არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).
Share | 
 

 ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : 1, 2  Next
AuthorMessage
Guest
Guest



PostSubject: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Sat Mar 07, 2009 5:27 pm



ჰერმან ჰესე

წერილი ნობელიანტების საპატივცემულოდ გამართული საზეიმო ბანკეტის მონაწილეებს
(1946)

გულითადად და პატივისცემით მოგესალმებით რა საზეიმო ბანკეტზე შეკრებილთ, უპირველეს ყოვლისა, გამოვთქვამ სინანულს იმის გამო, რომ საშუალება არ მომეცა ვყოფილიყავი თქვენი სტუმარი, რათა მოგსალმებოდით და პირადად მომეხსენებინა თქვენთვის ჩემი მადლობა. ჯანმრთელობა ყოველთვის სუსტი მქონდა, 1933 წლის შემდგომმა მძიმე კატაკლიზმებმა გარდა იმისა, რომ გერმანიაში მოსპო და გაანადგურა მთელი ჩემი შემოქმედება, ფრიად მძიმე მოვალობანიც დამაკისრა, რამაც დიდი ხნით შემირყია ჯანმრთელობა და ხეიბარი გამხადა. ყოველივეს მიუხედავად, სულიერად გაუტეხელი დავრჩი და ყველა თქვენგანთან უპირველეს ყოვლისა ის იდეა მაკავშირებს, ნობელის პრემიის დაარსებას რომ უდევს საფუძვლად. ესაა ზეეროვნულობის, სულისა და მისი მოვალეობების ინტერნაციონალობის იდეა, რომელიც გვავალდებულებს ვემსახუროთ არა ომსა და ნგრევას, არამედ მშვიდობას და ურთიერთმიმტევებლობას. ჩემთვის მონიჭებული პრემია მსოფლიო კულტურაში გერმანული ენისა და ლიტერატურის აღიარებასაც რომ ნიშნავს, სწორედ ამაში ვხედავ იმ მიმტევებლობისა და კეთილი ნების გამომხატველ ჟესტს, რაც ყველა ხალხის თანამშრომლობის აღორძინების მომასწავებელია.

ჩემი იდეალი სულაც არ არის ეროვნული ხასიათების გაუფერულება, რაც ხელს შეუწყობდა სულიერად ერთგვაროვანი კაცობრიობის ჩამოყალიბებას. არა და არა, გაუმარჯოს მრავალფეროვნებას, დიფერენცირებასა და საფეხურებრიობას ჩვენს ძვირფას დედამიწაზე! ბედნიერებაა, მსოფლიოში ამდენი რასა და ხალხი, ამდენი ენა, მენტალიტეტისა და მსოფლმხედველობის ამდენი სახეობა რომ არსებობს. თუკი მე ომების, დაპყრობებისა და ანექსიების მოძულე და შეურიგებელი მოწინააღმდეგე ვარ, ამის მიზეზი ისიცაა, ამ შავბნელ ძალებს კაცობრიობის კულტურის ისტორიად ქცეული, უაღრესად ინდივიდუალური, უაღრესად იშვიათი მონაპოვარი რომ ეწირება მსხვერპლად; მე მტერი ვარ “დიდი გამმარტივებლებისა” და მოყვარე გახლავართ ხარისხისა, სრულქმნილებისა, განუმეორებლობისა, ამიტომაც მივესალმები, როგორც თქვენი მადლიერი სტუმარი და კოლეგა, თქვენს ქვეყანა – შვედეთს, მის ენასა და კულტურას, მის მდიდარ და საამაყო ისტორიას, მის გამძლეობას თავისი ბუნებრიობისა და ხასიათის შენარჩუნებისა და ჩამოყალიბების საქმეში.

მე ნამყოფი არა ვარ შვედეთში, მაგრამ თქვენი ქვეყნიდან ათწლეულების წინ მომივიდა სიკეთისა და მეგობრობის ნიშნით აღბეჭდილი ერთი ნობათი – ორმოც წელზე მეტი ხნის წინათ მივიღე შვედეთიდან “ქრისტეს ლეგენდების” პირველი გამოცემა, თვით ჰელმა ლაგერლოფისაგან სათანადო წარწერით მოძღვნილი. მას შემდეგ თქვენს ქვეყანასთან არ შეწყვეტილა ასეთი ძვირფასი სამახსოვროების გაცვლა-გამოცვლა და აი, იგი დაგვირგვინდა ამ უკანასკნელი, ჩემთვის სრულიად მოულოდნელი, დიდი საჩუქრით. უღრმეს მადლობას ვწირავ მას ამისათვის.

გერმანულიდან თარგმნა დალი ფანჯიკიძემ.


Arrow


ვიკიპედიიდან:

ჰერმან ჰესე (დ. 2 ივლისი. 1877, კალვი, ვიურტემბერგი ― გ. 9 აგვისტო. 1962, მონტანიოლა, შვეიცარია), გერმანელი მწერალი. ნობელის პრემიის ლაურიატი (1946). 1912-იდან ცხოვრობდა შვეიცარიაში.

ჰესე ინტელექტუალურ მწერალთა რიგს განეკუთვნება; მის თხზულებებში ვხვდებით სრულიად განსხვავებული აზრობრივი სფეროდან გამომდინარე იდეებს. ჰესემ რთული შემოქმედებითი ევოლუცია განვლო. ადრინდელი ნაწარმოებები („რომანტიკული სიმღერები“, 1899; „ჰერმან ლაუშერი“, 1901) აღბეჭდილი იყო ესთეტიზმითა და ნეორომანტიკული სულისკვეთებით; მომდევნო წლებში თავი იჩინა რეალისტურმა, სოციალურ-კრიტიკულმა ტენდენციებმა (რომანები „პეტერ კამენცინდი“, 1904; „ბორბლის ქვეშ“, 1906). ჰესეს I მსოფლიო ომის შემდგომ შემოქმედებას ღრმა კვალი დაამჩნია დასავლეთის სამყაროს სულიერ-კულტურის კრიზისის განცდამ. მის მხატვრულ ძიებათა ცენტრში მოექცა თვითმყოფი და ჰარმონიული პიროვნების ჩამოყალიბების პრობლემა (რომანი „დემიანი“, 1919), რაც მის ნოველისტიკაშიც დამკვიდრდა („კლაინი და ვაგნერი“, 1920; „კლინგზორის უკანასკნელი ზაფხული“, 1920). ჰესეს შემდგომ რომანებსა და მცირე პროზაულ თხზულებებს საფუძვლად უდევს „ტრამალის მგელი“ (1927) სიცოცხლის „ბიპოლარული“ ხასიათი და საპირისპირო პოლუსთა ჰარმონიული ურთიერთშეთანხმების იდეაა წარმოჩენილი. ეს პრობლემა დგას მომდევნო რომანებშიც „ნარცისი და გოლდმუნდი“ (1930), „თამაში რიოში მარგალიტებით“ (1943). დიდ ყურადღებას იმსახურებს ჰესეს ესეისტური ხასიათის თხზულებებიც („მოაგარაკე“, 1925; „ნიურნბერგის მოგზაურობა“, 1927), ნაკლებად მნიშვნელოვანია გამოსახვის ტრადიციულ ფორმებზე დაფუძნებული მისი ლირიკა. ჰესეს პროზისათვის დამახასიათებელია თხრობის ინტელექტუალიზაცია, ესეიზმი, სიმბოლურ-ალეგორიული ელემენტების სიჭარბე და ფილოსოფიური სიღრმე. მის თხზულებებში ორი სინამდვილეა წარმოდგენილი — გარეგანი, ყოფით-ემპირული და შინაგანი, აიმბოლურ-ალეგორიული, რომელსაც თვითონ უწოდებს „მაგიურს“.

ჰესეს მიღებული აქვს მრავალი ლიტერატურული პრემია — ფონტანეს (1919), გოეთეს (1948), რააბეს (1950), გერმ. წიგნით მოვაჭრეთა მშვიდობისა (1955) და სხვ. 1956 წელს დაარსდა ჰესეს სახელობის პრემია.



Last edited by ბობო on Sat Mar 07, 2009 6:01 pm; edited 2 times in total
Back to top Go down
Guest
Guest



PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Sat Mar 07, 2009 5:37 pm

ჰერმან ჰესეს ნახატები - http://www.ludorff.com/ap/hesse/hessee.html











Back to top Go down
Guest
Guest



PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Sat Mar 07, 2009 5:40 pm

Back to top Go down
Elguja Marghia
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts: 112
Location: (+995 99)18 80 93
Job/hobbies: საზოგადოებასთან ურთიერთობის სააგენტო ,,პროფილი’’
Registration date: 05.01.09

PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Sat Mar 07, 2009 10:04 pm

ჯადოქრის ბავშვობა

ისევ და ისევ შენს წიაღში გული მიმიწევს,
გარდასულ დროთა გადმონაშთო, სათნო თქმულებავ,
შორიდან შენი სიღრმეები გულს მიჩქროლებენ
შენით ვიცინი, შენით ვოცნებობ, შენით ვტირივარ.

დროთა სიღრმიდან ამოთქმული ჯადოსნური ხმა
გულისთქმას ჩემსას იდუმალი ნისლებით მოსავს,
და მეჩვენება სიმთვრალით და ზმანებით მოცულს
შორიდან მიხმობ, უსასრულოდ მიხმობ შორიდან


გერმანულიდან თარგმნა თამარ დვალიშვილმა
Back to top Go down
View user profile http://www.georgianbrand.ge
Elguja Marghia
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts: 112
Location: (+995 99)18 80 93
Job/hobbies: საზოგადოებასთან ურთიერთობის სააგენტო ,,პროფილი’’
Registration date: 05.01.09

PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Sat Mar 07, 2009 10:10 pm

სიბერე
თარგმანი რუსულიდან - რუსუდან დარჩიაშვილი

სიბერე ჩვენი ცხოვრების საფეხურია, რომელსაც, ისევე როგორც მის სხვა ეტაპებს, აქვს საკუთარი სახე, საკუთარი ატმოსფერო და ტემპერატურა, საკუთარი სიხარული და დარდი. ჩვენ, ჭაღარა მოხუცებს, ისევე როგორც ჩვენს უმცროს თანამოძმეებს, გვაქვს ამოცანა, რომელიც აზრს აძლევს ჩვენს არსებობას, ისევე როგორც სასიკვდილოდ განწირულ ავადმყოფს, მომაკვდავსაც _ რომლის სარეცლამდეც საეჭვოა, მიაღწიოს ხმამ ამქვეყნიური სამყაროდან _ აქვს თავისი ამოცანა, მანაც უნდა შეასრულოს მნიშვნელოვანი და საჭირო საქმე.
იყო მოხუცი _ ისეთივე შესანიშნავი და აუცილებელი ამოცანაა, როგორც იყო ახალგაზრდა, ისწავლო კვდებოდე (სიკვდილი) და სიკვდილი ისეთივე საპატიო ფუნქციაა, როგორც სხვა ნებისმიერი, _ იმ პირობით, თუ ეს სრულდება ყოველგვარი სიცოცხლის აზრისა და სიწმინდის წინაშე მოწიწებით, კრძალვით. მოხუცი, რომლისთვისაც სიბერე, ჭაღარა და სიკვდილის სიახლოვე მხოლოდ საძულველი და საშინელია, ისეთივე უღირსი წარმომადგენელია თავისი ცხოვრების ამ ეტაპისა, როგორიც ახალგაზრდა და ძლიერი ადამიანი, რომელსაც სძულს თავისი საქმიანობა, ყოველდღიური შრომა და ცდილობს მისგან თავი დაიძვრინოს.
მოკლედ რომ ვთქვათ: სიბერეში შენი დანიშნულება რომ შეასრულო და თავი გაართვა შენს ამოცანას, შეთანხმებული უნდა იყო სიბერესთან და იმ ყველაფერთან, რაც მას თან მოაქვს, უნდა უთხრა: `დიახ~. ამ `დიახის~ (დასტურის), იმის მზადყოფნის გარეშე, რომ მივეცეთ მას, რასაც ჩვენგან ბუნება ითხოვს, ჩვენ _ მოხუცები ვართ თუ ახალგაზრდები _ ვკარგავთ ჩვენს დღეთა ფასეულობასა (მნიშვნელობას) და აზრს და სიცოცხლეს ვატყუებთ.
ყოველმა ადამიანმა იცის, რომ სიბერეს ახლავს ათასგვარი ტვირთი და რომ ის სიკვდილით მთავრდება. წლითი წლობით მსხვერპლი უნდა გაიღო და ბევრ რამეზე უარი თქვა. უნდა ისწავლო, აღარ ენდო შენს გრძნობებსა და ძალებს. გზა, რომელიც ჯერ კიდევ ცოტა ხნის წინ შენთვის პატარა გასეირნება იყო, გრძელი და რთული ხდება, და ერთ მშვენიერ დღეს ვეღარც შევძლებთ მის გავლას. უარის თქმა გვიხდება საჭმელზეც, რომელიც მთელი ცხოვრება გვიყვარდა. ფიზიკურ სიამოვნებასა და სიხარულს სულ უფრო იშვიათად განვიცდით და ამ სიამოვნებისთვის სულ უფრო ძვირი უნდა გადავიხადოთ. და შემდეგ, ყოველგვარი სნეულება და ავადმყოფობა, გრძნობების დაჩლუნგება, ორგანოების დასუსტება და ათასნაირი ტკივილი, განსაკუთრებით ღამღამობით, ხშირად ასეთი ხანგრძლივი და საშინელი _ ამ ყველაფერს თავს ვერ დააღწევ, ეს მწარე სინამდვილეა. მაგრამ საცოდაობა და სამწუხარო იქნებოდა, რომ მარტოოდენ დაკნინების, დაცემის ამ პროცესს მისცემოდი და ვერ დაგენახა, რომ სიბერესაც აქვს თავისი კარგი მხარეები, უპირატესობა, თავისი სანუგეშო და სასიხარულო. როცა ორი მოხუცი ერთმანეთს ხვდება, მათ მხოლოდ წყეულ ნიკრისის ქარებზე, სხეულზე, რომელიც აღარ გემორჩილება და ქოშინზე, კიბეზე ასვლისას რომ გაწუხებს, კი არ უნდა ილაპარაკონ, არამედ სასიხარულო და სასიამოვნო შეგრძნებებსა და შთაბეჭდილებებზე. ასეთები კი მრავლადაა.
როცა შეგახსენებთ მოხუცთა ცხოვრების ამ დადებითსა და შესანიშნავ მხარეზე და იმაზე, რომ ჩვენ, ჭაღაროსნებს, გვსმენია ძალის, მოთმინების, სიხარულის ისეთი წყაროების შესახებ, რომლებიც ახალგაზრდების ცხოვრებაში არავითარ როლს არ ასრულებენ, მე არ შემფერის ვილაპარაკო რელიგიისა და ეკლესიის ნუგეშისცემაზე. ეს მღვდლის საქმეა, მაგრამ შემიძლია, ჩამოვთვალო რაღაც-რაღაც საჩუქრები, რომლებიც ჩვენთვის სიბერეს მოაქვს. მათგან ჩემთვის ყველაზე ძვირფასია საგანძური იმ სურათებისა, რომლებიც ხანგრძლივი ცხოვრების შემდეგ გონებაში აღგბეჭდვია და რომლებსაც, როცა შენი აქტიურობა ცხრება, სრულიად სხვა თანაგრძნობით უმზერ, ვიდრე ოდესმე წინათ. იმ ადამიანთა ხატებანი და სახეები, რომლებიც უკვე სამოცი-სამოცდაათი წელია წასულან ამ ქვეყნიდან, ისევ ჩვენთან არიან, გვიცქერენ ცოცხალი თვალებით. უკვე გამქრალ და სრულიად გადასხვაფერებულ სახლებს, ბაღებსა და ქალაქებს ვხედავთ ცოცხალთა და უვნებელთ, როგორც ოდესღაც, და შორეულ წლებში, ზღვისპირეთს, სადაც ათეული წლების წინ ვიმოგზაურეთ, ისევ მთელი თავისი ფერადოვნებით აღვიქვამთ ამ ჩვენს სურათებიან წიგნში.
მზერა, დაკვირვება, ჭვრეტა სულ უფრო მეტად გადადის ჩვევაში და განწყობილება და დამკვირვებლის პოზიცია განსაზღვრავს ჩვენს საქციელს.
...სურვილების, ოცნებების, გატაცებებისა და ვნებებისგან დევნილები, ჩვენც, როგორც ადამიანთა უმრავლესობა, ჩვენი ცხოვრების წლებსა და ათასწლეულებში მივქროდით მოუთმენლად, ცნობისმოყვარეობითა და იმედებით, მტკივნეულად განვიცდიდით წარმატებებსა და იმედგაცრუებებს, დღეს კი ჩვენი საკუთარი ცხოვრების დიდი, ილუსტრირებული წიგნის ფურცვლისას გვიკვირს, როგორი მშვენიერი და საამურია გამოხვიდე ამ რბოლიდან და სწრაფვიდან, და მიეცე Vიტა ცომტემპლატივალ-ს. აქ, მოხუცთა ამ ბაღში, ყვავის უამრავი ყვავილი, რომელთა მოვლაზეც კი არ გვიფიქრია. აქ ყვავის ყვავილი მოთმინებისა, მარცვალი კეთილშობილი, ჩვენ ვხდებით უფრო მშვიდნი, შემწყნარებელნი და რაც უფრო ნაკლები მოთხოვნილება გვაქვს ჩავერიოთ და ვიმოქმედოთ, მით მეტი უნარი გვეძლევა, დავაკვირდეთ და ყური მივუგდოთ ბუნების სიცოცხლესა და ჩვენს თანამოძმეთა ცხოვრებას, კრიტიკის გარეშე ვადევნოთ თვალი მის მსვლელობას და გვიკვირდეს მისი მრავალფეროვნება, ზოგჯერ _ თანაგრძნობითა და ჩუმი სევდით, ზოგჯერ _ სიცილით, ნათელი სიხარულით, იუმორით.
ამას წინათ ბაღში კოცონთან ვიდექი და ცეცხლში ვყრიდი ფოთლებსა და გამხმარ ტოტებს. ეკლიანი ღობის იქით ჩაიარა მოხუცმა ქალმა, რომელიც ალბათ 80 წლის იქნებოდა. იგი შეჩერდა და ყურება დამიწყო. მე მივესალმე, მაშინ მან გაიცინა და მითხრა: `სწორად მოიქეცით, კოცონი რომ გააჩაღეთ. ჩვენს ასაკში დროა, ნელ-ნელა შევეგუოთ ჯოჯოხეთს~. ამან მისცა ტონი საუბარს, რომლის დროსაც ერთმანეთს შევჩივლეთ ათასგვარი ტკივილისა და გაჭირვების შესახებ, მაგრამ სულ ხუმრობით (ხუმრობის კილოთი). საუბრის ბოლოს ვაღიარეთ, რომ მიუხედავად ყველაფრისა, ჩვენ ჯერ კიდევ არ ვართ საშინლად მოხუცები, სანამ ჩვენს სოფელში ცხოვრობს ყველაზე უხუცესი, რომელიც ასი წლისაა.
როცა სრულიად ახალგაზრდები თავიანთი ძალის უპირატესობითა და გულუბრყვილობით ჩვენს ზურგს უკან იღიმებიან, სასაცილოდ ეჩვენებათ ჩვენი მძიმე სიარული და დაძარღვული ყელი, ჩვენ ვიხსენებთ, როცა ასეთი ძლიერები და ასეთივე მიამიტები ვიყავით, ოდესღაც ჩვენც ვიცინოდით, და სრულიად არ მიგვაჩნია, რომ დამარცხებულები ვართ, არამედ გვიხარია, რომ ცხოვრების ამ საფეხურს გადავაბიჯეთ და გავხდით უფრო ჭკვიანნი და მომთმენნი
Back to top Go down
View user profile http://www.georgianbrand.ge
გაგა
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts: 149
Age: 103
Location: ნირვანა
Job/hobbies: სულოლოგი
Humor: შავი
Registration date: 09.02.09

PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Sat Mar 07, 2009 10:59 pm

ჰერმან ჰესესი ძალიან მიყვარს "ზიდჰართა".
"ტრამალის მგელიც" კარგია, მაგრამ "ზითჰართა" უფრო მიყვარს
Back to top Go down
View user profile http://www.saqartvelovgaikhare.com
Guest
Guest



PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Sun Mar 08, 2009 12:53 am

გაგა wrote:
ჰერმან ჰესესი ძალიან მიყვარს "ზიდჰართა".
"ტრამალის მგელიც" კარგია, მაგრამ "ზითჰართა" უფრო მიყვარს

Arrow

ჰერმან ჰესეს საჯილდაო ქვა მაინც არის - ”თამაში რიოში მარგალიტებით”. ქართულად ჯერ არ არის თარგმნილი და ესეც სახვეწრად არის გამხდარი გერმანისტებთან, რომ იქნებ ვინმემ მოკიდოს ხელი ამის თარგმნას...

Arrow

ჰერმან ჰესეს მრავალი წიგნიდან ”თამაში რიოში მარგალიტებით” - ყველაზე სერიოზულია ჩანაფიქრისა და მოცულობის მიხედვით. კრიტიკოსები აღნიშნავდნენ, რომ თამაში, რომელზედაც საუბარია მის ფურცლებზე, - მუსიკის გაშლილი მეტაფორაა. ცხადია, რომ ავტორს ბოლომდე არ ჰქონდა ეს თამაში წარმოდგენილი; ასე რომ არ ყოფილიყო, მას უფრო მეტი მკითხველი ეყოლებოდა, ვიდრე მოქმედ პირთა რეპლიკები და შიშებია ანდა მათ გარშემო არსებული სივრცეები.

ხორხე ლუის ბორხესი.


Idea
Back to top Go down
Elguja Marghia
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts: 112
Location: (+995 99)18 80 93
Job/hobbies: საზოგადოებასთან ურთიერთობის სააგენტო ,,პროფილი’’
Registration date: 05.01.09

PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Wed Mar 11, 2009 6:34 pm

ჰესეს ერთი არაჩვეულებრივი ზღაპარი-ნოველაც დამამახსოვრდა...,,პოეტი’’...რამდენიმე თარგმანია თუ არ ვცდები...ერთ-ერთი რეზო ყარალაშვილს ეკუთვნის...ჩემი ლექტორი იყო ცხონებული...მოკლედ, შედევრია...ვიპოვი და დავდებ აუცილებლად...
Back to top Go down
View user profile http://www.georgianbrand.ge
nuciko dekanozishvili
Front of Armury
Front of Armury


Female
Number of posts: 51
Humor: :)
Registration date: 27.12.08

PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Sat Mar 14, 2009 11:08 am

"poeti" hesses arachveulebrivi zgaparia, me is gamoviyene chems nashromshi da paraleli gavatare guram dochanashvilis ""tavfaravnel chabuktan"", romelic damchirda grishashvilis naklebad cnobili leqsisi ""lotosis"" analizisatvis.

da tu aq dadebt "poets", martla dzalian kargi iqneba Smile
Back to top Go down
View user profile
irma shiolashvili
Front of Armury
Front of Armury


Female
Number of posts: 55
Age: 40
Location: გერმანია
Job/hobbies: ჟურნალისტი
Humor: :-)
Registration date: 10.03.09

PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Mon Dec 21, 2009 3:29 am

Elguja Marghia wrote:
ჰესეს ერთი არაჩვეულებრივი ზღაპარი-ნოველაც დამამახსოვრდა...,,პოეტი’’...რამდენიმე თარგმანია თუ არ ვცდები...ერთ-ერთი რეზო ყარალაშვილს ეკუთვნის...ჩემი ლექტორი იყო ცხონებული...მოკლედ, შედევრია...ვიპოვი და დავდებ აუცილებლად...


ra damTxvevaa-swored guSin vkiTxulobdi poets-oRond Tamar dvaliSvilis naTargmns. lib.ge-ze aris gamoqveynebuli.
esec damTxvevaa, rom dRes erT Cems kolegas vesaubrebodi rezo yaralaSvilis dedaze-nora pfefer-ze, romelic mezobel qalaqSi Cxovrobs, kargi mweralia da axla 30 dekembers 90 wlis xdeba!

elguja, mogesalmebi, da kaco, ver vxvdebi, ratom veRar vwer qarTuli asoebiT!
mokiTxva mananas!
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz/-f4/-t44.htm
irma shiolashvili
Front of Armury
Front of Armury


Female
Number of posts: 55
Age: 40
Location: გერმანია
Job/hobbies: ჟურნალისტი
Humor: :-)
Registration date: 10.03.09

PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Mon Dec 21, 2009 3:31 am

nuciko dekanozishvili wrote:
"poeti" hesses arachveulebrivi zgaparia, me is gamoviyene chems nashromshi da paraleli gavatare guram dochanashvilis ""tavfaravnel chabuktan"", romelic damchirda grishashvilis naklebad cnobili leqsisi ""lotosis"" analizisatvis.

da tu aq dadebt "poets", martla dzalian kargi iqneba Smile


nuCiko, mogesalmebi, Zvirpaso, ra Temaze wer disertaCia? SedarebiTi Temaa?
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz/-f4/-t44.htm
irma shiolashvili
Front of Armury
Front of Armury


Female
Number of posts: 55
Age: 40
Location: გერმანია
Job/hobbies: ჟურნალისტი
Humor: :-)
Registration date: 10.03.09

PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Thu Dec 24, 2009 1:21 am

nuciko dekanozishvili wrote:
"poeti" hesses arachveulebrivi zgaparia, me is gamoviyene chems nashromshi da paraleli gavatare guram dochanashvilis ""tavfaravnel chabuktan"", romelic damchirda grishashvilis naklebad cnobili leqsisi ""lotosis"" analizisatvis.

da tu aq dadebt "poets", martla dzalian kargi iqneba Smile



პოეტი

ჰერმან ჰესე

თარგმანი ინგლისურიდან - რეზო ყარალაშვილი

როგორც ჰყვებიან, სიჭაბუკეში ჩინელ პოეტს ჰან ფოკს გასაოცარი ლტოლვა ჰქონია ისე ესწავლა და დაუფლებოდა პოეტურ ოსტატობას, სრულქმნილებისთვის მიეღწია. იმხანად, როცა ჰან ფოკი თავის ქვეყანაში, ყვითელი მდინარის პირას ცხოვრობდა, თავისივე სურვილით და დედ-მამის შემწეობით, რომელთაც იგი ნაზად უყვარდათ, ერთი კარგი ოჯახის ქალზე დაინიშნა და ქორწილიც სულ მალე, ერთ-ერთ ბედნიერების მომტან დღეს უნდა გადაეხადათ. ჰან ფოკი მაშინ ოცდაორი წლისა იყო, პირმშვენიერი, მოკრძალებული და საამური ქცევა-თავდაჭერისა, თან ფრიად განსწავლული და სიყმაწვილის მიუხედავად რამდენიმე ჩინებული ლექსითაც თავისი ქვეყნის ლიტერატორთა შორის ცნობილი. ვერ ვიტყვით, რომ სიმდიდრე დიდძალი ჰქონდა, მაგრამ მომავალში მაინც საკმაო შეძლება ელოდა, მეტადრე, რომ საცოლესაც მზითევი მოსდევდა. ამასთან მისი საცოლე ძალიან ლამაზი და სათნო იყო. ისე რომ, შეიძლება გვეფიქრა, მომავალში ჰან ფოკის ბედს ძაღლი არ დაჰყეფსო. და მაინც არ იყო კმაყოფილი, ისე შეეპყრო სრულყოფილ პოეტად გახდომის ჟინს.
ერთ საღამოს, როცა მდინარეზე ფარნების ზეიმი იყო, ჰან ფოკი მარტო დაეხეტებოდა წყალგაღმა. მერე მდინარეზე გადახრილ ერთ ხეს მიეყრდნო და დააცქერდა, წყლის ზედაპირზე როგორ დაცურავდა ათასობით მოციმციმე ლიფლიფა, ნავებსა და ტივებზე როგორ ესალმებოდნენ ერთმანეთს საზეიმოდ მორთულ-მოკაზმული ქალები, კაცები და ნორჩი ასულები, ცოცხალ ყვავილებს რომ ჩამოჰგავდნენ. მოკიაფე წყლის სუსტ დუდუნში მის ყურამდე აღწევდა მომღერალ ქალთა გალობა, ციტრათა სტვენა და ფლეიტების ტკბილი ჰანგები. ზემოთ კი ტაძრის გუმბათივით ლივლივებდა მოლურჯო ღამე. გული აუჩქროლდა თავის გუნება-განწყობას აყოლილ და ამ მშვენიერი სურათის შემყურე ყმაწვილს. მაგრამ რაოდენ დიდიც არ უნდა ყოფილიყო მისი სურვილი გაღმა გასულიყო და თავის საცოლესა და მეგობრებთან ერთად მოელხინა ამ ზეიმზე, უფრო ძლიერი იყო სანუკვარი წადილი ყოველივე ისე აღექვა, როგორც ნატიფი განცდების მქონე მეთვალყურეს, შემდეგ კი უზადო ლექსად გადმოეცა ღამის სილურჯე, წყლის ზედაპირზე სინათლის ათინათინი, ზეიმის მონაწილეთა მოლხენა და წყალზე გადახრილ ხეს მიყრდნობილი ფარული მოთვალთვალის სევდა. იგრძნო, რომ ვერც ამქვეყნიური ზეიმი და მხიარულება მიანიჭებს სრულ ლხენასა და სილაღეს, რომ ამ წუთისოფელში ის მუდამ მარტოსული, მუდამ მოთვალყურე და უცხო დარჩება, რომ სხვა მრავალ და მრავალთა შორის მხოლოდ მისი სულია ისერიგად შექმნილი, რომ ერთსა და იმავე დროს იგრძნოს ამ წუთისოფლის მშვენიერებაც და უცხოსულის იდუმალი სწრაფვანიც. ამის შეგრძნებამ იგი სევდით აღავსო, ხოლო რომ გაჰყვა ფიქრთა ძაფს, ისიც დაასკვნა, ჭეშმარიტ ბედნიერებას და სრულ კმაყოფილებას მხოლოდ მაშინ ეწევა, როცა ამ სამყაროს მშვენიერებას უზადოდ არეკლავს თავის ლექსებში, როცა თვით სამყაროს, განწმენდილსა და უკვდავყოფილს, დაეუფლება მის მიერ არეკლილ სახეებში.
ჰან ფოკი კარგად ვერც გაერკვა, ცხადში იყო თუ სიზმარში, რომ უცებ ჩუმი შრიალი ჩაესმა და ხის გვერდით იისფერ სამოსში გამოწყობილი დარბაისლური იერის უცხო მოხუცი შენიშნა. ჰან ფოკი წელში გაიმართა და ისე მიესალმა, როგორც მოხუცთ და დარბაისელთ ესალმებიან. უცხო მოხუცმა კი ჩაიღიმა და რამდენიმე სტროფი წარმოთქვა. ამ სტროფებში იყო ის ყოველივე, რაც ეს-ესაა განიცადა ყმაწვილმა, ოღონდაც ისე სრულქმნილი და დიდ პოეტთა კანონების მიხედვით ისე სრულყოფილად გამოთქმული, რომ ყმაწვილს გაოცებისგან სუნთქვა შეეკრა.
_ ვინა ხარ, რა კაცი, ჩემს გულში ჩახედვის უნარი რომ გქონია და ისეთი მშვენიერი ლექსები მითხარი, ჩემი მასწავლებლებისგანაც არა მსმენია? _ შესძახა მან და წელში ოთხად მოიკეცა.
უცხოს ხელმეორედ ჩაეღიმა სრულყოფილი კაცის ღიმილით და თქვა:
_ თუ პოეტობა გინდა, მოდი ჩემთან. ჩემს ქოხს ჩრდილო-დასავლეთ მთებში იპოვი, დიდი მდინარის სათავესთან. მე სრულქმნილი სიტყვის ოსტატს მეძახიან.
ესა თქვა, ხის ვიწრო ჩრდილს შეერია და გაუჩინარდა. ჰან ფოკმა ბევრი ეძება იგი, მაგრამ ამაოდ. როცა მისი კვალი ვეღარსად ნახა და დარწმუნდა, ალბათ დაღლილს მეზმანაო, საჩქაროდ გადავიდა გაღმა ნაპირზე და საერთო ზეიმს შეუერთდა, თუმცაღა ხალხის ლაპარაკსა და ფლეიტების რაკრაკში სულ იმ უცხო კაცის იდუმალი ხმა ჩაესმოდა, თითქოსდა მისი სულიც იმ კაცს გაჰყოლოდა უკან. ამიტომაც უცნაურად გალურსული იჯდა მოზეიმეთა შორის თავის ოცნებებში წასული, ისინი კი მის ასეთ ქცევას სულ სხვა რამეს მიაწერდნენ და ეხუმრებოდნენ, შეყვარებული ხარო.
რამდენიმე დღის შემდეგ ჰან ფოკის მამამ ნათესავ-მოყვრების შეყრა დააპირა, ქორწინების დღე დავნიშნოთო, მაგრამ სასიძო მის ნებას არ დაჰყვა და უთხრა:
_ მომიტევე, თუკი მორჩილების ზღვარს გადავალ და იმას არ შევასრულებ, რაც შვილს მოეთხოვება მამის წინაშე. შენ ხომ იცი, რაოდენ დიდია ჩემი სურვილი პოეტურ ხელოვნებაში ვისახელო თავი. მართალია, ზოგი ჩემი მეგობარი კი მიქებს ლექსს, მაგრამ ხომ ვიცი, რომ ჯერჯერობით დამწყები ვარ და ხელოვნების გზაზე მხოლოდ პირველი ნაბიჯი მაქვს გადადგმული. ამიტომ გთხოვ, ნება დამრთო ცოტა ხნით განმარტოებას მივეცე და ვიმეცადინო. ასე მგონია, თუ ცოლსა და ოჯახს მოვეკიდები, ეს ამბავი ყველაფერს მომწყვეტს. ახლა, სანამ ჯერ ყმაწვილი ვარ და არავითარი ვალი არ მაკისრია, მსურს ცოტა ხანს მხოლოდ ამ ხელოვნებას მივსდიო, რაიც მე სიხარულს და დიდებას მომიხვეჭს.
ამ სიტყვებმა გააოცა მამა და თქვა:
_ ვატყობ, ეს ხელოვნება ყველაფერს გირჩევნია, თუკი ამის გამო ქორწილიც გინდა გადადო. ან იქნებ რაღაც მოხდა შენსა და შენს საცოლეს შორის? მაშინ მითხარი და ვინძლო მოვახერხო შეგარიგო, არადა სხვა მოგიძებნო.
მაგრამ ვაჟიშვილმა შეჰფიცა, საცოლე ისევე მიყვარს, როგორც გუშინ და როგორც ყოველთვის, ჩვენ შორის სულ პატარა უთანხმოებაც არ მომხდარაო. ისიც უამბო მამას, ნათურების ზეიმზე როგორ გამოეცხადა ძილში ოსტატი, ვისი შეგირდობაც ოცნებად გადაქცევია და ამქვეყნად უზენაეს ბედნიერებად ესახება.
_ კეთილი, _ უთხრა მამამ, _ გაძლევ ერთი წლის ვადას. ამ დროის მანძილზე შეგიძლია მისდიო შენს ოცნება-სიზმარს. იქნებ სულაც ღვთის მოვლენილი იყო ეგ სიზმარი.
_ რა ვიცი, იქნებ ორ წელსაც გასტანოს, _ უთხრა ჰან ფოკმა ყოყმანით, _ ვინ იცის?
დაღონდა მაშინ მამა და გაუშვა ვაჟი. ყმაწვილმა კი წერილი მისწერა საცოლეს, დაემშვიდობა და იქაურობას გაეცალა.
დიდი გზა გამოიარა ჰან ფოკმა, ვიდრე მდინარის სათავეს მიაღწია. იქ დაინახა განმარტოებით მდგარი ბამბუკის ქოხი. ქოხის წინ კი დაწნულ ჭილოფზე ის მოხუცი იჯდა, რომელიც მაშინ წყლის პირას ნახა ხესთან, და ბარბითზე უკრავდა. მოხუცმა შეამჩნია, როგორ მოკრძალებით უახლოვდებოდა მას სტუმარი, მაგრამ თვით არც წამოდგა და არც მიესალმა, მხოლოდ ჩაიღიმა და ნაზი თითები სიმებზე აათამაშა. როგორც ვერცხლისფერი ღრუბლები გადაუვლის ხოლმე მინდორს, ისე მოეფინა იქაურობას ჯადოსნური მუსიკის ხმები. უტკბესმა გაოცებამ შეიპყრო ყრმა და დაავიწყა ყველაფერი, სანამ სრულქმნილი სიტყვის ოსტატმა განზე არ გადადო ბარბითი და ქოხში არ შევიდა. მოკრძალებით შეჰყვა ჰან ფოკი და დარჩა მასთან, როგორც მისი მსახური და მისი შეგირდი.
განვლო ერთმა თვემ. ჰან ფოკმა მეხსიერებიდან აღმოიფხვრა ყველა ის სიმღერა, რომლებიც აქამდე დაეწერა, რადგან ისწავლა მათი ზიზღი. რამდენიმე თვის შემდეგ კი ის სიმღერებიც დაივიწყა, რომლებიც მასწავლებლებისაგან ესწავლა. მოძღვარი ხმას არ სცემდა ჰან ფოკს, მდუმარედ ასწავლიდა ბარბითზე დაკვრას, სანამ შეგირდის მთელი არსება მუსიკამ არ მოიცვა. ერთხელ ჰან ფოკმა პატარა ლექსი შეთხზა. შიგ აღწერა, როგორ ფრენდა შემოდგომის ცაზე ორი ფრინველი. ძალიან მოეწონა ჰან ფოკს ეს ლექსი. ოღონდ ვერ გაბედა მოძღვრისათვის ეჩვენებინა. საღამოს კი ქოხის მოშორებით დაამღერა იგი. მოძღვარმა მშვენივრად გაიგონა ეს ლექსი, მაგრამ სიტყვაც არ დასცდენია. მხოლოდ უხმოდ ჩამოჰკრა ბარბითის სიმებს, ჩამოჰკრა და უმალ აგრილდა, ჩამოწვა ბინდი, ამოვარდა მძაფრი ქარი, თუმცა შუაგული ზაფხული იყო, და განაცრისფრებულ ცაზე უცხო ქვეყნებში გამგზავრებით დასევდიანებულმა ორმა ყანჩამ გადაიფრინა. ეს ყოველივე კი შეგირდის ლექსზე იმდენად მშვენიერი და სრულქმნილი იყო, რომ დაღონდა ყმა, დადუმდა და თავი არარაობად იგრძნო. მას შემდეგ მუდამ ასე იქცეოდა მოძღვარი.
განვლო ერთმა წელმა და ჰან ფოკი ბარბითზე დაკვრის თითქმის უზადო ოსტატი გახდა. პოეტური ხელოვნება კი სულ უფრო მიუვალ, მიუდგომელ მწვერვალად ეჩვენებოდა.
განვლო ორმა წელმა და ყმაწვილს საოცრად მოაწვა სევდა, მოენატრა სამშობლო, თავისიანები, საცოლე და მოძღვარს შინ წასვლის ნება სთხოვა. ოსტატმა ჩაიცინა, თავი გადააქნია და უთხრა:
_ შენ თავისუფალი კაცი ხარ. შეგიძლია სადაც გინდა, იქ წახვიდე. შეგიძლია აქ მობრუნდე, შეგიძლია იქ დარჩე. ისე მოიქეც, როგორც უფრო მოგეწონება.
გაუდგა გზას შეგირდი, იარა შეუსვენებლივ და გარიჟრაჟზე მშობლიურ ნაპირს მიაღწია. იქ თაღიან ხიდს მიღმა მამისეული ქალაქი იდგა. მალულად შეიპარა ჰან ფოკი მამის ბაღში და ფანჯრიდან მიაყურა ჯერ ისევ მძინარე მამის ფშვინვას, მერე გადაძვრა ხეხილის ბაღში, რომელიც საცოლეს ბაღს ემიჯნებოდა, მსხლის კენწეროზე აძვრა და დაინახა, მისი საცოლე სენაკში თმას ივარცხნიდა. შემდეგ თავისი თვალით ნანახი შეადარა სურათს, რაც სევდამ დაახატვინა, და მიხვდა, რომ იგი პოეტად იყო დაბადებული, მიხვდა, რომ პოეტთა ოცნება-ზმანებაში ისეთი მშვენიერებაა და მომხიბლაობა, რომ მის მსგავსს სინამდვილეში ამაოდ ეძიებს ადამიანი.
ჰან ფოკი ჩამოძვრა ხიდან, საჩქაროდ დატოვა ბაღი, მამისეული ქალაქი, გადავიდა ხიდზე და ისევ მაღალ მთებს მიაშურა. როგორც მაშინ, მოხუცი მოძღვარი ახლაც ქოხის წინ იჯდა სადა ჭილოფზე და თითებს სიმებზე ათამაშებდა. სალამის ნაცვლად მოხუცმა მხოლოდ ორი სტროფი თქვა იმ უღრმეს ბედნიერებაზე, რასაც ხელოვნება ანიჭებს ადამიანს. ისე ღრმა და ისე უზადო იყო ეს სტროფები, რომ შეგირდს თვალები ცრემლით აევსო.
ასე დარჩა ჰან ფოკი სრულქმნილი სიტყვის ოსტატთან. რადგან ბარბითს უკვე კარგად ფლობდა, ახლა ციტრაზე დაკვრას ასწავლიდა მოძღვარი. როგორც თოვლი დასავლეთის ქარში, ისე სწრაფად ილეოდა თვეები. კიდევ ორჯერ სძლია მშობლიური კუთხის სევდამ ჰან ფოკს. ერთხელ შუაღამისას გამოიპარა მალულად. მაგრამ ვინემ ხეობის უკანასკნელ მოსახვევს მიაღწევდა, ღამის ნიავმა შეატოკა ქოხში ციტრა, ააჟღერა სიმები, მისი ხმა წამოეწია ჰან ფოკს და ისეთი ძალით მოუხმო უკან, წინააღმდეგობა ვერ გაუწია ყმაწვილმა. მეორეჯერაც ესიზმრა, თითქოს თავის ბაღში პატარა ხე დარგო, ცოლიც იქვე იდგა, შვილები კი რძითა და ღვინით რწყავდნენ ხეს. გამოეღვიძა ჰან ფოკს, მთვარე მის სენაკს ანათებდა. წამოდგა შეცბუნებული, დაინახა, მოძღვარს ეძინა. ბებრული თეთრი წვერი ნელა ერხეოდა. სიძულვილმა აიტანა ყმაწვილი. ამ ადამიანმა დაუმსხვრია ოცნება, ჩაუფუშა მომავალი, აცთუნა ყალბი იმედებით! სურვილმა შეიპყრო, სცემოდა მოხუცს და მოეკლა იგი. ამ დროს თვალი გაახილა ბერიკაცმა და ისე სევდიანად და უწყინრად გაუღიმა, ფარ-ხმალი დააყრევინა შეგირდს.
_ გახსოვდეს, შენ თავისუფალი ხარ, ჰან ფოკ, _ უთხრა მოხუცმა წყნარად, _ ისე მოიქეც, როგორც მოგესურვოს. გინდა სამშობლოში დაბრუნდი და ხეები დარგე, გინდა შემიძულე და მომკალი. ყოველივე ამას აზრი არა აქვს.
_ ოჰ, როგორ შემეძლო შენი შეძულება, _ მძლავრად შეტოკდა პოეტი... _ ეს ხომ იგივეა, რომ თვით ცის შეძულება მომესურვოს.
დარჩა ჰან ფოკი მოძღვართან. ისწავლა ციტრაზე დაკვრა, დაეუფლა ფლეიტასაც. შემდეგ მოძღვრის დახმარებით ლექსების წერასაც მიჰყო ხელი და ნელ-ნელა გაიწაფა ამ იდუმალ ხელოვნებაში, დაოსტატდა ისე, რომ თითქოს უბრალოსა და ჩვეულებრივის გამოთქმითაც შეეძლო მსმენელის სული ისევე აეღელვებინა, როგორც ქარი ააღელვებს ხოლმე წყლის ზედაპირს. ის წერდა, როგორ ამოდის მზე, როგორ გადმოდგება მთის თხემზე და წამით შეყოვნდება ხოლმე, ჩრდილებივით როგორ უხმოდ დასრიალებენ თევზები წყალში, როგორ არხევს ნორჩ ტირიფს გაზაფხულის ქარი. უსმენდი მის ლექსებს და ხედავდი არა მხოლოდ მზეს, თევზების სრიალს, ტირიფის ჩურჩულს, არამედ ცაცა და სამყაროც ამ დროს წამით ერთ მთლიან სრულქმნილ მუსიკად იქცეოდა და ყოველ მსმენელს სიხარულითა და გულისტკენით აგონებდა იმას, რაც უყვარდა თუ სძულდა: პატარა ბიჭს _ თამაშს, ყმაწვილს _ თავის სატრფოს, მოხუცს _ სიკვდილს.
დაკარგა ჰან ფოკმა წლების ანგარიში, აღარ იცოდა, რამდენი ხანი დაყო მოძღვართან მდინარის სათავესთან. ხშირად ეგონა, თითქოს მხოლოდ წუხელ ამოვიდა აქ, წუხელ შემოეგება მოხუცის ჩანგის ჟღერა, ხშირად კი ისე ეჩვენებოდა, რომ ადამიანთა დრო-ხანს დაჰკარგოდა თავისი აზრი და ფოთლებივით დაცვენილიყო მის უკან.
ერთ დღეს ჰან ფოკს მარტოს გაეღვიძა ქოხში. ბევრი ეძია, ბევრი უძახა მოძღვარს, მაგრამ ვერსად ვერ ნახა. თითქოს ამ ერთ ღამეში შემოდგომა დამდგარიყო. ცივი ქარი აზანზარებდა ძველ ქოხს, ქედების თავზე გუნდ-გუნდად მიფრინავდნენ მძლევარნი, თუმცა მათი გადაფრენის დროს ჯერ არ უნდა დამდგარიყო.
მაშინ ჰან ფოკმა წამოიღო პატარა ბარბითი და თავის სამშობლოში გამოეშურა. სადაც კი არ მივიდოდა, ყველგან ისე კრძალვით ესალმებოდნენ, როგორც მოხუცსა და კეთილშობილს უნდა მიესალმოს კაცი. მიადგა ბოლოს მამისეულ ქალაქს. იქ გაიგო, რომ მამამისი, საცოლე და ყველა ნათესავი მომკვდარიყო და მათ ბინებში სხვანი ცხოვრობდნენ. საღამოს კვლავაც გაიმართა მდინარეზე ფარნების ზეიმი. პოეტი ჰან ფოკი კი იდგა ბნელში ჩაფლულ გაღმა ნაპირზე და ხეს მიყრდნობოდა. მან ჩამოჰკრა სიმებს და ააჟღერა ბარბითი. ამოიკვნესეს ქალებმა და შეშფოთებითა და სევდით გაჰხედეს სიბნელეს. ყმაწვილები კი ხმამაღლა შეეხმიანენ დამკვრელს, რომელიც არსად არ ჩანდა, გასძახეს, ესოდენ საამური ხმები არასოდეს არა გვსმენიაო. ჰან ფოკი კი იღიმებოდა, დასცქეროდა მდინარეს, სადაც ათასობით ლიფლიფა დაცურავდა. ჰოდა, როგორც ახლა ვერ ასხვავებდა, სად იყო ანარეკლი სინათლე და სად ნამდვილი, ასევე თავის გულშიაც ვერ პოულობდა სხვაობას ამ ზეიმსა და იმ პირველ ზეიმს შორის, როდესაც ჯერ სულ ყრმა აი აქ იდგა და უცხო ოსტატის სიტყვებს ისმენდა.
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz/-f4/-t44.htm
ვიღაცა



Female
Number of posts: 12
Age: 114
Location: თბილისი
Job/hobbies: ნაირ–ნაირი
Humor: რია?
Registration date: 31.05.09

PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Tue Feb 23, 2010 3:14 pm

Quote :
by irma shiolashvili on Thu Dec 24, 2009 1:21 am

დიდი მადლობა, მშვენიერია :–) study
Back to top Go down
View user profile http://www.armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts: 3574
Registration date: 09.11.08

PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Mon Oct 15, 2012 9:13 am

ჰერმან ჰესე

ტესინური შემოდგომის დღე

იყო წლები, როცა ტესინური ზაფხული ვერ გველეოდა და ჩვენთან დამშვიდობებას არ ჩქარობდა, როცა ცხელ და ჭექა-ქუხილიან წლებში, ხშირად აგვისტოში ან სექტემბრის დამდეგს, უეცრად დაწყებულა და მრავალი დღის მანძილზე უბობოქრია ჭექა-ქუხილსა და კოკისპირულ წვიმებს, მერე ასევე უეცრად გამტყდარა წელში, დაბერებულა და უღიმღამოდ და მორცხვად გაგვშორებია, იმ იშვიათ წლებში კი, მრავალი კვირის მანძილზე არ გვტოვებდა ზაფხული, არც ჭექა-ქუხილი გვაკრთობდა და არც წვიმა, იდგა ალერსიანი, წყნარი, ნამდვილი შტიფტერისეული გვიანი ზაფხული, მხოლოდ ლაჟვარდი და ოქრო, მხოლოდ სიმშვიდე და სინაზე, რომელსაც იშვიათად თუ აამღვრევდა თბილი და მშრალი ქარი, ისიც ერთი-ორი დღე თუ ინავარდებდა ხეებში, ნაადრევად ჩამოყრიდა მწვანე ბუძგიან წაბლს, ლაჟვარდს კიდევ ცოტა სილაჟვარდეს, მთების ნათელ, თბილ იისფერს კიდევ ცოტაოდენ ნათელს შემატებდა და მინასავით გამჭვირვალე ჰაერს ერთი პროცენტით მეტ გამჭვირვალებას შესძენდა ხოლმე. ნელა, ნელა, მრავალი კვირის მანძილზე, ნაწილ-ნაწილ იფერება ფოთლები, ვაზი ყვითლად, ყავისფრად და მეწამულისფრად ღუის, ალუბლები წითლად ხასხასებენ, თუთის ხეები ოქროსფრად ბდღვიალებენ, ხოლო აკაციების მოლურჯო ფოთლებში ისე ციმციმებენ ნაადრევად გაყვითლებული ოვალური ფოთლები, თითქოს ვარსკვლავები აფეთქებულან და ნაპერწკლები სცვივათო.

მრავალი წლის მანძილზე, სულ მცირე, თორმეტჯერ მაინც შევსწრებივარ აქაურ გვიან ზაფხულსა და შემოდგომას, როგორც მოხეტიალე, ჩუმი დამკვირვებელი და მხატვარი. დაიწყებოდა თუ არა რთველი, მოყავისფრო-ოქროსფერ ვაზის ფოთლებსა და მოლურჯო-მოშავო მტევნებში ქალების წითელი თავსაფრები აკიაფდებოდა და იქაურობას ყმაწვილკაცების ყიჟინა აახმაურებდა, უქარო, ოდნავ მოღრუბლულ დღეებში ჩვენს ფართოდ გადაშლილ ტბისპირა ხეობაში ყველგან საშემოდგომო კოცონი ენთო და ცისფერი კვამლის სვეტები ადიოდა, მსუბუქ ნისლში გახვეული არემარე თითქოს შორეთს ერწყმოდა და მე, ყოველივე ამის შვმხედვარეს, არცთუ იშვიათად შური და ნაღველი შემომწოლია, როგორც სიბერეში შესულ ყარიბს ემართება, შემოდგომისას მესერს გადაღმა სხვის კარ-მიდამოში რომ გადაიხედავს და დაინახავს, როგორ იწევენ იქაური მკვიდრნი ყურძნის მოსავალს, როგორ წურავენ თავიანთ ღვინოს, თავიანთ კარტოფილს სარდაფში აბინავებენ, თავიანთ ქალიშვილებს ათხოვებენ, ბაღში თავთავიანთ, პატარ-პატარა, ჭირვეულ კოცონს ანთებენ და ტყისპირებზე აკრეფილ ახლადჩამოცვენილ წაბლს ღადარში წვავენ. განსაცვიფრებლად ლამაზი, შესაშური და სანიმუშო ეჩვენებოდნენ გლეხები და იქაური მკვიდრნი ჩვენს მოხეტიალეს, შემოდგომა რომ დადგებოდა და ისინი თავიანთ ნახევრად სადღესასწაულო სამუშაოებს შეუდგებოდნენ, ასრულებდნენ თავიანთ ბუკოლიკურ და გლეხურ წეს-ჩვეულებებს, მღეროდნენ თაიანთ სიმღერებს, კრეფდნენ თავიანთ ყურძენს, აწესრიგებდნენ თავიანთ კასრებს, ანთებდნენ თავიანთი ჩალამ-კალამის კოცონს, რათა ცეცხლს მიფიცხებოდნენ, წაბლი შეეწვათ და თან ლურჯი, ნაზი კვამლისთვის აეყოლებინათ თვალი, როგორ მიიკლაკნება იგი ზეცისაკენ, ზლაზვნით იფანტება და ზედმიწევნით კრიალა, მინასავით გამჭვირვალე ლანდშაფტს იდუმალებას, გულჩახვეულობას, სითბოსა და იმედს მატებს. ეტყობა, მხოლოდ ამ მიზნით ინთება მინდვრებსა და ბაღებში ცეცხლი, ან იქნებ იმისთვისაც, რომ გაბარდული მაყვლის ბუჩქები და კარტოფილის ფოჩი მოსპონ და ფერფლმა მიწა გააპოხიეროს, ალბათ წაბლის ბუძგებსაც იმიტომ წვავენ, რომ ბალახებში არ ჩარჩეს და პირუტყვს არაფერი ავნოს. ეს ყველაფერი კარგი; მაგრამ ნებისმიერი გლეხი, ვაზის ჭიგოებსა ან გადაბელილ თუთის ხეებს შორის დანთებულ კოცონს მეოცნებე სახით სულს რომ უბერავს, მგონი, სულაც მეოცნებეობის ხათრით სჩადის ამას, ბავშვური, მწყემსური უსაქმურობის ხათრით და იმას ლამობს, შორეთის სილურჯე თავის ფერადოვანი გარემოცვის წითელ-ყვითელ და ყავისფერ ჟღერას რაც შეიძლება სათუთად, გულითადად და მუსიკალურად შეურწყას იმ კვამლის მეშვეობით, რომელიც ოცნებასავით თავის ნებაზე მიიპარება და წელიწადის ამ დროს, დღეებისა და კვირეების მანძილზე, დილიდან ვარდისფერ დაისამდე ჩვენს ფერად-ფერად ლანდშაფტს პირთამდე ავსებს და ბურავს ხოლმე.

ხშირად დავკვირვებივარ იმ კვამლს და ცეცხლთან ჩაცუცქულ მამაკაცებსა და ბიჭებს, შემიმჩნევია, რა დუნედ და ზანტად ჰკიდებენ ხელს ბოლო მინდვრის სამუშაოებს, სიმაძღრისაგან ძილი ერევათ და მთვარეულებივით დაბორიალებენ, მათი მიხრა-მოხრა გველების, ხვლიკებისა და კიდევ მწერის მოძრაობას მაგონებს - შემოდგომის პირველ სუსხს რომ იგრძნობენ, ისინიც ასევე ძილმორეულნი დაიზლაზნებიან, ასევე ნელა და მდორედ ეწევიან თავიანთ ჩვეულ შრომას, ზაფხულით გამაძღარნი, მზით დაღლილები, დასვენების, ზამთრის ძილისა და დაღამებისთვის განწყობილნი. მე ცოტათი ყოველთვის მშურდა მათი, მენახირე ფელიჩესი, თუ მდიდარი გლეხის ფრანჩინისა, რომელსაც ზოგჯერ "ბარონსაც" ეძახდნენ, წაბლს რომ წვავდნენ, იმათიც შემშურებია, მინდორში დანთებულ კოცონს რომ შემოეხვეოდნენ, ბოლოებახრჩოლებული წნელებით ცეცხლს უჩიჩხინებდნენ და შემწვარი წაბლი ღადარიდან ისე გამოჰქონდათ. ამღერებული ბავშვებისაც მშურდა, ფუტკრებისაც, ძილმორეულნი რომ დაღოღავდნენ ყვავილებზე, შურით შევცქეროდი ბუნების დაყურსულ, დასასვენებლად გამზადებულ, უპრობლემო, უხიფათო, მარტივ და ჯანსაღ სამყაროს და პრიმიტიულ, გლეხურ ცხოვრებას. შურის საბაბი კი უხვად მომეპოვებოდა, რადგან მშვენივრად ვიცოდი მინდორში დანთებული პატარა კოცონისა და შემოდგომური სიზანტის სიყვარულით ნასაზრდოები ვეგეტაციური ბედნიერების ფასი, ოდესღაც არა ერთი და ორი წელი მეც შემიწირავს ჩემი საკუთარი ბაღისათვის და ჩემი საკუთარი კოცონიც დამინთია, შემოდგომისას ამიტომაც შემომწოლია ნაღველი იმ დღეების გახსენებაზე და დაკარგული ბედნიერება მომაკვდინებელი თუ არ მომჩვენებია, საკმაოდ ღრმა ნოსტალგიის სხივმფინარე შუქში მაინც დამინახავს. მინატრია სადმე შინ მეგრძნო თავი, ერთი ნაგლეჯი მიწა მყვარებოდა და დამემუშავებინა და არა შორიდან მეცქირა ან მეხატა, უბრალო გლეხებისა და მწყემსის მოკრძალებულ ბედნიერებაში სოფლური კალენდრის ვერგილიუსისეულ, ორი ათასი წლის მანძილზე უცვლელად დარჩენილ რიტმში მეც მდებოდა წილი. აი როგორი ხვედრი მეჩვენებოდა ლამაზი და შესაშური, თუმცა მისთვის, ოდესღაც მეც გამისინჯავს გემო და მივმხვდარვარ, რომ ჩემს გასაბედნიერებლად იგი მაინც არ იკმარებდა.

და აი, შეხეთ, დღეს ხელახლა მერგო ეს მშვენიერი ხვედრი, იგი ისე ჩამივარდა კალთაში, როგორც ტყეში მოხეტიალე კაცს დაეცემა თავზე ხიდან ჩამოვარდნილი მწიფე წაბლი და მას ისღა დარჩენია, გამოარჩიოს და იგემოს ნაყოფი. დიახ, სრულიად მოულოდნელად კვლავ სოფლის მკვიდრი გავხდი და მართალია, საკუთრებად არა, მაგრამ მთელი სიცოცხლის მანძილზე სარგებლობის უფლებით მარგუნეს მიწის ნაკვეთი! ჩვენც ჯერ, ცხადია, სახლი ავიშენეთ, შევსახლდით და ჩემთვის დაიწყო უამრავი მოგონების წყალობით ახლობელი და ნაჩვევი გლეხური ცხოვრების კიდევ ერთი მონაკვეთი. ამჯერად აღარც მიფიქრია სოფლურ ცხოვრებას ჟინიანად და ცხარედ შევბმოდი, ახლა ჩემი ჭკუით, გაცილებით წყნარად და მშვიდად ვიცხოვრებდი, შრომაზე უფრო მოცალეობაზე ვიზრუნებდი, შემოდგომის კოცონსა და კვამლზე უფრო ვიოცნებებდი, ვიდრე ტყის საახოედ გაკაფვასა და ყანის მოხვნა-დათესვაზე. მერე გულმა მაინც არ მომითმინა და კარ-მიდამოს ცოცხალი ღობე შემოვავლე, ბუჩქები და ხეები დავრგე, ყვავილებიც უხვად გავაშენე და გვიანი ზაფხულისა და შემოდგომის დღეებს, მართლაც შეუდარებელ დღეებს, ლამის სულ მინდორ-ველად ვატარებდი, პატარ-პატარა სამუშაოს ვეტანებოდი, ცოცხალ ღობეს გავკრეჭდი, ბოსტანს საგაზაფხულოდ შევამზადებდი, გზებს გავასუფთავებდი, წყაროებს ამოვწმენდდი, რა სამუშაოც უნდა მქონოდა, მიწაზე ცეცხლს მაინც დავანთებდი და სარეველას, გამხმარ ტოტებსა და ეკალ-ბარდებს, წაბლის მწვანე თუ გაყავისფრებულ ბუძგებს შევუკეთებდი.


***
ცხოვრებაში, როგორიც არ უნდა იყოს საერთოდ იგი, არ შეიძლება არ გამოერიოს რაღაც ბედნიერებისმაგვარი, რაღაც ნატვრის ასრულებისა და სისავსის მსგავსი და ალბათ კარგია, იგი დიდხანს რომ არ გრძელდება ხოლმე. რომელიღაც მომენტში იგი საოცრად ტკბილია, ტკბილია დამკვიდრების, სამშობლოს განცდის, ყვავილებთან, ხეებთან, მიწასთან, წყაროსთან მეგობრობის შეგრძნება, ერთი ნაგლეჯი მიწის, ყვავილის რამდენიმე კვალის, ლეღვისა და ატმის ხის მიმართ პასუხისმგებლობის გრძნობის გაჩენა.

და აი, მეც ყოველ დილით, პირდაპირ ჩემი სახელოსნოს ფანჯრიდან ვკრეფ ლეღვს, რამდენიმე პეშვს ავივსებ, იქვე გეახლებით, მერე ჩალის ქუდს, კალათას, წალდს, ფოცხსა და სასხლავს მოვკიდებ ხელს და შემოდგომის მიდამოს მივაშურებ ხოლმე. ცოცხალ ღობეს მივადგები, მის დამჩაგვრელ, მეტრის სიმაღლე სარეველას მოვაცილებ, დიდ-დიდ გროვებად მოვუყრი თავს ხვართქლასა და მატიტელას, შვიტასა და მრავალძარღვას, მიწაზე ცეცხლს გავაჩაღებ, ცოტაოდენ შეშას შევუკეთებ, ცოტაოდენ მწვანე ფოთლებსაც წავაყრი, რომ ნელ-ნელა ინავლებოდეს, ვუყურებ, რა ნაზად და წყაროსავით უწყვეტად მოედინება კვამლი და ოქროსფერ თუთებში გამომკრთალ ტბის სილურჯეში, მთებს და ზეცას შორის როგორ მიიკლაკნება. ყურს სწვდება ჩემი თანასოფლელების ნაირ-ნაირი მეზობლური, შინაურული ხმები, ჩემს წყაროზე ორი მოხუცი დედაკაცი სარეცხს რეცხავს და ერთმანეთში ჭორაობს, დროდადრო თავიანთ ნაამბობს საამური გამოთქმებით აზავებენ, წამდაუწუმ მესმის: "მაგარი" და "სანტო ციელო", "ღმერთმა ქნასო" და "ღმერთო ჩემოო". ხეობიდან ლამაზი, ფეხშიშველა ბიჭუნა ამორბის, ეს ტულიოა, ალფრედოს ვაჟიშვილი მაგონდება მისი დაბადების დღე, მე მაშინ მოწიფული კაცი ვიყავი და აი ის უკვე თვრამეტი წლისაა. მისი იისფერი, ხშირი რეცხვისგან გამოხუნებული ხალათი მშვენივრად ეხამება ტბის სილურჯეს, ტულიოს საშემოდგომო საძოვარზე ოთხი წაბლა ძროხა ამოჰყავს. ისინი ბუსუსებიანი ვარდისფერი დრუნჩებით ეჭვიანად უსინჯავენ გემოს ნესტოებში შემძვრალ კვამლის ბოლქვებს, თავებს ერთმანეთს ან თუთის ხეებს უხახუნებენ, ოციოდე ნაბიჯით მოგვცილდებიან, რომელიმე ვაზს მიადგებიან, მაგრამ ვაზის ფოთოლს წაკორტნიან თუ არა, პატარა მწყემსები შემოუძახებენ და ისინიც ზანზალაკების წკარუნით ახლა სხვა მხარეს გაუყვებიან ხოლმე. მე მატიტელას ვპუტავ, ძალიანაც მეცოდება, მაგრამ მის თავს ჩემი ცოცხალი ღობე მირჩევნია. ამ დროს ნოტიო მიწაზე, ჩემი გამრჯე ხელების ქვეშ დუღს და გადადუღს ათასნაირი მცენარეული და ცხოველური სიცოცხლე: ერთი ღია ყავისფერი, ლამაზი გომბეშო ხელებქვეშ მიძვრება, ყელს ბერავს და ძვირფასი ქვებივით პრიალა თვალებით მიყურებს. ხან სად და ხან სად მონაცრისფრო კუტკალიები წამოფრინდებიან და ფრენისას ლურჯ და აგურისფერ ფრთებს შლიან, მარწყვს თავის პაწია, საგულდაგულოდ დაკბილული ფოთლები გაუშლია და ყლორტზე ერთი ციცქნა ყვითელვარსკვლავიანი თეთრი ყვავილიც გამოუღია. ტულიო კვლავ თავის ძროხებს მწყემსავს. იგი თერთმეტი წლის ბიჭია, ძილისგუდა ნამდვილად არ ეთქმის, მაგრამ ისიც კი, თავის მჩქეფარე ბიჭური გაზაფხულის წიაღში მყოფი, გრძნობს წელიწადის დროის სუნთქვას, გრძნობს ზაფხულისშემდგომ სიმაძღრეს, მოსავლის აღებისშემდგომ სიზანტეს და კარსმომდგარი ზამთრის წინ ნაოცნებარი დასვენების მოთხოვნილებას. იგი უხმოდ დაიზლაზნება, არცთუ იშვიათად ოციოდე წუთით გაირინდება, იყურება ლურჯ შორეთში თავისი ჭკვიანი, თაფლისფერი თვალებით, გასცქერის იისფერი მთების კალთებზე თეთრად მოკიაფე სოფლებს, მერე ნედლ წაბლს გაკვნეტს და შორიახლოს მოისვრის ხოლმე. ბოლოს დაბალ ბალახებში წამოგორდება, სალუამურს ამოიღებს,ჩაბერავს და მოსინჯავს, რა მელოდია შეიძლება გამოუვიდეს: მის სალამურს ხომ ორად-ორი ტონალობა აქვს, მაგრამ ორი ტონალობა თურმე უამრავ მელოდიას ჰყოფნის, ხისა და ლაფნისგან გამოცემული ხმით შეგიძლია ლურჯ ლანდშაფტს, აბრიალებულ შემოდგომას, ძილნასვამივით ზლაზნია კვამლს, შორეულ სოფლებსა და დაბინდულ სარკესავით მოციაგე ტბას, ძროხებსა და ჭასთან შეკრებილ ქალებს, მათთან ერთად რუხ პეპლებსა და წითელ-წითელ ტყის მიხაკებს უმღერო. აქა-იქ სალამურის ის პირველყოფილი ჰანგი გამოკრთება, ჯერ კიდევ ვერგილიუსს და მასზე ადრე ჰომეროსს რომ მოუსმენია. ეს ჰანგი ღმერთებს სწირავს მადლობას, ხოტბას ასხამს მიწას, მადლიერების ნიშნად აქებს ლურჯ, წითელ და ოქროსფერებს, ტბის ხეობის სიკისკასეს, შორეული მაღალი მთების უდრტვინველობას, აღწერს და ხოტბას ასხამს იმ ცხოვრებას, ქალაქელებს რომ მისი არა გაეგებათ რა. სხვათა შორის, ეს უკანასკნელი არც ისეთი უხეშია და არც ისე სათუთი, როგორც მათ წარმოუდგენიათ, არც სულიერია და არც ჰეროიკული, მაგრამ ყოველ ჰეროიკულ ადამიანს თავის დაკარგული სამშობლოსავით ძალუმად იზიდავს, რადგან იგი ადამიანთა უძველესი და უხნესი მოდგმის ცხოვრებაა, უუბრალოესი და უღვთისმოსავესი მოდგმისა, ეს მიწის მუშის ცხოვრებაა, შრომა-გარჯით აღსავსე ცხოვრება, ოღონდ ყოველგვარი აჩქარებისა და ვაივაგლახის გარეშე, რადგან მისი საფუძველია ღვთისმოსაობა, მიწის, წყლისა და ჰაერის ღვთაებებისადმი ნდობა, წელიწადის დროებისადმი, მცენარეებისა და ცხოველების ძალისადმი ნდობა. ყურს ვუგდებ სალამურის ჰანგს და ჩემს მინავლულ კოცონს ფოთლების გროვას ვაყრი, შემიძლია უსასრულოდ ვიდგე ასე, უსურვილებოდ და მშვიდად და ოქროსფერი თუთის ხეების კენწეროებს მიღმა ფერებით დახუნძლულ ლანდშაფტს გავცქეროდე, ამ წუთში ასე დაწყნარებული და მარადიული რომ გვეჩვენება, თუმცა სულ ცოტახნის წინ ზაფხულის გავარვარებული ნაკადები აფორიაქებდა და ახლაც, სულ მალე ზამთრის თოვლი და ქარბუქი მოაკითხავს და ააწიოკებს.

--------
* იგულისხმება ავსტრიელი მწერლის შტიფტერის რომანი "გვიანი ზაფხული" (მთარგმნ.).

გერმანულიდან თარგმნა დალი ფანჯიკიძემ.



დალი ფანჯიკიძე

დაიბადა 1937 წლის 23 მარტს თბილისში.
პროფესია - გერმანისტი.
ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, თსუ გერმანული ენის კათედრის გამგე.

თარგმანები: თომას მანის "ბუდენბროკები", "ჯადოსნური მთა", "ყალთაბანდ ფელიქს კრულის აღსარება"; მაქს ფრიშის "ჰომო ფაბერ", "ვიქნები თუნდაც განტენბაინი"; გოეთეს "ჩემი ცხოვრების ფურცლები. პოეზია და სინამდვილე"; ჰერმან ჰესეს მცირე პროზა "ფიქრი და განსჯა"; ულრიხ პლენცდორფის "ახალგაზრდა ვ.-ს ახალი ვნებანი"; ჰაინრიხ ბიოლის, ინგებორგ ბახმანის, ალფრედ დობლინის მოთხრობები.

ნაშრომები: "წერილები"; "თარგმანის თეორია და პრაქტიკა", "თარგმანის ახალი თეორიები და სტილის ეკვივალენტობის პრობლემა", "ქართული თარგმანის ისტორიის საკითხები". "ენა. თარგმანი. მკითხველი".

ჯილდოები: ივანე მაჩაბლის პრემია (1985). თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პრემია (2001).

ჰყავს სამი შვილი და ექვსი შვილიშვილი.

ბმული:
* http://www.open.ge/index.php?m=57&y=2002&art=9172

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts: 3574
Registration date: 09.11.08

PostSubject: Re: ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან   Tue Oct 16, 2012 9:32 am

ჰერმან ჰესე


ზღაპარი მოწნულ სკამზე

ყმაწვილი კაცი საკუთარ მანსარდაში იჯდა განმარტოებით. სურდა, მხატვარი გამოსულიყო, მაგრამ საამისოდ მნიშვნელოვანი სირთულეების გადალახვა იყო საჭირო. ჯერჯერობით კი იგი მშვიდად ცხოვრობდა სხვენის ოთახში, ასაკი სულ უფრო ემატებოდა და პატარა სარკის წინ ჯდომა და საკუთარი პორტრეტის ხატვის მრავალგზის მცდელობა ჩვევად გადაჰქცეოდა. უკვე მთელი რვეული გაევსო ამგვარი ნახატებით და ზოგიერთი მათგანი ძალიანაც მოსწონდა.
,,იმ კაცისათვის, რომელმაც განათლების მიღება ჯერ ვერ მოასწრო, - უთხრა საკუთარ თავს, - ეს ნახატი მართლაც რომ არ არის ურიგო. როგორი ცნობისმოყვარე ნაკეცია აი იქ, ცხვირთან. აშკარაა, ჩემში არის რაღაც მოაზროვნის, დიახ, რაღაც ამის მსგავსი უდავოდ არის. საკმარისია პირის კუთხე ოდნავ უკან დავწიოთ, რომ მაშინვე, აი, ასეთი განსაკუთრებული გამომეტყველება გაჩნდება, პირდაპირ ტრაგიკული."
მაგრამ გარკვეული ხნის შემდეგ, როცა საკუთარ ნახატებს ათვალიერებდა, უმეტესად, სრულებით არ მოსწონდა ისინი. ეს უსიამოვნო რამ იყო, მაგრამ გადაწყვიტა, რომ ოსტატობის მხრივ შეუპოვრად მიიწევს წინ და საკუთარი თავისადმი სულ უფრო მომთხოვნი ხდება.
საკუთარი სხვენის ოთახთან და იმ ნივთებთან მიმართებით, რაც იქ იდგა და ელაგა, ყმაწვილ კაცს არც თუ თბილი ურთიერთობა ჰქონდა, მაგრამ იმავდროულად - არცთუ ურიგო. იგი უსამართლო იყო მათდამი, მაგრამ არა იმაზე მეტად, ვიდრე სხვა ადამიანები. ის მათ თითქმის ვერც კი ამჩნევდა და ცუდად იცნობდა.
თუ მორიგი ავტოპორტრეტი მას მთლად იღბლიანად შესრულებულად არ მიაჩნდა, იმ წიგნებს მიუბრუნდებოდა ხოლმე, რომლებშიც მოთხრობილი იყო, თუ როგორ ცხოვრობდნენ მასავით მოკრძალებული და ყველასათვის უცნობი ახალგაზრდები, ხოლო შემდეგ კი სახელი გაითქვეს. ამგვარ წიგნებს სიამოვნებით კითხულობდა და მათში საკუთარ მომავალს ხედავდა.
აი, სწორედ ასე იჯდა ერთხელაც, ოდნავ სევდიანი და დათრგუნული და კითხულობდა წიგნს ერთ ძალზე ცნობილ ჰოლანდიელ მხატვარზე. წიგნში ეწერა, რომ ამ მხატვარს ერთადერთი ნამდვილი ლტოლვა ჰქონდა, პირდაპირ შეპყრობილი იყო შეშლილი სურვილით, მთლად მოეცვა ერთადერთ მისწრაფებას - მას სურდა, კარგი მხატვარი გამხდარიყო. ყმაწვილი კაცი თვლიდა, რომ მას ამ ჰოლანდიელთან გარკვეული მსგავსება აკავშირებდა. თუმცა შემდგომი კითხვისას აღმოაჩინა ისეთი რამ, რაც ნაკლებად შესაძლებელი იყო, რომ თავადაც შეხებოდა. სხვა დანარჩენთან ერთად, მან ამოიკითხა, რომ ჰოლანდიელი ცუდ ამინდში, როცა ქუჩაში ხატვა არაფრით შეიძლებოდა, შეუპოვრად და არანორმალური ვნებით ხატავდა ყველაფერს ერთმანეთის მიყოლებით, ნებისმიერ სრულიად უბადრუკ საგანსაც კი, რაც თვალში მოხვდებოდა. ერთხელ ასე დახატა ძველი ხის ფეხსაცმელები, მეორედ - ძველი, მოღრეცილი სკამი, უხეში, მძიმე, სამზარეულოს გლეხური სკამი იაფფასიანი ხისაგან, მოწნული დასაჯდომით, რღვევისპირას მისული ჩალით. და ეს სკამი, რომლისთვისაც სინამდვილეში არც ერთ ადამიანს არ მიუქცევია ყურადღება, მხატვარმა იმგვარი სიყვარულითა და თავდადებით ასახა, იმგვარი ვნებითა და თავდავიწყებით, რომ ეს ნახატი მის შემოქმედებაში ერთ-ერთ უმშვენიერეს ქმნილებად იქცა. ბევრი კარგი, ჭეშმარიტად ამაღლებული სიტყვა მიუძღვნა მწერალმა ამ სკამს. აქ ყმაწვილმა კაცმა კითხვა შეწყვიტა და ჩაფიქრდა. ეს ისეთი რამ იყო, რაშიც სურდა, დაუყონებლივ თავი გამოეცადა. გადაწყვიტა მაშინვე - რადგან უკიდურესად გაბედული ჭაბუკი იყო - დიდი ოსტატის მაგალითისთვის მიებაძა და დიდებისკენ ამ გზით სიარული ეცადა.
მანსარდას თვალი მოავლო და შეამჩნია, რომ თურმე ხეირიანად არც კი შეუხედავს იმ ნივთებისათვის, რომელთა შორისაც რა ხანია ცხოვრობდა. გვერდმონგრეულ სკამს მოწნული ჩალის დასაჯდომით ვერსად მიაგნო, არც ხის ბაჩები ჩანდა სადმე, ამიტომ იგი წამსვე მოიკუნტა და მოიღუშა. თითქმის ისეთივე იმედგაცრუება იგრძნო, რაც არაერთგზის დამართნია დიდ ადამიანებზე მონათხრობის კითხვისას: ფიქრობდა, რომ სწორედაც ის წვრილმანები და მინიშნებანი, ის საოცარი ნიშნები, რომლებიც სხვათა ცხოვრებაში ესოდენ მნიშვნელოვან როლს ასრულებდნენ, რატომღაც მას გვერდს უვლიდნენ და იძულებული იყვნენ, ამაოდ ეცადათ. მაგრამ მალე ისევ შეჯანჯღარდა, გაიაზრა, რომ ახლა მისი მთავარი ამოცანა სწორედ ის იყო, რომ შეუპოვრობა გამოევლინა და დიდებისაკენ მიმავალ მძიმე გზას მიჰყოლოდა. დაკვირვებით შეათვალიერა ოთახში ყველა საგანი და ბოლოს აღმოაჩინა მოწნული სკამი, რომელსაც მშვენივრად შეეძლო მისთვის მოდელის მოვალეობა გაეწია.
სკამი ფეხით თავისკენ ახლოს მიიწია, ფანქარს წვერი წაუმახვილა ესკიზების ბლოკნოტი აიღო, მუხლებზე დაიდო და ხატვას შეუდგა. რამდენიმე ოდნავ შესამჩნევმა პირველმა შტრიხმა, როგორც მოეჩვენა, საკმაოდ ხარისხიანად, ფორმა შემოხაზა, სწრაფად და დამაჯერებლად, უფრო მსუყე შტრიხებით აზუსტებდა მოხაზულობას და შემდეგ ხელი ფორმის გამუქებას მიჰყო. ღრმა სამკუთხედმა ჩრდილმა კუთხეში ყმაწვილის ყურადღება მიიპყრო და მისი დატანა ენერგიულად დაიწყო სურათზე; ასე განაგრძნობდა მუშაობას, ვიდრე არ იგრძნო, რომ რაღაც ხელს უშლიდა.
ერთხანს კიდევ განაგრძო მუშაობა, შემდეგ ბლოკნოტი განზე გასწია და ნახატს გამომცდელი მზერა მიაპყრო. დაინახა, რომ მოწნული სკამი სრულიად არასწორად იყო გამოსახული.
განრისხებულმა კიდევ ერთი ხაზი გაავლო და სკამს აღშფოთებული მზერა სტყორცნა. ნახატი არაზუსტი იყო. ყმაწვილი კაცი განრისხდა.
- არა, შენ სკამი კი არა, გრძნეული ხარ, - მთელი გულით აღმოხდა მას, - ასეთი თავნება ურჩხული არასოდეს შემხვედრია!
სკამმა ოდნავ გაიჭრიალა და მშვიდად განაცხადა:
- შენ კი მაინც შემომხედე! აბა, ნახე, როგორი ვარ და შეცვლას არც ვაპირებ.
მხატვარმა ფეხი ჰკრა. სკამი უკან გაიწია და ისევ სრულიად სხვაგვარად გამოჩნდა.
- რა სულელურად ხარ მოწყობილი! - წამოიძახა ყმაწვილმა, თან სკამს მიმართავდა, - ყველაფერი ცერად გაქვს, მოღრეცილი.
მოწნულმა სკამმა ოდნავ გაიღიმა და ფრთხილად უთხრა:
- ამას პერსპექტივა ჰქვია, ყმაწვილო.
- პერსპექტივა?! - შესძახა გაცოფებულმა, - ეს ერთი ციცქნაც რომ ბედავს, რაღაც მასწავლოს! პერსპექტივა - ეს ჩემი საქმეა და არა შენი, გაითვალისწინე, თუ შეიძლება!
სკამმა არაფერი უპასუხა. მხატვარი ოთახში ბოლთის ცემას მოჰყვა, ვიდრე გაბრაზებული კაცის ჯოხის კაკუნი არ გაისმა ქვედა სართულიდან. ქვევით მოხუცი მეცნიერი ცხოვრობდა, რომელიც ხმაურს ვერ იტანდა.
ახალგაზრდა კაცი ჩამოჯდა და ხელთ ისევ თავისი ბოლო პორტრეტი აიღო, მაგრამ არ მოეწონა. მოეჩვენა, რომ სინამდვილეში გაცილებით მიმზიდველად გამოიყურებოდა და ეს მართლაც ასე იყო.
წიგნს მიუბრუნდა, სადაც ისევ იმ ჩალის დასაჯდომიან ჰოლანდიურ სკამზე იყო საუბარი, ახალგაზრდა კაცი გაბრაზდა. მიაჩნდა, რომ ამ სკამის ირგვლივ ისედაც დიდი აურზაური იყო ატეხილი...
ყმაწვილმა თავისი შავი ფართოფარფლებიანი ქუდი აიღო - ისეთი, მხატვრებს რომ უყვართ - და გარეთ გავიდა სასეირნოდ. გაახსენდა (რაც ერთხელ, საკმაოდ დიდი ხნის წინ იგრძნო), რომ ფერწერაში არის რაღაც საზიანო. მას მხოლოდ იმედგაცრუება მოჰქონდა და, ბოლოს და ბოლოს, მსოფლიოში საუკეთესო მხატვარსაც ხომ მხოლოდ საგნების ზედაპირის საშუალოდ გამოსახვა შეეძლო. ადამიანისთვის, ვისაც სიღრმეში ყურება უყვარს, საბოლოოდ, ეს პროფესია არ არის. და ის კვლავ, როგორც ადრე არაერთგზის უფიქრია, ახლაც იმ აზრს დაუბრუნდა, თავის ადრინდელ მიდრეკილებას გაჰყოლოდა და ჯობდა, მწერალი გამხდარიყო. მოწნული სკამი მანსარდაში მარტო დარჩა. წუხდა, რომ მისი ახალგაზრდა ბატონი უკვე წასულიყო. იმედოვნებდა, რომ ოდესმე მათ შორის, ბოლოს და ბოლოს, ნამდვილი ურთიერთობა დამყარდებოდა. სკამი დროდადრო უდიდესი სიამოვნებით გადაუკრავდა სიტყვას, თუ ეცოდინებოდა, რომ რაიმეს შეასმენდა ადამიანს, რომელიც ჯერ კიდევ ასე ახალგაზრდა იყო, ასწავლიდა რაიმე ფასეულს. მაგრამ, სამწუხაროდ, აქედან არაფერი გამოვიდა.

თარგმნა რუსუდან ბეჟაშვილმა

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
 

ინტელექტუალი კატისებრთა ოჯახიდან

View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 2Go to page : 1, 2  Next

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) ::  :: -