამედ სათითაოდ შენში ყოფს ხელებს
და გემსგავსება,
ზამთარი კი ერთადერთი სტუმარია,
რომელიც არ გგავს,
და არავის ჰგავს,
და არაფერს არ უწვდის ხელებს.
ის მოდის დინჯად, სევდიანად,
როგორც ყველა უცხო სტუმარი,
რომელსაც შენი რაიმე მართებს...
მშვიდად შეუღე ყინულის კარი,
თეთრ მინდვრებში შეიპატიჟე,
გრძელი გზის მგზავრს თვინიერად
ჩამოუჯექი და
ღმერთი არ გაგიწყრეს,
ცხოვრება კი არ უანგარიშო,
არამედ დიდი თავაღერებით
გული უმღერე.
ზამთარი სტუმარია,
რაღაც იცის და
თავისთავით თვითონაც
განდობს.


Back to top Go down
View user profile
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Wed Feb 16, 2011 10:44 pm

ნინო სადღობელაშვილი

დუმილის ბწკარედი

(ესმა ონიანი. “ასი ლექსი”. “ინტელექტი”. 2010)

ძეგვში, გიორგი მთაწმინდელის სახელობის დედათა მონასტერში, მონასტრის წინამძღვარი და ძეგვის ბავშვთა სახლის პატრონი დედა მარიამი (ჯაფარიძე), ალუბლის მურაბიანი ჩაის თანხლებით, მხატვრულ შემოქმედებაზე საუბრობს.
დედა მარიამი ყოველთვის უამრავ თემაზე საუბრობს და მისი მოსმენა სულის ერთი ცხონებაა, მაგრამ დღეს, საღამოსკენ გადადრეკილი მზის სიჩუმეში, მისი თემა მხატვრული შემოქმედებაა. ასეთ ფრაზას ამბობს: “ფანტაზია სულაც არ არის კარგი. მასში ბევრი საცდურია და სიყალბის ჭარბი მარაგი. ცხოვრება თვითონაა ნამდვილი და მას ფანტაზია არაფერში სჭირდება. სინამდვილე _ სიცხადეა. სიცხადე _ სინათლე”.
გზაშიც და ღამითაც, დედა მარიამისგან უკვე შორს მყოფი, ვფიქრობ, თავს ვიმტვრევ ამ ფრაზაზე, ფანტაზია სიყალბის ნიადაგი რომაა. სხვა აღარაფერი მაგონდება მისი ნათქვამიდან. მარტო ამან გამოტეხა ჩემი სულის და გონების მყიფე გარსი და ყველაფერი არივ-დარია. ფანტაზია აქამდე შემოქმედის მძლავრი იარაღი მეგონა, ნიჭთან და შრომასთან ერთად. ფანტაზია კაცობრიობის ოცნების სიმაღლემდე ამქონდა ფიქრებით. მერე, გათენებამდე, სახიფათო თამაში დავიწყე: ჩემს საყვარელ, ნაკლებად საყვარელ, უბრალოდ ჩემთვის ცნობილ მწერლებს და მათ ნაწერებს ვსვამდი კატეგორიებში: ნამდვილი. ყალბი. მერე ეს იდიოტური თამაშიც ჩაცხრა და გულივით მფეთქავი ორი სიტყვა დაეკონწიალა მთვლემარე ტვინის ხვეულებს: ნამდვილი.ყალბი.
ჯერ შიში განვიცადე. შიში ხომ, ზოგადად, ადამიანის თანამდევი მხეცია, ხან მონადირებული და ხანაც გაუხედნავი. შიშმა შვა ამქვეყნად მრავალი ბიძგი _ მომავალი წარღვნებისკენ, განთიადებისკენ. ეს შიში იყო სამყაროს პირველაღქმის თავზარდამცემი ხატიც, მისი დანახვით, შეცნობით, შეუცნობლის მძაფრი ქშენითაც მიღებული შთაბეჭდილება. ათასჯერ ნანახის და მოსმენილის უეცარი პირველაღმოჩენა. ამ აღმოჩენის ნამდვილობა.
შიში თანდათან შრომით ცხრომაში გადაიზარდა. ამ აღმოჩენილის, დანახულის და განჭვრეტილის წიაღში, სულ-და გონებადაკაპიწებით შრომა იქცა მთავარ საქმედ. ეს შრომა პურის ყანაში გასული კაცის სიხარულიან ოფლისღვრას გავდა.
ცხოვრება საშრომია და, მისი ნამდვილობაც ამის ნაყოფი. სიცოცხლის სიკვდილამდე დამამწიფებელი, ბოლომდე აღმასრულებელი.
სიცოცხლის ეს გენიალური განცდა, შიშზე და სიზმარზე ამაღლებული, ყველაზე უფრო ერთ დიდ პოეტთან _ რილკესთან ვიცოდი. მერე კი, ესმა ონიანი წავიკითხე.
ესმა ონიანი.
“მალტე ლაურიდს ბრიგეს ჩანაწერებში”, რაინერ მარია რილკე თავის პერსონაჟს, 28 წლის ყმაწვილს ასეთ რამეს ათქმევინებს: “მე ვსწავლობ ხედვას. არ ვიცი, რა არის ამის მიზეზი, რომ ყველაფერი უფრო ღრმად იჭრება ჩემში და იმ ადგილას აღარ ჩერდება, სადაც ადრე წყდებოდა ხოლმე. რაღაც შინაგანი სამყარო აღმოვიჩინე, რომლის შესახებ არაფერი ვიცოდი წინათ.”
Mმალტე ბრიგემ ეს ყოველივე, საკუთარ თავში, პარიზში მოგზაურობისას აღმოაჩინა. რილკეს ეს ერთადერთი რომანიც აღმოჩენის, ხედვის სასწაულს ეძღვნება. “მალტეს ტკივილადქცეული, ავადმყოფურად განატიფებული პიროვნება”, როგორც მას ნაირა გელაშვილი (რომანის და რილკეს შემოქმედების დიდი ნაწილის მთარგმნელი) უწოდებს, _ პოეტის, შემოქმედის, გამჭვირვალე სიმბოლიკით კი _ თვით რილკეს პროტოტიპია, რომელიც ცდილობს მყიფე გარესამყაროს წინაშე გამძლეობის სული შეიძინოს. რილკეს გმირი იწყებს ხედვას, ჭვრეტას, მთელი რომანი ახლიდან დანახული და აღმოჩენილი სამყაროს ხატებითა და მეტაფორებითაა სავსე.
არ ვიცი, ვისთან როგორ და როდის, მაგრამ ახლა, როცა ესმა ონიანის კრებული მიდევს წინ, მტკიცედ მგონია, რომ ნებისმიერ მის წამკითხველში, კითხვის და ხედვის “გახსნის” წამი ერთმანეთს დაემთხვევა.ესმას პოეზია იქცევა იმ ღვთაებრივ მომენტად, როცა ადამიანმა ხედვა უნდა დაიწყოს.
რადგან, თავად ესმას პოეზიაა ამ ღვთაებრივი წამის _ ადამიანში გულის, იგივე უფლის თვალის ახელის შეყოვნება.Gგამუდმივება. თავადაა ეს პოეზია ამ ამაღლებულიდან განცდილი და დანახული სამყარო. ხილული სინამდვილე _ უცხო, მაგრამ მშობლიური, თავისთავადი.
ეს სიტყვაც “ნამდვილი”, ესმა ონიანის საყვარელი სიტყვაა და “დიდი”-ს, “ჭეშმარიტი”-ს, “გენიაური”-ს ნაცვლად მხოლოდ მას იშველიებს. შესაბამისად, ჩვენ “დიდ პოეზიაზე” კი არა, ნამდვილ პოეზიაზე ვსაუბრობთ.
როდის გავიცანი ესმა ონიანი?
მახსოვს ნახატები. უფრო სწორედ, რამდენიმე პორტრეტი _ დედის, დის, საკუთარი, გურამ რჩეულიშვილის. მახსოვს ფერები და ის, რომ ამ ფერებმა ჩემს ცხადშიც გადმოინაცვლეს _ მთელი ცა და ცისქვეშეთი ბროწეულისფრად ღუოდა, სულშიც სამუდამოდ ჩამელექა, როგორც კაბაზე გადაქცეული ღვინის ღრუბელი. . . მახსოვს, სადღაც ეწერა ესმა ონიანის მეგობრობაზე ჩემს ორ უსაყვარლეს მწერალთან _ გურამ რჩეულიშვილთან და ერლომ ახვლედიანთან. სახელებიც კი, უცნაურად მჟღერი შეარქვა თურმე მათ და ასე, ერთმანეთში მონათლულები ცხოვრობდნენ. მერე კი, საკუთარ ისტორიაშიც გახაზა წამი, სამუდამო სამანი, მიჯნა, რომლის აქეთაც “ესმას ესმა”. საკუთარ სახელში ზმნის სიმძიმით ჩაკირული ეს მისტერია მისივე ბედისწერად იქცა.
დიახ, ესმა.
ლაღობდა კიდეც თავისი სახელის მისტიკური ევფონიით:

“ეს იყო ვინმე ქალი ესმაო,
სუყველაფერზე ასე ამბობდა:
ეს მე ვიციო, ეს მე-მესმაო”.

ადამიანს ალბათ, ყველაზე უფრო, თავისი მგრძნობელობა აახლოვებს ჭეშმარიტებასთან. ეს მგრძნობელობა, ცხადია, შემოქმედში კიდევ უფრო გაძლიერებულია. ზოგჯერ კი, ისეთი მძლავრიც, რომ კლდეს გახეთქავს თავისი გულისშემძვრელი სიფაქიზით. რილკეს რომანის პერსონაჟი ვახსენე, მისი ხედვის მთავარი მიზეზიც სწორედEუკიდურესად გაფაქიზებული მგრძნობელობაა, მდგომარეობა, რომელიც მთლიანობაში განაჭვრეტინებს მას სამყაროს. განაჭვრეტინებს როგორც ჭეშმარიტ ხელოვანს. პოეტს. ესმა ონიანის ლექსები მგრძნობელობის უმაღლეს რეგისტრშია შესრულებული. განცდის სინატიფე, სიღრმე და სიკამკამე ერთდროულად, საბედისწერო იერს სძენს და მთლიანად ლექსი კი ისე იკითხება, როგორც ხელისგულზე დაყურსული ნაღმი, ან როგორც ნოტიო ტოტზე აბერილი ქერქი _ კვირტის გადმოსკდომამდე.

“და ჩემი მკლავების თეთრი ერთობა
ახლა ეჩვენებათ თრობად და სიკვდილად,
ასე ვისახებით ახლა ამ განფენით,
ჩემმიერ სახებით შეკრულნი ირგვლივად”.
აქ ყველა დაბადებას განსაკუთრებული ელვარება ახლავს. განუზომელი, ღვთაებრივი დღესასწაული:

“ენის ბაღნარში ფშუოდნენ უკვე ფარშავანგები,
აღარ ჰქონდა შეუკვეცავს საყრდენი მყარი _
და დანის პირზე ბასრად აინთო ნამდვილი სიტყვა,
და ტყვიასავით დაიტენა სისხლის მზეთა გამოსასხმელად”.

ამ ლექსს “თავისუფლების მკაცრი საკანი” ჰქვია. პატარა, სულ რამდენიმე სტრიქონიანი ლექსია, მაგრამ ეპოსის სივრცე და ჰორიზონტი აქვს. სათაურშივე _ ანტითეზის სიმძიმე _ სად თავისუფლება და სად მისივე საკანი. მთელი ლექსი კი პარადოქსითაა გაჟღენთილი, ისევე, როგორც ესმა ონიანის მთლიანად პოეზია და აზროვნება.
შემოქმედის თავისუფლება _ ენის, გნებავთ სიცოცხლის საკნითაა შემოზღუდული; მსხვერპლშეწირვის სისხლიან მზეს ბაღნარში მფშვინავი ფარშავანგების სიმშვიდე აცხრობს; ის ნამდვილი, ის მარადიული სიტყვა _ შემოქმედის სულის ნაყოფი _ დანის პირზე ანთია და საბედისწეროდ ელვარებს. . . ყოველივეს კი ერთი თვალი ჭვრეტს. ის, ვინც “არც როს ინებებს უღირს შვილთა გამოსარჩლებას _ მწიფე შავით ნთქავს, ფარვა-საკმარით”.
უღირსთათვის არცაა ალაგი თავისუფლების მკაცრ საკანში.
ეს ანტინომიური სივრცეც _ თავისუფლების საკანი _ უკეთეს მსაზღვრელად მესახება იმ სივრცის აღსაწერადაც, რასაც ესმა ონიანის ლექსის კომპოზიცია, არქიტექტონიკა ჰქვია. მისი ლექსები იმდენად მონოლითური, მყარი, შეკრულია, რომ მკითხველს მთლიანობაში “ეძლევა” შესაგრძნობად და აღსაქმელად. თავადაც წერს ამის შესახებ: “თქვენ მე ვერ მიპოვით ბზარს (როდესაც მე დარწმუნებული ვაკონკრეტებ სათქმელს), ვერსაიდან შემომეღვრებით, ისეა აგებული ჩემი სათქმელის რაობა, ვერ მიეწებებით, მიემატებით, ვერ შეიჭრებით, ვერ პოულობთ ნაწიბურებს, რომელიც მისი გადახსნის საშუალებას მოგცემდათ”.
ესმა ონიანის პოეზიაში ეპოსის სული იძვრის. არამხოლოდ მითოსური სიუჟეტების, ინტერპრეტირებული ანდრეზების, დრამატული ეპიზოდების გამო. არამედ, სათქმელის არქიტექტონიკაშიც ეპიკოსის ოსტატობა მჟღავნდება, ლექსის მხატვრული იდეის გადაწყვეტაშიც. ეს პოეზია ერთდროულად ძველიცაა და უახლესიც, ანუ, მარადიული. ნებისმიერი ქვეყნის ეპოსს დაამშვენებდა მისი ლექსები “დალი კლდეში მშობიარობს”, “მოღალატე ცოლის ამბავი”, “დედის დედა და უპოვარი ეფემია მეზობელი სოფლიდან”. ეს მძლავრი ეპიკურობა, ესმა ონიანის შემოქმედების მთავარი ბუნების _ მთლიანობის, მონოლითურობის მიზეზი მგონია. ამ პოეზიაში ერთმანეთისგან გაუმიჯნავია სიცოცხლის და სიკვდილის საიდუმლოებანი, თანაბარი მხურვალებითაა განცდილი დღისა და ღამის, ანუ მზისა და სიზმრის მისტერია. აქ ერთმანეთს ისე ენაცვლება თუნდაც შავი და წითელი, რომ მათი შინაგანი კონტრასტი საერთო დასაბამის, პირველ-ფერის არსებობას ადასტურებს.
ძველის და ახლის, მზისა და სიზმრის ასეთი ბუნებრივი შეპირისპირებით, უფრო კი თანხმიერებით, ჩემი საყვარელი პოეტის და მეგობრის, მარიამ წიკლაურის ლექსები გამოირჩევიან. მითი და ფოლკლორი მასთანაც ბევრ ლექსთა პირველსამშობლოა. ხშირად კი, სწორედ ამის გამოა ისინი ასეთი ტკბილად სევდიანი და მშობლიური, თავისთავადი, ორგანული, ნათელი.
მითოსური და ფოლკლორული პასაჟების გამოყენება დღეს ლამის მოდაშიც კია. ან, მათი პერიფრაზირება, ან ეპიგრაფად წამძღვარება მაინც. ცხადია, ფოლკლორიც და მითოსიც ყოველთვის მსუყე წყაროსთვალი იყო, საიდანაც ნებისმიერ დროს, ნებისმიერი ესთეტიკის და მხატვრული აზროვნების მქონეს შეეძლო იქიდან სასარგებლო წყლის ამოღება. თუმცა, აქაც, ყოველთვისაც და ახლაც, ერთადერთი პრინციპი “ჭრის”: წყაროსთვალი კრიალა და ჯანსაღია, ხელოვნურად ვერაფერს შეეთავსება, ამიტომ, მექანიკური, ნაყალბევი სინთეზი თავს მაშინვე იჩენს და სამაგიეროდ, იმ კარგად დავიწყებული ძველის კეთილად გახსენებით მიღებული ნაყოფია ჭეშმარიტად ნაღდი და ახალი.
ჩვენს პოეზიაში, ეპოსის ასეთი მძლავრი სულიც და არქიტექტონიკაც, ბესიკ ხარანაულის შემოქმედებაშია. მისი პოეზია ერთი მწვერვალია მსოფლიო პოეზიის რელიეფზე და, როცა ესმა ონიანის ლექსებზე ვფიქრობდი, მისი ნამდვილობის ანუ, გენიალობის, ჭეშმარიტობის ნათესავად ფიქრში ბესიკ ხარანაული ამოიმართა.
ეპიკური, მტკიცე, შესაძლოა ოდნავ მკაცრიც კი, თუმცა ამომავალი მზის დიდებულებით სავსე შინაარსი ესმა ონიანის პოეზიაში მისმა სვანურმა წარმოშობამაც განაპირობა. ამ პოეზიას მზის სადიდებელი მუსიკა ახლავს. ხან სვანეთის მთებივით მძიმედ, ვეება აკორდებით მოზანზარებს (ეს სიტყვაც “ზანზარი”, ესმას საყვარელ სიტყვათა მწკრივიდანაა. ხშირად მოიხმობს მას რაღაც დიდის, ამაღლებულის, გარდაუვალის აღსაწერად და, ეს სიტყვაც, ერთად დარეკილი ცხრა მძიმე ზარის ხმას რომ გამოსცემს: “ზანზარი”, საუკეთესოდ გამოხატავს მისი პოეზიის ხასიათს. ესმა ონიანის პოეზიაა თავად მოზანზარე მშვენიერება. სხვაგვარად უბრალოდ ვერ იტყვი. სხვა განწყობით ამ სტრიქონებს ვერ დააცხრობ. მოზანზარეა!), დუმილის პაუზებად კი, სქელი და მფშვინავი ნისლები წვება, ხან კლდეთა თავზე მოწმენდილი ცის სიკამკამე აქვს, მკაფიოდ გესმის, ბატკნის ეჟვნებივით როგორ წკრიალებენ ვარსკვლავები. ასეთი მოტივითაც გემღერება:

“მე _ შთამომავალი შთამომავალთა,
როგორც მსხვერპლთა, ისე აფთართა,
ვარ წაგოზილი ერთ-ერთი გვარით _
მზის გვირგვინში ამომავალთა,
სისასტიკით შავად მართალთა,
მართლიდან კეთილ გამომავალთა,
გაშიშვლებული შუბლის გვირგვინით
წითელ გვირგვინში ამომავალთა,
შავი ღაზლით მაქვს შუბლი გაკრული
მე, შთამომავალს შთამომავალთა” (შთამომავალი”)

და, ასედაც:

“ამოვიწევთ ქვებიდან,
ამოვიშლით მხრებს,
ამართულებს ზევიდან
დაგვეცემა მზე.
მზე.
ვდგავართ ფეხებგამდგარი,
ემძიმება კლდეს,
თეძოჩაწურულები
თვითონ ვგავართ ქვებს,
მიშვერილებს ცისაკენ,
მიბჯენილებს მზეს” (სვანების სიმღერა მზეზე)

ღვთაება ძველია და, წინაპრის მეხსიერებით შემონახული. ესმა ონიანის პოეზიაში სიძველის, შორეულობის განცდა, ქართული განცდა, კაცობრიობის დასაბამს ერთვის. მისთვის ისეთივე ახლობელია შუმერული, ეგვიპტური თემები, როგორც საკუთარ-ეროვნული. ისეთივე ბუნებრივი და ორგანულია ამ “უცხოსთან” პოეტური მიახლება. შუმერები სიკვდილის ღმერთ აბზუს უმღერიან:

“აბზუ, ნუ მოხვალ! ფისისფერი თვალი გვაშორე!
სადაც ხარ, იყავი,
ბებერ მეფესავით ბარდებში იბოდიალე
გასიპულ ფლასტებით.” (“შუმერთა ლოცვა აბზუსადმი”)

დავით გარეჯის გამოქვაბულების გახსენებისას, ვინმე ქართველი, ან, რა მნიშვნელობა აქვს, სადაური ბერი კი, ამაზე მღერის:

“გადახსნილია ჩემი ზე-კარი აქ
სახეთა, ზურგთა მოტბორვით,
გუნდთა კრებულით.
ვარ ყოვლის მიმღები, გაცემით ნეტარი,
ვარ დაწყებული!” (“დავით გარეჯის გამოქვაბულთა გახსენებისას”)

არ ვიცი, რამდენად მნიშვნელოვანია დიდი შემოქმედისთვის დროის, ეპოქის კონტექსტი. ისტორიულ გამოცდილებას ამაზე სხვადასხვა მოსაზრება აქვს. არ ვიცი, რამდენად აუცილებელია საუკუნეთა შემდგომ იმის გააზრება, თუ რა ეპოქაში, რა კონკრეტული სახელმწიფო თუ საზოგადოებრივი ფორმაციის ჟამს დაიწერა “ილიადა” ან “ვეფხისტყაოსანი” და, რა თავისებურებები განაპირობა ვიქტორიანულმა ინგლისმა შექსპირის შემოქმედებაში. მარადისობის უშველებელ ტილოზე ხომ ყოველი დრო ხანდახან ძალიან პირობითია და, როცა ყველაფერი ქრება, მტვერდება, მხოლოდ მარადიული მშვენიერებანი რჩება, როგორც მთის წვერზე ამართული ბაზილიკები. . . და მაინც, ადამიანურ სამყაროში, რახან ყველანი თავისუფლების საკანში გავჩნდით, ეპოქაც ჩვენ-ჩვენი გვერგო. შესაბამისად, სრული პორტრეტის წარმოსაჩენად, ეპოქის ფონი ალბათ უპრიანია.
ამ შემთხვევაში კი, ესმა ონიანი, თავისი შემოქმედებით, პიროვნული ისტორიით, თავისუფლების მძლავრი განცდით _ აბსოლუტურად ამოვარდნილია თავისივე ეპოქის ფონიდან. კომუნიზმის და მასთან დაკავშირებული უამრავი უკეთურობის პირობებში, სტერეოტიპული, შიშიან-კომპლექსებიანი აზროვნების ჩარჩოებში, ღვთისგან დაცლილი სულიერების შემზარავ ჭრიალში, ესმა წარმოუდგენლად სუფთა, თვითმყოფად, ღვთიურ ხმას გამოსცემდა. მისი მხატვრობა და პოეზია, მისი ესეისტიკა, იყო რაღაც ახალი, ჯერ აქამდე არგანცდილი და არნანახი მშვენიერება, ეს ქალი აზროვნებდა მოელვარე პარადოქსებით, “გაუთიშავი გონებით”, როგორც თავად იტყოდა; სამყაროს ჭვრეტდა რენესანსულ, მსუყე, თავბრუდამხვევად სურნელოვან ფერებში, თითქოს ვიღაცას მასში, მის ეპოქაში, მთელს სააქაოში, ძალიან მოშივდა და, ამ დიდი, საყოველთაო სულიერი შიმშილის დამპურებლად გაჩნდა მისი შემოქმედებაც; აინტერესებდა თემები, რომლებსაც უფრთხოდნენ და ერიდებოდნენ _ სიკვდილ-სიცოცხლის, ღვთაების, ზეცის, ბოლოს და ბოლოს, ადამიანის! მისთვის ადამიანის ბედი იყო მთავარი სავალალოც და სალხინებელიც, ადამიანს იწვევდა თავის უკიდეგანო მარტოობაში, მას უხმობდა: “ადამიანო, შენს წინა ვარ, თუ რამეს ეძებ, ადამიანო, შენს წინა ვარ, მიყვარხარ, მიცან!”. . . მისი პოეტური იერი, მისი სულის მდგომარეობა ჯვარცმის მისტერია იყო, იდგა ეპოქისა და მარადისობის მიჯნაზე, მკლავებგაშლილი და უშიშრად ამბობდა: “მაჭედებდნენ როცა ლურსმანს ძვალში ჭახუნით, მივიწყებული ამოინთხა ჩემში მაშინვე, გული გამთელდა სიყვარულით, გადანაპრული”. . . ის მეტყველებდა უცნაური ენით. უცნაური ინტონაციით, თითქოს შეძლო და დუმილი თარგმნა. თითქოს დუმილის გლუვ, თეთრ კედელს სულის იარაღით მიადგა და სიტყვებად გამოტეხა, გამოთალა.
მინახავს სხვადასხვა ენიდან გაკეთებული ლექსების ბწკარედები. ბწკარედი ყველაზე მკაფიოდ უნდა გულისხმობდეს სათარგმნელი დედნის აზრს, რომ მერე, მუსიკით, რითმით ან რიტმით აეწყოს ლექსი. ბწკარედი ყველაზე მეტადაა დამუხტული და სათქმელით სავსე.
ესმა ონიანის პოეზია ჩემთვის დუმილის ბწკარედია. იმ ნამდვილის, ერთადერთის განჭვრეტა და თარგმანება, რაც საბოლოოდ დუმილში განიცდება.
დუმილის მთარგმნელს კი მკითხველიც ნამდვილი სჭირდება. ესმა ასე იტყოდა:

“ყვავილი ყვავილად ვარ ნახსენები
და პური _ პურად.
ჩაკირული ვარ და უსახო ცრუ
ბრძენთათვის
ანდა ბრიყვთათვის,
მხოლოდ ჭეშმარიტთ ვეჩვენები
მრავალფერი და მრავალგულა”.

რაც არ უნდა ცრუთა და ბრიყვთა ასპარეზი იყოს ეს დედამიწა, რაც არ უნდა ყალბთა და უსახურთა, _ სამყაროს ღვთის დიდი თვალი დაჰყურებს და ამ უამრავს ისევ ის ერთი წამი გადაწონის, ერთი მშვენიერი, მაღალი წამი, - როცა ნამდვილი მკითხველი ნამდვილ პოეზიას ეზიარება.
როცა ეს წამი იმ თვალს მკითხველშიც აახელს.
ესმა ონაინის პოეზია ამ წამის მარადისობად იქცა.

წყარო – http://lib.ge/body_text.php?9683
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Wed Feb 16, 2011 10:47 pm

ნინო სადღობელაშვილი

ნაწილიანი

ბავშვობაში ჯიუტად ინატრა, რომ დევის ქალს მოიყვანდა ცოლად. ანუ, ჯერ დევს დაეძგერებოდა, ხევ-ხუვებზე მუთაქასავით დააგორებდა, მერე მოკიდებდა იმის ლამაზ და შეშინებულ ცოლს ხელს და თვითონ დაისვამდა სახლში.

ძალიან იოცნება ამაზე და ერთხელ დედასაც გაენდო. დედას არ გაკვირვებია, პირიქით, საფეთქელზე მიადო ცერა თითი და მთიელი ქალისთვის იშვიათი რამე ჩაიდინა: თითით მონიშნულზე აკოცა.

ბავშვობაში ხომ ყველას გვაქვს სათამაშოები. სულ ერთია, თოოჯინა იქნება ეს თუ ავტომატი, ბურთი თუ ფერადი პირამიდა, თამაშით ყველანი ვთამაშობთ და ამისთვის საგნები გვჭირდება. ის კი, რატომღაც სულ ასე მგონია, რომ თამაშითაც ჩვეულებრივი სათამაშოებით კი არ თამაშობდა, არამედ არაჩვეულებრივებით. ასე მაგალითად: მთები შეეძლო კუბიკებად დაეწყო, ეთმანეთზე აეკოკოლავებინა, ჩამოეშალა, მერე კიდევ და კიდევ.. ნათურის გარშემო დაყრილი მკვდარი პეპლებითაც შეეძლო ეთამაშა, მდინარით მატარებლობანა, ღრუბლით – სახლობანა და ასე! მერე სადმე ტოტზე ყვავი დაიჩხავლებდა, აჰა ზარიც დაირეკაო, ეს იტყოდა და “სკოლაში” წავიდოდა. რამდენი სათამაშო ჰქონდა! ყველაზე, ყველაზე იღბლიანი ბავშვი სამყაროში!.

სამყაროც, დიდი სიტყვა კია, მაგრამ არ შეუშინდა. შიგ ბავშვური გულწრფელობით დააბიჯებდა და ისეთ რამეებს ხედავდა, რაც სხვებს ხანდახან მხოლოდ გვესიზმრება. თამაშით რომ გული მოიჯერა, ამ ყველაფრის წინ ჩამოჯდა და სულ სხვანაირად შეხედა: თავისი იყო.

თავისი იყო ეს უზარმაზარი მთები და თვითონ, აკვნის ჩვილივით მათ შორის გამოკრული, ეს ზეცაც თავისი იყო, მუჭისხელა ვარსკვლავები დღე-ღამის მანძილზე წამითაც რომ არ უქრებოდა და, ეს ხალხიც – ბებრის პირივით ალაგ-ალაგ მოსახლე. თავისი იყო ეს ბალახი და არამხოლოდ მთელი ქსოვილი მისი მწვანე აბრეშუმისა, არამედ თითოეული ღერიც მასში და ამ ღერზე მღოღავი ჭია-მატლი. ისეთივე თავისი იყო, როგორიცაა, მაგალითად, ადამიანისთვის დედა ან შვილი. და მერე ყველაფერი ცხოვრებაში ამ ნათესაობიდან იწყება..

ეს რომ იგრძნო, რაღაც დიდმა დარდმა გაუღო გული და ჩაუსახლდა. იმის მერე აღარ მოშორებია. რა აღარ უწამლა და უწამლეს, რა სახელი აღარ დაარქვეს და რა დიაგნოზით აღარ იმკითხავეს, მაგრამ არ იყო საშველი. საშველი აღარ არის ხოლმე, როცა ათასში ერთხელ, ამ უთვალავი წლის და ცოდვა-მადლით სავსე სამყაროში, ვინმე ამ დარდით დასნეულდება..

თუმცა, ჯერ ყველაფერი წინ გვაქვს. ჯერ მისი მთებიდან წამოსვლის და ქალაქური ცხოვრების ამბები ვთქვათ.

დედასთან ერთად ცხოვრობდა სოფელში და უჭირდა მისი მიტოვება, მითუმეტეს ზამთარში. იქ ხომ ზამთარი საზღვარივითაა – კარგახნით გაგმიჯნავს დანარჩენი ქვეყნიერებისგან, ცაც კი ერთი ნაბიჯით სადღაც გადაჩოჩდება. ზიხარ თოვლის მარადისობაში და ადამიანური იერიც კი გეცვლება, ვინმე მითოსურს ან ანდრეზულს ემსგავსები. მითუფრო, ბავშვობაში დევის ქალის ცოლად მოყვანაზე თუ ოცნებობდი და სიკვდილამდე მტკიცედ გჯეროდა, რომ ამით ბოროტებას ამარცხებდი. მაგრამ რა ექნა, უცნაური ბიჭი იყო და გამორჩეული. ქვეყანა უნდა ენახა, ცხოვრების მდინარეში ყელამდე შესულიყო. მისი ამ რჩეულობის ამბავიც სოფელში ერთი-ორმა საკუთარი თვალით ნახა. ერთხელ ფერდობზე ძიძგილაობდნენ ბიჭები, ხან ერთი მოიგდებდა რომელიმეს და რბილად დასცემდა ნამიან ბალახზე, ხან მეორე. ესეც, წამოაქცია ერთმა და მაშინ იყო, ბალახში პირქვეჩამხობილს ზურგზე, მარცხენა მხართან ცხრაჯერ დაკემსილი პერანგი რომ ჩაერღვა და ვინც იქ იყო, ყველამ იხილა – მხარზე ხელისგულისტოლა არწივი ეჯდა. მოიხრებოდა თვითონ – ჩაკეცავდა არწივი ფრთებს, გაიშლებოდა და ისიც. ზუსტად არწივი იყო თუ ძერა, ვინ იტყოდა, მაგრამ რაღაცნაირ მედიდურ იერზე ძერას ვერ აკადრებდი. ამიტომ, ყველამ გაოცებისგან დააღო პირი და იმანაც, ბალახებიდან ოდნავ შემკრთალი თვალებით ამოიხედა, გათქმული საიდუმლოს პატრონი იყო. მთაში ეგეთებს ნაწილიანებს ეძახიან და ძალიან იშვიათად, თუკი ვინმე ნაწილით დაიბადება, ეს ნიშნავს, რომ ღმერთმა განგებ გამოარჩია და რაღაც დიდი, განუმეორებელი მოხდება მის თავს.

ქალაქში ასეთების ნაკლებად სჯერათ და ათასჯერაც რომ გაშიშვლდე, შესაძლოა ათასჯერვე ტატუ ეგონოთ შენი მთებში დაბეჭდილი ნაწილი. ქალაქში რჩეულობაც ძნელი საქმეა და თავის გატანას, სულ მცირე, მგლის ჩამომავლობა მაინც სჭირდება. ამან მგლებისა ყველაფერი ზეპირად იცოდა, მგლის თავში, გონებაში ნაცხოვრებს გავდა, მაგრამ მაინც ცხვარი იყო. უბრალოდ, იღბალი ჰქონდა. ნაწილიანს ღმერთი იფარავდა მგლებშიც და დევებშიც.

ქალაქში პატარა ჩანთით ჩამოვიდა, შუბლზე მოკლედ შეკრეჭილი თმა და გაცრეცილი საყელო ჰქონდა, გაივლიდა და ფოთლის სუნს ტოვებდა. ჯერ ამ თავისი უცნაური გარეგნობით მიიქცია ყურადღება, სოფლებიდან ჩამოსული ახალგაზრდების მეტი რა უნახავს ქალაქის უმაღლეს სასწავლებლებს მაგრამ ამას ძალიან, ძალიან ჰქონდა ფოთლის და ბალახის სუნი. ისხდნენ გამოცდაზე თეთრთმიანი პროფესორები, შესცქეროდნენ და რაღაც აგონდებოდათ.. საუკუნის წინანდელი.. განმეორდასავით თითქოს ერთი კადრი: მთიდან პოეტი ჩამოდის.. მერე სასწრაფოდ გაიქნ-გამოიქნიეს თავები და არაფრისმომცემი პარალელები გამოიბერტყეს. ეს კი იჯდა და, გამოცდის ბილეთში მოსულ საკითხს ლექსად წერდა.

მართლა ლექსად წერდა. ასევე გადასცა შესრულებული სამუშაოების ამკრეფს და შენობიდან გავიდა.

ჩააბარა. იმ წელს ყველა მასზე ლაპარაკობდა. უფრო სწორედ, მის მიერ გამოცდაზე დაწერილ ლექსზე და პრეცენდენტზე, რომელიც ალბათ მხოლოდ ნაწილიანი ხალხისთვის ხდება: სხვა დროს ვინ ჩაგაბარებინებს ლექსად დაწერილი საგამოცდო საკითხისთვის უმაღლესში! როგორც უცხო რამ მოვლენას, ისე უყურებდენ. ზოგჯერ, როგორც ექსპონატს – ისეც. ართობდათ მისი შესაშური გულუბრყვილობა, მთაში ნაბადი სიწმინდე. მოსწონდათ მისი უცნაური აზროვნება და იერი – ცხვარი იყო, მაგრამ წამითაც არაფრის შეშინებია. გარეთა მტერი ვერ აფრთხობდა, იმ მტრის ტვინშიც შეეძლო ხოლმე ცოტახნით ცხოვრება და, მერე რაღაა საშიში, როცა ვინმეს ფიქრი ზეპირად იცი!

აი, შიგნით კი, შიგნით ერთი პატარა მტერი ყავდა, მტერიც არ ეთქმოდა მაგრამ არც მოყვარე იყო, - ერთხელ რომ დარდმა გულისკარი გაუღო და ჩაუსახლდა, იმაზე ვამბობ. ხანდახან ისე შეაძრწუნებდა, საკუთარი გულის გაგლეჯვა და საკუთარი ტყავიდან გაღწევა ეოცნებებოდა, ამ თავისი ისედაც მჭლე ხორციდან გათავისუფლება, ამ თავისი ადამიანური ფიქრიდან გასვლა. აღარც მეგობრებს შეეძლოთ ასეთ დროს ნუგეში, აღარც წარმატებები ახარებდა, აზრს კარგავდა ყოველივე და ის კი იჯდა თავისივე თავის ტყვეობაში, თვალებზე თეთრი ნისლი ეფარა და ტკივილის გასვლას ელოდა.. თავიდან ამ ტკივილის წამალიც იცოდა – მთაში მიდიოდა, დედასთან ბრუნდებოდა ხოლმე. იქ ხომ ყველაფერი თავისი იყო და, აბა რაღა მოგკლავს, როცა შინ ხარ, შენიანებში.

იქ აიდგა ენა და მერე სულ ამ ენით ლაპარაკობდა. ეს ენა რაღა იყო, კაცმა არ იცის მაგრამ სიტყვებს ხილული სამოსელი ჰქონდათ. მაგალითად, ჩვენ ხომ ვამბობთ ხოლმე: სიკვდილი მოვიდა. და ვგულისხმობთ, რომ ადამიანი კვდება, ერთი მდგომარეობიდან მეორეში გადადის, ადამიანს ემართება რაღაც, მას ემშვიდობებიან, მას კარგავენ.. ის კი, იტყოდა იგივე ფრაზას და დაინახავდი, რომ ადამიანი კი არაფერ შუაში იყო, არამედ თვითონ სიკვდილი – ხორცშესხმული, ორთვალა და ერთცხვირპირა, კაცადქცეული სიკვდილი, რომელიც აღმა-დაღმა დაიარება და ვითომ ძალიან უსამართლო, სინამდვილეში მშვენიერ საქმეებს სჩადის.. ან, იტყოდა და გაგიცოცხლებდა ყველაზე მივიწყებულ ოცნებასაც – სადღაც შორს, ყველაზე მიუვალი ზეცის იქით რომ დაგვრჩა ადამიანებს და სახელიც კი დავივიწყეთ მისი. მოგიახლოვებდა, ყვავის ფრთებით მოგიხვეტავდა იმ ზეცის ნაწილებს ცხვირწინ და ყვავებისავე გუნდს გაგაყოლებდა ცაში.. არა რომელიმე ლურჯ ფრინველს ან მტრედს ან სულაც არწივს, არამედ ყვავებს, ამ მჩხავანა და ყველასგან ათვალწუნებულ ჩიტებს, რომლებიც რაც უფრო მეტად ადიან ზევით და ზეცას ერწყმიან, მითუფრო ძლიერ უცისფრდებათ ფრთები..

ყვავები რომ ოდესმე მტრედებთან ერთად დასხდებიან და მგლები რომ ცხვრებს პირით ბალახს მიუჩოჩებენ, ეს ძველისძველი წინათგრძნობა არ ასვენებდა!

მერე ისევ ქალაქი. სტუდენტობა. წარმატებები. ლამაზი ცოლი და ორი ბოჩოლასთვალება ბიჭი. გარშემო ყველასგან სიყვარული, განსაკუთრებული სიყვარული, რომელიც ხანდახან თრგუნავდა. საკუთარი დარდის ტყვეობას უმძაფრებდა და გასაქცევ გზებს ეძებდა. ჩვენ კი ძალიან გვიყვარს, როცა რაიმეს ყველასთვის გასაგები სახელი ქვია და, ამ გზებსაც უძებნიდნენ სახელებს: ნიჭიერია და პატრონი არა ყავს, აბა სხვა ქვეყანაში ცხოვრობდეს, თავზე შემოევლებოდნენ!.. ჩვენთან შიმშილით კლავენ და სიკვდილის მერე აფასებენ!.. პურის ფულს რომ ამისთანა ხელოვანი კაცი სახლში ვერ მიიტან, სიკვდილს ინატრებ აბა რა იქნება!.. და ასე დაუსრულებლად. ეს არაა სიყვარული. არც ისაა სიყვარული, როცა ამ ნიჭიერ ცხვარს ყელზე თოკს გამოაბამ, მაჯაზე დაიხვევ და “მეე მეე”-ს იმდენჯერ აძახებინებ, რამდენი ხმაც შენი პარტიის საარჩევნო ბიულეტენში გამარჯვებისთვის გჭირდება.. მერე რა, რომ ცხვრისთვის იქნებ მართლა კარგი გინდა, შენი ჭკუით ვითომ მგლებისგან იცავ. სამყარო ხანდახან ისეთი გაურკვეველია, ეგრე ადვილად სიკეთეს – სიკეთეს და ბოროტებას – ბოროტებას ვერ დაარქმევ..

ფურცელი, კამერა, დრო – აი რა იყო მისი ზეცა და ბალახი. თავისი სოფელი წინ მთავარსარდლის რუკასავით გაიფინა, გადმოაწყო ეს მთები და ხევები, უტრიალა და უკირკიტა, იკითხა და იფიქრა ისინი და, სულ წიგნებად და ფილმებად აქცია. მთელი ცხოვრება დასჭირდა საამისოდ. სხვა სივრცე არც უძებნია – იცოდა, მაინც ხელოვნური გამოუვიდოდა, ყალბი, არათავისი.

თავი რისთვის აეტკია, ისედაც რა მდიდარი მასალა ჰქონდა! ერთს გაიხედავდა ხოლმე თავისი სახლის სარკმლიდან და დაინახავდა: წინადღით მეზობლის ქელეხში გალეშილი სამი მოთხრობა მოდის! ერთს არეული თვალები აქვს და ვიღაცას ჰაერში ექადნება, მეორე მესამეს შეყუდებია და ცოტაცაა და, ღორღიან ბილიკზე კისერს წაიმტვრევს.. ან, გულგრილად როგორ ჩაუვლიდა ნამდვილი შემოქმედი ერთად მოქუჩებულ იქაურ შავკაბიან ქალებს, ოდესღაც დაწერილი ტექსტიდან გადმოსულ პერსონაჟებს რომ გავდნენ – დასრულებული იდეურ-მხატვრული კომპოზიციებით, ერთი ხელის შევლებაღა რომ უნდოდა – ახალ ტექსტში გადაწერა და მერე ამ ტექსტისთვის სულის შებერვა, მეტი აღარაფერი!

ქალაქში კი გაოცებულნი კითულობდნენ მის ნაწერებს, მის ფილმებს ნახულობდნენ და ესაც უკვირდათ. რაღაც ძალიან დიდი და დაუფარავი სიმართლე ელაპარაკებოდათ იქიდან. ხანდახან ამუნათებდათ, ხანდახან ეფერებოდათ. რაღაც დიდი სიმართლე იყო, მშობლიური და მთქმელის ტყავზე გამოცდილი. თქვენ წარმოიდგინეთ, იმათთვისაც კი მშობლიური, ვისაც ქართულის და საქართველოსი არაფერი გაეგებოდა.

მონუსხულები ისხდნენ და შესცქეროდნენ სამი-ოთხი კალთა მთის ამბებს და მათში ატეხილი ვნებათაღელვების და საკაცობრიო ოცნებების ისტორიას. აღფრთოვანება პრიზებით და ჯილდოებით სრულდებოდა.

ეს იქ, უცხოეთში. სამშობლოში კი უპრიზო სიყვარული იყო. რაღაცნაირი – მორიდებული, ფრთხილი შეფასება. და არამხოლოდ იმიტომ, რომ შინაურ მღვდელს არა აქვს შენდობა, არამედ იმიტომაც, რომ სულ რაღაც საუკუნის წინ მთელმა ქვეყანამ ბევრი წყალი დაღვარა, ერთი ასეთი რომ ეშვა. იმ ერთს მერე ცალ თვალში ჩაუდგა ერის ნაჭინთი წყალი და სამუდამოდ აუმღვრია, ცალით კი მეცხრე ზეცას მიებჯინა, როგორც სამშობლოთა შორის უსამშობლოვესს, და იქ რასაც ხედავდა, იმაზე დაიწყო წერა. ის მამა იყო, ეს კი შვილად გაჩნდა, და სამყაროს კანონიც ისე გადანაწილდა, როგორც ადამიდან მოყოლებული: მამა-შვილს შორის.

შვილი ურჩია, სულ გაქცევაზე აქვს თვალები. ესაც – დაადებდა ხოლმე თავს და გარბოდა.

ჯერ, სანამ დედა ყავდა ცოცხალი, დედასთან. მერე კი, დედაც რომ წაუვიდა, პირდაპირ მიაჭრიდა ხოლმე საიქივ-სააქაოს მიჯნას, აუტეხავდა სიკვდილის კარს ბრახუნს, შეღწევას ცდილობდა. ერთხელაც იმდენი ქნა, ხუთჯერ დანაც კი დაარჭო იმ კარებს შუაგულში, მაგრამ ვერც იმით შეაღო. ვიღაცას მის თავზე – მის დამბადებელს, პატრონს, მზრუნველს, ძალიან უყვარდა.

მერე შვილები გაიზარდნენ და ეს კი ვეღარ გრძნობდა დროს. ის თავისი სატკივარი დარდი შიგნიდან ჭამდა, ძალას აცლიდა. აბა მთები უშველისო მაგას, ის ენატრებაო და, გააქანეს მთებში. არ უშველა. აბა მაშინ ზღვა ვცადოთო – არც ზღვამ. აბა ხშირ-ხშირი ზიარებაო და, ცოტა მოითქვა სული. მაინც დიდი დასასრულისკენ ცხადლივ მიექანებოდა და თან გზადაგზა სიზმრებს ხედავდა. წინასწარ ესიზმრა მთელი ქვეყნისთვის მომავალში გადასახდენი ამბები. ამან უფრო დაუჩქარა სიკვდილი.

გამოაღებდა მისი ლამაზი ცოლი ფანჯრებს, შემოუშვებდა ოთახში დილისსუნიან ჰაერს, შემოყვებოდა იმ ჰაერს ათასი გამვლელ-გამომვლელის ჩრდილის ნაკუწი, ერთი ტოტი აკაცია და მთაზე ერთი წაფარება ცა. ის კი იწვა ლოგინში ასი წლის მოხუცივით გაფითრებული და დევებზე, ყვავებზე, ნაძვებზე ფიქრობდა. სხვა ენა აღარ ესმოდა. მერე ისიც გაახსენდა, ბავშვობაში რომ დევის ქალის მოტაცება ინატრა და, ერთი წამოდგომა ამ სურვილით წამოდგა.

მერე სულაც გაჩერდა და ყველაფერი ღმერთს მიანდო. ღმერთს მინდობილები კი აღარ დადიან, - ცურავენ. შეიხვევს ლურჯი ტალღა თავის შიგნით, თბილად, საიმედოდ ამოუგებს აქეთ-იქიდან წყლის საბანს და გაიყვანს შუა ზღვაში, ოკეანეში.. დაატივტივებს დედამიწის მუცელში და ამქვეყნად ყველა ქარიშხალმაც რომ გადაუაროს, მაინც არ შეეშინდება, რადგან ღვთისთვის ნდობაგამოცხადებულს, მისივე თვალი იფარავს. ხანდახან ადამიანები ისე კვდებიან, რომ ამ უკიდეგანო შვებას ვერ განიცდიან.. ამან კი ბოლოს, კი არ იარა, ცურვით წავიდა წინ.

საუკუნეს გადაცილებული მოხუცივით იწვა კუბოში – წარბებგათეთრებული. მოდიოდნენ და სინანულით იქნევდნენ თავებს. ერთმა ისაც კი თქვა: ჩვენი ბრალია ამისი სიკვდილიო. ისედაც ტვირთიანს თავიანთი სინდისიც აკიდეს და სულ დაამძიმეს ეს ურჩი ცხვარი. ვინ ეხვეწებოდათ, თქვენს თავზე დაიბრალეთ ამისი ცუდადყოფნაო? ან შიმშილს და უპოვარებას დააბრალეთ მისი სევდაო? როგორ საშინლად ვიცით ადამიანებმა უაზრო თანაგრძნობით ერთმანეთის დატყვევება! წამში ავართმევთ ხოლმე თავისუფლებას, გაურკვეველ განცდებში გამოვკეტავთ!.. ნეტა, მთაში რომ დარჩენილიყო და არც არასდროს ჩამოსულიყო ქალქში, იქ რა მოხდებოდა? უფრო გაუადვილდებოდა? გაუძლებდა?

დასაფლავების დღეს საშინლად წვიმდა და ნისლი იდგა. საფლავი იმ მონასტრის ეზოში გაჭრეს, სადაც ადრე თვითონ და მისმა ცოლმა დაიწერეს ჯვარი.

მოგვიანებით საფლავს ქვაც დაადგეს – თეთრი ცხვარი აქვს ზედაპირზე ამოტვიფრული და ერთ კუთხეში პაწია ღრმული – შიგ წვიმის მერე წყალი დგება ხოლმე და ჩიტები სულ ზედ ასხედან – ღრმულიდან წყალს სვამენ.

ლამაზმა ქვამ და კარგად მოვლილმა საფლავმა ცოტა დაუმშვიდა სხვებს სინდისი, სიკვდილის მერე მაინც მივხედეთო. ალბათ მის სახელს ეს უცნაური, ნაქენჯნი ტალღა წლების მანძილზე თან გადაჰყვება. სადაც მასზე იტყვიან, ამ განწყობასაც სულ თან მოაყოლებენ და, ვინ იცის, რამდენჯერ წაეჩხვლიტება იმის სულს უკვე აყრილი და მაინც სამუდამოდ მის სახელზე მოჭრილი ამქვეყნიური ბორკილი.

ან კი ჯერ რამდენი დრო უნდა გავიდეს, მის შემოქმედებაზე ფიქრი რომ დაიწმინდოს და დაღვინდეს, მომავლის სანახებში დროდადრო გაცოცხლდეს და სხვაც ყველაფერი გარშემო გააცოცხლოს. ამიტომაც არის, ჯერ დინჯად მასზე ვერც ვწერე. უფრო დალაგებულად მინდოდა, ვიფიქრე – ერთ მოტივს გამოვარჩევ-მეთქი, იმით დავიწყებ, მთის წვერიდან დაშვებული მუჭა გუნდასავით – იმას დავატრიალებ და გზის ბოლომდე სულ თავისით ჩავა – უშველებელ თოვლის ზვინად ქცეული..

არ გამოვიდა. გუნდა აქეთ-იქით ხტოდა და ვინ იცის, კიდევ რამდენი რამე დამრჩა სათქმელი, რამდენი ხელუხლებელი თოვლი – აუკრეფავი და დაუნახავი.

თქმა არც უნდა, ყველა მიხვდებოდა – გოდერძი ჩოხელზე ვწერდი.

ჩემს გოდერძი ჩოხელზე.

წყარო – http://lib.ge/body_text.php?7557
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Tue Mar 29, 2011 12:01 am

ნინო სადღობელაშვილი


მდინარეების სამდურავი

დემეტრე დაიაურს, მამუკა არაბულს, არაგვს და არღუნს, ერთად, ერთხმად..


მდინარეები ჩიოდნენ,
ხევხევ ბეჩავად დიოდნენ,
იმათი შემხედვარენი
ცანი ქვე ჩამოდიოდნენ:
ეს რას მოვესწართ, ტალღებო
ადრე იალაღ-ლაღებო,
რომ გაგვაჩუმა სიკვდილმა
პირში გაგვჩარა ბალღები.
განა ისეთს რას ვხმაურობთ,
მიწას რას მოვწევთ ღრიალით,
ან წაღმა რას წავაბრუნებთ
რაიც უკუღმა ტრიალებს..
ჩვენ რას გვერჩოდი სიკვდილო
ასე რომ გაგვატიალე,
ჩვენს ადიდებულ ჩქერებში
ბალღების ძვლები ჩხრიალებს..
ეხლა როგორღა ვიდინოთ,
ბოღმა ანაზდად ვახველოთ,
ვაითუ სისხლის კოლტებად
ჩვილები ამოვახველოთ.
რა დაგიშავეთ მიწაო,
შე ჩვენის ხელით ნაბანო,
რომ შენი ცოდვებისათვის
ღვთის წინ ჩვენ გავიჯაბანებთ.
ჩვენ ჩაგვეკვრიან დედები,
სულებში ჩაგვატირებენ,
ამწვანებულზე მომავალ
სიხარულს გააჭირებენ.
რად გაგვაჩუმე, უფალო,
ბალღებით რაღა გვანიშნე,
მთების საწოვი ცურები
დარდისგან რატომ გაგვიშრე!..
განა, რომ მივედინებით,
ხსოვნა არა გვაქვს სულისა?
სიკვდილ-სიცოცხლის ამბავის,
ათასჯერ გარდასრულისა?
ბალღებს ჩვენ დავიტოვებდით,
ვუპატრონებდით ახლავე,
ოქროს თასებად ვაქცევდით
იმათ პატარა საფლავებს,
დილდილაობით დავლევდით,
უკვდავებისას ვიტყოდით,
წყვდიადისაგან ვარსკვლავად
მათ სულებს გამოვითხოვდით..
ბეჩავო ადამიანო,
ვითომ ყველაფრის პატრონო,
მოდი და ესაც შეძელი –
სიკვდილზე გაიბატონე!

. . . ამაღამ, მთვარის ბილიკზე
ჩავივლით, ჩავიმარტოვებთ,
ტალღის სახვევებს შემოვხსნით,
ბალღებს ნაპირზე დავტოვებთ.
ჩვენ წავალთ, ჩვენი გზა გველის
დაუსაბამო, ულევი,
თქვენამც სიცოცხლეს მიხედეთ
გადაიწმინდეთ გულები.

study

http://www.facebook.com/notes/nino-sadgobelashvili-ninia/მდინარეების-სამდურავი/147007578647926
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Sat Jun 25, 2011 11:05 pm



ნინო სადღობელაშვილი

***
უშენობას ვმარხულობდი,
წარმართ სიზმრებს ვნახულობდი,
შუბლზე მეჯდა ნიშანივით
წვრილ-ვარსკვლავთა ხომლი,
ღმერთს აღმართში დავეწიე,
ღრუბლის მგლები დამესიენ,
გამგლიჯეს და, შორი გზები
ხეიბარმა მოვვლე...
მერე შემხვდა წმინდა შიო,
ნუღარ ივლი ღამეშიო,
მზის შუქიდან გაუსწორდი
ვინც გიყვარსო, მითხრა,
მე კი ისევ მაცილებენ,
ჩუტყვავილა მაცილები,
და ნისლებით შეთვალული
ფეხს ქვიშაში ვითრევ...

გათავდება უშენობა,
ცის სკნელიდან ქრისტე მოვა,
სად გეძებო,
სადღა გნახო,
როცა მოვა ქრისტე!..





Last edited by Admin on Thu Jan 30, 2014 1:20 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Fri Nov 18, 2011 11:12 pm

ნინო სადღობელაშვილი

ცისფერი პერანგი

მზის ფოთლები მჭვირვალებენ გუმბათების ჩრდილში,
იასამანს ცისკენ გააქვს ლაჟვარდების ბოლი,
დგახარ მკლავებგაშლილი და შენს მოღობილ სივრცეს
გაზაფხულში უღვივდება ნამიანი ბოლო...
ბზის ბილიკზე ბავშვი მორბის, შენი მოძმე თუა,
მუჭით მკვდარი ჩიტი მოყავს _ კიდევ გაუცოცხლო,
ამ თამაშებს, უცნაური სიყვარულით მღუარს,
ნაღვლიანი ჯამბაზები ხვალ თუ გაუძლებენ...
შენ კი დგახარ მკლავგაშლილი, შენს ეზოში მზეა,
დედაშენი მაგ თბილ ტანზე ცისფერ პერანგს გიქსოვს,
დგახარ ასე გაუნძრევლად, მერამდენე დღეა,
დილის ღრუბელს გაზომებდნენ გასაფრენად თითქოს.
დედამ მკერდიც აათავა, საყელოსკენ მიქსოვს
და მკლავებზეც, როგორც სარზე პამიდორის ჩითილს,
ისე ფრთხილად მოახვია აბრეშუმის სითბო,
ისე კენკა თვალდათვალი, ვით მარცვალი ჩიტმა.
შემოვიდნენ მეზობლები, ჭის ქონგურთან დასხდნენ,
მასლაათით მოიდინეს წუთისოფლის ოფლი,
თან თვალს თქვენკენ აპარებდნენ,
ვერ გაუძლეს _ ადგნენ,
თქვეს: ამხელა მორჩილებას რა სიმშვიდე ყოფნის!
დედა მოქსოვს საყელოსაც, ვიდრე გათენდება,
შემოგაჭდობს აბრეშუმის უნაკერო პერანგს,
დედამ იცის, მალე შენი ცეცხლი აენთება,
დრო სიკვდილთან ჩამოსაჯდომს
სამი დღისთვის ზვერავს...
დედამ იცის, ამ პერანგზე ღვინო დაგექცევა,
იცის, ცუდის ნიშანია, ცა თავისას ითხოვს,
დედა ხედავს: თეთრ ღრუბელზე ხელმწიფურად წევხარ
და ურღვევი პერანგიდან სიყვარული გითოვს...
დედაა და, შენს პერანგებს უნდა მოუაროს,
ჯვარნაცვამი შეინახოს, მკერდის ძირში შეფლას,
მერე, ჭირისუფლის წესით, სხვებს ჩამოუაროს,
დაარიგოს, გულით უთხრას, რაც სიტყვებით ვერ თქვას.
. . .
მზის ფოთლებში მჭვირვალებენ განთიადის ხმები,
ბნელ სიზმრიდან იშმუშნება სახლი: დედამიწა,
დგახარ მკლავებგაშლილი და შენს ნაშუქზე ლღვება,
ვისაც მთელად, გაუხდელად შენი სიტყვა ეცვა.


* * *
მთებზე გადმოდგება ჩემი ნანდაური,
მოჰყვება ირმების ჯოგი,
მკლავზე გადაიფენს მთვარის ნართაულებს,
ღრუბელს არ დაუჩოქებს.
ნეტავ რას ვამსგავსო ჩემი ნანდაური,
ეს ჩემი დარდების აღე,
გავუშლი ლოგინად ბალახის სასთაულებს,
და ჭერად _ ნეკერჩხლის თაღებს,
საიდან მოვალის შორით სადაური,
შეშურდეს სიკვდილსაც გზაი,
მთებზე გადმოდგება ჩემი ნანდაური,
დახვდება თავისი დაი,
იმათი შეყრისგან ელვით გაავდრდება
და მერე მზით გაიდარებს...


* * *
არ გამოფინო ტკივილის ფარდაგები,
რაც უნდა სიყვარულის ყვავილები
ეხატოს გულზე,
რაც უნდა მშვენიერი იყოს
ჩუქურთმა _
სისხლძარღვების ატყორცნილი ცამდე
ლერწამი,
რაც უნდა ლამაზი იყოს _
სინამდვილის ლურჯ ბალღამში
ჩაწობილი სულის ფოთლები,
სველი ფოთლები,
გაცვენილი შემოდგომა,
მზეგარდასული...
რაც უნდა მრისხანე და
დიდებული იყოს სინათლე _
ფარდაგების ხაოდან რომ ამოასხივებს,
არშიების ბორჯღალებს რომ
თავბრუსხვევით დაატრიალებს,
რომ ჩააქრობს სიკაშკაშით
სხვა ვარსკვლავებს,
რომ ჩაფერფლავს,
ჩააწყვდიადებს...
არ გამოფინო ტკივილის ფარდაგები,
არამედ ჩაწექი მასში და
ოთხივე მხრით ამოიგე,
გაეხვიე, როგორც
თესლი _ მიწის საბანში,
თავზეც მისი ჭრელი ფოჩი გადაიფარე,
შენი ცაა, შენი სახლია,
მარცვალი ხარ _ ფარდაგებში უნდა
გაღვივდე,
ეგებ მოხდეს _ თოთო ფესვიც
ამოიყარო,
და ეგ ფესვი, იცოდე რომ _
გაზაფხულია!


ქარისპირული

მზემ გაგიხსნა დარაბები, დილაო და ნანა,
მოგამზადებთ, ჩვენ შეგმოსავთ, ვარდის წყალო ნანა,
თავზე იას, შუბლზე _ ზამბახს, გულის ბჭეო ნანა,
მუხლებს ღრუბლის წვენში გაგბანთ, სალაჟვარდე ნანა...
მიგაცილებთ კარიბჭემდე, შენ არ შეშინდეო,
მინდორზე კრავს გაგაყოლებთ, ჩვენ კი შეგვინდეო _
ამ ნაპირზე იფურჩქნება ჩვენი შებინდება,
შენ კი, ბალახს ფეხს რო დაკრავ, მეტი მოგინდება...
ვარსკვლავებს რომ ჩამოურბენ, ადრიანო ცაო,
არ დახარბდე, ყოველ ჩქერზე ხელი დაუცალე,
მაინც შიშვლად იბადები, სიყვარულის ცალო,
ვერ გამოცვლი იმ შენს ვარსკვლავს,
ცაც რომ გამოცვალო,
უკან აღარ მოიხედო ლურჯთვალება ნანა,
მიგელიან შენს ნაპირზე, ყვავილებით დგანან,
შენზე უფრო ჩვილებია, უმწეონი, ნანა,
მშობლის ენადავიწყებულ უცხო მგზავრებს ჰგვანან...
არ შეშინდე, ციცქნა ძვლებით ამ ცის ხსოვნას გატანთ
და როდესაც ქარი მოვა და ფრთებს შენზე გაშლის,
შენი ძვლები იმღერებენ მაგ სიმღერას ქართან
და იდგები სამყაროში ფრთაგაშლილი ბავშვი.
მზემ გაგიხსნა დარაბები, დილაო და ნანა,
მორჩა დავიდარაბები, მალე გაჩნდი, ნანა...


სიყვარული საყდრისა და კრავის
ლ-ს

მოდგებიან, მოგვიგონებენ:
მთების ქათიბში
საყდარი იდგაო და,
იმ საყდრის წინ
კრავი დარბოდა,
ჩვილი ქუსლით ბალახს თელავდა,
მატყლით ზეცის ბირკა დაჰქონდა,
საყდრის კარი ღია იყო,
ზედ მთვარის ნალი ება,
ელავდნენ ღრიჭოები
თავახდილ გალიებად,
ან კრავს იქ რა უნდოდა,
ვინ რისთვის დატოვა,
სხვა დედას მიუგდო
სანთლიან, გაჭვარტლულ,
თაფლისფერ ძუძუსთან,
თვითონ წავიდა და უფსკრული გატოპა.
ან ვიღა გაიგებს,
რას სწირავს თავს კრავი,
ან ძველი საყდარი
ვის ლოცვას იგუბებს,
დგანან ერთმანეთის ნარჩოლარ
ჩრდილებში
და მზეს იცოხნიან,
როდესაც იღრუბლებს,
და უკიდეგანოდ არიან მარტონი
ტრიალებს მათ თავზე
სიჩუმის ბორჯღალი,
გადაევლებიან ვარსკვლავთა წვიმები
მათ ფიქრებს, მათ დარდებს
სიკეთით მორწყავენ...
მოგვიგონებენ,
მოგვდგებიან,
გადაგვხელავენ,
რომ გვიპოვონ სადმე საზღვარი,
რომელი ვინ ვართ,
მე _ კრავი თუ ან შენ
საყდარი,
ან პირიქით,
ან ძალიან,
ან იქნებ სულაც...
უვლია ცას და, ჩვენთან ერთად
სადღაც წასულა...

"ლიტერატურული გაზეთი", 28 ოქტომბერი - 10 ნოემბერი 2011

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Sun Nov 20, 2011 4:57 pm

ნინო სადღობელაშვილი

მიხო მოსულიშვილის სერიიდან: "ჩემ ცაცხვთან გადაღებული", 2011, 20 ნოემბერი









Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Mon Feb 06, 2012 9:49 pm



წიგნის დასახელება – "ფრთები და ხელები"
ავტორი – ნინო სადღობელაშვილი
რედაქტორი - მარიამ წიკლაური
ISBN 978-9941-430-98-5
კატეგორია – პოეზია
გამომცემლობა – "ინტელექტი"
ყდა – რბილი
გვერდების რაოდენობა – 144
გამოცემის წელი – 2011

ანოტაციის მაგიერ - "ნინო სადღობელაშვილი თანამედროვე პოეტია. არც ტრიბუნაზე დგას, არც შოუს მონაწილეა, არც ბარიკადებზე მებრძოლი, არც საყდრულ მყუდროებას შეფარებული განდეგილი. თანამედროვეა იმდენად, რამდენადაც ძნელ დროში ცხოვრობს, ძნელ დროს აღწერს და ცდილობს, ადამიანად ყოფნის პოეზია შეინარჩუნოს და აქციოს თანამედროვე ლექსად, რომელიც ახლა იწერება და დღევანდელობის ფერი აქვს მარადიული მემკვიდრეობის ნიშნით..."
(მარიამ წიკლაურის ბოლოთქმიდან)

study

ნინო სადღობელაშვილი

მთებს

ეს მთები ჩემი პაპების ნასახლარია.
ხანდახან, როცა მზე ისე უცნაურად
მიიდრიკება პირიქითისკენ,
ხანდახან, მზესაც რომ მკვდრისფერი დაედება ხოლმე,
უფრო სწორად – მიცვალებისფერი...
წამოდებიან ჩემი პაპის პაპები და
იმ მთებზე ნალებს ჭედავენ.
ჩაიქროლებენ ღრუბლის რაშები,
გადაგრაგნიან წუთისოფლის ყუას,
გადაყვებიან დიდი პაპები...
ხან, შეიძლება კალთაში
ნაპერწკალიც კი ჩაგივარდეს,
გააღვივებ და
შინ ცეცხლს წაიღებ.


sunny


Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Wed Aug 01, 2012 5:06 pm

მწერალი ნინო სადღობელაშვილი პროზასა და კინოსი Non-fiction-ის ჟანრზე საუბრობს.

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Fri Nov 16, 2012 9:19 pm

ნინო სადღობელაშვილი

მარიამული დღესასწაული


სამი მარიამი მყავს: შენ, დედა მარიამი ძეგვში და ღვთისმშობელი. ესაც _ ჩემი სამება. ქალური კედლით, აი, ასე, მარიამულად ვებმი სამყაროს.
შენზე დაუსრულებლად მინდა ხოლმე ვილაპარაკო. შენ ის ადამიანი ხარ, ვისზეც უცნობებს უნდა მოვუთხრო. თუნდაც ნაცნობებს, რომ უფრო მეტად იახლოვო, უფრო მეტად ჩაიღრმავო გულში ისინი, საერთო ენაც გამოინახო.
აი, ამ სიტყვასაც მივადექი _ შენ ძალიან გავხარ ენას. ყველაზე შინაურს და ყველაზე ახლობელს – ადამიანთა ენას, რომელიც კიდეც გესმის და რომელსაც გამოთქვამ.
ჯერ ხომ ენაა და მერეა სამშობლოც, დედაც, შეყვარებულიც. ჯერ არის ენა აი, ასეთი ბებერი სიტყვით, როგორიცაა, მაგალითად `ნიკბი~ ან `ქარქარაკი~, და მერეა მისი სურნელი პოეზიაში. ეს სიტყვები შენი ლექსებიდან მოვისმინე. შენ გამუდმებით რაღაც ძალიან შორეულს, ძალიან ძველს მახსენებ. . . ხანდახან საჭიროა ხოლმე გვერდით გედოს ძვირფასი წიგნი `სიტყვის კონა~ და შენ ლექსებს კაკლის ლებნებივით მასშივე ფცქვნიდე.
ასეთი ენა ხარ - ძველი და შორეული და მაშინ, როცა ადამიანთა ნაკოწიწები გაფხეკილი სიმარტივისკენ მიექანება, შენ მაინც ურჩად და ერთგულად ბრუნავ შენივე მახსოვრობის ტბებში და ყველაზე ძირიდან სიტყვები ამოგაქვს, როგორც მზეზე გასაშრობი ოქროს მარცვლები. ვისაც ოქროს სურვილი აქვს, მიეტანება. ყალბით კი, უხეირონიც კმაყოფილდებიან. და ეს ყოველივე ხანდახან იცი, რას მაფიქრებს? გეგონება შენმა ხატმა დაგავალა, შენმა რომელიმე სალოცავმა, ისე, რომ ამის შესახებ თავადაც არ იცი. თავსაც ხომ შემოუძახებ ხოლმე, ხან საიდან წამოაფხიზლებ, ხან რითი აუხირდები _ სიფხიზლის განცდა წამით არ გტოვებს. და აბა, რა სხვა ძალას დავაბრალო ყოველი ენითუთქმელი მშვენიერება შენში? თითქოს ხატი დაგძახოდეს ზევიდან: წერე, მარიამ! იცხოვრე, მარიამ! იჭირისუფლე, მარიამ!
ჩემო ყველასი ჭირისუფალო... დღე ღამდება და აბა, ვინ დაგრჩა დღეს მოსაკითხი? შენ პოეტებს სათითაოდ ჩამოურეკე? იმათი ამბები გაიგე?
შენ მაშვრალსა და შეწუხებულებს შეეხმიანე, ვის რა უჭირს, ვის რა ენატრება, ვისი სიხარული ვისთან გაქვს ყვავილის მტვერივით ფრენით გადასატანი. ვინ ავადაა და შენი შველა ჭირდება, ვინ კარგადაა და მაინც უშენოდ გაძლება უჭირს. ხომ არავინ გამოგრჩენია?
ვისი ფიქრი უნდა შეიყოლიო ბალიშში თავშერგულმა?
ხანდახან საკუთარ საფიქრალს ხელი აუქნიო და სხვისაზე წამოიგო ლოცვის კრიალოსანი... როგორ თქვი? _ ღამით რომ ხეებია, იმათ გავხარ _ მდუმარეებს და მომლოდინეებს, ვარსკვლავებში გაყურსულებს... რაღაც დიდი და უნებლიე საიდუმლოს შემსწრეებს. . .…გათენდება და სიცოცხლე ფესვებიდან წამოგაყენებს. . .… შენ ხომ შეგიძლია სამზარეულოში საათობით მოფუსფუსემ, ძალიან ჩვეულებრივ ქვაბებში ძალიან ჩვეულებრივი სანოვაგისგან პოეზია ხარშო და აცხო და გულში ამ დროს სტრიქონს რანდავდე და მომავალი ლექსისთვის ახალი მოტივი ადუღებულ ჩაიდნის ხმას აუწყო.
შენ ხომ შეგიძლია ისე გადახსნა შავი პურის ნაჭერი, რომ მისი თბილი ნიგვზის ოხშივრიანი გულიდან სამშობლოს სუნი შეიყნოსო, ყველაზე შეუცვლელი სუნი და მერე გახედო დანარჩენ სამყაროს. შენ ხომ შეგიძლია, გყავდეს ორი ულამაზესი შვილი თავიანთი ფერადი და ათასმეგობრიანი ცხოვრებით, გყავდეს დიდი და მშვენიერი სიხარულით სავსე ოჯახი და მაინც იყო ძალიან მარტო, სრულიად მარტო და ღმერთის პირისპირ შენ მარტოობას ლექსებით მღეროდე. შენ ხომ შეგიძლია, ისე მიმეგობრო, რომ სიყვარულისგან გულგაქვავებულს მეჩვენებოდეს, თითქოს მხოლოდ ჩემი მარტო ჩემი მეგობარი ხარ და ვერავისთან გაგიყო. სწორედ ისე, როგორც ადამიანის წესია. ადამიანებიც ხომ იშვიათად, მაგრამ რაღაცით მაინც ღმერთს ვემსგავსებით
`ვეფხისტყაოსნის~ მეგობრობაც აბა, სხვა რაა! ან სად წავიდოდა ის ნიჭი ჩვენგან, ცხრა საუკუნე რას გაცვეთდა და რას გამოლევდა! ეს მეგობრობა დღესაც ცოცოხლობს და ამ ქვეყნად ყველა წიგნი მხოლოდ მაშინაა ცოცხალი, როცა ის დღევანდელზე გესაუბრება.
შენთან ყოფნა ათასწლოვან სიცოცხლის განცდას ნიშნავს.
შენი მარტოობაც გადამდებია, ისევე როგორც ყველა დიდი დღესასწაული და ამ ზეიმში, ამ ქართულ, მარიამულ ზეიმში, შენთან ერთად მე დღეს მთელ სამყაროს ვეპატიჯები!
ღმერთით, მარიამ!

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Thu Mar 07, 2013 12:18 pm

ნინო სადღობელაშვილი

***
ეჰა, მეგობარო,
მე გამცვივდა ყველა ფოთოლი.
ჩამოწყდა რტოებს
სიზმრის ხეხილი,
ჩამოიღვენთა მოტკბო არმურით
და რტოებიდან მიწამდე ჰაერს
დააჩნდა მათი ნეგატივები _
მე მინდოდა რომ რამე ჩიტი ვყოფილიყავი,
მერე მინდოდა თევზობა, მერე
ბალახი ან კენჭი სადმე,
გზისპირის კუნძი ან კუტი პური ვყოფილიყავი.
და მეგობარო,
მთავარია ერთხელ მაინც ისურვო,
და იმ სურვილის კვალი სულში ჩაგისახლდება,
გამოგიდევნის ყველა დანარჩენს _
მასპინძელს, სტუმარს,
ფარდებს გადასწევს და ცხრა მთის იქით
დაგანახებს ქალაქის ქიმზე მბრწყინავ მარგალიტს.
მე გამცვივდა ყველა ფოთოლი.
ხე შედგება სინათლისგან,
რომელიც
ათასწლოვან ფესვების ძალით
მშვიდად ირხევა და დღეები
მგზავრებივით გადაყავს ქარში.
ხეს სჭირდება ბევრი ფოთოლი,
რომ სინათლეს წამოაცვას ციცქნა აფრები,
და მეგობარო,
ჯერ ძალიან ადრე იყოდაზამთრებისთვის. . .
მოიქნიე, მოიქნიე შენი მახვილი
და მოუღერე ამ ყელს, ამ მკლავებს,
ვითომ ძირში გადასაჭრელად,
ვითომ ჩემთვის, ვითომ შვებისთვის. . .
რომ იქნებ შიშმა შეარყიოს,
და შიშის ბასრი ქინძისთავები
ჩაეკრიფოს ფესვის ხაოში
ამ რტოებს _ სხვა მხრის ქარისგან გადაღლილს,
ამ რტოებს _ შენკენ გამოწვდილ სიყვარულს. . .

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Wed Jan 29, 2014 11:51 pm

ნინო სადღობელაშვილი

მამასგან, 30 იანვარს

დაბადების დღეს გილოცავ, შვილო,
დღეს აქ მოთოვა.
თოვლს კი ჩვენი პიტნის ფერი აქვს,
ვზივარ და ფიქრში შემიტყუა თოვლის ფოთოლმა...

კალთაში მიზის პატარა გოგო,
ბამბის ფაფუკი ჩვრები აცვია.
ეს შენ ხარ,
და მე არ ვიცი როგორ
ისევ შენადვე გადაგაქციო.

დღეს გავხდი მამა
მამაშენი, ანუ მებაღე,
გულის მარანში თრობა მწადია.
ჩემი ნაყოფით მე ისეთი კარი შევაღე
ყველა სიზმარი სადაც ცხადია.

შენი კანია ქორწილის კაბა
ბატონების თეთრი ყვავილით.
დრო მამალივით ეზოდან გავა
და თითზე მთვარეწამოცმული მზეებს ჩაივლის...
ქარი ჯერ ჩემი ძვლის საკრავით
შენთვის დაუკრავს,
მერე იდარებს...
და ენის წვერით მე გველივით
სისხამს გიტარებ.

ახლა კი ჩემკენ მოიწიე, მომადე თავი,
ჩიტები ჩემი შვილით გაოცდნენ...
და რასაც გეტყვი ვარდის ყურში,
არსად წამოგცდეს!

როგორ მოთოვა! თითქოს ფურცლები
სიტყვებისგან დაცარიელდნენ...
იმღერე მაღლა ფოთოლ-ფოთოლ ჩემო გოგონა,
ახლოა მთების დასალიერი...


გოდერძი ჩოხელს

იებს რაღას ერჩოდი,
შუაზამთარში რომ წამოჰყარე
მიწის ქვეშაგებიდან და
ანგელოზებამდე ფეხქვეშ გაიფინე?
იებთან რაღა გინდოდა?
ან დედაშენს რაღას მიეტირებოდი,
ცალ ფეხზე რომ გიჟივით ჩაეჭიდე და
საშენო სული აქეთ დაუტყვევე,
ცალი ფეხით სამარეში ჩამდგარს?..
მზე ვიღასი ცრემლიდან გადმოვა ხვალე?
ან სიკვდილი თავის ფერს როდისღა დაიბრუნებს,
შენი სიცოცხლენაყლაპი?..
ღრუბელი მქვია, მაგრამ რაღა ღრუბელი ვარ,
ამოხვედი და შენ უფრო გიხდება ღრუბლობა.
ბალახი ვარ, მაგრამ
ისეთს რას ვიბალახებ,
შენ როგორც მიწიდან იღიმი...
ძნელი იყო ამ წუთისოფლის სტუმრობა?
სავსე სუფრასთან მიგირქვა, მაგრამ
არც კი ჩამოგაჯინა...
მოვიდა შავი არაგვიც და
გაიშლის ცოტახნით თმას,
მგელი მოჰყვება მოზარედ.
ლექსებს ტოტებქვეშ შეიკეცავს და
მზის სხივით შეიკრავს
შენი მიდამოს მოცხარი...
შემოგხვდნენ უკვე ჩვენები,
ჩაგაცვეს უსიტყვო სინათლე?
ვარსკვლავებს საით შეუბერავ სულს რომ
ცოტა მეც დავიმტვერო,
ღამეში ვაჩინო გულთეთრა შვილები?..
ვისი ბაღებით მოხვალ გაზაფხულზე,
მღვრიე სიმღერებად ვის აუტირდები?
გინდოდა, შვილების ქორწილში დევი დაგესვა თამადად,
ნურავის გაუკვირდება!
დღესაც, განა ვტირი, ქორწილია,
ხანდახან თავდაყირაც ხოა სამყარო!
მიწა შენი ჩოხაა და ქამარ-ხანჯალია,
შენი დარდებია მაყარი!
ქორწილია, მაგრამ არ დამტოვო,
ქორწილია, მაგრამ ჩემკენ მაინც გქონდეს თვალ-ყური,
გასახეთქი გული ჩიტივით დამაქვს,
შენამდე ამდის ალმური...


study


Last edited by Admin on Sat Sep 20, 2014 12:57 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Mon Sep 15, 2014 8:47 pm

ნინო სადღობელაშვილი

ხურმის ხე

ხურმის ხეა ჩემი სიყვარული.
ხურმის ხე ზამთარში.
არც კვირტი მისი, არც ფოთოლი
და არც ნაყოფი _
გლუვი კანით, წითელ ხორცზე გადატკეცილით
არაა მისი სინამდვილე,
არამედ მხოლოდ სიზმრებია
და ღრუბლის ჭრელი ნაბიჯები
სამუდამო გაღვიძებამდე:
როცა გარშემო ყველაფერი დაუშვებს აფრებს
და დედამიწა სიტკბოსაგან გაღარიბდება,
როცა ხეები სიხარულს გაიხდიან
და ერთი ფერის ძილით დაიძინებენ,
_ მაშინ ამოვლენ ტოტებიდან
სისხლისფერი გულები,
სამყაროს ნაზად ამობურცავენ!. . .
თოვლსაც ექნება ალაგი
თავი რომ მიიდრიკოს. . .
სიცოცხლეც თავის მყუდრო ამბებს
დაუბრუნდება. . .

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Sat Sep 20, 2014 12:48 am



წიგნის სათაური - „თავშესაფარი“ (რომანი)
ავტორი - ნინო სადღობელაშვილი
რედაქტორი - ირმა ჩინჩალაძე
გამომცემლობა - „ინტელექტი“
ISBN - 978-9941-454-09-7
გვერდები - 108
გამოცემის წელი - 2014



study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Wed Jan 07, 2015 1:25 pm

ნინო სადღობელაშვილი

მღვრიე გულის საგალობელი

_ შენ ჩემო მარტოყოფნაო, ნაპირო დახავსებულო,
მზის ენით ძვლების ლოღნაო, ტკივილო ალმასებურო,
ხან ელდავ, ხანაც ოხვრაო, წყვდიადში გაასებულო,
სიზმარში თვალის მოკვრაო ქარისგან გატაცებულის...
_ არ ისმინო, არ გაუღო
კარი მღვრიე გულის სათქმელს,
რაც გეაჯოს, გეამინოს
და გირჩევდეს გრძელ–გრძელ საქმეს,
კარი მაგრად მოუხურე,
ცეცხლის ენით ჩაურაზე
და ნაღველზე დასაგეშად
რუხი მგლები გაუბრაზე!..
_ მოდიან ღრუბლის მხედრები, ფეხქვეშ იგებენ არწივებს,
საწარღვნოდ ატრიალებენ ქარბორბალებს და ქარცივებს,
ამ ყიამეთში იფშვნება წუთისოფელის ქვაწვრილი,
იწყება სააქაოსთან საიქიოის ქორწილი...
_ ცოტაც კიდევ გაუძელი,
ყურის ძაბრში გაუტარე,
მას უნდა რომ თავის ხელით
სულს ბორკილი გაუყაროს!..
ვარსკვლავებად ახმაურდი,
გაზაფხულის ჩინჩხლი ჰყარე,
შხამიანი მღვრიე გული
სათქმელისგან დაიფარე!..
_ ჩემს ტკივილს არვის გავუყოფ, სხვა მეტი რა მაბადია,
ამ გზაზე არვის მოვუშვებ, კაცისგან დაუცადია,
ავიგებ ბროლის სასახლეს ქვესკნელიდან და ცამდეა,
რომ შორიდან თქვან _ სიყვარულს შეხედეთ რა უწადია!..
_ სუყველაფრის დამტეველო,
სუყველაფრის თავ–და–ბოლოვ,
პირქვე გულის მომბრუნველო
და მქცეველო გიშრის _ ბროლად,
შენი შუქი ეფინება
ყოველივეს ეულს, ოლეს
და მოჰყვება შენს სიჩუმეს
მღვრიე გულის წმინდა თოვლი...

2015

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Wed Sep 02, 2015 7:51 am

https://www.youtube.com/watch?v=4Sb4XYmWuio

ნინო სადღობელაშვილის „ბამბაზიის სამოთხე“ სრულად, რეჟისორი გიორგი სიხარულიძე


study


Last edited by Admin on Mon Oct 19, 2015 11:33 pm; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Mon Oct 19, 2015 9:34 pm



ნინო სადღობელაშვილი

ჩვენ _ წყვილი ლიანდაგი

ჩვენი გზები წყვილი ლიანდაგია და ისინი
ერთმანეთს ვერასოდეს გადაკვეთავენ.
ჩვენ ერთმანეთთან ძალიან ახლოს ვართ,
შეგვიძლია თითის წვერებით შეხება,
შეგვიძლია ერთმანეთს მხრებზე ჩამოყრდობა და
თავის მიდებაც,
მაგრამ ამ გზებმა ერთმანეთი გადაკვეთონ _
არ შეგვიძლია.
ჩვენ ვუყურებთ ერთმანეთის ცხოვრებას
როგორც პარალელურ კადრს
საკუთარ ფოტოფირზე,
ვსუნთქავთ ერთმანეთის ნატკეპნ ყვავილებს,
ჩვენ მივდივართ გვერდიგვერდ და
ერთმანეთს მიბჯენილი გზები ხანდახან
ძვლებივით გვტკივა...
ასე ვივლით სულ,
გვერდიგვერდ დავწვებით სხვებთან,
სხვებისგან გავაჩენთ შვილებს,
სხვებს ჩავკიდებთ ხელს და
წავალთ ხავერდოვან საღამოებზე,
სხვებთან ერთად დავესწრებით
ვარსკვლავებიანი ზამთრის აღლუმებს,
სხვებთან ერთად ჩავერთვებით
უთვალავ ომში და
ერთმანეთის ჭრილობებს
შორიახლოდან დავათვალიერებთ...
სულ ასე ვივლით,
შეიძლება, ერთმანეთის თვალსაც მოვეფაროთ,
მაგრამ განგების უტყვი ტალღა
რომელიმეს, როგორც ნიშანს,
მალევე ამოატივტივებს,
შეიძლება დაგვავიწყდეს კიდეც
ერთმანეთი,
მაგრამ გზა, რომელიც
გვერდიგვერდ მიდის,
ვინმე უცხო მგზავრს, როგორც წერილს
შენიდან ჩემკენ გადმოაგდებს,
ანაც პირიქით...
რადგან არის ასეთი სიყვარულიც _
წყვილმა ლიანდაგმა მორჩილად, მშვიდად და
ერთგულად უნდა იაროს
და არასოდეს გადაკვეთოს თავისი თავი,
რადგან, ესე იგი ეს გზები
რაღაც სხვას, სულ სხვას და იდუმალს ნიშნავს,
რადგან, ამ გზებმა
თავის თავს რომ გადაუხვიონ,
სხვაგან დაირღვევა დიადი წესრიგი!..
ნეტავი მათ, ასეთ შეყვარებულებს,
ნეტავი მათ, გზებს და ლიანდაგებს,
სამყაროს ჯებირს!..

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Sat Oct 31, 2015 6:28 pm

ნინო სადღობელაშვილი

შვინდისფერი შლაპა

გვერდზე ოთახში ჟრიამულია, დერეფნებშიც და სამზარეულოშიც. მიდი-მოდიან სტუმრები და არის ერთი მილოცვა და გადაძახილი. ცოტა ხანში კარიც იღება და შემოდის დღევანდელი დღის მთავარი გმირი, უფრო სწორედ _ შემოყავთ მკლავებში ჩაწვენილი, ვაზის ტოლმასავით შეფუთნული, თეთრი აბრეშუმის ნიკბებიდან სხივები ამოსდის, წვრილი, ბასრი სხივები და მთელ სახლში ბროლის წვეთებად იმსხვრევა, მორბიან პატარასთან, კოცნიან აბრეშუმის რუშებში ჩაყურსულს და ხელიდან ხელში გადადის, ასე _ხელისგულებით მიაცილებენ კარგა ხნის გამზადებული, მძივებით და ფერადი სათამაშოებით მორთული პაწაწინა სადედოფლო საწოლისაკენ. _ გოგო ანა! გოგო ანა! გაიზარდე და გამრავლდი! _ ისმის აქ, ჩვენს ოთახშიც. ჩვენ ორნი ვართ. ის ჩემს გვერდით წევს, უფრო სწორედ, მე ვზივარ მის თავთან. თვითონ მოისურვა ასე. განუყრელები ვიყავით ყოველთვის, ზამთარი იყო თუ ზაფხული, მე ვამშვენებდი მის თავს, ჩემი შინდისფერი ხავერდი და კიდეებზე მსუბუქად დაშვებული აბრეშუმის რიდე, მის სახეს ბროწეულივით აელვარებდა. მე მისთვის თვითგამოხატვა ვარ. ერთხელ სწორედ ასე თქვა. არავითარი ნივთი. არამედ ეს გრძელი და უცნაური სიტყვა. ის კი წევს და მეც რახანია უქმად ვარ. კვდება ჩემი ცხოვრების ქალი. სანთლისფერია და ფოთლის ღერივით გალეული. ვიღაც შემოდის ოთახში, მორიგი სტუმარი. ფრთხილად ეხება ხელზე, მკვდარი მატლებივით ამომსხდარ ძარღვებზე. _ გილოცავთ, ანა ბებო! ბედნიერი ქალი ხართ, შვილთაშვილს მოესწარით! იღიმება ჩემი პატრონი. დაჟინებით ვუყურებ და მინდა დავიმახსოვრო მისი სახე, თვალები, თმა, ყველაფერი. მინდა ასეთიც დავიმახსოვრო _ უსაზღვროდ ბედნიერი და ნაღვლიანი. ბუტბუტებს რაღაცას, მგონი ვიღაცას ეხვეწება, რომ ჯერ არ წაიყვანოს. კარი ისევ ხმაურით იღება და შემორბის შვილიშვილი, გოგო ანას მამიდა, ბებოსთან იხრება, შუბლზე კოცნის და, უცებ:
_ ბები, ამ ქუდს წავიღებ რაა, ანას უნდა დავახუროთ, ფოტოები გადავუღოთ, თან, ბედნიერი ქუდია, შენი წყალობით და, დავაბედებთ! წამომავლებს ხელს და მიმაქანებს სხვა ოთახისკენ. სხვა თავისკენ. სხვა სამყაროსკენ. უსასრულოა ეს გზა _ ბებოს ოთახიდან გოგო ანას ოთახამდე. უსასრულო და საშიში. ცახცახებს ჩემი გამჭვირვალე აბრეშუმის რიდე და ამ ცახცახში კიდევ უფრო ვემსგავსები ჩემს პატრონს, რომელიც წევს თავის ოთახში, ფანჯრიდან არეკლილ სხივზე მითვლემილი და ვიღაცას ეხვეწება, რომ ცოტა ხნით კიდევ დატოვოს...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: ნინო სადღობელაშვილი   Today at 1:38 pm

Back to top Go down
 
ნინო სადღობელაშვილი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 2 of 2Go to page : Previous  1, 2

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: