არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანისიმღერიდან სიტყვამდე. * მიხო მოსულიშვილიჰელესა (კინორომანი). * თამარ ლომიძეზღვარი (ლექსები).
* ბელა ჩეკურიშვილიშეკითხვად სიზიფეს (ლექსები) * ხათუნა ცხადაძე (მთარგმნელი) უმბერტო ეკო „ფუკოს ქანქარა“
* ლაშა ბუღაძენავიგატორი (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - „ბუზთა ბატონი“ (რომანი) * ზაზა თვარაძესიტყვები (რომანი).
* მიხეილ ანთაძესაიდუმლოებით მოცული უ.შ, სინქრონისტულობის პრინციპი. *
* რადიარდ კიპლინგი - აი ასეთი ამბები (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძევახტანგური (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილიდიდი ძუ დათვი (რომანი). * ნინო ნადირაძეVIA SOLIS (ლექსები). * მარიამ ხუცურაულისანათა (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling).
* ბესიკ ხარანაულიმთავარი გამთამაშებელი. * მიხო მოსულიშვილისულის მდინარე (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილიფრთები და ხელები (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძეომში, როგორც ომში * ზაალ სამადაშვილი – ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე * ირაკლი ლომოური – ავტონეკროლოგი
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * ქართული პიესა 2012 (ექვსი პიესა).
* თამრი ფხაკაძე – ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – დიალოგი წყვდიადში
* გიორგი კაკაბაძენიკო ფიროსმანი (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – ვაჟა-ფშაველა (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : 1, 2, 3  Next
AuthorMessage
Guest
Guest



PostSubject: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Tue Aug 04, 2009 1:41 pm

მარიამ წიკლაურის, იგივე ბაოს წინადადებითა და რედაქტორ ირაკლი ჯავახაძის მხარდაჭერით სადისკუსიოდ წარმოგიდგენთ ”ლიტერატურული გაზეთის” მეხუთე ნომერში დაბეჭდილ ივანე ამირხანაშვილის წერილს ჩვენი პოეზიის შესახებ.



ივანე ამირხანაშვილი

არა ჰქმნა თავისა შენისაგან ლექსი


არსებობს დუმილი, რომელიც ხმაურზე მეტია და არსებობს ხმაური, რომელიც დუმილზე მეტი არ არის.
დღეს რომ ხმაურია ქართულ პოეზიაში, დუმილზე მეტი ვერ არის.
ასეთი პარადოქსებით ან ერთობიან, ან რაღაცას მალავენ. მე ვმალავ.
რას ვმალავ? – სნობისტურ აზრებს. სნობიზმი ხომ მარტო მოდის აყოლა და კარგი ტონის წესების დაცვა არ არის.
კარგა ხანია ლიტერატურა სოციალური ინსტიტუტი აღარ არის. საზოგადოებამ დაივიწყა მწერალი და, კაცმა რომ თქვას, მწერალმაც დაივიწყა საზოგადოება. შედეგად მივიღეთ ის, რომ დაიკარგა პათოსი, რაც ქმნიდა ლიტერატურული შემოქმედების ღირებულებით ფორმას, სახეს, რანგს.
ლიტერატურა ჩაიკარგა არითმიული, ნერვული დროის ნამსხვრევებში.
ლექსი გულიდან კი არა, თავიდან იწერება, თავიდან იბადება, როგორც ბრძენი ათენა-პალადა.
არა ჰქმნა თავისა შენისაგან ლექსი....
ვის ესმის შეგონება, ანდა ძველი მოტივი: "მე არ ვწერ ლექსებს..."
ლექსს კი აღარ წერენ, არამედ აკეთებენ, მეტიც, აწყობენ – ტრადიციონალისტებიც და ფორმალისტებიც, რეალისტებიც და ირრეალისტებიც, აბსტრაქციონისტებიც და კონკრეტისტებიც.
ჟურნალ "კრიტიკაში" ვწერდი, ახლაც გავიმეორებ.
პოეტურ მუზას სძინავს. იმდენი ლექსი, დღეს რომ იწერება, არასოდეს დაწერილა, მაგრამ ფაქტია, პოეზიას სძინავს.
ლექსები, რასაც ვკითხულობთ, არის მეტრულად ორგანიზებული მეტყველება, მაგრამ არ არის პოეზია; თანამედროვე ლექსში სიზმარეული დაღლილობა უფრო იგრძნობა, ვიდრე ცოცხალი შთაგონება.
რჩება ისეთი შთაბეჭდილება, რომ პოეტები აკეთებენ იმას, რაც ყველაზე ცუდად იციან.
ხელოსანი ბევრია, ხელოვანი ცოტა.
ამიტომ ლექსებზე წერა ისევე უხერხულია, როგორც საუბარი მძინარე ადამიანთან.
მიუხედავად ამისა, ვწერ, ესე იგი, ვარსებობ, კრიზისულ სიტუაციაში ვაფიქსირებ მონაწილეობას ძილის მისტიკაში, სადაც ჩემი სიზმრებიც თამაშდება მოსალოდნელ გამოღვიძებამდე.
იქ, სადაც პოეზიას სძინავს, მკითხველი, გინდა არ გინდა, სნობისტი ხდები, ზემოდან უწყებ ყურებას სიტუაციას, როცა ერთნი წერენ თავისთვის – გულის დარდს გამოხატავენ, მეორენი სხვისთვის – დროს გამოხატავენ, მაგრამ ლექსისთვის არავინ წერს.
დიდი ხანია, ქართული ლექსი თავისი თავის დუბლირებას ეწევა, თავს იტყუებს, მხატვრულობის სიმულაციებით ერთობა, ფაქტიურად, ეს არის რეპროდუქციული მანქანა, რომელიც შეუჩერებლად აწარმოებს ავტომატიზებულ ასლებს.

(გაგრძელება ქვემოთ)


Last edited by ბობო on Tue Aug 04, 2009 2:01 pm; edited 3 times in total
Back to top Go down
Guest
Guest



PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Tue Aug 04, 2009 1:43 pm

ივანე ამირხანაშვილი

არა ჰქმნა თავისა შენისაგან ლექსი


(გაგრძელება)

ქრება არასახისმეტყველებითი ანუ აზრის პოეზია, ტროპების სიჭარბე ახრჩობს ლექსს.
გონება აღარ მიიჩნევა პოეზიის აუცილებელ თვისებად.
კაცმა რომ თქვას, რა არის პოეზიის მიზანი? – ხელმეორედ აღმოაჩინოს საგანი, რომელსაც ყველა ხედავს. მაგრამ საქმეც ის არის, რომ პოეზიამ დაკარგა საგანი, მგრძნობელობითი ველი, ლექსი ვეღარ ახდენს იდეის აქტივიზაციას მგრძნობელობითი ხატების მეშვეობით.
შთაგონებით მოსული იდეა ქაღალდზე გადასვლას ვერ ასწრებს, ნათურასავით გადაიწვება.
თანამედროვე ქართული პოეზიაც ეს არის – ერთ დროს კაშკაშა ნათურის გადამწვარი ვოლფრამი.
უიდეობის შედეგია მოჭარბებული ზედმეტობანი: ეგოცენტრიზმი, ავტობიოგრაფიზმი, წარმავლობის მოტივები, პანეგირიკი, ეპიგრამა, ჰეროიზმი, პუბლიცისტური პათოსი, ჟურნალიზმი.
არ ჩანს სულის შიგნითა მხარე, კოსმოსი, სადაც ნამდვილად ვართ და ვიქნებით მომავალშიც.
ვინ არის დღეს პოეტი? – ეგოისტურ ფანტომებად დანაწევრებული "მე”, რომელიც საკმაოდ თვითკმარი მოცემულობაა თავის სიცარიელეში.
ჩვენ ჯერ კიდევ ვერ შეგვიდგამს ფეხი მსოფლხედვის მოდელირების რეგრესულ გზაზე, რომელიც დასავლურმა ლექსმა ღიად და ალალად განვლო. იქ ჯერ ბუნება პოეტის გარეთ იდგა (გოეთე), მეოცე საუკუნის დასაწყისში პოეტმა ბუნება თავის თავში შემოიყვანა (რილკე), მეოცის ბოლოს კი ნაწილ-ნაწილ გამოაქვს თავისი თავი ამ მთლიანობიდან (ჯონ ეშბერი).
მეოცე საუკუნის დასავლური პოეზია ყველანაირად ეცადა, გაეუქმებინა პოეტური ხატის ორმაგი მნიშვნელობა და დაეტოვებინა ერთი მნიშვნელობა, საგანში გამოხატული ის ერთადერთი აზრი, რაც რეალობასთან აკავშირებს ამ საგანს. ეს იმას ნიშნავს, რომ პოეტმა უარი თქვა მეტაფორაზე და ინტელექტუალური გამონათების იმედად დარჩა. ლექსში სააზროვნო შინაარსი შეიჭრა. სიტყვების მუსიკა აზრის რიტმმა შეცვალა. დაიწყო ემოციის ინტელექტუალიზაცია.
პოეტებმა თავი ანებეს მარცვლებისა და რითმების თვლას. ლექსი გახდა პროზა, რომელსაც აპოეტურებს მოულოდნელი, პარადოქსული აზრი, აზრობრივმა პარადოქსმა პოეტური ხატისა და მეტაფორის ადგილი დაიკავა. ლექსის ნაცვლად მივიღეთ "ტექსტი" - თანამედროვე ინფორმაციული აფეთქების ტრავმული შედეგი.
როგორც სამეცნიერო დაკვირვებები ცხადყოფს, ადამიანს უჭირს ინფორმაციული ნაკადის აღქმა, რის შედეგადაც სამყაროს მიმართ მისი მგრძნობიარობა ჩლუნგდება; იგი გულგრილად უყურებს დისპლეის ეკრანზე მქროლავ ნიშანთა კალეიდოსკოპს და არ ცდილობს ჩასწვდეს ნიშანთა მნიშვნელობას, საგანთა სიღრმეს.

(გაგრძელება ქვემოთ)


Last edited by ბობო on Tue Aug 04, 2009 1:52 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
Guest
Guest



PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Tue Aug 04, 2009 1:45 pm

ივანე ამირხანაშვილი

არა ჰქმნა თავისა შენისაგან ლექსი


(გაგრძელება)

აღქმის გამარტივებული მექანიზმი გემოვნების ზოგად სტანდარტს აყალიბებს. ყველაზე მასობრივი მკითხველი ჰყავს ”მატერიალურ” სიტყვათწყობებს ფილოსოფიური ან ნოველური ფინალით, სიტყვებისა და ალოგიზმის არლეკინურ თამაშს. ქრება ანტიმატერია ანუ მეტაფიზიკა, რაც ყველა დროში კრიზისისგან იცავდა ლექსს.
ბოლო ათწლეულების განმავლობაში პოეზიის საზღვრები ყოველთვის არათანაბრად იყო ჩვენ მიერ გააზრებული, პოეტს უშურველად ვუთმობდით დროს, მისი იყო საუკუნეც, ეპოქაც, მარადისობაც, მაგრამ არ ჰქონდა სივრცე, - საქართველოს გარეთ ვერ გადიოდა.
გარღვევის მცდელობა "დაფიქსირდა” გასული საუკუნის 90-იან წლებში, როცა ახალგაზრდა ავანგარდისტებმა დაიწყეს კონცეპტუალიზმის გადმონერგვა დასავლური პოეზიიდან, მაგრამ ახალი ნერგი ვერ ახარეს, რითაც კიდევ ერთხელ დავრწმუნდით, რომ ავანგარდისტს აქვს გაბედულება, მაგრამ არ აქვს შესაძლებლობა.
თანამედროვე ავანგარდისტებს მემკვიდრეობით ერგოთ მეოცე საუკუნის დასაწყისში განცდილი მარცხი.
თავისუფლად შეიძლება ლიტერატურაში ჯგუფურად მოხვიდე, რომელიმე მიმდინარეობას მოჰყვე და ძალიანაც პოპულარული გახდე, მაგრამ საკუთარ მონეტას მაინც ვერ მოჭრი, ვერ შექმნი იმას, რაც გინდა რომ შენი იყოს, ვერ იქნები ინდივიდუალური, ვინაიდან კოლექტიური ინდივიდუალობა სხვა არაფერია, თუ არა მოდა, რომელსაც საზოგადოებრივი გემოვნების კარიკატურას უწოდებენ.
გემოვნების დეფიციტი – კრიზისის ნიშანი!
დღეს პოეტები სხვისი ენით წერენ, ანუ წერენ ერთმანეთის ენით.
ვინც საკუთარი ენით წერს, ის უარყოფილია და მისი ლექსები კონსერვირდება დროში როგორც წიაღისეული, რომელსაც მომავალში აღმოაჩენენ ან არ აღმოაჩენენ.
დრო აზარტული მოთამაშეა, დავიწყების ზღვარზე ათამაშებს პოეტებს, თუმცა თვითონ არაფერი ავიწყდება.
უახლესი ქართული პოეზია იყოფა ორ პერიოდად: გალაკტიონის დროს და გალაკტიონის შემდეგ.
გალაკტიონის შემდგომი პოეზია ძირითადად გალაკტიონის ლექსზეა კლონირებული, თუმცა ყოველთვის იყო გავლენის დაძლევის მცდელობები. პოეტიკური საშუალებების განახლების პრეტენზიით მოდის ყველა ნაკადი: პატრიოტული (ანა კალანდაძე, მუხრან მაჭავარიანი, მურმან ლებანიძე), ეგზისტენციური (ოთარ ჭილაძე), ირონიულ-პაროდიული (ტარიელ ჭანტურია, ვახტანგ ჯავახაძე), მითოლოგიური (შოთა ნიშნიანიძე), კლასიკურ-ტრადიციული (არჩილ სულაკაური, ჯანსუღ ჩარკვიანი, რეზო ამაშუკელი, თამაზ ჭილაძე, ემზარ კვიტაიშვილი, გივი გეგეჭკორი, ზაურ ბოლქვაძე, იზა ორჯონიკიძე); სიახლის ნიშნად გვევლინება გრძნობათა ახლებური დისციპლინა და მეტაფორის რაციონალიზაცია.
ძიების პროცესი გააღრმავა კონვენციურ-ვერლიბრისტული დაპირისპირების ტალღამ (ბესიკ ხარანაული, მამუკა წიკლაური, ლია სტურუა, ჯარჯი ფხოველი) და ტრადიციული ლექსის მუსიკისა და ვერლიბრისტული ინტელექტუალიზმის შერწმის მცდელობამ (გივი ალხაზიშვილი, გენო კალანდია, ვახტანგ ხარჩილავა). ამას გარდა გამოიკვეთა კიდევ რამდენიმე მიმართულება: მეტაფორიზმი (თამაზ ბაძაღუა, ბათუ დანელია, გიგი სულაკაური, ომარ თურმანაული), სოციალური შიფრი (რენე კალანდია), ნეოაკადემიზმი (მანანა ჩიტიშვილი, დათო მაღრაძე, ლალი გულისაშვილი, ნინო დარბაისელი, ანდრო ბუაჩიძე), ფოლკლორული მოდულაციები (კობა არაბული, ეთერ თათარაიძე, ელა გოჩიაშვილი, ბაღათერ არაბული).

(გაგრძელება ქვემოთ)


Last edited by ბობო on Tue Aug 04, 2009 1:54 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
Guest
Guest



PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Tue Aug 04, 2009 1:46 pm

ივანე ამირხანაშვილი

არა ჰქმნა თავისა შენისაგან ლექსი


(გაგრძელება)

ბოლო ათი-თხუთმეტი წელიწადი კლასიკური კრიზისის პერიოდია მთელი თავისი ჯიუტი ძიებებითა და თამამი დამარცხებებით. ექსპერიმენტატორობა და ნოვატორობა იმიტაციების ველს არ გასცდენია. გაურკვეველი ზავით დაამთავრა ბლიც-კრიგი დროსთან ულტრაავანგარდისტულმა ნაკადმა (დავით ჩიხლაძე, ზურაბ რთველიაშვილი, შოთა იათაშვილი, დათო ბარბაქაძე).
გალაკტიონის მიერ დაკანონებული ფორმისმიერი წესრიგი ვერლიბრმა ოდნავ შეარყია. სამოცდაათიანი წლების "ჰარმონიულ” უძრაობაში თავისუფალი ლექსი შემოიჭრა როგორც გამოწვევა, როგორც კონფორმისტული აზროვნების დესტრუქციის საშუალება. ეგრეთ წოდებული გარდაქმნის შემდეგ, როცა აშკარა გახდა ეროვნული განხეთქილების საშიშროება, ლექსმა ისევ ფორმალურ ჰარმონიას მოუხმო და "დესტრუქციულმა" ვერლიბრმა უკანა პლანზე გადაინაცვლა. კონვენციური ლექსის სამოქალაქო პათეტიკამ კიდევ უფრო დააჩქარა ესთეტიზმის კრიზისი.
რას წარმოადგენს თანამედროვე ქართული ლექსი? ეს არის კარგად აწყობილი აპარატი, რომლის მექანიზმები არ მოძრაობენ.
კრიზისული სიტუაციის ნიშანია მიმბაძველობის სულისკვეთება, რომელიც კიდევ ერთხელ ადასტურებს ძველ ჭეშმარიტებას: მიბაძვით შეიძლება გენიოსს დაემსგავსო, მიბაძვით შეიძლება გენიალური ლექსი "გააკეთო", მაგრამ ეს აქცია თუთიყუშის ეფექტზე შორს არ წავა.
პოეტს, მისი მეტყველების სტიქიას, სტილისტიკას, ფორმის ქმნადობის შინაგან წესს მიმბაძველობა ან გავლენა კი არა, სულისა და სიტყვის ერთიანობა აყალიბებს. პოეზია არ არსებობს პიროვნების გარეშე. როგორი პოსტსტრუქტურალისტური საშლელითაც არ უნდა წაშალო ავტორი ლექსიდან, ის მაინც არსებობს და მისი ფაქტორი გადამწყვეტია.
პიროვნება ქმნის შემოქმედებას და არა შემოქმედება – პიროვნებას.
საერთო კულტურულ გარემოსაც ერთეულები ქმნიან.
ყოველთვის გვგონია, რომ პოეზიაში ახალი არაფერი მოხდება, თუ ჯერ კულტურაში არ მოხდა რაღაც განსაკუთრებული, მაგრამ საუკეთესო გამონაკლისები ცხადყოფს ამ თვალსაზრისის უსაფუძვლობას. მაგალითად, რა კულტურული ბუმი უძღოდა დავით გურამიშვილის, ნიკოლოზ ბარათაშვილის ან გალაკტიონის გამოჩენას? არანაირი. თითოეულმა მათგანმა თვითონ შექმნა ახალი კულტურა; ყოველგვარი ჯგუფობრიობის, დეკლარაციებისა და მანიფესტების გარეშე ჩამოაყალიბეს ახალი პოეტური მიმართულებანი.
პოეზიის ბედს ჯგუფები და დეკლარაციები კი არა, პიროვნებები წყვეტენ.
საით უნდა წავიდეს ქართული ლექსი? რა თქმა უნდა, საკუთარი ძირებისაკენ, დასავლეთისკენ, იქით, საითაც ყოველთვის მიდიოდა. დასავლური გზა არის პირდაპირი პერსპექტივა იმ ადგილისკენ, სადაც შეგიძლია შენი თავი აღმოაჩინო, მიაგნო ახალ ხედვას, იპოვო ახალი საშუალებები, განაახლო ენა, ააგო პოეტური მეტყველების ახალი სისტემა.
ეს, რაც შეეხება იდეას.
რეალობა კი ის არის, რომ თანამედროვე ქართული ლექსი ყოფიერებას არ აღიარებს. ყოფიერება კი არცთუ სახარბიელოა, ენა აუჯანყდა პოეზიას, თანამედროვე სალექსო ენა პოეზიას აღარ ეკუთვნის. პოლ ელუარს რომ დავესესხოთ, პოეზია კვდება იმით, რომ არ კვდება....
არ კვდება დაბადებამდე, ახლის დაბადებამდე.
გალაკტიონს აქვს ერთი ასეთი მოგონება. 1912 წელია. ქუთაისში იმართება პოეზიის საღამო, რომელსაც ესწრება "მეფე პოეტი" აკაკი წერეთელი. ხდება ისე, რომ აკაკის შემდეგ ლექსს ჭაბუკი გალაკტიონი კითხულობს. გალაკტიონი ძალიან ღელავს, აშკარად გრძნობს აკაკის დაჟინებულ მზერას და თავგზა ებნევა, ცივი ოფლი ასხამს. გაუბედავად, ხმის კანკალით იწყებს და მალევე ჩერდება. ლექსი ავიწყდება.
"ბედად რითმზე, რომელზედაც გავჩერდი, მომაგონდა სრულიად ახალი რითმა, - წერს გალაკტიონი, - ექსპრომტად, ავადმყოფური თავგანწირვით ვქმნიდი ახალ სიტყვებს, ახალ აზრებს.... ცდა საუკეთესოდ დაგვირგვინდა. არც ერთს დამსწრეს არ შეუტყვია და არ უგრძვნია ჩემი კრიტიკული მდგომარეობა".
იმ დროს გალაკტიონი ჯერ კიდევ აკაკის ბაძავდა და ალბათ ესეც იყო მისი დაბნეულობის მიზეზი, მაგრამ საყურადღებო უფრო ის არის, რომ აქ ვხედავთ თაობათა დაპირისპირების დრამას, რომე¬ლიც სიმბოლურად განახლების, ახალი ლიტერატურული ეტაპის დასაბამს მიგვანიშნებს.

(გაგრძელება ქვემოთ)


Last edited by ბობო on Tue Aug 04, 2009 1:56 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
Guest
Guest



PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Tue Aug 04, 2009 1:49 pm

ივანე ამირხანაშვილი

არა ჰქმნა თავისა შენისაგან ლექსი


(გაგრძელება)

აკაკის ლექსს უკვე ამოწურული ჰქონდა თავისი შესაძლებლობები. საჭირო იყო ახალი გზის, ახალი საშუალებების გამოძებნა. ეს მისია გალაკტიონმა იტვირთა. იგი მხსნელად მოევლინა ქართულ პოეზიას, რომელმაც მიიღო ის ახალი, რასაც ელოდა.
რაღაც მსგავსის მოლოდინში ვართ გალაკტიონის შემდეგ, დიდი ხანია, თუმცა შესაძლოა ეს დრო ისტორიისთვის არაფერს ნიშნავდეს.
იყო მცდელობანი ახალი გზის ძიებისა, იქმნებოდა ახალი სიტყვები, ახალი აზრები "ექსპრომტად და ავადმყოფური თავგანწირვით", მაგრამ შედეგად ვერ მივიღეთ ის, რასაც ველოდით.
რატომ?
იდეები აღარ არის აღარც ხელოვნებაში, აღარც ყოფაში, აღარც პოლიტიკაში; უფრო სწორად, არის, მაგრამ ესენი ანტიიდებია, დესტრუქციის იდეები, რომლებიც ჯერ მხოლოდ ანგრევენ და არ აშენებენ.
ამიტომ სნობიზმი აკეთებს თავის საქმეს: ჩვენ ვაღიარებთ პოეტებს იმით, რითაც სხვებს ჰგვანან და არა იმით, რითაც არიან.

(დასასრული)

”ლიტერატურული გაზეთი”, 2009 წლის #5.
Back to top Go down
bao
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 391
Age : 57
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Tue Aug 04, 2009 6:13 pm

ძალიან კარგია, რომ ეს წერილი აქ განთავსდა,მაგრამ ასევე გთხოვთ , იქნებ დადოთ პოეტ გივი ახაზიშვილისა და პოეტ ანდრო ბუაჩიძის პასუხები და მერე სხვაც იტყვის სათქმელს
მადლობა!
Back to top Go down
View user profile
irakli



Male
Number of posts : 9
Age : 49
Location : tbilisi
Job/hobbies : literature
Humor : humor
Registration date : 04.08.09

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Wed Aug 05, 2009 8:06 pm

სამწუხაროდ, გივის და ანდროს პასუხები ვერ დავდე, თუმცა საინტერესოა რას ფიქრობენ ამ საიტის სტუმრები
Back to top Go down
View user profile http://www.armuri.ge
bao
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 391
Age : 57
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Thu Aug 06, 2009 10:15 am

კარგით, მაშინ ორი სიტყვით ვიტყვი, რომ ბატონმა გივი ალხაზიშვილმა ბატონ ვანო ამირხანაშვილს ხუმრობანარევი სიმართლით(და არა სიმართლენარევი ხუმრობით) უთხრა "მგონი თქვენ თავად გძინავთ ვანოო" .ბატონმა ანდრო ბუაჩიძემ კი ჩვეულ ტონს არ უღალატა და უთხრა, ეს საკამათოა, რა და როგორო.



არა ჰქმნა თავისა შენისაგან სიცრუე

მე პირადად ძალიან გამიკვირდა, მეწყინა და მეტკინა. შეურაცხყოფილადაც ვიგრძენი თავი, რომ დღეს, სხვა ბევრ რამესთან ერთად, ისიც სამტკიცებელია, სძინავს თუ არა მუდმივ მღვიძარებაში მყოფ სულის ფენომენს ,სახელად პოეზიას!!! და ისიც კი ვიფიქრე, ალბათ ახალ გაზეთს შეგნებულად სჭირდება ისეთი პუბლიკაციის გამოქვეყნება, რომელიც ბევრ საკამათო მასალას მოიყოლებს თან დასაბეჭდად-მეთქი.
ვიფიქრე, მაგრა ის კი ვერ დავუშვი, რომ ამის მიუხედავად, მაინც მოაწერდა ხელს ასეთ სიცრუეს და არასწორ ანალიზს, ჩემთვის პირადად საპატივსაცემო ლიტერატორი (და არა მხოლოდ ჩემთვის). რადგან , რაც არ უნდა გთხოვონ, არაფრად ღირს კომპრომისი, რომელიც ერთდროულად სიცრუეა, ცილისწამებაა, შეურაცხყოფაა და უარყოფით იმპულსს იწვევს საზოგადოებაში ორმხრივად: ანუ შემოქმედთა და მკითხველთა მიმართულებით. თუმცა სრულიად მისარები შეიძლება აღმოჩXნდეს ეს აზრი გსაზოგადოების გარკვეული ნაწილისთვის.
ახლა რასაც აქ ვწერ, პირდაპირ ვკრეფ სარკმელში და ალბათ უკეთესი იქნებოდა, ფურცელზე დამეწერა და გადმომეტანა, მაგრამ ჩემი ემოცია წინ მისწრებს, რადგან ამ საკითხზე სულ ვფიქრობ და ვიცი, რომ მაინც მოვახერხებ და სათქმელს ვიტყვი. მაპატიეთ , თუ დაწყობილი ვერ იქნება, მაგრამ იქნება მართალი!!
მე მგონი საქართველოში სძინავს არა პოეზიას, არამედ სინდისს!
მე მგონი ეს სინდისი ჩვენში ხან "ტკბილი ნანებით" ჩააძინეს და ხანაც ჩვენ თვითონ ვთვლემთ, რადგან ასე ადვილია უფრო ცხოვრება.
მე ისიც სინდისის ძილად მიმაჩნია, რომ ამ წერილზე პასუხს არ გასცემენ ისინი, ვისაც ეს ჩემზე მეტად ეკუთვნით. მაგრამ რადგანაც სინდისი ყველაზე ნაწილდება და არსებობს პიროვნულის გარდა რაღაც ზოგადი, ეროვნული სინდისიც, მაშინ ერთ რიგითს, ერთ ნაწილს მთელისას, მეც ხომ მაქვს უფლება ხმა ამოვიღო?
იმდენი რამ კეთდება შემოქმედებაში, კერძოდ პოეზიაში, რომ გაჩუმება არაფრით შემიძლია. კიდევ კარგი, რომ ძალიან ხმამაღალი სახელი "ქართული პოეზია" თავისთავად არის ჩვენი სინდისი და თუნდაც ამიტომ ვერ ჩაიძინებს.
ახლა უფრო კონკრეტულად:


Last edited by bao on Fri Aug 07, 2009 1:52 am; edited 11 times in total
Back to top Go down
View user profile
bao
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 391
Age : 57
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Thu Aug 06, 2009 10:39 am

(გაგრძელება)

დღეს, როცა მესამე ათასწლეულში შევედით, როცა არა მხოლოდ საუკუნე, არამედ ათასწლეულიც გარდატყდა , როცა სრულიად ახალ მსოფლიოში გვიწევს ცხოვრება, აზროვნება და ადაპტირება, იმის ნაცვლად , რომ სრულიად ახალი გზები გაიკვალოს ლიტმცოდნეობაში და სრულიად ახალ პრიზმაში მოხდეს ცოცხალი ლიტერატურული პროცესისა თუ წარსულის გაანალიზება-შესწავლა-წარმოჩენა, ასეთ "პილატურ" დასკვნებს ვაკეთებთ და კიდევ გალაკტიონის კალკირებას ვაბრალებთ პოეტებსა და პოეზიას?
დღეს უხერხულია ამ არარსებულ კალკებზე ლაპარაკი. ეგებ სულ, სულ სხვა კალკაზე უფროა სალაპარაკო, ვიდრე გალაკტიონისა?
დღეს რომ ისევ იმ ძველ , ძალიან კარგ , მაგრამ ძველ სახელებს იცნობს საზოგადოება და ახლის არაფერი გაუგია, ეს არის სწორედ ლიტერატურული სინდისის ძილი და არა თავად პოეზიის ძილი.
იმდენი საინტერესო ადამიანი ქმნის და, ჩემზე უკეთ მოგეხსენებათ, არა ჰონორარების,ავეჯის, აგარაკის, თანამდებობებისა ან სკამების გამო, რომ თუნდაც მათ წინაშე ვერ უნდა გავბედოთ ასეთი რამის თქმა. აი, მაგ წერილის დაწერაზე დახარჯული ენერგია, რომ თუნდაც ერთ კარგ პოეტის შემოქმედებას დათმობოდა, ათას მადლობას ვეტყოდით ავტორს.
ახლა კი რა ხდება?
2005 წელს შეიქმნა გასაოცარი ნაწარმოები, ნამდვილი ახალი სიტყვა პოეზიაში "ორი ფურცელი ცისა და მიწის"(ბ.ხარანაული) და ეს წიგნი მაღაზიაშიც კი ზედმეტ ბარგად დევს ანუ მგონი უკვე არც დევს. მარტო ამაზე უნდა ატეხილიყო ერთი ამბავი, მარტო ეს უნდა ქცეულიყო ლიტერატურულ ზეიმად და მუდმივი მღვიძარების ჰიმნად, რომ ერი ცოცხალია, სიტყვა ცოცხალია და ქმნადობს!!!!! მარტო ამის დაწერის გამო იქნებოდა გამართლებული ქართული პოეზია თუნდაც ამ საუკუნის დასაწყისში.მაგრამ სრული დუმილი-ძილქუში!
ახლა იტყვით, ბესიკია და დაწერდა აბა, რას იზამდაო?
დიმიტრი წიკლაური თუ გსმენიათ?
ალბათ არა! აი, მისი წიგნები : "შებინდების პოეტი","მოაზროვნე გომბეშო", 'ანტიხთონები", "მათხოვრის ქისა", "მზიდავი" და სულ ახლახან გამოცემული "ეკლების კრეფა გვირგვინისთვის".
აი, ჩემო მღვიძარო კრიტიკოსებო და მძინარა ხალხო!!! მარტო ამიტომ ვერ უნდა გაგებედათ ამის თქმა, რომ ძინავს პოეზიასო! გადამწვარი ვოლფრამიაო , ეგოცენტულიაო და ა. შ.
მაგრამ ჩვენ იცი, როგორები ვართ? სიმართლის გარეშეც რომ ადვილად ვცხოვრობთ და არ ვწუხდებით. მით უფრო , ჭეშმარიტების გარეშე!
ერთი წერილი რაა, ერთი პატარა სიტყვა, არ თქმულა ამ ნიჭიერი კაცის ირგვლივ. მარტო ჩემი უახლოესი ხალხი რომ დავასახელო: თამარ გაბროშვილი, ნინო სადღობელაშვილი, ლელა სამნიაშვილი, თამარ შაიშმელაშვუილი, ქეთი დოლიძე, მაია სარიშვილი, დიანა ანფიმიადი, მარიამ ხუცურაული, რუსუდან კაიშაური, ნონა გიორგაძე, ნატო ინგოროყვა, ნინო ქოქოსაძე, დარეჯან სუმბაზე და ბევრი, ბევრი სხვა, ქალბატონები, რომლებსაც ალბათ ადგილსაც არ დავუთმობთ ტრანსპორტში, ზედმეტ გამარჯობასაც არ ვეტყვით, ნამდვილი პოეტები არიან, მღვიძარი სულის პოეტები, ახალი სიტყვის პოეტები და რაც უნდა დავაბრალოთ, მაინც დაწერენ, რადგან ეს ღვთისგან აქვთ და ის უფრო ბრალია, ვინც არ იცნობს მათ სულის ნამოღვაწარს, ვიდრე, ის, ვისაც ყველაფერი მიძინებული ჰგონია. მარტო წიგნი "შუაღამის იავნანა" (პოეტური კრებული , ნ.სადღობელაშვილი) რად ღირს, რომ სულმა ამოისუნთქოს, შვება იგრძნოს და სიახლეს მიეგებოს! მაგრამ სიახლეზე მიყურადებული თუ არ ხარ, თუ მზადყოფნაში არ არის სასწაულის მომლოდინე სული, ვერაფერს დაინახავ და გაიგონებ, ვერაფერს, ზეთიც იმ დროს ჩაიწვება, როცა ყველაზე მეტად გჭირდება...მე შეწგნებულად არ ვასახელებ იმ სახელებს, რომლებსაც კარგად იცნობთ (იზა ორჯონიკიძე, ეთერ თათარაიძე, დალილა ბედიანიძე, ნინო დარბაისელი და სხვები და სხვები)...აქ სულ ქალბატონები კონტექსტის გამო დავასახელე(ტრანსპორტში ადგილის დათმობის პრობლემაა და საერთოდ, ქალის შემჩნევის პრობლემა!)
ჩვენ გავახმიანებთ ხოლმე ერთ-ორ სახელს, და სულ გვგონია, მეტს არ ეყოფა ეს სივრცე და ეს საქართველო! ეყოფა და იმიტომ, რომ თვითონ საქართველო სულის და ცისა მეტია, ვიდრე - მიწის და კაბინეტისა! საქართველო თვითვე იტევს და წარმოშობს ამ სასწაულს, სახელად შემოქმედს და
ნუ დაინანებთ მათთვის ყურადღებას. რაც უნდა იყოს, სამყარო მაინც პოეტისა და პოეზიის მხარეზე დარჩება და არა კრიტიკის მხარეზე. გალაკტიონი წერდა სწორედაც: პოეზია ბატონია და კრიტიკა - ყმაო!


Last edited by bao on Mon Aug 17, 2009 12:27 pm; edited 20 times in total
Back to top Go down
View user profile
bao
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 391
Age : 57
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Thu Aug 06, 2009 10:53 am

(გაგრძელება)


როგორ შეიძლება, გყავდეს ბათუ დანელია, და სძინავსო პოეზიასო, წერდე. როგორ შეიძლება გყავდეს მანანა ჩიტიშვილი და დაძინებული გეგონოს სიტყვა და უსაგნო? ან იქნებ ოთარ ჭილაძის პოეზიას სძინავს? ან ანა კალანდაძის ლექსმა ჩაიძინა უკვე? მესმის რომ ახლებზე ბრძანებთ, უმალ იწვის მათი ლექსი და კვალს არაფერზე ტოვებსო, იქნებ ჩვენივე ყინულიანი თვალების გამო?

ტარიელ ხარხელაური? მამუკა წიკლაური?
გივი ალხაზიშვილი?
ზვიად რატიანი? ზაზა ბიბილაშვილი? ანდრო ბუაჩიძე?
შალვა ბაკურაძე? გიორგი კეკელიძე? გიო საჯაია? რეზო გეთიაშვილი? გიორგი ზანგური?და ბევრი, ბევრი სხვაც. ახლები არიან აბა რა , დრეს წერენ ეს სხვადასხვა ასაკის ხალხი!
ნოდარ ადეიშვილი?
მარტო ნოდარის დილის ჩიტივით ნასტვენ-ნაჭიკჭიკებმა ლექსმა მაინც როგორ არ გააფხიზლოს მკითხველი?
მაგრამ რომ გააფხიზლოს, ჩვენ სარკმელი მაინც უნდა გაუღოთ, გავახედოთ დილით გარეთ ადამიანი, მკითხველი. განა ჩემზე კარგად არ იცით, 100 და 200 ეგზემპლიარით ვერა და ვერ აღწევს პოეტი მკითხველამდე?
ელა გოჩიაშვილი ხომ ვითომ ვიცით, ისიც არ გვყავს წაკითხული, როგორც საჭიროა!
უამრავია დასასახელებელი, მაგრამ მომიტევონ და იმედი მაქვს , რომ ეს კამათი გაგრძელდება და საკამათოც განა რა არის? თუ პოეტი დღეს "ეგოისტად " გეჩვენებათ და მარტო საკუთარი სულის ტკივილზე მოლაპარაკედ, არც ამაში დაგეთანხმებით: ისინი აცოცხლებენ ენას, ისინი ადამიანებს სულიერ წონასწორობას უნარჩუნებენ, ისინი ყველა მსოფლიურ ტკივილს სწორედ საკუთარი პრიზმაში ატარებენ და თავისავე სულს განაცდევინებენ ყველას კუთვნილ და განსაცდელ ტკივილს , სიხარულს, იმედსა და ეჭვს. მაგრამ ეს სულაც არ არის ეგოიზმი. რა გგონიათ? სამშოიბლოზე არ წერენ, ღვთაებრივი გზის ძიებაში არ არიან? ჭეშმარიტებას განუდგნენ? ბოროტებას ქადაგებენ, უზნეობას ამკვიდრებენ? არამც და არამც! სიბრძნეაო პოეზია და სიბრძნე არ არსებობს სასოებისა და იმედიანობის განცდის გარეშე! უბრალოდ ამ ყველაფერს წაკითხვა უნდა, დანახვა, განცდა! და სულ რომ ყველაფერს თავი დავანებოთ, ღვთისთვის ყველაზე სათნო ხომ სწორედ ადამიანის სულია! ჩვენ როგორ შეიძლება ამას ეგოიზმი ვუწოდოთ?
დესტრუქცია და ნგრევა და არაფრის შენება - აი კიდევ მთავარი ბრალდება! გეთანხმებით, რომ თანამედროვეობის ხმა არ და ვერ იქნება ძალიან ნაზი, ლირიული, აღმშენებლობითი პათოსით სავსე, მაგრამ დღევანდელი ადამიანი იმდენი აფსურდისა და ისეთი ძლიერი გადაფასებების მონაწილეა, ჩემთვის პირადად ის შლის და უფრო ღრმად უკვირდება საგნებსა და მოვლენებს "შიგნიდან"
რომ შეძლოს მათთვის ახალი შინაარსისა, ფორმისა და სახელის მინიჭება, რადგან სამყარო დღეს , ითხოვს რაღაც ახალ სახელდებას , ახალი სიტყვის თქმას და სწორედ ეს პროცესი მიმდინარეობს ახლა. სწორედ დეკონსტრუქციულობა არის ის თავდაცვითი მექანიზმიც, რომლითაც დღევანდელი პოეტი იცავს თავს და იქნებ ხვალ მან უკვე სხვა გზა აირჩიოს თავდაცვისათვის... ხომ ვიცით რომ შემოქმედებითი გზა არ შეიძლება უცებ და სასწრაფოდ შეფასდეს საბოლოო შეფასებითი კრიტერიუმებით! დრო დრო, დრო...კიდეც ავღნიშნოთ, კიდეც შევაფასოთ კიდეც ვადროვოთ!

ჩვენ სანამ არ გამოვასწორებთ ჩვენშივე საკუთარი ღირსებისადმი, ტალანტებისადმი უპატივცემულობას, არაფერი გვეშველება. როცა ვისლავა შიმბორსკამ ნობელი აიღო, მთელი პოლონეთი ფეხზე იდგა თავისი ემიგრანტებიანად... ახლა არ მითხრათ, რომ ნაკლები პოეტები გვყავს ჩვენ?! ეს არ არის ადვილი საქმე. ასეთი დამოკიდებულებებით, ქართველი მწერლის სიტყვა ვერაფერს მიაღწევს, ვერც შინ და ვერც გარეთ. მე კი ნობელისკენაც მინდა თამამდ გაიხედოს ქართველმა მწერალმა. და ძალიან შორს არ არის ეს დღე! ნუ შევიშმუშნებით უხერხულად და ნუ შეგვაწუხებს ეს სიმაღლე... ვიცი, რომ დღეს ჩვენ მინიმუმ სამი ცოცხალი ავტორი გვიზის აქ, თბილისში სანობელედ რომ მზადაა და ღირსი, მაგრამ აი, ასეთი მოუწადინებელი და ვერგამმეტებული დამოკიდებულებები საკუთარის მიმართ, არის კიდეც ჩვენი საზოგადოების განუვითარებლობის ერთერთი მიზეზიც. მთელ სახელმწიფოს ღირსების საქმედ უნდა უჩანდეს საკუთარ კულტურაზე ზრუნვა, და მაშინ არც არავის მოეჩვენება, რომ დღეს, საყოველთაო ზნეობრივ და ძალიან მასშტაბურ დანაშაულებათა ფონზე, მხოლოდ პოეტისაკენ გაიშვიროს თითი!


Last edited by bao on Fri Aug 07, 2009 4:14 pm; edited 13 times in total
Back to top Go down
View user profile
bao
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 391
Age : 57
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Thu Aug 06, 2009 11:21 am

(გაგრძელება)
დაგვჩემდა მრავალთა შორის ერთი ჭირიც: არ ვიცნობდეთ და ვმსჯელობდეთ, წაკითხული არ გვქონდეს და ვიწუნებდეთ, და ა. შ. და ა. შ.
პოეზიას აქვს ერთი საოცარი თვისება, ის თვითონ ყველაზე უკეთ ლაპარაკობს თავის თავზე. ის ჩემზე ბევრად უკეთ იტყვის სათქმელს, მაგრამ რატომ გვინდა კუთხეში მივაყენოთ და თავი ვამართლებინოთ ამ მართლა კაციჭამია და სულგამცლილ ცხოვრების წინაშე?
რატომ?
მაგრამ ეჭვი მაქვს, რომ ლიტარატურული საზოგადოება შეიძლება იმაზეც იყოს განაწყენებული, რომ ხშირად სუროგატი საღდება ნამდვილ პოეზიად და ამას ვერ პატიობენ ზოგადად პოეტებს? მაშინ ძალიან , ძალიან შორს წაგვიყვანს იმ მიზეზების კვლევა და ჩხრეკა, ვინ ან რა ხრიკებით ასაღებს სუროგატს ნამდვილად ან საზოგადოება რატომ და როგორ იჯერებს ამას?
მე ვფიქრობ , თუ ეს მიზეზია ასეთი პუბლიკაციის გამოქვეყნებისა, მაშინ პოეტები არაფერ შუაში ყოფილან, მაშინ იქნებ ლიტერატურულ კრიტიკას ეფიქრა, რა გზები აქვს საძებნი ,რომ მათი სიტყვაც ცოცხალი და მართალი იყოს?
დრო პირუთვნელი კრიტიკოსიაო, ვიცით, მაგრამ ეს რომ კმაროიდეს მაშინ "დროთმცოდნეობა" იარსებებდა და არა ლიტმცოდნეობა . ისე კი ლიტერატურული სინდისიერება და გაბედულება ყველა დროში დეფიციტი იყო და არის.

დასასრული


Last edited by bao on Fri Aug 07, 2009 4:15 pm; edited 6 times in total
Back to top Go down
View user profile
bao
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 391
Age : 57
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Thu Aug 06, 2009 11:22 am

study


Last edited by bao on Thu Aug 06, 2009 5:20 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile
bao
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 391
Age : 57
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Thu Aug 06, 2009 5:17 pm

scratch


Last edited by bao on Fri Aug 07, 2009 4:16 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile
Guest
Guest



PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Thu Aug 06, 2009 5:27 pm

bao wrote:
scratch

bobogudav, egeb Seni teqnikuri marjveniT es nawilebi gaaerTiano erT mTlian werilad?
sxvisi azric saintereso iqneba da amoireT "xalx-eb-o" xma? Tu marTalia gZinavT Rolling Eyes


Idea

არ იდება დიდი პოსტები აქა, ბაო.
ამ პოსტებს ქვემოთ მიაწერე - (გაგრძელება ქვემოთ)
და
სულ ბოლოში - (დასასრული)

და მივხვდებით, რო ეს სულ ერთი წერილია.

sunny
Back to top Go down
renuari
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 119
Age : 56
Location : Tbilisi
Registration date : 17.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Thu Aug 06, 2009 9:00 pm

გამარჯობათ, პოეტებო!

გძინავთ?

წარმოუდგენელი ამბავია!

სავსებით მესმის ბაოსი. რა ძილი, კაცო?! პირადად მე, დღეში სულ მცირე, ერთ ახალ და კარგ ლექსს მაინც ვპოულობ (დაილოცოს ეს ინტერნეტი) და ამ სტატიის ავტორს რამ დაუბნელა თვალსაწიერი?

მეჩვენება თუ მხოლოდ ჩვენ ვკითხულობთ ერთმანეთს? დე, ნუ წაგვიკითხავენ, ეს მათი ნებაა, მაგრამ ძილსაც ნუ დაგვაბრალებენ (აი, ბაოს პასუხის მერე, მეც პოეტბს მივათვალე ჩემი თავი)
არამც და არმც არ სძინავს ქართულ პოეზიას, უბრალოდ მას გულშემატკივარი ჰკლებია. გაიხარე ,ბაო, ამ გამოქომაგებისათვის! ჩვენ ისეთი ავტორები გვყავს-ნებისმიერი ქვეყანა იამაყებდა! თავად გაიღვიძეთ კითხვას გადაჩვეულო კრიტიკოსებო!

მე მაპატიეთ.
Back to top Go down
View user profile
bao
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 391
Age : 57
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Thu Aug 06, 2009 9:12 pm

:roll

ეს წერილი ალბათ სრულად ვერ გამოხატავს იმას, რისი თქმაც მინდოდა. იქნებ სხვებმა უკეთ შეძლონ, მადლობა.
Back to top Go down
View user profile
სანათა
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 340
Age : 57
Registration date : 10.11.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Thu Aug 06, 2009 9:22 pm

მარიამოოოო!

აბა, რომელი დრო იყო, რომ თავის თანამედროვეთ აღიარებდა? რომ კრიტიკა "ქარცეცხლში" არ ატარებდა თანადროულ შემოქმედებას? რომ ყმათ ბატონები მოსწონდათ? Question

აბსოლუტურად გეთანხმები - კრიტიკასა და კრიტიკულ წერილებზე მეტად მწარე ეს ინდიფერნტიზმი და ნიჰილიზმია!
და კიდევ იმაშიც გეთანხმები - ხმის ამოღებას ყოველთვის აქვს აზრი
!

Back to top Go down
View user profile http://www.geowebi.com/sanatha/
bao
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 391
Age : 57
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Thu Aug 06, 2009 9:25 pm

იცი, სანათა, ეს კრიტიკაც არ არის, ეს უფრო დადანაშაულებაა ზოგადად დღევანდელი პოეზიისა!
ეს კიდევ სხვა რამეა, თორემ კრიტიკამ უნდა აკრიტიკოს, აანალიზოს, აჩვენოს ან სულაც დაუმალოს საზოგადოებას რაღაც -რაღაცეები!
Back to top Go down
View user profile
Guest
Guest



PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Fri Aug 07, 2009 12:33 am

მე ივანე ამირხანაშვილისკენ ვარ...

არავის შეუნიშნავს და მე ეგრე მგონია, რომ ივანე ამირხანაშვილის წერილში არის ერთგვარი გაზვიადება, რათა - საკამათოდ გამოიწვიოს მიძინებული ლიტსაზოგადოება, თუ კიდევ არის ამისთანა ფენომენი.

მეორეს მხრივ, დღევანდელი ცხოვრება ისეთი გახდა, რომ სუროგატის ზეობის ხანა გვიდგას. მოგყიდიან - პამიდორიაო და სინამდვილეში პამიდვრის სუროგატია. ჩაიცმევ, სამოსი გგონია და სამოსის სუროგატი შეგრჩება ხელში. უყურებ, უსმენ, კაცს ჰგავს და სინამდვილეში კაცის სუროგატია.
პოეზიაც ამ დღეშია და სხვაც ბევრი რამე.

მოკლედ, მე ივანე ამირხანაშვილისკენ ვარ და მაშინ არ ვიქნები იმისკენ, როცა პოეზია თვისობრივ ნახტომს გააკეთებს და არა რაოდენობრივს, ჰორიზონტში კი არ გადაიშლება ფიანდაზებად, ვერტიკალში იმოძრავებს.

რაღა ბევრი გავაგრძელო, მეც - ივანე ამირხანაშვილისა არ იყოს - ვეფხვის ნახტომს ვნატრობ ჩვენს პოეზიაში...
ჰოდა, მოდით და მეც იმასთან ერთად მედავეთ - იმას თუ გალაკტიონი მოჰყავს მაგალითად, მე ვაჟა-ფშაველას ვიტყოდი... ვაჟას მასშტაბი ეგრე ადვილი დასაკარგი იყო ვითომ?

თქვი, თქვიო და აჰა, ვთქვი.

Idea
Back to top Go down
bao
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 391
Age : 57
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Fri Aug 07, 2009 12:44 am

ბატონო მიხო,
შენ რომ ათი წიგნის რედაქტორი ხარ, პოეზიის კრებულების, ყველა ვეფხვის ნახტომი რომ არ არის, ხო ჩემზე კარგად იცი?
ჰოდა , იყავი ვისიც გინდა იმის მხარეზე, მაგრამ ეს "ფიანდაზად გადაშლილი "ანუ დასუროგატებული პოეზია ვისი შექმნილია?
ჩემი თუ იმათი ვინს სანაქებო რეცენზიებსა და წერილებს არ იშურებს იმათთვის, ვინც თურმე არც ვაჟაა და ვერც გალაკტიონი?

ესენი ჯერ პრემიებს ურიგებენ ერთმანეთს , მერე თუ საჭიროა, ლანძრავენ, და ა. შ.
და მე კიდევ იმათზე მტკივა გული ვინც ნაღდია, ნაღდი! და თავისთვის არიან! მკითხველთან ძალიან ნელა ან საერთოდ ვერ მიდიან!!!!


სწორედ ასეთ აბსურდულ "სამიზდატების"
ეპოქა რომ დგას, კეთილი უნდა ინებოს ვიღაც-ვიღაცეებმა და მოაწესრიგოს სიტუაცია: ან კულტურის სამინისტრომ ან შემოქმედებითმა კავშირებმა,ან სინდისიერმა კრიტიკოსებმა და თქვან რა ღირებულია და რა არა, მაგრამ მაინც ბოლოს აბსურდულობამდე მიდის ცხოვრება!
ჩვენ ზნეობის პრობლემები გვიდგას დღეს წინ და აღმოჩნდება, ხოლმე რომ ყველა სათავისოდ ცდილობს და საშველი მაინც არ არის!!!


Last edited by bao on Fri Aug 07, 2009 1:26 am; edited 3 times in total
Back to top Go down
View user profile
Guest
Guest



PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Fri Aug 07, 2009 12:55 am

Exclamation

ივანე ამირხანაშვილსაც და მეც - ორთავეს გვაქვს უფლება, უფრო მეტი მოვითხოვოთ დღევანდელი პოეზიისგან... და არა მგონია, ეს ლანძღვა იყოს.

study
Back to top Go down
სანათა
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 340
Age : 57
Registration date : 10.11.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Fri Aug 07, 2009 1:00 am

ჰო, მიხო ბატონო, შუა ხიდზე დგომა ღალატია და ამიტომ წამგებიან პოზიციაში ყოფნა სჯობდეს ეგება ხანდახან უპოზიცობას.

აგაშენათ ღმერთმა! თქვენ მიზეზი გცოდნიათ და ბრძანებთ "სუროგატის ზეობის ხანა გვიდგას"ო... იმასაც არ მალავთ არამარტო პოეზიაშიო, ზოგადი მოვლენაა დღევანდელობისაო.
მე ერთს ვინდომებდი მხოლოდ. ახლა რომ დიდი ვაჟა ახსენეთ და დიდი ილია და სულხან-საბა და რუსთაველი, როგორ ფიქრობთ, აიტანდნენ და მოიწონებდნენ თავიანთ გვერდით სუროგატს? წაახალსებდნენ და შეუწყობდნენ ხელს? იმას რატომ აღარ ბრძანებთ, რომ სწორედ ძლიერთა ამა ქვეყნისათა და უპოეტესთა ამა ქვეყნისათა და უმწერლესთა ამა ქვეყნისათა ხელით ხდება ამ სუროგატების - პოეტის სუროგატის, მწერლის სუროგატის, მხატვრის, მომღერლის და ა.შ. და ა.შ. და ზოგადად ადამიანის სუროგატის დამკვიდრება...

ამაზეც ღირს საუბარი...

ვეფხვის ნახტომს ვნატრობო...
როგორ გგონიათ, ისინი, ვინც ვეფხვები იყვნენ, ნანატრ "ვეფხვის ნახტომს" ცარიელი ადგილიდან აკეთებდნენ?

ანდა... არის კი ოდესმე ადგილი ცარიელი?

მაყურებელს გააჩნია და სადამკვირვებო წერტილის მდებარეობას...

ზოგი ნაწვიმარზე გაჩენილ გუბეებს უყურებს და შიგ წუმპე-ტალახის მეტს ვერაფერს ამჩნევს და ზოგი ციდან არეკლილ ვარსკვლავებს ხედავს...

არ მეთანხმებით?



Last edited by სანათა on Fri Aug 07, 2009 1:14 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://www.geowebi.com/sanatha/
bao
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 391
Age : 57
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Fri Aug 07, 2009 1:01 am

გეთანხმები, სანათაო, კი! ძალიან ზუსტად თქვი!
მაგრამ ამას ბობოს ვეკითხები, ვინ
გაკადრა, რომ "ილანძღებიო"? მე ეგეთი არაფერი მითქვამს
Shocked


აი, სწორედ რომ ყველა დონისა და რანგის პოეტთა ერთობლიობა ქმნის ცოცხალ ლიტერატურულ პროცესს და მერე ერთი-ორი დროში ვეფხვივიტაც გადახტება!

ეს ისეთი იდუმალი სულიერი თანაცხოვრების სახეა, რომ არ იცი, ვინ არის დიდი, ვინ პატარა, ვინ რისთვის და რა ლექსისთვის და რა აზრისათვის მოავლინა ღმერთმა. ამიტომ შენ თუ სუ ვეფხვებთან გსურს, მაშინ ისე გადაჯეგავ პეპელას ან ბეღურას, ვერც შეამჩნევ, ბოლოს ის ვეფხვი შეიძლება ბედისწერადაც გექცეს!!
ამიტომ ნუ ვნომრავთ პოეტებს, ნუ ვზომავთ, არამედ წავიკითხოთ ისინი !
ნუ ვეტყვით უნიჭოს, გენიოსი ხარო და ახლი მოვლენა ხარო პოეზიაშიო,მაგრამ, ისეც ნუ ვიზამთ ამხელა ლიტერატურული პოტენცია, ქართული დღევანდელი პოეზია სულ ეგოცენტრიკებად და მძინარე მასად გამოვაცხადოთ! ყოფიერების მიღმა ცხოვრობს პოეზიაო-ასე წერენ წერილში და მე ამის არ მჯერა. უბრალოდ ჩვენ ნუ მოგვერიდება იმის აღიარება, რომ ჩვენ შესასწავლი გვაქვს და უბრალოდ არ ვიცით, რას ლაპარაკობს დღევანდელი პოეტი. ბევრი რამე გვაქვს აღმოსაჩენიც, მოსაძიებელიც, შესასწავლიც... რაც არ უნდა ვიძახოთ, ვეფხვს ველითო, რაც არ უნდა ფხიზლადაც ვიყოთ, ის სწორედ მაშინ მოდის, როცა არ ელიან!


ამიტ კამაშს ვამტავრებ და სხვებს მოვუსმენ,
ჭირი იქა, ლხინი აქა.
Back to top Go down
View user profile
bao
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 391
Age : 57
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Fri Aug 07, 2009 4:02 pm

მაიც მომიწევს აქ ერთი სიტყვის კიდევ თქმა და მერე გავალ კარგა ხნით, რადგან ქალაქიდანაც გავდივარ!


ბატონ მიხო მოსულიშვილს, მწერალსა და ამ საიტის "ხუტაუფროსს" ამ თემის გასახსნელად რატომ დასჭირდა ასეთი წარწერის გაკეთება "ამ წერილს ვდებ მარიამ წიკლაურის თხოვნითა და ინიციატივითო"?


ანუ თვითონაც პილატეა, ხო?

კი და ასეც არის!

დემოკრატიულ საზოგადოებაში და ნებისმიერ ზნეობრივ საზოგადოებაში ვინ ვის დაუშლის თავისი საკუთარი აზრის გამოთქმას, და დე ყველას თავისი აზრი ჰქონდეს, მაგრამ ჩემი აზრით თუნდაც ამ სარკმლისათვის ასეთი ტექსტის წამძღვარება იცი რასა ჰგავს, ჩემო ბობო?
წინ რო ქალები და ბავშვები აიფარო და ისინი შეაგდო ტყვიაზე და შენ გიხაროდეს ,მე ხომ ამცდა და ჯანდაბასო!

მე , მარიამ წიკლაური , არასოდეს არ დავიზარებ ჩემი ალალი აზრი გამოვთქვა და დავწერო ღიად, სადაც გინდა იყოს, თუ კი დარწმუნებული ვიქნები სიმართლეში. არც კაცებს დაგიდებთ ტოლს და არც ქალებს. ამას ვაკეთებდი ყველგან, პრესაშიც, რადიოშიც და არასოდეს შემრცხვენია, ვიღაცეების ხათრისა და სამსახურეობრივი მდგომარეობის გამო. და იმიტო კი არა, რომ "ძაან მაგარი ვარ", არა! მხოლოდ იმიტომ რომ ეს უფრო ზნეობრივად მიმაჩნია, ვიდრე ზურგსუკან სამარის თხრა!

მაგრამ ამ კამათმა ძალიან ბევრ რამეზე ამიხილა თვლაი და კიდევ ერთხე;ლლ დამარწმუნა, რომ სინდისს სძინავს და მაშინ აფახულებს ვითომ მიამიტ თვალებს, როცა სეირის ყურების ხასიათზე დგება...


თუ ჩვენ იმდენიც არ შეგვიძლია, რომ პოეზიაზე და პოეტებზე ვილაპარაკოთ, კონკურსები გაგვიხარდეს, ახალი ჟურნალის გამოცემას მივესალმოთ და ახალი წიგნი და ლექსი წავიკითხოთ, მაშ არც უფლება გვქონია, მწერალი გვერქვას!

და თუ მართლა მოძალებულმა სუროგატებმა თქვენს ლიტერატურულ გემოვნებას ანტისანიტარიული გარემო შეუქმნა, ძვირფასო კრიტიკოსებო, სიატუაცია ამ შემთხვევაში, ძალიან გავს იმ გაპრანჭულ-გაგრიმული ქალის სახლს, ნაგვის გატანას და დალაგებას რომ ვერ "აკადრებს" საკუთრ უღირსეულესობას და მარტო ცხვირზე ხელს იფარებს "ფუ რა სუნია, ფუ რა სუნიას" ძახილით!

ჩვენ ყველა ერთად ვქმნით ჩვენ საარსებო გარემოს! და ყველამ თავის თავში ჩაიხედოს!
Back to top Go down
View user profile
ნეკერა
Into Armury
Into Armury
avatar

Female
Number of posts : 142
Age : 32
Location : თბილისი
Job/hobbies : პოეტი
Humor : კარგი
Registration date : 27.12.08

PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   Fri Aug 07, 2009 9:45 pm

ბობო wrote:
Exclamation

ივანე ამირხანაშვილსაც და მეც - ორთავეს გვაქვს უფლება, უფრო მეტი მოვითხოვოთ დღევანდელი პოეზიისგან... და არა მგონია, ეს ლანძღვა იყოს.

study

ბობოს პოსტი იმიტომ დავაკოპირე რომა, წინასწარ ვთქვა - მართალია ბობო, მას და თურმე ბატონ ივანესაც (გამოვტყდები, აქამდე არაფერი მსმენია მის შესახებ, მაგრამ გამოვასწორე, თავადაც თუ ასე მოიქცევა ქართული ლიტერატურის მიმართ, კარგი იქნება) აქვთ უფლება მეტი მოითხოვონ, მეკი მხოლოდ იმიტომ ვიღებ ხმას, რომ მთხოვეს ჩემი აზრი გამომეთქვა...

ბაომ ეს წერილი თითქმის ტრაგედიის დონემდე აღიქვა. მე კი სიმართლე გითხრათ, გულწრფელად შემეცოდა წერილის ავტორი - მიუხედავად მისი სერიოზული ავტორიტეტისა ქართულ ლიტერატურაში, თუ ვერ ხედავს ვერაფერს კარგს, მართლაც ცუდ მდგომარეობაში ყოფილა - მკვდარიაო ქართული ლიტერატურა და, სულ მკვდარს, ვისი ცხედარიც არ უნდა იყოს, ჩემმა მტერმა უყურა...

და მაინც „თვალნი ასხენ და ვერ ხედავენ, ყურნი ასხენ და არ ესმითო“. არც ისე შორსაა ლიტერატურა ბატონო ივანე. მე პრობლემა უფრო დანახვაში მგონია. იცით როგორ დანახვაში? შენიანი რომ არ არის და სხვისის აღიარება რომ არ გინდა, ძალით რომ იბრმავებ თვალს (კონკრეტულად თქვენ კი არა, ზოგადად). მე ჯერ ვინ ვარ? ლიტერატურაში ჯერ ბაგაბაღის დონეზეც არ ვარ, მაგრამ უკვე იმდენჯერ შემხვდა სიტუაცია, "ამასთან" "ის" რომ არ უნდა ახსენო და "იმასთან" "ეს", რომ არ მიკვირს თქვენ თუ ლიტერატურას ვერ ხედავთ. გიმალავენ და იმიტომ! ერთმანეთის კარგს მალავს ყველა, ჭუჭყიან თეთრეულს კი საქვეყნოდ აფრიალებს. მარტო პირადულად კი არა, შემოქმედებაშიც.

და კიდევ, მარგალიტი წყლის ზედაპირზე არ ტივტივებს, მარგალიტის მოძიებას ფსკერამდე უნდა ჩასვლა... "ეძიებდეთ და ჰპოვებდეთ" ბრძანებს უფალი.

მე მაპატიეთ Smile
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz/forum.htm
Sponsored content




PostSubject: Re: მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?   

Back to top Go down
 
მართლა სძინავს თუ არა პოეზიას?
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 3Go to page : 1, 2, 3  Next

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: სტუმრები და მასპინძლები :: ვეძებთ ნამდვილ ლიტერატურას - სტუმრად ”ლიტერატურულ გაზეთთან”-
Jump to: