არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ნელიკო გოგუაძე

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2
AuthorMessage
nel
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 137
Age : 54
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Wed Jul 22, 2009 12:03 am

გაგრძელება /ელენ გაუგზავნელი წერილების ქრონიკა/

ე-ლენის წერილები

გაზაფხულს იასამანის სურნელი მოაქვს და მასთან ერთად შენიც,
ცრემლშეპარული ფიქრები დააბიჯებენ გაყვითლებულ ფურცლებზე და ტკივილად იღვრებიან უთქმელი სიტყვების ზღვაში,
ფიქრები დღეებად ლაგდება,
დღეები თვეებად და ერთგული ჯარისკაცებივით ავსებენ შენით სავსე სიცარიელეს. უმისამართო ფიქრებს მისამართს ვაწერ და შენთან ვაგზავნი.

წერილი პირველი

ახლა ღამეა, წუთები მიხანგრძლივებს უშენო საათებს...ცისფერი ეკრანი ნოსტალგიად იღვრება ოთახში, ეკრანზე შენი თვალებია, ვუყურებ და ვცდილობ წარმოვიდგინო, როგორი ხარ...მინდა დავინახო თვალებს მიღმა მდგარი ადამიანი, რომელიც საოცრად ლამაზ წერილებს მწერს...
ყოვლისშემძლე მგონიხარ...
იქნებ ასეცაა...
ვფიქრობ და...ვერაფრით წარმოგიდგინე.

წერილი მეორე

შენსკენ მომავალ გზას მოვყვები ხელისცეცებით. გამიხარდა, გუშინ მეგობარი მიწოდე...
ვიცი, ამ სიტყვების მოსმენას შენგან ბევრი ოცნებობს...
ნეტავი რითი დავიმსახურე?
ტელეფონის ნომრები გავცვალეთ...
მიხარია და მადლობას ვუხდი ვირტუალურ სამყაროს შენი გაცნობისათვის, მაგრამ ნომერი ქრონიკულად გამორთულია...
შენ კი მამხნევებ და ჩემს ტკივილებს მოთმინებით ისმენ...
შეხვედრას მპირდები...
ნეტავი როგორი ხარ?

წერილი მესამე

ჰო! შეხვედრას მპირდები და მეც გიჯერებ...
დრო კი ულმობლად ამსხვრევს მოლოდინს...
მაინც რა უსაშველოდ გაიწელა ეს ზამთარი, სად დაიკარგე? ვეღარ გპოულობ..
უშენობის ყვითელი ფოთლები სცვივა თვეებს.

წერილი მეოთხე

გიპოვე!!!!
ვიგრძენი, როგორ ძლიერ მომნატებიხარ....
მე კი მეგონა დამავიწყდი.....

ვიხსენებ დაპირებულ და შემდგარ შეხვედრას:

მე - ყავა
შენ - სიგარეტი
ცხელ ყავას ჩემი ფიქრი მიჰყვება,
სიგარეტის კვამლს შენი,
ორივე მათრობელაა,
ორივე ჩემთვის...
ყავა დაილია,
ჩაქრა სიგარეტიც,
მე ტუჩებზე ყავის სიტკბო შემრჩა
შენ სიგარეტის მწარე გემო...
მიხარია...
ისეთი ხარ, როგორიც წარმომედგინა.....
დღეებს შენი წერილები მილამაზებს...

წერილი მეხუთე

და ისევ...
შენ ახლა აქ ხარ...ჩემთან და იმდენად ახლოს, რომ მეშინია ამ სიახლოვის...
ზღვა არის ჩემთან და მისი ტალღები ეფერება ჩემს სხეულს ქცეულს ქანდაკებად შენი სულის კარიბჭესთან მოტანილს.
მაკრთობს და მამშვიდებს შენი სიახლოვე,
მინდა შენთან და გაგირბივარ,
გზა იწყება და მთავრდება შენით,
ეს გზა უსაშველოდ გრძელია და მოკლე,
მხოლოდ ერთი ნაბიჯი მაშორებს შენთან...
ვიცი, ამ დუმილს მხოლოდ შენ თუ გაიგებ.

წერილი მეექვსე

სიზმარს მიყვება ზღვა...
მეუბნება, როგორ შეისრუტა მზე შენი გაშლილი ხელისგულიდან..
მე ამ სიზმარს მთვარეს ვანდობ და შენთან ვატან,
სიზმარს - ჩემს მონატრებაზე.

წერილი მეშვიდე

ერთად ვართ, მიხარია და ...
იცი? შენთან ყოფნას ისე შევეჩვიე, მეშინია უშენო წუთების, რომელიც ტკივილს უსაშველოდ ახანგრძლივებს..
მეგონა ძლიერი ვიყავი, მაგრამ სუსტი და უმწეო ვყოფილვარ,
ან იქნებ არც...
ან იქნებ იმიტომ, რომ მინდოდა შენი მზრუნველი ხელი მეგრძნო...შენ ხომ ყოვლისშემძლე ხარ....

არ ვიცი,

ისიც არ ვიცი, რატომ გწერ წერილებს...
ეს ყველა წერილი ხომ ერთ სიტყვაში ჩაეტეოდა:

მ ი ყ ვ ა რ ხ ა რ !
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
nel
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 137
Age : 54
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Wed Jul 22, 2009 12:04 am

გაგრძელება /ელენ გაუგზავნელი წერილების ქრონიკა/

ქარი, მზე და შენ...ჩემი სამყარო

ე-ლენ!

უკვე იცოდა, სად იყო დასასრული
წერილებს აღარ წერდა...
ფრაზებად ალაგებდა დღეებს:

დღე პირველი

- ქარი და მზე ერთად შემოიჭრა ჩემს ოთახში, ხარბად შევისუნთქე, მეგონა შენი სურნელი შემოყვებოდა თან....შევცდი, გაბრაზებულმა ფანჯრის მინებზე სქელი ფარდა ჩამოვაფარე, რომ მზე აღარ შემომეშვა მარტოდ მოსული.....

დღე მეორე

- ალიონს ისე შევეგებე, ვერც კი ვიგრძენი ღამენათევი თვალების სიმძიმე...კარის მიღმა შენი აჩრდილი ხმაურობდა, რომელიც მზის სხივს შემოჰყვა ჩემთან და ისე მაგრად ჩამიკრა გულში, ლამის სული შემიგუბდა....

დღე მესამე

- დღეები ერთფეროვანი და უსახურია...მათ მხოლოდ შენი გამოჩენა ალამაზებს, შენი თვალების სითბო და ტუჩის უპეებში დამალული ღიმილი მეუბნება, რომ სიცოცხლე მშვენიერია და კარი ფართოდ უნდა გავუღო სიყვარულს. მთრთოლვარე თითებით შუბლზე ჩამოყრილ თმას მისწორებ და კოცნით აშრობ ღაწვზე ჩამოგორებულ მლაშე ნაკადულს...შენი ტუჩები ისეთი ცხელია, მეშინია არ დამწვას, მაგრამ მაინც ძალუმად გეკრობი, თითქოს მინდა ერთსხეულად ვიქცეთ, რათა არასოდეს არ დავშორდეთ...

დღე მეოთხე

- ღამე ისევ უშენოდ იწყება....ჩემს ოთახს ჯერ კიდევ შერჩენილი აქვს შენი სურნელი, საწოლზე უამრავი ბალიში ყრია, მეცინება, მახსენდება როგორ მითხარი: დაჯექი და გარს შემოილაგე ყველა ბალიში, მინდა გიყურო ძალიან დიდხანს და დავტკბე შენი მშვენიერებითო, ფანჯარასთან მიხვედი და სიგარეტის კვამლში გახვეული თვალებით დიდხანს მიყურებდი, თითქოს გინდოდა, სამუდამო კადრად ჩავბეჭდილიყავი შენს მეხსიერებაში. მერე ღრმად ამოისუნთქე და მხრებდაშვებულმა ჩუმად გაიხურე ოთახის კარი...არ ვიცი კიდევ რამდენ ხანს ვიყავი ასე, ჩემს ტუჩებს კი ისევ შერჩენილი ქონდათ შენი ტუჩების სიტკბო.

დღე მეხუთე

- თითებზე ვითვლი დღეებს... მაინც რა უსაშველოა უშენობით სავსე წუთები. არ ვიცი, როდის შემოაღებ ჩემი ოთახის კარებს, ამიტომ ასე ვზივარ მოლოდინადქცეული და ვიხანგრძლივებ ტკივილმოყრილ ფიქრებს, მინდა, რომ სულ ჩემთან იყო და შენი ხელისგული ათბობდეს ჩემს გულს. ხანდახან ისე დიდხანს იკარგები, მეშინია, რომ დავიჯერებ შენს არარსებობას....ამიტომ არ ვიჯერებ და დარაბებს ღიად ვტოვებ, იქნებ მოხვიდე.

დღე მეექვსე

- უცებ აღმოვაჩინე, რომ ყველა დღე საოცრად გავს ერთმანეთს... ყველა საათი ერთმანეთის მსგავსია და ეს ერთფეროვნება კი არა, შენი მონატრებაა...

დღე მეშვიდე

- ყველაფერი ისევ ისე მეორდება: ქარი, მზე და შენ...ჩემი სამყარო, რომელიც მე შენით შევქმენი და ისე დავიჯერე მისი არსებობა, რომ რეალობა მგონია, ხანდახან მინდა, რომ ამ რეალობას გავექცე შორს, ძალიან შორს, მაგრამ ვერ ვახერხებ და ისევ შენთან ვბრუნდები. – მესმის როგორ მეძახი - ელენ! და ისევ ვიჯერებ, რომ შენ ჩემთან ხარ, რომ არასოდეს წახვალ ჩემგან და სიცოცხლეს ვიხანგრძლივებ შენი მოლოდინით.
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
nel
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 137
Age : 54
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Wed Jul 22, 2009 12:05 am

გაგრძელება /ელენ გაუგზავნელი წერილების ქრონიკა/

ე-ლენის მონოლოგი საკუთარ თავთან

მონოლოგი პირველი

სასწაული ხარო...
არა, სასწაული არ ვარ...
უბრალოდ ერთი პატარა, სულელი და უზომოდ შეყვარებული ადამიანი ვარ.
არ გჯერა?
ჩამხედე თვალებში და ეცადე დაინახო სულის ნაპირი.
არა, არ გებუტები,რატომ გგონია, რომ გაგებუტე?
უბრალოდ მიყვარს, როცა ზრუნავ ჩემზე, გაბუტვის გეშინია და მეფერები.
რატომ ბრაზობ?
რა ვქნა, თუ სულ შენთან ყოფნა მინდა, ნუ იმიზეზებ, დრო არ მაქვსო, იცოდე ისევ გაგებუტები...
რას მომჩრებიხარ თმააჩეჩილი და პირდაუბანელი, წვერგაუპარსავი, მოგიდუღებ ყავას და იყავი ამ ყავასა და შენს სიგარეტთან ერთად, მე ხმასაც არ გაგცემ.
და იცი რატომ?
სულ მე გესაუბრები,
სულ ასე ჩუმად როგორ უნდა იყო...
მომბეზრდა მონოლოგი საკუთარ თავთან,
დღეიდან აღარ ჩავიხედავ დილაობით სარკეში, რომ არ დაგინახო თვალებში არეკლილი.

მონოლოგი მეორე

რატომ მიყურებ ამღვრეული და გაციებული თვალებით...
სიგარეტს საფერფლეში აფერფლებ და მასთან ერთად ფიქრსაც....

დაიღალე?

შენ ხომ არ გჩვევია წუწუნი, ყველაზე ძლიერი ადამიანი ვარ ამ ქვეყნადო, განა ამას არ მეუბნებოდი? ახლა კი დაიღალე? ან იქნებ გინდა, რომ უბრალოდ თავი შემაცოდო, აი ნახე როგორ ვიღლები, შენ კი ერთი თბილი სიტყვა გენანება ჩემთვისო....

გუშინ დაგინახე, იების თაიგული მკერდზე გქონდა ჩახუტებული , მომღიმარი და ბედნიერი მოაბიჯებდი მგონია, თვალები კი რატომღაც საოცრად სევდიანი იყო.....

ხომ გიყვარს იები? მითუმეტეს თუ ის საყვარელმა ადამიანმა გაჩუქა სიყვარულის დღეს....

ვიცი, შენი ოთახი პატარა და მუდროა, ყვავილებით და სითბოთი სავსე, ნაზი მუსიკა ტალღებად იღვრება და ხმამაღლა კითხულობ საყვარელი ადამიანის ლექსებს... ეს ხომ შენი სამყაროა, მშვიდი და მღელვარე.

რატომ ბრაზობ?

და თვალები ობოლი ცრემლით გევსება.....

კარგი, გავჩუმდები აღარაფერს გეტყვი...

ვიცი, იები ერთი პატარა გოგონასაგან იყიდე და საკუთარი თავი დააჯერე, რომ ისინი საყვარელმა ადამიანმა გამოგიგზავნა...

არც შენი ოთახია პატარა და მყუდრო, ის დიდია, ცარიელი და სავსე შენი მარტოობით....

საცალფეხო ბილიკზე მიმავალს ფეხისგულებს გიწვავს ჩუმი ტკივილი და სიგარეტში კლავს დარდს.....

ჯობია
აბურდული თმა გაისწორო და მზეს შეეგებო, ღამე ისედაც შენია....

ჰო,

რატომღაც დავიჩემე საკუთარ თავთან საუბარი...

მიყვარს სარკის მიღმა მდგარი ადამიანის სულის ლაბირინთში სიარული..

იქ იმდენი გაუკვალავი ბილიკი და ამოუცნობი სამყაროა....
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
nel
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 137
Age : 54
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Wed Jul 22, 2009 12:06 am

გაგრძელება /ელენ გაუგზავნელი წერილების ქრონიკა/

ზღვარი

იცოდა ე-ლენმა მოთამაშე იყო.....თვალებღია მთვარის შუქით განათებულ ოთახში მჯდომი ნათლად ხედავდა. როგორ ეხუჭებოდა მას თვალები, თრიაქმოწეულივით,
ტუჩებზე სიმშრალეს გრძნობდა,
ალბათ სიგარეტის გამო...
ბევრს ეწეოდა....
ხოჭოებივით ესეოდნენ ფიქრები,
ფეხარეული დააბიჯებდა ცხოვრების ლაბირინთებში
და საკუთარ თავს ეძებდა,
რომელიც დიდი ხნის წინ დაკარგა....
ბედთან შერიგებული ოციოდე კვადრატულ მეტრ ოთახში გამოკეტილი ცხოვრობდა....
და ბევრს ფიქრობდა....

ხედავდა ელენი და ღამესთან დამეგობრებულ მის თვალებს ტკივილი ხაზავდა და სისხლისფერი ნაკადულები მოდიოდა წვიმად…
გულში უიმედობის ჭია ღრღნიდა კაპილარებს და სიცარილეა ავსებდა დაგუბებული სევდა…
როგორ ეგონა ე-ლენს, რომ მის მხრებს ყავარჯენივით შეუდგებოდა,
ფეხს აადგმევინებდა,
და ღიმილიანი გზებით ატარებდა…..
ან იქნებ კი არ ეგონა…უნდოდა, რომ ასე ყოფილიყო და საკუთარი თავი დააჯერა, რომ ამას შეძლებდა…..
მარტოობით შეფერილ ოთახში კედლიდან კედლამდე კიდევ ერთხელ გადაზომა უკვე ათასჯერ გადაზომილი მანძილი…
სიგარეტი საფერფლეში მისი გულის ბაგა ბუგს ითვლიდა
ყავის ჭიქა კი გვერდშემოტეხილ ლამბაქს დაყრდნობილი შემხმარ წარსულს სანაგვისაკენ ისროდა.

ფიქრიც კი ეზარებოდა ამიტომ სულ თვალებღია ძილფხიზლობდა….
მოქანავე სავარძელში მთელი მისი ცხოვრება ირწეოდა ….
ყოველთვის უყვარდა და თან სძულდა, რადგან ამ სიყვარულს ადამიანები ვერ ხედავდნენ….
იქნებ იმიტომ რომ ზედმეტად უყვარდა? იმაზე მეტად, ვიდრე შეიძლება გიყვარდეს?
უხვად გასცემდა სითბოს და ეს სითბო აშინებდა გარშემომყოფთ….
სიკეთის თესვა ჩვევად ექცა, თუმცა არსოდეს ელოდა ნაყოფს….

მის გარშემო ყოველთვის იყვნენ და თან არ იყვნენ ადამიანები….ახლა კი ისინი ამ დიდი და თან პატარა ოთახის კედლებიდან ირონიაშეპარული თვალებით უყურებნენ. . . უნდოდა ჩამოეხსნა ეს ადამიანები მეხსიერების კედლებიდან, მაგრამ ისინი ჯიუტად არ მიდიოდნენ და ყოველწუთს ახსენებდნენ წარსულს.

გრძნობდა სიგიჟის ზღვარზე იყო . . .
ეს არ უკვირდა, უკვირდა ის, ამას რომ გრძნობდა.

ე. ი. გრძნობებისაგან მთლად არ დაცლილიყო….

დაცლა კი სურდა, რადგან იცოდა, ასე უფრო მარტივი იქნებოდა მისი არსებობა.

წარსულის გაყვითლებულ ფურცლებზე დარჩენილი წლები მარწუხივით უჭერდა ყელში და სულს უხუთავდა…..

როგორ სჯეროდა რომ

მის მხრებს ყავარჯენივით შეუდგებოდა
ფეხს აადგმევინებდა
ღიმილიანი გზებით ატარებდა…..

ერთადერთი ადამიანი, ვისთვისაც ცოცხლობდა….

და ვერ შეუდგა ყავარჯნად,
ფეხი ვერ აადგმევინა,
ვერც ღიმილიანი გზით ატარა. . .

ეს უკვე ზღვარი აღარ იყო
მის იქით უკვე აღარაფერი იყო.
მარტოობის და სიბნელის გარდა.…
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
nel
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 137
Age : 54
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Wed Jul 22, 2009 12:06 am

გაგრძელება /ელენ გაუგზავნელი წერილების ქრონიკა/

შემინდე უფალო!

მარტო იჯდა ოთახში, არ უკვირდა, რადგან მარტოობას შეჩვეული იყო, ის უფრო გააკვირვებდა, ვიღაცის არსებობა რომ ეგრძნო გვერდით, გააკვირვებდა და არაფრისმთქმელ თვალებში იმედის სხივი აკიაფდებოდა.
ალბომს ფურცლავდა,
ბავშვობის ფურცლებს...
მოენატრა იქ დაბრუნება, ჩითის კაბიანი და მხიარულთვალებიანი გოგონა, იებს რომ კრეფდა და ყვავილებს იწნავდა თმებში, მზეს რომ ეგებებოდა ყველა დილით და ცვრიან ბალახზე დარბოდა ფეხშიშველი....
მას შემდეგ დიდი დრო გავიდა, იმდენად დიდი, რომ უჭირდა წარსულზე ფიქრი, ტკივილი კლავდა დაუბრუნებელი დღეების გამო.....
ირწეოდა სავარძელი და მასთან ერთად ტკბილი მოგონებები...
სხეულს ვეღარ გრძნობდა...
სული აწუხებდა,
უფალს უხმობდა...
და მასთან თავად არ თუ ვერ მიდიოდა....
იქნებ ამიტომ...
იქნებ ამიტომ ვეღარ გრძნობდა სხეულს ქვადქცეულს....
იქნებ ამიტომ სულდაღლილი ფანჯრის რაფაზე მარტოობდა მისი მარტოობა და სარკმლის მიღმა ნისლიანი თვალები მონატრებულ სიმშვიდეს ეძებდა.
....საღამოს კი სანთელი უნათებდა და გაყვითლებული ხელებით ლოცვად მუხლმოყრილი ჩურჩულებდა:
შემინდე უფალო!
დარაბებჩაკეტილ ოთახში ეული სული მარტოობდა.



მისი ოთახი ერთი დიდი გამოქვაბული იყო

ოთახი ერთი დიდი გამოქვაბული იყო, რომელსაც გასასვლელი კარი არ ქონდა...
მწვანე კედლები, კუბოკრულპლედგადაკრული მოქანავე სავარძელი, მაგიდა, მაგიდაზე უწესრიგოდ მიყრილი ფურცლები, ფანქრები, წიგნები, ნამწვით სავსე საფერფლე და....
იმ ჭიქაში ყავა არასოდეს ილეოდა...
არც ადგილს უცვლიდა,
უნდოდა ოთახის ყველა კუთხიდან დაენახა,
შეხებით კი იშვიათად ეხებოდა.
ჭიქის პირი ტუჩს უწვავდა,
შეხება - გულს...
ტკივილი კლავდა....
ეს ჭიქა ე-ლენმა აჩუქა,
ალბათ სურდა, რომ ყოველთვის მის გვერდით ყოფილიყო....
ხშირად უფიქრია, ნამსხვრევებად ექცია ჭიქა,
მაგრამ სურვილი კლავდა...
ე-ლენის სურვილი,
მის ცხოვრებაში ასე მოულოდნელად შემოჭრილის...
მისი აჩრდილი ყველგან დაყვებოდა, ოთახი სავსე იყო მისი სურნელით, ამიტომ არასოდეს აღებდა კარებს, ეშინოდა რომ აჩრდილი კარს მიღმა დაიდებდა ბინას.
ჩუმად იმეორებდა: ელენ! ელენ! ელენ! რადგან ეშინოდა, რომ დაავიწყდებოდა...
არ იცოდა, სად იწყებოდა და სად მთავრდებოდა,
საკუთარი თავი დაკარგა თითქოს, ელენმა ხომ სარკეში ჩაახედა და მისი მეორე (იქნებ ნამდვილი) მე დაანახვა...
ყავის ჭიქიდან საყვედურშეპარული და სითბოთი სავსე თვალები უცქერდა,
უყვარდა ელენი,
ელენსაც უყვარდა,
მაგრამ გამოქვაბულადქცეულ ოთახს კარი აღარ ქონდა...
დრო ულმობლად ამსხვრევდა იმედებს.
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
nel
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 137
Age : 54
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Wed Jul 22, 2009 12:07 am

გაგრძელება /ელენ გაუგზავნელი წერილების ქრონიკა/

ის წერდა ე-ლენს და აღარ ასათაურებდა წერილებს

ისევ წერდა ე-ლენს და აღარ ასათაურებდა წერილებს....
წერდა და ხევდა...
მაგიდაზე უზარმაზარი ფურცლების გროვა იყო,
ყველა დღე თითო ფურცელს უმატებდა...კალენდარივით ახევდა დღეებს და წარსულში უმიზნოდ დაბორიალობდა.
არავის არ გავდა,
არავინ იყო,
ერთი იყო
და მასში რამოდენიმე ადამიანი ცხოვრობდა....
ხანდახან თავადაც ერეოდა ვინ იყო: აზარტული მოთამაშე, სევდიანი მელექსე, ღამეული ადამიანი თუ....ერთი ჩვეულებრივი მოკვდავი, სიცოცხლე რომ ესესხა ცხოვრებას.
არა,
ე-ლენის გამო იყო ყველაფერი.
მან გამოააშკარავა და სარკეში ისე ნათლად დაანახა თავი, თავადვე შეშინდა....
ტანში ჭიანჭველებმა დაურბინა....
ე-ლენმა ნიღაბი ჩამოხსნა და შეშინებულ თვალებში აირეკლა...
მისი დაკარგვის შეეშინდა, უნიღბო სახეს რომ დაინახავდა.
ე-ლენმა კი გაუღიმა და...
მიხვდა,
ე-ლენს ისეთი უყვარდა, როგორიც იყო.
საკუთარი თავი შეზიზღდა....
ვენებდაწყვეტილ სხეულში სიცოცხლე მდორედ მიედინებოდა, ღამენათევი თვალები კედლებზე მიკრულ ადამიანებს მისჩერებოდა და უკვე ვერ თუ არ იხსენებდა წარსულს...
როგორ უნდოდა, მიეტოვებინა ე-ლენს...ისევ ჩარჩენილიყო უფანჯრო ოთახში და სადღაც შორიდან შემომავალი მუსიკისათვის მოესმინა, გაბრუებულიყო მათრობელა სითხით და ვეღარ ეგრძნო ცხოვრების სიმუხთლე....
ე-ლენს სიცოცხლის სიყვარული შემოჰქონდა მასში,
სამაგიეროს კი არაფერს ითხოვდა და ბავშვური თვალებიდან სიყვარულს და სიმშვიდეს აფრქვევდა....
ეს კი ჭკუიდან შლიდა, რადგან იცოდა, ვერ აჩუქებდა ე-ლენს სიყვარულს...
ამიტომ წერდა,
წერდა და ხევდა...
წერდა საკუთარი სიცოცხლის ისტორიას, ცხოვრებას რომ ესესხა.
და იყო ერთი - მარტოსული და მრავალსახე, სიცოცხლემისჯილი, ვენებდაწყვეტილ სხეულში სიცოცხლე მდორედ მიედინებოდა, ღამენათევი თვალები კედლებზე მიკრულ ადამიანებს მისჩერებოდა და წარსული დროის მოსაგონებლად საათი ნელა ნელა ითვლიდა უკანასკნელ წამებს.
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
nel
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 137
Age : 54
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Wed Jul 22, 2009 12:07 am

გაგრძელება /ელენ გაუგზავნელი წერილების ქრონიკა/

იქ იწყებოდნენ სადაც მთავრდებოდნენ..და ამას ერთმანეთს სწერდნენ

იქ იწყებოდნენ სადაც მთავრდებოდნენ,
იქნებ იმიტომ, რომ ეშინოდათ დასასრულის...

და ამას ერთმანეთს სწერდნენ....
ორივემ იცოდა, წერილი მივიდოდა ადრესატამდე ისე ჩუმად და უხმაუროდ, რომ ვერცერთი ვერ იგრძნობდა....
შეხვედრისას თვალები ერთმანეთს იპოვნიდნენ, მაგრამ დაიხრებოდნენ, რათა არ დაენახათ იქ აღმოჩენილი საყვედურნარევი ღიმილი....

ჰო.... ერთმანეთს სწერდნენ, და ძალიან, ძალიან უნდოდათ ხმამაღლა ეთქვათ ეს ყველაფერი...
ერთმანეთის თვალებში ჩასახლებულიყვნენ და არასოდეს გადმოღვრილიყო ფიქრი ცრემლად....

ე-ლენს
მისი დუმილიც კი ენატრებოდა...
ის კი ეუბნებოდა: სულ მონატრებაზე წერო...
ე-ლენი ჩუმად იყო და ელოდა:
ზარს
წერილს
სიტყვას
რომელსაც ჟანგბადივით ხარბად შეისრუტავდა.....
მის ოთახში კი სიბნელე და მთვარის მკრთალი შუქი ერთმანეთს კვეთდა.
სიგატერის კვამლი ნელა ნელა მიყვებოდა ფიქრს...
ყავა ჭიქაში ცივდებოდა....
ხელისგულებზე მარტოსულის სული იყო ფერფლივით ნაზი და მოფარფატე.
შოპენს უკრავედნენ
და ცაზე ვარსკვალვები იწყებდნენ ცეკვას...
წამწამი წამწამს ედებოდა და ორი ნაკადული პოულობდა ერთმანეთს, ისე, როგორც ორი გული.


ერთსული იყო ორივე...
ორივე მარტოობდა
და ამ სიმარტოვეს ერთმანეთზე ფიქრით ავსებდა....
ამარტივებდა...

ცხოვრება კი რთული ბილიკებით სავალ გზად ისერებოდა....

ჰო,
ერთსული იყო ორივე
და მაინც ორივე მარტოობდა.
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
nel
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 137
Age : 54
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Wed Jul 22, 2009 12:15 am

ე-ლენის დღიური

ჩანაწერი პირველი

შენს დუმილს ისე შევეჩვიე, მეშინია რომ ჩვევად არ მექცეს,
შენს სიჩუმეს ისე ვაყურადებ, მეშინია, რომ მე თვითონ ვიქცევი სიჩუმედ
მერე მეც შევკრავ ჩემი ფიქრებისაგან სიჩუმეში შექმნილ კამარას
და სველ ქვაფენილზე ჩემი ფეხისგულები იგრძნობენ, როგორ გაურბიან დუმილით გაჯერებულ დროს
დრო კი ისე ულმობლად გაირბენს, ვერ შევძლებ შევაჩერო და...
ისევ დაგიძახებ,
ისევ დაგელოდები
და თავდახრილი, საკუთარი ფეხის ნაბიჯების ხმას აყოლილი
სველი ქვაფენილის მლაშე სუნს შევისრუტავ,
მოლოდინადქცეული გული კი ნება ნება დაითვლის წამებს.

ჩანაწერი მეორე

მომნატრებიხარო
ჰო, ასე მითხრა და თვალებში ვარსკვლავები აუკიაფდა
ყვითელგულიანებს გავდნენ ეს ვარსკვლავები სევდისფერთვალებში
ჩემი მონატრება უფრო ძლიერიაო, ვუთხარი მე
არაო, ჯიუტად გააქნია თავი...
ზურგსუკან დამალული ხელები ნელა ნელა გაშალა და....
იასამნის ყვავილების სურნელებით გადაწყვიტა ჩემი გაბრუება
მომნატრებიხარო...
ხელებგაშლილი ჩემსკენ წამოვიდა და ნისლივით შემომეხვია
თვალები არ გაახილოო
მითხრა
არ დავუჯერე
და....
ჩემს თავზე ვარსკვლავებით მოჭედილი ცა აღებდა სარკმელს
ოთახში კი მე და მთვარე ვიყავით მხოლოდ

ჩანაწერი მესამე

გახსოვს? სევდისფერთვალება გიწოდე...
უცნაურია ცხოვრება...
პოულობ და კარგავ
ერთდროულად.
ბედნიერება და უბედურება ფეხშეწყობით დააბიჯებენ...
ეს იქნებ ჩემი ბრალია...
ან იქნებ დასაწყისი?
იქნებ ყველაფრის დასასრული დასაწყისია ახლის და ჯერ შეუცნობლის?
გატეხილი არასოდეს გამთელდება...
არც უნდა გაამთელო...
მაინც ბზარიანია...
ბზარშეპარული კი სამიდამოდ უნდა შემოდო თაროზე და მტვერიც კი არ უნდა გადააცალო...
ხო...იქნებ ასეც ჯობდეს.
დასარული იყოს დასაწყისის დასაწყისი.
ალბათ გაუგებრად ვფიქრობ...
გამგები გაიგებს ვინც უნდა გაიგოს, თუ კი წაიკითხავს.
მითხარი წაიკითხე?
მიმანიშნე

თეთრ საფოსტო მტრედს გამოვატანე შენთან მოსალოცად წერილი
ალბათ მოგიტანს.

ქვაფენილს მლაშე ცრემლის სუნი ასდის
მთვარეს ნაღვლიანი მზერა აქვს

მე უკვე ვიღიმი, რადგან ამ დღემ შენი თავი მაჩუქა....


ჩანაწერი ბოლო

დღეს უცნაური დღეა
ცხელმა ქვაფენილმა ფეხისგული დამიწვა...
მზემ თვალები...
შენმა თვალება კი სხეული...

ვიგრძენი ალმურმოდებული სხეულის მწველი სითბო...
ვიგრძენი მიყუჩებული გულის ფეთქვა შენთვის ვერ შესახები....

ვიგრძენი, გადახსნილი გულიდან წვეთ წვეთად წამოსული და გულახდილობის ნიაღვრად ქცეული გრძნობის სიმძიმე...

შენ შეგიგრძენი...
ისე, როგორც არასდროს და ცხოვრებაში პირველად მივხვდი როგორ მამძიმებდა უთქმელი სიტყვა

გზა ხალიჩასავით იკეცებოდა....
დრო დგებოდა ჩემსა და შენს შორის გაურკვევლობის ფერად ნისლთან ერთად...

შენ მიდიოდი....
არ ვიცი დროებით თუ მუდმივად.....

ან იქნებ იქ, სადაც ჩვენი გზები კიდევ ერთხელ გადაკვეთავდნენ ერთმანეთს...

იქ...ლურჯი ზღვის სანაპიროზე, სადაც ჩვენი ზღაპარი დაიწყო

მიდოდი ზღაპრის გასაგრძელებლად თუ დასამთავრებლად...

ჩემი მოლოდინად ქცეული თვალები გზას გინათებდა .....


არასოდეს ყოფილა ღამე ასეთი მრუმე და გრძელი....

დუმილი ასეთი მწველი და აუტანელი....

ჰო
დღეს უცნაური დღეა....

დღე - ჩემი შიშველი გულახდილობის.....
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
nel
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 137
Age : 54
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Mon Sep 14, 2009 8:45 pm

***********

შემოსულ მზის სხივს გავყევი...
მჯეროდა, სითბოს მომიტანდა,
შენ ცრემლის ტბა გისახსოვრე
დანგრეული სასახლის ნიშნად...
მე კი ახლა პატარა,
მონატრების ბილიკებით დაწნულ
ქოხში ვცხოვრობ
და მზე მითბობს ხელისგულს...
ღმერთო!
რა დიდხანს ველოდი ამ მზეს,
ნუღარ წამართმევ.
ამყოფე ჩემთან.
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
nel
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 137
Age : 54
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Mon Sep 14, 2009 8:46 pm

მე - ერთი პატარა....

მე - ერთი (არა) ჩვეულებრივი,
შენ- უფლისწული ბაშვობის ზღაპრიდან,
მე - ერთი პატარა,
ან იქნებ არც ისე,
სიყვარულგამჯდარი თვალებით დავდივარ.
თვალებში შიშია,
სითბო და სიცივე,
მორიგეობით ვცვლი ნიღბებს სახეზე,
შემოდი, ამავსე,
თითებით აკრიფე
ტანზე დაყრილი ვნებების სიმძაფრე.
ტერფიდან დაიწყე,
ამოდი გულამდე,
შემეხე,
მომწყვიტე რეალურ სამყაროს,
მე - ერთი პატარა,
ან იქნებ არც ისე
მინდა ალერსით და კოცნით დამღალო.
ჰო!
ერთი პატარა,
(ან) ჩვეულებრივი,
შენ - უფლისწული ბავშვობის ზღაპრიდან,
დავდივარ, დაგეძებ
ფიქრებს ვაგროვებ და
კვლავ მონატრების ბილიკით დავდივარ.
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
nel
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 137
Age : 54
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Mon Sep 14, 2009 8:46 pm

ნიჟარა

ჩემს წინ ნიჟარა დევს
ისეთი პაწაწინა
ვფიქრობ როგორ დაიტია ამხელა ზღვა
თავის გულში.....
ეს ნიჟარა იმ სანაპიროდან წამოვიღე...
შენს მოსაგონებლად.
მალულად დავდებ
აქ... შენს ოთახში...
რომ ზღვის სიმღერა მოისმინო
ერთად გატარებული დღეების მოსაგონებლად
ან იქნებ
ნოსტალგიისთვის...
და დამიძახო,
უკან რომ დავბრუნდები(თ)
(ოდესმე ალბათ),
ან თუ დავბრუნდი(თ).
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
nel
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 137
Age : 54
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Wed Sep 16, 2009 9:08 pm

.....
შემოსულ მზის სხივს გავყევი,
მჯეროდა სითბოში მიმიყვანდა...
შენ ცრემლის ტბა გისახსოვრე
დანგრეული სასახლის ნიშნად...
მე კი ახლა პატარა,
მონატრების ბილიკებით
დაწნულ ქოხში ვცხოვრობ
და მზე მითბობს ხელისგულს,
ღმერთო!
რა დიდხანს ველოდი ამ მზეს
ნუღარ წამართმევ
ამყოფე ჩემთან.
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
nel
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 137
Age : 54
Registration date : 21.11.08

PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Fri Oct 23, 2009 12:12 am

დაგვიანებული ნაბიჯი /წერილები ე-ლენს/


თვალები ეხუჭებოდა, თრიაქმოწეულივით,
ტუჩებზე სიმშრალეს გრძნობდა,
ალბათ სიგარეტის გამო...
ბევრს ეწეოდა....
ხოჭოებივით ესეოდნენ ფიქრები,
ფეხარეული დააბიჯებდა ცხოვრების ლაბირინთებში
და საკუთარ თავს ეძებდა,
რომელიც დიდი ხნის წინ დაკარგა....
ბედთან შერიგებული ოციოდე კვადრატულ მეტრ ბნელ ოთახში გამოკეტილი ცხოვრობდა....
ცოტა ეძინა და ბევრს ფიქრობდა....

იმ დილას კი, თვალები რომ გაახილა, პირველი რაც იყო მზის სხივი დაინახა....გაუკვირდა, ვერ მიხვდა, როგორ შემოაღწია მზის სხივმა მის ბნელ ოთახში, თვალი აარიდა და კედლისკენ გადაბრუნდა, ცხვირში არყის სუნი იგრძნო, სხეული საშინლად ქონდა დამძიმებული, პირი გამშრალი....

იატაკზე ვისკის ცარიელი ბოთლი შენიშნა...
საშინლად მოუნდა თუნდაც ერთი წვეთი მათრობელა სითხე,
და სიგარეტი,
მერე ერთი ჭიქა ყავა

ე-ლენი გაახსენდა...

მისი სხეულის სითბო ისე ცხადი იყო რომ მზის სხივს თვალი გააყოლა, ასე ეგონა მასთან ერთად შემოვიდა ელენი.

ხელის ფათურით სიგარეტს დაუწყო ძებნა...ვერ ნახა, ოთახში საშინელი არეულობა სუფევდა, ისეთი, როგორიც მის ფიქრებსა და სულში.

მონოტონური ზუმერი მოესმა, უკვე მერამდენედ, აღარ ითვლიდა, აღარც პასუხობდა...გაურბოდა იმას, ვისთანაც ყველაზე ახლოს სურდა ყოფნა.

დამძიმებული სხეული ძლივს გადმოიტანა საწოლიდან, თმების გასწორება არც უცდია, არც ამოღამებული თვალებისათვის სურდა სიცოცხლის მიცემა, ვისკი უნდოდა, დათრობა და გონებიდან ყველა სატკივარის წაშლა...

არ გამოსდიოდა...

საწერ მაგიდასთან მივიდა, ეს ერთადერთი ადგილი იყო - მხოლოდ მისთვის გასაგები სიმშვიდის თუ სიმარტოვის კუნძული...

და მიხვდა, რაც აწვალებდა...

კუთხეში ობლად მიტოვებულ ფურცლებს გაურბოდა....

ყველა ფურცელი წარსული დღეების ქრონოლოგია იყო, ვერგამხელილი და გაუგზავნელი წერილები, რომელსაც ადრესატი ელოდა:

მინდა მოგწერო და თან არ მინდა, რადგან არ ვიცი რა დავარქვა ამ ჩემს წერილებს: შენზე ფიქრები თუ გაუმხელელი სიყვარულის ქრონიკა ე ლ ე ნ !

ფიქრი პირველი

უკვე მერამდენედ გწერ გონებაში ფრაზებად დალაგებულ წერილებს...
უკვე მერამდენედ ვწერ ლექსებად დაწერილ წერილებს...
მერე კი თაროზე ვალაგებ და კალენდარს ფურცელს ვახევ...
კიდევ ერთ უშენო დღეს
ელენ!

ფიქრი მეორე

ჩემს ცისფერ ეკრანზე გამალებით ვეძებ შენს სახელს
ვეძებ და ვპოულობ...
ვიცი, რომ ელი ჩემს წერილს...
მაგრამ არ იცი, რამდენმა ქაღალდმა დაიტია შენზე ფიქრები,
რამდენმა ღამემ შეისრუტა ჩემი მონატრება შენზე.
მე კი ახლა გხედავ და გაგირბივარ...
ვიცი, ამ გაქცევასაც, ისე როგორც ბევრ უჩემო დღეებს, გაიგებ...
საყვედურს არ მეტყვი...მე კი სამაგიეროდ ვერაფერს დაგპირდები.

საშინელი კაცი ვარ ელენ...
ტელეფონის ნომერი მოგწერე, დაგირეკავო დაგპირდი...დიდი დრო გავიდა ამ დაპირებიდან, ვერ თუ არ შეგისრულე,... შენს თაფლისფერ თვალებში იმდენ სითბოს ვხედავ, მეშინია, იმედი არ გაგიცრუო შეხვედრით...

შენ კი მწერ...

„ხშირად ვფიქრობ...
ვფიქრობ იმ გზაზე, რომელსაც ნელა ნელა ვკვალავ შენსკენ,
დრო მიდის, გზა კი არ სრულდება,
ფიქრებად იკინძება ყველა დილა შენზე მონატრება,
სიგარეტის კვამლს მიჰყვება და უსასრულობაში იფანტება...
არ ვიცი რატომ, მაგრამ მგონია რომ შენც ამ გზას მოჰყვები
ჩუმად, ფიქრდაღლილი და ....
არაფერს იმჩნევ,
იქნებ არ გინდა შეიმჩნიო?
და მეც ვჩუმდები,
ზოგჯერ სიტყვები არაფრისმთქმელია...
ჩუმად ვარ
და...
ხომ არ გაგიკვირდა?
ჰო! ეს ტკივილია,
უჩვეულო ტკივილია ერთ ჩვეულებრივ ქალთან
რომელმაც საკუთარ თავში ჩაკეტა თავი და უბრძანა, არასოდეს გაეღო კარიბჭე იმ სასახლის, რომელიც ასე რუდუნებით ააშენა,
უბრძანა ცივი და სასტიკი ყოფილიყო და მზე აღარ მოექცია ხელისგულებში, რომლის სითბოც ასე ენატრებოდა,
საკუთარ სულში ჩაკეტა სული ქვადქცეული და ...
ყველა დილა ქარს ეგებება ღაწვზე დამჩნეული ცრემლის ნაკადულის ამოსაშრობად.
ჩვენ ხომ დროში აცდენილები გვქვია,
ეს ჩემი ტკივილია.....
და მე მარტო ვარ შენით სავსე უშენობაში.“

მწერ და მე შეუმჩნევლად ვკითხულობ ელენ!

და ტელეფონის ცისფერ ეკრანზე შენს სახელს ვხედავ...
გაყინული თვალები ერთ წერტილს პოულობენ შორს სადღაც, ფანჯრის მიღმა...იქ ხომ შენ ხარ, მდუღარე და სიცოცხლით სავსე ქალაქში, თავდახრილი მიაბიჯებ ქვაფენილზე, იმედგაცრუებული უპასუხო ზარით, ცრემლებს უბეში მალავ...
არა...მე აუცილებლად დაგირეკავ, გპირდები ელენ.

ფიქრი მესამე

„არ მინდა გული გატკინო,
სიტყვებს ცრემლებად ვყინავ
და სულში ვაბრუნებ....
სადა ხარ?
შიშველი სხეული შენმა მონატრებამ
ვენებად დახაზა
და ხელისცეცებით მივყვები ბილიკებს
ეულად კარდაკარ,
შენ ღიმილს მპირდები...
გიჯერებ,
ვმშვიდდები
ხანდახან.“

შენი ეს სიტყვები დილის ფიქრს შემოჰყვა ელენ!....
ჩემი შეპირებიდან რა დიდი დრო გასულა, მე კი ღამეს დაძმობილებული შენზე ფიქრებს ლექსებად ვკინძავ და თაროზე ვაწყობ, საოცარი ადამიანი ხარ, ელენ. შენ ჩემში იმედის და სიყვარულის სხივი შემოიტანე, ჩემი მარტოობის ოთახი ლამაზი ფერებით აავსე და ცხოვრება სულ სხვანაირი სახით დამანახე, ელენ...მინდა არასოდეს წახვიდე ჩემგან...

ფიქრი მეოთხე

მე ყოველდღიურად გწერ და მერე იმ ფურცლებს ვხევ, მერე ფანჯარას ვაღებ და ქარს ვატან...
ვიცი, ძნელია ჩემნაირი კაცის სიყვარული, ელენ!
მე ხომ საკუთარი თავისაც აღარ მჯერა...
ეს შენ მეუბნები, რომ საოცრად კარგი ვარ...ალბათ იმიტომ რომ გიყვარვარ
და რომ იცოდე თუ რა საშინელი ადამიანი ვარ, ნეტავი ისევ თუ გეყვარებოდი?

წერილი მეხუთე

დღეს შენს თვალებში წავიკითხე მთელი სიმართლე ჩემზე...
შენ მკითხე: რას გააკეთებდი ნატვრისთვალი რომ გქონდესო..
მე გიპასუხე: ხელს მოგკიდებდი და შორს წაგიყვანდი აქედანო.
ვიგრძენი როგორ აკიაფდა შენს თვალებში გაოცების და სიხარულის ვარსკვლავი..
მერე ვინანე...არ უნდა მომეცა იმედი შენთვის.
მაპატიე.
შენ კი დამშვიდობებისას თვალებში ჩამხედე და მშვიდად მითხარი:
მე შენ ისეთი მიყვარხარ, როგორიც ხარო და ყურში ჩამჩურჩულე:

„ვერ შევეჩვიე უშენობის ფერმკრთალ საათებს
ან იქნებ დღეებს სავსეს შენი სიცარიელით,
ვერ შევეჩვიე
წუთებს, როცა
ჩემთან ახლოს ხარ
და შენი სუნთქვა ისე ხშირი
ისე ძლიერი
გადმოდის ჩემში როგორც ვნება
შენი სურვილის,
თვალებს დაბლა ვხრი,
არ მინდა რომ მათში ჩამხედო
და დაინახო გადახსნილი გულის სარქველი....
ვერ შევეჩვიე უშენობას,
ვერც დღეებს როცა
სავსე ვარ შენით
და შენივე სიცარიელით.“
ამითი ყველაფერი თქვი, მე კი პასუხს თავი ავარიდე და უხერხული ღიმილით ლოყაზე გაკოცე.
და კიდევ მეტყვი რომ საოცრად კარგი ვარ?

ფიქრი მეექვსე

ვეღარაფერს გწერ...იქნებ იმიტომ, რომ სათქმელი აღარაფერი მაქვს, ან
იქნებ დუმილით უფრო მეტი რამ მინდა გითხრა...ვიცი გამიგებ.

ფიქრი მეშვიდე

და გადავწყვიტე, ეს წერილები ერთად ავკინძო, გამოგიგზავნო და გითხრა ის ყველაფერი, რაც ამ წერილებში ვერ ჩავატიე:

მე ერთი საშინელი და უგულო კაცი ვარ ელენ, არ მითხრა რატომო....მე ხომ შენ ყველაზე ლამაზი ოცნება მოგპარე და ნამსხვრევებად გიქციე, ალბათ ფიქრობ, რომ გულში სინანულის სიმიც კი არ შერხეულა, მაგრამ რომ იცოდე, როგორ მენატრები, ჩემო ყველაზე ერთგულო და საყვარელო მეგობარო, როგორ მინდა მოვიდე და გითხრა ეს ყველაფერი, თვალებში ჩაგხედო და ამოვაშრო ცრემლის ის ტბა, მე რომ დაგიგროვე სულში, მინდა იმედი ისევ ჩაგისახლო თვალებში... მინდა პატიება გთხოვო ყველა ტკივილისათვის, უძილო ღამეებისათვის, ჩემი ტკივილიანი სიყვარულისათვის....
და გირეკავ....
მაგრამ შენი ტელეფონი გამორთულია...
ნუთუ მიმატოვე...

ფანჯარას ვაღებ და მზის სხივებს დავეძებ,
იქნებ მათთან ერთად მოხვიდე ჩემთან და სითბოთი აავსო ჩემი მარტოობის ოთახი ელენ.

ჩემს მაგიდაზე ყავის ჭიქა მარტოობს, რომელსაც შენი სურნელი აქვს გამოყოლილი...

ზღვის სანაპიროზე დავბრუნდები..
იქნებ იქ ვიპოვო შენი ნაფეხურები...
ჩემსკენ მომავალი ელენ!
Back to top Go down
View user profile http://www.kibe.ge
Sponsored content




PostSubject: Re: ნელიკო გოგუაძე   Today at 4:03 am

Back to top Go down
 
ნელიკო გოგუაძე
View previous topic View next topic Back to top 
Page 2 of 2Go to page : Previous  1, 2

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: