არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანისიმღერიდან სიტყვამდე. * მიხო მოსულიშვილიჰელესა (კინორომანი). * თამარ ლომიძეზღვარი (ლექსები).
* ბელა ჩეკურიშვილიშეკითხვად სიზიფეს (ლექსები) * ხათუნა ცხადაძე (მთარგმნელი) უმბერტო ეკო „ფუკოს ქანქარა“
* ლაშა ბუღაძენავიგატორი (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - „ბუზთა ბატონი“ (რომანი) * ზაზა თვარაძესიტყვები (რომანი).
* მიხეილ ანთაძესაიდუმლოებით მოცული უ.შ, სინქრონისტულობის პრინციპი. *
* რადიარდ კიპლინგი - აი ასეთი ამბები (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძევახტანგური (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილიდიდი ძუ დათვი (რომანი). * ნინო ნადირაძეVIA SOLIS (ლექსები). * მარიამ ხუცურაულისანათა (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling).
* ბესიკ ხარანაულიმთავარი გამთამაშებელი. * მიხო მოსულიშვილისულის მდინარე (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილიფრთები და ხელები (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძეომში, როგორც ომში * ზაალ სამადაშვილი – ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე * ირაკლი ლომოური – ავტონეკროლოგი
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * ქართული პიესა 2012 (ექვსი პიესა).
* თამრი ფხაკაძე – ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – დიალოგი წყვდიადში
* გიორგი კაკაბაძენიკო ფიროსმანი (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – ვაჟა-ფშაველა (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ოჩილა - ზურაბ ოდილავაძე

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4031
Registration date : 09.11.08

PostSubject: ოჩილა - ზურაბ ოდილავაძე   Tue Dec 22, 2009 5:31 pm


Zurab Odilavadze

ზურაბ ოდილავაძე

სწავლობდა samedicino, anest-reanim.-ში
From Tbilisi, Georgia
დაიბადა 1954 წლის 31 აგვისტოს.
http://www.facebook.com/profile.php?id=1029759478&sk=wall


ორი ნანა აგვისტოს ომში

2008 წლის 7 აგვისტოს სამხედრო მეთაურის ბრძანებით სერჟანტები ნანა ბასლანძე და ნანა ცხადაძე მივლინებულ იქნენ ცხინვალის რეგიონში.
ღამე ავნევში გაათენეს.
გათენდა რვა აგვისტოს დილა.
ქართული საჯარისო ნაწილები მიიწევენ ცხინვალისკენ. მოწინავე რაზმები ებმებიან მტერთან გააფთრებულ შეტაკებებში.
მეოთხე ბრიგადა მიდის სოფელ ხეთაგუროვოს გავლით.
როგორც წესი და რიგია, ბრიგადას უკან მიჰყვება სამედიცინო ნაწილი. მანქანაში სხედან ლეიტენენატი ლეიტენანტი ზურაბ ბეგიაშვილი, სერჟანტები ნანა ცხადაძე და ნანა ბასლანძე. გვერდით, ფეხით მოყვებათ ლეიტენანტი ავთანდილ ხოზრევანიძე.
ერთ-ერთ მიტოვებული სახლის ფანჯარაში ზურაბ ბეგიაშვილი შენიშნავს, თუ როგორ შერხევა ფარდა.
- ჩასაფრებაა!
მანქანაში მსხდომნი უცებ გადმოდიან.
იწყება ორმხრივი სროლა.
გაანადგურებენ ჩასაფრებულ მტერს.
მერე ბეგიაშვილი და ხოზრევანიძე აგრძელებენ ცხინვალისკენ გზას. იმავდროულად, ნანა ცხადაძე და ნანა ბასლანძე სამედიცინო დახმარებას უწევენ ოს მოსახლეობას და უტოვებენ მედიკამენტებს.
დაწინაურებული ბეგიაშვილისაგან რადიოგადამცემით ნანა ცხადაძე იღებს ბრძანებას, რომ ექთან ნანა ბასლანძესთან ერთად გადაასწრონ სამხედრო ნაწილებს, გადაიწიონ წინა ხაზზე და შევიდნენ ცხინვალში, სადაც ამ დროისათვის უკვე ბევრი დაჭრილია.
ორივე ნანა შეუდგება ბრძანების შესრულებას.
ცხინვალის მისადგომებთან, ტყის განაპირას მეოთხე ბრიგადის სამედიცინო ნაწილი იწყებს საველე-სამედიცინო პუნქტის გაშლას.
ტყეში კი ჩვენს მებრძოლებს უკავიათ პოზიციები.
მიდის ინტენსიური სროლა.
უამრავი ჭურვი სკდება ირგვლივ.
ამის მიუხედავად, მედიკოსები იღებენ დაჭრილებს, უტარებენ პირველად სამედიცინო დახმარებას.
ცხინვალშიც სისხლისმღვრელი შეტაკებებია და მდგომარეობა კრიტიკულია. მრავალი დაშავებული ითხოვს შველას.
სამედიცინო ნაწილში იღებენ გადაწყვეტილებას, რომ დროებით მიატოვონ სამედიცინო პუნქტი და დაეშვან უშუალოდ ქალაქის ქუჩებში. არადა, ტყიდან ქალაქამდე ჩამოსასვლელ ფერდობს აკონტროლებს მტრის სნაიპერი, რომელიც ჩამჯდარია ამ ფერდობის გადაღმა მდებარე შენობაში და დამიზნებით ისვრის.
ლეიტენანტები ზურაბ ბეგიაშვილი და ავთანდილ ხოზრევანიძე, სერჟანტები ნანა ბასლანძე და ნანა ცხადაძე სხდებიან ტანკში და ასე ჩადიან ქალაქში.
ცხინვალი ძლიერ საარტილერიო ცეცხლშია გახვეული, აქა-იქ ფეთქდება ჭურვები. ქალაქის თავზე მტრის თვითმფრინავები ტრიალებენ და ისინიც ინტენსიურად ბომბავენ ქუჩებსა და სახლებს.
მიდის გააფთრებული ქუჩის ბრძოლები. ცეცხლის წვიმაა ირგვლივ.
ამის მიუხედავად, სამედიცინო ნაწილი ზურაბ ბეგიაშვილის, ავთანდილ ხოზრევანიძის, ნანა ცხადაძის და ნანა ბასლანძის შემადგენლობით მაინც ასრულებს თავის სამხედრო და პროფესიულ მოვალეობას. აქ ტრავმის ძირითადი სახეობაა - კიდურების ნაღმ-ფეთქებადი ამპუტაცია ძლიერი არტერიული სისხლდენით. მებრძოლებისთვის სისხლდენის შესაჩერებლად მედიკოსები მოგლეჯილ კიდურებზე ადებენ ჩალიჩებს ("ჩალიჩი" ნიშნავს Жгут-ს - ირწმუნება ერთი ნანა...) და ტყისკენ ევაკუაციაში ეხმარებიან დაჭრილებს. ეს დახმარება კი იოლი სულაც არ არის - დაჭრილების უსაფრთო გადაადგილებისთვის, ქალები იძულებულნი არიან ავტომატები აიღონ ხელში და დაშავებულებს უსაფრთხოების დერეფნები მოუწყონ. მერე მედიკოსები დაჭრილებთან ერთად ადიან ტყესთან მოწყობილ სამედიცინო პუნქტში. მხოლოდ ლეიტენანტი ზურაბ ბეგიაშვილი რჩება ქალაქში და ამის შემდეგ არავის უნახავს...
გრძელდება დაშავებული მებრძოლების დათვალიერება, შემდგომი კვალიფიციური სამედიცინო დახმარება.
სროლა უფრო ძლიერდება. იბომბება ქალაქი და წარა-მარა სკდება ჭურვები.
მძიმედ არის დაშავებული კაპიტანი დავით ცენტერაძე.
სასიკვდილოდ არის დაჭრილი ლეიტენანტი ამირან ნადარეიშვილი, იურისტი.
ნანა ცხადაძე და ავთანდილ ხოზრევანიძე ინტენსიურ გადასხმებს აკეთებენ, რომ დასახიჩრებული მეომრები შოკიდან გამოიყვანონ. თავიდან ფეხებამდე სისხლში არიან ამოსვრილები...
მოგლეჯილ კიდურზე ჩალიჩის ("ჩალიჩი" ნიშნავს Жгут-ს, - ირწმუნება მეორე ნანაც...) გადაჭერის მაქსიმალური ვადა - ორი საათი იწურება. თუ ჩალიჩი (ორივე ნანა მართლია, "ჩალიჩი" რუსულად ნიშნავს Жгут-ს, ინგლისურად კი თოურნიქუეტ-ს) არ მოხსენი დროებით, კიდური იწყებს დანეკროზებას და დაჭრილი ინტოკსიკაციისგან კვდება...
ბრიგადის სამედიცინო დახმარების სპეცმანქანები, "ამბულანსები" კი ისევ არა ჩანან...
და ნანა ბასლანძე ითხოვს, რომ ადგილობრივი ძალებით გადაარჩინონ დაჭრილები. სერჟანტი გიორგი ძებისაშვილი თანახმაა.
დაშავებულ მებრძოლებს სამხედრო პიკაპ "ჰაი ლუქსზე" ათავსებენ, რომ გორის ჰოსპიტლში გადაიყვანონ.
ტყის თავზე მტირს თვითმფრინავები მოფრინავენ და თავისებური წივილით-წივილით ჰყრიან ავიაჭურვებს. წითელ ჯვრებს, რომლებითაც აღნიშნულია სამედიცინო პუნქტი, არად დაგიდევენ რუსი პილოტები და...
სერჟანტი ნანა ცხადაძე აფეთქების ტალღამ რამდენიმე მეტრზე გადაისროლა და გონება დააკარგვინა.
მძიმედ დაიჭრა ექიმი ხოზრევანიძეც.
გონზე რომ მოვიდა და თვალი გაახილა, ნანამ დაინახა, რომ დაჭრილია მხარში... გარშემო ბევრი დასახიჩრებული გვამია, ხოლო მის გვერდით მოგლეჯილი თავი და ხელი გდია...
სიკვდილს სასწაულებრივად გადაურჩა საევაკუაციო მანქანასთან მდგარი სერჟანტი ნანა ბასლანძე. მიზანში ჰყავდა ამოღებული სნაიპერს, როცა დაჭრილებით სავსე ავტომანქანას მოხვდა ჭურვი. აფეთქების ტალღამ ნანა უკან გადაისროლა, რის გამოც ზურგში ნასროლმა სნაიპერის ტყვიამ მხოლოდ მხარზე გაკაწრა და თითი დაუზიანა.
ამ აფეთქების შედეგად ორივე ნანამ დაკარგა ავტომატები და ერთი ფიქრიღა ჰქონდათ - მტერს არ ჩავარდნოდნენ ტყვედ.
მერე იყო გორის ჰოსპიტალი და ქარელის საავადმყოფო. ოპერაციები. მკურნალობა...
ამჟამად ორივე ნანა აგრძელებს სამხედრო სამსახურს: ნანა ცხადაძემ განაახლა კონტრაქტი. ნანა ბასლანძე ორ ვაჟკაცს უზრდის სამშობლოს.
არც ერთი ნანა არ ითხოვს არაფერს, მხოლოდ ერთი ოცნება აქვთ -
კიდევ მიიღონ მონაწილეობა საქართველოს ერთიანობისათვის ბრძოლაში.
მანამდე კი წელიწდში ერთხელ მაინც მოინახულებენ ხოლმე გარდაცვლილი მეგობრების საფლავებს მუხათგვერდის მემორიალურ სასაფლაოზე.


ნანა გურამის ასული ბასლანძე - საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სახმელეთო ჯარების მეოთხე ქვეითი ბრიგადის 42-ე ბატალიონის სამედიცინო ოცეულის სერჟანტი, ექთანი. ლტოლვილი ოჩამჩირიდან, ცხოვრობს თბილისში. ახლახანს გარდაეცვალა მეუღლე და მარტოხელა დედა ზრდის ორ შვილს.
სამედიცინო დიაგნოზი: მრავლობითი ცეცხლნასროლი ჭრილობა რბილი ქსოვილების დეფექტით და უცხო სხეულებით, თითის ფალანგის ძვლის დამსხვრეული მოტეხილობა.
სახელმწიფო ექსპერტიზის ბიუროს მიერ დადგენილი დაზიანების ხარისხი: ნაკლებად მძიმე.
სახელმწიფო ჯილდო: მედალი საბრძოლო დამსახურებისათვის.

ნანა გივის ასული ცხადაძე - საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სახმელეთო ჯარების მეოთხე ქვეითი ბრიგადის 42-ე ბატლიონის სამედიცინო ოცეულის სერჟანტი, სამედიცინო პუნქტის უფროსი. ექიმი-ფარმაცევტი. 2006 წელს კოჯრის სპეცდანიშნულების ბრიგადის შემადგენლობაში, ძმასთან, სერჟანტ ზვიად ცხადაძესთან ერთად შვიდი თვის განმავლობაში მსახურობდა ერაყში, ქალაქ ბაქურბას წითელ ზოლში, შემდეგ მესამე სამშვიდობო ბატალიონის შემადგენლობაში.
სამედიცინო დიაგნოზი: მარცხენა მხრის ნაღმ-ფეთქებადი მოტეხილობა, რბილი ქსოვილის და ძვლის დეფექტით; რადიალური ნერვის დაზიანება სახსრის ფუნქციის ნაწილობრივი მოშლით.
სახელმწიფო ექსპერტიზის ბიუროს მიერ დადგენილი დაზიანების ხარისხი: მძიმე.
სახელმწიფო ჯილდო: მედალი საბრძოლო დამსახურებისათვის.


Last edited by Admin on Sat Jul 23, 2011 1:20 pm; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Guest
Guest



PostSubject: Re: ოჩილა - ზურაბ ოდილავაძე   Wed Dec 30, 2009 3:32 pm

ზურაბ ოდილავაძე

როცა წარმატება თან გდევს
(ისრაელის "მოსადის" პირველი სპეცოპერაცია "ძარცვა")

მოსადი (HaMossad leModi'in uleTafkidim Meyuchadim; ებრ.: המוסד למודיעין ולתפקידים מיוחדים, "დაზვერვისა და სპეციალური დანიშნულებების ინსტიტუტი") _ წარმოადგენს ისრაელის სპეციალური დაზვერვის სააგენტოს. მისი დანიშნულებაა სადაზვერვო ინფორმაციის მოპოვება, ანტი-ტერორიზმი, ანტი-სახემლწიფოებრივი ზრახვებიას და უკანონო შეიარაღებული ქმედებების გამოძიება. ინსტიტუტი კომპონენტია ისრაელის საიდუმლო სადაზვერვო სამსახურისა და დამოუკიდებელია სამხედრო დაზვერვისა (ამანი) და ეროვნული პოლიციისგან (შაბაქი).
შედის დაზვერვის წარმატებული სამსახურების ხუთეულში და მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე ეფექტურ, პროფესიონალურ სპეცსამსახურად ითვლება. "მოსადის" ერთ-ერთმა დამაარსებელმა (ამავე ორგანიზაცის დირექტორმა 1953-1963 წლებში) ისსერ ჰარელმა, თანამდებობაზე მოსვლისთანავე, პრემიერ-მინისტრ ბენ-ჰურიონსგან "მოსადის" ბიუჯეტის გაათმაგებას მიაღწია. მასვე ეკუთვნის ცნობილი გამონათქვამი: "მე მჭირდება ადამიანები, რომლებიც სიკვდილისადმი ზიზღს განიცდიან, მაგრამ, ამის მიუხედავად, მათ შეიძლება ასწავლო მოკვლა". ასეთად რჩება დღემდე "მოსადი" და ისრაელის სახელმწიფოს საკეთილდღეოდ ნებისმიერ ხერხს იყენებს.
"ძარცვა" ისრაელის დაზვერვის პირველ პროფესიონალურ ოპერაციად ითვლება. იმჟამად "მოსადი" ჯერ ჩამოყალიბებული არ იყო _ არსებობდა მხოლოდ საიდუმლო ორგანიზაცია "მოსად ლე-ალია ბეთ", რომელიც 1937 წელს შეიქმნა. მას ხელმძღვანელობდა შაულ ავიჰური, რომელსაც ებრაელები "ისრაელის დაზვერვის მამას" უწოდებენ. მოგვიანებით, ისრაელის სპეცსამსახურების ბირთვად სწორედ ეს, ავიჰურის მიერ შექმნილი ორგანიზაცია იქცა.
...1947 წლის 29 ნოემბერს გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ პალესტინის ორ – არაბულ და ებრაულ სახელმწიფოებად გაყოფის შესახებ ცნობილი, ნომერ 181-ე რეზოლუცია მიიღო. 30 ნოემბრის ღამეს არაბები ებრაელთა უდიდესი სიხარულის მოწმენი გახდნენ. თელ-ავივის ქუჩებში მოზეიმე ხალხის ნაკადი არ ილეოდა.
მეორე დილით კაპიტანი აბდულ აზიზ ქერინი პატარა სასტუმროს ნომრის ფანჯარიდან გადაჰყურებდა ქუჩას, სადაც ბედნიერი ახალგაზრდები ქორას ცეკვავდნენ. კაპიტანს სახეზე მღელვარება ეტყობოდა და ჰქონდა კიდეც ამის მიზეზი: რამდენიმე საათში ლოდის აეროპორტიდან პრაღაში იმ იარაღის პირველი პარტიის შესასყიდად უნდა გაფრენილიყო, რომლითაც არაბები ებრაელთა ოცნებების დამსხვრევას გეგმავდნენ. ამ მიზნით მას ჩეხოსლოვაკიის ქალაქ ბრნოს ზბროიოვოს ქარხნიდან ათი ათასი შაშხანა და ათასი ტყვიამფრქვევი უნდა შეესყიდა.
კომპანია "სვისეარის" თვითმფრინავი ასაფრენ ბილიკს მოწყდა, ფორთოხლის პლანტაციებს გადაუფრინა და გეზი ხმელთაშუა ზღვისკენ აიღო. კაპიტანმა მისაბმელი ღვედი შეიხსნა და სიგარეტს მოუკიდა. შვიდი საათის ფრენის შემდეგ ის პრაღაში მეორე _ ბრნოში მიმავალ თვითმფრინავზე უნდა გადამჯდარიყო.
კაპიტან ქერინს ზბროიოვოს ქარხანაში სირიული შეკვეთა უნდა დაემოწმებინა და დამასკოში იარაღის ჩატანა უზრუნველეყო. ათი ათასი შაშხანა, რომლისთვისაც ის მიემგზავრებოდა, შესაძლოა, ვინმეს წვრილმანად მოეჩვენოს, მაგრამ პალესტინის მაშტაბით ეს იარაღის უზარმაზარი პარტია გახლდათ. იმჟამად ებრაელთა არმიის "ჰაგანას" არსენალებში ამ რაოდენობის ნახევარიც კი არ ინახებოდა.
იმავე თვითმფრინავში, რამდენიმე რიგით უკან, იჯდა სხვა მგზავრი _ დაბალი, სქელი ადამიანი, რომელსაც ებრაულ ყოველდღიურ გაზეთ "დავარში" ჩაერგო თავი. მთელი მისი ბარგი ამ გაზეთისგან, კბილის ჯაგრისისგან და ორი წიგნის _ ბიბლიისა და გოეთეს "ფაუსტისგან" შედგებოდა. პალესტინური პასპორტის თანახმად, ეს 31 წლის ჯორჯ ალექსანდრ იბერალი, ებრაული სამშენებლო კომპანია "სოლელ ბონეს" კომერციული დირექტორი გახლდათ. თუმცა, საბუთის მონაცემებიდან სიმართლეს მხოლოდ მისი ასაკი და ფოტო შეესაბამებოდა, საიდანაც მრგვალი, მოღუშული სახე იყურებოდა, დიდრონი, მშვიდი და გაბედული თვალებით. სინამდვილეში ამ მგზავრს ეჰუდ ავრიელი ერქვა. ის არც დირექტორი გახლდათ და არც ფირმა "სოლელ ბონეს" წარმოადგენდა, ევროპაში კი იმავე მისიით მიემგზავრებოდა, რომლითაც კაპიტანი ქერინი... ოღონდ, ქერინისგან განსხვავებით, ის პრაღიდან ბრნოსკენ კი არა, პარიზისკენ უნდა წასულიყო.
"ჩემო ახალგაზრდა მეგობარო, ომი ძალიან მალე დაიწყება, არაბები გამალებულად ემზადებიან. ადრე თუ გვიან, პალესტინაში არაბების ხუთი არმია შემოიჭრება", _ ამცნო მას გამომგზავრების წინ ისრაელის სახელმწიფოს მომავალმა პირველმა პრემიერ-მინისტრმა დავით ბენ-ჰურიონმა და ევროპაში ათი ათასი შაშხანის არალეგალური გზით შესაძენად გამგზავრება დაავალა. "ტაქტიკას ვცვლით... ამჟამად სწრაფად და გაბედულად უნდა ვიმოქმედოთ. შენს განკარგულებაში მილიონი დოლარია. აი, სია, რაც გვჭირდება", _ უთხრა "მოხუცმა" და ჯიბიდან საგულდაგულოდ დაკეცილი ქაღალდის ფურცელი ამოიღო, რომელზეც სულ რამდენიმე სტრიქონი ეწერა. ავრიელმა ჩამონათვალი იქვე გადაიკითხა: ათი ათასი შაშხანა, მილიონი ვაზნა, ხელის ათასი ტყვიამფრქვევი და ათასხუთასი სადაზგო ტყვიამფრქვევი.…
მოგვიანებით, სასოწარკვეთილი, სიგარის კვამლში გახვეული, მელოტ თავზე ხელშემოჭდობილი ავრიელი პარიზის სასტუმრო "კალიფორნიას" ერთ-ერთ ნომერში, ლოგინის პირას იჯდა.
აღმოჩნდა, რომ ებრაელმა ბიზნესმენმა, რომელსაც მისთვის ევროპული არსენალების ყველა კარი უნდა გაეხსნა, იარაღის შესყიდვაზე იმდენივე იცოდა, რამდენიც თავად ავრიელმა _ ვარდებით ვაჭრობაზე. სხვა, უფრო შესაფერისი დამხმარის ძიებამ მთელ დღეს გასტანა. საღამოს კი ავრიელის წინ უკანასკნელი კანდიდატურა _ ადამ აბრამოვიჩი იჯდა.
გაირკვა, რომ მცირე საექსპორტო კომპანიის მფლობელი, რუმინელი ებრაელი აბრამოვიჩი, ომამდე ევროპაში ერთ-ერთი უმსხვილესი იარაღის მწარმოებელი ფირმის წარმომადგენლად მსახურობდა და მის ხელმძღვანელებთან დღემდე ახლო მეგობრული ურთიერთობა აკავშირებდა. "ისინი ყველაფერს მოგვყიდიან, რაც საჭიროა", _ არწმუნებდა ის გაოგნებულ ავრიელს.
რუმინელმა ებრაელმა ჩანთიდან ამოიღო ორი მოზრდილი კატალოგი, რომელშიც თავს იწონებდა შეიარაღების ისეთი მრავალფეროვანი საშუალებების ფოტოსურათები, რომ ბენ-ჰურიონის მდიდარი ფანტაზიაც კი ვერ წარმოიდგენდა. წინდახედულმა აბრამოვიჩმა კატალოგებს ორი კონვერტიც მოაყოლა: ერთი თავისთვის დაიტოვა, მეორე ავრიელს გაუწოდა. ეს თვითმფრინავის ბილეთები იყო _ იმ ქვეყნის დედაქალაქისკენ, სადაც ამ ფირმის ხელმძღვანელობა იმყოფებოდა.
იმ დროს, როდესაც ავრიელი მოულოდნელი წარმატებით ხარობდა, პარიზისგან ათასი კილომეტრის მოშორებით, თავისი ევროპული მისიის კეთილად დასრულების გამო, ასეთივე სიხარულს განიცდიდა სირიელი კაპიტანიც. სანამ ავრიელი აბრამოვიჩს ესაუბრებოდა, ქერინი პრაღაში, ჩეხური იარაღის მწარმოებელი ფირმის ლამაზ, თანამედროვე შენობაში იჯდა და იარაღის შესყიდვის თაობაზე მოლაპარაკებებს ასრულებდა. იმავე დღეს, ჩეხოსლოვაკიის დედაქალაქში ჩამოსვლიდან სულ რაღაც ერთ დღე-ღამეში, კაპიტანს უკვე შეეძლო ეამაყა, რომ სამშობლოსთვის ათი ათასი მაუზერი და ასი ავტომატი არათუ შეიძინა, არამედ დამასკოს მიმართულებით ტრანსპორტირების ორგანიზებასაც შეუდგა.
ახალგაზრდა სირიელის სიხარული გაცილებით ნაკლები იქნებოდა, წინასწარ რომ სცოდნოდა, თუ ვინ შეაბიჯებდა შემდეგი იმ ლამაზ და თანამედროვე შენობაში, სადაც ქერიმმა მთელი დღე გაატარა. იმ მომენტისთვის, როდესაც კაპიტანი სასადილოდ ჯდებოდა, ეს "სხვა კლიენტი" თავის მომცრო ჩემოდანში კბილის ჯაგრისს, პირად ბიბლიასა და "ფაუსტის" ტომს ალაგებდა და პრაღაში მიემგზავრებოდა, სადაც მეორე დღისთვის ზბროიოვოს საიარაღო ფირმის დირექტორთან შეხვედრა ჰქონდა დანიშნული.
სულ რაღაც თვენახევარში, ავრიელმა 25 ათასი შაშხანა, 5 ათასი ავტომატი, 300 ტყვიამფრქვევი და 50 მილიონი ვაზნა შეისყიდა. ამავდროულად, ადამიანს, რომელიც ევროპაში კბილის ჯაგრისითა და "ფაუსტით" ჩამოვიდა, რამდენიმე ათასი შაშხანა უკვე ეცოტავებოდა. ახლა საჭირო იყო დაფიქრება ტანკების, თვითმფრინავებისა და ზარბაზნების შესყიდვაზეც. ერთი სიტყვით, ავრიელის პრაღაში გამოჩენით ისრაელის სახელმწიფოს შეიარაღების ახალი ეტაპი დაიწყო.
ავრიელი სამი თვე ეძებდა გემის მფლობელს, რომელიც ნაყიდი იარაღის პალესტინაში ჩატანას დათანხმდებოდა. საბოლოოდ, ერთ იუგოსლავურ პორტში პატარა გემი "ნორა" აღმოაჩინა. ბრიტანეთის საბაჟოსთვის თვალის ასახვევად და შაშხანების უსაფრთხოდ გადასატანად, ავრიელმა იარაღი ისეთი საქონლის ქვეშ დამალა, რომელიც შემმოწმებელს ქექვის ყოველგვარ ხალისს უკარგავდა _ შაშხანებს ზემოდან ექვსასი ტონა იტალიური ხახვი დააყარეს.
მის მიერ დაქირავებულმა პატარა, მოძველებულმა გემმა ავრიელს ერთი დიდი სამსახურიც გაუწია. როდესაც მივიდა იმ იუგოსლავურ სანაოსნო სააგენტოში, რომელმაც "ნორა" უპოვნა, ერთ-ერთმა მოსამსახურემ ყურში ჩასჩურჩულა: "გილოცავთ! ვხედავ, კიდევ ერთი გემი გიპოვნიათ. ჩვენ უკვე გავეცით განკარგულება, რომ "ლინო" თქვენი იარაღის ახალი პარტიით დატვირთონ".…
ავრიელის ხშირი წარბები მხოლოდ წამით აიწია. ის იუგოსლავიიდან არავითარ "სხვა" პარტიას არ აგზავნიდა. ავრიელი უცებ მიხვდა, თუ ვინ იყო აქ ნამყოფი. სხვა ვინ, თუ არა კაპიტანი ქერინი?
ვითარება ფრიად დაიძაბა!
ვერავითარი ბრიტანული პატრული ვერ შეუშლიდა სირიელი კაპიტნის გემს, რომ იარაღი დანიშნულების პორტში, დამასკოში ჩაეტანა, რადგან, ისრაელისგან განსხვავებით, სირიას მსოფლიოს ბაზრებზე იარაღის ღიად შესყიდვის ოფიციალური ნებართვა ჰქონდა; ესე იგი, ბრიტანული ბლოკადის გარღვევაზე ზრუნვის გარდა, ავრიელს თავი იმაზეც უნდა ეტეხა, თუ როგორ შეეშალა ხელი დამასკოში გასაგზავნად გამზადებული იარაღის ტრანსპორტირებისთვის.
ებრაელმა მზვერავმა ეს ინფორმაცია შაულ ავიჰურს გადასცა, ამ უკანასკნელმა კი _ ბენ ჰურიონს. გადაწყვეტილება მყისიერად მიიღეს: რამე აუცილებლად უნდა ეღონათ, რომ სირიულ არმიას ჩეხოსლოვაკიაში შესყიდული იარაღი ვერ მიეღო.
...სამი დღე-ღამე დაძრწოდა ხმელთაშუა ზღვის ცაში "ჰაგანას" პილოტი ფრედი ფრედკენსი და "ლინოს" თვითნაკეთი ბომბებით დატვირთული პატარა თვითმფრინავით დაეძებდა; მეოთხე დღეს კი გამქრალი გემი იქ იპოვა, სადაც მთელმა იტალიამ: "ლინოს" შესახებ იტალიური პრესა ალაპარაკდა. როგორც გაირკვა, ძლიერმა შტორმმა გემი აიძულა, ქალაქ ბარის ჩრდილოეთით მდებარე პორტ მალფეტაში შესულიყო.
დაიწყო ოპერაცია "ძარცვის" გადამწყვეტი ეტაპი. ავიჰურის ერთ-ერთმა თანამშრომელმა ქალმა ადა სერენიმ ადგილობრივი გაზეთის კორესპონდენტს შეატყობინა, რომ პორტში დგას გემი, რომელიც იარაღით... იტალიელმა კომუნისტებმა დატვირთეს.
იმ დროს იტალიაში მიმდინარეობდა წინასაარჩევნო კამპანია, რომელშიც ქრისტიან-დემოკრატები და კომუნისტები მეტოქეობდნენ. მეორე დღეს ცნობა იარაღის საიდუმლო ტვირთის შესახებ მთელ იტალიურ პრესას მოედო. მთავრობამ დაუყოვნებლივ გასცა ბრძანება, დაეპატიმრებინათ გემის გუნდი, ხოლო თავად გემი პორტ ბარიში ჩაეყენებინათ.
დაიწყო ხანგრძლივი გამოძიება.
ამ ყველაფერმა გემის ჩაძირვისთვის შესანიშნავი ფონი შექმნა. ეს ამოცანა ისრაელის ერთ-ერთ ყველაზე მამაც აგენტს ევროპაში, მონიუ მანდორს დაეკისრა. ის ბარიში დაუყონებლივ გაქროლდა სატვირთო მანქანით, რომელიც ამერიკული არმიის განმასხვავებელი ნიშნებით შეინიღბა, ბენზინის სათადარიგო ავზში კი ფეთქებადი ნივთიერება დამალა.
"ლინოსთან" მიახლოება მხოლოდ ზღვიდან იყო შესაძლებელი. პირველი ცდა წარუმატებელი აღმოჩნდა. ფხიზელმა იტალიელმა მცველებმა მარდორის ნავი იოლად შენიშნეს.
მეორე ცდა 1948 წლის 9 აპრილს განხორციელდა. ღამის თრთმეტ საათზე ნავსაყუდელის მიყრუებული ყურიდან გამოვიდა გასაბერი ტივი, ორი მყვინთავითა და ასაფეთქებელი მოწყობილობით. მან იტალიურ სამხედრო პორტში შეაღწია და "ლინოს" ბორტს მიუახლოვდა.
ხუთ საათზე პორტში საშინელი აფეთქების ხმა გაისმა, "ლინოს" კორპუსში კი უზარმაზარი ხვრელი გაჩნდა. გემთან ერთად, ზღვის ფსკერზე დაეშვა კაპიტან ქერინის მიერ პრაღაში შეძენილი იარაღიც.
სირიელებს ჩეხოსლოვაკიაში შესყიდული იარაღი ასე იოლად არ ეთმობოდათ. ორ კვირაში იტალიაში პოლკოვნიკი ფუად მარდამი გაგზავნეს. მან იტალიის ხელისუფლებას წარუდგინა მტკიცებულებები, რომ "ლინოს" ბორტზე დატვირთული იარაღი სირიას ოფიციალურად ეკუთვნოდა. მძიმე შრომის შედეგად, იარაღის დიდი ნაწილი ზღვის ფსკერიდან ამოზიდეს და მოაწესრიგეს. დაზეთილი შაშხანები 250-ტონიან კორვეტ "არგიროზე" აიტანეს და მარდამმა ტვირთის გამომგზავრება დეპეშით შეატყობინა დამასკოს.
ტვირთი ნამდვილად გაგზავნეს... მაგრამ არა ალექსანდრიაში...
სანაოსნო სააგენტო "მენარა", რომელსაც მარდამმა მიმართა, მართლაც დაკავებული იყო გემების გაქირავებით. მაგრამ, ამას გარდა, საიდუმლოდ "მოსად ლე-ალია ბეთთან" თანამშრომლობდა. როდესაც კორვეტი ზღვაში გავიდა, მის ბორტზე ეკიპაჟის ორი ახალი წევრი იმყოფებოდა. ისინი ავიგურის აგენტები იყვნენ. ზღვაში კორვეტს სწრაფმავალი კატარღები დაეწია, ეკიპაჟი დააპატიმრეს, ხოლო ტვირთი ხაიფაში აღმოჩნდა. ოპერაცია "ძარცვა" წარმატებით დასრულდა. ამასთან, "მოსად ლე-ალია ბეთის" აგენტებს არავითარი კვალი არ დაუტოვებიათ.
სირიაში პოლკოვნიკ მარდამს მტერთან თანამშრომლობისთვის სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანეს.
აი, აქ კი ებრაელებმა წაიყოყლოჩინეს და, საფრანგეთის საელჩოს საშუალებით, სირიელებს გადასცეს გზავნილი, რომელიც ოპერაცია "ძარცვის" ყველა წვრილმანს შეიცავდა. ასე დამტკიცდა სირიელი ოფიცრის უდანაშაულობა. მაგრამ, ის უკვე დახვრეტილი გახლდათ.…
Back to top Go down
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4031
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ოჩილა - ზურაბ ოდილავაძე   Thu Jan 05, 2017 12:10 pm

ზურაბ ოდილავაძე

ზნეობის ფასი

თუ რაიმე კარგია ჩემში, თუ მცირეოდენი კაცობა, წესიერება, განათლებისკენ სწრაფვა და გამბედაობა მაინც გამაჩნია – ეს ყოველივე ორი გამორჩეული ზნეობის ადამიანის დამსახურებაა… ეს მართლაც დიდი პიროვნებები არიან – გრიგოლ (ქიცა) ხერხეულიძე და აკაკი გაწერელია.

რა მახსოვს მათ შესახებ?..

სამოციანი-სამოცდაათიანი წლების თბილისი, ჭავჭავაძის გამზირი 2/2 – ე.წ. ,,აკადემიის სახლი“…


გრიგოლი (ქიცა)

შუა ტანის კაცი – მიუდგომელი სალი კლდე ქვაში ნაკვეთი სახითა და ყალყზე დამდგარი ჭაღარა თმით… მუდამ მკაცრი გამომეტყველებით, ჩაფიქრებული, ოდნავ დაბნეული მზერით (თითქოს რაღაცას დაეძებდაო), ჩქარი, საქმიანი, პატარა ნაბიჯით მიუყვება ვარაზისხევის აღმართს…

კიდევ რა?.. ჰო, აღდგომა! ,,ქრისტე აღსდგა“-თი და წითელი კვერცხით ხელში მეზობლების კარდაკარ შემოვლა.

შესანიშნავი ლიტერატორი, პოეტი, ეროვნული ფოლკლორის, კერძოდ კი, ქართული ცეკვის უბადლო მცოდნე და დიდი ქომაგი.

ვიწრო, სამოთახიანი ბინა პირველ სართულზე. ზაფხული. ლოჯია, ყურთამდე ღია ფანჯრები, მუდამ გაშლილი სუფრა: მუხრან მაჭავარიანი, მურმან ლებანიძე, ანა კალანდაძე, მირიან აბულაძე და მრავალი სხვა…

მუხრანი მჭექარე ხმითა და ზეაღმართული ხელით ლექსს წარმოთქვამს… გარეთ კომუნიზმის უძრაობის დახუთული ხანაა ჩამოწოლილი – რაღა დარჩენოდათ? მომავლის იმედით განსმჭვალული ლექსები და გულჩათხრობილი სადღეგრძელოები სამშობლოზე, გმირულ წარსულზე, რაინდულ სიყვარულზე – თითქოს პოეზია იქვე, სუფრასთან იქმნებოდაო…

ცენტრალური ოთახი – ოთხივე კედელზე, ისედაც მცირე ხელფასით შეკვეთილი, საგანგებოდ დამზადებული დიდი ფოტოები – ილია და სხვა გამოჩენილი ქართველი მოღვაწეები.

ვიხსენებ, კიდევ რა?.. ოჯახური რელიქვია – მასიური ხის კარადაზე შემოდგმული, საუკუნეებისგან გაცრეცილი წმ.გიორგის ხატი; წითელი ფანქრით დაწერილი ბევრი ძახილის ნიშნით, დღის შენიშვნები შვილს; ოჯახური გადმოცემა იმის შესახებ, რომ სიკვიდლის წინ წამოდგომა უთხოვია, წამომდგარა კიდეც, გულზე ხელი მოუკიდია და მარადისობაში გადასულა…


აკაკი

საშუალოზე მაღალი ტანის, ოდნავ წელში მოხრილი, მუდამ ელეგანტურად გამოწყობილი, სიმპათიური მამაკაცი, რომელიც დაუნდობელი ცინიზმით, ბილწი სიტყვებითაც კი გამუდმებით აგინებდა მთავრობას, კომუნისტებს. არაიშვითად მის სახეს ეშმაკური ღიმილი გადაჰკრავდა ხოლმე და ის იწყებდა საუბარს ქალებზე…

სტუმრები: კოსტანტინე გამსახურდია, ბაჩანა ბრეგვაძე, ზვიად გამსახურდია… ჩვენ, ბავშვები, მისი სამუშაო ოთახის კარის უკან ატუზულნი, გარინდულნი ვუსმენდით ამ გასაოცარ ღამის საუბრებს – ჯადოსნური სახელები: ნეტარი ავგუსტინე, თომა აქვინელი, პოლ ვალერი…

აკაკი გაწერელიას მეცნიერულ ღვაწლზე ვრცელი საუბარი აქ ზედმეტად მიმაჩნია, მოკლედ კი – ევროპული კლასის ლიტერატორი, გამოჩენილი კრიტიკოსი, მწერალი და წარმოუდგენელი ერუდიტი.

მთელი ღამე, გათენებამდე, წიგნებში ჩაფლული, მაკრატლით ხელში ჭრის საგაზეთო სტატიებს, ფანქრით ხაზს უსვამს წიგნის სტრიქონებს, ქაღალდის ზოლებით აკეთებს ჩანიშვნებს. ჭერამდე თაროები, ტომები, წიგნები, ჟურნალები… ეგვიპტის დიდი დედოფლის, ნეფერტიტის, თაბაშირის მცირე ზომის ქანდაკება. იმამ შამილის ბეჭედი და მისივე წერილი შვილს.

ასეთ ზნეობრივ მაგალითს გვაძლევდა ეს ორი პიროვნება…

მეზობლობისა და მეგობრობის გარდა, რა აერთიანებდა მათ?..

როგორც დასაწყისში აღვნიშნე, ორივე სწვალული ,,აკადემიის სახლში“ ცხოვრობდა, ჩაის სახლის გვერდით, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პირდაპირ, ორ ნაბიჯში ,,ცოდნის ტაძრიდან“… მაგრამ კომუნისტურმა რეჟიმმა ორივე იდეოლოგიურად არასანდოდ მიიჩნია და ამიტომ ორივეს აეკრძალა უნივერსიტეტში ლექციების წაკითხვა – ისინი ხომ ,,ყველა სხვა სიკეთესთან ერთად“ უპარტიოებიც იყვნენ.

გრიგოლი ლიტერატურის ინსტიტუტში თუ წაიკითხვადა ლექციებს, ისიც იშვიათად, ხოლო აკაკი – დასავლური ლიტერატურის კათედრის გამგე გახლდათ ე.წ. ,,პუშკინში“ – იმხანად ყველაზე არაპრესტიჟულ ინსტიტუტში.

ორივე პირველ სართულზე ცხოვრობდა – უპარტიოებს მეტი არ ეკუთვნოდათ… არც უთხოვიათ ხელისუფლებისთვის.

ორივემ ისე დალია სული, არ ღირსებია პერსონალური ავტომობილი, მახსოვს, ფეხით მიუყვებოდნენ ეზოს, ჩაფიქრებულნი… მაგრამ ამაყად კი მიაბიჯებდნენ…

სულ ბოლო დრომდე არცერთს არ ჰქონია ტელევიზორი, რომელიც ყველას უკვე ყელშიც კი გვქონდა ამოსული.

არადა ორივეს ჰყავდა ოჯახი – მეუღლე, შვილები…

თუმცა გავერთე, ეს წერილი ხომ მათზე არაა, არამედ სულ სხვა რამეზეა…

დღევანდელი ,,ელიტა“, გნებავთ – ინტელიგენცია (ან მათი შვილები) ისე თამამად, ყოველგვარი მორიდების გარეშე აქებს და ადიდებს თავის პარტიულ მამებს, დიდ ბაბუებსა თუ, ზოგადად, თავის წინაპრებს, თითქოს ყველას დაგვავიწყდა, რომ ისინი ხელისუფლების, იმავე კომუნისტების საოკუპაციო რეჟიმის ხელიდან იკვებებოდნენ, ლექციებს წამყვან სასწავლებლებში კითხულობდნენ, ჰყავდათ ,,შავი ვოლგები“ თავიანთი პერსონალური მძღოლებით, რომლებიც ,,ხაზეინსაც“ ემსახურებოდნენ და მათი მეუღლეებიც ბაზარსა თუ სხვა საყიდლებზე დაჰყავდათ.

მათვე ჰქონდათ ფული, გავლენა, ლენინის ორდენები და რუსთაველის პრემიები, ბინები, აგარაკები და მრავალი სხვა პრივილეგია…

ახლა იმათზე აღარაფერს ვამბობ – მგზნებარე კომუნისტებისა და ჩუმჩუმელა უსახელო წერილების ავტორების შვილებზე… არც მხვრეტავი ბოლშევიკების შვილიშვილებზე ვისაუბრებ… არც ,,ცეკას“ მდივნების ძმაკაცების შთამომავლობაზე წერით შეგაწყენთ თავს…

ჰოდა, ამასთან დაკავშირებით, რა მინდოდა მეთქვა… ურცხვად და მოურიდებლად, პირში რომ გვიყურებენ და აქებენ ამ კომუნისტური უზნეობის სვეტებს… იმ მათი მამების მიერ არ იყვნენ გრიგოლი და აკაკი საზოგადოებისგან, ნორმალური ცხოვრებისგან გარიყულნი? არა?…

გასაგებია, ყველა მამა კარგია და საყვარელი. ისე, რამე რომ იყოს, მამა მეც მყავდა – წამყვანი ქირურგი, მეტად განათლებული და კეთილი პიროვნება, მაგრამ ის არ იყო ზნეობის შუქურა თუ მომავალი თაოებებისთვის მაგალითი…

საკმარისია ამ წარსულის ავტორიტეტებზე დღეს რაიმე აუგის მაგვარი წამოგცდეს – დაგკორტნიან, მხეცებივით გეცემიან – როგორ გაბედე, შე შურიანო და უნამუსო, იმ პატივცემული ადამიანების ნათელი ხსოვნის შეურაცხყოფაო… ისე, მგონი, უფრო სამართლიანი იქნებოდა სიტყვა – ,,ნათელის“ მაგივრად, ,,წითელი“ მეხმარა. ,,წითელი ხსოვნა“… ან ,,ბოლშევიკური სასუფეველი“ – ცუდია?

მაინც კარგად ვერ ჩამოვაყალიბე – რაზეა ჩემი წერილი?

რაზე, მეგობრებო და ამხანაგებო და… თქვენი საყოველთაო გათანაბრებისთვის დაუცხრომელი ბრძოლითა და ცრუ კომუნისტური მითების ტირაჟირებისთვის დაუღალავი ღვაწლით, აკაკისა და გრიგოლის ყოველდღიურ გმირობასა და წლების სულიერ ტანჯვა-წამებას აზრი და ფასი ეკარგება – აი, სწორედ და მხოლოდ ამაზეა ეს წერილი!

ეკარგება აზრი მათ მორალს, მათ შეუპოვრობას, გამძლეობასა და ბრძოლას, მათი ოჯახების გასაჭირსა და მუდმივ ვალებს… ფასს კარგავს მათი ქართველობა და პატრიოტიზმი, წესიერება და ღირსება. აბა, თუ ყველა მეტ-ნაკლებად ერთნაირი იყო, წესიერი და ზნეობრივი, ეს ორი ადამიანი რაღათი დავაფასოდ? აკაკი და გრიგოლი, რა ნიშნით, რატომ გამოვარჩიოთ?

დასასრულს კი, უსაფუძვლო წყენისა თუ პრეტენზიებისთვის საბაბი რომ არავის მივცე, ბარემ სათქმელს ერთხელაც მკაფიოდ ჩამოვაყალიბებ: დღეს წარსულის ,,ავტორიტეტების“ კეთილშობილებასა და სამშობლოს წინაშე დამსახურებას მათი ,,ელიტური“ შვილები ურცხვად პირში გვჩრიან, ის კი ავიწყდებათ, რომ მათმა მამებმა გარიცხეს მწერალთა კავშირიდან ზვიად გამსახურდია – იმხანად იგივე საქართველოს დამოუკიდებლობის იდეა!

დიახ, სწორედ ის ,,შავვოლგოსნები“ არ აკითხებდნენ გრიგოლსა და აკაკის ლექციებს უნივერსიტეტში, უმოწყალოდ ჩაგრავდნენ და დევნიდნენ მათ… თუმცა აქვე უნდა ვაღიარო – იმხანად მამებიც, მეტად კი დღეს, მათი შვილები – სიტყვით ადიდებენ გრიგოლისა თუ აკაკის წესიერებას და დიდი მოწიწებითაც საუბრობენ მათ ყოველდღიურ გმირობაზე… ხომ იცით, მაინც, ყოველი შემთხვევისთვის, რა იცი რა ხდება, რაში რა გამოგადგება…

ჰოდა, მე არ მინდა ფასი დაეკარგოს ბატონი გიგოლ (ქიცა) ხერხეულიძისა და ბატონი აკაკი გაწერელიას კრიჭაშეკრულ მდუმარებასა და იდუმალ ფიქრებს! ამიტომაც სწორედ მათ მივიჩნევ ადამიანებად, რომლებმაც საბჭოეთის უმძიმეს ხანაშიც კი შეინარჩუნეს მაღალი მორალური სტანდარტი.

ახლა კი დავასრულე.


2017 წლის იანვარი

Smile
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: ოჩილა - ზურაბ ოდილავაძე   

Back to top Go down
 
ოჩილა - ზურაბ ოდილავაძე
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის-
Jump to: