არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანისიმღერიდან სიტყვამდე. * მიხო მოსულიშვილიჰელესა (კინორომანი). * თამარ ლომიძეზღვარი (ლექსები).
* ბელა ჩეკურიშვილიშეკითხვად სიზიფეს (ლექსები) * ხათუნა ცხადაძე (მთარგმნელი) უმბერტო ეკო „ფუკოს ქანქარა“
* ლაშა ბუღაძენავიგატორი (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - „ბუზთა ბატონი“ (რომანი) * ზაზა თვარაძესიტყვები (რომანი).
* მიხეილ ანთაძესაიდუმლოებით მოცული უ.შ, სინქრონისტულობის პრინციპი. *
* რადიარდ კიპლინგი - აი ასეთი ამბები (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძევახტანგური (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილიდიდი ძუ დათვი (რომანი). * ნინო ნადირაძეVIA SOLIS (ლექსები). * მარიამ ხუცურაულისანათა (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling).
* ბესიკ ხარანაულიმთავარი გამთამაშებელი. * მიხო მოსულიშვილისულის მდინარე (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილიფრთები და ხელები (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძეომში, როგორც ომში * ზაალ სამადაშვილი – ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე * ირაკლი ლომოური – ავტონეკროლოგი
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * ქართული პიესა 2012 (ექვსი პიესა).
* თამრი ფხაკაძე – ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – დიალოგი წყვდიადში
* გიორგი კაკაბაძენიკო ფიროსმანი (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – ვაჟა-ფშაველა (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ბაო - მარიამ წიკლაური

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4104
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ბაო - მარიამ წიკლაური   Fri Mar 18, 2016 4:00 pm

მარიამ წიკლაური

ბრალი რა მედო

სულში – სიცოცხლე,
გულში – შენ,
თვალებში – ცა არ მეტია...
რაგინდ ფრთა შალოს ოცნებამ,
ცხადი ცხრა მტკავლით მეტია...
ეჰ, ჩემო ბედის პეპელავ,
მაინც საიდან სად გდიე,
ჩემი სახელის შროშანზე
ერთი ღამეც არ ათიე.
შენთვის რომ ნამს ვინახავდი,
სხვისთვის ცრემლებად ვანთხიე,
ბრალი რა მედო ეგეთი,
წამს საუკუნოდ გავდიე,
სულში – სიცოცხლე,
გულში – შენ,
თვალებში – ცა ვერ ჩავტიე.


18.03.2016

Smile
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4104
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ბაო - მარიამ წიკლაური   Fri Oct 07, 2016 12:02 am



მარიამ წიკლაური

***
სოფელი სოფელს ეძახის:
„დაილიე თუ ხარაო?“
„ვარ, ჯერა ვსუნთქავ კიდევა,
ჯერ კიდევ სიკვდილს ვთვალაო!
ჯერ ხევისბერიც აქა მყავს,
დროშას ცისკრის ცვრით ვნამაო,
შენ როგორა ხარ, ბეჩაო,
ხმიანობ ხანდის-ხანაო?“
„მე შვილებს ველი, გზას გავცქერ
უჩინოდ, მაღლიდანაო,
ნასახლარების გემო მაქვს,
არ მომდევს კერის ძალაო.
სიზმარში დედილას ვხედავ,
ტირის-კე წარა-მარაო,
თან მეუბნება, რადა ხარ,
შვილო, ასეთი ცალაო?
თან მოიდენის თეთრ ხბორებს,
დამიტოვებს და წავაო“.

„მარადისობის რიტუალი“, 2012
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4104
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ბაო - მარიამ წიკლაური   Wed Oct 26, 2016 11:54 am



მარიამ წიკლაური

კვალი

ვაზის ეს ძირი, ორასი წლისააო, ისე იტყვიან ჩვენები, თითქოს მისი დარგვის დღეს ესწრებოდნენ დაბადებამდე. მთელი ეზო დაუფარავს ტალავერს. გვარივითაა ეს ძირი. სახლი კი რამდენი წლისაა, ზუსტად ვერავინ გეტყვის, ქვისგან ნაგები, სქელი კედლებით. ხან - ასოციო, ხან - ასიო, ამბობენ. ძველია ძალიან.
ჯერ შეძლებული გლეხის, მერე- რაიკომის მდივნის, მერე - ინჟინრის, მერე - მწერლის...
ერთი კაცის შთამომავალი ყოფილა ყველა.
არავის გაუყიდია.
ამ ძველ შიფანერზე ნატყვიარის კვალიცაა, ბერიასგან. სტუმრად მობრძანებულს კარგადაც მოულხენია. მერე იარაღიც უსვრია, აქაოდა, კვალი დარჩეს ჩემიო.
ეს წარწერა 70-იანებიდანაა: “ვიტა ბრევა არტ ლონგ”, მოცარტის სურათი, ბარათაშვილის, ბახის, გენონის ფოტოები. ჭერიდან ჩამოსული წვიმის კვალი და იოანე მარტოდმყოფლის ხატი გვერდიგვერდ ცხოვრობენ...
უამრავი წიგნით, უამრავი ამბითაა სავსე სახლი.
რამდენი კვალია.
რომელს ენდო...
სანთლების ნაღვენთებზე ახლაც თვლემენ ნათელი ღამეები.
ამ ხნის სახლები სოფელში საკმაოდაა. ბევრი მიტოვებული, ჩაშლილი...
ჩვენ სახლში კი, საბედნიეროდ, სიცოცხლე არასდროს შეწყვეტილა, ჩვენ ისევ ვცხოვრობთ აქ. ხან ცოტა ხნით ჩამოვაკითხავთ ქალაქიდან, ხანაც ხანგრძლივად ვიდებთ ბინას იალნოს ძირში.
ამ გაზაფხულზე პაპამ კარგა ხნის წინ გადახდილი და კიბის ქვეშ ნადები კრამიტი გადმოაწყო, მეზობელს ცემენტი და ქვიშა მოაზელინა და ეზოში ფილაქანი მოაგო.
ფინადაც ივარგა კრამიტმა.
ზაფხულის პაპანაქებაში ცხრაჯერ ვრწყავთ ამ მოცემენტებულ-მოკრამიტებულ ეზოს, აღარ ტალახდება ძველებურად.
სახლსაც ხან აივანს ვუახლებთ, ხან ბოძს, ვაახალგაზრდავებთ ხოლმე ჩვენ “ბებერს”, კედლებში ქართული რიყის ქვითა და კუთხეებში ანტიფიქსებივით ქართული აგურებით მორთულ-მოკაზმულს.
კრამიტის ფილაქნებმა სხვანაირად დამშვენეს იქაურობა.
ვინ იცის, სახურავისთვის ცაში საცქერლად შექმნილებს, არასდროს უფიქრიათ მიწაზე, თუმცა ეზოს მორწყვისას ცოცხლდებიან, ფერადდებიან, თითქოს ძველ სხივს იბრუნებენო.
ბრტყელი კრამიტია, ქართული.
კრამიტის ისტორია ვინც იცის, ისიც იცის, რომ ზედ გამოსახულებებს უკეთებდნენ ოსტატები, აწერდნენ, ახატავნენ.
ერთ მშვენიერ დღეს, ერთ-ერთ კრამიტზე უცნაური გამოსახულება აღმოვაჩინე: ასე ორი წლის ბავშვის ხელია გამოსახული, უფრო სწორად კი, გაშლილი ხელის მტევანი, სველ თიხაზე დანადები და გამომწვარი. არასდროს არავის შეუმჩნევია ეს ხელი. თან გამიხარდა, თან ათასი ფიქრი ამიშალა. არც არავისთვის მიჩვენებია. დე, ყველამ თავისად აღმოაჩინოს.
ასე მგონია, ამდენი მიტოვებული სახლის შემხედვარე გარშემო, ჩვენი სახლი ამიტომაც ცოცხლობს დღემდე, რომ ჩვენი საკუთარი ანგელოზის ხელი გვიფარავდა თურმე. სუფთა, მადლიანი.
ვინ იცის, მეკეცეს შვილი იყო. მეკეცეს ეძახდნენ საქართველოში იმას, ვინც თიხისაგან კრამიტს ან სხვა რაიმე ნივთს ამზადებდა.
კეთილი კაცი იქნებოდა ის მეკეცე, ალბათ გვერდით პატარა, იქნება და, მერვე, ან სულაც მეთორმეტე შვილი, ან პირველი შვილიშვილი ედგა და არ ასვენებდა კითხვებით, ეს რაა და ეს როგორო.
ჰოდა, გააშლევინა მარჯვენა და დაატყეპებინა კრამიტზე, აიო, აჩვენა, გაახარა.
მერე გამომწვარი ანახა, უფრო გაახარა.
მერე კიდევ რამდენიმე კრამიტზე დაადებინა, კიდე და კიდეო, კისკისებდა პატარა სიხარულით.
ეს მეკეცეც ათამაშებდა და თან თიხას აჩვევდა, თან მუშაობდა ადამიანი, თან ღმერთს ავედრებდა შვილებს, თან თვალს აპარებდა ლამაზი ქალისკენ, ბოლოლა შვილს რომ ძუძუს აჭმევდა ვეება კაკლის ჩრდილში, სახელოსნოდან მოშორებით.
რამდენი ბედნიერი სახლია ჩვენ მიწაზე, იმდენი ალბათ ასეთი ანგელოზის ხელიანი კრამიტი, ერთი მაინც, მალულად, თვალსმიფარებული ადგას თავხეს და არა მხოლოდ წვიმისა და თოვლისაგან იფარავს სახლს.
ველი...
ვიცი, სხვაც შეამჩნევს კერის ანგელოზის კვალს.

2016



Smile
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4104
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ბაო - მარიამ წიკლაური   Fri Mar 31, 2017 11:54 am



წიგნის დასახელება - „ქართველი პოეტი ქალები“
იდეის ავტორი და სემდგენელ რედაქტორი - მარიამ წიკლაური
ინგლისური ტექსტის რედაქტორი - მანანა დუმბაძე
დიზაინი - მარია მიქელაძე
გამომცემლობა – სეზანი
ISBN 978-9941-0-8555-0
ყდა - რბილი
გვერდების რაოდენობა - 256
გამოცემის წელი – 2016

32 პოეტი ქალის ლექსები ქართულ-ინგლისურად.
გამოცემა დააფინანასა თბილისის კულტურული ღონისძიებების ცენტრმა.

Smile
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4104
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ბაო - მარიამ წიკლაური   Mon Apr 03, 2017 1:22 pm

მარიამ წიკლაური

საუკეთესო ფოტო

წესია! ყველას რომ უნდა ჰქონდეს,
ერთი მაინც,
საუკეთესო ფოტოპორტრეტი.
ცხოვრებაში გამოსადეგი პოეტური ტყუილი ანუ.
თერაპიიის მოკლე კურსის სახელმძღვანელო.
საუკეთესო ფოტო,
პოეტისადმი პატივისცემის
მარადი მელოგინე.
თვალი ჭამს და თვალი სვამსო ,
ხომ გაგიგით.
მე კი ვერაფრით გავუმასპინძლდი ვერავის თვალს,
ვერაფერი ვაჭამე, ვასვი.
თითქოს ძუნწიც არა მქვია, მაგრამ რას ვიზამთ?!
მომჩერებია ოთხივ კუთხით დამშეული თვალების ჯარი
მე კი ისევ ის, 5 წლისა,
კოპლებიანი კაბითა და ბაფთებით ვდგავარ,
გაწკეპილი, გაჭიმული,
ღიმილიანი და ბედნიერი,
რომელიღაც პროვინციული ქალაქის სკვერში,
რომელიღაც ფოტოგრაფის კამერის წინ
და საუკუნეს გადავცქერი ლამისაა!
ბავშვურად ! ყოჩაღ!
იქნებ ჩიტის გამოფრენას ველი დღესაც და ამიტომაც
მაქვს დამღასავით ცნობისწადილი.
იქნებ, ჩემსავით არ გაზრდილან
არც ის ციცქნა ეშმაკუნები,
თვალებიდან რომ ლამისაა გადმომიცვივდნენ
სწორედ 5 წლის პატარა გოგოს.
სულ ამ ღიმილის კვერს ვთავაზობ ადამიანებს,
მაგრამ სხვა რამე უნდათ, გაღეჭონ,
რა ვქნა?! ვერაფრით გადავიღე საუკეთესო ფოტოპორტრეტი -
შეხედავ და დაიჯერებ, რომ
ეს ქალი ანუ დედაკაცი პოეტია.
ლექსებს არასდროს დაეჯერებათ
ლექსებში ათას ტყუილსა და სიმართლეს იტყვი,
ეგ არავის აინტერესებს.
მთავარია შენი ფოტო გადაიღო
ცხოვრების ფოტო, ერთი მაინც
წყალი რომ არ გაუვა და ქვასაც რომ გახეთქს!
სიმართლეზეც მეტი იქნება,
შუქჩრდილების ისეთივე ეფექტებით,
რაც ცხოვრებაა.
თეორიულად ვიცი, მაგრამ ვერ მოვიხერხე:
მზერა მქონდეს არსაითკენ, შორი და ოდნავ ბუნდოვანი,
გაცილებით ლამაზიც ვიყო,
ვიდრე ღმერთმა ჩამიფიქრა,
გაცილებით ჭკვიანი და გაცილებით
საინტერესო,
სექსუალურიც,
ქარიზმატულიც,
მოდუნებულიც, მოშვებულიც,
დაბნეულიც,
არამიწიერს ვგავდე და მაინც
ხორციელ ვნებებს ვემონებოდე.
როგორია იმას ჰგავდე, ვინც არასდროს არა ყოფილხარ!
არავითარი ველოსიპედის გამოგონება,
პოზები, გრიმი...
არავითარი კონვენციური დაძაბულობა,
შაირის გრიმასს,
ან ვერლიბრულ უსაზღვროებას
დააღწიო უნდა თავი თუნდაც წუთით,
თუნდაც კამერის ლულების წინ
ამ „გასროლას“ თუ გაუძელი,
მარადიული სიცოცხლე გელის!
ფოტო, რომელსაც დაეჯერება,
რომ ამ ათასი ლექსით ნათქვამს
ამ უსასრულო ფიქრსა და ტკივილს,
ამის ნახევარ სიხარულს, განცდას
სინამდვილეში,
ერთი ფოტო გადასწონიდა,
კარგი ფოტო,
შენ რომ ვერაფრით გადაგიღეს,
რადგან არასდროს არ დაიჯერე
შენივე თავი.
არც შავ-თეთრი გეგონა ყოფა.

2017

Arrow
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury
avatar

Male
Number of posts : 4104
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ბაო - მარიამ წიკლაური   Wed May 17, 2017 10:34 am

მარიამ წიკლაური

„ყმა ვაზირსა ეუბნება“

ადრე კაცი დევს ასე სცნობდა:
გახედავდა და, თუ ყურებში
ლანდი რამე გაუდიოდა,
არ მივიდოდა დაძახილზე,
თუნდაც ახლობლის აღე ჰქონოდა დევს მიღებული
(იხ. აქავე -აღე ანუ სახე, მკითხველო).
გინდაც პირიქით ყოფილიყო, მეხსიერება განა სანდოა?!
ეს ლანდგასული ყურები ახლა რა ბევრს ასხია.
ჩამოივლის იათაშვილი, აშკარად ლანდი გასდის ყურებში.
ეჭვით ვუცქერ, დევია თუ შოთაა, კაცო?!
დიდად არც ერთის მეშინია და არც მეორის,
მაგრამ დევს ბევრად მირჩევნია, იათაშვილი იყოს ნამდვილი,
გალეული და თავი დევად ეჩვენებოდეს,
ჩასაყლაპად ეღირებოდეს ლიტერატურულ ყოფა-ცხოვრებას.
ჩამოივლის მერე მეორე, მერე მეცხრე, მერე მეოცე,
გავხედავ მათაც ლანდი გასდით ყურებში და არას იმჩნევენ.
დევებია, აღე მათაც ბიჭებისა აქვთ.
კაცობენ და გამოსდით კიდეც.
დავითი ვარ, გაიძახის, ლუკა ვარ, ნიკა, ბექა, შალიკო.
მესეფეებს აფრთხობენ და ოჩოკოჩებსაც,
ზღვისპირელ დევებს კარგად ვიცნობ, არ მეშინია.
ერთი - ყველაზე მაღალია,
უყვარს - ბალახი, ცოლი და ერთიც, აბდულ-მესია.
სოლომონიც რომ ყოფილიყო, ალბათ ასეთი იქნებოდა -
მზით ნაშავი და დიდ ყურებში ვეება ლანდი, ზურგში ლანდი,
მტევნებში ლანდი...
არადა, ისე ტაკიმასხრობს, გეგონება ტანზე კომპლექსის ბანჯგვლი კი არა,
მზის ცვარი სცხია, ჩადებ ენგურში - ოქროს აისხამს.
პატარა ამურია პაატა შამუგიაც,
ვითომ დევებისა არა გაუგია. არადა, ლანდავს.
ეს კიდევ აგე - ღრუჩუნა დევი, სათვალიანი, აგრესიული,
ბუა არის, ნამდვილი ბუა, ბუა პოეტი.
დაკვირვებული თვალი თუ არ გაქვს,
ლანდს ვერ შეამჩნნევ მაგის ბანჯგვლიან ყურებში დღისით.
ეს კიდევ აი - სახემწყაზარი, მალხაზი ბიჭი, ხარის ძალისა,
მაგრამ დევური პატიოსნებაც ხომ არსებობს და
როცა ჟღალ წვერზე ჩამოისვამს ხელს,
პატივისცემა გიორმაგდება
და არ გინდა დაუნახო ლანდი ყურებში.
ამას უყვარს მარანში ყოფნა -
როგორც სავსე ქვევრს სჩვევია ხოლმე,
ცარიელ ქვევრებს მწყრალად უცქერს
და ქვევრია თითქოსო ქარვის, ლანდი გასდის ბეჭებში მასაც.

კოჭებზეც ვთქვათ.
კოჭუკუღმობაც ნიშანია დევ-ეშმაკების,
და კოჭებში ეტყობათ კიდეც: მსუქნებსაც და გალეულებსაც,
უკუღმა რომ აბიათ ფეხი, სწორედ მაგ ფეხით შეუძლიათ
ფერხულის გასმა - შედგებიან სიტყვებზე და, შენ რომ დაწერე
გაუსვამენ, გამოუსვამენ ცერულებსაც, ბუქნებს, დავლურებს
პა-პა-პა-პა, რანაირად. ვითომ სულ ასე სცენაზე იდგა
ამაღლებულზე ამაღლობელიც,
ვენაცვალე, იმ გრძელ თმაში ვერა და ვერ დავუნახე ლანდი ყურებში,
ზურგს კი არასდროს აქცევს ცხოვრებას, ბეჭში გავხედო,
სულ სახით დგას,
ასე მოუდის.
ძველ მითიურ სახელებზე სელის თოკად გადახვეულებს,
ისეთი ძალა უდგათ სხეულში,
რომც ეცადო, ძვრასაც ვერ უზამ,
აი, ეს კი წმინდა დევია, გიორგი ჰქვია,
365 არის, იმოდენაა.
უჭირავს ხელში მათრახი და ვაი, თუ სადმე გადაეყარე...
გადაუყრელსაც ისე გყროლავს, არ აქვს დანდობა!
რის ღვთისშვილები, რის კოპალა და იახსარი,
ისევ დევების ხელში ვართ ხალხი.
გაბუდაყდნენ, გადაირივნენ, სულ მეო, მეო,
მე როგორც ვიტყვიო,მე რაც მინდაო,მე ასეო და სუ მე ისეო.
იშვიათად, მეგობარს თუ შეხვდი, მაშინაც
უკვე გგონია ესეც დევია, შენი ახლობლის აღენაღები.
მაინც როგორი დამთრგუნველი და ოხერია დევების შიში,
გულს გაზიდებს და
ტანშიაც ძრინვა გაგდგომია უხიაგი ფიქრებისაგან.
ცხროვიანივით დაატარებ უდაბნოს და ჩამავალი მზეც
ნიჟარასავით ხერხემალზე მოკიდებული, გყოფნის საშენოდ.
ხმა გააქვს სხეულს!
ჰოდა, აიღებ თოკს ან ბაწარს,
არა, არა! ჯერ ქვას აიღებ, შემოივლებ წრეს შენს ირგვლივ,
შემოატარებ იმას ბაწარს, გინა თოკს და გინა ჯანაბას,
რომ არავინ უკეთური გადმოსრიალდეს დასაგესლად
შენ კარშეხსნილ მარტოობაში,
რომელიც, მზად ხარ, ყველას ფეხქვეშ გაუფინო გამოწვდილი ღიმილისათვის -
შავგვრემანებს, თეთრგვრემანებს, ზოგადად - გვრემანს ყველა ფერისას,
ოღონდ ისინი იყვნენ კარგად, ოღონდ იმათ არსად დაჰკრას ცივმა ნიავმა,
ოღონდ ბათუ, ოღონდ ჯარჯი, ოღონდ ხარანი,
ოღონდ ათასი გამოგონილი სახელით კაცი...
და სანამ ამას ფიქრობ, უეცრად
გამოჩნდება მაღალკანჭება ქალი, ნაცნობი,
ლანდით ყურებში,
დაქალებთან ერთად მოდის, თავმომწონედ მოათამაშებს
იმ ლამაზ გავას და
იცის, რაც სურს, ყველაფერი ისე იქნება!
რადგან დევია ისიც, დევქალა,
სხვა დიდი დევის ერთგული ცოლი, გინა დაი, გინდ მესარეცლე,
ხმას ვინ გასცემს ან უბატონოდ.
ჩაგივლის გვერდზე, თითქოს არც კი დაუნახიხარ.
არადა, ხედავ ამ თოკს როგორ გადმოაცოცდა უცხოობის ცივი მატლები.
ამ ქალებს ისე ლამაზად ჰქვიათ თავიანთი სახელები, თვალსაც ვერ მოწყვეტ,
ყოველ ღამით ამყოლი ვარდის ლერწებივით აცოცდებიან საკუთარ ლექსებს ,
შემოდან ჩვენ საბრალომარტოობაში,
გოგრის ყვავილებს მიუგავთ ხოლმე დაჭყეტილი ლექსის სტრიქონი:
კატარინაეთერინები. ელალიებილელაები, ნინონიები, მაიებიბაიებიმანანაოები,
ვინ დაუთვლის ცეცხლისთმას ღერებს, ტყე-ღრეს - გრძნეულებს...
საქრესთომატე დევებსაც ვიცნობ,
თვინიერს და „დედამოტნულსაც“
(იხ.აქავე - ტ.ჭ. ტერმინი),
ზოგი სიტყვებს კამათლებივით ათამაშებს:
ხან სიკვდილზე სვამს, ხან სიცოცხლეზე, წოლა-დგომაზე,
ზოგი ფიქრების დამჭერს იგონებს, რომ არცერთი გაულაყდეს,
ზედმეტად ტრაკსაც არ ასწევს და არ გააციებს,
ზოგი წითელ მეტაფორების თაიგულებს იკონავს გულზე,
ხმას აკანკალებს ან იბოხებს,ან საერთოდ არ იღებს კრინტსაც.
კრინტი ფასობს.კრინტი ძვირია.
მაგ - და გურუ- ცბიერ დევებსაც კარგად ვცნობ უკვე,
ავტოგრაფებსაც ვართმევ ზოგჯერ,
ვულაიქებ კიდეც სტატუსებს,
ღიმილაკით „აქე, ერიდე“,
დევდედოსაც უცდომლადა ვცნობ,
მინატრია გულმოკლულს ზოგჯერ მისი შვილობა;
რომელი ჰერტა მიულერი არ ინატრებდა იმასთან ბაასს ნემენცურად
ფინჯან ყავაზე?!
ქალწულ დევებსაც, სულ წმინდანთა სახელები რომ ჰქვიათ და
ღამღამობით კი კატებს ხოცავენ, რომ მათი სისხლით
გადაღებონ ჰორიზონტები, თვითონ კი მარტის კატებივით
იკივლონ გაბმით სიყვარულის მოლოდინში ,
შემოიხიონ თავები და შემოიხიონ წარმოდგენები
გამოგონილ შიზოფრენიულ ორგაზმებზე
და აივნებზე თავისუფლების დროშებივით გადაეკიდონ.
კანტალა და ქოსატყუილა დევებსაც ვიცნობ,
ბრგე ლაჩრებსა და ლაჩაჩუნებს -
სიტყვის იქით რომ არც არსებობენ,
ენებზე ფერად ბუშტებმობმულებს...
ბაქიბუქობის გროსმაისტერებს, შორს დანაქუხზე ქვეშ რომ იფსამენ.
გადაშენებულ დინოზავრებსაც, პეპელა რომ აფრთხობდათ ღამის.
ვიცნობ მედიდიურ არადევებსაც, არაკაცების მსგავსსა და ტოლებს...
ბევრი რომ აღარ ვწერო, ვჩერდები,
რომ არ დავღალო არც გული და არც იმედები,
ასე ვცხოვრობთ ჩვენ.
დრო - უძველესი.
სიბნელე - ნათლის მაბრმავებელი.
აზრები - სადღაც გამოქვაბულის სიღრმეებში ჩაკირული.
ცხოვრება - უნდა ვაღიარო, ქაქისჭამის გაკვეთილია,
გამეორებებს გაძალებენ, ასე უკეთ ჩაწვდები არსსო.
ყოველ ნაბიჯზე შეიძლება დევს გადააწყდე.
შენც მკითხველო, დევი ხარ, გიცნობ...
ცა - ისევ ლურჯი,
ზღვაც - შორეული,
ხმელეთიც - შორი...
სახელები - მათი მფარველი ანგელოზის ნაწყალობევი,
ჭრელი კენჭივით უყრია დროს ლანდგასულ მუჭში
.
უყურებ და ფიქრობ, ნეტავი
შენც ხომ არ გაგდის ლანდი ყურებში,
შენც ხომ შენსავ თავს არ ესიზმრები ადამიანად?

2017

Arrow
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: ბაო - მარიამ წიკლაური   

Back to top Go down
 
ბაო - მარიამ წიკლაური
View previous topic View next topic Back to top 
Page 5 of 5Go to page : Previous  1, 2, 3, 4, 5

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: