არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  

Share | 
 

 მაია სარიშვილი

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Guest
Guest



PostSubject: მაია სარიშვილი   Sat Jan 02, 2010 10:02 am


Maia Sarishvili


მაია სარიშვილი

ალბათ, სამშობლო


აქ ნუგეში მუდამ ასეთია_
ჯერ ფარგლის წვერით ჩაგესობა
და მერე შემოხაზავს წრეს.
აქ სიცილის ოთახშია შეგდებული რაღაც საიდუმლო
და ისევ სარკეები ბრეცენ და ამასხარავებენ სათქმელს...
აქ ზოგჯერ თავისით იხრება მიწა, უნიჩბებოდ.
და ფრთხილად თავისით ირგვებიან ხეები.
აქ ჰაერის ყველა მოლეკულაც რომ
კარებივით სათითაოდ გამომიჯახუნონ,
რჩება დუმილი, რომელივ წმინდანია და მაცოცხლებს.



ბმულები:
* https://www.facebook.com/maia.sarishvili.9?fref=ts
* http://www.lib.ge/authors.php?233 - მაია სარიშვილის გვერდი ლიბ.ჯი–ზე
* http://numerocinqmagazine.com/2011/05/29/three-poems-from-maya-sarishvili/
* http://ticketing.southbankcentre.co.uk/poetry-parnassus/poets/sarishvili-maya
* http://lyrikline.org/index.php?id=162&author=ms09&show=Bio&cHash=cacebfbd2f
Back to top Go down
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4185
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: მაია სარიშვილი   Wed Dec 05, 2012 5:19 pm



Maia Sarishvili Liberty Diaries

Tavisuplebis Dghiurebi / Liberty Diaries - weekly diaries written by Georgia's citizens. The program lends a voice to ordinary citizens, students, and well-known personalities, and tells about people's everyday experiences of Georgia's political and social developments.

RadioTavisupleba on Jun 22, 2008



როკ-კლუბი. მაია სარიშვილი


Maya Sarishvili - Georgia
Published on Jul 26, 2012 by SouthbankCentre

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4185
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: მაია სარიშვილი   Wed Dec 05, 2012 5:26 pm

მაია სარიშვილი

(სასტიკი პასუხი)

თქვენ მეუბნებოდით, რომ ამ ოთხიდან
ორი ბავშვი მაინც უნდა ჩამეძაღლებინა,
მაგრამ ვერ ამოვარჩიე-რომელი...
და ამასობაში დაიზარდნენ.
თავის დაცვა უკვე კარგად შეუძლიათ.
ისე ადვილად ვეღარ დახოცავ...
ერთი რომ მყოლოდა,
ოთხივეჯერ მას ვაკოცებდი
და არავინ ეტყოდა, რომ დანარჩენები
იმ სამი კოცნისთვის დაიხოცნენ.
ვერ მოვიქეცი გონივრულად,
ვერ ამოვითხარე სტერილური თოხებით
შვილები-როგორც გლანდები-
და საქმე საბოდიშოდ გავიხადე,
რადგან სულ მეგონა, რომ
თუ დაგიჯერებდით,
მუცელი მაინც გამომეზრდებოდა
და მთელი ცხოვრება
ზუსტად იმდენი ბორცვი უნდა მეტარებინა,
რამდენ ბავშვსაც ტანში ჩავიკლავდი.
და ესენი კი იქნებოდნენ
ბევრად უფრო საშიშნი და მარადიულნი-
ჩემივე შვილების საფლავების ბორცვები.
თქვენ მეუბნებოდით, რომ ამ ოთხიდან
ორი ბავშვი მაინც უნდა ჩამეძაღლებინა,
მაგრამ ვერ ამოვარჩიე - რომელი,
და ამასობაში დაიზარდნენ,
ლოყებზე თითები მომაფინეს,
ალაპარაკდნენ...


(სიტყვა "სიყვარული")

ეგ სიტყვა - თოთო ბავშვივით მოგდებული კართან,
შენიცაა,ახლა შენ მიხედე.
მე ცოტა ხანი დავისვენებ.
ხოლო უმისოდ,აი,რა ხდება,ნახე:
გავრბივარ.
კაბა მითეთრდება,თმები მეზრდება,
ნოტებით სავსე პარკს ძირი ძვრება,
შემიძლია არ ავკრიფო,ისე გადავახტე.
გავრბივარ.
როგორ მაბერებდა ეგ სიტყვა თურმე.
თმით როგორ მიმათრევდა
შენს სახლში ყოველ საღამოს.
როგორ უბოდიშოდ მიბერავდა და მიჩუტავდა მუცელს.
როგორ მაშინებდა,უჩემოდ ვერ გაძლებო.
აი,არაფერიც არ მომივიდა..


ცოლი

ცოლი
მოწყვეტილი ყვავილივითა დგას
წყალწყალა ქმარში

ვეფერებოდი ...)

ვეფერებოდი ამ ხეთა ნერგებს ოდესღაც.
ახლა ცაში ჩაზრდილან


(ძველი კინო...)

ძველი კინო _
ადამიანების ჰერბარიუმი.

ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები.
სხვაგვარად ჩაამწკრივა.
ბოლოებში ბავშვები დააყენა რითმებად
და წამოვიდა დემონსტრაცია,
როგორც შეშლილთა ლექსი.
მე კი ღიმილი,როგორც ნატკენი ფრთა,
ძირს მეთრევა და უხერხულია.
ვერ ავიკეცე.ვერ ვიმაგრებ.
ჩემს ღიმილზე ებიჯება სუყველას ფეხი -
ხალხმრავლობაში უარესია.
თურმე თავსხმაა.
ავიხედე - წვეთები გვანან პაწაწინა მეგაფონებს,
რომელთაც დავსდევ და სათითაოდ
ყოველ მათგანს ვუკითხავ ლექსებს.
ეს სიგიჟეა.ერთი წვეთიც არ დამრჩენია.
და მახსენდება ბლანტი სცენა
სავსე დარბაზში,
სადაც ავედი ზუსტად ისევე სულელურად,
როგორც ოდესღაც ბავშვობისას,
როდესაც დედა მიკვდებოდა
და მაგიდაზე შევდექი შიშით,
რომ ახლოდან გაეგონა ღმერთს ჩემი ლოცვა...

მამას

მე ვიცი,რაც გაყვირებს ძილში -
შანდლებზე წამოცმული გველები
ენებით გინათებენ ოთახს.
და მართლაც რა საშიშია ეგ მოგუგუნე სიბნელე -
ცბიერი შუქით დაგესლილი...
მე ვიცი,როგორ საპონივით ისვამ ღამღამობით
შენსავე გულს მთელს სხეულზე.
როგორ მონდომებით იცილებ ლაქებს
შენივე გულის ქაფით.
იქნებ,ამიტომაც,
დედა ყოველ ღამით გამოდის სიკვდილიდან
და ვარდებს გირგავს იმ ჩუსტებში,
შენ რომელშიც დილაობით ფეხებს აბიჯებ...
გთხოვ,მიაგენი ჩვენთან სახლში
ჩემს ბავშვობის ხმას.
ალბათ კანფეტების ყუთთან იქნება სადმე ახლოს.
და თუ მარმელადის გოშია აყეფდეს,
ან რამე ამდაგვარი,
ესე იგი, ჯადო ახსნილია...

როგორ იქნება ამ ზამთარს ჩემი საქმე?
ვთქვათ,რომც გავმდიდრდე,
დიდფანტელება თოვლს კი არ გამოვიწერ,
მოვიმარაგებ უპრობლემო არხეინ დღეებს,
ოთახებიდან გავაძევებ თავხედ თხუნელებს
და გულმოდგინედ იატაკის ღრმულებს შევავსებ.
წესიერ ნივთებს არ ავურევ წესიერ გზა-კვალს.
დამჯერე ხელი მტვერს აიღებს ხავერდის ნაჭრით.
არ შევადარებ საათის ხმას
ფეხშიშველა ბავშვების ტანტალს.
აღარასოდეს შევადარებ რამეს - რაიმეს...
მაგრამ ვაი თუ დამიძახა იმ ხიდმა ღამით! -
(მას ეშინია,რომ შეუძლია გადახტეს ქვემოთ)
თითებს მიფშვნიან ღონიერი მისი რკინები -
მოაჯირით რომ მეჭიდება
და აღარ მიშვებს...

ისევ ჩამქრალა თაფლი -
კაბის კალთით მიტანილი სახლში.
რუხი ფერი დაკრავს,ჩითის გემო
და ჯადოსავით შიშხინებს შიგ რაღაც.რა?
გახელილ თვალებს ვყოფ შიგ
და ასეც ვერაფერს ვხედავ.
არაფრით გამომდის ზეიმი,
კისკისების ალმებით დღეების მორთვა.
და ვერც ვერავისთან ვიტყვი,
რომ ყოველ ღამით
ნაჯახივით ვიქნევ საკუთარ თავს,
რაც შეიძლება სწრაფად რომ მოვჭრა
კიდევ ერთი
და ისევ რაღაცის ხათრით
მოთმენილი დღე...

წვეულებაზე მოდიან ტანსაცმელები,
რომელთაც ქვეშ ჰყავხართ თქვენ
და მეშინია.
მოხალული თხილი
ათასი მიმართულებით მიექანება
და უჩინარდება ღრმა თეფშებიდან.
უთვალავი ენა.ფერად-ფერადი ტუჩები.
ყბების ქნევის სხვადასხვა რიტმი.
რა უცებ პატარავდება,
მალე კანფეტის ქაღალდშიც შემეძლება
გავახვიო წარსული.
თქვენმა დღეებმა კი მოიფიქრეს
რაღაც ახალი გასართობი -
თანხმობის ნიშნად თავმოქანქარე ქალების გარდა,
ფირიდან ყველა სხვა კადრი რომ ამოჭრეს.
რა ევალება თანამედროვე სევდიანს?
რის მიხედვით შეარჩიეთ ქალები,
რომელთაც ყველაფერი ასწავლეთ?..

"სულ არ შეგეხები შენ -
მიწას, რომელიც ნამდვილად არსებობ
და არც გედავები.
უბრალოდ არსად ჩავვარდები,
თუ უგზოდ ვივლი, უტერფებოდ.
უბრალოდ სახლიც ყველგან მექნება,
თუ უგზოდ ვივლი, უტერფებოდ.
თუმცა თავსხმაა, ხელს არ ვუშვებ
დედამიწის არც ერთ, არც ერთ ეტლს,
აივნებზე, საძინებლებში და სკვერებში
რაც საბავშვო ეტლებია, ყველა ჩემია.
მხოლოდ აქა ვარ -
მიწის ზემოთ და ეტლებს ირგვლივ
ზეცას კი ვკარგავ - ის უძრავია,
რადგანაც წვიმის გვირისტები - შავი და გამძლე -
გადაატარეს სუყველა ჩიტზე
და ცოცხალი აღარცერთია..."


*
"წამების რიტმში დაიკეცა დღე წერილივით.
და ჩამობნელდა, რადგან კუბოში -
ხის კონვერტში ვარ მოქცეული
ყველაფრიანა, რასაც ვცრუობდი
და გზაში ვარ სადღაცისაკენ.
შენთან კი, ზემოთ,
ყველა მექანიზმი ხელუხლებველია.
მხოლოდ გუგულია ამოგლეჯილი დროიდან -
მოღრუბლული ციფერბლატიდან.
და აი, ხომ ამდენი ჩიტი ჩამოგკივის
მაღლიდან ათასგვარ საიდუმლოს,
დროს მაინც ვერც ერთი გეუბნება".

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4185
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: მაია სარიშვილი   Wed Dec 05, 2012 5:32 pm

მაია სარიშვილი

***
ჩემო საწყალო ლექსებო,
ამსიმძიმე სევდა რომ აგკიდეთ
და სახედრებივით რომ დგახართ
წიგნებში, კომპიუტერებში,
გაზეთებში თუ რვეულებში
და ადგილებიდან რომ არ იძვრით,
ეს ძალიან საშიშ განცდას იწვევს,
ეს აუტანელია.
მე მეგონა, გახვიდოდით ფურცლებიდან
თუ კომპიუტერების ეკრანებიდან,
მეგონა იცოდით გზა -
სადღაც ხომ არის
ტიალი ადგილი ნაგავსაყრელივით,
სადაც სევდის დატოვება შეიძლება.


***
ჩემს თვრამეტივე მოსწავლეს:
ანას, მიხოს, რობიკოს, ელენეს, დათუნას, თამთას, ნინის, გიორგის, სანდროს, გიგის, ანანოს, ტასოს, ლიკას, ლუკას, ორივე ნიკოლოზს და ორივე მარიამს

დაუკვირდით, დღე როგორ ყანყალებს.
თითქოს ჩვენ კი არ ვირჩევთ, საით წავიდეთ,
ინერციით მივექანებით.
ორივე ხელით წავფრენივარ რაღაც საქმეებს.
ფეხები კი მიწიდან ამსხლეტია
და ასე საცოდავად და ასე ახალი საგანივით
ვსწავლობ თქვენგან იმ სიხარულს,
რომელიც არსად გამომადგება.
ალბათ შენიშნეთ - ძილი, რომელსაც ვერასდროს ვასწრებ,
ძაღლივით დამდევს
და ხან მპოულობს და ხან მკარგავს ამ რყევებისას.
ვერ მიდებენ გულს სერიოზული საქმეებიც -
ათასჯერ დამნომრეს და ჩამომწერეს,
მაგრამ არაფერი გამოუვათ,
ვიდრე ასე ჭასავით ვდგავარ,
ვიდრე დღეები სათლებივით მეთხლაშუნებიან,
რომ ამომაცალონ საიდუმლო,
რომელიც მუდამ უწყალდებათ.
კადრის უკუღმა დატრიალება -
რაიმე დაფშვნილის აღდგენასავით,
ყველა ნატეხი რომ თავის ადგილს უბრუნდება,
ასე უკუღმა ვცხოვრობ თქვენთან
და ფანჯრებს რომ ვხსნი,
თუკი ოდესმე ქვემოთ გადავმხტარვარ,
სათითაოდ უკან ვბრუნდები თქვენთვის.
ჩემი მაგიდის ზედა უჯრაში კი,
თქვენს დაქექილ საშლელებსა და
თქვენს თავმოჭმულ კალმებს შორის
ძალიან საშიში ამბები მიდევს.
გამოვხსნი, დავცქერი, ვახარისხებ.
კარტებს რომ აჭრი, ისე ვთამაშობ.
და რა საოცრად კარგია ასე -
სიგიჟე უჯრაში და ირგვლივ თქვენ -
ვითომ არაფერი...


***
ასე შევეჩვიე დაღლას -
თითქოს ზურგზე ცოცხალი მგელი -
სასკოლო ჩანთასავით უბრალოდ.
ფუნჯივით რბილად შემომდის
მისი ყმუილი ბეჭებში.
დარუხდება და ჩამშვიდდება,
ჩადგება ყველა სხვა ფერი გრიგალივით.
და ჩამოშორდება სახესაც
ღიმილის წნული -
ეს გაიძვერა ბუდე.
ვწერდი:
თითებიც რომ მომყვეს ამ მოქნეულ კარში
და ძვლებიც დამეფშვნას,
გულიც რომ მომყვეს ამ კარებში,
ნაბიჯსაც არ გადავდგამ არსაით-მეთქი.
და მართლაც,
ირგვლივ დღეები გააქვთ და გამოაქვთ.
მე კი ფეხსაც არ ვიცვლი,
დედაც ამ კართან მომიკვდა,
ყველა უცხო ქვეყანაშიც ამ კართან ვიყავი
და ბავშვებიც სწორედ
თქვენს გამოხურულ კართან გავაჩინე.


***
შოთას

ეს კორპუსებიც -
ხეებივით მიწიდან რომ იკვებებიან,
ვეღარ არიან მხოლოდ სახლები.
ბეტონის ფილები და აგურები
ახლა მათი უჯრედებია,
თავიდან თვალით რომ არ ჩანდნენ,
მაგრამ მერე გაუფართოვდათ.
ფრთხილად შევცვალე ყველაფერი, ძალიან ოდნავ.
დავბრიცე წელში გამართული ყველა ოთახი.
გადახრილია აივნისკენ მძიმე კარადა
და მასში ყველა ჩვენი რამე
გადახრილა სულ ოდნავ მარცხნივ.
რა მონდომებით ვცვალე თითქოს,
ძალიან ოდნავ,
მაგრამ გამექცნენ, აყირავდნენ დამჯერე გზები.
ჰაერშიც ისე ულმობელი დაღმართებია,
მოჩვენებები ნაბიჯებს ვერ იმორჩილებენ.


***
ბავშვებს გამოსდით -
თვალს არაფრით ახამხამებენ!
და ეს სასტიკი გულწრფელობაა,
რადგან ხამხამი კადრიდან ჭრის
წამის თუნდაც მეათასედებს,
რომლებიც ერთად რომ შეკრიბო
და გადააბა,
ერთი სიცოცხლე კიდევ გამოვა.
ეს მოვუგვარეთ -
ლეიბებში - მატყლის ნაცვლად -
ტყვიები ყრია.
მათი პატარა ბალიშები
სავსე არის ჯარისკაცთა ოცეულებით.
წვეთებს კანიდან წერილებივით გვიგზავნიან,
ავად არიან,
მაგრამ არ ვიცით ოფლის კითხვა
და გაუშიფრავ ხელნაწერებს ემსგავსებიან
დამლაშებული პირსახოცები.


***
ქალაქი ვერ გრძნობს მცენარეებს
და საზარელი ტყუილია
როცა შიშისაგან
ზოგჯერ ხეები ეკვეთება, როგორც ფეხები.
მცენარეები საკუთარი ნებით არ სულიერდებიან
და ეს მელანქოლიის მწვერვალია,
რადგან მათ
თავად გაიქრეს სისხლძარღვები, ორგანოები
და იმ უფაქიზეს ზღვარზე დადგნენ,
როცა აქა ხარ,
და თან არა ხარ აქ.


***
საბას

ორსული გედის მუცელში
რომ თოთო გედი წარმოიდგინო,
დილა ასეთი უმწეოა და გამჭვირვალე.
ჩვენ კი წირპლივით გვიზის თვალებში სიკვდილი,
წამწამებიდან ფრჩხილებით ვიფხეკთ.
ხანდახან ვფიქრობ:
შხამიანები ხომ არ გამოდგნენ ის სოკოები -
წინსაფრებზე რომ მივიხატეთ საბავშვო ბაღში.
წარმოვიდგინეთ, რომ ჩვენსავით მუნჯები იყვნენ,
შავად იმიტომ გავაფერადეთ.
მაგრამ დედამ
წინსაფრები საპნიან წყალში ჩაალბო და
რომ ამოიღო,
სოკოები აღარსად იყვნენ.
წყალმა ჩაყარა საშიშ მილებში,
მდინარემ კი ზღვაში ჩაკარგა.
ზოგჯერ მგონია,
შეიძლება ჩვენი ბრალია - ჩემი და შენი,
რომ დღესაც კი ავადაა მზე,
რომელიც ამ ზღვაშია ამონავლები.

study

©️ „ლიტერატურა – ცხელი შოკოლადი“ - http://arili2.blogspot.com/2010/01/blog-post_1299.html
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4185
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: მაია სარიშვილი   Tue Feb 07, 2017 7:19 pm

მაია სარიშვილი

***
ღამის თორმეტ საათზე,
მეტროს ბოლო მატარებელში მოხვედრილები,
მთელი წაღებული ქალაქიანა მიქრიან სადგურ-სადგურ
და მათთანაა რაღაც ისეთი გამაოგნებელი
და გამაშეშებელი სინათლე,
როგორც დაუმსახურებელი სამოთხე.
სინამდვილეში კი, სიმართლე ჩვენკენაა,
ვინც ვერ მივუსწარით ბოლო მატარებელს,
ვისაც ცხვირწინ მოგვეხურა
ბოლო ვაგონის ბოლო კარი,
ვინც დავრჩით ქალაქგატანილ უსულო სადგურში,
სადაც ხმის ამოღებასაც რომ ვერ მოსთხოვ
და ჩასასუნთქადაც რომ ვერ გაიმეტებ,
ისეთი გადაქანცული ჟანგბადი დაგვიტოვეს.


study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4185
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: მაია სარიშვილი   Thu May 04, 2017 11:39 am

მაია სარიშვილი

* * *
სულ თავიდან როგორ იყო ვეღარ ვიხსენებ.
ახლა ქარხნის მუშასავით მექანიკურად
ვიმეორებ ერთი და იგივე მოძრაობას -
რასაც დღეს ვაწვდი, ფერფლად მიბრუნებს.
მერე ისევ ახალი დღე -
ეს მარტივია, თუ გაზაფხული წააწყვიტე წელიწადს,
როგორც მამალს თავი,
რომ არ იყივლოს აღარცერთი გათენება ისე მჭახედ,
თითქოს ქვის ღობეს ცელავდეს ვინმე.
შვება უკვე აღარსადაა.
ყველა ქოხი სხვადასხვა ზომის ქილებითაა ამოვსებული.
მათში ყრიან სამკურნალო მცენარეებს
და მდუღარე წყალს ასხამენ
და სიბნელეში ინახავენ,
რომ წამებით გამოსტყუონ სარგებელი.
შვება უკვე აღარსადაა.
მძინარე ბავშვი გადაბრუნდა პირით კედლისკენ.
წინათაგრძნობა ძვლების წყვეტილ გვირაბებში ფუვდება
და სახსრებს გუდავს
და ელვის წამიერი გაკრთომა -
როგორც ხელმოწერა საიდუმლო განკარგულებაზე -
წვიმდება ჩუმად.
როგორ უცებ ვხვდები ყველა საიდუმლოს,
როცა გაქცევა უკვე აღარ შეიძლება
და ვერც ვერავის დავუძახებ.
ასეა, დილის შუქს მუდამ დახრა უწევს
ჩვენს მიწურ სახლში რომ შემოვიდეს
და მთელი ღამით სიბნელეში მოტივტივე
ნივთები რომ სამშვიდობოს გაიყვანოს მორიგეობით.
შავწყალნაყლაპი ოთახები
ჯოჯოხეთიდან გამოქცეული ბავშვებივით დგანან -
ყველა ამბისგან მიტოვებულნი
და შუქის კალთას საღამომდე ხელს არ უშვებენ,
ვიდრე თითები არ ეღლებათ
და მორიგი დღეც ვიდრე არ გადის გარეთ
ისე უეცრად,
თითქოს მიტკალი კარის ღრიჭოდან გაასრიალეს.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4185
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: მაია სარიშვილი   Sat Aug 12, 2017 10:53 am

მაია სარიშვილი

ჩვეულებრივი ამბებიდან

ნაგავი ჩამოგვქონდა უზარმაზარი პარკებით. ჩრდილი საერთოდ არ იდგა გზაზე. ალბათ, ერთი კილომეტრი გვქონდა გასავლელი. აღმოჩნდა, რომ ამაზე ახლოს არ იდგა ბუნკერი . დიტოს პარკიდან გატეხილ თეფშს ჰქონია გამოყოფილი ნისკარტი და ფეხი გაუჭრა. აღარ შემიძლიაო - წუხდა, აქვე გზაზევე წავუკიდოთ ნაგავს ცეცხლიო. ქუდებიც არ გვეხურა. მე თვალები მიბნელდებოდა უკვე სიცხისა და უჰაერობისგან. ვიღაცის ღობიდან გამოჩრილი ხის ტოტები შევნიშნე და იქ შევიყუჟე. მორჩა, ვეღარ წამოვალ, თქვენ გადაყარეთ და მე აქ დაგელოდებით-მეთქი. წავიდნენ ხატია და დიტო წვალებით. ბედად რაღაც მილი ეგდო იქვე და ჩამოვჯექი. მოპირდაპირე ეზოში შავკაბიანი ქალი სარეცხს ფენდა და რამდენიმე ბავშვი ხმამაღლა იცინოდა აივანზე. ნეტა მე ხომ არ დამცინიან-მეთქი, რადგან თან მართლაც სასაცილოდ მეცვა, თან უცნაურად მოგრეხილი ვიჯექი ამ დაბალ მილზე და თან ბავშვების სიცილის მიზეზს რას გაიგებ. მაგრამ ჩემკენ ერთხელაც არ გამოუხედავთ. მგონი, საერთოდ ვერ მხედავდნენ. თავში ცხელი სითხე მეღვრებოდა თითქოს. შემეშინდა და მივედი იმ ბავშვებიან-შავკაბიანი ქალის ეზოსთან, რომ წყალი მეთხოვა, მაგრამ ხმამაღლა დაძახების ღონე არ მქონდა, ხმადაბლა კი ვერ გავაგონე.
ამასობაში დიტო და ხატიაც მობრუნდნენ. შავ პარკს ძირი გაძვრა, ნაგავი ხელებით ავკრიფეთ და გულში ჩახუტებული მივიტანეთ ბუნკერამდეო. მკლავები სულ გაწებილი გვაქვსო. წავედით სახლისაკენ. მზემ კიდევ უფრო მომიჭირა ტვინზე ბრჭყალები. ვერ წამოვალ-მეთქი ბავშვებს ვუთხარი. დავჯექი გაუქმებული მაღაზიის კიბეზე და ვიღაც კაცი გამომელაპარაკა. გაზს ვუმონტაჟებთ ერთ-ერთ მოსახლესო, ახლა მცალია და მე აგიყვანთო. ჩავსხედით მის ჯართითა და მადლით ამოვსებულ მანქანაში და აგვიყვანა სახლამდე.
ამასობაში ნატას და ანასტასიას ტაქსიც გამოუძახიათ, რომლითაც თბილისში უნდა ჩავსულიყავით. მალევე მოვიდა ეს ტაქსი და წამოვედით. გზად სოფო მდივანიც ჩავისვით მანქანაში. ფეხით მიდიოდა ტრასაზე იმ იმედით, რომ ვინმე შეიბრალებდა და ჩაიყვანდა თბილისამდე. სოფო 20-დან 25 წლამდეა მგონი. მინდოდა მეკითხა ასაკი, მაგრამ იმდენჯერ მქონდა ნაკითხი და დავიწყებული, რომ მომერიდა. მე წინ ვიჯექი. სოფო და ჩემი შვილები უკან. უცებ მანქანა უცნაურად ამოძრავდა. მუხრუჭი გამიფუჭდაო - მძღოლმა. ჩაგაგორებთ ნუცუბიძის პლატომდე როგორღაცო. ცოტა ხანს მივგორვდით. მერე შემეშინდა , გავაჩერებინე, ჩამოვედით და ახალი ტაქსი გამოვიძახეთ.
გადმოვალაგეთ თუ არა ჩანთები მანქანიდან, წელს ზემოთ შიშველი ბიჭი გამოგვეცხადა უცებ. ცხენები მყავს აქვე და ვიდრე თქვენი ტაქსი მოვა, გაჩვენებთო. ხუთივენი გაყვნენ. მე ბარგთან დავრჩი და ჩამოვჯექი ჩანთებზე, რომლებშიც გასარეცხი თეთრეული იყო დაუნდობლად ჩატენილი. თუთის ხის ქვეშ დაგვიყრია ბარგი. მიწა მოშავებულ-გაწებილი იყო გასრესილი თუთებით. მეშინოდა ბავშვებს არ გაერისკათ და ცხენებზე არ დამსხდარიყვნენ, ან ცხენს ფეხი არ მოექნია, ან არ ეკბინა უცებ მათთვის. ამ შიშებით ვიყავი ამოვსებული, რომ მოულოდნელად, სულ რამდენიმე წამით, გვერდიდან, ალბათ ოციოდე მეტრის სიშორიდან დავინახე ჩემი თავი: ტრასის პირას, თუთის მაღალი ხის ქვეშ, გასარეცხი თეთრეულით სავსე ჩანთებზე უშნოდ ჩამომჯდარი და გავიფიქრე, რომ ამ ოცკილომომატებულ, ჩანჩურა, ოთხბავშვნაზიდ და გაუსაძლისად გადაქანცულ ქალს არავინ იცის როგორ სჭირდება, რომ წეროს-მეთქი, მაგრამ ძალიან მალევე შემრცხვა, შემეშინდა და სასაცილოდაც მომეჩვენა ეს ყველაფერი და ისევ ჩანთების მოდარაჯე მაიად დავბრუნდი.
მოვიდნენ ბავშვებიც. არ დავმსხდარვართ ცხენებზე, მხოლოდ მოვეფერეთო. ჭუჭყიანი გექნებათ-მეთქი ხელები - შევწუხდი. მერე გამოძახებული ტაქსიც მოვიდა და როგორც იქნა ჩამოვედით თბილისში. საშინლად ცხელოდა და მთელი გზა იმ ერთი ყოფილი მეგობრის ნაჩუქარ ღია ბარათს ვინიავებდი უმწეოდ, რომელზეც, ვიდრე სულ ბოლომდე გადაიცრიცებოდა, ძალიან ლამაზი და მტკიცე ასოებით ეწერა, რომ ოდესღაც ვუყვარდი.

11.08.2017

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: მაია სარიშვილი   

Back to top Go down
 
მაია სარიშვილი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: