არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ბაჩო კვირტია

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3867
Registration date : 09.11.08

PostSubject: ბაჩო კვირტია   Fri May 29, 2009 11:56 pm


Bacho Kvirtia

ბაჩო კვირტია

დაიბადა 1974 წელს.
1996 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტი, ფაკულტეტი: "დრამატურგიის ხელოვნება" (თამაზ ჭილაძის სახელოსნო).
1994 წლიდან დღემდე იბეჭდება სხვადასხვა ჟურნალ–გაზეთებში ("ლიტერატურული საქართველო", "მნათობი", "კარი", "არილი", "პარნასი", "24 საათი", "ლიტერატურული პალიტრა", "ლიტერატურა – ცხელი შოკოლადი", "გალაკტიონი", "ფოკუსი", "სარკე", "ქართული მწერლობა").
2007 წელს გამომცემლობა "დიოგენემ" დაბეჭდა მისი პირველი წიგნი – პროზაული კრებული "მატარებლის მოსვლამდე", რომელმაც გაიმარჯვა 2008 წელს გამართულ ლიტერატურულ კონკურსზე "საბა", ნომინაციაში "საუკეთესო დებიუტი".
ასევე მიღებული აქვს:
პირველი პრემია 2007 წელს გამართულ ლიტერატურულ კონკურსზე "პენ–მარათონი", ზღაპრისათვის – "თეთრი ალები".
პირველი პრემია 2007 წელს ჩატარებულ ლიტერატურულ კონკურსზე "წერო", მოთხრობისათვის – "მე ბიძინა ვარ".
2008 წელს "რადიო–106"–ის ეთერში განხორციელდა ბაჩო კვირტიას პიესის "შებინდებიდან დაღამებამდე" მიხედვით დადგმული რადიოსპექტაკლის პრემიერა.

study



წიგნის დასახელება – "მატარებლის მოსვლამდე"
ავტორი – ბაჩო კვირტია
ISBN 978-99940-925-5-0
გამომცემლობა – "დიოგენე"
ყდა – თხელი
გვერდების რაოდენობა – 114
წელი – 2007
ფასი – 5.90
ანოტაცია – ეს კრებული ლიტერატურულ კონკურს პენმარათონ 2007-ის გამარჯვებულის პირველი წიგნია. კრებული სხვადასხვა ჟანრის ნაწარმოებებს აერთიანებს: მოთხრობებს, ნოველებს, მინიატურებს, პიესას.

Exclamation


Last edited by Admin on Sat Jan 29, 2011 11:42 am; edited 3 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Guest
Guest



PostSubject: Re: ბაჩო კვირტია   Sun May 31, 2009 6:14 pm

ბაჩო კვირტია

მე ბიძინა ვარ
(მოთხრობა)

მე ბიძინა ვარ... ცოტა ხნის წინ 36-ის გავხდი. სანზონაში ვცხოვრობ. მეტრი და სამოცდარაღაცა ვარ, 70 და რაღაცა... ზუსტად არ მახსოვს. ჯარში წასვლის წინ გამზომეს და ეგრე ვიცი. 63 კილოს ვიწონი.

ორი გოგო მყავს – ია და ლია... ია რვა წლისაა, ლია ათის. თამრიკო რო გავიცანი, ჩემი ცოლი, 24-ის ვიყავი. მაშინ არსად არ ვმუშაობდი და ერთხელ კლასელის დაბადების დღეზე ავედი. თამრიკოც იქ ვნახე. კლასელის კარის მეზობელი იყო. ხაჭაპურები და რაღაცეები შემოჰქონდა სუფრაზე. მე ახალი ნაყიდი საროჩკა მეცვა და მაგრა მიხდებოდა. ეტყობა, იმასაც მოვეწონე, იმიტო რო მაგრა მომეწონა და სულ ვუყურებდი.

ახლა ვდგავარ. გასვლა ორი მანქანის მერე მიწევს. ფული გადათვლილი მაქვს, ტრაფარეტი შემოვატრიალე. მეოთხე კრუგზე ვარ. პირველი, როგორც ყოველთვის, ხეირზე იყო, მეორე ქესეტათ, მესამე ნიჩევო, ეს ბოლო კიდე ისევ ქესეტათ. ახლა ისევ ნიჩევო იქნება და მერე გვიან ღამემდე სუ გატენილი ვივლი. ზეპირად ვიცი, რა, იმიტო რო ყოველდღე ასეა, პაჩტი.

თამრიკოზე ეგრევე ვკითხე ჩემს კლასელს. დაგევასაო? – იცინოდა. მერე მაგნიტაფონი ჩავრთეთ და ვეცეკვე. მკერდით მეხებოდა და ხმას არ იღებდა. მე მთვრალი ვიყავი. ერთ ადგილზე რო დგახარ და ტრიალებ, ეგრე ვცეკვავდით: ხის ტოტზე ჩამოკიდულ საქანელაზე ჩამომჯდარი ღამისპერანგიანი ქალის სურათი კედელზე. პიანინოს გვერდით შეკვეტებული პანასონიკის პრისტავკის ყუთი, ჩემი კლასელის მაგარი მთვრალი ბიძაშვილი და მასთან მოცეკვავე მაგარი სტრაშნი ცოლი. ვიღაცა ტიპი, რომელიც ძაან საცოდავად ჭამდა ვინეგრეტს. სერვანტის თავზე დადგმული, ანთებული და ჩაწეული სარკიანი ლამფა და სანამ ისევ ქალის სურათი დაიწყებოდა, ჩემი კლასელის სამი ნათესავი გოგო, რომლებსაც ჯინსის იუბკის ქვეშ ელასტიკები ეცვათ. ერთს მწვანე, მეორეს ვარდისფერი და მესამეს შავი. ვაფშე არავის არ ეცეკვებოდნენ, ჩვენ გვიყურებდნენ და ერთმანეთთან მიტყუპებულები ისხდნენ. მერე ისევ: ხის ტოტზე ჩამოკიდულ საქანელაზე ჩამომჯდარი ღამის პერანგიანი ქალის სურათი კედელზე. იმ სურათზე კიდევ მდინარე მოჩანდა, უფრო შორს – მთები და ტყე. პიანინოს გვერდით შეკვეტებული პანასონიკის პრისტავკის ყუთი. პიანინოს თავზე კაპრონის ძაფით მოქსოვილი რაღაცა ეფინა, ზედ ხრუსტალის ვაზა იდგა და შიგნით პლასტმასის ვარდები ეწყო. ჩემი კლასელის მაგარი მთვრალი ბიძაშვილი, რომელიც ცალი ყბის აწევით პირს აწკლაპუნებდა და მასთან მოცეკვავე მაგარი სტრაშნი ცოლი, რომელიც რაღაცას ძაან გაბრაზებული და ძაან ჩქარა ელაპარაკებოდა. ვიღაცა ტიპი, რომელიც ძაან საცოდავად ისევ ვინეგრეტს ჭამდა. სერვანტის თავზე დადგმული, ანთებული და ჩაწეული სარკიანი ლამფა და ისევ ჩემი კლასელის სამი ნათესავი გოგო, რომლებსაც ჯინსის იუბკის ქვეშ ელასტიკები ეცვათ, ერთს მწვანე, მეორეს ვარდისფერი და მესამეს შავი. ვაფშე არავის არ ეცეკვებოდნენ, ჩვენ გვიყურებდნენ და ერთმანეთთან მიტყუპებულები ისხდნენ. პანასონიკის პრისტავკის ყუთი ისევ რო დავინახე, ჩემი კლასელის კარის მეზობელს ვკითხე, რა გქვია-მეთქი. თამრიკოო, მიპასუხა. გენაცვალე, თამრიკო-მეთქი. მერე მახსოვს, ოჯახში ასვლა შამპანურებით და ბამბანერკებით. მე და თამრიკო წითლები ვიყავით. ზალაში სერვიზებიანი სერვანტი იდგა და სასიმამრო იჯდა. სასიდედროს მსუქანი კაბა ეცვა და თითქოს ვაფშე არაფერი არ უხაროდა. ძაან დიდი თავი ჰქონდა და თმა ისე ბუღალტრულად დაეყენებინა, რო ზედ რო დამჯდარიყავი, ასიანი მოსკოვს დაინახავდი. მე მაგრა ვნერვიულობდი. თამრიკოს მამა მაგარ უმნი რაღაცეებს მებაზრებოდა. თამრიკოს ვაფშე ვერ ვუყურებდი და ისიც ვერ მიყურებდა. მერე, რო წამოვედი, გავიგე, რო თამრიკოს დედას არ მოვწონებივარ, წინააღმდეგი იყო. მაგრამ თამრიკოს დედა ვის ახსოვდა? ავდექით და გავიპარეთ. სოფელში, ძმაკაცის სახლში ვიცხოვრეთ ცოტა ხანი. მაგარი ბედნიერები ვიყავით. თამრიკოს დედას ბევრი უწივლია, უკივლია, თამრიკოს მამაც ბუინობდა, ჩემი დაბრედვა უნდოდა, მაგრამ, როგორც ხდება ხოლმე, ბოლოს შეურიგდნენ ბედს და ჩვენც შეგვირიგდნენ. ასე შევქმენი ოჯახი და თამრიკო ჩემთან, სანზონაში მივიყვანე.

ჯაბა მოვიდა, სიგარეტი არა გაქო, მკითხა. ხო მშვიდობააო? რა არი მეთქი? ნიტო სიფათი გაქ და იმიტო გკითხეო. არაფერი-მეთქი. ჩემს წინ დგას. ცოტა ხანში დააწვება და მერე ჩემი ჯერი მოვა. აესე ვზივარ, რულს ვეყრდნობი. სალონი უნდა დავათვალიერო, ვინმეს რამე ხო არ დაუვარდა. ხურდებს ვპოულობ ხოლმე მოშნათ. ლარიანებიც მიპოვია, ორლარიანებიც. ერთხელ ოქროს ცალი საყურე ვიპოვე. მაგრა გამომადგა: თამრიკო მაღაზიაში სმენას რო აბარებდა, მაყუთის მაგარი ნიხვატკა აღმოაჩნდა და მაშინ გვიჯიგრა იმ საყურემ – ბირჟაზე კარგი ფოსტა ავიღეთ და ვალი გავისტუმრეთ. იმის მერე სუ ვეძებ, მაგრამ არაფერი არ არი. ერთხელ წერილი ვიპოვნე. სიდენიის კუთხეში იყო ჩატენილი. დაკეცილი ქაღალდი გავხსენი და ვკითხულობ: `როცა თქვენ ამ წერილს წაიკითხავთ, მე ცოცხალი აღარ ვიქნები. ჩემი დაბადება ბუნების შეცდომა იყო. ბედმა ძალიან დამჩაგრა~ და ეგეთი რაღაცეები. როგორც ვივარაუდე, კაცს უნდა დაეწერა, ასე 50-55 წლის კაცს. ყველაზე მეტად ბოლოს მიწერილი სიტყვები დამამახსოვრდა: `მე მივდივარ და, არ ვიცი, მიყვარხართ თუ არა, იმიტომ, რომ მთელი ცხოვრების მანძილზე ვერ გავიგე, გიყვარდით თუ არა~. წერილს ცოტა ხანი ჩემი სიდენიის ქვეშ ვინახავდი. მერე გადავაგდე, მაგრამ ბოლო სიტყვები დღესაც მახსოვს. ჯაბა წავიდა. ცოტა ხანში ჩემი გასვლა იქნება.

თამრიკოს ლიას გაჩენა ძაან გაუჭირდა, კინაღამ გადაყვა. არასოდეს არ დამავიწყდება სისხლზე სირბილი, წამლებზე სირბილი, ექიმების დამპალი სიფათები და თამრიკოს დის წაკლა ბაზარი. მაგრამ ღმერთის წყალობით გადავრჩით. ამდენი ცხოვრებაში არ მიტირია. გვერდზე გავდიოდი და ჩუმად ვბღაოდი. თამრიკოსთან პირველად რო შემიშვეს, რო დავინახე, კიდევ მაშინ ამიტყდა ქვითინი, მაგრამ დავატორმუზე. თამრიკოს თვალები დახუჭული ჰქონდა და ტუჩი ისე ჰქონდა აწეული, თითქოს იღიმებაო. მარცხენა მკლავზე რაღაც მილი ეკეთა და ზემოთ, ბოთლზე იყო შეერთებული, იქიდან კიდე რაღაცა წვეთავდა. მერე თამრიკომ თვალები გაახილა და მითხრა, რო მაიკა უკუღმა გაცვიაო.
გავედი. ჯერ ნელა მივდივარ. ხალხს ვკრიფავ. ერთი-ორი გაჩერების მერე ავუჩქარებ. მანქანა და ხაზი ჩემი ბიძაშვილის მეზობლისაა. ბიძაშვილმა, არ გინდაო? სამი წლის წინ იყო. რა არ მინდა-მეთქი, რას ამბობ-მეთქი და დავჯექი რულთან. ქირას მოშნად მახევს ტიპი, მაგრამ რა ვქნა, სხვა პრასვეტი არ არი. აესე ვარ, რა. დავჯექი რულთან. სალონი ჩემს მუღამში მოვაწყვე, სიდენიები ვიშოვე და ორივე რიადში ჩავამატე, ერთი მარჯვნივ და წყვილი მარცხნივ, ჩემს უკან. ეგრე აქვს ყველას, თუ გინდა, რო მოგება მეტი გქონდეს. აუუ, რა სასტავი ვითრიე! მოიცა, რამდენნი არიან? რვანი. ასწორებს. მაგრამ თუ შორს მიდიან, ტეხავს. რაც უფრო ბევრი მგზავრი ამოვა და მალე ჩავა, მით მეტია მაყუთი. დღეს გროზნი სიცხეა. ვიბრიდები. ფანჯარა ჩამოწეული მაქვს, მაგრამ ცხელი ჰაერი და მტვერი შემოდის. გუშინ ხე დავამაგრე სტეკლოზე. საკაიფოდ ზის და ხელი მაქვს ჩამოდებული, თორე მაგრა მტკენდა მკლავს. გუბკაა გამოსაცვლელი. სუ მავიწყდება. ხურდები გუბკაში მიდევს, გამზადებული, 50-იანები. მგზავრი რო ჩადის, გაძლევს ფულს და ხურდას აღარ ეძებ, ეგრევე იღებ და აძლევ. პაბალშომუ დიდ დროს იგებ, ნერვებიც ისე აღარ გეღლება. სარკის ზევით ხატები მაქვს მიმაგრებული. სარკეზე პატარა ჯაჭვით სათამაშო მიკიდია, ფუმფულა ციყვი. პატარა გოგომ, იამ მომცა. ტრაფარეტის თავზე, ლაბავოიზე, ლიპუჩკა მაქვს მიკრული, ნახვრეტში პატარა პალოა გაყრილი, ტრაფარეტი რო დაიკავოს. ტრაფარეტის ძირში წყლით სავსე ფანტას ბოთლი მაქ ჩაგდებული. კინაღამ დამარტყა ამ დედაარღნიანმა...

მერე იაც გაჩნდა. იაზე ადვილად იმშობიარა თამრიკომ, მაშინდელივით აღარ გაჭირვებია. მე ბლოკის ცეხში ვმუშაობდი გრუზჩიკათ. თითო ბლოკის დადებაზე 2 თეთრს ვიღებდი. სიმამრი უკვე მკვდარი იყო, სიდედრი საბერძნეთში მუშაობდა. ათასში ერთხელ მაყუთს და სურათებს გვიგზავნიდა: ბოტები ეცვა, ფორთოხლის პლანტაციებში, ფორთოხლით სავსე ვედროებთან იდგა და ბუღალტრის თმა ლურჯად ჰქონდა შეღებილი. ეტყობა, იქ ეგრე იყო მოდაში. მერე თამრიკომ მაღაზიაში იშოვა ადგილი და იმანაც დაიწყო მუშაობა. ეგ მერე იყო, ბავშვები რო ცოტა წამოიზარდნენ. თავიდან მაგრა გაუჭირდა თამრიკოს: სუ ტიროდა სახლში რო მოდიოდა, მაგრა გახდა და ბავშვებს უკიოდა და ურტყავდა. მე დივანზე ვიწექი და ცემენტის სუნი ამდიოდა. ლამფას ვანთებდი და ფანჯრიდან ვიყურებოდი. ეზოში მეზობელი ხოსროს ძველი თეთრი ზაპოროჟეცის დაჭეჭყილი კუზაო მოჩანდა. ქარი კიდევ ქროდა და ციოდა.

რო გადახვალ, გააჩერე. ვაჩერებ. ჩადის. ფულს მაძლევს. 20-იანია. ვითვლი ლარიანებს, ხუთიანებს, ორიანებს. მერე გუბკიდან 50-იანს ვიღებ და ვუბრუნებ. უკმაყოფილოდ ითვლის. ეჭვიც ეპარება, ხო არ ვატყუებ. კარს მიჯახუნებს. შენი დედაც... კრუგის ბოლომდე ბენზინი არ მეყოფა და ტარასას ბენზოკალონკასთან ზაპრავკაზე ვჩერდები. ტარასა გამოდის. ფენოვან ხაჭაპურს ცეცხლავს და ზუნტლიან პირზე შებრაწული ნარჩენები აყრია. 20-ის გაუშვი, – ვეუბნები და მანქანისკენ ვიყურები, მგზავრები ხო არ ბუინობენ. ტარასა ასხავს და ხაჭაპურს იცოხნება. მობილური ხო არ გინდა 15 ლარათ? არ მინდა. ეხლა მოიტანეს. ახლობელი ხალხია. 15 ლარი რაღა ჩემი ფეხებია, თან მალა კაი რამეა. გინდა გაჩვენო? ანტენა არა აქვს და არაფერი. თუ არაფერი არა აქვს, უკან გაიკეთე. ათათ წაიღე, ძმაო, შენც ახლობელი არა ხარ? ეგ არი? ხო, ოცისაა. აჰა, – წეღან მოცემულ ოციანს ვაძლევ და მანქანაში ვჯდები.

დივანზე რო ვიწექი და ცემენტის სუნი რო ამდიოდა და ლამფას რო ვანთებდი და ფანჯრიდან რო ვიყურებოდი და ეზოში რო მეზობელი ხოსროს ძველი თეთრი ზაპოროჟეცის დაჭეჭყილი კუზაო რო მოჩანდა და ქარი რო ქროდა და ციოდა, ჩემი ცოლი თამრიკოც მიყვარდა.

ერთხელ სახლში ვიდექი. აეგრე ვიდექი შემოსასვლელში და თამრიკოს ჩუსტებს ვუყურებდი. სარკის ქვეშ ეყარა. თამრიკო მაღაზიიდან ჯერ არ იყო მოსული. ბავშვები ეზოში იყვნენ. ვანაში შევედი. ხელები დავიბანე. სარეცხ მანქანაზე პარაშოკის ყუთი იდო, თავახეული. ავიღე. ცარიელი იყო. გაუქმებული ატაპლენიის ტრუბაზე ბავშვების გარეცხილი რეიტუზები ეფინა. უცებ გამოვვარდი და ისევ შემოსასვლელში, თამრიკოს ჩუსტებთან დავდექი. მერე ქვითინი დავიწყე. ვტიროდი. ვბღაოდი. როგორც მაშინ. სამშობიაროს ეზოში. უკანა მხარეს. არავის რო არ დავენახე. მერე ჩავიცვი და გარეთ გამოვიქეცი. კიდე კაი, კიბეზე არავინ შემხვდა. თამრიკოსთან გავრბოდი. მაღაზიაში. პადიეზდიდან გამოვვარდი თუ არა, თამრიკო დავინახე. შორს იყო. მოდიოდა. დავგაზე და გვერდითა პადიეზდში შევვარდი. გული აქა მქონდა. ძლივს ვსუნთქავდი. თამრიკო მოდიოდა. პარკით რაღაცეები მოქონდა. კუთხეში ჩავიცუცქე და ვუყურებდი. აღარ მეტირებოდა, მაგრამ გული მქონდა გლახათ. ქარი თვალებს მიშრობდა, თამრიკოს კიდე ფეხს აჩქარებინებდა. მა... მა... მა... გველნაკბენივით უკან მოვიხედე. ია და ლია კიბის თავში ჩაცუცქულიყვნენ და დაჭყეტილი თვალებითYმიყურებდნენ. მა... ვის ემალები?..
ორი აიღე ერთი მერე ჩავა სიცოცხლე გამიმწარა მაგ მიწადასაყრელმა როდემდე უნდა მაყვედროს ლუკმაპური თუ დებილი ვგონივარ მაგას ირანულიც არაა ცუდი გააჩნია რისთვის გინდა სტადიონთან გაივლის აბა რომელი გაივლის აეხლა მარშუტკაში ვზივარ და ხუთ წუთში მანდავარ რა გაუჩერე შენი დაქალი როა იმან სად ჩააბარა პორტუგალიაში კარგი ვარიანტია სტროიკაზე ჩამოხვალ ცხოვრებას აიწყობ აი ამ ბეებვეზე იმენა მიდგება დედაჩემი ძალიან ცუდათაა მომეცით პარკი დაგიჭერთ ვის მიყვება სადაურია რო გადახვალ გააჩერე აძინ იქსი დადე უეჭველია მე ჯერ ჩემი შვილი მიყვარს და მერე სხვა ჩემი დედა მოვტყან მაგას თუ დედა არ მოუტყნა ამის მეტი არა მაქვს მაპატიეთ ბაზრობაზე ძლივს ავარჩიე ჩემი გადახდილია რატო ეწყინა არ იცოდი რო გარდაიცვალა მაგას თავზე ნუ დაისვამ თორე მერე ნახე რას უჩერებ აღარ არი ადგილი ამ მაღაზიაში ვეღარ შევედი...

ბოლო დროს ერთსა და იმავე სიზმარს ძაან ხშირად ვნახულობ ხოლმე. ვითომ რულთან ვზივარ. მივდივარ. ღამეა. უკან თამრიკო და ბავშვები სხედან. მივდივართ. ხმას არ ვიღებთ. ტრასა ცარიელია. ჩქარა მივდივარ. უცებ გზის პირას ვიღაცეებს ვხედავ. გამწარებული ხელს მიქნევენ. ვუახლოვდები და... თამრიკო და ბავშვები დგანან. სახეებს მანამ ვარჩევ, სანამ გავცდები. გულგახეთქილი ვაჩერებ და სალონში ვიხედები. უკან არავინაა. თამრიკო! თამრიკო! ვყვირი. ზადნიში ვაგდებ და ვბრუნდები. გზაზე არავინ მხვდება. თამრიკო! თამრიკო! ვეძახი. ბავშვებს ვეძახი. მერე უცებ ვხედავ, რო თამრიკო და ბავშვები მანქანაში სხედან, ხელები და სახე ფანჯარაზე აქვთ მიდებული და მიყურებენ. ხმას არ იღებენ და მიყურებენ. მანქანაში ვჯდები და მივდივართ. მერე ყველაფერი თავიდან იწყება.

რა მალე დაღამდა... ხვალე გუბკას გამოვცვლი. ჯაბამ მე მოგცემო. კრუგზე ოჩერედში რო დავდგები, ნარეზებს გაუკეთებ და კაი ხანი მეყოფა. ტარასამ რო მობილურზე მითხრა, რატო არ ვნახე. იქნება რა იყო. ხვალე აღარ ექნება. დღესვე გაასუხარებდა. სალონში შუქი გამიფუჭდა და ესეც საჩალიჩო მაქვს. ბოლო კრუგზე ვარ. ორი კაცი დამრჩა. ერთი უკან მიზის, მეორე უფრო უკან. ესენიც ჩავლენ და სახლში წავალ. ტრაფარეტიც ავიღე. ხვალე. ხვალე. ხვალ რა დღეა?.. შაბათი. კვირას ადრე ვამთავრებ და ბაზრობაზე გავალ. თამრიკოს ჩუსტებს ვუყიდი. თამრიკო. თამრიკო... აქ გამიჩერე, ძმა... ვაჩერებ. თვალს ვარიდებ. რას იფიქრებს?.. რაც უნდა, ის იფიქროს. სიბნელეა და ჩემს თვალებს როგორ დაინახავს. ტორპედოს ქვეშ დაგდებულ მანქანის პაკრიშკას იღებს და ჩადის. სვეტაფორთან ვჩერდები. წითელი ფერი თვალებში მედღაბნება. ჯიბიდან ცხვირსახოცს ვიღებ და უცებ ვიღაცა უკნიდან თვალებზე ხელებს ამაფარებს.

– ე...
ხელებში ჩავავლებ და ვტრიალდები.
– მე ვარ, ბიძინა...
ჩემს წინ ჩემი ცოლი, თამრიკო დგას. მიღიმის. მერე ხელებზე იხედება.
– რა მოგივიდა, ტიროდი?..
– არა, რა ვტიროდი, ტო... ღამე ასე ვიცი... გამიტრაკა თვალებმა. როდის ამოხვედი?
– ვერც ამოსვლისას დამინახე, ვერც მერე. მაგარი ხარ, რა...
– ხო. რავი. საიდან მოდიხარ?
– მორჩი უკვე?
– ხო, მოვრჩი.
– წავიდეთ მაშინ და სახლში მოგიყვები.
მე ბიძინა ვარ და მე და ჩემი ცოლი თამრიკო სახლში მივდივართ და არ ვიცი მიყვარხართ თუ არა, იმიტო, რო მთელი ცხოვრება ვერ გავიგე, გიყვარდით თუ არა.

study
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 673
Registration date : 17.11.08

PostSubject: Re: ბაჩო კვირტია   Sat Jun 06, 2009 11:33 am

ბაჩო კვირტია

ჟანგბადი
(ჩანახატი)

ერთხელ ტანსაცმლის კარადაში გარდაცვლილი ბებიის პალტოს წავაწყდი. ცოტა ხანს არ შევხებივარ, ვათვალიერებდი. მერე ჯიბეები შევამოწმე იმ იმედით, რომ მის რაიმე ნივთს ვიპოვნიდი. ჯიბეები ცარიელი იყო, თუ არ ჩავთვლით მტვერს, რომელიც ჯიბის ფსკერიდან თითებს ამოყვა. მერე პალტო გავშალე და შიგნიდან დავყნოსე...
ბებიას, და მის ყველა ნივთს: ხელჩანთას, ტანსაცმელს, ქოლგას, ქუდს, საათსაც კი _ თავისებური, სპეციფიური სუნი ჰქონდა. ასეთი სუნი იდგა მის ოთახში, მისი ტანსაცმლის კარადაში...
ეს იყო წამლის, უფრო სწორად _ მკურნალობის სუნი. ჩვენ მას ბებიას სუნს ვეძახდით. ყველაზე ძლიერი სუნი მის ხელჩანთას ჰქონდა. მახსოვს, რა დაჰქონდა ბებიას ტყავის შავი ხელჩანთით: ყვითელი ბლოკნოტი, რომელზეც `ავტოკალმით~ მისი ინიციალები ეწერა. პასპორტი, საგულე აბები, ტყავის ბუდეში მოთავსებული სათვალე, `პორტმანი~ _ როგორც თვითონ ეძახდა, უამრავი ქაღალდი, საბუთები, ხელის მალამო და პიტნის კანფეტი...
ხელჩანთის დაყნოსვა ძალიან გვიყვარდა. ბავშვებსაც და დიდებსაც...
ბებია ქირურგი იყო. ატარებდა თავის ჟანგბადს _ მკურნალობის სუნს და ზოგს ეს აშინებდა, ზოგს ამშვიდებდა (მაგალითად _ ჩვენ), ზოგიც საერთოდ არ აქცევდა ყურადღებას.
ეს სუნი ახლა ალბათ მხოლოდ მის ოთახში, მისი ტანსაცმლის კარადაში იქნება შენარჩუნებული.
იმ დღეს კი, ბებიაზე დანატრებულს, იმედი გამიცრუვდა...
პალტოს, ნაჭრის ყვავილივით, არაფრის სუნი აღარ ჰქონდა...


Smile



Back to top Go down
View user profile
Guest
Guest



PostSubject: Re: ბაჩო კვირტია   Sun Jun 07, 2009 7:01 pm

მძინარე ციკლოპის ძახილი
(მოთხრობა)

_ დღეს მორიგე ხარ? გამარჯობა...
მოხუცი ხარატი დამახინჯებულ ხელს მიწვდის.
_ მორიგე ვარ. გაგიმარჯოს.
ხელს ვართმევ.
ქუჩაში ვდგავართ. რვას რომ ოცი დააკლდება, ქარხნის ავტობუსი ჩამოივლის. ველოდებით. ნელ-ნელა სხვებიც მოდიან _ ქალები, კაცები. ზოგს გაზეთში გაუხვევია სადილი, ზოგს _ ცელოფანში.
მეც ცელოფანი მიჭირავს. მოხარშული კვერცხი, პური, ცოტა ყველი, შაქარი და ჩაი მიმაქვს.
ქალაქგარეთ, ქარხანაში ვმუშაობ. დარაჯი ვარ. დღისით შემოსასვლელ ჭიშკართან ვდგავარ, რომ მოსაღამოვდება, პროჟექტორებს და ლაპიონებს ავანთებ ხოლმე. სამ დღეში ერთხელ, ოცდაოთხი საათი ვმორიგეობ. ხელფასი ცოტა მაქვს, მაგრამ სულ არაფერს მირჩევნია.
მოხუც ხარატს ჩემზე მეტი აქვს ხელფასი. ჩალისფერი, დალაქული კეპი ახურავს. მარჯვენა ხელზე ცერი და საჩვენებელი თითები აკლია. პერანგის ჯიბეში სათვალეს ინახავს. სათვალეს ყურების მაგივრად რეზინის ზონარი აქვს გამობმული. რომ გაიკეთებს, დიდი, გაკვირვებული თვალები მოუჩანს ხოლმე.
მოხუცი ჩუმი, სიტყვაძუნწი კაცია. წელიწადზე მეტია, რაც ქარხანაში ვმუშაობ და მასზე ბევრი არაფერი ვიცი.
ვიცი მხოლოდ ის, რომ დიდებული ოსტატია და როგორც ყველა ნამდვილ ხარატს, ხელობისთვის მასაც გაუღია მსხვერპლი _ თითები.
საათზე ვიყურები _ რვის ნახევარია.
აი, მეგიც გამოჩნდა. ჩემსავით, უმაღლესი განათლება აქვს, ქარხანაში კი შემფუთველად მუშაობს.
ხანდახან ასეთ რამეს წარმოვიდგენ ხოლმე: რა იქნებოდა, მეგი რომ ცოლად შემერთო. როგორ ვიცხოვრებდით?..
ისიც ღარიბია და მეც. ამიტომ უბრალო, მოკრძალებულ ქორწილს გადავიხდიდით. ბავშვს დიდხანს ვერ გააჩენდა _ სამსახურის დაკარგვის შიშით. მერე, ალბათ ჩემი დაჟინებული თხოვნით, ფეხმძიმედ დარჩებოდა და შინ გამოიკეტებოდა. მე თავდაუზოგავად, ვირივით ვიმუშავებდი. მერე ბავშვი გაჩნდებოდა. მე უფრო თავდაუზოგავად, უფრო ვირივით ვიმუშავებდი. ერთ ბავშვს მეორე მოყვებოდა. ნელ-ნელა წაგვიხდებოდა ჯანმრთელობა, ნერვები. მეგი ნამდვილ დიასახლისად იქცეოდა, მე _ ნამდვილ ვირად...
აგერ ისიც. მოგვიახლოვდა, ხმადაბლა მოგვესალმა და ქალებთან დადგა.
მხარზე კაპრონის ძაფისგან მოქსოვილი, გაყვითლებული ხელჩანთა აქვს გადაკიდებული.
ასეც რომ ყოფილიყო, ვინანებდი თუ არა? ალბათ არ ვინანებდი.
მე ვიმუშავებდი ვირივით და ვიქნებოდი ბედნიერი, იმიტომ, რომ მეგი მეყვარებოდა...
ვინ იცის, იქნებ უფრო კარგად გვეცხოვრა...
მეგი ქალებთან დგას და თითებით ჩანთის ღილს აწვალებს.
ზოგჯერ ჩემსკენ თვალს აპარებს. მე ვამჩნევ და ძალიან მსიამოვნებს.
მეცოდება... კარგი, ჭკვიანი გოგო, რომელიც ქალაქგარეთ, ქარხანაში შემფუთველად მუშაობს.
ჩანთის გამოც მეცოდება... კაპრონის ძაფისგან მოქსოვილი ჩანთის გამო...
`ნეტავ მეგის თუ ვეცოდები... შენ რას იტყვი, ხარატო?~
მოხუცი ჩუმად დგას. ბეჭებში მოხრილა. მუნდშტუკით ისე გემრიელად აბოლებს, რომ მეც მინდება მოწევა, მაგრამ გვიანღაა _ სამსახურის ავტობუსი მოდის.

* * *

ქარხნის ჭიშკართან დარაჯების პატარა შენობაა.
ოთახში მაგიდა, ორი სკამი, ტანსაცმლის კარადა, ძველებური ელექტროღუმელი და გაბრიგინებული, თვითნაკეთი დივანი დგას. დივანზე ხისგან გამოთლილი, მუთაქას მიმსგავსებული კუნძი გდია. ტანსაცმლის კარადაში, კედელზე, ჟურნალიდან ამოჭრილი შიშველი ქალის სურათია გაკრული. ბეტონის იატაკზე ლინოლეუმია დაგებული. კედელზე ქანქარიანი საათი ჰკიდია. მაგიდაზე ტელეფონის გაუქმებული აპარატი, ჭიშკრის ელექტროპულტი და შუშის ოთხკუთხედი ნაჭერია მოთავსებული. შუშის ქვეშ მორიგეობის განრიგი და კალენდარი მოჩანს. მაგიდის ერთ-ერთ უჯრაში რამდენიმე თეფში, ჩანგალი და მუყაოს კოლოფით მარილია შენახული.
ამ ოთახში მე ვზივარ. დღეს მარტო ვმორიგეობ _ ჩემი მეწყვილე რთველში წავიდა. სამაგიეროდ, ორ ვედრო ყურძენს შემპირდა. საახალწლოდ _ ცოტა ღვინოს.
ელექტროპულტის ღილაკებს ვაწვები _ დილაობით უამრავი მანქანა შემოდის, გადის.
მგონი გავცივდი _ ტანში ცუდად მაჟრჟოლებს. საღამოს ქურას ჩავრთავ და ცხელ ჩაის დავლევ.
ქარხნის ირგვლივ ინდუსტრიული ჩონჩხია: მიტოვებული საამქროები, პატარა ქარხნები, ცაში აზიდული ამწეები, რკინის კარკასები, ნაწილებგამოცლილი ექსკავატორები, ბულდოზერები.
ჭიშკარს მდიდრული ავტომობილი უახლოვდება. ელექტროპულტის ღილაკს ვაწვები. ავტომობილი ეზოში შემოდის _ სწრაფად, უხმაუროდ.
ჭიშკარს ვკეტავ და გარეთ გამოვდივარ. მანქანიდან მაღალი, ზონზროხა კაცი გადმოდის. პიჯაკს და ჰალსტუხს ისწორებს. ქარხნის უფროსობა ეგებება, ხელს ართმევენ, სასაცილო რაღაცეებს ეუბნებიან და ისევ თვითონ იცინიან. ის არ იცინის. გოროზად იყურება და დინჯად დააბიჯებს. ჩემსკენაც გამოიხედავს. ისეთი სახე აქვს, გეგონება ცოტაც, და დასჭექავსო, მაგრამ ჯერჯერობით ჩუმადაა. ალბათ ამის დროც მოვა.
ის ქარხნის ახალი მეპატრონეა.
დანახვისთანავე მეტსახელი _ `ცხრათავიანი დევი~ შევარქვი. ისე, ჩემთვის...
ჩვენი ცვლის უფროსი გახარებულია. ამბობს: აწი გვეშველებაო. ქარხანა სრული დატვირთვით იმუშავებს, დიდი სიმკაცრე და ცოტა მეტი ხელფასები გვექნებაო. შეიძლება უფასოდაც გვასადილოსო...


* * *

შუადღეა. ჭიშკართან ვზივარ და მზეზე ვთბები. მაინც მაციებს _ ნამდვილად სიცხე მაქვს.
გვერდზე ქარხანას შემოკედლებული მაწანწალა ძაღლი ბორია გაწოლილა და ბუზებს კბილების კაკუნით იგერიებს.
ჭიშკრისკენ გუდიანი დედაბერი მოდის.
ჭაღარაა _ სულმთლად თეთრი. გაცვეთილი კალოშები აცვია. ბალახით გამოტენილი გუდა ზურგზე მოუგდია.
დედაბერი ქარხანას ყოველდღე აკითხავს. დარაჯების ფანჯარაზე ორი თითით, გაბმულად დააკაკუნებს ხოლმე. რო შემოუშვებენ, ზევით, ძველი საქვაბეების უკან ბალახს კრეფს.
კაციშვილმა არ იცის სად ცხოვრობს, ან ბალახს რისთვის ეზიდება.
ვისაც მისი გამოჩენა უხარია, ყველა `თეთრ ბაბოს~ ეძახის:
_ `თეთრი ბაბო~ ბალახისთვის მოსულა!..
_ `თეთრი ბაბო~ ბალახს იპარავს!..
_ `თეთრო ბაბო~, შენი ბაბო გავათხოვე!..
გასძახებენ ხოლმე ბიჭები და იცინიან. დედაბერს არაფერი ესმის, ყრუ-მუნჯია.
`თეთრი ბაბოს~ მოსვლა მეც მახარებს. გაცვეთილი კალოშები, წელზე შემოხვეული შალი, ბალახით სავსე გუდა _ ამაზე კარგი რა უნდა ნახო აქ, ქარხანაში!
სახით სკანდინავიელ ბებიას _ ზღაპრის გმირს მაგონებს.
ჭიშკარს ვაღებ.
_ ჰაეაეაე!
`თეთრი ბაბო~ მადლობას მიხდის და მიფრატუნობს. ახალმოკრეფილი ბალახის სურნელი მცემს. სანამ დედაბერი თვალს არ მიეფარება, ჭიშკარს არ ვკეტავ.
ვზივარ და ისევ მაციებს. ბორიას მობეზრდა წოლა და ადგა, წაძუნძულდა.
ყვავმა დაიყრანტალა ცაში. კრაზანა მოფრინდა, ცოტა ხანს მიბზუილა და გამშორდა.


* * *

_ დღეს მორიგე ხარ?
მეგი ღია ჭიშკართან დგას და ჩანთის ღილს აწვალებს.
_ არა... ისე მოვედი...
არაფერს მპასუხობს. მიღიმის.
_ თვალებზე რა გჭირს?
_ რა მჭირს?
_ ჩაწითლებული გაქვს.
_ რა ვიცი... მგონი გავცივდი...
შუბლზე ხელუკუღმა მეხება.
_ მგონი კი არა, სიცხე გაქვს. შინ რომ წახვიდე?
_ ვერა. დღეს მარტო ვმორიგეობ.
_ მეწყვილე რა უყავი?
_ სოფელში გავუშვი, რთველში...
მეგის ეცინება.
_ რა გაცინებს?
_ მაგარი ხარ...
_ სამაგიეროდ, ორ ვედრო ყურძენს შემპირდა...
_ რას შეგპირდა?!
ორივე ვიცინით.
_ გინდა, წამალს მოგცემ?
ჩანთიდან წამლის ფირფიტას იღებს.
_ ეს ხომ ტკივილგამაყუჩებელია?
_ სიცხესაც შველის. გამომართვი.
_ დიდი მადლობა, მეგი...
_ არაფრის. ყურძენი შენზეა...
_ ოღონდაც არავისთან წამოგცდეს...
_ ნუ გეშინია, არ წამომცდება.
იცინის. უცებ ისევ წარმოვიდგენ.
`რა კარგი იქნებოდა, ღმერთო!..~
_ წამალი ახლავე დალიე, გესმის?
_ ხო, მესმის...
`მე ვიმუშავებდი ვირივით და ვიქნებოდი ბედნიერი...~
_ ყოჩაღად იყავი. ხვალამდე!
_ ხვალამდე, მეგი...
სამსახურის ავტობუსში ადის. საღამოა. ავტობუსი ხალხით ნელ-ნელა ივსება. ქარხანაც თანდათანობით ყუჩდება. წამალს ვსვამ და ფანჯრიდან მალულად ვიყურები. მეგი ავტობუსში არ ჩანს.
`მეგისაც ვეცოდები... კი, ნამდვილად ასეა...~

* * *

ღამეა. ელექტროქურაზე ალუმინის ჭიქას ვდგამ. სანამ ტერიტორიას გავანათებ, წყალიც ადუღდება. წამალმა ვერ მიშველა და ცხელი ჩაის იმედი მაქვს. თუ არადა, მეორე აბიც უნდა მივიღო, ძალიან ცუდად ვარ.
ეზოში ჩამიჩუმი არ ისმის. ძველი შადრევნიდან წყალი მოჩხრიალებს. შადრევანს პატარა, ნახევრად დანგრეული აუზი აქვს. იქვე მორკალული, დაბალი გალავანია. გალავანს მოზაიკით შესრულებული ნახატი ამშვენებს: ღონიერი, მსხვილფეხება და ფეხშიშველი ქალ-ვაჟი. ქალს ყურძნის მტევნები უჭირავს, ვაჟს _ ხორბლის პატარა ძნა და ნამგალი.
შადრევანს დილაობით ვაკითხავ. ოთახს რომ დავალაგებ და გამოვგვი, ტილო და იატაკის ჯოხი მომაქვს და აუზში ვასველებ ხოლმე. ეს ძველი დარაჯებისგან ვისწავლე. მაგათგან ისიც ვიცი, სად არის დამალული ძირგავარდნილი ვედრო და ფიცრის ნაჭერი. ესენი იმისთვისაა საჭირო, რომ ერთ-ერთი პროჟექტორი აანთო _ ჩამრთველი ძალიან მაღლაა დამონტაჟებული.
ბოლო ლამპიონს ვანთებ და ოთახისკენ ვბრუნდები. გზადაგზა საამქროების ბოქლომებს, საკეტებს ვამოწმებ. ბორია ერთგულად მომდევს. ზოგჯერ გამისწრებს, ხეს ან ბოძს მივარდება: იყნოსება, იქექება. მერე უცებ მიაშარდავს და ჩემსკენ გახარებული მორბის.
ქარხანაში ახლა სამნი ვართ: მე, მორიგე ელექტრიკოსი და მორიგე ზეინკალი. ელექტრიკოსებიდან დღეს ილო მორიგეობს, ზეინკლებიდან _ ვანო. ილო მაგარი ლოთია, მაგრამ კარგი, საწყალი კაცია. ავადმყოფი შვილი ჰყავს, თხუთმეტი წლის გოგო. ვანოს კარგად არ ვიცნობ. მორიგეობისას სულ თავისთანაა გამოკეტილი, ერთხელ არ შეგეხმიანება. წეღან ძირგავარდნილ ვედროზე რომ ვიდექი, ილომ დამინახა და გაუხარდა: ცოტა ხანში გადმოვალ და ვივახშმოთო.
დაკეტილ ჭიშკართან ვდგავარ.
გაუქმებული ქარხნების მხრიდან ღმუილის მსგავსი, მურდალი ხმა მოისმის.
ღამით რომ დაიწყება, დილამდე გრძელდება _ ყოველ საათში ერთხელ, ხან უფრო ადრე. დარაჯებმა მითხრეს _ მოშორებით გაჯის გამოსაწვავი ქარხანაა და ხმაც იქიდან მოდისო.
არ მინდა დავიჯერო. ჩემი წარმოსახვა უბრალოვდება და იმიტომ. საოცარი მოსასმენია. მოულოდნელობისგან გულიც შემიხტება ხოლმე ზოგჯერ, მაგრამ ისეთი იდუმალი, დათრგუნველი ხმაა, რომ მხიბლავს, მომწონს.
`მძინარე ციკლოპის ძახილი~ დავარქვი. `მძინარე ციკლოპის ძახილი~ _ დაღამებიდან გათენებამდე...

* * *

სხეულით ვგრძნობ _ მაღალი სიცხე მაქვს. მეორე აბიც მივიღე, ცხელი ჩაიც დავლიე _ არაფერმა მიშველა. მაგიდას მობუზული ვუზივარ და ბორიას უაზრო ყეფა ტვინს მიხვრეტს.
ისე დავსუსტდი, ფეხზე დგომა მიჭირს.
`არადა, უაზროდ რომ არ ყეფდეს?..~
როგორღაც ვდგები და გარეთ გამოვდივარ. ეზოს ვათვალიერებ _ არაფერია. შორიდან ძაღლების ყეფა მოისმის და ბორია ეტყობა იმათ ეხმიანებოდა.
ვუწყრები. ჩუმდება. კუდის ქიცინით და გვერდების ქნევით მოდის.
ოთახში შევდივარ. სკამზე მოწყვეტით ვეშვები. დივანზე ვერ ვწვები _ ფეხები ერყევა.
`ღმერთო, ნუ მომკლავ...~
წეღან ილო იყო.
ვივახშმეთ, იმასაც თუ ვახშამი ერქვა. ორი ლუკმა გავღეჭეთ და მორჩა. დილიდან მშიერმა, მაინც ვერაფერი შევჭამე. არც ილოს უჭამია.
ვახშამი გაზეთში გახვეული მოიტანა.
`როგორა ხარ, ჯეელოო!~ _ არყის სუნად ქოთდა. შენ თვითონ როგორა ხარ-მეთქი. კარგად, კარგადო და ხელი ჩაიქნია. მერე დაჯდა, მოყვა და მოყვა _ მთელი გული ამოიღო.
გოგო ჰყოლია ძალიან მძიმედ.
გართულებული ეპილეფსია სჭირსო. უკვე ლოგინიდანაც ვეღარ დგება და მხედველობასაც უჩივისო. დღეში რამდენჯერმე ისველებს და ძალიან ნერვიულობსო. დედამისს საერთოდ არ იკარებს და საცვლებს მე ვუცვლიო.
ექიმები რას გეუბნებიან-მეთქი.
არაფერს, მალე მოკვდებაო, და ცრემლები წამოუვიდა. გულამომჯდარმა ისე იტირა, რო მეც მომაწვა ცრემლები, მაგრამ თავი შევიკავე.
ძალიან კი გამიჭირდა...
კაცთან რომ კაცი იტირებს, სულ სხვაა...
ცრემლები ქურთუკის სახელოზე შეიმშრალა, ბოდიში მომიხადა. მერე ხმადაბლა, თითქმის ჩურჩულით მკითხა, რამე დასალევი ხომ არ გაქვსო?
არა-მეთქი _ გამეღიმა. ცოტა ხანს ეჭვის თვალით მიყურა. ეგონა, მქონდა და ვუმალავდი.
მართლა არა მაქვს მეთქი და დედა დავიფიცე, თან მაგიდის უჯრები გამოვაღე, რომ დაენახა. კარგი, კარგიო _ შეიცხადა. არ არის და ნუ არისო.
უცებ ვანო გამახსენდა _ გავიქცევი, იქნებ იმას ჰქონდეს დასალევი-მეთქი.
იმ დამპლისა არაფერი მინდაო და შეაგინა. სკამი მაგიდასთან მოაჩოჩა და გაზეთი გახსნა _ მოდი, კაცო, მოდიო. მე ჩემი ცელოფანი გავხსენი და სუფრა გავაწყვეთ. ილოს უფრო კარგი რაღაცეები ჰქონდა: ლორის პატარა ნაჭერი, მჭადი, გუდის ყველი, ნივრის მწნილი და ნახევარი ლავაში.
ლორი დასაკეცი დანით გულმოდგინედ დაჭრა. ცერა თითში რაღაც ჩაერტყა _ ფრჩხილი ჰქონდა ჩაშავებული. თვალის კუთხეებში სისველე შერჩენოდა.
მოხარშული კვერცხი აიღო და გატეხა, გაფცქვნა. რაღას უზიხარო, გამომაფხიზლა. დილიდანვე მადაწართმეულს, გული არაფერზე მიმსვლია. ცოტა მჭადი მოვიტეხე და ეგ იყო.
ილომ _ ცარიელი საჭმელი ყელში არ გადადისო და წამოდგა. შენ მაინც გეჭამაო. მეც ეგრე ვარ-მეთქი. შენცაო? აი, ხომ ხედავო, და გაეხარდა, რომ `ეგეთი~ აღმოვჩნდი.
წავალო, იქნებ ცოტა დავიძინოო და გასვლა დააპირა. საჭმელი ისევ გაზეთში გავუხვიე. არ მიჰქონდა. მეც არ მოვეშვი და ვახშამი მაინც გავატანე.
ცოცხალ-მკვდარივით ვარ. თავი მაგიდაზე მიდევს და თვალები მებლიტება.
ძილს ვერ ვბედავ _ მეშინია.
`მძინარე ციკლოპმა წამოიძახა...~


* * *

ფეხის ხმა მესმის. ჭიშკრისკენ ვიღაც მოფრატუნობს.
გარეთ არავინ ჩანს.
უეცრად მესმის _ შუშაზე აბრახუნებენ. გაბმულად, ორი თითით.
ფანჯარაში ვიხედები და რას ვხედავ _ ჭიშკართან `თეთრი ბაბო~ ატუზულა.
ღილაკს თითს ვაჭერ და გაოცებული ეზოში გამოვდივარ. `თეთრი ბაბო~ ღია ჭიშკართან დგას, არ შემოდის.
არც კი ვიცი, რა ვკითხო. ან რა უნდა გავაგებინო?
_ გამარჯობა, შვილო. შემომიშვებ?..
გაოგნებული, პირდაღებული ვუყურებ. ხმა ვერ ამომიღია.
_ ნუ გეშინია, გენაცვალე. ბალახს დავკრეფ და წავალ... ამქვეყნად რაც ბალახია, სულ მე უნდა დავკრიფო... სულ...
ოთახში გაუქმებული ტელეფონი რეკს. სულმთლად ვიბნევი.
_ წადი, უპასუხე. მეგი გირეკავს...
დედაბერი გაბრუნდება და მიდის.
გამშრალი, შეშინებული ვდგავარ. ოთახიდან ტელეფონის ზარი მოისმის.
ყურმილს გაუბედავად ვიღებ.
_ გისმენ...
_ მეგი ვარ, მიცანი?
_ როგორ ვერ გიცანი, აქ როგორ დარეკე?
_ ახლა ამის დრო არ არის. შენი დახმარება მჭირდება...
_ რა მოხდა, მეგი?
_ მინდა, რომ დამაიმედო... თუ გამიჭირდა, ხომ შემეწევი?..
_ რას ამბობ, მეგი?..
_ ავად თუ გავხდი, ხომ დამეხმარები?..
_ რატომ უნდა გახდე ავად?!.
_ ფეხზე თუ ვერ ავდექი, ხომ მომივლი, ხომ მომხედავ?..
_ რა სისულელს ლაპარაკობ, გაგიჟდი?!
_ არ მინდა, არ მინდა ავადმყოფობა!..
_ მეგი, რა გატირებს!..
_ არ მინდა ლოგინი! არ მინდა ავადმყოფობა! არ მინდა სიკვდილი! არ მინდა!
უეცრად მეგის ხმა წყდება და ყურმილიდან `მძინარე ციკლოპის ძახილი~ მოისმის.


* * *

დაფეთებული ვიღვიძებ. სხეული მიკანკალებს.
მაგიდის შუშა აგერ-აგერ გადავარდება.
შუშას აკანკალებული ხელებით ვასწორებ და ფანჯარაში ვიხედები. არავინ ჩანს. ჭიშკარი დაკეტილია. ტელეფონის ყურმილს ვიღებ _ არ მუშაობს.
გული ყელში მიცემს. სულმთლად სველი ვარ. კარადაში ძველი ტელეგრეიკა ჰკიდია _ ვიცვამ და გარეთ გავდივარ.
ეზოში არავინაა. ბორიაც არსად ჩანს.
საათზე ვიხედები _ ექვსის ნახევარია.
ტელეგრეიკას ბოლომდე ვიკრავ და არეული ნაბიჯებით მივდივარ შემოვლაზე.
თავს უკეთ ვგრძნობ. ცოტა ძილმა, ცოტა ოფლდენამ, მგონი მიშველა.
ბავშვობა მახსენდება.
შვიდი წლის ვიყავი. დიდი სიცხე მომცა და მთელი ღამე ვბოდავდი. მახსოვს ტორშერით განათებული ოთახი, მშობლების ჩრდილები კედელზე.
ნახევრად მძინარეს მამის ნაძალადევად მშვიდი ხმა ჩამესმოდა.
ბუნდოვნად ვხედავდი უმცროს ძმას, სასთუმალთან რომ მედგა და შემკრთალი დამყურებდა.
დედას ვერ ვხედავდი. მხოლოდ მისი ხელების შეხება მახსოვს ფეხებზე. ძმრის სუნი, სველი წინდები და ოფლი, ბევრი ოფლი...
კედელზე ძველებური საათი ეკიდა.
საათი დაახრჩვეთ!.. საათი დაახრჩვეთ!.. საათი დაახრჩვეთ!.. _ ვბდავდი და სიცხისგან ვიწვოდი.


* * *

თენდება.
მე ვზივარ დარაჯების ოთახში და ელექტროქურასთან ვთბები.
სიცხე დამივარდა. მაინც ავად ვარ _ ტანში მტეხს.
ფანჯარაში შეწითლებული ცა მოჩანს.
ნიავი გამხმარ ფოთოლს მოახოხებს და მგონია, რომ ვიღაც მოდის.
ისმის ქანქარიანი საათის ნელი რიტმი.
ფოთოლი მოხოხავს.
ელექტროქურა ღუღუნებს და კედელზე მიკრულ აბლაბუდას ცხელი `ამონასუნთქით~ აფრიალებს.
ვზივარ და ველოდები, როდის დამთავრდება ჩემი სამუშაო დღე.
ცვლის უფროსის ნათქვამი მახსენდება: დიდი სიმკაცრე და ცოტა მეტი ხელფასები.
მალე აქ ბევრი რამ შეიცვლება.
სამსახური უფრო ხანგრძლივი, მძიმე იქნება. `ცხრათავიანი დევი~ ალბათ არავის დაინდობს.
ბორიას გარეთ გააგდებენ.
აღარც `თეთრ ბაბოს~ შემოუშვებენ ბალახის მოსაკრეფად.
მერე ალბათ მეც წავალ. გული აქ აღარ გამიჩერდება.
მეგი? ნეტავ მეგი როგორ მოიქცევა?
მე თუ წავედი, ალბათ ისიც მომბაძავს.
`აი, მაშინ კი...~
ვინ იცის, რა იქნება...
ჯერ დღევანდელი დღე უნდა გათენდეს.
ჯერ ჩემი ცვლა უნდა მოვიდეს, რომ შინ წავიდე და ლოგინში ჩავწვე.
ჯერ არაფერი ვიცი, ჯერ ვერაფერს ვფიქრობ...
ჯერჯერობით ავად ვარ...

Idea
Back to top Go down
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 673
Registration date : 17.11.08

PostSubject: Re: ბაჩო კვირტია   Wed Jun 10, 2009 1:02 am

თეონა ნოზაძე

ბაჩო კვირტია ახალ პიესაზე მუშაობს
(როგორია ლიტკონკურსების გამარჯვებული მწერლის გეგმები)

“მატარებლის მოსვლამდე” ასე ჰქვია ლიტერატურულ კონკურს “PEN-მარათონი 2007″-ის გამარჯვებულის, ბაჩო კვირტიას პირველ წიგნს, რომელიც სხვადასხვა ჟანრის ნაწარმოებებს მოთხრობებს, ნოველებს, მინიატურებს, პიესას აერთიანებს. თუ როდიდან გაუჩნდა წერის სურვილი და რა არის მისი შემოქმედების მიზანი, “ამბიონის” შეკითხვებს თავად მწერალი ბაჩო კვირტია პასუხობს.

ბაჩო კვირტია:
ნამდვილად არ მახსოვს, რამ მიბიძგა ან რამ გამიჩინა სურვილი, წერა დამეწყო. ამის ახსნა, მითუმეტეს – გახსენება, შეუძლებელია ისევე, როგორც იმის ახსნა, თუ რატომ მოწონს ქალს მამაკაცი და პირიქით. ზოგადად მხოლოდ იმის თქმა შემიძლია, რომ მომავალ მწერალში ან პოეტში წერის სურვილს ნიჭი ბადებს. ამავე დროს, წერის ან ხატვის ნიჭი ნებისმიერ ადამიანს შეიძლება გააჩნდეს, მაგრამ არ წერდეს და არ ხატავდეს. ჩემი აზრით, ნებისმიერ ნიჭს მაპროვოცირებელი შემთხვევა აჩენს, რომლის გაშიფრვა თითქმის შეუძლებელია.

წერა პირველად დაახლოებით 13-14 წლის ასაკში დავიწყე, და მახსოვს, რომ პირველმა ჩანაწერებმა ჩემს პირველ მკითხველებზე – მშობლებზე დადებითი შთაბეჭდილება მოახდინა. მეტსაც ვიტყვი – დედ-მამა გავაოცე, ეს ძალიან კარგად მახსოვს. შემდეგ იყო კიდევ ერთი, ერთგვარი სამხილი იმისა, რომ წერისადმი მიდრეკილება მქონდა – თავისუფალი თემების იოლად წერა სკოლაში. მახსოვს, რომ სკოლაში ვიყავი ერთ-ერთი იშვიათი გამონაკლისი, რომელიც მშობლიური ენის საკოტროლო წერაზე და წერით გამოცდებზე თავისუფალ თემას დიდი სიამოვნებით და ძალიან იოლად ვწერდი. შედეგად, მაღალ ნიშნებს ვღებულობდი.

პირველი წიგნი “მატარებლის მოსვლამდე” ჩემი პირველი პროზაული კრებულია, სადაც თავმოყრილია მცირე პროზა და ერთი პიესა. ეს წიგნი შეიძლება ითქვას, რომ ურბანისტული პროზაა. ზოგან ზედმეტად ნატურალისტურია, ზოგან გროტესკული… როგორ გითხრათ? მიჭირს საკუთარ ნაწარმოებებზე ლაპარაკი.

– თქვენი შემოქმედების მიზანი, რა გსურთ აუწყოთ მკითხველს?

– ჩემი შემოქმედების მიზანი მკითხველისთვის ჩემი ემოციების, სათქმელის, რწმენის და წრფელი გრძნობის ზედმიწევნით ზუსტად მიწოდებაა. ვცდილობ, რომ მკითხველმა ყველაფერი ეს ისე გაიგოს, როგორც მე მინდოდა მეთქვა.

– რამდენად დიდი მნიშვნელობა აქვს თქვენთვის ლიტერატურულ კონკურსებში მონაწილეობას და გვიამბეთ იმ ჯილდოების შესახებ რაც მიღებული გაქვთ.

– ლიტერატურულ კონკურსებში მონაწილეობა მწერლისთვის ან პოეტისთვის ერთგვარი აქტივობაა, რომელიც ჩემი აზრით, აუცილებელია. ლიტერატურული კონკურსების არსობრივი ფუნქცია მწერლის გამოცოცხლებაა, მისი სტიმულირება და გასავითარებლად ხელის შეწყობაა. ჩემს ლიტერატურულ ჯილდოებზე ლაპარაკი არ მიყვარს, რადგან ეს წარსულია, ხოლო მწერლისთვის (და ზოგადად, ხელოვანი ადამიანისთვის) წარსული ძალიან ცოტას (თითქმის არაფერს) ნიშნავს. ერთ ცუდ შედარებას მოვიშველიებ: მწერალი არ არის ბუღალტერი ან ადვოკატი, რომელსაც კარგი წარსული, სტაჟი, კვალიფიკაცია და ა.შ. გააჩნია და ამიტომ იგი პერსპექტიულია. მწერალი, ხელოვანი, ადამიანია, რომელიც ძირითადად აწმყოთი და მომავლით ფასდება, განისჯება.

რაც შეეხება ჩემს ლიტერატურულ ჯილდოებს (რაზე ლაპარაკმა, მართალი გითხრათ, თავი მომაბეზრა), რაკი მეკითხებით, გიპასუხებთ,

მიღებული მაქვს 3 ლიტერატურული პრემია:

2007 წელს, ლიტერატურული კონკურსი “PEN-მარათონი” – პირველი პრემია;
2007 წელს, ლიტერატურული კონკურსი “წერო” – პირველი პრემია;
2008 წელს, ლიტერატურული პრემია “საბა“.

– სად იბეჭდება უმთავრესად თქვენი ნაწარმოებები და რამდენად დაინტერესებულია დღევანდელი თაობა თქვენი შემოქმედებით?

– ჩემი ნაწარმოებები თითქმის ყველა ქართულ ლიტერატურულ პერიოდიკაში იბეჭდება – მეტ-ნაკლები ინტენსივობით. განთავსებულია ინტერნეტ-სივრცეშიც. გამიჭირდება იმის თქმა, რამდენად კითხულობს ახალი თაობა ჩემს ნაწარმოებებს, რადგან მკითხველთან ინტენსიური ურთიერთობის ფუფუნებას მოკლებული ვარ.

– რომელიმე ნაწარმოებს ხომ არ გამოარჩევდით თქვენი შემოქმედებიდან, რასაც განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს თქვენთვის?

– მაქვს რამდენიმე გამორჩეული მოთხრობა, მინიატურა: “ღამის წითელი რეკლამა”, “მძინარე ციკლოპის ძახილი”, “ჟანგბადი”, “მე ბიძინა ვარ”. ეს ის ტექსტებია, რომლებთანაც განსაკუთრებული ემოციები მაკავშირებს.

– რამდენად აკმაყოფილებს თქვენი ნამუშევრები მწერლის მოთხოვნებს?

არ ვიცი, რა გიპასუხოთ. ეს მკითხველისთვის დასმული შეკითხვაა.

– მომავალი გეგმების შესახებ რას გვეტყვით?

– ლიტერატურულ კონკურსებში მონაწილეობის სურვილი მაქვს და შევეცდები, მონაწილეობა მივიღო. ამჟამად ვმუშაობ ვრცელ მოთხრობაზე, პიესაზე. ვნახოთ, რა იქნება…

გამოქვეყნდა - March 5, 2010 – 11:03 am – http://www.ambioni.ge/baco-kvirtia-axal-piesaze-musaobs/

cheers

ბაჩო კვირტია "ლიბ.გე"–ზე – http://lib.ge/authors.php?415

Back to top Go down
View user profile
Guest
Guest



PostSubject: Re: ბაჩო კვირტია   Wed Jun 10, 2009 10:17 am

თეთრი ალები
(ზღაპარი)

მათიკო ბებიდას ძველისძველი სახლის დიდ ოთახში ჭიანაჭამი ძველი მაგიდა და სკამები დგას. კედელს დაწნული ელექტროსადენი მიუყვება. ფიცრის იატაკი მწიფე შინდისფრადაა შეღებილი და სიარულისას სერვანტის შუშებს და თაროზე გამწკრივებულ არყის და ჩაის ჭიქებს აზრიალებს და აწკარუნებს. კუთხეში ზამბარებიანი რკინის საწოლი დგას. საწოლზე ლეიბები და ბალიშები აწყვია და ბამბის საბანი აქვს გადაფარებული. კედელზე ძველი ფოტოსურათებია ჩამოკიდებული. ხის ჩარჩოში ჩასმულ სურათზე მათიკოს ქმარია. ჩემს დაბადებამდე დაღუპული კაცი. მათიკო სულმთლად თეთრი მოხუცია. როგორც თვითონ მეუბნება, მდინარეში დამხრჩვალი ქმარი რო მიუსვენეს, მაშინ გათეთრებულა და ეგრე დარჩენილა. ბევრი უხვეწნია მათიკოს, ახალ მთვარეზე ბადით ნუ შეხვალ მდინარეში, წყალმა იცის მოვარდნაო, მაგრამ ქმარს არ გაუგონია. ბებიაჩემის და მეუბნება, რო იმის მერეო, ღამღამობით ბუხართან მიმჯდარს ვხედავ ხოლმე ჩემს დაღუპულ ქმარსაო. განა მეჩვენებაო, ცხადად ვხედავ, ბიჭო, ორივე თვალითო. მერე რას შვრება-მეთქი? არაფერსო. ბუხართან ზის, სულმთლად სველია და ცეცხლთან შრებაო. გავივლი ეზოში და უცებ ღია კარში დავინახავო. გამაციებს მუხლებშიო. გამოვივლი და აღარ არიო. მათიკოს სურათის გვერდით თამბაქოსფერი, მოყვითალო ფოტოიანი თეფშია ჩამოკიდებული. თეფშზე მათიკო და მისი ქმარი ჩანან. ახალგაზრდები, ერთმანეთისთვის საფეთქელმიდებულები.

დედაჩემმა შემწვარი წიწილა მოინატრა. ექიმმა მითხრა, ნუ გეშინიაო. პატარა ბიჭი არა ხარ და ხო იციო. ნერვები ისეთ დღეში აქვს, რო მკურნალობა დიდხანს დასჭირდებაო. რაღა უნდა მექნა, ავდექი და მოვუტანე მონატრებული წიწილა. ჩემს ცოლს შევაწვევინე, დედაჩემს კი ვუთხარი, რო საკუთარი ხელით შეგიწვი-მეთქი. ვიჯექი იმ დღეს საავადმყოფოში, საწოლთან და ვუყურებდი, როგორ ჭამდა დედაჩემი შემწვარ წიწილას. საწოლზე იყო წამომჯდარი. ჩუმად ჭამდა. უცებ გაჩერდებოდა, შეშინებული გადმომხედავდა. რა იყო, დე? არაფერიო, მპასუხობდა და ჭამას აგრძელებდა. მერე ისევ. რა იყო, დე? არაფერი. ვიჯექი და ვუყურებდი. მკლავებით მუხლებს ვეყრდნობოდი და წელში ოფლის წვეთები ჩამდიოდა.

გვანცა ჩემს ცოლს ჰქვია. ღამით, ლოგინში რო ვწევართ, ყურში ვუჩურჩულებ ხოლმე, ღმერთმა შეგვახვედრა ერთმანეთს-მეთქი. ვერ ვხედავ, მაგრამ ვიცი, რო ეღიმება. ჩემს ხელს მკერდში იხუტებს.

გვანცა ქარხანაში გავიცანი. გვერდით საამქროში შემფუთველად მუშაობდა. ქარხნის ქალებმა რო გაიგეს, გვანცა მომწონდა, ობოლი გოგოაო, მითხრეს და გვანცა მაშინვე შემიყვარდა. იმასაც ბევრი არ უფიქრია, ქალაქის გარეუბანში ოთახი ვიქირავეთ და ერთად დავიწყეთ ცხოვრება. ერთ მშვენიერ დღეს გვანცა ფეხმძიმედ დარჩა. ძალიან ცუდი ორსულობა ჰქონდა. შინ გამოიკეტა. მე ორ ცვლაში დავიწყე მუშაობა. ერთხელ გვანცას ნამცხვარი მოუნდა. ღამე იყო და ფული არა მქონდა. გავიპარე, მეზობელს ვესესხე და ნამცხვარი მოვუტანე. რითი იყიდეო? ფული ვისესხე მეთქი. ტირილი დაიწყო. რა მოგივიდა, გენაცვალე? მეო, შენი ფულით ნაყიდი ნამცხვარი მინდაო, ამას არ შევჭამო. გვანცა ტიროდა და ტიროდა. მე იატაკს ვუყურებდი და ვუყურებდი.

მათიკო ბებიდას ისეთი თვალები აქვს, გაღიმებული რო იყო, ღიმილი პირზე შეგაშრება, მოღუშული იყო _ გაგეღიმება. სოფელში, მის სახლში, დიდ ოთახში ვდგავარ. ნაბიჯებს ვადგამ. სერვანტი ზრიალებს. ბავშვობა მახსენდება. მათიკო ბებიდასთან გატარებული დრო. მათიკოს სახლი სოფლის ბოლოში, ტყეში ამავალ გზასთან დგას. იმ გზიდან, მარცხენა მხარეს, დიდი ველი იშლება. აქეთ და იქით ტყეა. იმ ველს თათრის ველს ეძახიან. ოდესღაც თათრებს ტყე გაუკაფავთ, მერე ტყეს ისევ გაუხარია, მაგრამ ველის ადგილას არაფერი ამოსულა. ეგ იმიტომაო, მათიკო მიყვებოდა, რომაო, როგორც პაპაჩემისგან ვიცი, მანდ თათრები ჩაუხოცამთ ჩვენს წინაპრებსაო. მაგ ველზე, მარიამობისთვეში, სავსემთვარობის ბოლო ღამეს სასწაული ხდებაო. შუაღამე გადასულიდან მამლის პირველ ყივილამდე ტყისკენ ამავალ გზაზე უნდა დადგეო, კრინტი არ უნდა დაძრა და დაელოდოო. რასა, ბები, რასა-მეთქი? ყოველ მოყოლაზე ერთნაირად ვგიჟდებოდი, სანამ მათიკო ყველაზე მთავარს არ მეტყოდა. მერე გამომხედავდა წყლისფერი თვალებით და ხმადაბლა გააგრძელებდა. ტყის მარჯვენა ნაწილიდან თეთრპერანგა, თეთრთმიანი ალები გამოვლენო. ოთხნი არიანო. ჩამწკრივებული, ნელა გადაჭრიან მინდორს და ისევ ტყეში შეიკარგებიანო. ვინ არიან ეგ ალები, ბები, ვინა? ქალები არიან თუ კაცები-მეთქი? ქალები არიანო, ბიჭო. მერე რა უნდათ, ბოროტები არიან-მეთქი? ტანში სიცივე მივლიდა და ყურებად ვიყავი ქცეული. არა, გენაცვალოს ბები, კეთილი ალები არიანო. ძალიან დიდი ხნის წინ, ჩვენს სოფელში ცხოვრობდნენ, კეთილ საქმეს აკეთებდნენ და როცა მოკვდნენ, ალებად იქცნენო. იმის მერე ტყეში ცხოვრობენ და კეთილ კაცს ტყეში განსაცდელი თუ შეემთხვა, ეხმარებიან, ოღონდ არ ენახვებიანო. მაგათი დანახვა წელიწადში ერთხელ, მარიამობისთვეში, საქართველოსა და მსოფლიოს სავსემთვარობის ბოლო ღამეს შეიძლებაო. შენ გინახავს-მეთქი? წელიწადი არ გაივლის, რო არ ვნახოო. ასე ამბობენ, რო სოფელში თუ ვინმე მაგათი ტოლი და სწორი მოკვდება, თავისთან წაიყვანენ, თეთრ პერანგს ჩააცვამენ და ერთით მეტნი გახდებიანო. მერე, ბები, რა ქნეს, არ გაბევრდნენ-მეთქი? მათიკო წყლისფერ თვალებს დახუჭავდა და თავს გააქნევდა: სამოცი წელიწადია, მაგათ ვითვლი და დღესაც ოთხნი არიანო. მეც წამიყვანე, მათიკო ბები, ძალიან გეხვეწები-მეთქი. არაო. მაგათ მარტო ის ადამიანი დაინახავს, ვინც სიკეთე და სიყვარული იცის და სჯერაო. მერე-მეთქი? მერედა ისაო, რო შენ სიკეთე როგორ არ იცი, მაგრამ სიყვარულისა ჯერ ბევრი არაფერი გაგეგება და ახლა წადი, დაიძინეო.

ქარხანაში რობოტთან ვდგავარ. რობოტი რკინის `ენას~ გამოყოფს, მე ფუნჯით წებოს წავუსვამ, მერე ისევ გამოყოფს და იარლიყს წებოიან ენას წააცხებს. წებოიანი იარლიყი კონვეიერზე ჩამოტარებულ ბოთლს მიეკრობა და იარლიყიანი ბოთლი გზას აგრძელებს. ვდგავარ ფუნჯით ხელში. წებოიან ჯამში ვაწობ. რობოტი ენას გამოყოფს. წავუსვამ. ზოგჯერ კი არ ვიღლები, მგონია, რო ნამდვილად გავგიჟდები, ჭკუიდან შევიშლები. ფუნჯი. წებო. ენა. წასმა. იარლიყი. ბოთლი. ფუნჯი. წებო. ენა. წასმა. იარლიყი. წებო. ფუნჯი. წებო. გვანცა. მიყვარს. ენა. წასმა. დედა. მიყვარს. ფუნჯი. ავადაა. წებო. გვანცა. არ უყვარს. ფუნჯი. რატომ. წებო. არ უყვარს. წასმა. ჩემი ცოლი. ენა. ფუნჯი. დედა. წებო. რა ვქნა. ენა. ღმერთო. წასმა. ვიცი, რო ახლა ნამდვილად ჭკუიდან შევიშლები, მაგრამ ისიც ვიცი, რო არ უნდა გავგიჟდე. მერე შინ ვარ. დაღლილი. გასავათებული. ბავშვი. ტირის. გვანცა. იცინის. მაგრამ არ ეცინება. ჩემთვის იცინის. მიყვარხარ, გვანცა. ნეტა დედაჩემი როგორაა? ბავშვი ავად ხო არ არის? ნუ გეშინია. მიყვარხარ, გვანცა. დედაჩემთან დღეს არ ვყოფილვარ. გშია? არ მშია. მაშინ დავიძინოთ. დავიძინოთ, გვანცა. მერე სიზმარი. ერთი და იგივე. თითქმის ყოველღამე: ქარხანაში ვარ. რობოტთან ვდგავარ. წებოში ფუნჯს ვაწობ, მაგრამ რობოტი ენას არ მიყოფს. ბოთლები იარლიყის გარეშე მიშლიგინებს და მინის წკარუნს ყურთასმენა მიაქვს. მთელი საამქრო მე მიყურებს. უძრავად, ხელებჩამოშვებული დგანან და მიყურებენ. ჩემ წინ ქარხნის უფროსი, ახალგაზრდა ახვარი დგას, ჩემკენ კისერი აქვს წამოგრძელებული და მთელი ხმით ღრიალებს: გაგაგდებ! გაგაგდებ! ფუნჯს წებოში ვაწობ და რობოტის მოკუმულ პირს უნიათოდ ვუცაცუნებ. გაგაგდებ! გა-გაგ-დებ! ღრიალით შუაზე სკდება გიგა და პირიდან დუჟი მოსდის. საამქროში ყველა უძრავად დგას, მე მომჩერებიან და ენა აქვთ გამოყოფილი. უეცრად საიდანღაც თეთრპერანგა ალები გამოჩნდებიან და საამქროში გაივლიან. მათიკო ბებიი!!! მათიკო ბებიი!!! ახლა მთელი ხმით მე ვღრიალებ და დაფეთებული ვიღვიძებ. ჩუ, ჩუ, ჩემო სიხარულო. გული ყელში ბორგავს, ამოხტომაზეა. ჩუ, სიხარულო, ბავშვი არ გააღვიძო, ჩურჩულებს გვანცა და ხელისგულებით ოფლს მწმენდს. ვყვიროდი? ხო. რატო? მე რა ვიცი? გვანცა იცინის. დამშვიდდი და დაიძინე. დედაჩემი? რა, დედაშენი? დედაჩემი უნდა ვნახო დღეს. გუშინ საავადმყოფოში არ ვყოფილვარ. ხო, გენაცვალე, ნახე, აბა რა უნდა ქნა? ახლა დაიძინე.

დედა! დედა, როგორ ხარ, დე? წევს. ჭერს უყურებს. ხმას არ მცემს. დედა, შვილიშვილმა მოგიკითხა. ჩემმა ცოლმა _ გვანცამ მოგიკითხა, დე. თვალსაც არ ახამხამებს. დედა, გვანცას ძალიან უყვარხარ და გვინდა, რო ერთად ვიცხოვროთ. გესმის, დედა? შენ რატომ არ გინდა, დე? გვანცა რატომ არ გიყვარს, დე? იცი, რა გოგოა? მითხარი, დედა, რამე! უეცრად უკან ვიხედები და პალატის კარს იქით ექიმის გაქვავებულ სახეს ვხედავ. მიხმობს. ვდგები. დედა ისევ ისე წევს. თვალებს ხუჭავს და ღაწვზე ცრემლი ჩამოუგორდება. საკუთარი კბილების ღრჭიალი მესმის. პალატიდან გავდივარ. ექიმი თვალს მარიდებს. მაგისი აქ გაჩერება აღარ ღირს. როგორ თუ აღარ ღირს? თქვენ არ მითხარით, რომ... გითხარი, მაგრამ... რამდენი ხანია, რაც ასეა? ანუ როდის, როდის დაეწყო ეს ყველაფერი? მამაჩემის და ჩემი ძმის სიკვდილის შემდეგ... ორივე ერთად დაიღუპა... უჰ... უჰ... ძალიან ვწუხვარ... ძალიან სამწუხაროა... თვალს ისევ მარიდებს. კბილები ღრჭიალებს. მითხარით, რა ხდება? რას მერიდებით? არა, კი არ გერიდები... ერთი სიტყვით... აი, რა... მოკლედ, დასამალი რა მაქვს... იცი, დედაშენი ან შინ უნდა წაიყვანო, ან... ან სად? ან სად, ექიმო? არ ვიცი... წუხელ მთელი ღამე თეთრად გავათენეთ... მთელი საავადმყოფო ფეხზე იდგა... შეტევა ჰქონდა... ფანჯრიდან ხტებოდა... ან ტელეფონის ნომერი დაგეტოვებინა, შე კაი კაცო, ან... ტელეფონი არ მაქვს... ახლა რა სჭირს?! რა უქენით?! რა გაუკეთეთ?! ექიმი ხელებს მაშვებინებს და ხალათიდან აწყვეტილ ღილს საავადმყოფოს ცივ იატაკზე ეძებს.

მათიკო ბებიდა წყლისფერი თვალებით მიყურებს და ვიცი, რო ყველაფერს ხვდება. დედაჩემია ცუდად, ბები... რა მოუვიდა? წარბი არ ეხრება. პირი მკაცრად აქვს მოკუმული და მწიფე შინდისფრად შეღებილ იატაკს მიჩერებია. არ ვიცი, ძალიან ცუდად არი... რათა? რათა მყამს დიშვილი ცუდათ? ექიმთან გყამდა? ხო. მერე? საავადმყოფოშიც იწვა. მერე უცებ ცუდად გამხდარა, ღამით... მეორე დღეს მითხრა ექიმმა, რო ფანჯრიდან ხტებოდაო. ამას მე ვეღარ ვუშველიო. ჭკუიდან გადასულაო? მათიკომ ყრუდ ამოიოხრა. ახლა როგორ არი? გონზეა? ხო. ჩემ ცოლს არ იკარებს და მე ვუვლი. მათიკომ წყლისფერი თვალები გამისწორა. შეძლებ აქ ამოყვანას? აქა? შენთან? ხო. დატოვე აქა და შემოდგომაზე წაიყვანე. ეგება რამე ვუწამლო საცოდავსა...



* * *


მე, ჩემი ცოლი გვანცა, ჩემი შვილი და დედაჩემი მათიკო ბებიდას დიდ ოთახში ვსხედვართ. მარიამობისთვეა. კედელზე მათიკოს ქმრის სურათის და სურათიანი თეფშის გვერდით, ბებიდას გადიდებული ფოტოა ჩამოკიდებული. ოთახის შუაგულში კუბო დგას. კუბოში მათიკო ასვენია და წყლისფერი თვალები დახუჭული აქვს. მოდიან მეზობლები, მეგობრები, ნათესავები და ახლობლები. მთელი სოფელი აქ არის. დედაჩემი ტირის, ტირის, თავს იკლავს. ენანება დეიდა. თვითონ ჯანმრთელი როა და დეიდამისი მკვდარი. წელიწადის წინ სულთმობრძავი რო აიყვანა შვილმა დეიდამისთან და მათიკომ რო უწამლა საცოდავსა. მერე სასაფლაოზე, გაჭრილ საფლავთან ვიდექით. დედაჩემი დასტიროდა, ეთხოვებოდა. დედის მაგივრობა რო გამიწიე, მათიკო დეიდაო, როგორ მიწამლე, შენი სულის ჭირიმეო. შვილთან, რძალთან და შვილიშვილთან დამაბრუნეო. ის ღამე სიკვდილამდე მემახსოვრებაო, ტყისკენ მიმავალ გზაზე რო ამიყვანე და სასწაული დამანახვეო... ტანში გამცრა. მათიკოს წყლისფერი თვალები თვალწინ დამიდგა, გაღიმებულს ღიმილს რო პირზე შეგაცივებდა, მოღუშულს კიდევ გაგაღიმებდა. ქვითინი ამივარდა. ბებიდას დახუჭული თვალები დავუკოცნე და სუდარა გადავაფარე.



* * *


მარიამობისთვის სავსემთვარობის ბოლო ღამემდე აღარაფერი იყო დარჩენილი. საფლავის საქმეები მოვიმიზეზე და გვანცა და ბავშვი დედაჩემთან ერთად გავამგზავრე.

მარიამობისთვის სავსემთვარობის ბოლო შუაღამე რო გადავიდა, მათიკო ბებიდას სახლიდან გამოვედი და ტყეში მიმავალ გზას ავუყევი. ტყის პირს რო მივუახლოვდი, მარცხნივ თათრის ველი გადაიშალა. სავსე მთვარე უზარმაზარი ჭაღივით ზედ თავზე ანათებდა. შევდექი. გზის პირზე ასკილის ბუჩქს ამოვეფარე და გავირინდე. საოცარი სანახავი იყო თათრის ველი სავსე მთვარის შუქზე. თითქოს გრძნეულებით ავსებულიყო და არაამქვეყნიურად ბრწყინავდა. მათიკო ბებიდას წყლისფერი თვალები თვალწინ დამიდგა. მკაცრად მოკუმული პირი და ხელებზე ამობურცული ცისფერი ძარღვები. მისი ქმარი ახლა ალბათ ბუხართან ზის ტანსაცმელს იშრობს. შეიძლება არც იჯდეს. მათიკო იმ სახლში ხომ აღარ ცხოვრობს...

გაუნძრევლად ვდგავარ. ველზე არავინ ჩანს. ირგვლივ ყველაფერი გაშეშებულია. მთვარეც ეგრე ჰკიდია, თითქოს სახტად დარჩენილი. საცოდავი დედაჩემი. როგორ უშველა მათიკომ. წამოსაყვანად შემოდგომაზე სოფელში რო ჩავაკითხე, ხელახლა დაბადებულივით დამხვდა. თვალებში სხვანაირი სხივი ჩასდგომოდა. ბედნიერი იყო. ტიროდა. იცინოდა. მათიკო კიდევ: წყლისფერთვალება, პირმოკუმული და წარბშეუხრელი. უჩვენოდ, მარტოდმარტო, ჩუმად გარდაცვლილა. ღმერთო დიდებულო! თვალები მიფართოვდება და სუნთქვა მეკვრება. ტყიდან თეთრპერანგიანი და თეთრთმიანი ალები მწკრივად გამოდიან. მიწაზე ფეხს თითქოს არც ადგამენო. ნელა, აუჩქარებლად მიირწევიან. თავზე სავსე მთვარე დაჰყურებთ, ფეხქვეშ _ გაბრწყინებული ველი უწევთ. მინდვრის შუაგულამდე რო მიაღწევენ, ბებიდას ნათქვამი მახსენდება და თვლას ვიწყებ: ერთი... ორი... სამი... ოთხი... ხუთი!.. ხუთნი არიან!.. პირველ ოთხს თმა კოჭებამდე სწვდება, მეხუთეს _ ბეჭებამდე. გადაჭრეს ველის მეორე ნახევარიც და ტყის პირს მიუახლოვდნენ. ჯერ ერთი ჩაყლაპა სიბნელემ, მერე მეორე, მესამე, მეოთხე, მეხუთე...

მათიკო ბები! მომავალ მარიამობისთვეს, სავსემთვარობის ბოლო ღამეს, ნაშუაღამევიდან მამლის პირველ ყივილამდე, ტყისკენ ამავალ გზისპირზე, აქა, ამ ასკილის ბუჩქს ვიქნები ამოფარებული.

შენი წყლისფერი თვალების ჭირიმე, მათიკო ბებიდავ!


pen-მარათონი, წინანდალი, 2007 წელი
Back to top Go down
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3867
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ბაჩო კვირტია   Sat Jan 29, 2011 11:23 am

2011 წლის 31 იანვრიდან შეგიძლიათ შეიძინოთ:



წიგნის დასახელება – "მძინარე ციკლოპის ძახილი"
ავტორი – ბაჩო კვირტია
სერია – "ახალი ქართული პროზა", ტომი მეექვსე
გამოცემის წელი: 2011
გამომცემლობა: “გუმბათი–2007"
გვერდების რაოდენობა –
ISBN –
ყდა – რბილი
ფასი – 2.40 ლარი (ჟურნალ "გუმბათთან" ერთად – 3.00 ლარი)
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: ბაჩო კვირტია   Today at 12:15 am

Back to top Go down
 
ბაჩო კვირტია
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის-
Jump to: