არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ლაშა ბუღაძე

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Guest
Guest



PostSubject: ლაშა ბუღაძე   Thu May 07, 2009 9:38 pm


Lasha Bugadze

ლაშა ბუღაძე

ლაშა ბუღაძე (დ. 1977, თბილისი) — ქართველი მწერალი, დრამატურგი. პირველი პიესა ლაშა ბუღაძემ 19 წლისამ დაწერა ამხანაგების თხოვნით. ეს პიესა თეატრალურ სარდაფში დადგა დათო საყვარელიძემ, ხოლო შემდეგ არტგრუზ ფესტივალზე გავიდა 2000 წელს. ამჟამად ლაშა ბუღაძე ავტორია ესსეების, მოთხრობების, ერთი სრულტანიანი, რამდენიმე ერთაქტიანი და ხუთწუთიანი პიესისა და ერთი რომანის ვიდრე მთავარ გმირს ეძინა, რომელმაც ლიტერატურული პრემია "საბა" მოიპოვა, ნომინაციაში - "წლის საუკეთესო რომანი". მკითხველებში ყველაზე დიდი გამოხმაურება მისმა მოთხრობამ პირველი რუსი გამოიწვია.

ბმულები –
* http://ka.wikipedia.org/wiki/ლაშა_ბუღაძე
* http://armuri.wordpress.com/2010/05/08/ლაშა-ბუღაძე-ნუგაზრი-და-მე/
* http://www.press.tsu.ge/GEO/mimdinare%20kartuli/interviu%20mcerlebtan/proza/lasha%20bugadze/lashaindex.html
* http://www.radiotavisupleba.ge/author/22363.html
* http://azrebi.ge/index.php?m=735&author=11

Back to top Go down
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლაშა ბუღაძე   Tue Mar 13, 2012 6:59 pm

ლაშა ბუღაძე


რუსეთი

ზურგქვეშ ბალიშამოდებული საქტელერადიო კომიტეტის თავმჯომარე მწვანედ შეფერადებულ კედელთან მიმჯდარი თვლემდა, ხოლო მისი მეუღლე, ნადია, საყვარელი საქმიანობით - გაზეთ "თბილისის" ბოლო გვერდზე დაბეჭდილი ნეკროლობის კითხვით იყო დაკავებული, როცა მათ ბინაში ტელეფონის ზარი გაისმა.

ბატონმა ალექსანდრემ ზარის გაგონებისთანავე დაჭყიტა თვალები, თუმცა ყურმილის აღება არც უფიქრია - ყურმილს პირველი არასდროს იღებდა - სამსახურში მდივანი ეთერი აკეთებდა ამას, სახლში კი ნადია.

"შვილები ზაირა და მერაბი, მეუღლე ელისო, რძალი ქეთევანი, შვილიშვილი ლადო, ძმები გიორგი და ოთარი, რძლები..." - სანამ სიტყვებამდე "ვიუწყებით რომ" მიაღწევდა, კიდევ, სულ მცირე, ოცი სახელი და გვარი მაინც იქნებოდა ნადიას ჩასაკითხი, - საინტერესო მიცვალებული ჩანდა, უხვნათესავიანი, - საცოდაობა იქნებოდა ამ ნეკროლოგის უგულისყუროდ, სწრაფად წაკითხვა, ამიტომ ნადიამ ზარის გაგონებისთანავე მიიღო გადაწყვეტილება - ჯერ ყურმილისთვის ეპასუხა და მერე კი ბოლომდე გაცნობოდა ნეკროლოგს. ერთი კი ჩაილაპარაკა უკმაყოფილოდ, რა არი ამ შუაღამისას რეკვაო და ყურმილსაც მკაცრად ჩასძახა:

- გისმენთ!

- ისა... მაქ არი საშა?

იმდენად მნიშვნელოვანი ხმა რეკავდა და შესაბამისად, ამ ხმიდანვე გამომდინარე, იმდენად მნიშვნელოვანი შეკითხვა იყო, რომ ნადია უნებურად გაიჯგიმა კიდეც.

- აქ არის, ახლავე, - უპატაკა შეშინებულმა და აკანკალებული ყურმილიანი ხელი გაიშვირა ქმრისაკენ.

ბატონი ალექსანდრე სწორედ ცოლის ხელის კანკალმა მიახვედრა, თუ ვინც ითხოვდა მასთან საუბარს, და სრულიად გამოფხიზლებულმა, საქმიანად, რიხით ჩაჰყვირა:

- გისმენთ, ვასილ პავლოვიჩ!

თუმცა, გულწრფელად რომ ვთქვათ, ნადიას სულ ტყუილად აუკანკალდა ხელის მტევანი - ჯერ ერთი, ის, ვინც რეკავდა, სულაც არ გახლდათ ისეთი საშიში, როგორებიც ბატონ ალექსანდრეს ყოფილი უფროსები იყვნენ, და მეორეც, დამრეკავი მის ქმარს არც ცეკაში უპირებდა ამ შუაღამისას გამოძახებას და არც სასაყვედურო ჰქონდა რამე რომელიმე გადაცემის გამო.

- უყურე ეხლა დიხტორს... ხვალინდელი ის წაიკითხა... კაკ ევო?! - დამტვრეული, რუსულსიტყვებშეზავებული ქართულით ალაპარაკდა ცეკას პირველი მდივანი, - ერთი კვირაა უჟე... ისა... ეტატ... ეს კაცი ზის. მეტი დაჟე. გძე ჟენშჩინა?.. ქალი სად არი?

- სულ ოთხი დიქტორი გვყავს, ვასილ პავლოვიჩ, ორი კაცი და ორი ქალი.

- ჟენშჩინა გძე, საშა?

- ამხანაგი ოდიკაძე?

- და!

- ისევ იქაა, ვასილ პავლოვიჩ, ოთხ დღეში მოსკოვში ჩავლიან.

- უჟე... ესა... აქ არ უნდა იყვნენ, კაცო?

- არა, ვასილ პავლოვიჩ... ზუსტად ჯდებიან თარიღებში.

- ა... ისა... მართალია?.. ტავარშჩი მნე გავარილი...

- რა, ვასილ პავლოვიჩ?

- ნუ, ეტა, რა... ჩტო ფიდელ ნი ხოჩეტ პუსკატ?!

- დიახ, ვასილ პავლოვიჩ, - ამოიოხრა საქტელერადიო კომიტეტის თავმჯდომარემ, - მეც მომივიდა ხმები ამხანაგი ოდიკაძის შესახებ.

- ეტა სკანდალ?

- ნეეტ, ვასილ პავლოვიჩ, რას ბრძანებთ... ჯერ ერთი, ალბათ, ჭორებია და თანაც... არაა ამხანაგი ოდიკაძე მაგის ჩიტი... მუშაკებიც ბლომად არიან, არც მიცემენ გასაქანს...

- კაი, საშა... ესლი შტო, ზვანი, ნუ.

- კი, ვასილ პავლოვიჩ...

- და ისა... საცივი. უთხარი ნადიას.

- აჰ, - გაუხარდა ბატონ ალექსანდრეს, - კი, ვასილ პავლოვიჩ, ეხლავე.

ასე ბედნიერად საქტელერადიო მაუწყებლობის თავმჯდომარე მანამ იცინოდა, სანამ ყურმილს დაკიდებდა, როგორც კი პირველ მდივანთან საუბარი მოასრულა, მაშინვე დასერიოზულდა და ცოლს მკაცრად მიუგო:

- საცივი უნდა.

- შენ წაიღეფ, თუ ისევ შოფერს გამოგზანის? - იკითხა ნადიამ, თუმცა ხმის ამოღებისთანავე მიხვდა, რომ ქმარი პასუხის ღირსად არ ჩათვლიდა - ბატონმა ალექსანდრემ ისევ ბალიში ამოიდო ზურგს უკან, მწვანე კედელს მიეყუდა და თვალები მოხუჭა.

ნადიამ თავის დაძარღვულ, ქალისთვის შეუსაბამოდ დიდრონ, გლეხურ ხელებს დახედა ინსტინქტურად და ფლოსტების ენერგიული ფრატუნით გაემართა სამზარეულოსკენ... ამ დიდრონი ხელებით უნდა შეექმნა ჯადოსნური საცივი ვასილ პავლეს ძე მჟავანაძისთვის!

ნეკროლოგის ჩაკითხვას კი დილითაც მოასწრებდა...

* * *

- ...ხოლო ოცდასამ საათსა და ათ წუთზე მხატვრული ფილმი: "სახელს გაზაფხული დაგარქმევს..."

საქართველოს პირველი არხის კისერზე ჰალსტუხმოჭერილმა დიქტორმა, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე საკმარისად მოქანცული იყო, მაინც მძლავრად ჩაარაკრაკა ხვალინდელ გადაცემათა სია, მაგრამ სანამ მაყურებელს გამოემშვიდობებოდა, მანამდე თავს ძალა დაატანა, გაიღიმა და ტელეკამერის ობიექტივს სახეგაბადრულმა შეჰღაღადა:

- ბოლოხანობას, - თქვა მან, - უამრავ წერილს ვიღებთ ჩვენი პატივცემული მაყურებლისაგან. მაყურებელი კითხულობს: რატომ აღარ ჩანს ეს დღეები ჩვენს ცისფერ ეკრანებზე საქტელერადიო მაუწყებლობის პირველი არხის დიქტორი, ქალბატონი ლალი ოდიკაძე? ვითვალისწინებთ რა არაერთი მაყურებლის თხოვნას, ნათელი მოეფინოს ზემოთ აღნიშნულ საკითხს, გაუწყებთ, რომ ყველასათვის საყვარელი და ძვირფასი ქალბატონი ლალი აგერ უკვე ათი დღეა, რაც ძმურ კუბაზე, თავისუფლების კუნძულზე იმყოფება ჟურნალისტთა საკავშირო დელეგაციასთან ერთად და სულ მალე დაუბრუნდება თავის სამშობლოს!

* * *

გავანა. 24 მარტი.

ერთ კვირაზე მეტია უკვე აქა ვართ. რაც ჩამოველით, სულ კონფერენციებია, წესივრათ არც გამომიძინია, არეული მაქ დღე-ღამე... იმისთანა ხუთვაა, ვერ ვსუნთქავთ... თავი ცხელანა მეგონა და აქ ისეთი ამბავია, კაი ზამთარი მენატრება. ოთახში ორნი ვართ: მე და გალინა. კაი გულის გოგოა, მეგობრული. ანატოლი პეტროვიჩმა გუშინ შენიშვნა მოგვცა მე და გალიას, ღამის ორ საათამდე შუქი გენთოთ ოთახში, რატო არ გეძინათო? თითონ რატო არ ეძინა? ბავშებივით გვექცევა. გოგოები ეანგლებიან, ანატოლი პეტროვიჩ, ძილის წინ ზღაპარს თუ არ მოგვიყვებით, არ დავიძინებთო. მარა იმას არ წყინს. კაი კაცია ძალიან.

ჩემები მომენატრენ უკვე. ნეტა რა გადაწყვიტა ნათელამ, მაინც ჩააბარებს გეპეიში? კონსულმა გვითხრა, ხვალ ღამე დეპეშას გაგაგზავნიებთ "ჩერეზ მასკვუო".

ლამაზი კია ეს გავანა. იმდენი რამე ვნახეთ, რომ დაწერაც მეზარება.

საღამოს დიდი მიღებაა ჩვენ საელჩოში. ფიდელ კასტროც მოვაო, გვითხრეს.

24 მარტი. ღამის პირველის ნახევარი.

კასტრო გამეპრანჭა! მე მოვკვდე! არ მომჩვენებია! გადარევას ვარ. გალიამაც მითხრა. ჯერ ხო შემოცვივდენ დარბაზში სამხედროები, მერე ფიდელ კასტროც შემოვიდა დაცვასთან ერთად. ჯერ ელჩს მიესალმა, მერე ანატოლი პეტროვიჩს და ბოლოს ჩვენკენაც წამოვიდა. სათითაოდ ჩამოგვართვა ყველას ხელი და მე რო გამისწორდა, შემიყოვნდა რაღაცნაირათ, თვალებში შემომხედა, გამიღიმა და გამცთა. გალია გვერდით მედგა და იმსეკუნდშივე ჩამჩურჩულა, მოეწონე გონიო. ვიფიქრე, მაშაყირებს. ხელს რო მართმევდა, ისე ავნერვიულდი, მაგისი შეყოვნება და გაღიმება, მე თვითონ არც შემიმჩნევია - გალიამ გამახსენა მერე. გავიდა კიდე ცოტა ხანი. გრძელ სუფრასთან დაგვსვეს. იქეთ, თავში, ფიდელ კასტრო, ანატოლი პეტროვიჩი, ჩვენი ელჩი, ვიღაც გენერლები, ჩვენი კაგებეშნიკები და კიდე ვიღაცეები. ამოიღო კასტრომ სიგარა და გააბოლა, თან მე მომაშტერდა. გალიამ მხარიც კი გამკრა, გოგო, მე მოვკვდე, შენ თუ არ გიყურებდესო. მე იქეთ ვიხედები, მარა უკვე ვგრძნოფ, ამიწითლდა ლოყები, თან შევამჩნიე, უკვე საკონსულოს გოგოებიც იშმუშნებიან - წინ მეჯდენ მაგენი - და იცინიან თავისთვის. გავაპარეფ ცოტას მაგისკენ თვალებს - დედა! ისევ მიყურეფს! - გამოვიხედავ აქეთ, ვგრძნოფ: მაინც ჩემკენ იყურება. თან ლამაზია ეგ ოხერი! წარმოსადეგი, მაღალი... თეძოები აქ ცოტა განიერი... ქართველსაც გავს რაღაცით. მარა გავბრაზდი მაინც. მეთქი, წავალ ეხა, უთხარი კიდეც გალიას. ხო არ გაგიჟდიო, დაეტიე შენ ადგილზეო. მერე დაიწყო სადღეგრძელოები, გიტარაზეც დაიწყეს ვიღაც კუბელებმა დაკვრა და გაიხედა, ბოლო-ბოლო, იქეთ იმ გადარეულმაც! რუსი და ბელორუსი გოგოებიც ხო არიან ჩვენთან ერთად და რო გახურდასავით ქეიფი, წამოხტენ ესენი და ჩვენი ჯგუფის ბიჭებთან დაიწყეს ცეკვა. ზოგი ბიჭი არც წამოუდგათ და ისე დარჩენილი გოგოები ერთმანეთს ეცეკვენ - აბა უკან ხო არ დაჯდებოდენ! თვალები გაუფართოვდათ კუბელებს. ვგრძნოფ, გალიასაც უნდა ცეკვა, მარა არ მოუვიდა არავინ. ვფიქროფ, ეს ფიდელ კასტრო მაინც წავიდეს - მაგის გამო არიან ჩვენი ბიჭები შებოჭილები. ანატოლი პეტროვიჩიც დაძაბულია. ხოდა, რო ვარ ამ ფიქრებში, ვხედავ, ადგა ფიდელ კასტრო და წამოვიდა პირდაპირ ჩვენკენ. თან ოცი კაცი გამოყვა უკან. მომიახლოვდა, წამოვდექი და მეუბნება რაღაცას. კიდე კაი, ჩვენი თარჯიმანი ედგა გვერდით. თქვენთან უნდა ცეკვაო, მითარგნის. დავიბენი კი არა, გული კინაღამ გამისკდა!.. და გიჟი რო ვარ, მადლობა, მე არ მინდა-მეთქი, გაუღიმე. მაგას როგორ ამბობთო, გადაირია თარჯიმანი, უზდელობააო. მე კიდე, არ ვიცი რატო, მარა მაინც ჩემი დავიჟინე, არ მინდა-მეთქი ნუ! ამხანაგო, სკანდალია მაგიო, კიდე უფრო მომაწვა ისიც. ვხედავ, ანატოლი პეტროვიჩიც თვალებს მიბრიალებს. ეს კიდე, კასტრო, დგას და მიღიმის. რანაირათ ვეცეკვო? რა ვეცეკვო? - უკვე ამეების ფიქრიც დავიწყე, მარა უცეფ კასტრომ გამომიწოდა ხელი, თითქოს ხელის ჩამოსართმევათ... ჩამოვართვი მეც, ეგ კიდე დაიხარა და პირდაპირ ხელზე არ მაკოცა?! მერე რაღაც მითხრა და თარჯიმანს გახედა, მიდი ჰე, უთარგმნეო. კომპლიმენტს გეუბნებათო, მითარგმნა ამან, თან ვატყოფ, ძლიერ გაბრაზებულია. კასტრომ თავი დამიკრა, შებრუნდა და იმისთანა სისწრაფით გავარდა დარბაზიდან, ძლივს დაეწია დაცვა. ანატოლი პეტროვიჩი კიდე მომიბრუნდა და მეუბნება: სტიდნო, სტიდნო, ტავარიშჩ ოდიკაძეო. მარა, ნუ, რუსი გოგონები ისე დაიბოღმენ, რო ჩემ მტერს! ამეშალა მერე მეც ნერვები, მეთქი, გონი მართლა რაღაც გავაფუჭე, ამისთანა კაცი საცეკვაოთ მიწვევდა და რანაირათ გავჯიუტდი-მეთქი! მარა ხო მითხრა მაინც რაღაც კარგი?.. ამოვედით ცოტა ხნის ნომერში მე და გალია და ამანაც გამლანძღა, არ მოიქეცი სათანადოდო...

ეხლა ისე ვარ აფორიაქებული, ძლივს ვწერ!.. ნეტა ჩემი გოგოები იყვენ აქ!.. მაგენი კი დამამშვიდებდენ!.. რას წამოველი საერთოდ?! ეს კასტრო კიდე რანაირი ყოფილა... წავედი, წავედი... ეგება დავიძინო... რო მოვყვე თბილისში, არ დამიჯერებენ...

25 მარტი. დილის 11-ის ნახევარი.

კაკუნმა გაგვაღვიძა დღეს დილაზე! ვიღაც აქაური სამხედრო და გუშინდელი თარჯიმანი იყვენ. ბარათი უნდა გადავცეთ ამხანაგ ოდიკაძესო. აბა, თუ გამოიცნობ, ვინ მომწერა ბარათი? ფიდელ კასტრომ! რესტორანში მპატიჟებს დღეს საღამოზე. თარჯიმანმა მითხრა, უარის თქმა არ გაბედო, სამსახურიდანაც გამოგაგდებენ იმ შენ თბილისში და ხაზი გადაესმება შენ კარიერასო. მარტო მე მპატიჟებს-მეთქი, ვკითხე და კიო. კი მარა, მაგან რო რუსული არ იცის-მეთქი? მოვიფიქრეფთ რამესო. რა უნდა-მეთქი, რას გადამეკიდა? კინაღამ ტირილი დავიწყე. გადაირია გალია - გაეღვიძა ამასობაში მაგასაც - ქალს ამისთანა კაცი პაემანზე გპატიჟებს და რა გატირებსო? გამაგიჟებთ ეს ქართველებიო! რამე ცუდი არ უნდოდეს-მეთქი! შენ რა გგონია, ქალები აკლიაო, გადაირია თარჯიმანიც, სხვა რაღაც უნდა შენგან, ეტყობა ნამდვილად მოეწონეო. იმ კუბელ ჯარისკაცს ნაღდი გიჟები ვეგონეთ ალბათ.

მოკლეთ, რვა საათზე გამომივლის მანქანა და რაღაც რესტორანში მიმიყვანენ. იქ მოვა იგიც.

ვერ გამიგია, რა ხდება?.. მეშინია, ძალიან მეშინია... არ ვიცნობ ამ კაცს... და არც ის მიცნობს, მე ვინ ვარ!.. რატო წამოველი? რატო წამოველი საერთოდ!

* * *

- ოც საათზე ხვდებიან ერთმანეთს. ხართ საქმის კურსში?

- კი, ანატოლი პეტროვიჩ, რასაკვირველია.

- ჩვენი მუშაკიც უნდა გავაყოლოთ.

- პაემანზე, ანატოლი პეტროვიჩ?

- დიახ, მოსკოვს ვესაუბრე ამ წუთას, საქმის ვითარება გავაცანი და შესაბამისი დირექტივებიც მივეცი. ამხანაგ ოდიკაძეს ორი პირი გაჰყვება რესტორანში, უშიშროების მუშაკი და თარჯიმანი.

- თარჯიმანი საჭირო არ არის, ანატოლი პეტროვიჩ, ესპანური ჩვენმა ბიჭებმაც იციან.

- მართლა?

- დიახ, მოსკოვიდან მხოლოდ ასეთი კადრები წამოვიყვანეთ.

- ყველაზე უკეთ, ბიჭებო, რომელი ფლობთ ესპანურ ენას?

- ყველანი ნორმალურად ვსაუბრობთ, ანატოლი პეტროვიჩ...

- მაგრამ ყველაზე მეტად შივცოვი ითხოვს გაყოლას... იგორ სერგეიჩ, ამოიღეთ ხმა!.. ნუ გრცხვენიათ!.. ამხანაგი შივცოვი ჯერ კიდევ შერემეწიევოდან აკვირდება ამხანაგ ოდიკაძეს...

- აბა, რომელია შივცოვი?

- მე ვარ, ანატოლი პეტროვიჩ.

- ესე იგი, თქვენ გაყვებით ამხანაგ ოდიკაძეს?

- თუკი დამავალებთ, გავყვები, ანატოლი პეტროვიჩ.

- გახსოვდეთ, კასტროსთან ერთად სუფრასთან ჯდომა, თან ასეთ ინტიმურ ვითარებაში, არცთუ ისე იოლი საქმე გახლავთ.

- ვხვდები, ანატოლი პეტროვიჩ, რასაც გულისხმობთ. შევეცდები, არ შეგარცხვინოთ.

- ანატოლი პეტროვიჩ, კასტრო რომ გაბრაზდეს?

- არ გაბრაზდება... და რომც გაბრაზდეს, იგორ სერგეიჩი შეახსენებს, რომ ის თარჯიმანია...

- ეჰ, სჭირდება კი თარგმნა, ანატოლი პეტროვიჩ, სიყვარულს?!

- მიხარია, სვიატოსლავ ივანიჩ, რომ კარგ ხასიათზე ხართ, მაგრამ სიყვარული ერთია და მოსკოვის დირექტივები მეორე...

- გასაგებია, ანატოლი პეტროვიჩ, უბრალოდ გავიხუმრე.

- იგორ სერგეიჩ, დაადგინეთ რომელ რესტორაში მიდიან.

- უკვე დავადგინე, ანატოლი პეტროვიჩ, ოკეანის პირას... სახელიც კი ჩავიწერე: "პესკადო".

- მაშ, შეუდექით საქმეს!

- არის, ანატოლი პეტროვიჩ!

- ...და აკონტროლეთ, რომ ბევრი არ დალიონ!

* * *

უშიშროების მუშაკმა, დაბალმა, ქერა და დაკუნთულმა იგორ შივცოვმა ქართველ დიქტორს რვის ნახევარზე გაუარა სასტუმროში.

- სალამი, - უთხრა, - მე უშიშროებიდან ვარ, პაემანზე მეც წამოგყვებით და რასაც ვერ გაიგებთ, ყველაფერს მოგითარგმნით.

ზუსტად რვა საათზე ფიდელ კასტროს გამოგზავნილი მანქანაც მოვიდა.

პატარა სუფრა რესტორნის ვეება ტერასაზე გაეშალათ, მაგიდაზე ორი სანთელი იდგა, სუფრას კი რევოლუციური კუნძულის ლიდერი ფიდელ კასტრო ეჯდა.

- მე ვიცი ცოტა რუსული, - უთხრა ფიდელმა უშიშროების მუშაკს, - ქალბატონი და მე მშვენივრად გავუგებთ ერთმანეთს.

- ვერ წავალ, - მოუჭრა შივცოვმა, - აქვე ვიდგები, ხელს არ შეგიშლით.

- არ მესმის, - გაუკვირდა კასტროს, - ვახშამზე თქვენც უნდა დაგვესწროთ?

- ეს ვახშამია?

- დიახ!

- ესე იგი, კი.

- მეგობარო, - გაღიმებას შეეცადა კასტრო, - ეს პაემანია, ვერ ხვდებით?!

- ჩემი აქ ყოფნა ცენტრალურ დონეზეა გადაწყვეტილი.

მიუხედავად იმისა, რომ ქართველ დიქტორს ესპანური ენის არაფერი გაეგებოდა, ის გუმანით მაინც მიხვდა, რაზე ლაპარაკობდნენ კასტრო და შივცოვი. ერთი მხრივ, უნდოდა, რომ მუშაკიც სადმე ახლოს ყოფილიყო, მაგრამ მეორე მხრივ კასტროსიც ერიდებოდა, თან რაც უფრო დიდხანს უყურებდა, მით უფრო მოწონდა ეს მხარბეჭიანი, სამხედრო ფორმაში გამოწყობილი, სახელოებაკაპიწებული, წვეროსანი ახმახი...

- არ მენდობით? - განრისხდა კასტრო.

შივცოვი დადუმდა და თავი ჩახარა.

- რა გაეწყობა, - მხრები აიჩეჩა კასტრომ, - რახან არ იშლით, იყავით! - და ლალის გაუღიმა, - ბოდიშს გიხდით, - და ხელი გაიშვირა სუფრისკენ.

- უი, - გაწითლდა ლალი, - იცით რუსული?

- რამდენიმე სიტყვა იცის მხოლოდ, - განმარტა შივცოვმა.

სამხედრო ფორმაში გამოწყობილმა ოფიციანტებმა, ამასობაში, ნაირგვარი თევზეულობა შემოიტანეს და ქართველ დიქტორს თვალებდაჭყეტილი ვეებერთელა თევზი დაუდეს ცვირწინ.

- რაც კი გემრიელი თევზი დაცურავს ჰაბანას წყლებში, ყველა თქვენთვის დავიჭირეთ, ლალი... - გაიღიმა კასტრომ.

- ვაი, ჩემი სახელიც იცის?! - კიდევ უფრო გაწითლდა ლალი.

- ვკითხო, საიდან გაიგო? - კისერი წაიგრძელა შივცოვმა.

- არა, არა... რას ამბობთ, უხერხულია.

- მე გავარკვიე, რომ თქვენ კავკასიელი ხართ, - საუბარი განაგრძო კასტრომ, - სტალინიც კავკასიაში არ დაიბადა?!

- დიახ, გორში.

- თუკი კიდევ გკითხავთ რამეს სტალინის შესახებ, არ უპასუხებთ, - ყურში უჩურჩულა ლალის შივცოვმა.

- რამე პრობლემაა? - დაიბნა კასტრო.

- არანაირი, განაგრძეთ ურთიერთობა.

კასტრომ ჯერ ლალის, მერე კი თავისთვისაც ჩამოისხა წითელი ღვინო. შივცოვისთვის არც შეუთავაზებია.

- ბევრს ნუ დალევთ, - ანერვიულდა შივცოვი, - ანატოლი პეტროვიჩის ბრძანებაა.

- ხო უნდა მიუჭახუნო, კაცო?! - დაიბნა ლალი.

- გაუმარჯოს ლამაზ ქალბატონ ლალის! - ჭიქა აღმართა კასტრომ.

- ტრაფარეტული სადღეგრძელო, - თარგმნა შივცოვმა, - თუმცა თქვენს სილამაზაც გაუსვა ხაზი.

ცოტა ხანში კასტროსაც აუწითლდა ლოყები, ღვინო მოეკიდა, ენერგიულ ჟესტიკულირებას მოჰყვა, გალანძღა ამერიკელი იმპერიალისტები, ხოტბა შეასხა ლეონიდე ბრეჟნევს, რამდენჯერმე შივცოვსაც დაუბღვირა და სკამი ლალისკენ მიაჩოჩა, რამაც ამ უკანასკნელის ლოყების შეფაკვლა და ოდნავი შეცბუნება გამოიწვია.

ფიდელ კასტრო ღონივრად, მკაფიოდ გამოთქვამდა სიტყვებს, განსაკუთრებით კი იმ სიტყვებს, სადაც უხვადაა ასო-ბგერა "რ":

- იმპერრრიალიზმუს... რრრევოლუციონ!

უეცრად, საგულედან სიგარების გრძელი კოლოფი ამოაცურა და ლალის გაუწოდა.

- რაც ჩვენთან არ იყიდება, იმას ნუ მოწევთ, - შეეშინდა შივცოვს.

- ჩეკებში ხო იყიდება?! - არ დაიბნა ქართველი დიქტორი, თუმცა სიგარის მოწევაზე მაინც უარი თქვა.

კასტრომ კი გააბოლა და შეეცადა ქალბატონი ლექსების დეკლამირებით გაერთო.

- ლიტერატურა ჩემი სტიქიაა, პოეზიის გარეშე ცხოვრება არ შემიძლია... ვინ არის თქვენი საყვარელი მწერალი?

ლალი, ცოტა არ იყოს, დააბნია კასტროს შეკითხვამ, "რომელი ვუთხრა? - ჩაფიქრდა კიდეც, - რუსი თუ ქართველი?.. ეგებ ბალზაკი?"

- გალაქტიონი, - თქვა ბოლოს, - ჩემი საყვარელი პოეტია.

- შოლოხოვი უყვარს, - უთარგმნა კასტროს შივცოვმა, - "წყნარი დონი" ათჯერ მაინც მექნება წაკითხულიო.

- ნობელიანტი?

- დიახ!

- მოდით, ოკეანის პირას გავისეირნოთ! - წამოხტა კასტრო.

ლალის ერთი ჭიქაც არ ჩაუცლია ბოლომდე, მაგრამ, როგორც ჩანს, ნერვიულობამ თავისი ჰქნა და ამ ორმა ყლუპმაც საკმარისად დაათრო, თავს შედარებით თამამად გრძნობდა, კასტროს პასუხი კი არ გასცა - გადაიკისკისა, რაც უთუოდ დათანხმებას ნიშნავდა.

- განა სახიფათო არ არის ოკეანის პირას სეირნობა?! - შეშფოთდა უშიშროების მუშაკი.

- მე ჩემ ქვეყანაში ვარ!.. რისი უნდა მეშინოდეს?! - დასჭექა კასტრომ.

- თუნდაც ამერიკელთა დესანტის...

კასტრომ შივცოვს არაფერი უპასუხა, ქართველ დიქტორს ხელი ჩასჭიდა და კიბეს ჩაუყვა.

- წყალში შესვლაზე არ დათანხდეთ! - აედევნა ლალის შივცოვი.

ქართველ დიქტორს მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელები ეცვა და ქვიშიან ნაპირზე სიარული გაუჭირდა - ქუსლებით ესობოდა ქვიშაში, მაგრამ გახდაც მოერიდა, რამე ცუდი არ იფიქრონო.

ოკეანის პირას მცირე სეირნობის შემდეგ კასტრომ ჰაბანური ცეცხლოვანი ბლინის შეჭმა შესთავაზა ქალბატონს, თუმცა ლალიმ იუარა, მადლობელი ვარ, მაგრამ უკვე ძალიან გვიანია, სახლში უნდა წავიდეო.

- მაშინ შემპირდით, რომ კვლავაც მნახავთ, - შეეხვეწა კასტრო.

"რა უნდა, რამ გადარია?!" - გაიფიქრა ლალიმ, თქმით კი უთხრა:

- დიახ, აუცილებლივ.

ქალბატონი კასტრომ მანქანამდე მიაცილა, მანქანაში ჩამჯდარს ხელიც დაუქნია და იქვე მდგომ შივცოვს ზიზღით გადახედა.

შივცოვს შიმშილისაგან კუჭი ერთი საათის წინ აუყმუვლდა პირველად, ახლა კი არა მარტო ყმუილი, უკვე ხმაურიანი მოთქმა-ბღავილი ისმოდა მისი მუცლიდან - მთელი საღამო ისე გაატარა, რომ ერთი ლუკმაც კი ჩაუდია პირში.

* * *

- რუსია?

- არა, კავკასიელია, რაულ... ქართველი. სტალინის ქვეყნიდან.

- რუსია, ესე იგი.

- არა, არა! სხვანაირია! მუქია უფრო. სხვა ენაზე ლაპარაკობს! რუსი ქალები კატებს გვანან... ეგ კი უფრო სავსეა, მრგვალი.

- მსუქანია?

- არა, არა... ლამაზია. თან სუ წითლდება. საყვარელია.

- მერე რეზიდენციაში ახვედით?

- არსადაც არ ავსულვართ! ჟერ ერთი, არც წამომყვებოდა და მეორეც, ვიღაც რუსი ოფიცერი მიუჩინეს... ნამდვილი დეგენერატი!.. გვერდიდან არ მოცილებია!.. მოკვლა მინდოდა!.. დარწმუნებული ვარ, შეეძლო წასვლა და არ წავიდა... ბრეჟნევს რა, ფეხებზე არ ჰკიდია მე აქ ვის გავეარშიყები?! მერე რა, რომ ლალი მისი ქვეყნის მოქალაქეა!

- რა ქვია?

- ლალი.

- ნეტა სტალინის დედასაც ლალი ხო არ ერქვა?!

- არ ვიცი, არ მახსოვს...

- მოკლედ, ის რუსი ვერ მოიშორე?

- ვერა... ცემა მინდოდა. ვიფიქრე კიდეც, ზვიგენებს ხომ არ გადავუგდო-მეთქი! უნდა მომეკიდა ხელი და ზღვაში შემეგდო...

- თუ გინდა, მოვნახავ და ბიჭებს გავალახინებ?!

- გადაირიე?! სკანდალია! მერე შენ მოუხდი ბრეჟნევს ბოდიშს?

- აბა, რა ვქნა, როგორ დაგამშვიდო?!

- შენ მე ვერ დამამშვიდებ, რაულ...

- ვიცი, ვიცი... რა ქვია... ლალი დაგამშვიდებს, არა?!

- მსხალივით გოგოა, მსხალივით!..

- ხვალ მიდიან.

- ხვაალ? მთელი დელეგაცია?

- კი, ასე ვიცი.

- არა, ეს გამორიცხულია... რამე უნდა ვქნათ!

- ჩვენ რა უნდა ვქნათ, ამას მოსკოვი წყვეტს!

- ლალი უნდა დავტოვო.

- მარტო ლალი?

- რამდენიმე ადამიანთან ერთად მაინც... რამე მიზეზი უნდა მოვიფიქროთ.

- რა მიზეზი, ფიდელ?

- ნუ, რამე...

- ხვალამდე დიდი დროა... რა, ერთ დღეში ქალს ვერ შეაბამ, ნუ გამაგიჟე?!

- შებმა რა შუაშია!..

- შენ მგონი მართლა შეყვარებული ხარ, ფიდელ...

* * *

26 მარტი. დილის რვის ნახევარი.

დედა, რა კაცია! რა ტემპერამენტი, რა ენერგია! გადამრია ქალი... ლექსები მიკითხა, მაქო, უდიდესი პატივი მცა, უდიდესი... სხვანაირათ მიყურეფს აშკარად! მიხვდა, რომ არ ვარ ისეთი ქალი... გალიამაც ეგ მითხრა, რო მოუყევი...

მარა მე მჭირს რაღაც. გუშინ ღამემდე მშვიდათ ვიყავი, მეშინოდა კიდეც მაგისი რაღაცნაირათ, მარა გუშინ ვეღარ დავიძინე... მთელი ღამე ლოგინში ვიწრიალე... არ ვიცი, რატო... არ ვიცი!.. არც მინდა მაგაზე ვიფიქრო!.. რა სისულელეა!.. ოჰ, რა არი მაინც ქალის გული, ოღონც ვინმე გაგვეპრანჭოს და... მარა ეგეც რომ არ არი ჩვეულებრივი კაცი!..

ოჰ, ფიდელ, ფიდელ, რა გინდოდა, შე საზიზღარო, ვიყავი ჩემთვის წყნარათ... ტელეფონი რეკავს. მერე გავაგრძელეფ.

გალინა ტელეფონის ზარმა გააღვიძა, - ბოხი ხმით, უკმაყოფილოდ ჩაიბურტყუნა რაღაც და ისევ ძილი გააგრძელა.

ლალი დღიურის წერას შეეშვა, ტელეფონთან მიირბინა, ყურმილი ყურთან მიიბჯინა და გაშეშდა... ფიდელ კასტრო რეკავდა!

- ლალი... ნახვა! ნახვა!.. - ფიდელი რუსულად ცდილობდა ლაპარაკს, - ლალი, ფიდელი! ლალი, ფიდელი!.. ნახვა!

ლალი მხოლოდ შორისდებულებით, წყვეტილი ფრაზებითა და ფრთხილი, უხერხული კისკისით ეხმიანებოდა ფიდელს, ხოლო "კი-კი" და "დიახ", ნერვიულობისაგან, რამდენჯერმე ქართულადაც კი ამოსძახა...

საუბარი მოასრულეს თუ არა, ლალიმ უაზროდ, დაბნეულად იბოდიალა ნომერში, რამდენჯერმე შევიდა სააბაზანოშიც, ახურებული სახე წყლით გაიგრილა, ოდნავი შვება იგრძნო, გამოვიდა და ისევ თავის დღიურს მიუბრუნდა:

რა არის ეს? სიყვარულია თუ უბრალოთ გატაცება? მე რა მჭირს? მე? ფრთხილად, ლალი! ფრითხილად, ლალიკო!.. ეხლა უნდა გამოიჩინო ჭკუა!

ჩემი ნახვა უნდა, ასე გავიგე. რუსულათ და ესპანურათ ამბობდა რაღაც სიტყვებს. როგორ მოვიქცე ისე, რო არც უზდელობათ ჩამეთვალოს და არც რამეთი მოვატყუებიო თავი... თუმცა, მატყუებს კი რამეს?.. არა მგონია... ისეთი გულწრფელი იყო გუშვინ... მოკლეთ, არ ვიცი... დამაბნია, ამრია, გამასავათა ამ კაცმა!.. გალია, გაიღვიძე, შე საზიზღარო, მითხარი რამე! მოვკვდი ქალი...

სამი გვერდი აავსო ლალიმ სიტყვებით და ერთი საათი ისე გავიდა, ვერც შეამჩნია.

დღიურს კაკუნმა მოწყვიტა. კაკუნმა გალინაც გამოაფხიზლა ცოტა ხნით, - თავი წამოსწია, კვლავ გაუგებრად ადუდღუნდა და ისევ ძილი გააგრძელა.

ლალიმ კართან მიირბინა, გამოიაღო და გაშეშდა... ზღურბლთან შივცოვი იდგა.

- უნდა ვისაუბროთ, - თქვა.

- დიახ...

- შეიძლება შემოვიდე?

- კი ბატონო, მობრძანდით.

ლალი ოთახში შეუძღვა შივცოვს.

- უი, აქ თქვენს მეგობარს სძინავს! - შეიცხადა, - არ გავაღვიძოთ... ეგებ დერეფანში გვესაუბრა?

- როგორც გნებავთ...

შივცოვი და ლალი ისევ უკან, დერეფანში გამოვიდნენ.

- მაშ, ასე, - ჩაახველა შივცოვმა, - ტელეფონები ისმინება. ყველა ნომერში.

- დიახ...

- თქვენც მოგისმინეთ.

- ა, თქვენ უსმენთ?

- დიახ, აბა სხვა ვინ უნდა უსმენდეს?!

- მე მეგონა, კუბელები გვისმენდნენ...

- კუბელები კუბელებს უსმენენ, ჩვენ - ჩვენებს.

- დიახ, უცეფ ვერ მივხვდი და...

- არა უშავს. საათნახევრის წინ ფიდელს ესაუბრეთ.

- კი...

- მან შეხვედრა გთხოვათ...

- დიახ.

- კვლავ პაემანი...

- აჰა.

- მეორე პაემანი არ შედგება!

- ?

- და არც მესამე! ხვალ დილით მივემგზავრებით. ფიდელს უკვე ველაპარაკე. ახლა სწორედ მისგან მოვდივარ.

- დიახ...

- ვუთხარი, რომ თქვენ ფეხმძიმედ ხართ, სახლში სამი შვილი და ქმარი გელოდებათ...

- უი...

- დიახ... და რომ თქვენი ქმარი უშიშროების კომიტეტის მაღალჩინოსანია.

- კი მაგრამ, ეს ხომ ტყუილია, მე გათხოვილიც კი არა ვარ!

- ვიცი, მოვატყუე... და გავაფრთხილე კიდეც, რომ თქვენთან არშიყი საბჭოთა უშიშროების კომიტეტის შეურაცხყოფას ნიშნავს... ვუთხარი, რომ ეს ამბავი ნამდვილად არ ესიამოვნებათ პოლიტბიუროში!

- დიახ...

- რატომ გეტირებათ?

- არ ვიცი...

- ნუ გეტირებათ! ლაჩარი აღმოჩნდა... შეეშინდა. ფარ-ხმალი დაყარა. ბრძოლაზე უარი თქვა.

- რატომ მოატყუეთ?

- იმიტომ, რომ მე არ ვარ ლაჩარი...

- დიახ...

- იცით ჩემი სახელი?

- არა...

- ტუჩი გითრთით... იგორ სერგეიჩი მქვია.

- დიახ...

- თქვენ - ლალი, ვიცი.

- კი, ლალი...

- ჯერ კიდევ მოსკოვიდან, შერემეწიევოდან გითვალთვალებთ... მე თქვენ მომწონხართ, ლალი... და... იცით... პირდაპირ გეტყვით: ეს, შესაძლოა, მოწონებაზე მეტიც იყოს...

- დიახ...

- ანუ, შეიძლება მიყვარხართ კიდეც...

- კი, მესმის...

- უცოლშვილო ვარ. ნორმალური ხელფასი მაქვს. ოროთახიანი ბინა მედვედკოვოში... უბანია ასეთი, მოსკოვში... ვიბრძოლებ თქვენთვის! პირველი ბრძოლა უკვე მოვიგე. აღარ შეგხვდებათ, აგერ ნახავთ!

- დიახ... და მაშინ რო... ის...

- რა, ლალი?

- თქვენი ინიციატივით გამოგვყევით რესტორანში?

- არა, ანატოლი პეტროვიჩს შევეხვეწე და მე გამომიშვა, თორემ სხვას მოგამაგრებდათ.

- გასაგებია.

- ესე იგი, დაიხსომეთ, ლალი: ფაქტობრივად... მიყვარხართ.

- კარქით...

- ნახვამდის.

- ნახვამდის.

- ჩამომართვით ხელი!.. აი, ასე. აბა, შეხვედრამდე.

ვინ არი ეს იგორ სერგეიჩი? რა ჯანდაბა უნდა?! მეზიზღებიან, მეზიზღებიან რუსი კაცები!!!

დავხევ ამ დღიურს, დავხევ, მარა მანამდე რასაც ვფიქროფ, მაინც ჩავწერ:

არ გაუხარდათ ჩემი ბედნიერება რუსებს! დაიბოღმენ კასტროს მე რო მოვეწონე და მაგათ ბოზებს ზედაც რო არ შეაფურთხა! კომუნისტს რა უქნეს და კაპიტალისტს რას უზამენ!

დედა, დედა, ეს რა ხალხია! გაფუჭებული ქალი გამომიყვანა იმის თვალში... თურმე, ქმარი მყოლია და თან მაგას მივყვებოდი რესტორანში... გაგიჟდება კაცი, რას იფიქრებს!.. რა ვქნა, სად მივაგნო, როგორ დაურეკო? როგორ აუხსნა?.. მოვკლავ ამ გალიასაც, ბალიშს დავაფარეფ თავზე!!!

* * *

საქ სსრ ცენტრალური კომიტეტის პირველმა მდივანმა ვასილ პავლეს ძე მჟავანაძემ საქტელერადიო კომიტეტის კოლექტივთან მცირე შეხვედრა-თათბირის შემდეგ, თავმჯდომარეს, ბატონ ალექსანდრეს მკლაური გაუყარა და ყურში უჩურჩულა:

- ვი ს ტოვარიშჩომ ოდიკაძე დარჩით. დელო იესც.

ცოტა ხანში ვეებერთელა კაბინეტში მხოლოდ სამნი - პირველი მდივანი, კომიტეტის თავმჯდომარე და დიქტორიღა დარჩნენ.

- ნუ კაკ კუბა? - ჰკითხა მჟავანაძემ ლალის.

- უჰ, დიდებული, ვასილ პავლეს ძევ... ახლა "საბჭოთა ხელოვნებასა" და "კომუნისტში" გამოქვეყნდება ჩემი იქაური შთაბეჭდილებები...

- კარგია... მაგეებს პატომ რასკაჟეწე... ახლა აქეთ წამობრძანდით...

- საით, ვასილ პავლეს ძევ? - დაიბნა ლალი.

- აქით... ვ ზადნოი კომტაწე.

ლალიმ კომიტეტის თავჯდომარეს გადახედა.

- გაჰყეთ, - მკაცრად მოუჭრა იმანაც.

ლალი წამოდგა და პირველ მდივანს კაბინეტის უკან, მოსასვენებელ ოთახში შეჰვა.

მჟავანაძემ ლალის დივანზე ჩამოჯდომა შესთავაზა.

- საძიწეს, - უთხრა, - ათ წუთს მოიცდით, მერე ამ ტელეფონზე დარეკავენ და უპასუხეფთ. მე კაბინეტში დაგელოდებით.

და გავიდა.

დივანთან გრძელი ტუმბო იდგა, ტუმბოზე რამდენიმე ბრტყელი, უნომრო ტელეფონი იდო.

გავიდა ათი, თხუთმეტი, ოცი წუთი, ტელეფონები კი მაინც ჯიუტად დუმდნენ.

მჟავანაძემ შემოიხედა კიდეც:

- არ დარეკა?

ლალიმ თავი გააქნია. მჟავანაძემ მხრები აიჩეჩა და გავიდა.

როცა ლალის საბოლოოდ გადაეწურა იმედი, წითელი ტელეფონი სწორედ მაშინ ახმაურდა. ლალიმ ყურმილი ყურთან მიიდო და გაშეშდა...

- ლალი? - იკითხა კასტრომ.

- დიახ, - ხმა აუკანკალდა დიქტორს.

- ლაალი... - გაიმეორა კასტრომ. მერე კი ვიღაც რუსის ხმა გაისმა.

- სალამი, მე თარჯიმანი გახლავართ, მგონი შევხვედრილვართ კიდეც... ფიდელი მთხოვს, რომ გითხრათ: მან იცის, რომ მოატყუეს, და, შესაბამისად, ეჭვი აქვს, რომ თქვენც ტყუილი გითხრეს მის შესახებ. მას თქვენს მიერ ხელმოწერილი ბარათი გადასცეს, სადაც თქვენ ითხოვთ, რომ კასტრომ თავი დაგანებოთ. ფიდელს აინტერესებს, მოაწერეთ თუ არა ჰაბანაში ხელი რაიმე ასეთი სახის დოკომუნტს?

- არა!

- გასაგებია. ყურმილს მართმევს. ესაუბრეთ.

ყურმილში ისევ კასტროს ხმა გაისმა:

- ლალი...

- დიახ...

და კასტრომ ბორძიკ-ბორძიკით, ძლივსძლიობით ამოთქვა ქართული სიტყვები:

- ისწავლეთ ლალი ესპანური ენა!

კომიტეტის თავმჯდომარე და დიქტორი ვასილ პავლეს ძე მჟავანაძემ კაბინეტის კარამდე მიაცილა, ლალისთვის არაფერი უთქვამს, ბატონ ალექსანდრეს კი მხარზე ჩამოუტყაპუნა ხელი და ღიმილით უთხრა:

- ნადია... საცივი... გეხვერწები.

- კი, კი, ვასილ პავლოვიჩ, აბა რა!

ხმა არც ლალის ამოუღია, თითზე ოქროს ბეჭედი ჰქონდა წამოცმული, ქვემოთ, "ჟიგულიში" კი შივცოვი ელოდა.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლაშა ბუღაძე   Tue Mar 13, 2012 7:12 pm

ლაშა ბუღაძე

ბრჭყალებში

ღვაწლმოსილი ოსტატი – ხუთივე კონტინენტის თერთმეტი სამედიცინო ინსტიტუტის საპატიო დოქტორი, სახელმწიფო ორდენებისა და ცხრა დიპლომის მფლობელი, პროფესიათა კოლექციონერი (კოლექციონერი, რასაკვირველია, ბრჭყალებში – “”): ფიზიკოსი, ქიმიკოსი, ზოოლოგი, ბიოლოგი, ნევროპათოლოგი, ეთნოლოგი, გეოგრაფი და ისტორიკოსი; უბადლო ლექსთა ავტორი, – სრულიად უთარგმნელი! – ხელოვნებაში “ხელოვნების ასკლეპიოსად” წოდებული, ხოლო მეცნიერებაში “მეცნიერების მიქელანჯელოდ”; “შავი ზღვის არისტოტელე”; ფილოლოგთა საერთაშორისო საზოგადოების “მთავარი მოწვეული მეგობარი”, ენის სიწმინდის დამცველი, კავკასიელ მეცნიერთა “უკაბინეტო გენერალური მდივანი”; “ჩოხოსანთა პატრიოტული კავშირის” უცვლელი თავმჯდომარე; ეროვნულ ფასეულობათა “შემნახველი სალარო”; ენციკლოპედიურ ლექსიკონთა “მთავარი პერსონაჟი”; სამამულო ომის ვეტერანი, – ადამიანი, რომლითაც ასე ამაყობდა მთელი კავკასია, მეფის სასახლეში გარდაიცვალა -სამოცდათოთხმეტი წლის, ხუთი თვის და რვა დღისა.
ომარ-უფლისწულის პირადი ექიმი, პრემიერ-მინისტრისა და მისი მეუღლის ბრძენთა ბრძენი “გულის მესაიდუმლე”, ეკლესიის მამამთავრის რჩეული “სულიერი შვილი” და ერთგული მეგობარი; შეუდარებელი მოჭადრაკე – დაუვიწყარ პარტიათა გამთამაშებელი; დიდთან დიდი, პატარასთან პატარა; პოლიტიკოსთა რისხვა და პენსიონერთა იმედი, დედაქალაქის საპატიო მოქალაქე, ხალხურ მედიცინათა მკვლევარი და მემკვიდრე ყველაფრისა, რისი მემკვიდრეობაც შესაძლებელია სამეცნიერო დარგში; რაინდული სულის, ხნიერ მანდილოსანთა გულთა მპყრობელი, ახალგაზრდობაშივე დაქვრივებული, ორი შვილის მამა – თავად შთამომავალი მკურნალთა სახელგანთქმული ოჯახისა, – ადამიანი, რომლითაც ასე ამაყობდა მთელი კავკასია, მეფის სასახლეში გარდაიცვალა – სამოცდათოთხმეტი წლის, ხუთი თვის და რვა დღისა.
გარეგნობით მშვენიერი – ლამაზად დაბერებული; უცნაურად თეთრი, ღრუბელივით ქათქათა, მხრებზე დაფენილი ჭაღარა თმით; თითქოს კალმით ამოხატული ნაოჭებით სახედაღარული, მარად მოელვარე და ჯანსაღ კბილთა პატრონი; ახირებით – ვეგეტარიანელი, თუმცა მოქეიფე და ინტელიგენტურად მომლხენი, გამოზომილად მსმელი, წითელი ღვინის მოყვარული; მოწოდებით – ათეისტი, გულით – მორწმუნე, ეკლესიური, სევდიან აღსარებათა ავტორი, შიგადაშიგ მომარხულე; თავმდაბალი, ზომიერი, თავშეკავებული, მშობლიური ქალაქის ესთეტიკურ ფასეულობათა ეჭვიანი დამცველი, ბოტანიკური ბაღის ხშირი სტუმარი, ეროვნული თეატრის ერთგული მაყურებელი და განმკარგველი საფესტივალო თანხათა; ოთხოთახიან ბინაში მცხოვრები; სიკვდილამდე ერთგული გარდაცვლილი ცოლისა, ღამეულ პოლუციათა მტერი, – აქედან გამომდინარე, თითქმის წმინდანი; ქალაქური ჰუმორის მოყვარული, – სიდედრის ფენომენის შესახებ შექმნილ საოჯახო ანეკდოტთა მომყოლ-აღმნუსხველი; შესანიშნავი კულინარი, ხინკლის მოხვევის დიდოსტატი, უცხოელ მეცნიერთა გაოგნების მუდმივი საგანი; ომარ-უფლისწულის პირადი ექიმი და არითმეტიკის პირველი მასწავლებელი, პროფესიონალი პროფესიონალთა შორის, ნობელის პრემიის კანდიდატი 197… წლიდან, – ერთი სიტყვით, ადამიანი, რომლითაც ასე ამაყობდა მთელი კავკასია, მეფის სასახლეში გარდაიცვალა – სამოცდათოთხმეტი წლის, ხუთი თვის და რვა დღისა.
როდესაც ქალაქის თავმა სატახტო ქალაქის ძველთაძველ უბანში მშვენიერი შენობები მიწასთან გაასწორა და მათ ადგილას მახინჯი სუპერმარკეტი წამოჭიმა, ოსტატი არც დაფიქრებულა, ისე ეახლა მეფეს და ქალაქის თავის საჯარო კასტრირება მოსთხოვა: “დავაჭრათ ყვერები ქალაქის თავს!” თუმცა, მიზანს მაინც ვერ მიაღწია – ქალაქის თავის კვერცხებს ხელი არავინ ახლო, ასი წლის სახლები კი მუშებმა მიწასთან გაასწორეს. მაგრამ ოსტატს ფარ-ხმალი არ დაუყრია – ახლად აგებული სუპერმარკეტის გამჭვირვალე კედლები მან კლასიკოს პოეტთა უკვდავი სტრიქონებით მორთო – ვიტრინებს ლექსები წააწერა და ამით, როგორც მაშინ ამბობდნენ, ტრადიცია შეუხამა მოდერნს – მაღაზიის გიგანტურ მკვდარ სხეულს წარსულით გაჟღენთილი სულიერების ეროვნული ფერუმარილი წააცხო: “თუკი ვერ დავანგრევ, ჩემი ერის წიაღში დაბადებული რითმებით მაინც დავიპყრობ მის ვიტრინებს!” – თქვა მან. ნაციონალურ კერძთა მოყვარული – მთელი თავისი არსებით ებრძოდა დასავლური გასტრონომიის დიქტატს, – მაკდონალდსთა დაუძინებელი მტერი, შვედურ მაგიდათა დამაქცეველი – ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით – ერთხელ, საზოგადო მოღვაწეებისათვის დამახასიათებელი თავგანწირული შეუპოვრობით შევარდა მაკდონალდსის გულისამრევ რესტორანში და მომსახურე პერსონალი – ოცი წლის გოგო-ბიჭები – ქუჩაში გამოჰყარა, ისე ვით მაცხოვარმა გამოჰყარა ვაჭრები მამამისის სახლიდან. ავტორიტეტული, ღრმად პატივცემული, საზოგადოების სინდის-ნამუსი, წესიერების ციხესიმაგრე, მექრთამეთა რისხვა; ხავერდოვანი ბარიტონით მოსაუბრე, ლხინში – მოღიღინე, ჭირში – დარდიანი; სამსახურში – ზეციურ არსებასავით ენამახვილი, ენამეტყველთან ენამეტყველი; ომარ-უფლისწულის პირადი ექიმი და არითმეტიკის პირველი მასწავლებელი, – ადამიანი, რომლითაც ასე ამაყობდა მთელი კავკასია, მეფის სასახლეში გარდაიცვალა – სამოცდათოთხმეტი წლის, ხუთი თვის და რვა დღისა.
კრავივით უცოდველი, ცხვარივით მშვიდი, გველივით ბრძენი, ლომივით ძლიერი, არწივივით ამაყი, ოქროს საწმისივით მნიშვნელოვანი – აგერ უკვე ექვსი ათეული წელიწადი სამეფო გვარის განავალს ყნოსავდა და მისი ხელობაც სწორედ ეს იყო.
მეფის განავალს ჯერ კიდევ მეჩვიდმეტე საუკუნეში ყნოსავდნენ ოსტატის დიდი წინაპრები და მონარქის ექსკრემენტის ფერის, სუნისა და მოცულობის მიხედვით იკვლევდნენ ღვთისაგან ხელდასხმულის სხეულში ჩაბუდებული, ამა თუ იმ სენის გაჩენის მიზეზს. ასევე ოდითგანვე შესაძლებელი იყო მეფის ექსკრემენტზე მარჩიელობა და ისტორიული მოვლენების წინასწარმეტყველება. ოსტატის პაპამ, მაგალითად (მეცხრამეტე საუკუნის უდიდესმა ექსკრემენტოლოგმა), ჯერ კიდევ 1903 წელს ამოიცნო მეორე მსოფლიო ომში გამარჯვებულის ვინაობა – მონარქის ღამის ქოთანში უშფოთველად მთვლემარე განავალს ლათინური წარწერა ამშვენებდა: Iosefus Stalinus.
ოსტატის წინაპრების – “შავი ზღვის ბრწყინვალე ექსკრემენტოლოგების” ცოდნა თაობიდან თაობაში გადადიოდა. ოსტატს პირველად სწორედ მამამისმა დააყნოსინა განავალი და “ექსკრემენტოლოგთა ლეგენდარული ოთხი მუხლიც” გააცნო: “არ შეჭამო, მხოლოდ დაყნოსე”; “თითი არ ტუცო”; “ქუსლი არ დაჰკრა”; “არ შეინახო”.
ექსკრემენტოლოგები ოდითგანვე მეფის კარზე მსახურობდნენ და მათ მკაცრად ეკრძალებოდათ უბრალო მოკვდავთა განავალის დაყნოსვა-შესწავლა, მაგრამ ოსტატმა არაფრად ჩაადო ეს “აკრძალვა” და მეფეს თამამად განუცხადა: ჩემი სული ღმერთს ეკუთვნის, გული – გარდაცვლილ მეუღლეს, ხოლო ნესტოები – ჩემს ერსო. მეფეს იმდენად მოეწონა ოსტატის პასუხი, რომ მას ორი წლის ომარ-უფლისწულის განავლის დაყნოსვის ნება დართო. ოსტატმაც ბავშვის ექსკრემენტზე ხანგრძლივი სიცოცხლის უტყუარი ნიშნები და იღბლიანობის დამადასტურებელი ტეხილი ხაზები აღმოაჩინა, მერე კი დედოფლის უკანასკნელი ფაღარათი მოიხილა და პარლამენტს მიაშურა, რათა პარლამენტის სპიკერის ხელიდან საპატიო კავალერის ორდენი მიეღო.
ოსტატმა 1943 წლის თეირანის “ოთხთა შეხვედრაზე” გაითქვა სახელი, როდესაც მან საბჭოეთის ბელადის მყრალ ქონქოროზზე ოპტიმისტური, ჭეშმარიტად წინასწარმეტყველური სიტყვები აღმოაჩინა: Hittler caput!
ნაცისტებმა კი თეირანის “ოთხთა შეხვედრას” ასეთი შინაარსის პოლიტიკური კარიკატურით უპასუხეს:
თეოდორ რუზველტი, უინსტონ ჩერჩილი, იოსებ სტალინი და “მეფეთ მეფეი ჩვენი” ოქროს უნიტაზებზე სხედან, ხოლო ერთი ბეწო – მეფის მარცხენა ფეხის ცერზე მჯდომ ოსტატს, თავის მაგივრად, ვეებერთელა ოყნა ადგას მხრებზე.
1961 წლის 11 აპრილს ოსტატმა ადამიანის კოსმოსში გაფრენა იწინასწარმეტყველა – პრემიერ-მინისტრის ექსკრემენტი ჯადოსნურმა სიტყვებმა უკვდავყვეს: ხვალ ადამიანი კოსმოსში გაფრინდებაო.
ოსტატის დღის განრიგი ასეთი იყო:
ოსტატი დილის შვიდ საათზე იღვიძებდა, ხოლო მისი უდიდებულესობა – შუადღისას. ოსტატი სამსახურში მის მძღოლსა და მოწაფეს – ცალთვალა რობინზონს მიჰყავდა. მეფე ცამეტ საათსა და ხუთ წუთზე ტახტის მემკვიდრის, დედოფლის, თოთხმეტი მინისტრისა და ოსტატის თანდასწრებით გადიოდა კუჭში, მერე კი ომარ-უფლისწულის ჯერი დგებოდა, რომელიც პირველ ხანებში ვერაფრით გადააჩვიეს შარვალში ჩასვრას: “ნუ მბოჭავთ! ნუ მაკომპლექსებთ!” – გაჰკიოდა ტახტის მემკვიდრე, როდესაც მას უნიტაზზე ჯდომას აიძულებდნენ. თოთხმეტი საათიდან თვრამეტ საათამდე ოსტატი სამეფო ექსკრემენტის შესწავლით იყო დაკავებული, მერე კი მის უდიდებულესობას სპეციალურ დასკვნას უგზავნიდა, რომელიც ასე იწყებოდა: “მოვიხილე რა თქვენი განავალი, დავასკვენი, რომ…” და ა.შ.
ახლა რაც შეეხება ოსტატის საპირფარეშოს.
წიგნებით სავსე ფეხსალაგში ყველაზე პატარა ადგილს უნიტაზი და ონკანი იკავებდა. აქ სარკეც კი არ იყო, რომ არაფერი ვთქვათ ტუალეტის ქაღალდზე, რადგან მას ღირსეულად ცვლიდა ახალბედა ავტორთა წიგნებიდან ამოხეული არაერთი უინტერესო “თავი”. “ბიბლიოთეკაში მივდივარ”, – იტყოდა ხოლმე ოსტატი და ფეხსალაგში შედიოდა, კედელი, ჭერიც კი – წიგნებით იყო სავსე. ჭერზე მიწებებულ წიგნებს (კერძოდ: პლუტარქეს ორტომეულს, ფლობერის “მადამ ბოვარის”, ნემიროვიჩ-დანჩენკოს “თეატრის დაბადებას”, უცხო სიტყვათა ლექსიკონსა და თეოფილ გოტიეს ლექსების კრებულს) სპეციალური წებო ამაგრებდა, რომელიც მათ მფლობელს ჯერ კიდევ თეირანში ყოფნის დროს ეყიდა.
ოსტატს უამრავი მშვენიერი ლექსი შეუქმნია უნიტაზზე ნებივრობის დროს, – ჭინთვის შედეგად დაბადებული რითმა ხომ საუკუნეებს უძლებს! მაგრამ სიცოცხლის უკანასკნელ წლებში ოსტატის გულსა და “პოეტურ ფეხსალაგს” სევდა შეეპარა – უდარდელი რითმა “თეთრმა ლექსმა” შეცვალა; მოკისკისე მაჟორს დაბღვერილი მინორი მოჰყვა! ოსტატი მელანქოლიამ შეიპყრო, მერე კი ბუასილმა წაუხდინა ანუსი. “ჩემი ერი გადაშენების პირასაა მისული! – ფიქრობდა ოსტატი, – პატრიოტები კოკა-კოლასთან ბრძოლაში დავმარცხდით (კოკა-კოლა, რასაკვირველია, ბრჭყალებში – “”)! მალე მეც ფეხზე დამიკიდებს ჩემი სახელმწიფო”.
პატრიოტული აპათიის სურნელი ასდის მის უკანასკნელ სამ ლექსსაც: “არ მივეყიდოთ, ხალხო, არ მივეყიდოთ!”; “ჩაიხადეთ, მეფეო!” და “ღმერთო, რად გამყიდე 30 ვერცხლად?”
სიკვდილამდე რამდენიმე დღით ადრე, ოსტატმა უფროსი ვაჟი მათრახით სცემა. და აი, რატომ: ეს გათავხედებული მამრი უარს ამბობდა მრავალსაუკუნოვანი ოჯახური ტრადიციის გაგრძელებაზე და ჯიუტად აცხადებდა, რომ საკუთარ განავალსაც კი არ დაყნოსავდა არასდროს, არათუ სხვისას. სხვათა შორის, პირველის აუცილებლობა არც იყო, რადგან ექსკრემენტოლოგები, როგორც წესი, საკუთარ განავალში არ იქექებოდნენ. “წარმოდგენა არა მაქვს – რატომ, მაგრამ ჩვენ, ექსკრემენტოლოგები, საკუთარი განავალის სუნსაც კი ვერა ვგრძნობთ”. – წერდა ოსტატი თავის “სამეფო ძღვენში”, რომელიც შავი ზღვისპირეთის მეცნიერებმა ერთხმად აღიარეს საუკუნის ერთ-ერთ საუკეთესო სამეცნიერო-პოპულარულ წიგნად. ოსტატის უფროსმა შვილმა კი მამა-პაპათა ნაღვაწი მასხრად აიგდო – საუკუნეების მანძილზე ხელიდან ხელში გადასული საიდუმლოება, ოდინდელი მეთოდი მკურნალობა-წინასწარმეტყველებისა “პრეისტორიულ სიბნელედ” გამოაცხადა და მეზობელთან ჩავიდა დასაძინებლად, რადგან შეურაცხყოფილმა, ბუასილით წახდენილმა ოსტატმა მას მათრახი გადაჰკრა სახეზე. ღვთის მადლით, ოსტატს მეორე შვილიც ჰყავდა, რომელიც ცხოველ ინტერესს იჩენდა განავალთა მიმართ.
ღვაწლმოსილი ოსტატი – დიდებულ წინაპართა ღირსეული მემკვიდრე, ჭეშმარიტი ქალაქელი, ნაცნობ-მეგობართა სული და გული, – აღშფოთებული ახალგაზრდების გაუნათლებლობით; ესტრადის მახინჯ მომღერალთა დაუოკებელი მაგინებელ-მლანძღველი; წარსულში მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი, აწ აკადემიკოსი; ხელგაშლილი მასპინძლობით განთქმული; შეუდარებელი ქვრივი; ომარ-უფლისწულის პირადი ექიმი და არითმეტიკის პირველი მასწავლებელი; უფროს ვაჟთან ნაჩხუბარი – ადამიანი, რომლითაც ასე ამაყობდა მთელი კავკასია, მეფის სასახლეში გარდაიცვალა – სამოცდათოთხმეტი წლის, ხუთი თვის და რვა დღისა. ოსტატს გული გაუსკდა, როდესაც მას იაპონელ მეცნიერთა ახალ “შედევრზე” მოახსენეს: თურმე, ამომავალი მზის ქვეყანაში ჯერჯერობით უსახელო, მაგრამ სრულიად უნიკალური წამალი დაბადებულა, რომლის მიღების შემდეგაც ადამიანს აღარ დაჭირდება კუჭში გასვლა, განავალი ნაწლავებშივე აორთქლდება და ამით ბოლო მოეღება საჭმლის გადამუშავების მრავალსაუკუნოვან ტრადიციას.
სამოცდათოთხმეტი წლის ოსტატის გულმა ვეღარ გაუძლო ახალი ათასწლეულის შემზარავ ირონიას და ორად გაიგლიჯა. სიკვდილის წინ, ოსტატს მისი მშობლიური ქალაქი წარმოუდგა თვალწინ, რომელსაც მომავალში ბეტონის ჭრელ-ჭრელი შენობები გადასანსლავდნენ; მომავლის საცოდავი, უჯიშო ადამიანები; და შავი ზღვა, რომელსაც, ბოლოს და ბოლოს, შთანთქავს რომელიმე დიდი ოკეანე. “წინ მხოლოდ სიკვდილია” – გაიფიქრა სასოწარკვეთილმა ოსტატმა და თვალის ერთი გადავლებით გადახედა თავის ცხოვრებას – წარსულს. გადახედა და დამშვიდდა. მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც ბედნიერი და ამაყი წავიდა იმ ქვეყნად, – განავალით სავსე წარსულით ამაყი.

2002. მაისი.
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლაშა ბუღაძე   Tue Mar 13, 2012 7:16 pm

ლაშა ბუღაძე

ბოლო ღამე

1942 წელი.
ფოთი. შუაღამე.
იაფფასიანი სასტუმროს ერთ-ერთი ოთახი.
რკინის საწოლები, კედელზე - რადიო, კედელზევე - შავი ტელეფონი. სკამები, მაგიდა და ა.შ.
მარჯვნივ, სავარაუდოდ, საპირფარეშო. მარცხნივ - ფანჯარა.
ოთახში წითელპომადიანი ქალი შემოდის, აქეთ-იქით დადის, ვერ ისვენებს. ჩართავს რადიოს, მაგრამ მარტო შიშინი გაისმება.

რეკავს ტელეფონი. ქალი შეხტება. ყურმილს აიღებს.


ქ ა ლ ი . ხო... ხო, გენაცვალე... კი... არ მინდა... გასაგებია... ჩანთა რატო წამართვით?.. არა, შენი ჭირიმე, არ გემდური... გამხდის, თუ მე თვითონ უნდა გავიხადო?.. ბებერია?.. არა, გენაცვალე, როგორ გეკადრება!.. ალო!.. არ ისმის... ალო!..

ყურმილს დაკიდებს. საწოლზე წამოწვება - საწოლი აჭრიალდება.
კვნესას დაიწყებს, ვითომ აგზნებულია. ჩაახველებს.

აუ, დღეს რაღაც ვერ ვარ ხმაზე... / ისევ ჩაახველებს, უფრო ხმამაღლა დაიწყებს კვნესას / შენი ვარ, ბიჭო... შენი ვარ, შენ შემოგევლე...

კარზე კაკუნია. ქალი თავქვეშ ამოიდებს ხელებს.

ღიაა!

კარი გაიღება და ოთახში სამხედრო ლაბადაში გამოწყობილი, თავზე ქუდჩამოფხატებული სტალინი შემოვა. ქალი შეჰკივლებს:

ვაიმე!

და გული წაუვა.

სტალინი სწრაფად გაიხდის ლაბადას, მოიხდის ქუდს. მივარდება ქალს და სილას გააწნის. ქალი გამოფხიზლდება.

რატო მცემ, ამხანაგო? / თვალებს გაახელს / გადავირიე, ხო? მეჩვენებით, არა? არ ხართ თქვენ ნამდვილი... არ მჯერა...
ს ტ ა ლ ი ნ ი . / შარვალზე ღილებს იხსნის / ეხლა დაიჯერებ.
ქ ა ლ ი . / ფეხებზე მოეხვევა, ქვითინით / არა!.. თქვენ არა... თქვენ ვერ მოგცემთ!.. მამა ხართ ჩვენი!.. ამას რას მოვესწარი, კაცო!..
ს ტ ა ლ ი ნ ი . / მოიშორებს, ჭიდაობას დაუწყებს, საწოლზე მიაგდებს და ზედ დააწვება / ბოზი ხო ხარ?.. ფული ხო მოგცეს?
ქ ა ლ ი . / არ ნებდება / არა... ჯერ არა... არც ავიღებ!.. თქვენგან არ ავიღებ!.. რა უნდა სტალინს ბოზებში!.. არ ხართ თქვენ სტალინი!
ს ტ ა ლ ი ნ ი . მე არა ვარ კაცი? მე ქალი არ მინდა?! ყვერები მაქ დასიებული.
ქ ა ლ ი . დედა, ჩემი სიკვდილი, ეს რა მესმის!..
ს ტ ა ლ ი ნ ი . ნუ მეჭიდავები... გული ამომიჯდა... პატარა კი არ ვარ...
ქ ა ლ ი . / ტირილით / არა... არა!.. ჩემი ღმერთი ხართ თქვენ... თქვენთან ვერ ვიკადრებ!..
ს ტ ა ლ ი ნ ი . ეხლა გიტირებ ყოფის დღეს! / შარვალს ჩაიხდის, დიდი, თეთრი ნიფხავი აცვია /
ქ ა ლ ი . არა!.. მეც გორელი ვარ!.. კეკე მამიდას კალთაშიც ვარ ნაჯდომი... თქვენი ბავშვობის მეგობრის, იაშა ჯიოშვილის ქალიშვილი ვარ, მაყვალა...
ს ტ ა ლ ი ნ ი . / შეწყვეტს ჭიდაობას / რომელი იაშასი, კოჭლის?
ქ ა ლ ი . ცალხელასი.
ს ტ ა ლ ი ნ ი . ხო კოჭლობდა?
ქ ა ლ ი . კი, კოჭლობდა... მერე მარჯვენა თვალიც დაკარგა.
ს ტ ა ლ ი ნ ი . ცოცხალია?
ქ ა ლ ი . დახვრიტეს.
ს ტ ა ლ ი ნ ი . ასეც ვიცოდი... / ჩაფიქრდება / კი ვაფრთხილებდი ბავშვობაში, იაშა, ჭკუით მოიქეცი-მეთქი, მაგრამ ვინ დაგიჯერა...
მ ა ყ ვ ა ლ ა . / ტირილით / შარვალი აიწიეთ, ბელადო.
ს ტ ა ლ ი ნ ი . რა ბედი მაქ, ამის დედა ვატირე! ვიწვალე, ვიტანჯე... მოსკოვიდან ფოთში გადმოვფრინდი და რა შემრჩა - ჩემი ფეხები!
მ ა ყ ვ ა ლ ა . ამ გაგანია ომის დროს, ქალების გამო ჩამოხვედით ფოთში? რა, მოსკოვში ბოზები დაილია?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . / შარვალს აიწევს / მაგი არაა შენი საქმე. ჯანდაბა... მაინც და მაინც იაშას შვილი დამახვედრეს!..
მ ა ყ ვ ა ლ ა . მე არ გახსოვართ?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . / უკმეხად / არა.
მ ა ყ ვ ა ლ ა . მაგრამ იაშასი გერიდებათ, ხო? იმიტო არ მეჭიდავებით... კეთილი კაცი ხართ, ძია სოსო, ჩვენი მამა ხართ თქვენ...
ს ტ ა ლ ი ნ ი . მამაშენმა იცოდა?
მ ა ყ ვ ა ლ ა . ჩემი ამბავი?.. როგორ გეკადრებათ!.. მანამდე მოკვდა.
ს ტ ა ლ ი ნ ი . სხვა საქმე ვერ ნახე? ამისთანა რა გაგიჭირდა!
მ ა ყ ვ ა ლ ა . მომატყუეს... გამაბრიყვეს, ბელადო. დიდი ამბავია. რო დავიწყო, ვერ გავჩერდები. ისე, საწუწუნო ბევრი არაფერი მაქვს. იმოტოლა ხალხს ვხვდები, რო ვერც ვიჯერებ ზოგჯერ... ყველაფერი ვიცი. ყველაფერს ვიგებ. იმასაც ვხვდები, ფოთში რატო ჩამოხვედით.
ს ტ ა ლ ი ნ ი . მითხარი, აბა...
მ ა ყ ვ ა ლ ა . მე კი არა, ბავშვმაც კი იცის, რო ცოტაც და მეორე ფრონტი გაიხსნება, ფოთში ინგლისური გემები შემოვლენო. ამიტომაცაა აქ ასეთი თავპირისმტვრევა! ის მსუქანი კაციც ჩამოსულა ინგლისიდან და მალთაყვაში დაუსახლებიათ. ზუგდიდელი გოგოები აუყვანიათ ერთი კვირის წინ, სქელი კია, მარა იმისთანა მოქნილია, სული ამოგვხადა, დილით ფეხზე ვეღარ ვიდექითო... თქვენ რა გენაღვლებათ, სოსო ბიძია, კაცებს... ჩვენ ვიკითხოთ, თორე... რა გვარია, კაცო!..
ს ტ ა ლ ი ნ ი . ჩერჩილი?
მ ა ყ ვ ა ლ ა . კი, გენაცვალე, ჩერჩილი!.. იმას რო ეწევა!
ს ტ ა ლ ი ნ ი . მაგ ზღაპრების გჯერა, ხო?
მ ა ყ ვ ა ლ ა . ამ ქვეყნად არაფერია ისეთი, რაც ჩვენ არ ვიცით... ზოგი, მაგალითად, ფულს მარტო ლაპარაკში გვიხდის... ბოდიში თქვენთან და, რო მივცეთ, არც აიღებს... მსმენელი უნდა, ქალის სითბო... რეებს აღარ გვიყვებიან, რეებს აღარ გვიკაკლავენ...
ს ტ ა ლ ი ნ ი . რას გიყვებიან ამისთანას?.. მითხარი ერთი, რა ხალხი შენთან?
მ ა ყ ვ ა ლ ა . გვარები გაინტერესებთ, არა? ვერ გეტყვით.
ს ტ ა ლ ი ნ ი . / გაიცინებს / რა უნდა ჩერჩილს მალთაყვაში!
მ ა ყ ვ ა ლ ა . რაც თქვენ გინდათ, ის უნდა მაგასაც!
ს ტ ა ლ ი ნ ი . ბოზები?
მ ა ყ ვ ა ლ ა . ბოზებიც!.. მაგრამ, პირველ რიგში, მეორე ფრონტი!
ს ტ ა ლ ი ნ ი . ვიღაც ზუგდიდელ ჩათლახებს უჯურებ და მე არა, ხო?!
მ ა ყ ვ ა ლ ა . მთელი ღამე გაათენეს, თქვენ შემოგევლეთ, იმ კაცთან ერთად და მოელანდათ?!
ს ტ ა ლ ი ნ ი . ბერიას იცნობ?
მ ა ყ ვ ა ლ ა . ბერია ჩვენ არ გვკადრულობს, ინტელიგენტების ცოლებს ერჩის. დღეს რო მითხრეს, დიდ კაცს უნდა შენი ნახვაო, არ დაგიმალავთ, ბერიაზე ვიფიქრე. მაგრამ რას წარმოვიდგენდი, სოსო ბიძია, რო თქვენ მოხვიდოდით... ხშირად დადიხართ ქალებში?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . თვეში ერთხელ.
მ ა ყ ვ ა ლ ა . ქალებს ხშირად იცვლით, არა?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . კი, ორჯერ ერთი და იგივე ქალთან არასდროს მივდივარ.
მ ა ყ ვ ა ლ ა . გეშინიათ, არ შეეჩვიოთ?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . მკვდრები არ მიყვარს.
მ ა ყ ვ ა ლ ა . სოსო ბიძია, მკვდრები რა შუაშია?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . ქალებს დილით ხვრეტენ ხოლმე. ან, საღამოს. გააჩნია, როდის ვნახულობ.
მ ა ყ ვ ა ლ ა . რო არ თქვან, სტალინთან ვიყავითო?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . დიახ, გენაცვალე.

პაუზა

მ ა ყ ვ ა ლ ა . მეც უნდა დამხვრიტონ?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . აბა, ისე როგორ!

პაუზა

მ ა ყ ვ ა ლ ა . კი მაგრამ, ხო არ მომიცია?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . მერე რა, ხო მნახე!
მ ა ყ ვ ა ლ ა . იაშას გამო არაფერი მაკადრეთ და დახვრეტა უარესი არ არის?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . ის უფრო ეწყინებოდა.

პაუზა

მ ა ყ ვ ა ლ ა . სოსო ბიძია, ეს ჩემი ბოლო ღამეა?

სტალინი თავს დაუქნევს.

ესე იგი, ყოველთვე, თქვენს გამო, თითო ქალი კვდება?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . კაციც. თანაც, ბევრად უფრო მეტი.
მ ა ყ ვ ა ლ ა . დედა, ჩემი სიკვდილი!.. კაცებსაც...
ს ტ ა ლ ი ნ ი . არა, არა!.. ომს ვგულისხმობ, ომს! კაცები ომში კვდებიან ჩემ გამო.
მ ა ყ ვ ა ლ ა . რას გვერჩით, სოსო ბიძია? რა დაგიშავეთ! მთელი კავშირის მასშტაბით თეთრმეტი მილიონი ქალი ვმუშაობთ... საქართველოში, სულ, სამი ათასი ვართ, მაგრამ მთლად გაგვწყვიტა ამ ომმა და რეპრესიებმა... საუკეთესო ნაწილი - კაი-კაი, გემრიელი, პროფესიონალი გოგონები - ომამდე დაგვიხვრიტეთ... ახლა რაღას გვერჩით? თან გჭირდებით, თან არა, ხო?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . საიდან, მაყვალა, ეს სტატისტიკა? ვინ გითხრა?
მ ა ყ ვ ა ლ ა . ყველაფერი ვიცით-მეთქი, ბელადო, რო გეუბნებით, რატო არ გჯერათ?!

პაუზა

ს ტ ა ლ ი ნ ი . არის მოსაზრება... რომ უნდა დავლიოთ.
მ ა ყ ვ ა ლ ა . რა უნდა დავლიოთ?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . / ოთახში დაიწყებს სიარულს, რაღაცას ეძებს / ღვინო... არაყი... ან კონიაკი, მაგალითად... / შეიხედავს საწოლის ქვეშ /
მ ა ყ ვ ა ლ ა . აპ-აპ-აპ!.. ჩემთვის დალევა არ შეიძლება... ჩემნაირ ქალს რო დაალევინებ, ტირილს დაიწყებს და იმდენს ილაპარაკებს, ვერ გააჩერებ.
ს ტ ა ლ ი ნ ი . ილაპარაკე მერე, ვინ გიშლის! განსაკუთრებული ღამეა შენს ცხოვრებაში... მე მნახე... თან სიკვდილსაც აპირებ...
მ ა ყ ვ ა ლ ა . არ ვაპირებ!
ს ტ ა ლ ი ნ ი . რატო დაგემართა ეს ამბავი, მომიყევი. ეგება, შემეცოდო კიდეც... / მივა ტელეფონთან /
მ ა ყ ვ ა ლ ა . უზნეო კაცი ყოფილხართ, ბელადო! თქვენგან არ მოველოდი ამას... ასე რამ გაგამხეცათ ამ სიბერეში!.. ჯერ იყო და, მეცით... ეხლა დახვრეტას მიპირებთ...
ს ტ ა ლ ი ნ ი . არ მოკვდები, ნუ გეშინია. შენი სული უკვდავია, ჩემო მაყვალა.
მ ა ყ ვ ა ლ ა . სულების და იმის არ მჯერა მე!
ს ტ ა ლ ი ნ ი . / ყურმილს ყურთან მიიდებს / გაუნათლებელი რომ ხარ, იმიტომაც არ გჯერა!.. ალო!.. ხო, მე ვარ... კონიაკი სადაა?.. და მაცივარი სადაა?.. რა უნდა ტუალეტში მაცივარს!.. არა... დილით დავიძინებ... შუადღისთვის ვინმე მომინახეთ, ეს ახლობელი აღმოჩნდა... სადაც გინდათ, იქ დახვრიტეთ, ჩემი რა საქმეა!
/ დაკიდებს ყურმილს /
მ ა ყ ვ ა ლ ა . / ისტერიულად / არა, გენაცვალე, არა!.. არ მჯერა!.. რატო უნდა დამხვრიტონ?.. რა დავაშავე!
ს ტ ა ლ ი ნ ი . მოიცა, შენი ჭირიმე, ცრემლებს ნუ დამანახებ... ისედაც ცუდად ვარ. / გადის /
მ ა ყ ვ ა ლ ა . ცოლიც თქვენ მოკალით, ხო?
ს ტ ა ლ ი ნ ი ს ხ მ ა ს ა პ ი რ ფ ა რ ე შ ო დ ა ნ . ვინ მოვკალიო?
მ ა ყ ვ ა ლ ა . ცოლი, ცოლი!
ს ტ ა ლ ი ნ ი ს ხ მ ა ს ა პ ი რ ფ ა რ ე შ ო დ ა ნ . ცოლი არა - იხვი! / გამოდის ბოთლით ხელში, ჭიქებიც უჭირავს. ამ ყველაფერს მაგიდაზე დააწყობს /
მ ა ყ ვ ა ლ ა . ყველას ასე აწამებთ?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . ყველას არა... მარტო ბავშვობის მეგობრის შვილებს... / გადაიხარხარებს /
მ ა ყ ვ ა ლ ა . თქვენ ექიმი გჭირდებათ, სოსო ბიძია.
ს ტ ა ლ ი ნ ი . რა გეგონა, აბა! / კონიაკს ჭიქებში ჩამოასხამს / მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე გათახსირებული კაცის სტუმარი ხარ ამჟამად!.. გაგიმარჯოს! / გადაკრავს / აუ... ღამეებს რო ვათენებ, წნევა იმიტო მაქვს... / მიაჩეჩებს მაყვალას ჭიქას / დალიე.
/ მაყვალა თავს გააქნევს / დალიე-მეთქი, ქალო!
მ ა ყ ვ ა ლ ა . არ ხართ თქვენ სტალინი!
ს ტ ა ლ ი ნ ი . შენ, შვილო, გიჟი ხო არა ხარ? / ნიკაპში ხელს ჩაავლებს, ჭიქას პირთან მიუტანს / დალიე...
მ ა ყ ვ ა ლ ა . არა...
ს ტ ა ლ ი ნ ი . რატო ხარ, ქალო, ასეთი ჯიუტი!
მ ა ყ ვ ა ლ ა . მეც შემიძლია გმირობა... ჩემნაირს კიდევ ათასს გადავარჩენ...
ს ტ ა ლ ი ნ ი . რაო?
მ ა ყ ვ ა ლ ა . არ ხართ თქვენ ჩვენი სოსო ბიძია!.. / კონიაკის ბოთლს ხელს დაავლებს, მაგიდის კუთხეს ჩამოკრავს, გადაამტვრევს და სტალინს მუცელში გაურჭობს /
ს ტ ა ლ ი ნ ი . / ამოიღმუვლებს / ვის უბედავ, შე შობელძაღლო!..
მ ა ყ ვ ა ლ ა . / აგზნებულია, ხელი სტალინის სისხლითა აქვს მოთხვრილი / არ ხართ თქვენ ნამდვილი სტალინი!.. მოსკოვშია ჩვენი ბელადი!
ს ტ ა ლ ი ნ ი . / ძალა ეცლება, მუხლებზე დგება, ლაპარაკი უჭირს, სისხლი სდის / რა მიქენი ეს?.. ომს ვინღა მოიგებს, შე ვირიშვილო?!
მ ა ყ ვ ა ლ ა . სტალინი!.. სტალინი მოიგებს!.. გოგოებმა მითხრეს, ზუგდიდელებმა, ორეული ჰყავს სტალინსო. მაგათ ყველაფერი იციან... არ ხარ შენ ჩვენი ბელადი!.. სოსო ბიძიას ორეული ხარ!..
/ კივილით / თუკი მართლა სტალინი ბრძანდები, ჩიბუხს რატო არ ეწევი?
ს ტ ა ლ ი ნ ი . / ლაპარაკი უჭირს / ექიმმა ამიკრძალა, ღამე ნუ მოწევო... / ძირს იშოტება, კვდება /

პაუზა

მ ა ყ ვ ა ლ ა . დედა, ჩემი სიკვდილი!.. ეგებ არც ყავს ორეული და ნაღდი მოვკალი?! ხო არ დამღუპეს იმ ბოზანდარებმა!..

ისმის ნაბიჯების ხმა. კიბეზე ამორბიან.

რა ვქნა, სად ჯანდაბაში გავიქცე! / გაიხედავს ფანჯრისკენ / გადავხტე? / მიირბენს ფანჯარასთან, გამოაღებს, ტირილით / კისერი არ მოიტეხო, გოგო...

კარებზე აბრახუნებენ. მაყვალა ფანჯრის რაფაზე აძვრება.

რაც არი - არი. ერთი ყოვლად გარყვნილი და გაფუჭებული მამაკაცი ხომ მაინც მოვაშორე ჩემს გაწამებულ კოლეგებს!.. ესეც საქმეა!

კარებს შემოამტვრევენ. მაყვალა ფანჯრიდან გადახტება.
ისმის ფინალური აკორდები პუჩინის "ტოსკადან".

ფარდა



study


Last edited by Admin on Tue Mar 13, 2012 7:23 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლაშა ბუღაძე   Tue Mar 13, 2012 7:17 pm

ლაშა ბუღაძე

პატრიოტის ამბავი

სამოცდაათ წელს მიღწეულ ვახტანგ მწყერაძეს აქეთ-იქიდან ცოლი, ნათელა ხარებავა და ძმისშვილი, ავთანდილ /ზედმეტსახელად, ათული/ მწყერაძე ამოსდგომიან. ვახტანგს სიარული უჭირს - ნასვამია. თან ცუდადაა. ამ დროს, თავის ასაკთან შედარებით, კარგად გამოიყურება - მხარბეჭიანი და დაკუნთულია.

ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. არ უნდა დაგელია, ვახო... შენ ჯვარი გწერია და, მამაშენიც ღვინომ მოკლა და დედაშენიც... ახლაც ყურში ჩამესმის ეთერი დეიდას ბოლო სადღეგრძელო... /მიმართავს ავთანდილ მწყერაძეს/ თან წნევები აქვს, ათული... პატარა ბიჭი ხო აღარაა!.. რაც ამან ინერვიულა, რაც ამან გადაიტანა...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. კაი, რა... მომეშვი... /სუნთქვა უჭირს/ ჩემი ქვეყნის სადღეგრძელო ითქვას და... არ დავლიო?.. ათული... ხო მაგრა იმღერეს ბიჭებმა?.. ვენაცვალე მაგათ!.. ჩაახუჭუჭეს, არა?.. ეგრე ადვილი არ არი ჩვენი დაჩოქება...
/კედლისკენ მიიწევს. კედელზე ხალიჩაა აკრული. ხალიჩაზე ხანჯალი ჰკიდია/
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა . მოიცა, ვახო...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. მაცალე, რა!.. /ხანჯალს ჩამოხსნის/ შენი ჭირიმე... /აკოცებს, პირჯვარს გადაიწერს/ ღმერთო... არ ვიცი, რა... ჩემი ზაზიკო რო მომიკლეს ხობთან...
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. /ამოიკვნესებს, ტირილს დააპირებს/ რატო ვარ ცოცხალი!..
ვ ა ხ ტ ა გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. /ცოლს გაუბრაზდება/ იმიტო კი არ ვამბობ, რო შენ იტირო... თუ ტირილი გინდა, გადი და იქით იტირე!..
ა ვ თ ა ნ დ ი ლ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. კაი რა, ვახო ბიძია... დამშვიდდი.
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. ...არ დამიმალეს, პირდაპირ მითხრეს, ზაზიკო მოგიკლეს ხობთანო. პარლამენტში ვიყავი. ნათელას არ უთხრათ, ჩემგან უნდა გაიგოს-მეთქი... გამოვედი პარლამენტში... წარბი არ შემიხრია, არ მახსოვს, რა ვილაპარაკე... მოვედი სახლში... მამაჩემის ნაბადში გავეხვიე და ერთი კვირა ეგრე მეძინა... არც გამიხდია... ამათ რო გონიათ, არ იქნება ისე!.. იმ დღეს, მეუფეს შევხვდი სუფრაზე... ქართულ სულს ვერ იყიდიან-მეთქი, რა... ჩემია ეს გოგლა!.. ჩემია ეს ქალაქი, ე!.. მიდი-მოდიან ეს ლაწირაკები... შვილებო, ვეუბნები, ან დედა ვინ გყავდათ, ან მამა!.. ადათი თქვენ არ იცით, ოჯახი თქვენ არ იცით, წინაპარი თქვენ არ იცით... ვინა ხართ, თქვე შობელძაღლებო!.. ერთი ხე მაინც დაგირგავთ თქვენ ცხოვრებაში?!.. როცა საჭირო იყო, ავტომატიც მეჭირა, კი... მეც და ზაზიკოსაც!.. ქალაქელი... მართლმადიდებელი კაცი ვარ... ვერ წამართმევთ, რა!.. /ჯდება სავარძელში/
ა ვ თ ა ნ დ ი ლ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. გუშინ მაგრა გამოვიდაო... აატირა სტუდენტებიო.
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. კი, ნაზიმაც დარეკა.
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. კარგით, რა... ტირილი რო საქმეს შველოდეს... ასე ძნელია, რო შენი ქვეყანა გიყვარდეს?.. ასე რთულია, რო ალალი იყო?..
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. /ამოიკვნესებს/ ვაი, ვაი... რა გვეშველება...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. ათული, ათი წელია მე და მამაშენი ერთმანეთს არ ველაპარაკებით...
ა ვ თ ა ნ დ ი ლ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. აუ, კაი რა, ვახო ბიძია...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. მოიცა, კაცო, სხვა რამეს ვამბობ... მე- მე ვარ, მამაშენი - მამაშენია... ქაჯებთან რო იყო მთელი ცხოვრება, იმიტო მოუვიდა ეგრე... მაგრამ ეგ არაა მთავარი...
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. არ გინდა ეხლა...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. სხვა რამეს ვამბობ-მეთქი, რა!.. ათული, მამი, ჩემი მეორე ზაზიკო ხარ შენ...
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. /მკლავზე აკოცებს ავთანდილ მწყერაძეს/ შენი ჭირიმე, დედიკო...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. ჩემი ამბები კი იცი ცოტ-ცოტა... დავბერდით, მამი... კი, ყველაფერი... ისა, ესა... მაგრამ დავბერდით, რა... ხო ხარ ჩემი სისხლი და ხორცი?.. ხარ!.. ჩემი ხარ! ნაღდი ხარ... გულიანი ხარ!.. მწყერაძე ხარ!.. გემრიელი... ლამაზი... ქართველი... თბილისელი ვაჟკაცი ხარ!..
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. ღმერთმა გვიმრავლოს, დედიკო, ქართველებს, შენნაირი ვაჟკაცები...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. გვერდში უნდა ამომიდგე, მამი... აგერ, ნათელა აქაა... სუ მეუბნება, უთხარი, უთხარი... ჯერ წასული იყავი, მერე ჩამოხვედი, მერე ისევ წახვედი... მაგრამ შენი როა აქაურობა, იმიტო ვერ რჩები იქა... შენი სისხლია, შენი მამა-პაპაა... შენი საფლავებია...
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. /კვლავ კვნესის/ საწყალი ჩემი ქვეყანა...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. მარშრუტკის ექვსი ხაზი გვაქ, მამი... მოვკვდი მაგათი დევნით... მარტო საბურთალოზე ოცი მანქანა დამიდის... ის მეუბნება... ის ნაბიჭვარი, ჩამოთესლილი საიდანღაც, უნდა შევკვეცოთო... მეთქი, რა უნდა შეკვეცო, შე პიდარასტო?.. გიომია?.. ერთი წვეთი სისხლი მაინც დაგიღვრია შენი ქვეყნისთვის?..
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. /კვნესა-კვნესით/ ბორდელიც გვაქ, დედა...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. რა ბორდელი, აბანოა რა!.. გლდანში... გემრიელად, მოყუჩებული... ნალჩიკიდან ყოველთვე ახალ-ახალი გოგოები ჩამოყავს ნათელას...
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. სუფთები, ლამაზები... რა ვიცი, ყველანაირად მოწესრიგებულები...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. რა ხალხი დადის, იცი?!..
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. მარტო გოგოები კი არ გვყავს...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. ბაქოდან ორი მეტრაკე ჩამოვიყვანეთ, მაგათი დედა რო მოვტყან!.. დიდი მოთხოვნილებაა მაგათზეც!.. გაფუჭდა, მამი, ქართველი... გათახსირდა, შვილო!..
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. ეხლა გორშიც გვინდა ერთი ბორდელის გახსნა...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. რა აიჩემე ეს - ბორდელი, ბორდელი!.. გაატრაკე საქმე!.. დღე და ღამე სტუდენტებს იმას ვუჩიჩინებ, ქართულად ილაპარაკეთ-მეთქი და ამან აქ არ მომიწყო მთელი ისა!..
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. /ავთანდილ მწყერაძეს/ წელში გავწყდით, დედიკო, მე და ვახო... ვიცი, ნასწავლი, ყველანაირად კარგი ბიჭი ხარ, მაგრამ გაგიჭირდება, ათული, ასე...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. თვითონ ცხოვრებაა, შვილო, ჩათლახური...
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. არც ინერვიულებ, არც არაფერი... შემოვა რაღაც თანხა, მაშინვე გატყდება... ასე ვთქვათ... ჯიგრულად...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. წაიღო რა ტვინი თავისი ჟარგონით!..
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. მალე ცემენტის წილშიც ჩაგვსვამენ, დედა... ვახოს მეგობარია, გივი ჩადუნელი, აკადემიკოსი... ნარკოტიკები შემოქონდა ფოთიდან... ეხლა ცემენტში გადავიდა... მოისვენებ, დედიკო, ამოისუნთქებ... ფული შენ არ მოგაკლდება და პუტანკებიც კი გეყოლება თავზე საყრელად...
ა ვ თ ა ნ დ ი ლ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. /უხერხულად იცინის/ კი ვიცოდი რაღაც, მამაჩემისგან... მაგრამ...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. /გაბრაზდება/ მამაშენზე არ ამალაპარაკო ეხლა!..
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. კაი, ვახო, ნუ გაგიჟდები ხოლმე!.. ათული, მუშაობ, დედა, სადმე?
ა ვ თ ა ნ დ ი ლ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. /დაბნეულია/ რა ვიცი... არსად...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. /ცოლს/ არ იცი, რო არ მუშაობს! რას ეკითხები!.. დღეს მარტო გოთვერნებს და ნაბოზრებს აქვთ სამსახური... ეგეთი დროა!
ა ვ თ ა ნ დ ი ლ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. ...ლექსებს ვწერ.
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. /გული აუჩუყდება/ შენი ჭირიმე, მამიკო, შენი გაბერილი გულის ჭირიმე... არ უნდა წამაკითხო მერე, არა გრცხვენია?!
ა ვ თ ა ნ დ ი ლ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. დიდი არაფერი... ჩემთვის ვმაიმუნობ რაღაცას... /გასასვლელისკენ მიდის/ ხვალვე დაგირეკავთ!.. არა... დღესვე...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. /წამოდგება/ შენ ეხლა ნერვიულობას კი ნუ დაიწყებ, კაცო. აწონ-დაწონე, იფიქრე, ისა, ესა... ჩემი რო ხარ, იმიტო გეუბნები, თორე...
ა ვ თ ა ნ დ ი ლ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. კი, კი, ვახო ბიძია... უბრალოდ...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. შენთვის ცოტა მოულოდნელი იყო, მესმის... მაგრამ რა გვექნა, მამიკო, მათხოვრობას ხო არ დავიწყებდით!.. აი - ცუდად ნუ გამიგებ, რა - გული მერევა, ხელგაწვდილ ქართველს რო ვხედავ... აი, მეზარება რა ეგეთი ქართველი!..
ა ვ თ ა ნ დ ი ლ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. კი... მეც...
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. კაი, ვახო, გაუშვი ეხლა ეს ბიჭი, ნუ მოკალი...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. /ძალით იცინის/ გაშვებული არა მყავს, კაცო!
ა ვ თ ა ნ დ ი ლ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. დაგირეკავთ... დღესვე...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. ოღონდ, ლაპარაკი და რამე არ გინდა, მამი, ხო ხვდები...
ა ვ თ ა ნ დ ი ლ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. რა სისულელეა!.. აბა, რა...
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. შტერი კი არაა!
ა ვ თ ა ნ დ ი ლ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. /და­­ბნეულია, ვახტანგს გადაკოცნის/ ლექსებსაც მოვიტან...
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. მაგარი ბიჭი რო ხარ, იმიტო მიყვარხარ... ოქრო-ბიჭი ხარ... ოქრო!

ნათელა ხარებავა ავთანდილ მწყერაძეს გააცილებს და შემობრუნდება.

ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. ასე რამ შეაშინა!..
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. პირი არ მოაღოს ამ ვირიშვილმა! ვიფიქრე, გავახარებ-მეთქი და ამან არ ჩაიჯვა, კაცო!
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. ხმას არ ამოიღებს... იტყვის რამეს და აქ არაა ანზორი!
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. ჩემი ძმიშვილია, შე შობელძაღლო!.. რა ანზორი, რის ანზორი!
ნ ა თ ე ლ ა ხ ა რ ე ბ ა ვ ა. საწყალი ვენერაც დედაჩემის გაზრდილი იყო, დასავით მყავდა, მაგრამ რო დაჭირდა საქმეს, ხმა არ ამომიღია... პირველია რთული, თორე მერე კი მიდის ჯლიგინ-ჯლიგინით... /ხმა აუკანკალდება, ტირილს დააპირებს/ ჩემი ხელით ვესროლე ცხონებულს!.. /გაბრაზდება/ ოც პროცენტს გთხოვდა, მეტს ხო არა!..
ვ ა ხ ტ ა ნ გ მ წ ყ ე რ ა ძ ე. /სახეზე ხელებს აიფარებს, პათეტიკურად/ რას დაემსგავსე, ქართველო ქალო! ასე რამ გადაგაჯიშა!.. გული მეგლიჯება, რა!.. აღარ შემიძლია!.. ამდენი უსამართლობა როგორ ავიტანო!.. კაცი კაცს აღარ გავს და ქალი ქალს, ე!.. ოდესმე, რამე ეშველება ამ ქვეყანას?!

ფ ა რ დ ა

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლაშა ბუღაძე   Tue Mar 13, 2012 7:36 pm



წიგნის დასახელება: "ნავიგატორი"
ავტორი: ლაშა ბუღაძე
ISBN: 978-9941-15-553-6
კატეგორიები: ქართული პროზა
ტეგები:
გვერდების რაოდენობა: 128
ყდა: რბილი
ფორმატი: 13 X 19,5
გამოცემის თარიღი: 2011

ლაშა ბუღაძის პიესა – "ნავიგატორი" – ტრაგიკომედიაა, რომელიც ადამიანის გაუცხოებასა და მარტოობაზე მოგვითხრობს. რადიოპიესის ფორმით დაწერილი დრამის აბსურდულობამდე მისული, ამავდროულად, რეალური სიუჟეტი დინამიკურად ვითარდება და ღრმა შთაბეჭდილებას ტოვებს მკითხველზე.

2011 წლის შემოდგომაზე პიესამ BBC-სა და ბრიტანეთის საბჭოს თაოსნობით გამართულ რადიოპიესების კონკურსში გაიმარჯვა, ამავე წლის ბოლოს დაიდგა BBC-ს რადიოში და მასში ბრიტანელმა მსახიობებმა მიიღეს მონაწილეობა.

ამონარიდები BBC-სა და ბრიტანეთის საბჭოს მიერ წლის საუკეთესო რადიოპიესების კონკურსის ჟიურის შეფასებებიდან:
"ესაა ორიგინალურად მოყოლილი, თითოეული ადამიანისთვის ახლობელი ამბავი. ჟიური მოხიბლა რეალობისა და აბსურდის ზღვარზე მყოფმა სიუჟეტმა, ადამიანის მარტოობის ტრაგიკომიკურმა აღწერამ და პერსონაჟების კარგად გამოკვეთილმა ხასიათებმა".
"პიესა ძალიან ავთენტური, ამავე დროს, მსოფლიოს ნებისმიერი კუთხის მკვიდრისთვის ახლობელი და გასაგებია... პერსონაჟების ხასიათი შესანიშნავად იგრძნობა, პიესა ნამდვილად რადიოსთვისაა შექმნილი".

ბმული - http://sulakauri.ge/books/single/600/
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ლაშა ბუღაძე   Wed Mar 13, 2013 10:02 am

ანა წულუკიძე

ახალი ქართული და უკრაინული პიესები ლონდონის „როიალ ქორთის“ თეატრში


2013 წლის 11-16 მარტს ლონდონის „როიალ ქორთის“ თეატრში განხორციელდება ქართველი და უკრაინელი დრამატურგების პიესების თეატრალიზებული კითხვა.

როიალ ქორთში წაიკითხავენ ამ პროექტის ფარგლებში შექმნილ ოთხ პიესას, რომელთა შორის სამ ახალგაზრდა უკრაინელ დრამატურგთან ერთად (ოკსანა სავჩენკო, მარიამ აგამიანი და ევჰენ მარკოვსკი) წაიკითხავენ ლაშა ბუღაძის პიესას ‘’პრეზიდენტი სტუმრად მოვიდა.

ეს გახლავთ პირველი შემთხვევა, როცა ბრიტანეთში ახალი ქართული დრამატურგიის პიესის სასცენო კითხვა განხორციელდება.

ზემოთ-აღნიშნული ოთხი დრამატურგის პიესების სასცენო კითხვა წარმოადგენს კულმინაციურ ეტაპს ორწლიანი პროგრამისა, რომელიც სპეციალურად ახალგაზრდა ქართველი და უკრაინელი დრამატურგებისთვის განახორციელეს ბრიტანეთის საბჭომ და როიალ ქორთ თეატრმა 2010-2012 წლებში. პროგრამის მონაწილეებს შესაძლებლობა მიეცათ პროფესიული რჩევები და დახმარება მიეღოთ პიესების წერისა და მისი დრამატურგიული განვითარების თითოეულ ეტაპზე.

ლაშა ბუღაძის პიესას საიმონ გუდვინის რეჟისორობით 13 მარტს წაიკითხავენ. ხოლო 16 მარტს, ოთხივე დრამატურგი მონაწილეობას მიიღებს ღია დისკუსიაში იმ გამოწვევებისა და პრობლემების შესახებ, რომლებსაც საქართველოსა თუ უკრაინაში აწყდება თანამედროვე დრამატურგია. აღნიშნულ დისკუსიას წარმართავს ქრის ქემბელი, როიალ ქორთის ლიტერატურული მიმართულების მენეჯერი.

ლონდონის როიალ ქორთ თეატრის ასოცირებული დირექტორი და საერთაშორისო ურთიერთობების განყოფილების უფროსი ელის დოჯსონი და ამავე თეატრის დრამატურგები, რეჟისორები და მსახიობები ეხმარებოდნენ კონკურსის წესით შერჩეულ 14 ქართველ და უკრაინელ დრამატურგს პროექტის ფარგლებში დაწერილი პიესების დახვეწასა და მათთვის საბოლოო სახის მიცემაში.

პროექტის პარტნიორები იმედოვნებენ, რომ ახალი დრამატურგიის განვითარების ეს პროექტი ხელს შეუწყობს ქართული და უკრაინული თეატრების გაძლიერებას, და დიდი ბრიტანეთის შემოქმედებითი და ინოვაციური იდეების გაცნობას რაც თავის მხრივ უზრუნველყოფს სამივე ქვეყნის შემოქმედთა თანამშრომლობის შემდგომ გაღრმავებას.

ლაშა ბუღაძის პიესის კითხვა 13 მარტი, ოთხშაბათი, 18:00სთ

‘პრეზიდენტი სტუმრად მოვიდა’, მთარგმნელი: დონალდ რეიფილდი, რეჟისორი: საიმონ გუდვინი

საქართველოში ომია. ისევ! პრეზიდენტი ვერაფერს ხდება. ამიტომ ტოვებს თანამდებობას და გარბის რათა რიგით მოქალაქეებს შეაფაროს თავი. ეს არის აბსურდის კომედია სიმხდალესა და ძალაუფლებაზე.

ბრიტანეთის საბჭოს ხელოვნების პროგრამები საქართველოში ხელოვნების ოთხ ძირითად სექტორს მოიცავს. ესენია: ახალი დრამატურგია, კინო, მუსიკა და ვიზუალური ხელოვნება. ჩვენ ვმუშაობთ საუკეთესო ნიჭიერ ბრიტანელ ხელოვანებთან და სააგენტოებთან, სხვადასხვა ფორმით და მიმართულებით. ფართო აუდიტორიას ვაცნობთ საუკეთესო თანამედროვე ბრიტანულ ხელოვნებას. ყველა ჩვენი პროექტი ქართველ პარტნიორებთან ერთად ხორციელდება.

როიალ ქორთის თეატრი 1956 წელს დაარსდა. პირველივე სეზონზე თეატრის სცენაზე დაიდგა ჯონ ოსბორნის პიესა „მოიხედე მრისხანების ჟამს“, რომელმაც სრულიად გარდაქმნა ბრიტანული თეატრი და საფუძველი ჩაუყარა დრამატურგთა ახალი თაობის შემქნას, რომელთაც „გაბრაზებულ ახალგაზრდებს“ უწოდებდნენ.

1990-იანი წლებიდან როიალ ქორთი მაქსიმალურად უწყობს ხელს ახალი დრამატურგიის განვითარებას. მარკ რავენჰილი, სარა ქეინი, მარტინ მაკდონა, რომელთა ხელოვნებამ გავლენა იქონია თანამედროვე ევროპულ თეატრზე, თეატრალურმა სამყარომ სწორედ როიალ ქორთის მეშვეობით გაიცნო. როიალ ქორთ თეატრის რეჟისორები თანამშრომლობდნენ თანამედროვე ბრიტანელ დრამატურგებთან, მათ შორის არიან რობერტ ბოლტი და ჰაროლდ პინტერი, ქერილ ჩერჩილი და დევიდ ჰეარი. უნდა აღინიშნოს, რომ პირველი ექსპერიმენტები ვერბატიმის თეატრის სფეროში სწორედ როიალ ქორთში განხორციელდა 1980-იანი წლების ბოლოს.

როიალ ქორთი თავდაპირველად შეიქმნა როგორც რეპერტუარული თეატრი თანამედროვე და კლასიკური დრამატურგიის სპეციალიზაციით. მაგრამ ბოლო ათი წლის განმავლობაში ძირითადად მუშაობს ინოვაციურ, თანამედროვე დრამატურგებთან. ერთი სეზონის განმავლობაში როიალ ქორთი ახალი და თანამედროვე ნამუშევრების 10-15 პრემიერას მართავს. პიესებს თეატრისთვის სამოცამდე დრამატურგი წერს რეგულარულად, მაშინ, როცა თეატრის ლიტერატურული ნაწილი ყოველწლიურად განიხილავს 300-ზე მეტ პიესას გამოგზავნილს მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეებიდან.

ბოლო ოცი წლის განმავლობაში როიალ ქორთ თეატრი საერთაშორისო რეზიდენტურის პროექტებს ახორციელებს და საწყისი ეტაპიდანვე ერთვება შერჩეული დრამატურგების მიერ პიესების დახვეწის პროცესში.

24 საათი 05.03.13 - http://24saati.ge/index.php/category/culture/2013-03-05/36240
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: ლაშა ბუღაძე   Today at 1:39 pm

Back to top Go down
 
ლაშა ბუღაძე
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის-
Jump to: