არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ვაჟა გიგაშვილი

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Guest
Guest



PostSubject: ვაჟა გიგაშვილი   Thu Oct 01, 2009 10:36 am



Vaja Gigashvili

ვაჟა გიგაშვილი – http://ka.wikipedia.org/wiki/ვაჟა_გიგაშვილი

დაიბადა 1936 წლის 15 ოქტომბერს, თბილისში. 1961 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი. მუშაობდა "ქალაქპროექტში", (შოთა ყავლაშვილთან და ლადო მესხიშვილთან); სამხატვრო კომბინატში (ზურაბ წერეთელთან).

მონაწილეობდა მრავალ ეთნოგრაფიულ, ალპინისტურ და ზოოლოგიურ ექსპედიციებში - კავკასიონზე, ჩრდილოეთის ზღვებზე, კოლის ნახევარკუნძულზე, შუა აზიაში, ტიან-შანსა და პამირზე.

1971 წლიდან მუშაობდა კინოსტუდია "ქართულ ფილმში" (რეზო თაბუკაშვილთან), "მწერალთა კინო-გაერთიანებაში".

1991-94 წლებში იყო გაზეთ "მამულის", 1999-2003 წლებში "განახლებული ივერიის" მთავარი რედაქტორი.

წერდა სკოლის ასაკიდან. 1953-54 წლებში ჟურნალ "დილაში" იბეჭდებოდა მისი პატარა მოთხრობების სერია ცხოველებსა და ფრინველებზე. ზოგი მათგანი შეტანილია უმცროსკლასელთა სახელმძღვანელოებში.

პირველად, 1957 წელს ჟურნალ "ცისკრის" პირველ ნომრისათვის წარდგენილი მოთხრობა "დღე და ჟამი" არ დაიბეჭდა საბჭოური ცენზურის გამო.
1970 წლიდან სისტემატურად იბეჭდებოდა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებში - "ცისკარი", "მნათობი", "ლიტერატურული საქართველო", "XX საუკუნე", "ქომაგი", ასევე რუსული თარგმანები - "ლიტერატურნაია გრუზიასა" და "დრუჟბა ნაროდოვში".
გამოცემული აქვს მოთხრობების რამდენიმე კრებული. არის თორმეტი მხატვრული ფილმის სცენარის ავტორი.
მიღებული აქვს ლიტერატურული ჯილდო "პენ-კლუბის ოქროს მედალი".

წიგნები:
* დღე და ჟამი : [მოთხრობები]. - თბ. : მერანი, 1987 (სტ. N1). - 262გვ. ; 20სმ.. - 1მ.10კ., 15 000ც.

* მოთხრობები პოეტზე, რომელიც იშვიათად წერდა ლექსებს / [რედ.: დათო აბულაძე ; მხატვ.: ზურაბ მიმინოშვილი]. - თბ. : საარი, 2001. - 114გვ. ; 16სმ.. - (უბის წიგნები). - ISBN: 99928-39-21-X

* თბილი ლოგინი და ცივი ღამე / [რედ.: მილიცა ჯაფარიძე ; მხატვ.: გიორგი წერეთელი]. - თბ. : მერანი, 2006. - 48გვ. ; 17სმ.. - (ერთი მოთხრობა). - ISBN: 99940-589-7-2

* ნადირობა ჩონ-ტაშში : დოკუმენ. მოთხრობა. - თბ. : ნაკადული, 1976. - 97გვ. ; 19სმ.. - 20კ., 10000ც.

* ნადირობა ჩონ-ტაშში : [დოკუმენტ. მოთხრობა] / ვაჟა გიგაშვილი. - თბ., 2009. - 128გვ. : ფოტ. ; 18სმ.. - ISBN: 978-9941-0-1431-4

* ერთი ვინმე ყაფლანიშვილი : რომანი / ვაჟა გიგაშვილი ; [სარედ. ჯგ.: ზურაბ აბაშიძე, მანანა ჯანელიძე, ირმა ხარშილაძე]. - თბ. : [პალიტრა L], 2010. - 304გვ. ; 20სმ.. - (ქართული პროზის საგანძური, ISSN 1987-8850 ; ტ. 40). - ISBN: 978-9941-19-035-3

ბმულები:
* Vaja Gigashvili - http://www.imdb.com/name/nm0315740/
* ეროვნული ფილმოგრაფია – http://www.geocinema.ge/ge/scenari.php?kod5=194
* "არაფერია წერის დროს შემზღუდავი და ანგარიშგასაწევი" (ინტერვიუ) – http://www.press.tsu.ge/GEO/mimdinare%20kartuli/interviu%20mcerlebtan/mcerlebi/vaja%20grishashvili/vajaindex.html



წიგნის დასახელება – "მოთხრობები პოეტზე, რომელიც იშვიათად წერდა ლექსებს"
ავტორი – ვაჟა გიგაშვილი
რედაქტორი - დავით აბულაძე
მხატვარი - ზურაბ მიმინოშვილი
გვერდების რაოდენობა – 144
ყდა – რბილი
ISBN – 99928-39-21-X
პროექტი – "უბის წიგნები"
გამომცემლობა - "საარი"
გამოცემის წელი - 2001



წიგნის დასახელება – "თბილი ლოგინი და ცივი ღამე"
ავტორი – ვაჟა გიგაშვილი
რედაქტორი - მილიცა ჯაფარიძე
მხატვარი - გიორგი წერეთელი
კომპიუტერული უზრუნველყოფა - ირაკლი ხუციშვილი
გვერდების რაოდენობა – 48
ყდა – რბილი
ISBN – 99940-859-7-2
პროექტი – "ერთი მოთხრობა"
გამომცემლობა - "მერანი"
გამოცემის წელი - 2006



study


Last edited by ბობო on Thu Oct 01, 2009 10:42 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
Guest
Guest



PostSubject: Re: ვაჟა გიგაშვილი   Thu Oct 01, 2009 10:38 am


ფოტო: გოგიტა ბუხაიძე - "მთიულეთი"

ვაჟა გიგაშვილი

მთიულეთი. ცეცხლიჯვარი


თერთმეტ-თორმეტი წლისა ვიყავი, როცა პირველად აქ მოვხვდი... შუა ზაფხულში... დიდი, მწვანე ქედი იყო და კეხზე კოშკი იდგა - ცეცხლიჯვარი... მთის ძირებში რაღაც ლურჯი ყანა მოჩანდა... მწყრები იძახოდნენ: «ქვით-ქვილიტ!.. ქვით-ქილიტ!...», ერთი ჩემგან მარცხნივ იძახოდა, ყანის ბოლოში... მეორე ზემოთ, ზედ მთის ძირში... ყანის გადაღმა, დაბალი ხევიდან მოგუდული სიმღერა ამოდიოდა:
«სანადიროდ წასულიყვნეენ ამირან და ძმანი მიისნიი...
ჰარი, ჰარალი-ჰარალეე, ჰარი-ჰარალუ, ჰარულალოო...…»
და მერე:
«ამირანმა მუხლი დაჰკრაა, იქ შეიბა კარი მისიი...
შიგ იწვა მკვდარი ცამცუმიი, თავთით ეჯდა ცოლი მიისიი...
გულს ეძო ანდერძ-ქაღალდი, დაწერილი ცამცუმიისიი...
ვინც მოჰკლავს დევსა-ბაყბაყას, ჩემი ცოლი ალალალ მიისიი...
ჰარი, ჰარალი-ჰარალეე, ჰარი, ჰარალუ-ჰარულაალოო...»
ორმა ორბმა ჩაიარა ზედ ცხვირწინ... ასე ახლოს, გაფრენილები არასოდეს მენახა... გარკვევით ჩანდა აღერილი, ნაოჭებიანი კისრები და შეკეცილი შავი ფეხები... სახეზე შემეხო ფრთებით მოქნეული ჰაერი...

ოცდაათი წლის შემდეგ. ისევ
ცეცხლიჯვარი.
...მაგიდისაკენ ნახევრად ზურგშექცეული ვზივარ და ეხლა კისრის მოუღრეცავად გავყურებ ცეცხლიჯვარს... ყურებში ოდნავ გახმიანდა ის ძველიძველი სიმღერა... შორეული, მოგუდული, გაწელილი...
«...სანადიროოდ წასუულიყვნეენ ამირან და ძმანი მიისნიი…» - ფანდურის ერთ ტონში ჩხაკუნი და მერე: «... ჰარი, ჰარალი-ჰარალუუ, ჰარი-ჰარალუ-ჰარულაალო-დაა...»
… მართლა მღეროდა მაშინ ვიღაც, სადღაც, გამოუცნობ სივრცეში ( ახლოს?.. შორს?.. უსასრულობაში?..) ამ სიმღერას?.. მაშინ, ოდესღაც, ბუნდოვან ბავშვობაში, როცა მარტოკა მოვხვდი აქ და ამ არემარის პირველი დანახვისთანავე გავიგონე ეს სიმღერაც... არ ვიცი... მაგრამ სხვაგან რომ არსად გამიგონია, არასდროს?...
უთქმელად ავდექი სუფრიდან და სახლს უკან გავედი... სპანიელი სანჩო კისრისტეხით გამომიდგა და ხელში თხილამურის რკინის ჯოხითა და კისერზე დურბინდით რომ დამინახა, ჩემს გარშემო საზეიმო ხტუნვა-ცეკვის წრე შეასრულა...
...წავედით...
... აჰა, ბოლო-ბოლო დამთავრდა დიდი აღმართი, გამოვედით კეხზე... შემომსისინა გადაღმის ნიავმა (მსუბუქი ეიფორია) და ქვემოთ გაიხსნა ხეობა, ხადა... «ხადა სამოცკოშკოვანი», როგორც ვახუშტის უწერია... სამოცის რაღა მოგახსენოთ, მაგრამ ოცამდე კოშკი კიდევ შეიძლება დაითვალო ხეობის შეყოლებაზე... მივდივართ მარჯვნივ, ცეცხლიჯვარისაკენ...

... კოშკის ძირსა და ტინის გიგანტური კვადრებით ნაგები კვრივის კედელს შორის ვიწრო გასასვლელში ჩავჯექი... გავაბოლე... ოდნავ უსისინებს ნიავი ვიწროში და თიშავს სამყაროს ხმიანობას... აი, ისევ მოაღწია ამ სიმღერამ... ძალიან შორიდან, მოგუდულად... აქ ყოველთვის ისმის ეს სიმღერა... ყოველ შემთხვევაში, ჩემთვის!.. ვიწყებ ჩაძირვას... იწყება გადასახლება...
...მაგრამ ამეებზე ლაპარაკი არ მინდა... ამეებზე არასოდეს არ ვლაპარაკობ... არა ღირს, არ გამოდის... ლაპარაკი გამოდის მაშინ, როცა არ იცი და ინტერესი და ფანტაზია გალაპარაკებს... მაგრამ თუ ერთხელ გამოსცადე სინამდვილეში, სრულიად კარგავ ლაპარაკის სურვილს... უკვე იცი, რომ ამაზე ლაპარაკი შეუძლებელია... შეუძლებელია...
ამოვიყურყუმელავე...
...და კეხზე სამი თეთრი, უზარმაზარი ნაგაზი დავინახე... სანჩო არ დაბნეულა, მაგრამ არც თავმოყვარეობა-ვაჟკაცობაზე გამოუდვია თავი... შემოტრიალდა და პირდაპირ ჩემკენ მოცოცხა... ზედ მკერდზე შემომაფრინდა და მეც ოპერატიულად მივიღე პატარა ყუმბარასავით მკვრივი სხეული... ხელდახელ მოერგო პოზიციას, უკვე თავდაჯერებულად გადახედა მოახლოებულ ნაგაზებს და გააფთრებული ღრენა-მუქარა გადაანთხია თავზე... ნაგაზებმა საკმაოდ მჭიდრო წრე შეკრეს ჩემს გარშემო...
სანჩოსაგან განსხვავებით მე მაგრად მაწუხებდა ღირსების შენარჩუნების საკითხი და ვცდილობდი არხეინად დამეჭირა თავი ჩვენკენ ზლაზვნით მომავალი ორი მწყემსის თვალწინ... ერთი, ბოხოხიან-ბუშლატიანი, წინწამოხრილი, ახმახი ბებერი... მეორე - ახალგაზრდა ბიჭი, ორივე გრძელი კომბლებით... ბებერი ძლივს მოჩოლახობდა ფერდობში, ახალგაზრდა კი დარბაისლურად, ოდნავ უკან და გვერდით, ყოვნებით მოჰყვებოდა, რათა უფროსისათვის წინ არ გაესწრო... რაღა ეხლა აუტყდა ამ ჩემისას გამორჩეული ზრდილობა და სუბორდინაცია?...
... ბოლო-ბოლო მოაღწიეს მწყემსებმა, ალყა მოიხსნა, საომარი სიტუაცია განიმუხტა, მაგრამ სანჩოს ძირს ჩაშვება მაინც არა ღირს... ვესალმებით ერთმანეთს... ბებერი უნდობლად მათვალიერებს... რაღაცა აწუხებს ჩემში, არ მოსწონს... რა?.. რა ვიცი?.. მაგრამ უცებ ვხვდები: გალიფე!.. გალიფე და ჩექმები... ალბათ, რაღაც ძველ ასოციაციებს იწვევს... მაგრამ ასოციაცია დამატება-დასრულებას მოითხოვს: კოკარდიან ქუდს ჩემს თავზე... იქ კი შალის ნაქსოვი ჩაჩი ეჩხირება თვალში... ამას ემატება მკერდზე ატატებული ხუჭუჭა, გრძელყურებიანი არსება, რომელიც არც ბავშვია და არც ბატკანი...
«...ეგ რაია?..» - მეკითხება ბებერი...
«ძაღლია...» - ვეუბნები.
«ძაღლიიი?..» - კითხულობს რაღაცნაირად შეძრწუნებული... ლაპარაკი არ გამოდის... ვცდილობ ძაფის გაბმას... ვახსენებ ცხავატს, ღუდას, წამალაიძეებს, მიდელაურებს... ცალყბად მპასუხობს, არ უნდა, არ გამოდის... კავშირები გაწყვეტილია... მე მისთვის იმდენად უცხო ვარ და გაუგებარი, რომ ღია კონტაქტში შემოსვლა მის ძალებს აღემატება... აღარ უნდა... აღარც მე მინდა და - «აბა წავედი!.. კარგად იყავით!..» - ვიძახი და გადაღმა ფერდობზე გადავდივარ...
«საით მიხვალ?..» - მადევნებს დაეჭვებულ კითხვას
«ქოროღოს!.. საყდარს დავხედავ!..»
...მივერეკები ქვევითკენ... უკან ავხედე... აგე, დგას კეხზე, ახმახი, წამოკაკული, ბოხოხ-ჩამოფხატული, შეფიქრიანებული...
... ვითომ მართლა გაწყვეტილია კავშირები ჩვენს შორის?.. თითქოს... მაგრამ ჩემგან არა... მე არასოდეს არაფერი გამიწყვეტია... მე ხომ ყველაფერი ვიცი მისი... ყოველთვის ვიცოდი და ყოველთვის მეცოდინება... რა გაწყვეტს, რა წაშლის?... იმისგან ჩემკენ კი კავშირი გაწყვეტილია... იმან ჩემზე აღარაფერი აღარ იცის და აღარც აღარასოდეს გაიგებს...
ქვემოთ, კეხის ბოლოს, კონცხზე საყდარი გამოჩნდა... მის გვერდით ფერდას ორი-სამი ორბი და ყვავებისა და ჭკების გუნდები დასტრიალებს... ალბათ ხატობა იყო ამ დღეებში და შეწირული საკლავის თავ-ფეხი და შიგნეულობა ჰყრია... სანჩო თამამად მიჰქრის ქვემოთკენ ყვავ-ყორნების დასაწიოკებლად...
...ალბათ წელსაც წავალ სეთურებში, ავალ ცეცხლიჯვარზე... მოვისმენ...

study

გადმოტანილია აქედან - http://shokoladi.ge/node/60

ეს იქ დავწერე:

ეს ჩვენი გიგაშაა, ჩვენი ვაჟა გიგაშვილი... გურამ რჩეულიშვილის ერთ-ერთი უახლოესი მეგობართაგანი, პროფესიონალი მონადირე და კიდევ უკეთესი მწერალი, რომელიც ჩვენ ყველას, ახალუხლებს, ტოლებივით გველაპარაკება ხოლმე, არადა, მაგარი ოსტატია.
არ არის, არაფრით არ არის ”ბატონი ვაჟა” და მეც ისევ ისე ვეტყვი, როგორც დავლაპარაკებივარ ხოლმე:
შენ გაიხარე, გიგაშ, როგორც ეხლა მე ვისიამოვნე ამისი წაკითხვით და ”ფეისბუკშიც” გადავიტან ამ მოთხრობის ბმულს, რომ იქ სხვებმაც წაიკითხონ და იმათაც ჩემსავით მოენატროთ ჩვენი მთა...


study

ჰოდა, მოდი, ჩვენც მოვინატროთ მთა...

sunny


Last edited by ბობო on Thu Oct 01, 2009 11:03 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
Guest
Guest



PostSubject: Re: ვაჟა გიგაშვილი   Thu Oct 01, 2009 10:45 am



ვაჟა გიგაშვილი - კაცი, რომელმაც ასაკი დაკარგა...

07:00 / 30-03-2011

ტყუილი არ მითქვამს, როცა ვაჟა გიგაშვილს ვუთხარი, ასე მგონია, მიუხედავად ასაკისა, თქვენში ბიჭი გადაარჩინეთ-მეთქი...

მართლაც გადაარჩინა! ამიტომაც არის, არც ასაკი აწუხებს, არც პატივმოყვარეობის ტყვეა და არც საკუთარი ნიჭის მეხოტბე... მეგობრობაშიც ალალია და შემთხვევით ურთიერთობაშიც...

ლამაზად თქმისა და შთაბეჭდილების მოსახდენად არასდროს უთქვამს სიტყვა, ისე დაგელაპარაკება, გეგონება, მეგობრების წრეში შეხვდი, მასთან ერთად ეს-ესაა ჭიქა ღვინოც დააჭაშნიკე, მერე ცხოვრებას გადახედეთ და ნახევარი სიტყვითაც გაუგეთ ერთმანეთს. ამიტომაცაა, შენს წინ ორატორი კი არ ზის, არამედ ადამიანი, რომელიც "საორატოროდ" არასოდეს გარჯილა. როდის იყო, მეგობრობას მჭევრმეტყველება სჭირდებოდა...


ჩემი გარიჟრაჟი

3-4 წლის ვიქნებოდი, ბაბუასთან ვიყავით მარჯანიშვილზე, ბიძაჩემს - ბიძინა გოგოძეს, ჯერ ცოლ-შვილი არ ჰყავდა... ელექტროინჟინერი იყო, ტრამვაი-ტროლეიბუსების პარკის დირექტორი... მაშინ წესი გახლდათ - თანამდებობის პირებს იარაღის ტარების უფლება ჰქონდათ. სამსახურიდან რომ მოვიდოდა, ამოიღებდა თავის ბრაუნინგს, ამოაცლიდა ტყვიებს და გვაძლევდა... მახსოვს, რა დიდი და მძიმე იყო ის იარაღი. ამ დროს პატარა იარაღია...

მახსოვს ბაბუას თეთრბალნიანი, დამჭკნარი მკერდი. ძალიან მიყვარდა ამ მკერდში ჩახუტება. მერე, როცა მასთან აღარ ვცხოვრობდი, კვირა არ გავიდოდა, ორ-სამჯერ არ მენახა...

კობის ქუჩაზე ვცხოვრობდი, ახლა იმ ადგილას, სადაც ჩვენი სახლი იდგა, სასტუმრო "საქართველოა". მერე მარჯანიშვილზე გადავედით. დავდიოდი მე-7 ვაჟთა სკოლაში...


ჩემი დილა

მამაჩემი სულ შეწუხებული იყო, რომ აქეთ-იქით დავეხეტებოდი. ერთი მეგობარი მყავდა, მეჩიტე იყო, მგალობელ ჩიტებს იჭერდა. ეს სერიოზული ხელობაა... ბადე ჰქონდა დასაგები და ჰყავდა დამძახებელი - სხვადასხვა ჯიშის ჩიტები: ჩიტბატონა, ჟივჟავი, მწვანულა... დაყრიდა მზესუმზირის ნაქურჩალს, იქვე ძაფით დაბმული ჰყავდა დამძახებელი ჩიტი... მეორე - ხეზე, ბუდეში ეჯდა... დამძახებელსაც გააჩნია. თუ მაგარი ხმა აქვს, შეიძლება ჩიტების მთელი გუნდი მოაბრუნოს... რომ დასხდებოდნენ ფრინველები, ჩასაფრებული მეჩიტე თოკს მოქაჩავდა და ბადეში მოაქცევდა - შეიძლებოდა ხუთი, ათი ან მეტი ჩიტი გაბმულიყო. აარჩევდა მგალობელ ჩიტებს, დანარჩენს გაუშვებდა... მერე მომღერალ ჩიტებს ყიდდა...

მამაჩემის მეგობარი იყო ბორის კალანდარიშვილი, ცნობილი გეოლოგის - აკადემიკოს თვალჭრელიძის სიძე. მან უთხრა მამაჩემს: სულ რომ ნერვიულობ და ბრაზობ, სად დადის შენი შვილი არ იცი, მოდი, გეოლოგებთან ერთად გაუშვი და მშვიდად იქნები, გეცოდინება, ცუდს არაფერს აკეთებსო.

გამიშვეს გეოლოგიურ პარტიაში აფხაზეთში, ანტყელის ხეობაში. წასვლის წინ დედამ კექსი გამომიცხო, - წაიღეო... ცხადია, ვითაკილე. ამას როგორ გამოვაჩენ სადმე-მეთქი. ამოვიღე ჩანთიდან, მაგრამ დედას უკან ჩაუბრუნებია... უკვე აფხაზეთში აღმოვაჩინე, რომ კექსი თან მქონდა. ძალიან შემრცხვა და გადავწყვიტე, რომ სხვებს არ დაენახათ, ისე გადამეგდო... უპოვიათ უფროსებს და დამცინიან: - ეს ვაჟა რა წუწკი ყოფილა, ნამცხვარი აქვს და თავისთვის ინახავსო. გავწითლდი, გავყვითლდი, რა მეთქვა, აღარ ვიცოდი... მერე დაჭრეს და ჭამეს... ძალიან ისიამოვნეს. მე რა ვიცოდი, თუ ასე მოეწონებოდათ. თურმე რას მალავ...

გაუვალი ტყე იყო ანტყელში, აქ დავყვებოდი გეოლოგებს, ვეხმარებოდი სინჯების აღებაში, მათ წამოღებაში. იქ ვნახე პირველად ცოცხალი დათვი. საწყობის გამგე გვყავდა - უსაქმურად იყო ხოლმე. მხოლოდ ამონალი და საკვები უნდა მიეცა გეოლოგებისთვის. ერთხელ ერთად წავედით საკალმახოდ. საგუბარს გავაკეთებდით, ამოვკრეფდით 10-15 კალმახს და წამოვიდოდით. მე ჩანთა მომქონდა, იმას კიდევ ცალლულიანი თოფი ეკიდა.

თანაც მონადირეობაზე დებდა თავს - მწყერზე ენადირა კახეთში. მოშიშვლებულ ადგილზე გავედით. კორდივით იყო. ვხედავთ, ზის დიდი დათვი. ეტყობა, ბებერი იყო... ზის და მოგვჩერებია. ჩვენც ვდგავართ და შტერებივით ვუყურებთ. სრულიად გაგვეთიშა ტვინი. მერე ადგა დათვი - მაშინღა ვნახეთ რამხელა იყო! წაბაჯბაჯდა ნელა ტყეში. თოფი რისთვის წამოიღე-მეთქი, - დავუყვირე საწყობის გამგეს... აუ, ბიჭო, სულ დამავიწყდაო. მერე ვფიქრობდი, კიდევ კარგი, რომ დაავიწყდა. ეს დათვის მომკვლელი არ იყო და ის კი გაბრაზდებოდა და ორივეს დაგვხოცავდა-მეთქი...

მახსოვს, სოფელ აბლუხვარაში ყაბარდოში ნაყიდი ცხენები ჰყავდათ მორეკილი, იქაურ მეგრელებს ახედნინებდნენ... არ დამავიწყდება ეს სანახაობა, ხან თოკით მეჭირა ცხენი, ხან რას მავალებდნენ, ხან - რას. ქვებით სავსე ტომარას გადაჰკიდებდნენ ცხენს და არბენინებდნენ. ერთი ტანჩიორა, მხრებგანიერი, ფეხებგაღუნული მეგრელი ჭინკასავით მოახტებოდა ხოლმე ცხენს და იყო ერთი ამბავი...

მერე პიონერთა სასახლეში დავდიოდი ალექსანდრა ჯაფარიძის და მზია ერისთავის სექციაში. იქიდანაც წავედით ხევში, თრუსოს ხეობაში... მთაში რომ დავდიოდი, ეს მაგარ უპირატესობის გრძნობას მიჩენდა. ჩემს კლასელებს აბა, სად ჰქონდათ ნანახი ამდენი საინტერესო რამ?

სკოლა კარგად დავამთავრე, მედალი უნდა ამეღო, მაგრამ ოთხიანები დამიწერეს ქართულ წერასა და ფიზიკაში... მერე მისაღები გამოცდები რომ ჩავაბარე, ფიზიკაში ისე კარგად ვუპასუხე, დაუძახეს კომისიის თავმჯდომარეს, - უსმინეთ, რა კარგად იცისო... მართლა კარგად ვიცოდი ფიზიკა. ლიტერატურაც...
იოლად ვსწავლობდი...

მახსოვს ოლია მასწავლებელი - ზურაბ მიქელაძის დედა. ჯადოს ვეძახდით. დაფისკენ რომ იყო მიბრუნებული, მაშინაც კი ზუსტად გრძნობდა, ვინ რას აკეთებდა... გვიკვირდა, ზურგიდანაც ხედავს, თუ რა არისო... ისიც ვიცოდით, რომ შვილი ჰყავდა ციმბირში გადასახლებული. წლების მერე ვნახე ზურაბ მიქელაძე... ვუყურებდი: ეს არის ოლია მასწავლებლის შვილი-მეთქი და მიხაროდა...


ჩემი შუადღე

პროფესია უცნაურად ავირჩიე... დედაჩემის დეიდის ქმარი იყო მოსე თოიძე. საოცარი კაცი იყო... დაჯდებოდა საღამოობით და ალბომებს მათვალიერებინებდა... მასწავლიდა ხატვას. მისი ნაჩუქარი დიურერის ალბომი ახლაც მაქვს.

აკადემიისთვის ვემზადებოდი. X კლასში ვიყავი, მოსე რომ გარდაიცვალა. ამ დროს გადავეკიდე ბელკას "კამანდას" (მერე მოთხრობაც დავწერე ამაზე)... მივატოვე ხატვა... შინ ერთი ამბავი იყო, დარდობდნენ...

2 წელი ფანქარს არ გავკარებივარ. მეორე დეიდის ქმარმა, დემნა შენგელაიამ წამიყვანა სამხატვრო აკადემიის მაშინდელ რექტორთან - სერგო ქობულაძესთან. ქობულაძე ძალიან მკაცრი იყო. კარგი ბიჭი ხარ, ხატავ, მაგრამ სპორტსმენი რომ იყო, შეჯიბრებაზე როგორ გამოხვალ, თუ ორი წელი ხელი არ გაგინძრევიაო. ასეა აქაც... არ გივარჯიშიაო...

არქიტექტურის ფაკულტეტზე ჩავაბარე... ისე ვაბარებდი, თითქოს ფეხზე მეკიდა... ასე მივედი ინსტიტუტშიც, მაგრამ მერე ჩამითრია, დავინტერესდი. ახლა ძალიან მადლობელი ვარ. ლიტერატურაშიც გამომადგა არქიტექტურაში ნასწავლი.

პირველი მოთხრობა როდის დაიბეჭდა? - დედაჩემის მეგობარი, მაყვალა მრევლიშვილი ჟურნალ "დილას" რედაქტორობდა. იცოდა, ცხოველები და ფრინველები მიყვარდა და შემომთავაზა, პატარა მოთხრობები დაწერე ცხოველებზეო. დავწერე... დაიბეჭდა. წერა სერიოზულად სტუდენტობისას დავიწყე.

ვმუშაობდი ეთნოგრაფიულ ექსპედიციებში. ხევსურეთში პირველად გურამ რჩეულიშვილმა წამიყვანა. გურამმა ყველა გადარია, ისე ჯირითობდა ცხენით. გურამთან ერთად ჩხუბში თუ მოვხვედრილვარ? ბევრჯერ! მაგრამ ისეთი განცდა მქონდა, რადგან გურამი იქ იყო, ცუდი არაფერი შემემთხვეოდა. არ მეშინოდა!

ინსტიტუტის დამთავრების მერე არქიტექტორმა შოთა ყავლაშვილმა წაგვიყვანა ოთხი ბიჭი თავის სახელოსნოში. გავაკეთებდი საქმეს და წავიდოდი მთაში...



ჩემი საღამო

ზედიზედ ბევრი ცუდი რამ მოხდა. თორმეტჯერ მაინც ჩამიფლავდა საქმე, დავრჩი ასე... არსაიდან არაფერი ჩანს...
სულ რამდენიმე წლის წინ, 68-69 წლისა, სულ არ ვგრძნობდი ასაკს. წიწამურში ბოქლომის გაღება რომ მეზარებოდა, ავხტებოდი ხის ტოტზე, გავქანდებოდი და გადავევლებოდი რკინის ღობეს!

ბოლო ოთხ წელიწადში ძალიან მოვშალე საკუთარი თავი...
ჩემთვის ძალიან კარგი როლი ითამაშა იმან, რომ ასაკი მავიწყდებოდა.

ლიძავაში დავდიოდი დასასვენებლად. იქ რეზო თაბუკაშვილს სახლი ჰქონდა და ყოველ ზაფხულს ჩამოდიოდნენ, 16 წლის იყო ლაშა თაბუკაშვილი, მოვიდა და მომეწება. თამამი ბიჭი იყო, ტოლად მივიღე... არადა, უკვე ინსტიტუტი დამთავრებული მქონდა, ვმუშაობდი...

ლაშასთან დამეგობრებამ გადამიყვანა მის ასაკში... მერე ლაშას შვილს - რეზოს დავუმეგობრდი... იმასთანაც დავკარგე ასაკი...
მიყვარს ახალგაზრდებთან მეგობრობა. კოტე ჯანდიერი, ზაალ სამადაშვილი, დათო აგიაშვილი, გიგი სულაკაური, ბაადურ ბალარჯიშვილი და კიდევ სხვები ჩემი მეგობრები არიან...

მათ აღარც ახსოვთ, რომ ასაკით უფროსი ვარ... მეც აღარ მახსოვს.
რა მენატრება? - მენატრება ადგილები, სადაც ადრე ვყოფილვარ, მენატრება ადამიანები, რომლებიც აღარ არიან და დრო, რომელშიც ხან 13 წლის ვიყავი, ხან 25-ის...

ლელა ჯიყაშვილი
ყოველკვირეული გაზეთი ”კვირის პალიტრა”
(გამოდის ორშაბათობით) - http://www.ambebi.ge/sazogadoeba/34241-vazha-gigashvili-kaci-romelmac-asaki-dakarga.html

study
Back to top Go down
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ვაჟა გიგაშვილი   Sun Sep 12, 2010 12:51 pm



სოფიო ნავდარაშვილი

„გიგაშას“ მასტერკლასი

"ახალი შვიდი დღე", 9-09-2010, 21:38

ის ისევე კარგად ნადირობს, როგორც წერს. მის ცხოვრებაზე უამრავი ლეგენდა დადის. არის ავტორი არაერთი დასრულებული თუ დაუსრულებელი ფილმის სცენარისა. ხატავს კიდეც და, საერთოდ, ბავშვობიდან მხატვრობას აპირებდა, თუმცა, საბოლოოდ, არქიტექტურის ფაკულტეტზე ჩააბარა. ეს ვაჟა გიგაშვილია, ყველასთვის საყვარელი „გიგაშა.“ როცა მის შემოქმედებას გავეცანი, სხვების მსგავსად, ჩემი წილი, რაღაც ჩემეული მეც დავინახე... ეს ის მწერალია, ერთი წაკითხვით რომ შეგაყვარებს თავს. ვურეკავ და ინტერვიუსთვის შეხვედრას ვთხოვ, მთანხმდება. ბატონი ვაჟა ამჯერად პირადად მიყვება არა თავისი გმირების, არამედ თავის თავგადასავალს.

უჩინარი სიახლოვე

ბუნებასთან სიახლოვე ბავშობიდან გაჩნდა. მიუხედავად იმისა, რომ არც დედის და არც მამის მხრიდან მონადირე და ბუნების მოყვარული არავინ მყოლია. პირველად მთაში პიონერთა სასახლიდან მოვხვდი, სადაც შევხვდი ალექსანდრა ჯაფარიძეს ,რომელიც ერთადერთი ალპინისტი ქალი იყო საქართველოში. სამი ძმა ჰყავდა, სამივე ალპინისტი. აქვე ერთ–ერთი თანამშრომელი იყო მზია ერისთავი, მათთან ურთიერთობა მთელი სკოლა იყო. დავყვებოდი ხევსურეთში, ფშავში, თრუსოს ხეობაში... მეცხრე კლასში ვიყავი, როცა პირველად მყინვარწვერზე ავედით. ხელმძღვანელები არქიტექტორი გივი მელია და ჯუმბერ მეძმარიაშვილი იყვნენ. მყინვარზე ასვლა მხოლოდ ექვსმა კაცმა შევძელით... მეორედ მთაში მამაჩემის მეგობრის, ბორია კალანდარიშვილის, წყალობით მოვხვდი, იგი პროფესიით გეოლოგი იყო. მამას უთხრა, მაინც ტყუილად დაყიალობს აცაბაცა ადგილებში, შენ კი ნერვიულობ, გამატანე ზაფხულში და ნამდვილ მთას ვაჩვენებო. აფხაზეთში წამიყვანა, ანტყელის ხეობაში. აქ რკინის საბადოების ექსპედიცია ჰქონდათ და მუდმივად იყო საჩალანდრო კავშირი, დატვირთულ ცხენებს მოჰქონდა ექსპედიციისთვის აუცილებელი ხელსაწყოები. აქ მივეჩვიე ცხენებს და მათთან ურთიერთობაც ვისწავლე. ყაბარდოდან გასაწვრთნელი ცხენებიც ჩამოჰყავდათ და წვრთნიდნენ. აქ ვნახე პირველად დათვი. მე და ერთი ახალგაზრდა კახელი კაცი, ირაკლი, ვიყავით, რომელიც აქ საწყობს განაგებდა. ჩავიდოდით ხოლმე მდინარეზე, დავაგუბებდით წყალს, მიგვქონდა ასაფეთქებელი მასალები, ჩავაგდებდით ზემოდან და დაგუბებულ ადგილებში დახოცილი კალმახი ჩამოჰქონდა. ერთხელაც გავედით, ირაკლის თოფი ჰქონდა ცალლულიანი, სასაცილო, არ ვიცი, რად უნდოდა. იქვე კონცხი იყო, როდოდენდრომით დაფარული და ზედ უზარმაზარი დათვი იჯდა, დიდხანს ვუყურებდით, მერე წამოდგა და წავიდა. შემეშინდა მისი დანახვისას. მერე ირაკლის ვკითხე, რატო არ ესროლე–მეთქი. არ გამხსენებიაო, – მითხრა მორცხვად. კიდევ კარგი არ ესროლა, თორემ ვეღარც გავექცეოდით, ალბათ, იმ დათვს.

ნადირობის ორი სკოლა

ერთი მოხუცი კაცი იყო, ივანე მალიევი, გეოგრაფიას ასწავლიდა რუსულ სკოლაში. ცხაკაიას ქუჩაზე ცხოვრობდა. ბორიამ მას მიმაბარა და ისიც ნელ-ნელა მასწავლიდა, თუ როდის, სად და რაზე უნდა მენადირა. სოლოლაკიდან ტაბახმელაზე ავდიოდით და მწყერზე ვნადირობდით . მერე იყო კაკაბი, იხვი, კურდღელი... პატარა სამეგობრო შევკარით: გურამ ასათიანი, შალიკო ცაგარეიშვილი და მე. სხვებიც გვიერთდებოდნენ ხანდახან. დანგრეულ „სამასვალს“ მივყვებოდით ხოლმე ორთაჭალიდან. გვრიტზე სანადიროდ კახეთში დავდიოდით.

ერთხელაც ერთი მაგარი კაცი გამოჩნდა. ომში ნამყოფი, ყოფილი ფეხბურთელი, ბელკას ეძახდნენ. ომის მერე მრეკავი მონადირე, პროფესიონალი ბრაკონიერი გახდა და ამ გზით ცხოვრობდა. ასეთი მონადირეები მხოლოდ ციმბირში არიან. რამდენიმე დღით მიდიოდნენ ხოლმე აზერბაიჯანში და იქ ნადირობდნენ. საფანტს მისგან ვყიდულობდი მალულად. ჯერ კიდევ სკოლაში ვსწავლობდი, რომ მათთან სიარულს მოვუხშირე. ბელკას ერთი პოლონელი მეგობარი ჰყავდა ნახშირივით შავი კაცი. ჩაასხავდა „კრუშკაში“ არაყს, შიგ ბოსტნეულს ჩაყრიდა და ამბობდა: ჩემი „ბორშიაო“. ამერიკული ჯიპი ჰყავდა, ერთად აგროვებდნენ ნანადირევს და რესტორნებში ყიდდნენ. მივეჩვიე ბელკასა და მის მეგობრებთან სიარულს და როცა თავიანთ თავგადასავლების მოყოლას იწყებდნენ, მოჯადოებულივით ვუსმენდი, ვოცნებობდი, ნეტავ, ერთხელ ამათთან მანადირა–მეთქი. ისინი კი მეუბნებოდნენ: შენ ისევ აქ ხარ, არ წასულხარო? ვთხოვდი, წამიყვანეთ, ყველაფერში მოგეხმარებით–მეთქი, თავი დამანებე, შენი ხათაბალის თავი არ მაქვსო, – მეუბნებოდა ბელკა, სკოლას გააცდენ და შენი მშობლები მილიციას დამაყენებენო. არ მოვეშვი და არჯიბეთში წამიყვანეს სანადიროდ. სულ სხვა იყო ბელკას სკოლა, ყაჩაღური ვარიანტებით.

ნადირობა მთაში

მერე იყო მწვერვალები და ჯიხვი.... ტექნიკურ უნივერსიტეტში სწავლისას, ალპინისტურ ორგანიზაციაში შევედი. ერთხელ ექსპედიციაში წავედით, მწვერვალი უნდა დაგვეპყრო და „გეპეის“ სახელი დაგვერქმია. ჩვენს ჯგუფს ჩვენი ფიზკულტურის ლექტორის, დათა სულხანიშვილის, მეგობარი ვახტანგ ქორქიშვილი უძღვებოდა. დიდი მეჯიხვე და საოცარი მონადირე იყო. ნადირობდა და ჩვენთვის ჯიხვი მოჰქონდა. მეც მინდოდა წავყოლოდი, მაგრამ მეუბნებოდა, შენი მწყერის თოფით სად წაგიყვანოო. მას იშვიათი თოფი, კარაბინი, ჰქონდა. ერთხელაც წავედით. ვახომ ახალგაზრდა ჯიხვების გუნდი დაინახა ცალკე მოსიარულე, მე ჩასაჯდომი ადგილი მანიშნა და მითხრა, უყარაულეო, თავად კი იქით წავიდა, საითკენაც, სავარაუდოდ, ნადირი მიდიოდა. მიკვირდა, ნეტავ საიდან ხვდება, საით წავლენ–მეთქი. მოუარა იქედან და ერთი მოკლა კიდეც. დანარჩენები კი აქეთ გამოცვივდნენ. ერთს მე მოვარტყი. ეს იყო ჩემი პირველი ნადირობა მთაში. ამის მერე ხშირად დავდიოდი ვახტანგთან, მეც ვიშოვნე კარაბინი და ვნადირობდი არჩვებზე. იღბლიანი მონადირე არ ვარ, ხან იმდენი მიწვალია იმისთვის, რაც სხვებს საჩუქარივით დასცემია თავზე.

„პროფესორას“ ტრიუკები“

ცხოველები ბავშვობიდან მიყვარდა. ცხოველს ან ფრინველს რომ დავინახავდი, ვგიჟდებოდი მათ მოსაფერებლად. ძალიან ლამაზი მიმინო მყავდა, მანამდე კი შაშვი, რომელსაც ძეხვი აჭამეს და მომიკვდა. რვა წლის ვიყავი მაშინ და ამის გამო ორი დღე უსირცხვილოდ ვბღაოდი. ახლა მხოლოდ ორი კატა მყავს, ძაღლს გაცილებით მეტი მოვლა სჭირდება და დიდი ხანია აღარ მყოლია. არადა, ყოველთვის კარგი ძაღლები მყავდა, განსაკუთრებული კი ერთ–ერთი – სანჩო იყო, „პროფესორას“ ვეძახდით, თავად შეიმუშავებდა ხოლმე მოქმედების გეგმას. როცა კაკაბს მისდევდა და ჯაგნარს მიადგებოდა, ჯერ შემოუვლიდა ხოლმე და ისე შედიოდა. მაგარი ტიპი იყო. აფხაზეთში, ლიძავაში, მივდიოდი ხოლმე ხშირად. სანჩოც სულ მიმყავდა. დილაობით გავდიოდით მეზობელ აფხაზებთან ლიძავას გარშემო და მწყერზე ვნადირობდით. ერთ წელიწადს ძალიან მაღალი სიმინდი იყო. აფხაზების პოინტერები მიადგებოდნენ ხოლმე მწყრის ბუდეს სიმინდებში და იდგნენ. სანჩო მწყერს კი არ მიადგებოდა, შემოუვლიდა და ისე აფრთხობდა, მე გარედან ვიდექი და ვესროდი. როგორ ასწავლეო, უკვირდათ აფხაზებს, არ სჯეროდათ, თავისით რომ ისწავლა. დაგვითმეო, მთხოვეს კიდეც. ჩემი გაზრდილი როგორ გავყიდო, კავკასიელი კაცი ამას როგორ მეუბნები–მეთქი. მერე სანჩოზე ლეგენდებს ჰყვებოდნენ და სხვა მონადირეები მის სანახავად მოდიოდნენ. ერთხელ ოპერაციაც გავუკეთე, კლანჭი ჰქონდა შებრუნებული და ხორცში ჩაზრდილი. სტკიოდა, მაგრამ იწვა და მოთმინებით იცდიდა, ერთხელაც არ დაუწკმუტუნია.

ის, რაც ვერ შეძლო

მწერლობა ბავშვობიდანვე იყო ჩემი ნაწილი. დედაც და მამაც ლიტერატორები იყვნენ. უამრავი წიგნი გვქონდა. დეიდის ქმარი დემნა შენგელაია იყო. საოცარი ბიბლიოთეკა ჰქონდათ. აქ ისეთ რაღაცებს ვკითხულობდი, რაც სხვაგან არსად იყო. შვილივით ვყავდი, რადგან მათი შვილი, რომელიც ჩემი ძუძუმტე იყო, შვიდი წლის დაიღუპა და მთელი ამაგი ჩემზე გადმოიტანეს. დედას დეიდის ქმარი კი მოსე თოიძე იყო. ის, რენესანსიდან მოყოლებული, ყველა მხატვარზე მესაუბრებოდა. მასწავლიდა მხატვრობის ტექნიკას დიურერისა და სხვების. მასწავლიდა, მაგალითად, ერთი და იგივე ტანისამოსის ნაოჭის სხვადასხვაგვარად დახატვას. ლიტერატურას, რომელსაც ვკითხულობდი, თან ვხატავდი და მოსე ამასაც კურირებდა. რომ გარდაიცვალა, მეცხრე კლასში ვიყავი. ამას დაემთხვა ჩემი „აცვენილი“ პერიოდი, ბელკასთან ურთიერთობა და ხატვა სულ მივატოვე. მშობლები, რა თქმა უნდა, მეჩხუბებოდნენ. ეშინოდათ, წელი არ გამცდენოდა. ამ დროს მამას მეგობარი ლონგო სუმბაძე გამოჩნდა. მისი იდეა იყო, რომ არქიტექტურულ ფაკულტეტზე ჩამებარებინა „გეპეიში“, სადაც სულ ადვილად მოვხვდი. რაც შეეხება წერას, სკოლიდანვე დავიწყე, ნადირობის ამბებს ვწერდი ხოლმე, რაც ამ ცხოვრებისგან საოცრად ამაღელვებელი და განსხვავებული იყო. სურვილი გამიჩნდა, ჩემი მეგობრებისთვის, რომლებიც ამ ყველაფერს ვერ ხედავდნენ, ნადირობის ამბები მომეყოლა. მაშინ დაიბეჭდა კიდეც პატარ– პატარა რაღაცები ჟურნალ „დილაში“, რომლის რედაქტორი მაყვალა მრევლიშვილი იყო. მერე უკვე ამ საქმემ სერიოზულად გამიტაცა და სხვანაირი მოთხრობების წერა დავიწყე. მეგობრებს ვაჩვენებდი ხოლმე, მათ შორის გურამ რჩეულიშვილს. გურამი მაშინ არ წერდა, წერა 1956 წლის 9 მარტის შემდეგ დაიწყო. 1957 წელს კომკავშირის კომიტეტმა ჟურნალ „ცისკრის“ გამოცემა დაიწყო. „ცისკარი“ ახალგაზრდების ლიტერეტურული ჟურნალი უნდა ყოფილიყო, სადაც ახალგაზრდა მწერლები გამოვლინდებოდნენ. ამისთვის იყო ასეთი განყოფილება – “ჭაშნიკი”. გურამმა მითხრა, მივიტანოთ ჩვენი მოთხრობები და დავბეჭდოთო. უარზე ვიყავი, მაგრამ დავთანმხდი. აქ პროზას გიორგი შატბერაშვილი ხელმძღვანელობდა. როცა ჩემი „დრო და ჟამი“ წაიკითხა, მითხრა, – შენი პერსონაჟი დღევანდელი მოთხოვნილებებიდან ამოვარდნილია, არადა, ძალიან მომეწონაო. რამე ახალი მოთხრობა დაწერე კომკავშირელ ბიჭზე და გოგოზე და ამ მოთხრობას იმას მივაყოლებო. ვეცადე, მაგრამ ასეთი მოთხრობა ვერ დავწერე, მიუხედავად იმისა, რომ წერა მსიამოვნებდა, რაც ჩემეული არ იყო არ გამომივიდა. ამის გამო ჩემი მოთხრობები 1970 წლამდე არ დაბეჭდილა, მიუხედავად იმისა, „დრო და ჟამი“ ძალიან ბევრმა წაიკითხა და კარგი შეფასებაც მიიღო. ლანა ღოღობერიძეს მასზე ფილმის გაკეთებაც უნდოდა.

ცხოვრების ხელოვნება

გონებიდან წამოსულ კონცეფციას ყოველთვის ვერიდები, ხელოვნება ისეთი რამეა, რომ მხოლოდ ინტუიციას უნდა მიჰყვე. ასე ყოველთვის სხვანაირი გამოვა და არა რაღაც შეთითხნილი. არ დავასახელებ მწერლებს, მაგრამ ოთარ ჭილაძის გარდა ასეთი პრიმიტიული დამოკიდებულება თითქმის ყველა მწერალთან მხვდება. ახლა მოთხრობების ციკლს ვაკეთებ, „მოთხრობები პოეტზე, რომელიც იშვიათად წერს ლექსებს.“ აქ მოგროვდა ძალიან ბევრი ციკლი მოთხრობებისა. ეს არის ადამიანის პიროვნების შინაგანი სირთულეები, რომელშიც ცხოვრობს, ზოგი ესმის, ზოგი არა, ზოგში გადის და ზოგში კი იბლანდება. მაგრამ ხასიათი ისაა, რომ ამისგან ცხოვრება იქსოვება. სწორედ, აქ ვლინდება თვისებები, ჩვევები, უცნაურობები ამ ადამიანებისა და ერთმანეთს უკავშირდება. ცხოვრების ქსოვილის გაკეთება გამომდის და ეს მინდა კიდეც. მიზნად არ მაქვს დასახული, უბრალოდ, გამომდის და ვიცი, რომ ასე უნდა იყოს. ვეღარ დავამთავრე, ცხრა მოთხრობა მაქვს დაბეჭდილი და კიდე ცამეტი თუ თოთხმეტი მოთხრობაა დასამთავრებელი, რომ ციკლი შეიქმნას.

გმირები

ძალაუნებურად, რაღაც შინაგანი და დაფარული, ისე რომ შენც ვერ ხვდები, გმირთან ყოველთვის გაქვს. მე, ძირითადად, სხვადასხვა ადამიანებისგან მიგროვდება, მაგალითად, ბაადურ ბალარჯიშვილი ძალიან კარგი პოეტია, ახლა თელავში ცხოვრობს. იგი ძალიან ცოტას წერს და ეს მოთხრობების ციკლი, ნაწილობრივ, მასზეც არის. თუმცა, მასში ჩემი სხვა მეგობრებიც არიან გაერთიანებულნი . გმირებს, გარკვეულწილად, ჩემი თვისებებიც აქვთ, ვერ ვიტყვი, რომ ისინი ვინმეს ძალიან ჰგვანან, მაინც პერსონაჟები არიან. ბევრი საინტერესო ძმაკაცი მყავდა, ლევიკო თურმანიძე, გურამ ბახტაძე,რომელსაც ყველა “რიჟას” ეძახდა, ჯემალ გოლეთიანი, ამოვარდნილი, არაორდინალური ხალხი. მათ იმდენად ძლიერი, საინტერესო და აუხსნელი თვისებები ჰქონდათ, რომ საოცარ შთაბეჭდილებას ტოვებდნენ. აუხსნელის ახსნა არც მიცდია და არც სჭირდება, შთაბეჭდილებაც საკმარისია.

გაქცეული დრო...

დრო ახლა გამექცა, დეპრესიაში ვიყავი. ჭაბუას გაზეთს რომ ვაკეთებდით და ფინანსები გაგვითავდა, დაიჭერდა ხოლმე ჯოხს ჭაბუა, სათითაოდ მიდიოდა ბიზნესმენებთან და ფულს აგროვებდა. მერე ესეც აღარ იყო და გაზეთი დაიხურა, ამას თითქოს კარგი ამბები მოჰყვა. ჯერ კიდევ გაზეთში მუშაობისას, ჩემთან ოთარ შამათავა მოვიდა და „დათა თუთაშხიას“ თანამედროვე რემიქსულ ვარიანტზე მთხოვა, ჭაბუა დავითანხმოთო. თუ სცენარს შენ დაწერ, თანახმა ვიქნებიო, თქვა ჭაბუამ. მართალია, მაშინ ფული ვერ იშოვნეს, მაგრამ ამასობაში „იმედის“ ტელევიზია გაიხსნა, ოთარი მთავარ პროდიუსერად დაინიშნა და გვახარა, ფილმს მოსკოვი დააფინანსებსო. ორი სერია გავაკეთეთ, მაგრამ მოსკოვმა დაფინანსებაზე უარი თქვა. ფილმის რეჟისორი გოგა ხაინდრავა იყო, სულ 12 სერია უნდა ყოფილიყო, აქ, ძირითადად, აფხაზეთის ამბები, ინტერპოლი იყო, აქედან ჩამოდიოდა მუშნი ზარანდია… მერე „იბერიის“ ტელევიზიაში მოვიგე ტენდერი 40–სერიანი სცენარისა. ჩახლართული ამბები ხდებოდა, ცოტა მისტიკურიც, „ხელჩაქნეულთა თავშესაფარი“ ერქვა და ქალაქში განცხადებით იწყებოდა – მათ, ვისაც ხელი ჰქონდა ცხოვრებაზე ჩაქნეული, ერთ კომპლექსში იცხოვრებდნენ, ვისაც არ მოეწონებოდა, უკან დაბრუნება შეეძლო. ამ კომპლექსში სხვადასხვა ხალხი მოხვდება. გოგონა, რომელსაც ჰგონია, რომ დიდი შეცდომა დაუშვა, ძველი პროკურორი ჩეჩნეთის პოლიტპატიმრებიდან, ჰომოსექსუალი, რომელმაც თავისი „ ნაპარნიკი“ დაღუპა, ღორმუცელა გამუდმებით, რომ „თოხლაობს“ – ისინი ერთ დარბაზში იკრიბებიან და თავიანთ ამბებს ჰყვებიან. როგორც კლიენტი, ერთი ფსიქიატრი ქალი მონაწილეობს და ყველას სათითაოდ აამბობინებს სიმართლეს. ამბის ერთი ვერსია სხვა ვერსიით იცვლება, ერთმანეთში იბლანდება და ა.შ. მხოლოდ ოთხი სერიის გადაღება მოვასწარი და ეს სცენარიც გაიყინა. 12 პროექტი ჩამივარდა და ამას ფინანსური კრიზისიც დაემთხვა. წიწამურში სახლის გაყიდვამ მომიწია. სახლი, რომელიც ჩემი ბუნაგი იყო. აქ მიდიოდნენ მეგობრები, როცა უნდოდათ და რჩებოდნენ. აქვე ინახებოდა ჩემი და მამას არქივი, წიგნები, თოფები, ახლა ეს ყველაფერი, ხევსურული და დაღესტნური სპილენძის კოლექციები, მეზობლის სხვენში ინახება. ამან სერიოზულად იმოქმედა ჩემზე, თავს ვსაყვედურობდი, ხალხი ყველაფერს კარგავს და მე რა მემართება–მეთქი. სმაც დავიწყე, რაც მშველოდა, რომ რაღაც საშინელება არ გამეკეთებინა, ახლა ამ მდგომარეობიდან გამოვდივარ. ესაა ჩემი გაქცეული დრო, სიცოცხლის დაკარგული წლები, თუმცა ვიცი, რომ „ხვალ“ ბევრი რამ უნდა გავაკეთო ... არ მინდა, რაღაც გავაფუჭო, ველოდები, რომ რაღაც მუსიკალური ნოტი მოვა, რომელიც მიკარნახებს, თუ როგორ წავიყვანო ტექსტი. ამის გარეშე არ დავწერ, მაკულატურა ხომ ისეც ბევრია.

თანამედროვე მსოფლიო და ქართული ლიტერატურა

ინგლისურად ვკითხულობ, რაც წამიკითხავს, მაგალითად, თომას პინჩონი, ირვინგი, რომელიც ვთარგმნე კიდეც, ასევე ვთარგმნე კასტანედადან, ძალიან საინტერესო იყო. მათ თხრობის თავისებური, უცნაური სტილი აქვთ, რომელიც გიტაცებს, გიპყრობს. ეს ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია. ქართველებიდან ყოველთვის გამოვყოფ აკა მორჩილაძეს. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი ხალტურა აქვს, უნიჭიერესი მწერალია, განუსაზღვრელი ფანტაზიით. რაც შეეხება მეოცე საუკუნის ქართულ რომანს, ოთარ ჭილაძის, ჭაბუა ამირეჯიბისა და გურამ დოჩანაშვილის შემდეგ არ განვითარებულა. თუმცა, რომანი, შეიძლება, დღეს უკვე ბევრ რამეს დაარქვა. მაგალითად, ერთი სერბი მწერალია, რომელმაც ხაზარული ლექსიკონი გააკეთა, ესაა უცნაური წიგნი, რომელიც შეგიძლია შუიდანაც წაიკითხო. ის იმდენად დიდია, რომ მისი წაკითხვისას შთაბეჭდილება გრჩება, რომ რაღაც დიდ ტაძარში ხარ, რომელსაც არ აქვს დასასრული და გინდა, რომ აქ უსასრულოდ იბოდიალო. ამასაც რომანი ჰქვია. ახალგაზრდებს, ასე თუ ისე, თავლს ვადევნებ. ძირითადად, მოთხრობებს წერენ, მომწონს ბექა ქურხული, ანა კორძაია, რეზო თაბუკაშვილი, არჩილ ქიქოძე.

„გიგაშას“ მასტერკლასი

მთავარია, თავში არ ჩაიბეჭდო, საუბრით კი ისეც ვსაუბრობთ ხოლმე, ხშირად შუაღამითაც მოდიან ჩემთან: ბექა ქურხული, რეზო თაბუკაშვილი და ლიტერატურაზე ვსაუბრობთ. ამას რომ ოფიციალური სახე მიეცეს, გულწრფელი აღარ იქნება, ამიტომ ჯობს საუბრები. ჩემს მასტერკლასზე კი ერთი კარგად დავლევდით და მოვყვებოდით ხოლმე ტყუილსა და მართალს. ზოგჯერ ტყუილის მოყოლაც კარგი და სახალისოა, მერე წავიდოდა გარჩევა, აქეთური და იქითური. შეიძლება, ტყუილი და მართალი ერთმანეთშიც აერიოთ.

Idea
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ვაჟა გიგაშვილი   Mon Jan 21, 2013 12:20 pm



ვაჟა გიგაშვილი

ახალი ქალი
(მოთხრობა)

... ირინას "ატსტავკა" მივეცი... არა, მე თვითონ კი არაფერზე გავქაჩულვარ, მაგრამ ასე გამოვიდა: ეს ახალი ქალი იყო ჩემთან ლოგინში (სახელს არ ვახსენებ, "ვაჟნი" ქალია და არ შეიძლება)... უთენია რამ მოაბორიალა ეს ირინა?.. აბრახუნა და აბრახუნა, იყვირა და იყვირა... ჩაბრუნდა და ფანჯრებს ქვემოდანაც იყვირა... აღარ გაჩერდა!.. პანიკა მოაწყო მთელ უბანში... რამ გადარია?!. ასეთი რამ არასოდეს უქნია... თითქოს რაღაცა ისუნთქა თავისი ქალური ყნოსვით... მერე ისე გაიგიჟა თავი, რომ სერიკას გრძელი კიბე მოატანინა, მოადგა ქვემოდან შუშაბანდის ფანჯარას (მეორე სართულია) და ამოდის!.. არადა, ფანჯარა ღიაა... თან იძახის:

"დიმო!.. დიმო!.. სადა ხარ?.. კონიაკი მოგიტანე - "ენისელი!.."

"ვაჟნი" ქალმა თავზე ზეწარი გადაიფარა და სისინით მეუბნება:

"ეგ ვიღაცა თუ აქ შემოვიდა, იცოდე, დავლეწავ აქაურობას!.. შენც მოგკლავ და მაგასაც!.."

დავაპირე შეკითხა: "რითი?" - მაგრამ სახეზე რომ შევხედე, ჩავისვარე: ისეთი მკვდრისფერი ედო, თვალები ისეთი გამხვრეტი გაუხდა... ეს მართლა რაღაცას იზამს... არა მოკვლაზე კი არ ვამბობ, მაგრამ თვითონვე რომ გული გაუსკდეს ან რამე?.. წამოვვარდი დედიშობილა და ფანჯარას ვებდღვენი... ირინასაც, ეგ იყო და, ხელი უკვე რაფაზე ეკიდა... დამინახა, გიჟივით მიყურებს და... "აჰა, კონიაკი მოგიტანეო!" - მიყვირის და ბოთლს მაწვდის... ბოთლი გამოვართვი და ვაჩერებ კიბეზე:

"ჩადი! ჩადი!.. ეხლავე ჩადი!.. მეც ჩამოვალ-მეთქი!.." ის ცდილობს, უფრო ამოიწიოს და ოთახში შემოიხედოს. მე კიდე თავზე ხელით ვაწვები და - "ჩადი! ჩადი!.. ეხლავე ჩამოვალ-მეთქი!" - ვიმეორებ ფსიხივით... არ ჩადის!..

"ხაშზე მინდა წასვლა!.." - მეუბნება. გაწეწილია, თმა აქეთ-იქით უფრიალებს, გიჟსა ჰგავს (ანუ მთვრალია), მაგრამ მაინც ძაან ლამაზია ეს შობელძაღლი... თავისი უნიკალური, კოხტა კურტუმო ქვევითკენ გადაუშვერია და ქვემოდან სერიკა შესჩერებია თავდავიწყებით... პირი დაუღია და თვალებით პირდაპირ შიგაა შემძვრალი... თან კიბეც უჭირავს!.. ვერაფერს ეტყვი, კიბეს ნაღდად უნდა დაჭერა, ისე ყანყალებს და კოჩავს...

"ჩადი, სერიკა შიგ ტრაკში გიყურებს-მეთქი!" - ვეუბნები ირინას და თავზე ვაწვები... იწყებს ჩასვლას, თან უკან იხედება.

"ხაშზე მინდა წასვლა!.. ფულიცა მაქვს... წამოდი ეხლავე ხაშზეო!..", იძახის.

... ვაჰ! ფულიცა აქვს. კონიაკიც, ღამენათევია... სად იყო ეს ჩემისა?!. "მოვდივარ-მეთქი!.." - ვეძახი და ფანჯარასა ვკეტავ.

... ეს ჩემი "ვაჟნი" ქალბატონი კრიჭაშეკრული ("ვეფხი პირგამეხებული"), უკვე იცვამს...

"ამას გავიყვან და ეხლავე მოვბრუნდები-მეთქი", - ვეუბნები.

"არ დამენახო, შე დეფექტუროო!..", ცრის კბილებში...

რა ვქნა?.. ჩავდივარ ქვემოთ...

* * *

ირინამ უდურთა და უდურთა ნიორი მათლაფაში... ერთი, სამი, ოთხი კოვზი და ისე საქმიანად და მონდომებით, ხარბად ურევს, რომ ვიფიქრე, ეხლა დააცხრება და გამხეცებული დაიწყებს ხვრეპას-მეთქი და ამან უცებ ჩააგდო კოვზი მათლაფაში და ისეთი ჯღავილი მორთო, რომ მთელი დილის ხაშის კლიენტურა ჩვენ შემოგვცქერის...

... ერთი სიტყვით, იმ დილას "ატსტავკა" მივეცი ირინას...

არადა, ის "ვეფხიც" რომ დავკარგე!... არადა, მაგრად მევასებოდა... ვზივარ ეხლა სახლში გამოსირებული.

... ჰო, ეს ქალი რომ შემხვდა...

... არა, უფრო სწორედ, ბარემ თავიდან დავიწყებ...

... მომივიდა რაღაც მოსაწვევი, კონვერტში და რამე... იქ ეწერა, რომ საფრანგეთის საელჩო, თბილისის საჯარო ბიბლიოთეკასთან ერთად, აფუძნებს დიუმას საზოგადოებას... იმართება პრეზენტაცია და ასე შემდეგ... ვინ დამპატიჟა?.. რატომ?.. რომელი დიუმისტი მე ვარ?.. თუმცა, რა მაქვს დიუმას საწინააღმდეგო?.. ძალიანაც ჯიგარი კაცი იყო, ოღონდ სულ მიკვირს, ამდენს რა აწერინებდა?.. მაგრამ ეგ არაფერი... წავედი... ცოტა შეყვანილი კი მქონდა, მაგრამ ისე, ჩვეულებრივად... ვხედავ, ერთი უზარმაზარი, მხარბეჭიანი, სათვალიანი ქალი დგას შუაში და ფრანგულად ლაპარაკობს. თარგმნიან, მაგრამ მაინც არაფერის ისმის. ...მთელი "ვაჟნი" ხალხი ახვევია და, რა თქმა უნდა, ჟურნალისტ-ლაწირაკების ხროვები თავიანთი რამერუმეებით... საფრანგეთის ელჩი ეგა ყოფილა... მალადეც!.. - გავიფიქრე მე, დიმომ... და ვხედავ, იქით-აქეთ მუქთა ბარებია სახელდახელოდ მოწყობილი... ასხამენ შამპანურსა და წითელ ღვინოს - "ბალანჩინი"... "ბალანჩინი" ძალიან მესიამოვნა და დიდი ფუჟერით ხელში გავიარ-გამოვიარე... სულ ძალიან ზრდილობიანი ნაცნობები მხვდებოდნენ...

... მესამე ბართან დასაჯდომიც აღმოჩნდა... კიდეში იჯდა... დავინახე ლამაზად მოხაზული წელი და ზურგი (პანტერა), ზედ ჩამოგდებული, ძუასავით შეკრული შავი, მბზინავი თმის გროვა... კარგია!.. ისე, არაფერი - რამე იდეები კი არ დამბადებია, მაგრამ ისე მომეწონა, მესიამოვნა მის გვერდით დაჯდომა... მშვენიერი ანტურაჟი, კარგ ადგილას რომ დაჯდები, რა... ჰოდა, რომ დავჯექი, კი არ მიმიხედავს, ეგრევე დავასხმევინე წითელი "ბალანჩინი" და ვაჰ!.. ეს ქალი ჩემკენ შემობრუნდა და უცებ შევცბი, ისეთი ყვითელი და გამჭოლი თვალები ჰქონდა... მომარჭო და რაღაცნაირი მკვახე ხმით, ინგლისურად რაღაცას მეკითხება... შემეშინდა, მე ვთქვი, რაღაცა ვაწყენინე (მივქარე), რა იყო?.. მერე გავარჩიე:

"თქვენზე მითხრეს, რომ პოეტი ხართ... ისეთი, არა?.."

"ჰო, კი-მეთქი", - დავეთანხმე, მაგრამ ვფიქრობ "ისეთი" რაღას ნიშნავს-მეთქი, მაგრამ რომ მეკითხა... ინგლისურად ვეღარ მოვუყარე სიტყვებს თავი.

... მეკითხება, დიუმა როგორ მოგწონთ საერთოდო, და მოაყოლა რაღაცეები... ნახევარს ვერ ვიგებ... იმას კი მივხვდი, რომ ინგლისურს ესეც მაგრად ამტვრევს, ეჭიდება... ფრანგია, რა... ფრანგულის კი მე ბაიბურში არა ვარ... მიაწვა და მიაწვა - რემბო, მალარმე, ლოტრეამონი, არტო, ანრი დე რენიე, კოკატო და... მეც მივაწექი ერუდიციას და ჟან ჟენემდე მივედი... ჟან ჟენემ ისე ააღელვა, რომ სიტყვები ვეღარ მონახა და უცებ რუსული ფრაზაც შეაშველა... ბიჭოს!.. რუსული იცი-მეთქი?.. კიო, ოღონდ ცუდადო... გადავედით რუსულზე... ერთი სიტყვით, მაგარი მატრაკვეცობა გავახურეთ ანრიმიშოებით და სხვა ამისთანებით... თანაც ვხედავ, რამდენიც მე "ბალანჩინი" დავურტყი, იმან იმდენი შამპანური ჩაწრუპა... თანაც ვატყობ, მაგრამ ყელში ამომივიდა მთელი ფრანგული ლიტერატურა და უკვე გალაყებულ, შეღონებულ ტვინში ვეძებ, რაზე გადავერთო და სხვა იდეებიც იწყებენ გამოჩხრეკას... ამ დროს ვიღაც ქალებმა რაღაცეები დაუძახეს კარებიდან... ამან ხელი აუწია და წამოხტა... აქ მოხდა უცნაური რამე: როცა ეს ქალი თავის მოკლე დაქნევითა და ღიმილით, სწრაფი მოძრაობით კარებისაკენ გაქანდა (გაცურდა, გასხლტა, გასრიალდა), მე, სრულიად გაუგებრად და აუხსნელად, გაფიქრების გარეშე და ანგარიშმიუცემლად, ასევე ღიმილით და ზუსტად იმავე ტემპში, რატომღაც კუდში მივყევი... გეგონება, ზედ ვიყავი გამობმული და მან ეგრევე თან გამათრია... კარებთან ძლივს დავმუხრუჭდი და თითქოს თოკი ჩამეხსნა... ის რომ კარებში გადიოდა, კიდევ ერთხელ გავუღიმე და ხელიც დავუქნიე...

... რა იყო ეს?.. არავითარი გადარევა, ჭკუის დაბნელება ამ ქალისაგან არ მომსვლია... რატომ უნდა მომსვლოდა?.. ვერაფრით ვერა ვხარშავდი, რა მოხდა?.. რანაირად მოხდა, რომ ზედ გამობმულ თოჯინასავით თან წამათრია?.. როგორღაც ვგრძნობდი, რომ აქ გამორიცხული იყო რაიმე ფსიქიკური ზემოქმედება(?)... ეს უფრო რაღაც მექანიკურ ტრიუკსა ჰგავდა... კინეტიკური ზემოქმედება მანძილზე?.. რა ჯანდაბა იყო?.. რამდენიმე წამს კიდევ ვიდექი კარებთან და ბრიყვივით ვიღიმებოდი... ვეე!..

... მოვბრუნდი "ბალანჩინთან", ჩავუჯექი... ათასი ნაცნობი გამოჩნდა. ყველა აღგზნებულია (ანდა აშკარად სიაბანდობს, რომ სულაც არაა აღგზნებული), ყველა საშინლად მატრაკვეცობს (ანდა აშკარად, დემონსტრაციულად ისეთი უჭირავს, რომ "ვააბშჩე" არაფერი აინტერესებს და ყველაფერი ფეხებზე ჰკიდია)... აზრადაც არ მომსვლია, იმ ქალის ვინაობა გამეგო... აეგეთი "ტუპიაკი" ვარ!..

... მერე დამავიწყდა. რა ვიცი, რამდენი დრო გავიდა... მოვდივარ რა, და უცებ ვხედავ, "ბაბილონის გოდოლის", თუ რაღაც დიდი შუშის კარებიდან ვიღაც სწრაფად გამოვიდა... მოძრაობით ვიცანი, თორემ იმოდენა ბალახონი ეცვა (ზამთარი იყო) და იმოდენა ჩანთა ეჭირა, რომ არაფერი უჩანდა... "ეგ ის ქალი არაა-მეთქი?", - ის იყო, გავიფიქრე და... ბრაახ!.. იმისთანა ბრაგვანი მოვადინე... რა იყო?.. რას წამოვკარი ასე ფეხი?.. ფეხის თითები მტკივა... ვაჰ!.. ეს ქალი ზედ მადგას და მკაცრად, მკაცრი შეშფოთებით მეკითხება, აქცენტიანი რუსულით:

"რა მოგივიდათ?.. რამე ხომ არ მოიტეხეთ?!." - ჩანთა დადგა და ჩემ გვერდით ჩაცუცქდა. მიყურებს ყვითელი, გამჭოლი თვალებით... ისე იყურება, რომ მე მაგრად შემრცხვა და თავი დამნაშავედაც ვიგრძენი... რაღაც მოუხერხებლად წამოვიზლაზნე. ამან ხელი მტაცა და ისე მძლავრად მომქაჩა, რომ უცებ ცუდ ხასიათზე დავდექი...

"არაფერი, არაფერი-მეთქი!", - და ხელი გავაშვებინე, ვიტკეპნები... მერე აზრი მომივიდა: დავწვდი მის ჩანთას და მივაწოდე... კაი მძიმე იყო...

"წავედით!.. მანქანით მიგიყვანთ!.." - მკაცრად მეუბნება, მკლავში ხელი ისე ღონივრად მტაცა და გამქაჩა, რომ გავბრაზდი, მკლავი გავიქნიე, გავითავისუფლე და:

"არა, მე აქვე საქმე მაქვს-მეთქი!"

მერე, მანქანაში ჩამჯდარი, უცებ იღიმება და:

"რა კარგი შამპანური ჰქონდათ არა?.." - მეკითხება. მე მის გვერდით "ბალანჩინის" მეტი არაფერი დამილევია, მაგრამ ეგ არაფერი... "ჰო-მეთქი!", ვეუბნები. ის კიდევ რაღაც ქაღალდს მაწვდის მანქანის ფანჯრიდან და ერთ წუთს გავიფიქრე: "ამას შიგ ხომ არა აქვს?!.. ჰუმანიტარულ დახმარებაზე გადავიდა-მეთქი? დროზე გავარჩიე, სავიზიტო ბარათი იყო... გამოვართვი და ჯიბეში ჩავიტენე... წავლაყუნდი ვერის ბაღისკენ...

* * *

მერე ისევ როგორღაც დამავიწყდა... ერთხელაც მაგარ "პრიხოდში" ვარ და ტელევიზორს ვუყურებ... თVE-ე არხია... მე რა ვიცი, რა არი, ოღონდ ერთი ქალი მოძრაობს მაგრად... ნაღდი პანტერაა რა, ოღონდ რატომღაც ძალიან დიდფარფლებიანი შლაპა ახურავს თავზე... გუნებაში ეს შლაპა მოვხადე და ის ტიპი გამახსენდა ყვითელთვალებიანი... მაგისი სავიზიტოც ხომ სადღაც აქ გდია, ვითომ რატომაც არ უნდა დავურეკო-მეთქი... ბინის ნომერზე დავურეკე... ხელად მიცნო და საქმიანი ტონით მეკითხება: სად ცხოვრობო?.. მერე: თუ ძალიან "ბაზარნი" სიტუაცია არაა შენთან და შენს გარშემო, მოვალო... ვაჰ?". მე სერიკას ეზოში გდებას ხომ ვერ ავუკრძალავ, მაგრამ ჯანდაბას!.. ... ჭაჭანება არაა-მეთქი, ვეუბნები... დაკიდა... გავედი და კარები შეღებული დავტოვე, თან გული მისკდება, ვინმე არ შემოეხეტოს-მეთქი...

... მოვიდა... შემოვიდა, კარი მიაჯახუნა და "პირგამეხებული" მეუბნება: ეგაა, არავინააო?.. ეზოში მთელი მიტინგია და არც ეგ გითქვამს, რომ კიბეები ეზოდან ამოდისო... რა უნდა ვთქვა?.. ვდგავარ სულელის პოზაში... "წეღან არავინ იყო-მეთქი", ვბურტყუნებ სრულიად არადამაჯერებლად... პლაშჩი გაიხადა, მიაგდო და საქმიანად მიიარ-მოიარა ჩემი ბუნაგი... კომენტარები არ გაუკეთებია... დასალევი მომთხოვა... მე ვუთხარი, ერთი საწამლავი არაყი მაქვს, "საშა"-მეთქი... ბუხართან დავსხედით და თითო ჩავყლაპეთ... ვუყურებთ ერთმანეთს იდიოტებივით... აზრზე არა ვარ, რაზე დაველაპარაკო, პედარასტი და "უბიიცა" ჟან ჟენეს შემოქმედების განხილვის აღარავითარი ხოში აღარა მაქვს... მიყურა, მიყურა, უცებ გაიცინა, წამოვარდა და ამბობს:

"აბა, წავედი!.. გუნებაზე რომ იქნები, დამირეკე და თუ მეც ხასიათზე ვიქნები, შევხვდეთო"...

უცებ გავბრაზდი, ჩემს თავზედაც და საერთოდ... მეც წამოვვარდი და ხელი ვტაცე. გაიქაჩა და მეც გამოვქაჩე... დავიწყეთ იდიოტური ჭიდაობა, ჩუმად... ორივე გავმხეცდით... წავიქეცით სავარძელზე, მერე იატაკზე გადმოვცვივდით... და დაიწყო!.. ვჭიდაობთ, თან ერთმანეთს რაღაცეებსა ვხდით... ომია, რა!.. ვხედავ, ეს ქალი, რასაც უნდა იმას მიშვება, როგორც თვითონ უნდა, სულ ისე გამოდის... მხმარობს რა!.. ვაჰ!.. მეც მომინდა, რომ პირიქით ჩემი გავაკეთო, როგორც მე მინდა და როგორც მე წამომივლის... გადავედი იერიშზე... ჰოდა, გაჩაღდა ნამდვილი ომი... ეხლა ბოდიში და, დაწვრილებით პორნოგრაფიას არ მოვყვები... არ მიყვარს მოყოლა... ერთი სიტყვით, ის კი უნდა ითქვას, რომ საბოლოო ჯამში ძალიანაც გამოვიდა... შემდეგშიაც სულ ძალიან კარგად გამოდიოდა... მაგრამ თან ყოველთვის რაღაც გაღიზიანებული ვრჩები ხოლმე და სულ ახალ შეტაკებებზე ვფიქრობ...

... მაგრამ, აი, იმ დღეს მოვიდა ირინა და ეგეთი ამბავი გამოვიდა...

* * *

... სამი დღის შემდეგ დამირეკა და ისე, მკაცრად, "ვაჟნი" ხმით მეუბნება: "მოდი ტაგოს ბარში-ო!"... გავედი... რომ დამინახა, "ვა-ჰა-ჰა-ჰა!" - მოკვდა სიცილით... თან ორ "ფიფა" დაქალთან ერთადაა. ესენიც მიყურებენ წარბებაწეულები და ძალიან იღიმებიან... "ხაში ჭამე-ო?" - მეკითხება და - "ვა-ჰა-ჰა-ჰა!.." - კვდება სიცილით. "კარგი იყო?.." - ისევ მეკითხება და ისევ კვდება სიცილით... მე ჩუმად ვჯდები. ტაგო არაყს მისხამს და შიგ ყინულებსა და ლიმონის ნაჭრებს ჰყრის... ვურტყამ...

* * *

... ერთი სიტყვით, გავაგრძელეთ... მაგრამ...


ბმული - http://georgian-press.net/index.php?m=28&y=2002&art=10392
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ვაჟა გიგაშვილი   Thu Feb 25, 2016 4:48 pm

,,ბალიაური’’ (პროდიუსერი - შპს „სტუდია - 99" დირექტორი - კარინე სარდლიშვილი, სცენარის ავტორები - ვაჟა გიგაშვილი, დავით ჯანელიძე)


ქართველი გმირები - თომა ბალიაურის ისტორია


თომა ბალიაური 1934 წლის იანვარში ს. ამღაში სტუმრად მყოფი ტახტზე წამოწოლილი ფანჯრიდან მიპარვით მოკლეს. ამ ამბის გაგების შემდეგ ლენინგრადში სასწავლებლად მყოფი, თომას ბიძაშვილი, ლადო ბალიაური (ნათლა ბალიაურის ძმა) დაბრუნდა და სისხლი აიღო.
ეს წერილი თომას ბოთლში ჩადებული სახლის კედელში ჩაუშენებია და დაუბარებია - ჩემი გარდაცვალების შემდეგ, როცა შესაფერისი დრო დადგება, მაშინ გაიხსნასო.




„დავიბადე 1896 წ. სოფ. ახიელში. ვსწავლობდი 1913 წ. ვლადიკავკავში, გიმნაზიაში, საიდანაც დამითხოვეს უხეირო ყოფაქცევის წყალობით, რასაკვირველია, მაშინდელი რუსოფილი მასწავლებლების შეხედულებით. თუმცა ჩემს წარსული წლების სიცელქეს დღესაც გაოცებაში მოჰყავს ნაცნობები. მოუსვენარი ხასიათი დამყვა ბოლომდის.

გიმნაზიიდან დათხოვნილი ვცხოვრობდი ალვანში, ოჯახში. 1914 წ. გამიცნო მარჩევსკიმ, რომელმაც შვილად ამიყვანა და გამგზავნა გორში. აქ ვცხოვრობდი პოეტ ია ეკალაძესთან. პირველის და მეორეს გაცნობამ აღმიძრეს და გააღვიძეს ჩემში ეროვნული ძარღვი, რის შემდეგ გავხდი უკიდურესი პატრიოტი და ყოველი ჩემი მოქმედება იყო დაკავშირებული სამშობლოს კეთილდღეობასთან, რასაც ბოლომდე შევსწირე ჩემი თავი. შესაძლებელია ეს თვალსაჩინოდ განვავითარე და ფართე მოქმედებისთვის არ მექნა გასაქანი.

თფილისში რუსოფილ პაპეჩიტელმა არ მომცა ნება გამოცდების ჩაბარების. დავბრუნდი თიანეთში. ვცხოვრობდი მარჩევსკისთან, საიდანაც 1914_15 წწ. ვიყავ მოხალისედ ოსმალის ფრონტზე პირველ თფილისის ქართულ დრუჟინაში (დ.ჯანდიერი მეთაურობდა). ავადმყოფობის წყალობით გავთავისუფლდი. ჩამოვედი მშობლებთან. გარდავიტანე მძიმე ავადმყოფობა(პლევრიტი). ვიწექი 6 თვე. გამორჩენის შემდეგ ვმსახურობდი ენისელში (სამომხმარებლო ამხანაგობაში), შემდეგში ყვარელში საქმის მწარმოებლად. აქედან ვაჭრობის მინით წავედი რუსეთში. ვაჭრობის მიზნები ჩაიფუშა. შეველ სამსახურში, ადმინისტრაციაში დონის ოლქში, სადაც მომისწრო რუსეთის რევოლუციამ. ბოლშევიკების დაჭერის შემდეგ გადმოველ ეკატერინოსლავში, გუბერნიის კომისიაში კესელის განკარგულებაში, სადაც მყვანდა ჩეჩნების და თერგის ოლქის ქისტების შემადგენლობით რაზმი, მიმართული ქალაქის სიმშვიდის დასაცავად, განსაკუთრებით ბოლშევიკების წინააღმდეგ, რომელთათვისაც საშინელებად გარდავიქეც.

გადატრიალების შემდეგ, მიუხედავად იმისა, რომ ჩემს სახლს დაჰკრეს ორმოცმა წითელარმიელმა ობისკი, მეძებდნენ დასახვრეტად, გაუსხლტი ხელიდან და ჩამოველ ს. ჟერებეცში. აქ შევაფარე თავი მდიდარ ებრაელს ზასლავსკის. ვცხოვრობდი სხვის გვარზე. გამოსვლა ვერ მოვახერხე, რადგანაც რუსეთი გახვეული იყო სამოქალაქო ომში. წამოსულ ამხანაგებს მოასწრეს და დახვრიტეს როსტოვში.

ჟერებეცში ბოლშევიკების შემოსვლის შემდეგ ღამე გამოველ და რკინის გზით გამოვსწიე საქართველოსკენ. დავტოვე მტირალი უკრაინელი ქალი ლიზა, რომელსაც ვუყვარდი და მიყვარდა გაგიჟებით. დამაპატიმრეს ქისტ აბდულრახმან ბადხიევთან ერთად. გამძარცვეს. გამოარკვიეს ვინაობა და დასახვრეტად გამზადებულნი გამოვიქეცით. გავჩერდით კერჩში. გვიშველა ყალბმა ბოლშევიკურმა მოწმობებმა. ჩამოველ თფილისში. შეველ მოხალისედ ფურჩელაძის რაზმში. ვიყავ ოსების წინააღმდეგ. დავინიშნე ხევსურეთში და ფშავში კომისრად. შემდეგ შეველ მოხალისედ ლეო კერესელიძის რაზმში. ვიყავ სომხების წინააღმდეგ შულავერში; ვმსახურობდი ბორჩალოს მაზრაში რაიონის კომისრად. გადმოველ თფილისში სისხლის სამმართველოს ინსტრუკტორად და ამავე დროს ვიყავ მივლინებული ოსმალურ მისიასთან. ბოლშევიზაციის შემდეგ გავიქეცი ბათუმისკენ. გზაში გავაცილე საქართველოს სიმდიდრე... ბათუმიდან დავბრუნდი გრემში. დამშვიდების შემდეგ შეველ ისევ სისხლის სამმართველოში. ვიღებდი მონაწილეობას არალეგალურ მუშაობაში. გამიგეს. დაპატიმრებამდე რვა კაცით შეიარაღებული 1921 წ. ბზობა ღამეს გამოველით თფილისიდან ერწოს მიმართულებით. ერწოში დავყავი ერთი თვე. ამხანაგებს გული გაუტყდა და რაზმი ჩაიშალა. გადმოველით მე და სულხანიშვილი აწყურში. გავიგეთ ჩოლოყაშვილის გასვლა, შეუერთდით ალვანის თავში. ვიღებდი მხურვალე მონაწილეობას ხევსურეთის აჯანყებაში 1924 წ. ვხელმძღვანელობდი მოხევეებს. აჯანყების ჩაქრობის შემდეგ ხევსურეთმა მოსთხოვა ჩემთვის პატიება. გზა აღარსაით იყო, ან თვითმკვლელობა, ან შერიგება. მთელმა კომისართა კრებამ აღუთქვა პატიება. ჩაველ. მოვტყუვდი. მიპირებდნენ დახვრეტას. მეორე დღესვე გამოველ თფილისიდან. აღარ ჩავსულვარ.

ამავე წელს ხანჯლით მოვკალ ჩიქოვანი ასის ხეობაში, რომელიც იყო მთავრობისგან გამოგზავნილი ხევსურეთის დასამორჩილებლად და ბოლშევიკური მოძრაობის გასაღვივებლად. ისევ გაველ. მთავრობა შეშფოთდა. შემომითვალეს არ გავსულიყავ. ჩავრჩი არხოტში. მდევნიდნენ ყოველ მხრივ, ვერ ჩამიგდეს ხელად. ბოლო რითი დამთავრდა არ ვიცი. ვსწერ 1930 წლის მაისის 30.

მადლობელი ვარ არხოტის, განსაკუთრებით ლელასი, რომელმაც შემინახა როგორც შვილი. თუ მოვკვდი, ვერ ვეღირსე საქართველოს განთავისუფლებას, ამის შემხვედრმა მომიგონოს, რომ იყო ვიღაც დევნილი და სამშობლოს კეთილდღეობას შესწირა თავი. ჩემი სალამი ჩოლოყაშვილს, რომლის, როგორც ბელადის სახელისათვის არ შემირცხვენია და არ დამიყრია იარაღი და არც დავყრი იარაღს სიკვდილამდის.
იყავ ძლიერი ქართველო ერო, მომავალი შენია. სამუდამო ხსოვნა ქართველ მებრძოლთა.

თომა ბალიაური
დაბადებიდან 33 წ.
სოფ. ახიელი“.

Arrow
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ვაჟა გიგაშვილი   Mon Oct 17, 2016 3:01 pm



წიგნის დასახელება - „მოთხრობები პოეტზე, რომელიც იშვიათად წერდა ლექსებს“
ავტორი - ვაჟა გიგაშვილი
კატეგორია - თანამედროვე ქართული პროზა
რედაქტორი - ირმა ჩინჩალაძე
გამომცემლობა – ინტელექტი
ISBN 978-9941-466-67-0
ყდა - რბილი
გვერდების რაოდენობა - 220
ფორმატი - 12.5x19
გამოცემის წელი – 2016
ფასი - 12 ლ.

ანოტაცია:
„დღეს, როცა კომფორტი და წარმატებულობა მთავარ ღირებებულებად იქცა, მკითხველს ვურჩევდი, დათმოს „თბილი ლოგინი“ და ვაჟა გიგაშვილს გაჰყვეს „ცივ ღამეში“, რომელიც, მწერლის უნიკალური ხატვის წყალობით, აწკრიალებს დაღლილ და გათხვრილ სულიერებას, როცა თითქოსდა უცხო რეალობა შენს წარმოსახვაში კი არა, არამედ ჭეშმარიტ რეალობაში შებიჯების შანსს გაძლევს, სადაც ხევსურეთისა და თუშეთის მთები, პამირისა და ტიან-შანის მთებს ეხმიანებიან, სადაც „ნადირობა ჩონ-ტაშში“ თამამად ეტოლება ტურგენევისა და ჰემინგუეის მონადირულ თხრობას, როცა თბილისური მიეთმოეთი ბუნების იდუმალების მინდიასებურ ამოცნობას ენაცვლება, სადაც სისასტიკე და სისხლი ცალთვალა ბებიის ცრემლით ირეცხება. და რაც აქამდე ვთქვი, მხოლოდ დეტალია იმ უზადო „რაღაცის“, რასაც ვაჟა გიგაშვილის სამყარო ჰქვია, თორემ „მაგრობისთვის“ ერთი პატარა შედევრიც იკმარებდა, გურამ რჩეულიშვილზე დაწერილი მოთხრობა, სადაც ძმაკაცის სიკვდილის არმიღება და მისი დაბრუნების მოლოდინი ასე შეგაყვარებს ვაჟა გიგაშვილის მწერლობას!“ (ლაშა თაბუკაშვილის წინასიტყვაობიდან)



ბმული -- http://www.intelekti.ge/book_ge.php?id=533

Arrow
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: ვაჟა გიგაშვილი   Today at 8:41 am

Back to top Go down
 
ვაჟა გიგაშვილი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის-
Jump to: