აივსე კალთა, დედაკაცო!

მეტს რომ ვერაფერს ეღირსო, რად ღირს,
გათენებას და დაბინდებას რომ ნახულობ ყოველდღე კაცი?!
თითქოს სამყაროს მამაშენის ვალი ემართა,
მოაგორებენ სინათლის ზვინებს
ჭიკჭიკშებმული ჩიტის ურმები
და ეზოში სასწაულს სტვენენ.
სასწაული იმოდენაა, ვერც იტევს ეზო,
სამკვიდრელი ევიწროვება,
ჰოდა, დინჯად გადაალაჯებს ღობეებს და
მთა-მთა ნათდება.
ყველა შეჰხარის ღამის სიშიშვლეს,
ყველას უნდა, სინათლეს რომ ხელი წაავლოს და ბედი სცადოს.
ვერცა ხვდებიან, ვინც დღეებს ასე ეთამამება,
არაფერი შერჩება ხელში.
უნდა ეკრძალო!
ნათელი კვალი ჰქონია ღამეს,
ნაფეხურებში ჩამდგარ სინათლეს შესცქერი და ისე იკვირვებ,
თითქოს გარედან შენს თავს უყურებ.
ვერც იჯერებ, ეს რა მოგსვლია, როგორ ჩაზრდილხარ,
მოსდებიხარ არარსებობას.
სანამ დღის ქვევრში ჩაიწრიტება გალობის სიტკბო,
სანამ მზით ამ ქვევრს თავსაც მჭიდროდ გაუგოზავენ
და ხმაურიც ცამდე აივლის,
კოჭებამდეღა შემოგწვდებიან ჰორიზონტები შენი აივნის.
გაიკვირვებენ, როგორ გაზრდილხარ,
სულ რაღაც გუშინ მაგ აივნის ჭვირებიდან იჭყიტებოდა
სტრიქონის ბოლო,
დასალიერი რომ გეგონა და გიკვირს ახლა,
შენი ეზო ღობეს ისე გაშორებულა,
თითქოს აპირებს დედამიწის პალოს მორყევას,
იქნებ გაწყვიტოს კიდევაც თოკი,
აიშვას და დაბინდებამდე დაიაროს დარანთა კიდე.
დამთქნარებასაც ვერ მოასწრებ, ცხოვრებას - უფრო,
ხედავ ბრუნდება ბინდი ძაღლივით,
უხმაუროდ, კუდის ქიცინით შემოიყოლებს უკანვე სივრცეს,
ვიღაცის ხელი მიწას ალურსმავს ცეცხლისფერ მწუხრებს –
ჭრიჭინების ჩაქუჩის ხმაა.
ხეებზე გაკრულ შიშს ფერდიდან დასდინდება ციცინათელა.
სიმღერას იწყებ და მღერი, მღერი, რომ გაიტანო სული დილამდე,
ეზოს ბოლოში დახუჭავ თვალებს,
აკვიატებულ ფრაზასავით უკითხავად მთავრდება ძილი
და საკუთარ თავს იწყებ ისევ:
ჩიტის ნისკარტით დაკვალული დილის ბოსტანიც მოსარწყავია,
ბალახებში გახლართული ნიავიც ხომ უნდა გამოხსნა,
რა დროს ძილია, დედაკაცო,
გადაიცვი გაცვეთილი პერანგი და კალთა აივსე,აივსე კალთა!
ისე ასხია სიხარული ამ დილის ბაღებს,
ხელის აწევაც არ დაგჭირდება,
აიკეცე კალთა და დადექ!
აგევსება, დაგიმძიმდება
ვერც ვერავინ დაიჩემებს – ჩემი მოწყვიტა!
შენი იქნება შენი კალთის ტკბილი სიმძიმე.
ღამეები მხოლოდ შენთვის გათენდებიან,
აივსე კალთა, დედაკაცო!
ფეხშიშველი გააბოტე ცისკრის ნაპირზე,
დაასწარი სიხარული საკუთარ თავსაც,
დაიჩემე მთელი სამყარო!
არაუშავს, ნეტაი შენ, არასწორად შეგიკრავს ღილი,
ვინ დაგინახავს,
ჯერ ადრეა გათენებამდე,
სიყვარული კი თვალგახელილი არასდროს დადის…

თოვლით გამოლოცვა


შობამდე შორია… მაცალე,
თოვლით გამოლოცვას გასწავლი.
მერე რა, ბერდედა რომ არ ვარ,
არც შენად თავმკვდარი წაწალი.
ოღონდ, სათიბებში, იცოდე,
სისხლი გაუშრება ყაყაჩოს,
სულის დაწრეტილი მდინარეც
ცრემლის ზვირთებისგან დაგვახრჩობს.
მწუხრსაც შეუშრება, ჩვენსავით,
მკერდზე ცეცხლისფერი მზის ცვარი,
ტუჩიდან გაქრება ნაცნობი
გემო – კოცნისაგან მიმწვარის.
თოვლით გამოლოცვას გასწავლი,
ძმებად გავეფიცოთ ლოლოებს,
ჩვენი სიყვარული, იცოდე,
უკნასკნელი და ბოლოა.
მერე რა, თუ თოვლი უთეთრეს
ვნებებს კოცონივით გვიკიდებს.
"არ მიყვარს! არ მიყვარს! არ მიყვარს!" _
შენც გაიმეორე იგივე.
მერე ფიფქებივით ჩავადნეთ
ჩვენი გულის მზეებს ხელებში,
ვით ნისლს შეასხეპენ მზერაზე,
ჩაჩეხილ მთამსვლელებს, ხევები.
შობამდე შორია… მარტში კი,
იქნება სიცოცხლე პირიქით _
უფალი სათიბში გვირილად
მომიყვანს ქვესკნელის პილიგრიმს.
გულიც გამისკდება, შენს ცელზე
სათივე ღერად რომ შერჩება
ამდენი უშენო სიზმრის და
უშენო სიკვდილის შეჩვევა.

...ან ცას არ სტკივა სილურჯე, როცა
წამოედება მთების წვეროებს?..

დედაციცინათელა

"სინათლის დედა" დამაქვს მუცლით და
სკნელის ჭერხოზე დავალ კარდაკარ.
ღამე კი არა, ათასწლეულიც
ჩემს სიფრიფანა ფრთებზე გადატყდა.
ან შარავანდედს მე რას ვზიდავდი,
უფალი ირჩევს ნათლისთვის შუბლებს.
სიტყვის ბალახში დავღოღავ მღილი,
სკნელებს ციმციმით პერანგებს ვუბნევ.
ღამეულ მინდვრებს ისე ვუხდები,
თითქოს ცას ვმღერდე, ვარსკვლავქარიანს,
როგორც ქადაგის დაყურსულ ფიქრში,
ჩემშიც საუფლო ნათლის კვალია.
მე ვარ, მე... დედაციცინათელა.
ტანის აზიდვა მიჭირს მიწიდან,
სინათლის ფესვი გავიდგი ბნელში.
სიხარული რომ ფრთიდან მიცვივა,
ნათლის ცვარ-ნამად ვაქუჩებ აქვე,
რომ ცას ემსგავსოს მიწაც, ღამეში,
მე და სიბნელე ერთმანეთს ვშვენით,
როგორც – ენქიდუ და გილგამეში.
სხივის სკვნილივით ვკიდივარ მთვარეს,
სიჩუმის ქნარზე სიმს ვარხევ, ნათლის,
ღამე რომ ცისკრად იძვრება ხოლმე,
ერთ მზის სალამურს ჩემგანაც გათლის
და შეეხება, ვით პირველ საკრავს _
სიკვდილს! კენწერო დრიკონ კედრებმა...
ეს ღამეც, ვით სხვა ღამე ათასი,
თენდება, კვდება, ისევ თენდება...
ბალახის ნიკბზე მიცდება ფეხი,
ბალახიც სინას მთა არის ჩემთვის.
მე ცეცხლის ერთი კურცხალი დამაქვს,
ეზოს ბოლოშიც მიპოვის ღმერთი.




მარტოობის სტუმარი

ანგელოსების ნამოსახლარს
მუხლისთავამდე მოსდებია
სანთლები –
ცეცხლის ბილილები.

ნაბიჯს მიბორკავენ ალუბლები,
თითქოს კიდობანში მაცხოვარმა
თეთრი ნუკრის ფარა
შემორეკა.

"წვიმის უქმეა" და გადიკარა,
ღრუბლები ფეხაკრეფით მიმოდიან.
ნისლის ჭინჭარია
ბილიკებზე.

სჯულმა არაფრობა ამიკრძალა,
ჩემი მარტოობის დაწურვა მსურს
ცარიელი სულის
საწნახელში.

წუხელ ღამეს ვხნავდი სხივის გუთნით,
მიწად ვყნოსავდი და
ბნელსა ვსვამდი.
მღვიძარებაში თუ დამესიზმრე.

ჩემი მარტოობის სტუმარი ვარ.
გარეთ გამოდის და მეგებება,
დები სიხარულით
მოტირიან.

ოთხი დღის მკვდარივით მორჩილი ვარ,
მაგრამ მეჩვენება, თითქოს ჩემში
არასდროს ესახლა
გაზაფხული.

ჩემმა სევდიანმა მაცხოვარმა იცის -
მარტოობის სტუმარი ვარ!
იცის, რომ სიჩუმის
მეშინია.

ბრავოოოოოოოო!!!!!!!!!!!!!!!

ვაი, მარიამ, ეს რა არაცვეულებრივი ლექსები დაგიდია და მე კიდევ დაგხედე, იმიტომ, რომ დამესიზმრე ვითომ ფსავ-ხევსურეთში მიგყავდი და ვიფიქრე მოვიკითხავ-მეთქი

კესო, იმად დაგესიზმრებოდი, რო შენზე ვფიქრობდი, სად დაიკარგა ნეტა-მეთქი და ეტყობა, ჩემმა ფიქრის საცეცმა "შეგიღუტუნა" ეგეთ ცელQი და მოუსვენარი ფიქრები ვიცი, სუ წინ-წინ მისწრებენ ხოლმე

ისე, ნეტა ახდეს ეგ სიზმარი, და თუ გინდა შენ წამიყვანე

კარგი, თუ გინდა, ეგრე იყოს...
მარიამო, მათხოვებ შენი ლექსის სტრიქონებს სტატუსად რომ დავიყენო?

კესო, სტატუსად კი არა, თუ გინდა პაგონებად წაიღე, რა თხოვნა მაგას უნდა, პირიქით გამიხარდება

ომის ვერლიბრი

იმ ზაფხულს ატამს სიტკბო აკლდა,
სამშობლოს - მიწა,
მე სატრფოს ვყავდი,
როგორც ქრისტეს - მკვდარი ლაზარე,
ასიათასი სიყვარულის მოწყენისათვის
მონადირემ რომ მიწაში ჩაფლა,
აზარივით გულს დაიწმენდსო.
და ჰა, მესიჯი: "გამოველო",
გავახილე ომში თვალები.
ჩემი მართა და მარიამი,
დები, დედები - გმირიანები
ცრემლის ზარებს ასლოკინებდნენ ტელეფონებით,
ეკრანებიდან ცხრა პურითა და ორი ძეხვით
აპურებდნენ დამფრთხალ სამშობლოს.
გზადაგზა ჭურვის ჰერბარიუმებს
ფუთავდნენ ფრთხილად,
ერთმანეთის ტკივილების მთებზე სხდებოდნენ
და ქადაგებდნენ.
მე სათამაშო ჯარისკაცი მიყვებოდა,
როგორ ჩაემტვრა ტანკით ნეკნები
და ვეღარასდროს გამაჩენდა მისგან უფალი.
მიყვებოდა გაუთავებლად,
რომ ომსა ჭამდა, ომსა სვამდა,
ამვლელ-ჩამვლელს უნაწილებდა,
სამხრე კი არა, მზე ენთო მხარზე
და ვერ ამჩნევდა, ტუჩის კუთხესთან
"კოკა-კოლის" გემო დაჰკრავდა.
ჭრილობებიდან სისხლი კი არა,
ბატი-ბუტი უცვიოდა ჭურვის ტკაცანით.
გმირობასავით
ჩამაკვდა ხელში.
მღვიძარებაში მესიზმრებოდა,
ჩემს შემოხსნილ სახვევებში ფეხებგაბლანდულს,
როგორ ეგონა,
დედის ნამზეურ ლოგინს ეღირსა,
უმტკივნეულოდ გაილია სიკვდილში ისე,
ბავშვობის ზღაპარს რომ შეაფარებ ხოლმე დიდობას .
მღვიძარებაში სხვაც ბევრი ვნახე:
მაცხოვარი იწვა მინდორში,
შუაგულ ომში,
ცეცხლმოდებულ პურის ყანებში,
ტყვიის პეპლები ეხვეოდნენ,
ალბათ სინათლე ეგონა ყველას ცეცხლის პარპალი.
არადა იწვა მაცხოვარი,
ჩამქრალი იწვა...
აბა, ვინ მიხმო, "გამოველო",
ვინ დამარწმუნა,სიყვარულში ისე შედი, როგორც ომშიო?
ღრუბლის ძებნა დავიწყე ცაზე,
ზედ რომ შემეგდო ჩემი იმედი,
სანგრის ძაფებით ამოგლეჯილი
კბილივით რომ მეჭირა ხელში.
რომ ამეგდო ანგელოზისთვის,
რომ მემუდარა ატირებულს:
- ჰა, ანგელოზო, ჩემი ჭიანი იმედები,
მომეცი შენი გამძლეობა!
ღრუბელი რაა, ერთი ღრუბელიც ვერსად დავლანდე.
სანამ გრძნობებით სახელს ვდებდით ომს და სიყვარულს,
სანამ შევთანხმდით, რომ ჩვენ გმირებად არ გავჩენილვართ,
მტერს გაერეკა თავის მამულში.
და ეს ომიც, სათამაშო ჯარისკაცებიც, ჩემი უფალიც
იმ უგემური და ლამაზი ატმებივით ვეკიდეთ ხეებს.
ცაში ვეკიდეთ, ფესვებს მიწას ვეღარ ვაწვდენდით,
სიტკბო გვინდოდა ამოგვეწოვა არაფრობიდან.
არადა სიტკბო მიწაშია,
საფლავებივით, მიწაშია სიტკბო, ვიცოდით,
მაგრამ ცეცხლს თურმე ვეებერთელა ფრთები ჰქონია,
აგვიტაცა და ცადატყორცნილებს
გადმოვარდნა შეგვეშინდა ჩვენი სიზმრიდან
ჰოდა, მორჩილად, ნება-ნება ავუყევით არარსებობას.
ნუ დაგვიძახებთ, სულერთია, ვერ დავბრუნდებით!
ნუღარ ამსგავსებ შენს ხმას, სამშობლოვ, მაცხოვარისას!
ნურც სიყვარულს ეგონება, რაღა ჩემი ხმა, რაღა უფლისო!