არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 ირაკლი ჯავახაძე

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : 1, 2  Next
AuthorMessage
Guest
Guest



PostSubject: ირაკლი ჯავახაძე   Wed Mar 04, 2009 11:56 pm


Irakli Javakhadze

ირაკლი ჯავახაძე – http://ka.wikipedia.org/wiki/ირაკლი_ჯავახაძე

დაიბადა თბილისში 1968 წლისა 3 მაისს. მშობლები: დედა - ნანა ჯავახაძე, მამა - ვახტანგ ჯავახაძე. უცოლო. შვილი - მარიამი (1988).

1990 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი.

ირაკლი ჯავახაძის პირველი მოთხრობები: "დუელი", "თედორე", "შენ", "ჩვენს მაღაზიაში" დაიბეჭდა ჟურნალ "ცისკრის" 1990 წლის მეხუთე ნომერში.

1999 წელს საქართველოს რადიოში ირაკლი ჯავახაძის მოთხრობის მიხედვით რეჟისორმა ლევან ლორთქიფანიძემ განახორციელა რადიოსპექტაკლი "შავი სიის კავალრები"; ამავე ნაწარმოების მიხედვით რეჟიოსრმა ნუგზარ ლორთქიფანიძემ 2002 წელს ქუთაისის ლადო მესხიშვილის სახელობის დრამატულ თეატრში დადგა სპექტაკლი.

ირაკლი ჯავახაძის ჰობი ავტომობილის მართვა და მოგზაურობაა.

2002 წლის თბილისის წიგნის ფესტივალზე ირაკლი ჯავახაძის წიგნმა "კავალერები" გაიმარჯვა ნომინაციაში "საუკეთესო პროზაული კრებული".

პროფესიული სტაჟი:

* 2005 ლიტერატურული გაზეთი "პარნასის” მთავარი რედაქტორი;
* 2000 - 2004 გაზეთი "ახალი ეპოქა”, განყოფილების რედაქტორი;
* 1996 - 2000 "დილის გაზეთი”, განყოფილების რედაქტორი;
* 1993 - 1994 გაზეთი "ჯორჯიან თაიმსი”, მთავარი რედაქტორის მოადგილე;
* 1990 - 1993 გაზეთი "მამული”, კორესპონდედნტი;
* 2009 - ... გაზეთი ”ლიტერატურული გაზეთი”, მთავარი რედაქტორი.

წიგნები:

* "პირველი”, გამომცემლობა "საქართვერლო";
* 1997 "შავი სიის კავალერები”, გამომცემლობა "საარი";
* 1998 "ალაბამა”, გამომცემლობა "საარი";
* 1999 "კავალერები”, გამომცემლობა "საარი";
* 2002 "ობლიგაცია”, გამომცემლობა "საარი";
* 2010 "სამი ძველი მოთხრობა", გამომცემლობა "ინტელექტი".




Arrow

ობლიგაცია

პანაშვიდებზე დგომა მამამ აუკრძალა. მამის არგუმენტი ურყევი იყო: „რა უნდა ათი წლის ბავშვს ბაბუამისის პანაშვიდზე? გასვენებამდე თხუთმეტი წუთით ადრე დადგეს ჩემ გვერდით და ყველაფერი დაამახსოვრდება“.
მამას არავინ შეჰკამათებია. მამიდებმა უხმოდ გადააქნიეს თავები, დედამ თავისებურად ჩაიბუტბუტა, უფროსმა ძმამ კი გამარჯვებული იერით შეხედა და მეასედ უთხრა:
— გასაგებია?!
პირველი პანაშვიდის დღეს დეიდამისმა წაიყვანა თავისთან. მშობლების მოთხოვნით იქ უნდა გაეთია ღამე. მისაღებ ოთახში ბებია იჯდა მაგიდასთან და მაწონს თქვლეფდა. ნიკაპი თეთრი სითხით მოეთხვარა, შავი პურის ნატეხს სრესდა თითებით და პირს აწკლაპუნებდა. დაინახა თუ არა, აჩლიფინდა:
— რაო ბაბუაშენმა სიკვდილის წინ? არაფერი დამიბარა? ესენი არ მეუბნებიან და შენ მაინც მითხარი. შენ დაგიბარებდა რამეს. ესენი არ უყვარდა. ისე, არც შენ ჰყვარებიხარ. არავინ ჰყვარებია. სულელმა დედაშენმა როგორ იცხოვრა იმ სახლში ოცი წელიწადი? სამჯერ ვნახე ბაბუაშენი სულ და ათასჯერ დამესიზმრა. ეშმაკისეული იყო და წაიყვანა კიდეც ეშმაკმა. რა, არ მოგწონს, რასაც ვამბობ? ჯერჯერობით მე მეკუთვნის ეს სახლი..
— კარგი, დედა, რა ესმის ამას! — უთხრა დეიდამ.
— ესმის, ესმის. თუ არა და, დროზე უნდა გაიგოს. ნახე, როგორ მიბღვერს?! ბაბუამისის ასლია ესეც. დედამისს და მამამისს აქ არ მოესვლებათ და რას გამომეცხადა, ნეტავ?
დეიდამ ხელი ჩაავლო მკლავში და სასწრაფოდ სახლში მიაბრუნა. პანაშვიდი ახალი დაწყებული იყო. მამამ ერთხელ შეავლო ამღვრეული თვალები:
— ჯიუტობს სიდედრი? შევიდეს ეს ჩემს ოთახში და ზეგამდე არ დამენახოს.
ძმა ამაყად შეჰყურებდა, მამიდებს თავები ჩაეხარათ, დედა დეიდას ეჩურჩულებოდა.
მამის ოთახს უზარმაზარი ყრუ კარი ჰქონდა. იმ კარშიც ატანდა მომსვლელ-წამსვლელთა ხმამაღალი საუბარი. ისმოდა: „ხორცი, ხორცი“... მამა ვიღაცას ამშვიდებდა, ის ვიღაც კი გაუთავებლად იმეორებდა: „ხორცი, ხორცი“... ბოლოს მამამაც თქვა: „ხორცი მთავარია, რომ იცოდეთ“. ის ვიღაც დაშოშმინდა. მერე ნელ-ნელა იკლო ხმებმა. ბოლოს სიჩუმემ დაისადგურა. ოთახში ძმამ შემოყო თავი:
— მამა გიხმობს.
კუბოსთან კაცები იდგნენ. მამამ საჩვენებელი თითი დაუქნია, მოდიო. ზურგს უკან ამოუდგა, ხელისგულები მხრებზე დააწყო და კუბოს თავთან დააყენა:
— იდექი ცოტა ხანს. დაგამახსოვრდება.
სამზარეულოდან ქალების ფუსფუსის ხმა გამოდიოდა. მერე შემწვარი ხორცის სუნი დატრიალდა. კაცები გამოცოცხლდნენ. ერთმა ხელები მოიფშვნიტა, მეორემ დაამთქნარა. მამიდებმა და დედამ სამზარეულო კაცებს დაუთმეს. ქალები ლოჯიაში ჩამოსხდნენ და პაპიროსები ჩამოირიგეს.
— რამდენ ხანს იდგები? — მიუახლოვდა ძმა.
მხრები აიჩეჩა. ძმას ეტყობოდა, ლაპარაკის წამოწყების სურვილი რომ კლავდა, მაგრამ თავმოყვარეობა არ აძლევდა უფლებას, პირველს თავად ეთქვა რაიმე. ხან ერთი მხრიდან უტრიალა, ხან — მეორიდან, მოთმინების ფიალა აევსო და თავმოყვარეობა დროებით დაივიწყა:
— ჩემი კლასი იყო პანაშვიდზე, — აქეთ-იქით გააცეცა თვალები და მრავალმნიშვნელოვნად დაამატა, — ისიც მოვიდა.
რომ შეატყო, მისმა განცხადებამ სასურველი ეფექტი ვერ მოახდინა, თავი დახარა, ტუჩები ყურთან მიუტანა, ხმაურით გადაყლაპა ნერწყვი და წასჩურჩულა:
— დამრიგებელი. აი, სურათი რომ გაჩვენე.
და რაკი არც ამ სიტყვებმა იმოქმედა, ლამის შეჰყვირა:
— ბოზი როა.
ჯერ კუბოში ბაბუას დახედა, მერე ძმას გაუსწორა მზერა. დიდი კითხვის ნიშნები ედგა თვალებში. ძმა აიმრიზა:
— რა? მაგას არაფერი ესმის ახლა.
შებრუნდა. აღარ უნდოდა ძმის გაოფლილი საულვაშის დანახვა. შებრუნდა და ოთახის ზღურბლზე მოხუცი დაინახა. მოხუცს მშვიდი გამოხედვა ჰქონდა — თითქოს თვალებით იღიმისო.
ქალები წამოიშალნენ. ჯერ მამიდები გადაეხვივნენ მოხუცს, მერე დედამ აკოცა. მამაც გამოვიდა სამზარეულოდან — ქაღალდით იწმენდდა ხელებს.
— აი, ამას ჩემთან ინახავდა ოცდაათი წელიწადი, — მოხუცმა ჯიბიდან ოთხად გაკეცილი ფერადი ქაღალდები ამოიღო და მამას გაუწოდა.
— რაა ეს? — მიაჩერდა მამა.
— ობლიგაციები. სჯეროდა, რომ ოდესმე გაუნაღდებდნენ.
მამამ ქაღალდები გამოართვა მოხუცს და როიალის თავსახურზე დააწყო. მამიდებმა და დედამ თვალები გააყოლეს ქაღალდებს.
— სახლში დამცინებენო და ამიტომაც მომაბარა მე. მენდობოდა ცხონებული, — ამოიოხრა მოხუცმა.
— სულ გასულელებულა მამაჩემი, — ჩაიცინასავით მამამ.
ყველამ გაიღიმა. მოხუცმაც გაიღიმა და ითხოვა:
— წყალი დამალევინეთ.
მამა მკლავში ჩააფრინდა სტუმარს:
— ვახშამი გვაქვს. სადილობაში გადაგვეზარდა. მოკლედ, წყალს როგორ გაკადრებთ, — და სამზარეულოსკენ წააჩანჩალა.
ქალები ლოჯიას დაუბრუნდნენ. ობლიგაციები როიალის თავსახურზე დარჩა.
ძველი, გაცრეცილი ქაღალდები უხმობდნენ. უხმობდნენ ჩუმად და ჯიუტად. და როგორც კი ლოჯია დაცარიელდა, როიალს მიუახლოვდა, ერთი ქაღალდი გამოაძრო შეკვრას და შარვლის ჯიბეში ჩაიჩურთა. ცოტა ხანში კორიდორი სამზარეულოდან გამოსული ადამიანებით გაივსო. მამა, მამიდები და დედა მოხუცს აცილებდნენ.
— სჯეროდა, რომ გაუნაღდებდნენ, — აქეთ-იქით ირწეოდა მოხუცი, წასასვლელად ემზადებოდა, — მომაწოდე ქუდი.
— როგორი ღვინო მაქვს? — თავმომწონედ იკითხა მამამ.

(გაგრძელება ქვემოთ)


Last edited by ბობო on Thu Mar 05, 2009 12:29 am; edited 3 times in total
Back to top Go down
Guest
Guest



PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Wed Mar 04, 2009 11:58 pm



წიგნის დასახელება – "ობლიგაცია"
ავტორი – ჯავახაძე ირაკლი
ISBN 99940-29-99-1
გამომცემლობა – "საარი"
ყდა – რბილი
გვერდების რაოდენობა – 160
წელი – 2006
ფასი – 6.00

ანოტაცია – "ობლიგაცია" თანამედროვე ქართველი მწერლის - ირაკლი ჯავახაძის ახალი მოთხრობების კრებულია. მკითხველი ყოველთვის დიდი ინტერესით ელის მის მოთხრობებს, რომლებიც პერიოდულად იბეჭდება სხვადასხვა ლიტერატურულ გამოცემებში. ამჯერად, ახალ კრებულში ვიხილავთ მოთხრობებს: "აკრძალული ილეთი", "ობლიგაცია", "გოგო-ბიჭი და მზე", "წინასწარმეტყველების გამოუსადეგარი უნარი" და სხვა. მსუბუქ, იუმორით სავსე მოთხრობებში ყოველდღიური, ცხოვრებისეული ამბებია გადმოცემული. აქ ყველაზე მთავარი ისევ ადამიანებს შორის ურთიერთობებია. წაიკითხეთ ეს არაჩვეულებრივი მოთხრობები და ხელახლა აღმოაჩენთ ცხოვრებისეულ ფასეულობებს!


ობლიგაცია

— დიდებული, ჩემო ბატონო, დიდებული. იცი, რას გეტყვი? სიკვდილის შიშმა შეიძლება თვითმკვლელობამდე მიგიყვანოს კაცი.
— სიკვდილზე ფიქრმაც?
— ეგ ერთი და იგივეა. გამუდმებით არაფერზე არ უნდა იფიქრო. ეს უკვე ფობიაა.
მამა უცნაურ სტუმარს დაემშვიდობა და შუა ოთახში შეაბიჯა:
— აბა, დაგამახსოვრდა? დაიძინე ახლა, გვიანია.
მეორე პანაშვიდის დღეს ღირსშესანიშნავი არაფერი მომხდარა, თუ არ ჩავთვლით იმას, რომ მამის ბრძანებას: „დაეტიე შენ ჩემს ოთახში“, ძმის მოულოდნელი განცხადება მოჰყვა: „მეც იქ შევალ. მომბეზრდა დგომა, დავიღალე“... მამამ თვალები დააბრიალა:
— სულ წადი, შვილო. მამიჩემის მამასთან წადი.
— ჩემი კლასი უკვე იყო და... — წამოიკნავლა ძმამ.
მამა წამით ჩაფიქრდა:
— რომელ კლასში ხარ ახლა შენ?
— მეცხრეში.
— უნდა მოვიდე ერთი სკოლაში, დამრიგებელს დაველაპარაკო.
ძმამ დიდი წვალების შემდეგ გადაყლაპა ნერწყვი.
— კაცი ხარ უკვე, გვერდით უნდა დამიდგე, — შეუბღვირა მამამ, — ხვალ შენი ძმაც დადგება.
მომსვლელ-წამსვლელთა ხმები უზარმაზარ ყრუ კარშიც ატანდა. ვიღაცამ მამას ახარა: „გადავრჩით, ხორცი ვიშოვე“. მამამ გაიოცა: „სადა, კაცო?“ იმ ვიღაცამ ამაყად თქვა: „შენი გულისათვის მიწიდან ამოვთხრი, მიწიდან“. მამამ დაამშვიდა: „ნუ შეწუხდები ასე. გადი სამზარეულოში და მოისვენე“.
მერე მომსვლელთა რიცხვმა იკლო. მამა სამზარეულოში შეკრებილებს შეუერთდა. ისინი გამოცოცხლდნენ. ხმაურმა იმატა. ვიღაც ამბობდა: „ხორცი ვიშოვეთ, ხორცი“... ბოლოს მამამ თქვა: „ხორცი მართლა მთავარი ყოფილა, რომ იცოდეთ. დავიძინოთ ახლა, ხვალ საქმეა მილიონი“...
გასვენებამდე თხუთმეტი წუთით ადრე მამამ გვერდით დაიყენა. მომსვლელები მამას კოცნიდნენ. რამდენიმემ ძმასაც აკოცა. მერე კუბოს გარშემო უვლიდნენ და მამიდებსა და დედას ეხვეოდნენ. ქალებს ყვავილები მოჰქონდათ და ბაბუის მკერდზე აწყობდნენ. ბაბუა აღარ ჩანდა — სხვადასხვა ფერის ყვავილების გორა ფარავდა. მამამ დედას ანიშნა: „მოაშორე ეს ყვავილები“. დედამ წაისისინა: „იყოს, ლამაზია“. მამა წამოწითლდა: „გაგალამაზებ მე შენ“. დედამ ყვავილები ვაზებში ჩაალაგა. მერე ვიღაც კაცმა თქვა: „აბა, ქალებმა დაგვტოვონ“. ქალები ნელ-ნელა წამოიშალნენ. მამიდებმა შუბლზე აკოცეს ბაბუას, დედას არ უკოცნია.
— სასაფლაოზე უნდა ეკოცნათ, — თქვა ვიღაცამ.
— იქაც აკოცებენ, შე კაცო, — დაღლილი მზერა კუბოს შეავლო მამამ, — დაშავდა რამე?
ოთახი ქალებისგან დაიცალა. ვიღაც-ვიღაცებმა ყვავილები გაიტანეს. გატანისას ძირს ეყრებოდათ. მთელი იატაკი ყვავილებით დაიფარა.
— აქ მიტოვებთ ყვავილებს? — გაოცდა მამა.
— ბევრია. სასაფლაოს სამყოფი გატანილია უკვე, — უპასუხა ვიღაცამ.
მამამ ხელი ჩაიქნია, არაფერი უთქვამს.

(გაგრძელება ქვემოთ)

Back to top Go down
Guest
Guest



PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Wed Mar 04, 2009 11:59 pm

ობლიგაცია

— აბა! — თქვა ისევ იმ ვიღაცამ და კუბოსთან ექვსი კაცი მივიდა.
წვალებ-წვალებით ასწიეს და სამჯერ მიაჯახუნეს მთავარ კარს. მამას ჩაეღიმა:
— ესე იგი, რა? მე ამ სახლიდან არსად გადამსვლელი არ ვარ და დღეიდან უკვდავი გავხდი?
— რატომ ამბობ მაგას? — დაინტერესდა მეზობლის კაცი.
— სამჯერ მიარტყეს, მეტი კუბო— აბა! — თქვა ისევ იმ ვიღაცამ და კუბოსთან ექვსი კაცი მივიდა.
წვალებ-წვალებით ასწიეს და სამჯერ მიაჯახუნეს მთავარ კარს. მამას ჩაეღიმა:
— ესე იგი, რა? მე ამ სახლიდან არსად გადამსვლელი არ ვარ და დღეიდან უკვდავი გავხდი?
— რატომ ამბობ მაგას? — დაინ არ გავიდეს ამ ოჯახიდანო.
— არც მასეა საქმე, — თავი გააქნია მეზობლის კაცმა, — აგერ, ჩემი ბიძაშვილი ომში დაგვეკარგა. არც გაგვისვენებია და არც საფლავი გვაქვს. დალპა სადღაც.
— რას მეუბნები, ადამიანო? — შეიშმუშნა მამა, — ეს მეკუთვნის მე შენგან?
— კი, ასე იყო. დღემდე ვეძებთ. გადმოსვენების კომისიაც შევაწუხეთ, მაგრამ ჯერ ხომ უნდა ნახონ.
— აწი რაღას ნახავენ?
— ვერაფერს. არც ჩვენ გვაქვს დიდი იმედი.
— ისე, ომში და უბედურებაში რა მინდა მე? — თავის თავს ჩაეკითხა მამა.
— შენ რა შუაში ხარ, კაცო, ჯვარი გწერია, — ზურგზე ხელი დაარტყა მეზობელმა.
კუბო კიბეზე ჩაჰქონდათ. მამამ ოთახს მოავლო თვალი. როიალის თავსახურზე ობლიგაციების შეკვრა იდო.
— ამას რა ვუყო, ჩავატანო?
— მართლა რომ გაანაღდონ? — გაეცინა ვიღაცას.
— რა უნდა გაანაღდონ, თუ კაცი ხარ. წამოიღე, რამე ხომ უნდა ჩავატანოთ.
საფლავზე მამის გვერდით იდგა. დაინახა, როგორ ასწია დედამ სუდარა და როგორ ჩაუდო ბაბუას პიჯაკის ჯიბეში ობლიგაციების შეკვრა.
— აბა, ქალებო, დაგვტოვეთ, — გამოაცხადა ვიღაცამ.
ქალებმა ცრემლები გადმოყარეს. მამიდები კუბოსთან დაიხარნენ და კიდევ ერთხელ აკოცეს ბაბუას. მამა დედას მიაჩერდა. დედაც გადაეფარა ბაბუას სხეულს და შუბლი დაუსველა ცრემლით. მამამ კმაყოფილებით დააქნია თავი. ქალები სასაფლაოს გასასვლელისკენ დაიძრნენ. მესაფლავეებმა კუბოს თავსახურის დაჭედება დაიწყეს. აუჩქარებლად, დიდი მონდომებით აჭედებდნენ. უცნაურად ყრუ ხმა ისმოდა — თითქოს საუკუნეების მანძილზე დაგუბებულ სიცარიელეს შხუილით აპობდნენ ლურსმნები. საფლავებს შორის დინჯად მიმავალ ქალებს არც ამ ხმაზე მოუხედავთ. ორი კაცი გათხრილ საფლავში ჩახტა, ოთხმა კუბოს ჩაშვება დაიწყო.
— სურათი დაგვრჩა, — შეწუხდა მამა.
— გავიქცე, მოვიტანო? — იკითხა ვიღაცამ.
— სად უნდა გაიქცე? იყავი ჩუმად, — შუბლი შეკრა მამამ, — მაინც სახლში უნდა წაგვეღო, — და გაღიმებულმა დაამატა, — რომ მოგვეტანა, აქ დაგვრჩებოდა.
სანამ კუბო ბოლომდე ჩაეშვებოდა, ის ორი კაცი საფლავიდან ამოხტა და ნიჩბები მოიმარჯვა.
— მიდი, მუჭით მიაყარე მიწა, — უთხრა მამამ, მხარზე მოხვია მკლავი და საფლავისკენ მისწია.
მიწა მშრალი იყო, ფხვიერი. სამი მუჭა მიაყარა კუბოს და ხელისგულზე გრამი არ შერჩენია. ნიჩბიანი კაცები გამალებით ირჯებოდნენ. სულ ცოტაც და კუბოს თავსახური სრულიად დაიფარა. მეზობლის კაცმა ღვინო და სანოვაგით სავსე კალათა მოიტანა საიდანღაც და მესაფლავეებს დაუტოვა.
— დავიმახსოვრე, — თავი ასწია და უთხრა მამას.
— ჯერ არ დამთავრებულა, — კისერზე ხელი მოუთათუნა მამამ, — ახლა დარბაზში წავალთ.
დარბაზი ცუდად იყო განათებული და ადამიანების სახეების გარჩევა ჭირდა. იატაკი ცივი იყო, საჭმელი — უგემური. ძმამ მალე მიატოვა მაგიდა და ქუჩაში გავიდა. ძმას გაჰყვა. ქუჩაში მამა და ის მოხუცი იდგნენ, ობლიგაციები რომ მოიტანა.
— აი, ვთქვათ, უმწეო ცხოველები გეცოდება, — უთხრა მამამ მოხუცს და დარბაზიდან გამოყოლებული ბოლოკი მოკბიჩა, — ამიტომაც გყავს ერთი ძაღლი, მერე — მეორე, მესამე. თუ გინდა, კატა იყოს. მთელი სამყაროს ცხოველებს ხომ ვერ მოეფერები? ანუ, მაინც რჩება მილიონობით უმწეო ცხოველი. ადამიანმაც თვითონ უნდა მიხედოს თავს. რომ მოკვდები, ვის ახსოვხარ? რით აიხსნება, რომ ეგოისტები დიდხანს ცოცხლობენ?
— სიკვდილს ახსნა არ აქვს. ან რა ახსნა უნდა ჰქონდეს? ახსნა აქვს წვიმას, თოვლს. მეხუთე კლასში ასწავლიან წვიმის და თოვლის მიზეზებს. ადამიანს ყველაფერი აინტერესებს, ყველაფრის ახსნას ეძებს. რას მიძვრები ამ სიკვდილთან? თვითონ მოვა, როცა მოინდომებს. ადამიანი ვერ ისვენებს. სიკვდილს ღმერთს უკავშირებს. ევედრება, ჯერ არაო. რას მიილტვი ღმერთისკენ, ადამიანებთან იყავი და ღმერთი თავად მოვა შენთან. ჭამს იქ ხალხი, სვამს. რა, მერე?! ას მეტრში მამაშენი წევს. მოკლეზე თუ გადახვალ, ოცდაათ მეტრზე მეტი არ იქნება.
— ესე იგი, ადამიანებთან ვიყო?
— კი, თუ იპოვე ადამიანი, — გაიღიმა მოხუცმა, — კარგად მენახე, — ხელი ჩამოართვა მამას და ქუჩას დაუყვა.
მამამ ახლაღა შეამჩნია, მიუახლოვდა და ბოლოკის დარჩენილი ნაწილი მთლიანად ჩაიდო პირში:
— აბა, ყველაფერი დაიმახსოვრე?
ბიჭმა თავი დაუქნია.
— სანამ გაიზრდები, დაგავიწყდება.
ბიჭმა შარვლის ჯიბეში ობლიგაციას მაგრად მოუჭირა ხელი.

(დასასრული)
Back to top Go down
Guest
Guest



PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Thu Mar 05, 2009 12:08 am

მოისმინეთ ირაკლი ჯავახაძის მოთხრობა ”ჩემპიონი” - http://diaspora.ge/ge/kultura/audio.php
კითხულობს ავტორი.
Back to top Go down
nino darbaiseli
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 224
Age : 55
Registration date : 14.12.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Fri May 15, 2009 10:08 pm

სულ წამატებები და წარმატებები ახალ გაზეთს!


Arrow

ჯავახაძე, ირაკლი

პირველი : [მოთხრობები / წიგნში გამოყენებულია პაბლო პიკასოს ნახატები]. - თბ. : საქართველო, 1997. - 160გვ. ; 10სმ.. - [1ლ.50თ.], 300ც.[MFN: 10741]

შინაარსი: თავიდან ბოლომდე მოგონილი ამბავი; დევნა; შენ; ქალი; შვილი და მამა; ნუთუ კიდევ არსებობენ?!; ბიჭუნა; მხატვარი; ვარდები გაზაფხულზე; უცნაური; პასუხი; შეხვედრა; ბრძოლა; სულ ოდნავ გაღუნული ჩანგალი; ვარიაცია ნაცნობ თემაზე; ჩემპიონი; ჩვენც ქუჩაში გავიზარდეთ; კახპა; ოცდაათი წლის წინათ; ჩვენს მაღაზიაში; კოლია

UDC: 821.353.1-32

K 9.249/1 - საერთო ფონდი
F 16.348/2 - ხელუხლებელი ფონდი
P 117/1997 - ხელუხლებელი ფონდი


ჯავახაძე, ირაკლი

ალაბამა, ალაბამა, ალაბამა.... - თბ. : საარი, 1999. - 112გვ. ; 16სმ.. - (ქალაქური პროზა ; 2). - მოთავსებულია კაბრაში 5 დანარჩენ წიგნთან სათ. ქალაქური პროზა. - ISBN: 99928-39-06-6 : [1ლ.20თ.][MFN: 14168]

UDC: 821.353.1-32

F 16.499/2 - ხელუხლებელი ფონდი


ჯავახაძე, ირაკლი

კავალერები : [მოთხრობები / რედ.: დათო აბულაძე ; მხატვ.:ზურაბ მიმინოშვილი]. - თბ. : საარი, 2002. - 319გვ. ; 18სმ.. - ISBN: 99928-39-56-2 : [ფ.ა.][MFN: 16903]

შინაარსი: ადამიანი Zero; შავი სიის კავალერები; თავიდან ბოლომდე მოგონილი ამბავი; კოლია; სულ ოდნავ გაღუნული ჩანგალი; ჩემპიონი; კახპა; Alea jacta est; შენ; ნუთუ კიდევ არსებობენ?!; პასუხი; უცნაური; დევნა; ბრძოლა; ოცდაათი წლის წინათ; საახალწლო შეთანხმება; ჩვენც ქუჩაში გავიზარდეთ; ნოკდაუნი; ალეგია; ალაბამა, ალაბამა,ალაბამა...

UDC: 821.353.1-32

K 58.560/2 - საერთო ფონდი
K 62.934/2 - საერთო ფონდი
F 16.650/2 - ხელუხლებელი ფონდი
P 257/2 - ხელუხლებელი ფონდი


ჯავახაძე, ირაკლი

ობლიგაცია : [მოთხრობები / რედ.: თეა ყიფშიძე]. - თბ. : საარი, 2006. - 160გვ. ; 18სმ.. - ISBN: 99940-29-99-1 : [ფ.ა.][MFN: 28642]

შინაარსი: აკრძალული ილეთი; ობლიგაცია; გოგო-ბიჭი და მზე; წინასწარმეტყველების გამოუსადეგარი უნარი; თავიდან ბოლომდე მოგონილი ამბავი; კოლია

UDC: 821.353.1-32

K 59.750/2 - საერთო ფონდი
K 60.328/2 - საერთო ფონდი
K 60.329/2 - საერთო ფონდი
F 18.529/2 - ხელუხლებელი ფონდი
P 102/2 - ხელუხლებელი ფონდი



39 რჩეული მოთხრობა : ჟურნალ "ლიტერატურული პალიტრის" რჩეულ მოთხრობათა კრებული / [რედ. ბესო ხვედელიძე ; სარედ. ჯგუფი: თამარ მამაცაშვილი, მანანა ჯანელიძე]. - თბ. : პალიტრა L, 2010 (შპს "ფავორიტი პრინტი"). - 600გვ. : ფოტ. ; 20სმ.. - ISBN: 978-9941-413-52-0[MFN: 139647]

შინაარსი: თხები/ვაჟა გიგაშვილი; ბიბოლი/ირაკლი ლომოური; გემების ჩრდილქვეშ/რეზო თაბუკაშვილი; ცოფი/ნუგზარ შატაიძე; რადიოამბავი/სანდრო კაკულია; როგორ გავაძევეთ სახლიდან სიკვდილი/შოთა იათაშვილი; თაფლობის თვე/არჩილ ქიქოძე; წინასწარმეტყველების გამოუსადეგარი უნარი/ირაკლი ჯავახაძე; ლორა, ვერცხლის ქორწილი და ბუში/მაკა ლდოკონენი; აჩრდილი/თეონა დოლენჯაშვილი; კატარინა გრამკო/ზაალ სამადაშვილი; ერთხელ საქართველოში/მარიანა ნანობაშვილი; ფაიფურის გოგონა/ირმა მალაციძე; ვაშლები გუასთვის/თამუნა ერგემლიძე; ერთი და ორი/თამთა მელაშვილი; რამდენიმე მინიშნება/დავით ქართველიშვილი; აქ იყო თემური მამუკელაშვილი/ლაშა ბუღაძე; თვითნასწავლ პატრიოტთა თაობა/ლაშა იმედაშვილი; ფლიუგერი არსაით/მიხო მოსულიშვილი; სიკვდილი, ქალაქი/აკა მორჩილაძე; ნაბიჯები ნასესხებში/გიგი სულაკაური; თქვენი ბაბოც გავათხოვე/ზურაბ ლეჟავა; თაგვის გემო/ბესო ხვედელიძე; შეყვარებულის შეყვარება დამრეცის ქუჩაზე/ილია ბაბუნაშვილი; ლილო-ჭრილოზე ამოწვერილი ენძელა/ზვიად კვარაცხელია; ჯინსების ქართული ისტორია/დათო ტურაშვილი; ბილიკი/ინა არჩუაშვილი; ჯვარცმობანა/გურამ მეგრელიშვილი; სიზმრების კვირეული/მიშა ბახსოლიანი; ლაბირინთი/ნიკუშა ანთაძე; ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში/თამრი ფხაკაძე; ადამო/ბექა ქურხული; ჩვეულებრივი ვაჟა-ფშაველა/გია არგანაშვილი; ანდერძი/ზეინაბ მეტრეველი; ტუკიჩა/მიკა კიკაჩეიშვილი; დროთა შეთანხმების წესი/ირმა ტაველიძე; ფეხსაცმელი/რუსა ამირეჯიბი; კონტრაბანდისტები/ბესო სოლომანაშვილი; თეთრი ბეღურის ბენეფისი/დავით ჯავახიშვილი

UDC: 821.353.1-32

• გიგაშვილი, ვაჟა; ლომოური, ირაკლი; თაბუკაშვილი, რეზო; შატაიძე, ნუგზარ; კაკულია, სანდრო; იათაშვილი, შოთა; ქიქოძე, არჩილ; ჯავახაძე, ირაკლი; ლდოკონენი, მაკა; დოლენჯაშვილი, თეონა; სამადაშვილი, ზაალ; ნანობაშვილი, მარიანა; მალაციძე, ირმა; ერგემლიძე, თამუნა; მელაშვილი, თამთა; ქართველიშვილი, დავით; ბუღაძე, ლაშა; იმედაშვილი, ლაშა; მოსულიშვილი, მიხო; მორჩილაძე, აკა; სულაკაური, გიგი; ლეჟავა, ზურაბ; ხვედელიძე, ბესო; ბაბუნაშვილი, ილია; კვარაცხელია, ზვიად; ტურაშვილი, დათო; არჩუაშვილი, ინა; მეგრელიშვილი, გურამ; ბახსოლიანი, მიშა; ანთაძე, ნიკუშა; ფხაკაძე, თამრი; ქურხული, ბექა; არგანაშვილი, გია; მეტრეველი, ზეინაბ; კიკაჩეიშვილი, მიკა; ტაველიძე, ირმა; ამირეჯიბი, რუსა; სოლომანაშვილი, ბესო; ჯავახიშვილი, დავით; ხვედელიძე, ბესო (რედ.); მამაცაშვილი, თამარ (რედ.); ჯანელიძე, მანანა (რედ.);

K 273.165/3 - საერთო ფონდი
K 273.166/3 - საერთო ფონდი
F 94.623/3 - ხელუხლებელი ფონდი


გადმოტანილია აქედან – http://www.nplg.gov.ge/ec/ka/cart/search.html?cmd=search&sf=advanced&qs%5B0%5D%5Bf%5D=700&qs%5B0%5D%5Bq%5D=%E1%83%AF%E1%83%90%E1%83%95%E1%83%90%E1%83%AE%E1%83%90%E1%83%AB%E1%83%94%2C+%E1%83%98%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%99%E1%83%9A%E1%83%98&qs%5B0%5D%5Bb%5D=and&qs%5B1%5D%5Bf%5D=200&qs%5B1%5D%5Bq%5D=&qs%5B1%5D%5Bb%5D=and&qs%5B2%5D%5Bf%5D=212&qs%5B2%5D%5Bq%5D=&qs%5B2%5D%5Bb%5D=and&qs%5B3%5D%5Bf%5D=213&qs%5B3%5D%5Bq%5D=&qs%5B3%5D%5Bb%5D=and&qs%5B4%5D%5Bf%5D=700&qs%5B4%5D%5Bq%5D=&pft=biblio&rnum=10&kbd=en&submit_btn=%E1%83%AB%E1%83%98%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%90

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz/t34-topic
ვაჟა ხორნაული
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 1348
Location : თბილისი
Job/hobbies : პოეტი
Humor : სანაქებო
Registration date : 09.12.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Fri May 15, 2009 10:18 pm



ჩვენ გვახსოვს მშვენიერი გაზეთი ”პარნასი”.
ეჭვიც არ გვეპარება,რომ ახალი გაზეთიც ნიჭიერი მწერლისა და რედაქტორის მონდომებით საინტერესო იქნება.პირველ რიგში,მკითხველებს ვულოცავთ.
Back to top Go down
View user profile http://www.urakparaki.ge/?m=7&WUID=1466
Guest
Guest



PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun May 31, 2009 6:17 pm

ირაკლი ჯავახაძე

დევნა

როდესაც გარბიხარ და მოგდევენ, სუსტი ხარ. სამნი რომ გარბოდეთ და ერთი მოგდევდეთ, მაინც ასეა. არა? აბა, რას გარბიხართ?! რამ შეგაშინათ?! ჩაიდინეთ რამე? ეგეც სისუსტის ნიშანია. არა, სანამ ჩაიდენდით, მანამდე შეიძლება ვაჟკაცებადაც მოგქონდათ თავი, მაგრამ როგორც კი ჩაიდინეთ, იმ წუთიდანვე გადედლდით. ჰოდა, გარბიხართ ახლა სამი დედალი და ცოფებს ყრით. დაგაბნიათ შიშმა, გასაქცევად ყველაზე ცუდი გზა აგარჩევინათ და ახლა, სადაცაა ქეჩოში ჩაგავლებთ ხელს ის _ ერთი. თუ გაგიმართლათ, ვერ დაგეწიათ და მშვიდობით გადაურჩით ამ მირბიხართ-მოგდევთს, მაშინ ისევ გავაჟკაცდებით, ალბათ. და, მერე, სადმე რომ გადააწყდეთ თქვენს მდევარს, შეიძლება ყელიც გამოჭრათ აუღელვებლად. მაგრამ, ჯერჯერობით ნურას უკაცრავად, ვერ მოგართვეს! არ დაგავიწყდეთ, თქვენ გარბიხართ კურდღლებივით დაშინებულები და ის მოგდევთ. იქნებ არც არაფერი ჩაგიდენიათ და უმიზეზოდ აგაჩქარეს? და, მაინც გარბიხართ? ეგ უკვე ზედმეტი სისუსტის ნიშანია. თუმცა, ამ სირბილ-სირბილში, თუ მოიცალეთ, იქნებ გულშიც ჩაიხედოთ?! არავის შეუწუხებიხართ ტყუილუბრალოდ; მიჰქარეთ, და ირბინეთ ახლა აქოშინებულებმა, თვალებდაქაჩულებმა, პირზე დუჟმორეულებმა. ახია თქვენზე!
იმასაც ვერ მიმხვდარხართ, გაიშალოთ. ერთმანეთს ეპოტინებით ხელებით და საცაა წაიქცევით კიდეც. რომ გაიშალოთ, მაგისიც გეშინიათ, ალბათ. ვიცი რასაც ფიქრობს თითოეული თქვენგანი, მაინცა და მაინც მე გამომეკიდებაო. სამივეს ერთად შიშით გისკდებათ გულები და პირისპირ დარჩენას როგორღა გაბედავთ. თანაც, რა უტიფარია. შიშს რომ თავი დავანებოთ, გაღიზიანებთ როგორ. “ნუთუ არ ეშინია? მარტოა მაინც... იქნებ გულის ჯიბეში ხელი ჩავიყო, იფიქრებს, იარაღი აქვსო და შეგვეშვება”, _ წამის მეათასედში ასწრებს ამის გაფიქრებას ერთ-ერთი თქვენგანი, მაგრამ სირბილისას ქურთუკის გულის ჯიბეში ხელის ჩაყოფასაც მოხერხება უნდა და თანაც, გუმანით გრძნობს, არაფერი გამოვა აქედან _ ის კაცი არ უნდა იყოს მდევარი, ვიღაცის მოძრაობისა და საქციელის, მით უმეტეს ყალბისა, რომ შეეშინდეს. გინდათ გითხრათ, კიდევ რას ფიქრობს ყოველი თქვენგანი?! იქნებ ამ ორი კრეტინიდან ერთს მაინც ჩაავლოს ხელი და მე შემეშვასო. ასეა, ნაღდად. კიდევ ათას რამეს ფიქრობთ. თან გარბიხართ, თან უკან-უკან იხედებით სასოწარკვეთილი თვალებით და თანაც, რაღაც-რაღაცეების გაფიქრებასაც ასწრებთ. ამდენი საქმის ერთად კეთება არასოდეს შეგძლებიათ. იცის შიშმა ფიქრი. თქვენში ყველაზე საზრიანი აქეთ-იქით გახედვასაც ახერხებს, იქნებ რომელიმე აივანზე შეხტომა მოვასწრო და სახლის პატრონი გავაღვიძო, ხალხს მაინც მოერიდება ეს შობელძაღლიო. მეორე, აი ისა, მთავარი დამნაშავე, თავჩაღუნული გარბის და გულში ერთსა და იმავეს იმეორებს, დედა რატომ შევაგინე? თუ დაგვიჭირა, ყველაზე მეტი მე მომხვდება, ეგრევე მიცნობს ეგ დედამო...ლი, შეიძლება, სულაც მარტო მე მომდევსო. მესამე ღმერთს ევედრება, ოღონდ ძაღლი არ აღმოჩნდეს და მირტყას რამდენიც უნდა, გავუძლებ როგორმე, ხომ არ მომკლავსო. შემობრუნებაზე და თავის დაცვაზე ფიქრიც კი არ შეიძლება. მეორეს გარდა, არც გახსოვთ არცერთს, რატომ გარბიხართ. შიში მიგარბენინებთ და მიზეზი, რამ გაგიჩინათ ეს შიში, დავიწყებული გაქვთ.
მერე თანდათან წყნარდებით. გონება გინათდებათ და გრძნობთ, აღარ მოგდევთ არავინ. თუმცა, მაინც გარბიხართ. გახსენდებათ სადღაც ყურმოკრული: “სიფრთხილეს თავი არ სტკივა” და კიდევ უფრო ჩქარობთ. თითქოს, როცა არ მოგდევენ, დაღლასაც ნაკლებად გრძნობთ. იცით, აღარაფერი გემუქრებათ, მაგრამ არ ჩერდებით. რომ გაჩერდეთ და დაწყნარდეთ, ერთმანეთსაც უნდა გამოელაპარაკოთ. არადა, გრცხვენიათ. ერთმანეთისა გრცხვენიათ და გარბიხართ. ასეა, თქვენ მუდამ უნდა ირბინოთ, მუდამ ვიღაცას უნდა გაურბოდეთ, თქვენი გაჩერება არც შეიძლება...
Back to top Go down
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Mar 07, 2010 9:24 pm

შენ

შენ სულ ამას მთხოვ, თუ ასე გიყვარვარ, ჩემზეც დაწერე რამეო. რომელი მწერალი მე ვარ, მაგრამ ვიცი, ყველაზე უფრო შენ რომ გჯერა ჩემი. ამიტომ ვასრულებ შენს თხოვნას. ვახსენებ ღმერთს და ვწერ:
ზაფხული იყო. ბორჯომის ხეობაში ვისვენებდით. გიომ თუ თემომ მოიტანა ამბავი, ძალიან ლამაზი გოგო ჩამოვიდაო. ჩვენც ავდექით და შენს სანახავად წამოვედით. ცაცხვებთან რომ სკამი იდგა, იქ დავსხედით და კორპუსს თვალს არ ვაცილებდით, აი, ახლა გამოვა და აი, ახლაო. დიდხანს ვისხედით და იმედი რომ გადაგვეწურა, მაშინ გამოჩნდი. კორპუსიდან არ გამოსულხარ, სასადილოს კიბეზე ჩამორბოდი.
_ ესაა? _ ვიკითხე და პასუხისათვის ყურადღება არც მიმიქცევია. რა თქმა უნდა, შენ იყავი.
მერე სულ ერთად დავდიოდით. სხვებიც გვახლდნენ, მაგრამ ჩვენ ვერავის ვამჩნევდით. სულ უფრო და უფრო ვუახლოვდებოდით ერთმანეთს და სულ უფრო და უფრო მეშინოდა შენი დაკარგვის.
გახსოვს, თბილისში რომ მომიწია წასვლამ სამი დღით?
სამი კი არა და, ერთი დღეც ძლივს გავძელი უშენოდ და მეორე დილით უკანვე ჩამოვედი. ჩამოვედი და შენ რომ დაგინახე, მივხვდი, როგორ გაგახარა ჩემმა დაბრუნებამ. მაინც არ გითხარი ის, რაც ყოველ ჩემს სიტყვას წინ უსწრებდა. მეშინოდა, დავკარგავ-მეთქი.
მიდიოდა დღეები და ჩემი შიში უფრო და უფრო ძლიერდებოდა _ მალე ისევ თბილისში უნდა დაბრუნებულიყავი. მთელ დღეებს შენს გვერდით ვატარებდი. პატარ-პატარა საჩუქრებსაც გიმზადებდი, მაგრამ მთავარი მაინც უთქმელი მრჩებოდა.
ბოლოს თავისთავად გაირკვა ყველაფერი და იმდენად ბედნიერი ვიყავი, რომ სულ მარტო მინდოდა ყოფნა. ალბათ, გაგიკვირდება, მაგრამ შენს სიახლოვესაც გავურბოდი იმ დღეს. მერჩივნა, შორს ყოფილიყავი ჩემგან და მე კი შენზე ოცნებაში მარტოდმარტო დავრჩენილიყავი. ამიტომაც დავიკარგე იმ საღამოს. მერე კი, ჩემს საძებნელად წამოსულს შეგხვდი გზაზე.
იმაზეც კი ვდაობდით, არა, მე უფრო მიყვარხარ და არა _ მეო.
არადა, სულ შემთხვევით ვესტუმრე იმ ზაფხულს ბორჯომის ხეობას. არსებობს რაღაც ძალა ბუნებაში.
არ ვიცი, რაც მე ახლა დავწერე, ამას მოთხრობა ჰქვია თუ სიყვარულის ხელმეორედ ახსნა, მაგრამ შენ რომ წაიკითხავ, ვიცი, გაგიხარდება. გაგიხარდება და მარტო ამიტომაც ღირდა გახსენება...

1994-95 წ.წ.


Last edited by გამრიგე on Sun Mar 07, 2010 9:52 pm; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Mar 07, 2010 9:25 pm

ნუთუ კიდევ არსებობენ?!

ახალგაზრდა კაცი მეგობართან დარჩა ღამის გასათევად. ჩვეულებრივი ამბავია, უცხო გარემოში ადვილად არ გეძინება კაცს. მეგობარს მალე ჩაეძინა. ზაფხულის ცხელი ღამეა და აივნის კარი შეღებულია. რომელიღაც მეზობელი (მარტოხელა კაცი (ქალი) იქნება) როიალზე უკრავს და ყურს სასიამოვნოდ ხვდება მუსიკის ჰანგები. ასე გრძელდება ათი წუთი, ნახევარი საათი... მეზობელი ისევ უკრავს. ახალგაზრდა კაცი ლოგინიდან დგება, სკამის ზურგზე გადაფენილი შარვლის ჯიბიდან სიგარეტსა და ასანთს იღებს და აივანზე გადის. ვერაფრით არკვევს, რომელი ბინიდან მოისმის როიალის ხმა. ღამის სამი საათია. დგას კაცი აივანზე და უკვირს, ნუთუ კიდევ არსებობენ ადამიანები, ამ შფოთვარე და არეულ დროში როიალზე დაკვრის სურვილი რომ უჩნდებათ?! უკვირს და უხარია. დაღლილობას მაინც თავისი გააქვს და ოთხ საათზე ახალგაზრდა კაცი ლოგინს უბრუნდება. დილით კი, ამ შფოთვარე და არეულ დროში, ავიწყდება, მეგობარს ჰკითხოს, ვინ უნდა ყოფილიყო ის ადამიანი, ღამის მყუდროება რომ “დაურღვია”.

1994-95 წ.წ.


Last edited by გამრიგე on Sun Mar 07, 2010 9:52 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Mar 07, 2010 9:27 pm

პასუხი

_ იცით, მაგას რა აქვს ჩემთვის ნათქვამი:
“ყოველთვის გულს მირევდნენ ზედმეტი გულჩვილობით გულის გამაწვრილებელი მამაკაცები, მაგრამ ხშირად მინატრია, გვიან ღამით რომ ვბრუნდები სახლში, დამხვდეს ქალი, თუნდაც _ საწოლში, დაძინებული. არ მსურს, ჩემს ლოდინში ფანჯარასთან ამოიღამოს თვალები. მივიდე, ჩამოვჯდე ლოგინის კიდეზე, გადავუწიო ჩამოშლილი თმა, დავადო ყურზე ტუჩები და წავჩურჩულო:
_ გძინავს?
_ ხო, _ თვალდახუჭულმა მიპასუხოს.
_ გააგრძელე ძილი, მეც ახლავე დავწვები, _ და, ლოყაზე ვემთხვიო.
გაიღიმოს თვალგაუხელლად და მკითხოს რამე, თუნდაც:
_ გცხელა?
_ ისე, რა...
_ გამოაღე ფანჯარა.
_ შენ რომ გაცივდე?
_ მე რა გამაცივებს?! _ დუნედ მითხრას ძილს მიბრუნებულმა და საბანში გაეხვიოს”.
თქვენ კი გიკვირთ, რატომ დაეხეტება დილიდან დაღამებამდე ქუჩაში და რატომ სვამს არაყს...

1994-95 წ.წ.


Last edited by გამრიგე on Sun Mar 07, 2010 9:51 pm; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Mar 07, 2010 9:33 pm

ბრძოლა

ს უ ხ ი ა ს

_ ნაღდი თავისუფლება იქაა, თუა... სულ სხვანაირი გამორჩეული... მეომარზე თავისუფალი არავინაა ამ ქვეყნად. ერთადერთი საფიქრალი აქვს _ ტყვია აიცდინოს როგორმე და თუ ბედმა არ უმუხთლა, მთის არწივივით ლაღი და მძლეთა მძლეა. გინახავთ, როგორ სძინავს ჯარისკაცს, როგორ იცვლება ძილში? რაღაც სხვანაირი, არაამქვეყნიური ნეტარების ღიმილი დასთამაშებს სახეზე და ვერ ნახავ ქვეყნად მეომარს, პირქვე რომ ეძინოს. ანდა, შეტევაზე გადასვლის წამება უნდა განიცადო. მირბიხარ დუჟმორეული, ღრიალებ, ხავიხარ. ირგვლივაც ყურთა გლეჯაა _ გნიასი, ზმუილი, ბრდღვინვა. აკაკანებ ავტომატს, ზუიან ტყვიები, ზრიალ-ზრიალით სკდებიან ჭურვები. არადა, ის ხარ, წუხელ ნეტარი ღიმილი რომ დაგთამაშებდა ტუჩებზე. მაგ დროს ტყვიის აცდენაზე არ ფიქრობ. მაგ დროს შენს ცნობიერებაში სიკვდილი არც არსებობს. გარშემო ხოცვა-ჟლეტა და მომაკვდავთა კვნესა-გოდებაა, სხვები პირქვე ემხობიან მიწაზე, შენთვის მაინც არ არსებობს სიკვდილი; მირბიხარ აზვირთებული, გამხეცებული _ სისხლი გებჯინება ყელში... და მერე, შეტევის მერე, გულაღმა წევხარ ბნელ ტყეში, ბალახზე, მიშტერებიხარ ვარსკვლავებით გადაპენტილ ცას და ფიქრობ, რომ სიკვდილთან თამაშიც ერთგვარი თავისუფლებაა; უფრო მეტიც, სიკვდილსა და სიცოცხლეს შუა არსებობაა ნამდვილი თავისუფლება... _ ჩემი მეგობარი ყვებოდა, თორემ მე რომელი მეომარი ვარ _ ღამ-ღამობით, შეგვიანებულს, ქუჩის ძაღლების წკავწკავზე ელეთ–მელეთი მომდის.

1994-95 წ.წ.


Last edited by გამრიგე on Sun Mar 07, 2010 9:51 pm; edited 3 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Mar 07, 2010 9:34 pm

ჩვენც ქუჩაში გავიზარდეთ...

დგას ჩემი ძმაკაცი და ვიღაცეებს უხსნის:
_ ჩვენც ქუჩაში გავიზარდეთ, ოღონდ ისე არა, თქვენ რომ გგონიათ. მთელ დღეებს ვატარებდით ეზოში, მაგრამ არავის ვაწუხებდით. ყველაზე მეტი, რაც მოგვიპარავს _ ბენზინია. ისიც გამოუვალ მდგომარეობაში და თანაც, ნამუსიანად. ზუსტად იმდენს ვიღებდით, რამდენიც გვჭირდებოდა. ყველაზე მეტი, რაც დაგვიშავებია _ გვიჩხუბია. ისიც, სხვა გზა რომ აღარ რჩებოდა და თანაც, მხოლოდ მუშტებით. ეს გაგვიკაწრეს ერთხელ და იმის მერე დანით დაიწყო სიარული. ვუპოვნეთ მე და გიომ და თავ-ბედი ვაწყევლინეთ. მეორე დღეს მოვუყვანეთ ის ვაჟკაცი, ამის გამკაწვრელი. გვეგონა, ყურს მაინც აუწევს-თქო. ამან ერთი შეხედა და, რას მისმევდი იმ დანას, პური ვარ თუ კარაქი, წვეტით ვერ დამარტყიო?! მერე, გაუცინა და, წადიო, გაუშვა. სამი დღის შემდეგ გიო დაგვიჭრეს. რაც ამას ვეჩიჩინე, ხომ ხედავ, ვინ არიან, შენ მაგათ ძმაკაცს ყველაფერი აპატიე და რა იკისრეს-მეთქი, მაინც ვერ დავარწმუნე; სწორად მოვიქეცი, რომ ვაპატიეო. მერე მოვიდა ის ბიჭი და გვითხრა, სამი დღე გასული ვიყავი ქალაქიდან, ჩემს ძმაკაცებს ჩვენი შეხვედრის შესახებ რომ სცოდნოდათ, ამას არ ჩაიდენდნენო. ამან გამარჯვებული თვალებით გადმომხედა. რა უხაროდა, ვერ გავიგე _ გიოს კი ამოაჭრეს ნახევარი კუჭი. რამდენი ასეთი შემთხვევა ყოფილა, მაგრამ არ გავბოროტებულვართ. დანა და იარაღი არ აგვიღია. ერთმა ჩვენმა ძმაკაცმა მოკიდა რევოლვერს ხელი და იმანაც თვითონ დაიხალა შუბლში ტყვია, ქალის გულისთვის. უ, მე იმ ქალის დედა და მამა... ქუჩის გარეშე ვერ ვძლებდით, მაგრამ ღამ-ღამობით სახლებში რომ ვბრუნდებოდით, წიგნებსაც ვკითხულობდით და ტელევიზორსაც ვუყურებდით. თეატრშიც დავდიოდით და ყვავილების საყიდელ ფულსაც ვაგროვებდით. საყვარელი მწერლებიც გვყავდა და საყვარელი ქალებიც. აბა, ამ ზაფხულს ვიყურები ფანჯრიდან, იტალია-ბრაზილიის თამაშის შესვენებაა და, ეზო სავსეა. ფეხბურთიც რომ არ აინტერესებს ახალგაზრდა კაცს, ცუდადაა საქმე, ძალიან ცუდად. არადა, როგორი მიჩვევა იცის ქუჩამ?! ნარკოტიკივითაა. ღამე არ მეძინებოდა, თუ ის საღამო ეზოში არ მქონდა გატარებული. დაბადების დღიდან წამოვსულვარ ადრე, იქნებ ვინმეს მივუსწრო უბანში და ნახევარი საათი მაინც ჩამოვჯდე ბირჟაზე-მეთქი. იმას რა დამავიწყებს: მოვდივარ ერთხელ. კოკისპირულად წვიმს. ცარიელია უბანი. უცებ რას ვხედავ, ჩაუწყვია გიოს ჯიბეებში ხელები და დამდგარა. წამო, ბიჭო, სულ სველი ხარ-მეთქი, დავუძახე. მოიცა, თუ ძმა ხარ, გადაიღებს და ავალ სახლშიო. გესმით?! ხანდახან, ახლაც მენატრება და ორ კვირაში ერთხელ მაინც გავდივარ ბირჟაზე. ბიჭებს ეცინებათ, მაინც ვერ გველევი ბოლომდეო. მეც მეცინება, ეგრეა-მეთქი. მე ეს ხანმოკლე ვიზიტებიც მყოფნის. ვდგავარ ერთი საათი და ვბრუნდები სახლში, ან ჩემს საქმეზე მივდივარ. ქუჩამ ბევრი ისეთი რამე გვასწავლა, რასაც ვერსად ვერასოდეს ვერ ვისწავლიდით. ქუჩასაც გააჩნია თავისი მშვენიერებანი. ჩვენც ქუჩაში გავიზარდეთ, ოღონდ ისე არა, თქვენ რომ გგონიათ...

1994-95 წ.წ.


Last edited by გამრიგე on Sun Mar 07, 2010 9:50 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Mar 07, 2010 9:36 pm

კახპა

“არ არსებობს კახპა, რომელსაც არ ჰქონდეს იმედი, გამოჩნდება ვინმე, შევუყვარდები და ცოლად წამიყვანს”, _ წევს გიო და ფიქრობს, _ “ესეც ასეა, ისიც ასე იყო, წინა; შემდეგიც ასე იქნება... ერთი ამათი დედაც... მომავალ მოთხრობას ასე ვიწყებ: “არ არსებობს კახპა”...
_ მოგიტანო ყავა? _ სამზარეულოდან ეძახის მაკა.
_ ლუდი.
“წავა და ეგრევე შევუდგები წერას. ჰო, სიგარეტი... ამას უნდა ვთხოვო, წასვლის წინ ამომიტანოს... ანდა, ჩავაცილებ, მანქანას გავუჩერებ, ქალია მაინც...”
ოთახში მაკა შემოდის. შიშველ ტანზე ატლასის ხალათი მოუცვამს, ხელში პატარა ლანგარი უჭირავს, რომლითაც ყავა და ლუდის ქილა შემოაქვს.
_ გიო...
_ ჰო, _ სწრაფად ტრიალდება გიო და სახე ექუფრება, _ ქალო, ვერ უნდა ისწავლო, ბანკის ლუდს ბოთლის ლუდი ჯობია, ბოთლისას _ ჩამოსასხმელი. კაცმა რომ გკითხოს, დიდი მსმელი ხარ.
მაკა ლოგინის კიდეზე ჯდება, ყავის ჭიქა და ქილა პატარა, მოკლეფეხებიან სკამზე გადააქვს და ტუჩებაბუზული ამბობს:
_ რას ყიდულობ მერე...
_ ეგ შენი მოტანილია. ხუთი დღეა მაცივარში გდია, _ ნელ-ნელა, ზოზინით დგება გიო და შარვალს იცმევს, _ ბოთლები არ იდგა იქვე? რამდენჯერ უნდა გავიმეორო ერთიდაიგივე?! _ და ქილას დასწვდება.
_ დაანებე თავი, მაგას მე დავლევ, შენ თუ არ მოგწონს.
_ ყავაში ჩაასხი და ისე.
_ რა გინდა, გიო, რას მერჩი?
_ ტერიტორიებს გართმევ; რას უნდა გერჩოდე?! ყავა და ლუდი არ გამიგია მე, _ სამზარეულოსკენ მიდის გიო.
_ მე გამიგია.
_ ჰოდა, მაგიტომაც გითხარი, _ გასძახებს მაკას და მაცივრიდან ლუდი გამოაქვს.
_ ჰოდა, დავლევ.
_ დალიე, თუ გინდა, _ პირზე ბოთლმოყუდებული ბრუნდება ოთახში, მერე სწრაფად იცილებს ბოთლს ტუჩებიდან და უცებ ბრაზდება, _ დალიე! და, მე რომ გეტყვი, ლუდი მომიტანე-მეთქი, ბოთლისას მომიტან, გაიგე?!
მაკა ლოგინზე წამოწოლილა და სიგარეტს ეწევა.
_ არაფერსაც არ მოგიტან, მე ვალდებული არა ვარ, საჩუქრები მოგართვა.
_ ჯერ ერთი, მე სამზარეულოდან საძინებელში მოტანაზე გითხარი, _ სავარძელში კალათდება გიო, _ და მეორეც, ხომ არ გგონია, მე ვარ ვალდებული?!
_ როდის რა გიჩუქებია, რო? ჰა-ჰა _ სიგარეტი, შოკოლადი. არც გავალდებულებს არავინ.
_ აბა, რა გინდა?
_ მე ხომ ვიცი, ხანდახან ჯიბეები გასკდებათ შენ და შენს ძმაკაცებს. გადაბმულად ქეიფობთ, მერე გადაბმულად ფული არა გაქვთ, მერე ისევ ჩაიგდებთ დიდ მაყუთს ხელში და, გეძებ, გეძებ, გირეკავ, ხანდახან როგორ მჭირდები, _ მაკას ცრემლები ადგება თვალებზე, _ შენ კაცი დაგიჭერს მაგ დროს? მერე, დარეკავ და ხმაზე გეტყობა, მორჩა შენი ფულები. მე კიდევ, სულელი; მაკა, გიოს ლუდი უყვარს. მაკა, გიოს სიგარეტის ფული არა აქვს. მაკა, დაუტოვე გიოს ფული, ბენზინს ჩაასხამს, ძმაკაცებში და მეგობარ გოგონებში გაივლის და თუ ერთი ლიტრი დარჩა და თვითონაც ბოლომდე არ გატყვრა, იქნებ შენც შემოგიაროს ღამის თორმეტ საათზე. მოგისიგნალოს, ატეხოს ქვემოდან ყვირილი, გააღვიძოს დედაშენი, მამაშენი, მეზობლები. მაკას მაინც უხარია, ოღონდ გიო მოვიდეს და დედ-მამას დააწყნარებს როგორმე. მერე, სანამ ჩამოვალ, ორი საათი აივნიდან უნდა გეხვეწო, მაგნიტოფონს ჩაუწიე, გაიღვიძეს მეზობლებმა-მეთქი. შენ კიდევ, ქვემოდან ღრიალებ, მეზობლების დედაც, მითუმეტეს _ სხვების მეზობლებისო. თვალებში ვეღარ ვუყურებ უბნელ ბიჭებს. ამას წინათ მხვდება ერთი გოგო, გვერდით სადარბაზოში ცხოვრობს, და იცი, რას მეუბნება? შენთან რომ ბიჭი მოდის, კასეტას ვერ გამოართმევ, ორი სიმღერა აქვს, მე რომ ვგიჟდები და მათხოვოს, გადავიწერო. ისე, მეც მაგარი ვარ, შენ რა იცი-მეთქი, ვკითხე და, როგორ არ ვიცი, ეგ რო მოდის, მთელ ეზოში ისმის მაგნიტოფონის ხმაო და, არ იცი რა ვუპასუხე? მაგნიტოფონი საერთოდ არა აქვს-მეთქი მანქანაში. კინაღამ გაგიჟდა საწყალი. იმის მერე აღარ მესალმება... მერე, ჩამოდის მაკა შენთან, იქნებ როგორ უნდა, რაიმე მოგიყვეს, ანდა სულაც შენ მოუყვე. თვითონ იჯდეს და გისმინოს, შენს მუხლებზე ეწყოს ხელები. შენ კიდევ, კაცმა არ იცის საიდან, ისევ გაგჩენია ფული და, მთვრალი ყოველთვის ცოტა უფრო კეთილი ხარ, გაჭიმული მეკითხები, რომელ სიგარეტს ინებებთ, ქალბატონო? ლუდს მიირთმევთ თუ შამპანურს? მერე უკანა სკამისკენ მახედებ, სადაც სამი ჯიხურის სამყოფი საქონელი ყრია და, რისი დამტკიცება გინდა ამითი, დღემდე ვერ ამიხსნია. მერე მაკას ვინ რას ეკითხება, ქოქავ მანქანას და გიჟივით მიაფრენ ან კუს ტბისკენ ან წყნეთისკენ. გემუდარები, დაბრუნდი, გაგიჟდებიან-მეთქი ჩემები. აბაა... გეცინება და დამცინი, რამდენი წლის ბრძანდებით, მადამ? მივფრინავთ არანორმალური სისწრაფით, შენთვის არც ძაღლი არსებობს და არც _ ყაჩაღი. ათასჯერ გთხოვე, შუაღამისას ტყეში ნუ აჩერებ-მეთქი მანქანას. შენი თავი თუ ფეხებზე გკიდია, მე რას მერჩი? _ უკანასკნელ სიგარეტს აძვრენს კოლოფიდან მაკა.
_ დამიტოვე, _ ჩუმად ამბობს გიო.
_ გაქანებული რეიდია, ჩიტი ვერ გაძვრება. ეს ვაჟბატონი, ვითომც არაფერი, მიფრინავს. გააჩერე, ვკივივარ მე და სანამ ჰაერში არ დაცალეს მთელი რაჟოკი, მანამდე ვერ მოიფიქრე, მუხრუჭისათვის დაგედგა ფეხი. მგონია, გადავრჩით, დიდი-დიდი სიმთვრალის გამო საბუთები ჩამოართვან-მეთქი და, თურმე ახლა იწყება ცირკი, ხტება მანქანიდან ცოფიანივით და ყვირის: ვის ესროლე, შე ახვარო, გაგთხრი მაგ ავტომატს უკანო. რომელი არსენა შენ მყავხარ, ერთი რომ მოგდოს ვინმემ, ფეხზე ვეღარც ადგები. აქედან მე გადმოვდივარ და ჩვენსკენ წამოსულ ავტომატიანებს ფეხქვეშ ვუვარდები, მთვრალია, აპატიე-მეთქი. შენ კიდევ, მე მიყვირიხარ, ვინაა მთვრალი, შენი ჩამშვები დედა ვატირეო. მე რომ არ მეთქვა, ისე ვერ შეგამჩნევდნენ, აი. დედაჩემი, ალბათ, ფანჯარასთან დგას და ერთი სული აქვს, როდის დავბრუნდები, მე შენი გულისთვის ორ დამპალს ვეხოხიალები ფეხქვეშ და შენ დედას მაგინებ, კარგია, _ მაკა გიოსკენ იხრება და ნახევრამდე დასულ სიგარეტს აწვდის, _ მერე დადიხარ გაჭიმული და უფროსი მანახეთო, იქაჩები. მოდის ის გაბერილიც და გაყავხარ სადღაც, მოფარებულში. ხუთ წუთში ბრუნდები გაღიმებული. ისე მიცინი, გეგონება, ოპერაში დამპატიჟე და ორი წუთია წარმოდგენა დამთავრდა. ას დოლარს მთხოვს ეს ყეყეჩიო, სიცილს ხომ არ მოიცილებ სიფათიდან. მერე? გეკითხები შეშინებული. რა, მერე, ამოვიღე ასდოლარიანი, ცხვირწინ დავუტრიალე და ისევ ჯიბეში ჩავიბრუნე, კაპიკსაც არ მოგცემ-მეთქი, გიხარია. ნორმალური კაცის საქციელია ეს? _ ტირილი ერევა მაკას, _ ახლაც მიკვირს, როგორ არ გცემეს, საოცარი ბედი გაქვს. მერე მივდივარ უფროსთან, ვემუდარები, გაგვატანოს მანქანა. სახლში რომ არ მიმიყვანოს, გაგიჟდებიან ჩემები, ამის საბუთები ხომ თქვენ გაქვთ-მეთქი. ის მეუბნება, შენი ტოლი გოგო მყავს და შენი ხათრითო, გვიშვებს... მეორე დღეს მოდიხარ და იღრიჯები, აი, ნახე, საბუთებიო. მე ხომ ვიცი, ასი კი არა, ორასი დოლარიც დაგიჯდებოდა საბუთების გამოტანა, მაგრამ იქ, იმ წუთში უკან ხომ არ დაიხევდი ვაჟკაცი კაცი... გვიშვებენ და გიჟივით აწყვეტინებ მანქანას. გეხვეწები, სანამ გვიყურებენ, ცოტა ნელა-მეთქი, აბაა... მერე სადმე, ტყეში... და შენ ხომ იცი, ყოველთვის მზად ვარ, შენი ვიყო, მანქანაშიც კი... ხანდახან ისეთი მთვრალი ხარ, კაცადაც არ ვარგიხარ, მაგრამ მაშინაც მაკას ბრალია, კარგად ვერ მოგეფერა... ერთხელ მაინც თქვი, რომ გიყვარვარ, მომატყუე მაინც. აი, მაშინ, იმ წუთებში მაინც მოიტყუე, მაგრამ, არა. გიო ტყუილს არ ამბობს. გიო არასოდეს კარგავს კონტროლს, ლოგინშიც კი. გიო ასეთი და ასეთია, ცოტა უცნაური, ცოტა მკაცრი, ცოტა მხიარული, სავსებით უპრობლემო და თუ არ მოგწონთ, გზა ხსნილია. მერედა, ეს ხომ პოზაა, პოზა. ტყუილსაც მშვენივრად ამბობ. მირეკავ მოსკოვიდან და ურცხვად მიცხადებ, რომ ბორჯომში ბრძანდები. ერთადერთხელ დამირეკე სხვა ქალაქიდან, აბა, იქ მაკას რა გაგახსენებს, და მაშინაც მომატყუე. რატომ? მე გამოწმებ? ფეხებზე არ მკიდია, სად ხარ?! წადი, სადაც გინდა. ოღონდ, აქაური საქმეების მოსაგვარებლად მე ნუ დამირეკავ და გლდანში ნუ გამგზავნი ვიღაც ნიკიტასთან. წადი, წადი და იქნებ შეგემთხვეს რამე. იცი, რამდენჯერ მინატრია, იქნებ მოკვდეს და დავისვენო-მეთქი. ვიცხოვრებ ასე, მოგონებებით. ცოცხალი რომ ხარ, აქ რომ ხარ, ვერ განებებ თავს, რა ვქნა?! შეიძლება, ათი დღე გადაბმულად იქეიფო, მერე გაგახსენდეს, რომ ქალიც არსებობს ამ ქვეყანაზე, დამირეკო, მომიყვანო აქ, აქაურობას კიდევ არა უშავს მანქანის სალონთან შედარებით, შენი გაისწორო და მერე ისევ ძმაკაცებში დაიკარგო ათი დღით? რა ქვია ასეთ ურთიერთობას? გეკითხები. ოფიციალური საყვარელი მაინც ვიყო, მაგრამ არა... ოფიციალური სხვა გყავს, _ მწარედ ეღიმება მაკას, _ ხალხში გამოსაჩენი და გვერდის დამამშვენებელი. მაკა რა, მაკამ კარგად იცის ლოგინის საქმე და ამიტომ გვახსენდება ხანდახან. მაკას ძმაკაცებში თუ გამოვაჩენთ იშვიათად. თანაც, საჭიროა მაინც. ის ქალბატონი რომ პარიზში ან ვენაში მოისურვებს გასეირნებას, მაშინ ხომ უნდა გვყავდეს ვინმე, ქუჩა-ქუჩა ხომ არ დავუწყებთ ქალებს ძებნას?! ერთხელ მაინც თუ გიეჭვიანია ჩემზე?! შენ რომ იკარგები, იქნებ სხვა კაცებში დავდივარ, ჰა? მაკამ უნდა აიტანოს მეორე საყვარლის არსებობა, ყველაფერი უნდა იცოდეს იმის შესახებ, მერსედესში წაგდებულს რომ დაინახავს, თვალი უნდა გააყოლოს შურით და, იმან? ვაი, იმან რომ გაიგოს სხვასთანაც გაქვს საქმე, გაგლახავს, შე უბედურო...
გიოს სახე ეცვლება.
_ გაგლახავს, შე უბედურო, _ გამოაჯავრებს გაბრაზებული, _ შენ იმდენს იზამ, მართლა გამალახინებ თავს.
_ ნეტა იმას თუ გაუბედავ მაგდენს, ჰა? _ თვალებში შეაცქერდა მაკა, _ აბა, ასე თუ ეტყვი: ბოდიში, ქალბატონო სალომე, მაგრამ ახლა უნდა გჟეჟოთ. გინდა დავნიძლავდეთ, ვერ ეტყვი. ერთი მანახა, ლოგინში როგორ ეპატიჟები. ალბათ, ჯერ უფლებას იღებ, შეიძლება აქ გაკოცოთ? ანდა, აქ რომ აგისვათ ენა, თქვენ წინააღმდეგი ხომ არ იქნებით? და ახლა, ძვირფასო, იქნებ თქვენც...
_ მოკეტავ?
_ არა, არა, _ მოულოდნელად ხალისდება მაკა, ლოგინზე წამოჯდება, ფეხებს შემოიკეცავს და გამოცოცხლებული აგრძელებს, _ ქალბატონო სალომე, იქნებ თქვენი უმსუბუქესი და უბრწყინვალესი ხელი მომისვათ აი, აქ, თორემ გუშინ იმდენი ვისკი გადავყლურწე, რომ... _ მერე უცებ ბეზრდება ყველაფერი ეს და ხელს ჩაიქნევს, _ ერთი იმისიც, შენიც, შენი ძმაკაცებისაც და შენი მეგობარი გოგონებისაც. მეზიზღებით ყველა.
ცოტა ხნით სიჩუმე ჩამოვარდება და ნელ-ნელა არიდებენ ერთმანეთს თვალებს.
_ სულელი ხარ შენ, _ ამბობს ბოლოს გიო.
_ ხო, სულელი ვარ. აბა, რა. ქალი იმას ვნატრობ, იქნებ ოდესმე ერთი კონა ყვავილი მაჩუქოს-მეთქი, და... ეს კიდევ, ლუდით და სიგარეტით მასაჩუქრებს ხოლმე.
_ მიყვარს ლუდიო და, _ გულწრფელად უკვირს გიოს.
მაკას ეღიმება.
_ მე შეიძლება სულელი ვიყო, მაგრამ შენ ხე ხარ, ხე, _ გიოსკენ იხრება და ყურში ჩასჩურჩულებს, _ მე კი ასეთი ხე მიყვარს.
მერე დგება და ჩაცმას იწყებს.
_ ტაქსს გამოვიძახებ, _ ტელეფონს დასწვდება გიო.
_ ნუ, _ სარკეში იყურება მაკა და კაბას ისწორებს, _ თუ გინდა, მასიამოვნო, გამაცილე, ოღონდ _ ფეხით.
_ მანქანით გაგიყვან.
_ არა. არც შენი მანქანით, არც _ ტაქსით, _ მკაცრად ამბობს მაკა, _ ფეხით გავისეირნოთ. თუ არ გინდა, მითხარი, მაკას არაფერი სწყინს, ესეც შენგან ისწავლა.
გიო პერანგს იღებს, მაგრამ ჩაცმას გადაიფიქრებს და ხელს შემოირტყამს შუბლზე:
_ აუჰ, ხუთ საათზე გივის უნდა შევხვდე ფილარმონიასთან, მანქანით გაგიყვან.
მაკას ეღიმება.
_ რა, კონცერტზე დაგპატიჟა? _ ისე კითხულობს, თითქოს დაუჯერაო და თავზე უსვამს ხელს, _ ფეხით გავისეირნებ, მირჩევნია.
“სიგარეტი?.. წავა და მერე ჩავირბენ, ამოვიტან”.
_ მოიცა, _ შემოსასვლელში შეაჩერებს მაკას, ჭუჭრუტანაში გაიხედავს და ისე უღებს კარს, _ არ დამეკარგო, დამირეკე.
მერე ოთახში ბრუნდება, კალამს და ფურცლებს იღებს უჯრიდან და სწრაფად წერს: “ არ არსებობს კახპა, რომელსაც...”

1994-95 წ.წ.
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
ვაჟა ხორნაული
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 1348
Location : თბილისი
Job/hobbies : პოეტი
Humor : სანაქებო
Registration date : 09.12.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Mon Mar 08, 2010 10:51 am

[color=blue]
ბრძოლა

ს უ ხ ი ა ს

_ ნაღდი თავისუფლება იქაა, თუა... სულ სხვანაირი გამორჩეული... მეომარზე თავისუფალი არავინაა ამ ქვეყნად. ერთადერთი საფიქრალი აქვს _ ტყვია აიცდინოს როგორმე და თუ ბედმა არ უმუხთლა, მთის არწივივით ლაღი და მძლეთა მძლეა. გინახავთ, როგორ სძინავს ჯარისკაცს, როგორ იცვლება ძილში? რაღაც სხვანაირი, არაამქვეყნიური ნეტარების ღიმილი დასთამაშებს სახეზე და ვერ ნახავ ქვეყნად მეომარს, პირქვე რომ ეძინოს. ანდა, შეტევაზე გადასვლის წამება უნდა განიცადო. მირბიხარ დუჟმორეული, ღრიალებ, ხავიხარ. ირგვლივაც ყურთა გლეჯაა _ გნიასი, ზმუილი, ბრდღვინვა. აკაკანებ ავტომატს, ზუიან ტყვიები, ზრიალ-ზრიალით სკდებიან ჭურვები. არადა, ის ხარ, წუხელ ნეტარი ღიმილი რომ დაგთამაშებდა ტუჩებზე. მაგ დროს ტყვიის აცდენაზე არ ფიქრობ. მაგ დროს შენს ცნობიერებაში სიკვდილი არც არსებობს. გარშემო ხოცვა-ჟლეტა და მომაკვდავთა კვნესა-გოდებაა, სხვები პირქვე ემხობიან მიწაზე, შენთვის მაინც არ არსებობს სიკვდილი; მირბიხარ აზვირთებული, გამხეცებული _ სისხლი გებჯინება ყელში... და მერე, შეტევის მერე, გულაღმა წევხარ ბნელ ტყეში, ბალახზე, მიშტერებიხარ ვარსკვლავებით გადაპენტილ ცას და ფიქრობ, რომ სიკვდილთან თამაშიც ერთგვარი თავისუფლებაა; უფრო მეტიც, სიკვდილსა და სიცოცხლეს შუა არსებობაა ნამდვილი თავისუფლება... _ ჩემი მეგობარი ყვებოდა, თორემ მე რომელი მეომარი ვარ _ ღამ-ღამობით, შეგვიანებულს, ქუჩის ძაღლების წკავწკავზე ელეთ–მელეთი მომდის.

1994-95 წ.წ.[/color

სიტყვებს შორის უზუსტესი კავშირი.
განცდილის უბრალოდ და მიმზიდველად გადმოცემის უნარი.

king cheers
Back to top Go down
View user profile http://www.urakparaki.ge/?m=7&WUID=1466
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Mon Mar 15, 2010 3:33 pm



ავტორი: სერგეი დოვლატოვი
თემა: პროზა;
ISBN: 978-9941-403-91-0
გამომცემლობა: ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა
გამოცემის წელი: 2009
გვერდების რაოდენობა: 120
ყდა: რბილი
ფასი: 6.00 ლარი


ანოტაცია: ''ჩემოდანი" ქართულ ენაზე პირველად გამოდის. თარგმნა ირაკლი ჯავახაძემ. ამ ავტობიოგრაფიულ ნაწარმოებში გაცოცხლებული საბჭოთა ყოფის ტრაგი-კომიკური სურათები უდავოდ ღიმილს მოჰგვრის მკითხველს და კიდევ ერთხელ შეახსენებს წარსულად ქცეულ სამარცხვინო რეჟიმს.


Arrow

გაზეთ "პარნასში" გაგრძელებებით იბეჭდებოდა კვნეტინ ტარანტინოს Quentin Tarantino კინოსცენარის Reservoir Dogs (1992) ირაკლი ჯავახაძისეული თარგმანი რუსულიდან - http://armuri.wordpress.com/2011/02/21/квентин-тарантино-бешеные-псы/

study


Last edited by Admin on Mon Feb 21, 2011 9:45 am; edited 2 times in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Mon Feb 14, 2011 6:05 pm

ირაკლი ჯავახაძე

ნოკდაუნი


პირველი რაუნდი


_რა მომინდა,იცი?! – ვეუბნები მაკას – დალევა.

_არ შეიძლება – ძლივს ატრიალებს საჭეს,აქეთ-იქით იყურება დამფრთხალი.

რად უნდა ქალს ამოდენა მანქანა? ძლივს დაატარებს ქალაქის ვიწრო ქუჩებში. ორი თვეა ეს მანქანა აქვს და ორჯერ გაკაწრა უკვე.

_არ დავლიო? – ვკითხულობ დაეჭვებული.

არ მპასუხობს. სვლას ანელებს, ტროტუარზე აგდებს წინა ბორბლებს. მაინც უხეშად გამოსდის,ლამის ჭერს ვურტყამ თავს. არაფერს ვამბობ-აზრი არ აქვს.

_მომეცი საფულე – ხელს იშვერს ჩემსკენ.

_რად გინდა? – ინსტიქტურად ვაძვრენ საფულეს და ვაწვდი.

_ესეც ასე – კმაყოფილი გადადის მანქანიდან – ლუდს აღარ იყიდი. ხუთ წუთში მოვალ.

არ მიყვარს ეს ადგილი…

ცხრა წლის ვიყავი, სადღაც აქ რომ დავეკარგე დედაჩემს. დიდად არ მინაღვლია, სათამაშოების მაღაზიაში შევედი და სანამ არ მომბეზრდა იქაურობა, ქუჩაში არ გამოვსულვარ. ხომ წარმოგიდგენიათ, რამდენ ხანს არ მომბეზრდებოდა სათამაშოების მაღაზია ცხრა წლისას. დღემდე მიკვირს, დედაჩემი როგორ ვერ მიხვდა სად უნდა მოვეძებნე. ქუჩაში დამხვდა. ორი-სამი კაცი იდგა იქვე, ამშვიდებდნენ. ახლაც მახსოვს მისი შეშლილი სახე. დამინახა თუ არა, გული წაუვიდა. ყველაზე საინტერესო კი ის არის, რომ მთელი ბავშვობიდან მხოლოდ ეს ეპიზოდი მახსოვს, მეტი -არაფერი. მახსოვრობა, სადღაც, თხუთმეტი წლის ასაკიდან მეწყება. რატომ არის ასე, არ ვიცი. არც ვფიქრობ ამაზე.

არ მიყვარს ეს ადგილი. სათამაშოების მაღაზიაც აღარ არის – რომელიღაც ავიაკომპანიის ოფისია იმ შენობაში. არადა, ხანდახან მაინც მიწევს აქ მოსვლა, მაკას პარიკმახერი მოღვაწეობს ამ ქუჩაზე. შეაგდებს მაკა მანქანას ტროტუარზე, გადახტება, რომელიღაც არკაში შეირბენს, გამოვა ათ-ოც წუთში და მეკითხება:

_მოგწონს?

ხუთიდან ოთხჯერ კითხვითვე ვპასუხობ:

_რა?

_თმები.

მომწონს-მეთქი, ვუქნევ თავს…

აი,ახლაც გამოვა და იგივეს მკითხავს. უკვე მომზადებული ვარ და აღარ შევუნრუნებ კითხვას, პირდაპირ თავს დავუქნევ. თუმცა ამჯერად ვალის დასაბრუნებლად მივიდა. ისე, ნეტავ, მართლა სჯერა, რომ რაიმე ცვლილებას ვატყობ ხოლმე მის ვარცხნილობას?! “აი,ახლა გამოვა. აი, ახლა გამოვა -მეთქი”- ვფიქრობ და საიდანღაც ქალის კივილი მესმის:

_იდიოტო, იდიოტო!..

ოცი-ოცდაორი წლის გოგო ორმეტრიან ჯეელს უკივის. მერე უცბად წყნარდება, ჩურჩულზე გადადის. მეჩვენება, თითქოს რაღაცას ემუდარება, ხელს ავლებს მკლავში, თავისკენ ექაჩება, მაგრამ ფეხს ვერ აცვლევინებს. ”შიგა აქვთ” – ვფიქრობ ჩემთვის. გოგოს ისტერიული გამომეტყველება აქვს. ცრემლებსაც ვამჩნევ მის ლოყებზე. ვიძაბები, აქეთ-იქით ვიყურები-ქუჩას ვათვალიერებ. კაციშვილი არ ჩანს. გოგოს ქვითინი ეწყება. გაუჩერებლად ლაპარაკობს. თვალებში უყურებს იმ აყლაყუდას და ცდილობს, მხრებზე ჩამოეკიდოს-ერთი ფეხი უკვე ჰაერში აქვს. ის კიდევ, უცბად ტრიალდება, ზურგს აქცევს გოგოს და ნელი ნაბიჯით მიუყვება ქუჩას. გოგოს ფეხები ერთმანეთში ეხლართება. ხელებს ჰაერში იქნევს, წონასწორობა რომ შეინარჩუნოს, მაგარმ მაინც ეცემა-რბილად და ჩუმად.

ვუყურებ და მეცოდება. “იმ ჯეელს რომ დაენახა, იმასაც შეეცოდებოდა-მეთქი,”- ვფიქრობ. ისევ ქუჩას ვათვალიერებ. აღარც ის აყლაყუდა მოჩანს-ალბათ, სადმე ჩაუხვია. გოგო ადგომას არც აპირებს, მგონი. ზის ჭუჭყიან ასფალტზე და თავი ჩაუხრია. საცოდავი შესახედია. გული მოგიკვდება. ”მე რაღას მერჩოდნენ-მეთქი”- ვბრაზდები და ჩემთვის ვიგინები. და უცებ, გოგოსთან მწვანე ნივა ჩერდება, გადმოდის ის ჯეელი და იქით ეხევწება, წამოდიო. გოგო არ ინძრევა. სლუკუნებს. სულ რამდენიმე წამი და ადგება და ჩაჯდება მანქანაში.მხოლოდ რამდენიმე წამი სჭირდება დასაწყნარებლად, მაგრამ ამ ორმეტრიანს ნერვები არ ჰყოფნის. გაცოფებული წიხლს ურტყამს მანქანას და უკვე ვიცი, რაღაც ცუდი მოხდება. აი,ეს საშინლად უსიამოვნო გრძნობა მიჩნდება და კარს ვაღებ, მანქანიდან გადავდივარ. ვერც ერთი ვერ მამჩნევს, სადა სცალიათ ჩემთვის. აყლაყუდა გოგოს ჩაფრენია თმებში და თავისი მანქანისკენ მიათრევს. პირდაპირ ასფალტზე მიახოხიალებს, ძალზე უნამუსოდ ექცევა. ოთხ თითს ვიტენი პირში და მსუბუქად ვუსტვენ. მერე ნელი ნაბიჯით ვუახლოვდები:

_რა არი, რა წესია…

არ ვიცი,შემამჩნია თუ არა აყლაყუდამ, საქმიანობა არ შეუეწყვიტავს – ბორნლებიანი ჩემოდანივით მიაგორებს გოგოს. ახლოდან კიდევ უფრო დიდი ჩანს – ორ მეტრაზე გრძელია, ჩაფსკვნილი. ერთ ნაბიჯსაც ვდგამ და ვჩერდები. არ მინდა, მივუახლოვდე. რა ვიცი, რა დაარტყამს თავში.აშკარად სჯობს, მშვიდობიანად მოვაგვარო ყველაფერი. თუმცა რაღა მშვიდობაა – ოცი ხლის გოგოს მიახოხიალებს მიწაზე.

_იდიოტო, იდიოტო! – კივის გოგო.

-ეე! – ვეძახი მე, კიდევ ერთ ნაბიჯს ვდგამ წინ და…

ვერ ვხვდები, რა ხდება. ასფალტზე ვიშხლართები, გოგოს გვერდით. ალბათ, ბორდიურს წამოვკარი ფეხი-საშინლად მტკივა მარჯვენა ტერფი. აყლაყუდა განცვიფრებით დამცქერის-მგონი, ახლა დამინახა პირველად. გოგოც გამოქლიავებული სახით მიყურებს, ციდან ჩამოვარდნილი ვგონივარ. “სად მოვეტენებოდი”- ვიგინები გულში. აღარ ვიცი, როგორ მოვიქცე. წამოვდგე? ვიწვე? რაღაც იდიოტურ მდგომარეობაში ამოვყავი თავი. ეს აყლაყუდაც არ მეშვება – თვალებში მიყურებს. გაიხედე, რა, სხვაგან. წაქცეულ კაცს, კიდევ შენი თვალიერება მინდა?!

და უცებ ის ისმის მაკას კივილი. “საიდან გაჩნდა, ამას რაღა აკივლებს-მეთქი”- ვფიქორბ და იქით ვიხედები.

_ხელი არ ახლო, გადი იქით – უკივის აყლაყუდას.

რაღაც უჭირავს და საშინლად დამფრთხალი გამომეტყველება აქვს. ვაკვირდები და ვარჩევ, გაზის პისტოლეტია. ეს პისტოლეტი მე ვაჩუქე ერთი წლის წინ. საცოდავად ჩაუვლია ორივე ხელი ტარისთვის, სასხლეტზე არც უდევს თითი. “გაგიჟდა?”- ვასწრებ გაფიქრებას. არც ვიცოდი ეს პისტოლეტი თან თუ დაჰქონდა. რამ მოაფიქრებინა ამის გაკეთება?! ეს ჯეელი ხამ მე დამყურებს, ხან მაკასკენ იყურება.

_არ ისროლო – ვუყვირი და ვდგები.

რისი მსროლელია, ყველაზე შეშინებული სახეთვითონ აქვს. კოჭლობით ვუახლოვდები. ახლა მე მიშვერს პისტოლეტს. ლულას ვავლებ ხელს და ჩემსკენ ვქაჩავ. პისტოლეტი უკვე მე მაქვს. წადი, დაჯექი, მანქანაში – ვეუბნები მაკას.

შეშინებული მირბის და საჭესთან ჯდება. ერთი წამით ვიხედები უკან-აყლაყუდა ისევ იქ დგას, გოგო ისევ ასფალტზე ზის. სასაცილო შესახედები არიან. ნეტავ, მე როგორი შესახედი ვარ? მინდა, სწრაფად გავეცალო აქაურობას, მაგრამ ნატკენი ტერფი ჩქარი სიარულის საშუალებას არ მაძლევს. ბოლო-ბოლო, ვაღწევ მანქანამდე და მაკას გვერდით ვთავსდები:

_დავითესეთ.

ტროტუარიდან უკანა სვლით ჩამოჰყავს მანქანა, ისევ ჭერს ვურტყამ თავს. ნერვიულობს, ხელები უკანკალებს. ვეხმარები – მე გადამყავს მარცხენა ხელით სიჩქარეების გადამრთველი:

_მიდი, დააჭირე გაზს.

და ვცილდებით იქაურობას. წამის მეათედით ვასწრებ ფეხებგაჩაჩხული, უაზრო გამომეტყველების ჯეელის შეთვალიერებას. ჩვენს მანქანას მოშტერებია.

_ეხლა დაწყნარდი და ნელა იარე – ვამბობ და პისტოლეტს ვათვალიერებ.

თყვია არც გადაუტანია ლულაში. მჭიდი გამომაქვს. სავსეა. პირველი ხალასტოი დევს. ზუსტად იმ მდგომარეობაშია, როგორც მივეცი. მეცინება:

_ერთხელაც არ გისვრია?

_სად უნდა მესროლა?! – იჩეჩავს მხრებს.

_რა ვიცი?! ახალ წელს.

_ერთი ხალასტოი დევს, დანარჩენი სულ გაზის ტყვიებია. სად უნდა მესროლა?!

_ყოჩაღ,კარგად დაგიმახსოვრებია – მეცინება ისევ – რამ გაგაგიჟა, როდის მერე დაიწყე ამ პისტოლეტის ტარება?

_როცა დიდი ჩანთით დავდივარ, სულ მიგდია. რა იცი, რა ხდება.ხომ გამოგვადგა?!

_რა იცი, რა ხდება,ხო?!

_ხო. რომ მჩუქნიდი, ასე მითხარი – რა იცი, რა ხდებაო. გამოგვადგა?!

_რა გამოგვადგა, შენ თავი ხო არ მიგირტყამს რამესთვის. იმ ჩემისას რო ქონოდა იარაღი და დაეშვა შენთვის?

_აბა, გკლავდა. რა მოხდა, რა გაჩხუბებდათ?

_ოო – და ვყვები მთელ ისტორიას…

_მე მეგონა, იმან დაგარტყა. აბა, რა უნდა მეფიქრა, მიწაზე ეგდე. გტკივა ფეხი?

_აბა, არ მტკივა?! – ვაცოდებ თავს – მიეცი ვალი პარიკმახერს?

კიო, მიქნევს თავს.

_აჰა – ვაწვდი პისტოლეტს – დამიბრუნე საფულე

_ჩადე ჩემს ჩანთაში. შენი საფულეც იქაა. წავიდეთ ჩემთან?

_სადმე ბარში დავსხდეთ. დავაი, ქიაჩელზე.

_კარგი რა. აღარ შემიძლია ეს ტუკანი.

_აბა, ჩინური რესტორნის ფული არა მაქვს.

_მე მაქვს, მაგრამ იქაც არ მინდა. წამო, რა, ჩემთან.

-წამო – ვამბობ და პისტოლეტიანი მაკა მახსენდება – არა, არა ხარ დალაგებული. ჯერ გაგერკვია, რა ხდებოდა. პისტოლეტის ამოღება რამ მოგაფიქრებინა?!

ეღიმება:

_მერე, ვინ თქვა, რომ დალაგებული ვარ. ისე, როგორ ფიქრობ, იარაღი რომ ქონოდა, მესროდა?

საინტერესო კითხვაა. მე რა ვიცი, ესროდა? ის გოგო კი ათრია ასფალტზე და…

_შენ მაგ პისტოლეტს შეეშვი, გაიგე?! – ვუწყებ ჭკუის დარიგებას – შარს გადაეყრები.

_შარიც საინტერესოა – მეკეკლუცება.

_ვაფშე, წადი და გაიფორმე. მე მიყრია სადღაც მაგის საბუთები.

_რატო, ვინ გამჩხრიკავს?! აი,პრავაც არ მაქვს, მაგრამ დავდივარ.

ჩამოყალიბებული შიზოიდია, რა ველაპარაკო.

_არა, მაინც გადარჩი – აქეთ მამშვიდებს – იმას რომ დაერტყა, ადგილზე გაგათავებდა…


მეორე რაუნდი

მაკას სადარბაზოში აუტანელი სიბინძურეა. რაღაც სპეციფიური სუნი დგას. მგონი ვირთხები აყენებენ ასეთ სუნს. სანამ ლიფტი პირველ სართულზე ჩამოვა, სუნთქვაშეკრული ვდგავარ. ყოველთვის ასეთი სუნია ამ სადარბაზოში, სხვაგან არ შემიმჩნევია. ლიფტში კიდევ უარესია.

_რა არი, არ უვლით ამ სახლს? – ისე ვბრაზდები, თითქოს მაკას ბრალი იყოს რამე.

_ვირთხა მოკვდა, ალბათ. შახტაში დაძვრებიან, ლიფტის სახურავზე ეცემიან და იხრწნებიან. გუშინ არ ყარდა. ესე იგი, ახალი მკვდარია. სამ დღეს არ გავა ეს სუნი აქედან.

_ეხლა მკვდარი ვირთხა აგდია ლიფტის სახურავზე? – ვეკითხები შეშფოთებული.

მზარავს იმის გაფიქრება, რომ ნახევარი მეტრი მაშორებს მკვდარ, საზიზღარ ვირთხას.

_გტკივა ფეხი? – მზრუნველად მეკითხება მაკა.

_თითქმის აღარ. სისულელეა, გამივლის.

გამოვდივართ ლიფტიდან, მაკა კარს აღებს წინასწარ მომარჯვებული გასაღებით და ჯერ მე შევდივარ ბინაში. მაკაც შემოდის და ის-ისაა კარი უნდა მიხუროს, დაზაფრული ჩურჩულებს:

_ჩამოსულან.

მინდა, მივიდე, გავიდე ბინიდან, საერთოდ დავეთესო აქაურობას, მაგრამ მამაკაცის ხმა მესმის რომელიღაც ოთახიდან:

_მაკა, შენა ხარ? – და ადგილზე ვქვავდები.

_მამაჩემია – მეჩურჩულება მაკა.

ხელით ვანიშნებ, ჩუმად გავალ-მეთქი, მაგრამ არ მიშვებს – კარს კეტავს და მუჯლუგუნს მკრავს, შედიო. ვემორჩილები.რატომ, მე თვითონ მიკვირს. თავად დიდად არ ეტყობა შეშფოთება.

_როდის ჩამოხვედით? – გასძახის აქედან, თან მე მიბრიალებს თვალებს.

რა ვქნა-მეთქი, ხელებს ვშლი. გვერდს მივლის და შუა ოთახში შედის. მეც მივყვები. მამამისი შორტში გამოწყობილა. არაფერი აცვია შორტის გარდა. მაგარი სანახავია.

_ეს კოტეა, გაიცანი – ეუბნება მაკა

_სასიამოვნოა – მართმევს მარჯვენას და მაკას კოცნის.

ასჯერ მაინც მყავს ნანახი – პიჯაკით და ჰალსტუხით. შორტში სხვანაირია, სასაცილო.

_დედაშენი დეიდაშენთან დავტოვე, საბურთალოზე – ეუბნება მაკას – რაკი მოხვედი, იქნებ მოიყვანო. დაღლილი ვარ.

_ახლა?

_ჰო. დარეკა, წამომიყვანეო. მე და შენი მეგობარი როგორმე შევიქცევთ თავს. ნარდს ვითამაშებთ.

_არა. გავყვები მეც – ვამბობ გაუბედავად.

_რატომ? თუ ნარდი არ გინდა, ლუდი დავლიოთ, ბიტბურგერი. კაი ხანია, შენი ნახვა მინდა.

ამას არ ველოდი. ჩემი ნახვა რატომ უნდა უნდოდეს, საიდან იცის ჩემი არსებობის შესახებ?! მაკასკენ ვაპარებ მზერას. არ იხედება ჩემსკენ:

_წავალ, ჰო. ბარემ ჩაცმული ვარ. არ მოიწყინოთ.

ტრიალდება და გასასვლელისაკენ მიდის.

_ნამგზავრი ბრძანდებით… გავყვები მეც – ვამბობ თავაზიანად.

_მოიცა – ხელს მხვევს მხარზე – ხო გითხარი, შენი ნახვა მინდოდა-მეთქი. თხუთმეტ წუთში დაბრუნდება. დაჯექი.

სავარძელში ვეშვები. ლუდზე უარს ვამბობ – არ მინდა ამისი ლუდი. ის უფრო მაინტერესებს, რა იცის და რა არ იცის. სხვა ოთახში გადის და რამდენიმე წამში ბრუნდება, მაისური ჩაუცვამს.

_ესე იგი, ლუდზე უარს მეუბნები – მიღიმის – მაშინ არც მე დავლევ. გავსუქდი ამ ბოლო დროს – ღიპზე იტყაპუნებს ხელისგულს – თანაც, შუადღეს ლუდის სმა არ ივარგებს ამ სიცხეში – ჩემს პირდაპირ თავსდება სავარძელში – ჩაქვშიც მაგრა ცხელოდა – სიგარეტს ირჭობს პირში.

თუ არ ივარგებს, მე რატომ მთავაზობს, ვერ გავიგე. არადა, კბილები მიკაწკაწებს, ისე მინდა ბიტბურგერი. ლეგენდები მაქვს გაგონილი ამ ლუდზე.

_აქ სულ ცხელა?

_დიახ – ვეუბნები

-იქაც ცხელოდა. იქაც არ მომასვენეს. ხან იქ წადი, ხან აქ წამოდი. დასასვენებლად წავედი და არ გაჩერებულა ჩემი ტელეფონი. მთელი ზაფხული თბილისში ხარ? – შორიდან მივლის.

თავს ვუქნევ.

_მაკაც, მგონი შენს გამო არ წამოგვყვა. ცოდოა, დაისვენებდა გოგო.

რა ვუპასუხო?! მე რა ვიცი, მაკა რატომ არ გაყვა.

-რას აპირებთ? – მაჩერდება თვალებში.

“რა შენი ტრაკის საქმეა?”- ვფიქრობ გულში.

_მე ერთი გოგო მყავს, ძმაო – უცებ გადმოდის შეტევაზე – თბილისია, ხალხი ლაპარაკობს.

გაუშვა ქართული ხალხური. რა გააჩერებს ეხლა ამას?! შეიძლება აქედან პირდაპირ ქორწინების სახლში მიკრას თავი. რამე რომ ვუთხრა, უნდა დავაყარო კიდეც. არადა, ჯერ ერთი – მე ამის მომრევი არა ვარ, მეორეც – მაკას მამასთან ჩხუბი არ უნდა ჩამეთვალოს კარგ საქციელად.

_ხომ გესმის ჩემი?! – ისევ თვალებში მიყურებს – ხალხი ლაპარაკობს. განათხოვარი გოგოა, თავის გზა ხომ უნდა მონახოს. უკვე ერთი წელია, დადიხართ.

ამან რაღა იცის?! და უცებ მარტყამს თავში – მაკას ელაპარაკა. მაკამ ჩაუკარკლა ყველაფერი. მერე უფრო საშინელი აზრი მომდის თავში – ეს დღეს არ ჩამოსულა ჩაქვიდან და საერთოდ ჩვენი შეხვედრა დაგეგმილი იყო. ამან, მაკამ და მაკას დედამ დაგეგმეს. შეიძლება, საბურთალოელი დეიდაც ეხმარებოდა. ახლა მაკა იქ ზის, ქალებთან. სხედან და ამ საუბრის შედეგს ელიან. მაკა როგორ გამიკეთებდა ამას?! ამის მერე როგორ უნდა შემხედოს თვალებში?!

მშვენიერი სპექტაკლი მოაწყვეს. ეს აქ შორტებით მხვდება – ვითომ ახალი ჩამოსულია, დაქანცულია. ტელეფონის ზარებმა დაქანცეს. დილით მაკა მირეკავს და მეუბნება – პარიკმახერთან გამყევი, ვალი უნდა მივუტანოო. როდის იყო, მაკას ვინმეს ვალი ჰქონოდეს?! და უცებ, ვითომ გუშინ დაივარცხნა თმები და ფული არ ჰქონდა. ზღაპარია. თუ მამამისი თბილისში არ ბრძანდებოდა, დღეს სად იშოვა იმდენი ფული, ჩინურ რესტორანს რომ ეყოფოდა?! ღა თქმა უნდა ყველაფერი მოწყობილია.მე მომიწყვეს.

ეს მამამისი კიდევ, ტრაკია. ვენახე სადმე და კაცურად დამლაპარაკებოდა. ზის ეხლა და უნიჭოდ ასრულებს უნიჭო როლს. მიერეკება.

_ასეა, ძმაო, და უნდა გადაწყვიტოთ რამე. მე რამდენ ხანს ვუყურო ყველაფერ ამას?!

_თქვენ ნახეთ რამე? – უკვე ვეუზრდელები.

_რაა?

_ნუ უყურებთ, არ არის საჭირო.

_მომისმინე – მეუბნება დაყვავებით, არ უნდა სიტუაციის გართულება – კაცი ხარ და უნდა გადაწყვიტო.

_გადაგიწყვეტიათ უჩემოდ – ვდგები ფეზე – როდის შემოგიაროთ?

რაღაც ასეთი სისულელე რომ არ ვთქვა, მაშინ საფერფლე უნდა ვრეკო თავში. აბა, სერიოზულად ხომ არ დავუწყებ ლაპარაკს?!

_იცოდე, მაკას ვეღარ ნახავ – დგება ისიც.

_გასაგებია. წავედი.

გავდივარ შემოსასვლელში და კარს ვაღებ. არც მომყვება უკან. კიდევ კარგი…

ლიფტს არ ველოდები, კიბეზე ვეშვები. ისევ ის საშინელი სუნია სადარბაზოში…

ქუჩაში გამოვდივარ თუ არა, ტელეფონი მიწკრიალებს ჯიბეში. ვაძვრენ ტელეფონს და ვკითხულობ: MAKAKA.თვითონ ჩამიწერა ასე…

მოუსწრია მამამის გადარეკვა..

_ჰო! – ვპასუხობ

_გაგიჟდი?

_მგონი თქვენ გაგიჟდით, ყველანი – ვეუბნები მშვიდად.

_მამაჩემთან ჩხუბი შეიძლებოდა?!- ეწყება ისტერიკა – სახლიდან აღარ გამომიშვებს.

_ეგ მე აღარ მადარდებს. წავედი – ვუთიშავ და ველოდები, რომ კიდევ დარეკავს.

მაგრამ – არა, თავმოყვარე გოგოს მეთამაშება. ან,შეიძლება, არც არაფერს თამაშობს. ხვდება, რაკი სპექტაკლის პრემიერა კრახით დასრულდა, აღარ ღირს წარმოდგენების გაგრძელება.

დავყურებ ტელეფონის ეკრანს და გადასარევი აზრი მებადება. კლავიატუაზე რამდენიმე დაჭერით უმარტივეს ოპერაციას ვატარებ და MAKAKA სამუდამოდ ქრება ჩემი ტელეფონის მახსოვრობიდან…


მოთხრობების წიგნიდან: “კავალერები”.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Feb 20, 2011 10:35 pm



წიგნის დასახელება – "სამი ძველი მოთხრობა"
ავტორი – ირაკლი ჯავახაძე
ISBN 978-9941-420-82-5
გამომცემლობა – "ინტელექტი"
გვერდების რაოდენობა – 176
გარეკანი – რბილი
წელი – 2010



ირაკლი ჯავახაძე

კოლია

`ნიკოლაი სუბოტინი ხუთ აგვისტოს გავიცანი შავი ზღვისპირეთის ერთ-ერთ საკურორტო დასახლებაში. ვიცნობდი ორი დღე. შვიდ აგვისტოს, შუადღის თორმეტ საათზე, კოლიამ თავი მოიკლა. თორმეტსართულიანი სასტუმროს სახურავიდან გადმოხტა და მკლავებგაშლილი, შუბლითა და მკერდით დაენარცხა მარმარილოს ქვით მოპირკეთებულ კიბეს, რომელიც სასტუმროს პირველი სართულიდან ეზოში გამოდიოდა და რესტორნის მეორე სართულს უკავშირდებოდა. კიბეს, რომელზეც კოლია გავიცანი ორი დღით ადრე და რომელზეც კოლიამ სვეტა გამაცნო წინა საღამოს. როგორც თვითმხილველებმა თქვეს, კოლია სახურავზე იდგა რამდენიმე წუთი და არავითარი ყურადღება არ მიუქცევია სასტუმროს ეზოში შეკრებილი ხალხის შეძახილებისთვის. მერე ერთი დაიყვირა `ვსიო~ და წყალში მხტომელივით წამოვიდა. მოფრინავდა და რაღაცას გაიძახოდაო...~
ეს ჩანაწერი ჩემს უჯრაში ინახებოდა რამდენიმე წლის განმავლობაში. არც ის მახსოვს, რატომ დავიწყე კოლიაზე წერა და არც ის _ როდის ჩავწერე. ვერც იმას ვიხსენებ, ვაპირებდი თუ არა როდესმე ამ ჩანაწერის გაგრძელებას და, ალბათ, არც არასოდეს მივუბრუნდებოდი, რამდენიმე დღის წინ მურმანსკიდან წერილი რომ არ მიმეღო...
ხუთ აგვისტოს ჩავედი ზღვისპირეთის ერთ-ერთ ქალაქში. რკინიგზის სადგურთან დავიჭირე მანქანა და საკურორტო დაბისკენ გავეშურე. მძღოლმა შვიდი მანეთი მომთხოვა და შემომთავაზა, თუ დაამრგვალებ და თუმანს მომცემ, ჩანთასაც აგატანინებ ნომრამდეო. მე რვა მანეთი მივეცი და ჩანთა თვითონ ავიტანე. ნომერი თბილისიდან მქონდა დაჯავშნული, თუმცა პატარა წინააღმდეგობას მაინც გადავაწყდი: სასტუმროს ადმინისტრატორმა ქალმა ერთადგილიანი ნომერი მიბოძა. რაც შემეძლო ზრდილობიანად გავუღიმე და ვუთხარი:
_ ხვალ დილით ჩემი მეგობარი ჩამოდის მოსკოვიდან. დავთარში ხომ გარკვევით გიწერიათ ჩემი გვარის გასწვრივ _ ორადგილიანი.
_ ყველა ასე ამბობს, შედის ორადგილიანში და მერე არც მეგობარი ჩამოდის,
არც ცოლი და არც _ ბიძაშვილი. დროებითი ცოლები მოდიან ხოლმე, ზოგჯერ დღეში რამდენიმეც კი.
ღიმილი არ მომიშორებია, ისე ვუპასუხე:
_ ხვალვე დარწმუნდებით, ჩემი მეგობარი არავის დროებითი ცოლი არ შეიძლება იყოს იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ მამაკაცია...
_ ჰოდა, თუ მართლა ჩამოვა, ხვალ გადახვალთ ორადგილიანში.
_ ესე იგი, დავთარში რა წერია, არა აქვს მნიშვნელობა?
_ არა...
_ კი ბატონო, კეთილი, მაგრამ ერთი რამე დაიმახსოვრეთ, ქართველი კაცი დასასვენებლად მარტო არ დადის.
_ ხომ გითხარით, _ განერვიულდა ქალი, _ თუ მართლა ჩამოვა თქვენი მეგობარი, გადაგიყვანთ სხვა ნომერში. მეტი არაფერი შემიძლია.
როგორ ვთქვა, მაგრამ იმ ქალმა დამთარსა: შუადღისას, პლაჟიდან რომ დავბრუნდი და ლიფტში ვაპირებდი უკვე შესვლას, დამიძახა და მოკრძალებული ტონით მკითხა:
_ თქვენს მეგობარს დათო ჰქვია, არა?
_ დიახ.
_ ათი წუთის წინ დამირეკა მოსკოვიდან. თქვენს ტელეფონზე შევაერთეთ, მაგრამ არ ბრძანდებოდით. მე მელაპარაკა...
_ რაო? _ გულმა რეჩხი მიყო.
_ ჯერ ვერ ჩამოდის, ბოტკინი აღმოაჩნდა. მოგიბოდიშათ. ასე თქვა, ისედაც ნახავს უამრავ ნაცნობს და ერთ კვირაში მეც ჩამოვალო. ოთხ საათზე დარეკავს და ნომერში დახვდით... რა სასაცილო ბიჭია, რამდენ ხანს მესაუბრა...
_ ოო, ეგ კი ეხერხება, _ გამეღიმა მე და გამახსენდა, წინა დღეს თბილისიდან ველაპარაკე დათოს და მითხრა, ვერ ვგრძნობ თავს კარგადო.
_ ისე, რამდენი წლის იქნება? _ მკითხა ქალმა მოულოდნელად.
_ ვინ?
_ ვინ?.. დათო.
თვალი თვალში გავუყარე. მერე თავიდან ფეხებამდე ჩავათვალიერე და კბილებში გამოვსცარი:
_ თქვენი შვილის ტოლი. სხვათა შორის, ბოტკინიანისთვის რამდენიმე თვით იკრძალება ყოველგვარი კავშირები, _ და ქართულად ჩავილაპარაკე, _ ყველანი ერთსა და იმავეზე ფიქრობთ.
_ თუ შეიძლება, ნუ ილანძღებით, მე შვილი არ მყავს.
_ ეგ თქვენი პრობლემაა, _ მივუგდე სწრაფად და ლიფტისკენ წავედი.
ოთხ საათზე დათომ დამირეკა. იცინოდა და ლაზღანდარობდა. მითხრა, რომ დააწვინეს საავადმყოფოში, მაგრამ მშობლებისთვის არ შეუტყობინებია.
_ მაგათ გონიათ, ხვალ ჩამოვდივარ. ეგონოთ, ტყუილად არ ვანერვიულებ. თუ დედაჩემმა დარეკა, უთხარი, აქვეა გასული-თქო.
მერე ჩემი სასტუმროს ადმინისტრატორი ქალი გაიხსენა:
_ ეგ ვინ ყოფილა, _ იცინოდა ხმამაღლა, _ ერთი-ორი გადაკრული სიტყვა ვუთხარი და, მგონი, მოსკოვში გამოიქცა. ორი აქაური დაქალის ტელეფონი მომცა. მიდი, გამოელაპარაკე. თუ გინდა, დაგენიძლავები, ათ წუთში შენი იქნება.
_ ველაპარაკე უკვე, ნახევარი საათი.
_ მერე?
_ არაფერი, ვიჩხუბეთ.
_ შენც მაგარი ხარ. ვერ გამიგია, ქალებთან ჩხუბს როგორ ახერხებთ. ვახო იყო ორი დღით ჩამოსული. ორ დღეში ექვსი ქალი ცემა და ოთხს დედა აგინა. მერე ჩვენც გვაგინა და ტალინში მოუსვა თავის კრისტინასთან. ახლა, ალბათ, იმას აგინებს, მაგრამ ამან ესტონური არ იცის და იმან _ რუსული. იმიტომაც შერჩნენ ერთმანეთს ამდენ ხანს... რამდენი წლის იქნება ეგ შენი ადმინისტრატორი, ა?
სიმწრისგან გამეღიმა:
_ რა იყო, შეგიყვარდათ ერთმანეთი? მაგანაც შენი ასაკი მკითხა.
_ არა, ბიჭო, მაგის დაქალების ასაკი მინდა დავადგინო. ოცდათხუთმეტი-ორმოცი წლისაა ხომ?
ზუსტად გაარტყა, მაგრამ ურცხვად ვიცრუე:
_ დავით, ხომ არ გაგიჟებულხარ, მინიმუმ ორმოცდაათისაა...
_ დაიფიცე.
_ გეუბნები და თუ გინდა, ნუ დამიჯერებ.
_ აბა, მაგის დედაც ვატირე... ხმა არ ჰქონდა ეგეთი და...
მერე თავის ავადმყოფობაზე მესაუბრა. ექიმები მეუბნებიან, იოლი ფორმაა და ერთ კვირაში გაგწერთო. მეხვეწებოდა, როგორმე ერთი კვირა გამეძლო და თვითონაც ჩამოვიდოდა. ვერაფერზე შევთანხმდით.
_ სავსე იქნება მაქაურობა, ნაცნობს როგორ ვერ ნახავ, _ არ იშლიდა თავისას, _ ქალებიც იქნებიან. ბოლოს და ბოლოს, შეურიგდი იმ ადმინისტრატორს. აბა, ხვალვე უკან ხომ არ დაბრუნდები, თბილისიც დაცარიელებულია. ბიჭო, მე საავადმყოფოში უნდა ვიწვე ეს ერთი კვირა და შენ ზღვაზე ვერ გაგიძლია, გაგიჟდი?
შევპირდი, რომ სამი დღე ნამდვილად დავრჩებოდი, შვიდში ექვს საათზე დამირეკავდა და დანარჩენზე მოვილაპარაკებდით.
_ თუ ძმა ხარ, არ გეხუმრები, _ მითხრა ბოლოს, _ ვარდები იყიდე და ადმინისტრატორშას მიართვი ჩემგან.
_ წადი, შენი... _ ჩავძახე ყურმილში და დავკიდე.
მერე ისევ პლაჟზე გავედი. ნახევარი საათი ვიცურავე. ნომერში ავედი, გამოვიცვალე და რესტორნის მეორე სართულზე ბარში შევედი ლუდის დასალევად.
იმ საღამოს გავიცანი კოლია.
ბარიდან გამოვედი და კიბეზე ვიდექი. ვერ გადამეწყვიტა, იმ დღესვე წავსულიყავი ქალაქში ნაცნობ-მეგობრების სანახავად, თუ მეორე დილისთვის გადამედო ეს საქმე. დანამდვილებით ვიცოდი, ზაზა და თამუნა იქ ისვენებდნენ, მაგრამ სასტუმროების მოვლის თავი არ მქონდა. თანაც, ვიფიქრე, საღამოს მაინც ვერ დავიჭერ ოთახში, დილით პლაჟზე გავალ და ვიპოვნი-მეთქი. მოაჯირს მივეყრდენი და სიგარეტს მოვუკიდე. კოლია კიბეზე ამოდიოდა და უცებ შეჩერდა.
_ მომიკიდეთ, თუ შეიძლება, _ იღიმებოდა.
ასანთი გავუწოდე და ზღვას გავხედე; მოუკიდებს, დამიბრუნდებს ასანთს და გზას გააგრძელებს-მეთქი, ვიფიქრე.
_ თქვენ ახალი ბრძანდებით, არა? _ ისევ იღიმებოდა, _ ხუთი დღეა ჩამოვედი და თითქმის ყველას ვიცნობ ჩვენს სასტუმროში.
თავი დავუქნიე, ასანთი გამოვართვი და ჯიბეში ჩავიბრუნე.
_ ნიკოლაი სუბოტინი, _ მარჯვენა გამომიწოდა, ღიმილს არ იშორებდა ტუჩებიდან, _ ოცდაშვიდი წლის. ვცხოვრობ მურმანსკში, ჩამოვედი ორი კვირით, _ მერე უფრო გაიღრიჭა, _ ვარ ნასამართლევი, ხულიგნობისთვის. ორი წელი ვიჯექი. ექვსი თვეა, გამომიშვეს.
ხელი ჩამოვართვი და ჩემი სახელი ვუთხარი.
_ ოო, ქართველი ბრძანდებით? არ გავხართ, მე ჩვენიანი მეგონეთ.
_ არა. თქვენიანი არ ვარ, _ გავღიზიანდი მე.
_ რა მნიშვნელობა აქვს, ადამიანები ხომ ვართ, _ არც შეუმჩნევია ჩემი გაბრაზება, _ ძალიან მიყვარს ყველა, ქართველები _ განსაკუთრებით. თუმცა, ქალებში მოიკოჭლებთ.
სისხლმა ამასხა ტვინში.
_ იცი, რას გეტყვი? წადი, გაიარე...
_ გეწყინათ? ბოდიშს ვიხდი, _ გულწრფელად შეწუხდა, _ არ მეგონა, თუ გეწყინებოდათ. უბრალოდ, ძალზე იშვიათად მინახავს ქართველი ლამაზი ქალი...
_ რამდენი ქართველი ქალი გინახავს, რო? _ მოაჯირს მოვშორდი, ფეხები ოდნავ გავშალე და მკლავები დავძაბე.
ერთ გადაბრუნებულ სიტყვას ველდი და დასარტყმელად მზად ვიყავი. არადა, ფიზიკურად ჩემზე ბევრად ძლიერი ჩანდა. მიმიხვდა, ხელი მომხვია და დამიყვავა:
_ აი, ქართველების კიდევ ერთი მინუსი, ძალზე ფიცხები ხართ.
_ თავი დამანებე, _ მხარი ავუკარი და კიბეზე დავეშვი.
გამომეკიდა, მომსდევდა და მეძახდა. ისე უცნაურად წარმოთქვამდა ჩემს სახელს, გამეცინა, გავჩერდი და მივტრიალდი. მომიახლოვდა. ისევ იღიმებოდა.
_ ბოდიში ხომ მოგიხადე, ასე არ შეიძლება. არ მეგონა, თუ გეწყინებოდა, თორემ ხმასაც არ ამოვიღებდი. შენ გგონია, იმიტომ გავჩნდი ამქვეყანაზე, რომ ბოდიშები ვიხადო? მივქარე და მოვიბოდიშე, რა ვქნა ახლა?! ბოლოს და ბოლოს, ხუთი წლით შენზე უფროსი ხომ ვიქნები?! ჰა, ვიმეგობროთ.
პატარა ბავშვს ჰგავდა. ბავშვს, რომელმაც იცის, რომ რაღაც დააშავა, მაგრამ ზუსტად ვერ გარკვეულა, კონკრეტულად რა. თავი ვერ შევიკავე და მეც გავიღიმე. კოლიას თვალებში სიხარულის ნაპერწკალი გაკრთა:
_ წამო, ბარში მივდიოდი, დავურტყათ ას-ასი.
გავყევი. ბარში ხალხი თანდათან მატულობდა. კოლიამ ერთი ბოთლი არაყი და ორი ლუდი აიღო. ფულის გადახდა არაფრით დამანება. მე დაგპატიჟეო. ცოტა ხანში ლენინგრადელი დიმაც შემოგვიერთდა, რომელიც კოლიას წინა დღით გაეცნო. ლინინგრადელი უცნაურად სვამდა. ჭიქა არ მოატანინა ოფიციანტს. ჩვენ რომ დავლევდით, ბოთლს აიღებდა ხელში, გაიმეორებდა სადღეგრძელოს, მკლავს ზემოთ ასწევდა, ჰაერში გაშლიდა და ნახევარი მეტრის სიმაღლიდან ისხამდა არაყს პირში, თითო ჩასხმაზე ას გრამამდე გამოსდიოდა. კოლია აღფრთოვანებული იყო დიმას ასეთი საქციელით:
_ შეხედე, შეხედე, რას შვრება.
_ დედა ეტირება ათ წუთში, _ რატომღაც სასტიკად მაღიზიანებდა ლენინგრადელი.
მერე დიმამ მოიტანა მეორე ბოთლი არაყი და `პეპსი-კოლა~ მოაყოლა:
_ პეპსი გოგონებისთვის. თუ გინდათ, ცოტა არაყი გავურიოთ, ისე დათვრებიან, ერთმანეთს ვეღარ იცნობენ.
_ სად ხედავ გოგონებს? _ ვკითხე გაკვირვებულმა.
დიმამ ხელები გაშალა:
_ გოგონების მეტი რაა, ახლავე მოვიყვან, _ და ბარბაცით წავიდა ერთ-ერთი მაგიდისაკენ.
_ გატყვრა, _ დაასკვნა კოლიამ. წამოდგა და ჩვეული ღიმილით გაემართა დიმასკენ. შუა გზაზე შეაჩერა, მკლავი მოხვია.
დიმა არ ეპუებოდა, არჩეული მაგიდისაკენ მიიწევდა, რომელთანაც სლავური წარმოშობის ორი ახალგაზრდა ქალი იჯდა.
_ წამოდით ჩვენთან, _ უყვიროდა ლენინგრადელი ქალებს, _ თუ გინდათ რესტორანში ჩავიდეთ, დიმა გადაიხდის, წავიდეთ.
ქალები დიდად არ შეშინებულან; ეტყობა, მიჩვეულნი იყვნენ მთვრალების გამოხდომებს. იცინოდნენ და ერთმანეთს ეჩურჩულებოდნენ. კოლიამ, როგორც იქნა, იმარჯვა და დიმა ჩვენს მაგიდასთან მოაბრუნა. დაჯდა თუ არა ლენინგრადელი, ჩემი სიტყვებიც ასრულდა _ დედა ეტირა; კისერი მოეღრიცა, ნიკაპი მკერდს მიაბჯინა და ხვრინვა ამოუშვა.
_ იყოს? _ მკითხა კოლიამ.
_ აბა, რა ვქნათ?
სუბოტინმა ოფიციანტი მოიხმო, ჯიბეში თუმნიანი ჩაუცურა და ლენინგრადელის ნომერში აყვანა დაავალა. დიმა გაიტანეს თუ არა, ორი სომეხი დაგვადგა თავზე:
_ თქვენ აწუხებდით ჩვენს გოგონებს?
_ არა, _ მკაცრად უპასუხა კოლიამ ისე, რომ თავი არ აუწევია.
_ როგორ თუ არა?! აბა, ვინ?
კოლიამ არაყი ჩამოასხა ჭიქებში, მომიჭახუნა და გადაჰკრა. მეც დავლიე.
_ თქვენ გელაპარაკებით, _ პროტესტი გამოთქვა ერთ-ერთმა სომეხმა.
_ რა ხდება? _ არც ახლა შეუხედავს, ისე იკითხა სუბოტინმა.
_ ჩვენ ათი წუთით გავედით. რესტორანში ჩავედით მაგიდის შესაკვეთად და, თქვენ აწუხებდით ჩვენს გოგონებს?
კოლიამ სკამი უკან გააჩოჩა, გაიშალა, თავი ასწია და თვალი თვალში გაუყარა ერთ-ერთს:
_ ხომ გიპასუხე.
ლაპარაკში მეორე ჩერთო:
_ რესტორანში ვიყავით, მაგიდა შევუკვეთეთ. თქვენ თუ რესტორნის ფული არ გაქვთ, ისხედით ბარში წყნარად და სხვების ქალებს ნერვებს ნუ უშლით, გასაგებია?
მე და კოლიამ ერთმანეთს გადავხედეთ და ორივეს ხმამაღალი სიცილი აგვიტყდა.
_ მოდი აქ, ჩემი ბიჭი, _ თითი დაუქნია იმ მეორეს სუბოტინმა, _ პირველად ხარ ქალთან თუ რა მოგივიდა, რას იჭიმები?! შენ ლაპარაკობ ფულზე? რამდენი გინახავს ერთად, ა? ხუთასი მანეთი? ათასი? ათი ათასი? რესტორნის ფულში ის სამმანეთიანიც შედის, ოფიციანტს რომ უნდა აჩუქო? მეტს შენ ვერ გაიმეტებ, სიფათზე გეტყობა, _ მერე მე გამომხედა, _ მაინც ვერ ავცდით დღეს ჩხუბს. ერთმანეთში მოვრიგდით, მაგრამ ქვეყანა სავსეა ამისთანა ბრიყვებით.
ისევ ისე იღიმებოდა. და, მაშინ გავიფიქრე პირველად, შეიძლება ადამიანი დღის ნებისმიერ მონაკვეთში, ნებისმიერ სიტუაციაში იღიმებოდეს-მეთქი?!
_ შენ რა, ძილშიც იცინი ხოლმე?! _ ცოტა გაღიზიანებულმა ვუთხარი კოლიას და სომეხს მივუბრუნდი, _ როგორ ფიქრობ, ძილშიც იცინის, თუ შენსავით ფულზე ფიქრობს და კოშმარები აწუხებს?
პასუხი არ მიმიღია. სომხები გაუნძრევლად იდგნენ და თვალებს აბრიალებდნენ.
_ ბარში რომ შემოვდიოდი, _ მიმართა კოლიამ ერთ-ერთს, _ შემოსასვლელში არ მინახავს წარწერა: `აქ შეგიძლიათ ჩაიდინოთ ყოველგვარი სისულელე.~ შენ ნახე?
სომხები დუმდნენ.
_ გეკითხები და მიპასუხე, _ არ მოეშვა სუბოტინი.
_ არ მინახავს.
_ იმიტომ, რომ აქ არ შეიძლება, ჩაიდინო ყოველგვარი სისულელე. წადით ახლა და თქვენს ლამაზმანებს მიხედეთ.
_ გავიდეთ, დავილაპარაკოთ, _ როგორც იქნა მოიფიქრეს სომხებმა.
_ თუ გავიდეთ და ვიჩხუბოთ? _ ნაძალადევი სერიოზულობით იკითხა კოლიამ.
_ გამოხვალთ? _ გაიქაჩა შედარებით ჩაფსკვნილი.
_ ჰო, კარგი, გეყოფა, _ შეუძახა კოლიამ, _ გადით და გამოვალთ.
სომხები ბარიდან გავიდნენ.
_ იჯექი, _ ისევ ისე იღიმოდა, _ მეტი საქმე არა მაქვს, მაგ პინგვინების გამო საღამო ჩავიშხამო, _ და იმ ორ ქალს გასძახა, _ მოდით, გადმოსხედით ჩვენთან, შემობრუნდებიან თქვენი ბიჭები და გადასარევი სურათი დახვდებათ.
ქალებმა ერთმანეთს გადაულაპარაკეს და თავები მიატრიალეს.
_ მოდით, ჰო, _ ხმას აუწია კოლიამ, _ დიდი ამბავი, მაგ მაიმუნებთან ერთად რესტორანში თუ არ იქეიფეთ. მე გაძლევთ ხუთ-ხუთ თუმანს, თანაც არაფერს ვითხოვ თქვენგან, ჩემი გემოვნების ქალები არ ბრძანდებით, _ მერე მე მომიბრუნდა, _ შენ ხომ არ მოგწონს რომელიმე, ა? არ ღირს ასი მანეთი იმ ორი პინგვინის საბოლოო გამოქლიავება?
_ მომწონს? _ დავფიქრდი მე, ქალებს გადავხედე და ერთ-ერთს, რომელიც პირდაპირ თვალებში მიყურებდა, ხმამაღლა, მთელი ბარის გასაგონად მივაძახე, _ კახპავ!
კოლიას ხარხარი აუტყდა:
_ რაო, რა თქვი? ეგ ხომ თვითონაც იცის, შენ რაიმე ახალი უთხარი. ბიჭოს, რა შეურაცხყოფა მიაყენა.
_ რას წაუგდიათ ენები. მოკვდებოდნენ, არაფერი რომ არ ეთქვათ იმათთვის? _ თანდათან ვცხარდებოდი მე.
_ რატომ ღელავ? _ ჩემკენ გადმოიხარა სუბოტინი.
_ ამათზე მეშლება ნერვები. ვერ ვიტან ენატლიკინებს.
_ მოდი, კაცო, დავლიოთ, _ ჭიქები შეავსო კოლიამ.
მერე რა მოხდა, კარგად არ მახსოვს. ცოტა ხანში ის ორი ქალი გავიდა და სომხებიც არ შემობრუნებულან, ეს ნამდვილად ვიცი. სასტიკად დავთვერი. მახსოვს, კოლია მეუბნებოდა, მომწყინდა, ზღვაც ყელში ამომივიდა, შენ რომ არ გამეცანი, მალე წავიდოდი აქედანო. ვინმე ქალს უნდა დახლოებოდი-მეთქი, ვურჩევდი. ეგეც მართალია, მაგასაც მოვახერხებო, მარწმუნებდა. კიდევ ერთი არაყი და თითო-თითო ლუდიც ავიღეთ და გვიანობამდე ვისხედით. მერე, ცოტა ხნით ჰაერზე გავისეირნეთ და შუაღამეს კარგახნის გადაცილებული იყო, ერთმანეთს რომ დავშორდით.
მეორე დღეს, რა თქმა უნდა, გვიან გამეღვიძა. დიდხანს ვიწექი ლოგინში, თვალის გახელასაც ვერ ვახერხებდი და სასტიკად ვნანობდი, რომ წინა საღამოს ერთი ბოთლი ლუდი არ წამოვიღე ბარიდან. როგორც იქნა, საათს დავხედე და გიჟივით წამოვხტი _ სამს ათი წუთი აკლდა. უცებ მივიღე შხაპი და რესტორანში შევედი. ვისაუზმე, ლუდი მივაყოლე, სასტუმროს ვესტიბიულში შევბრუნდი და სავარძელში მოვკალათდი. მტკიცედ გადავწყვიტე, იმ დღეს არც პლაჟზე გავიდოდი საცურაოდ და არც ქალაქში წავიდოდი ზაზასა და თამუნას სანახავად _ არაფრის თავი არ მქონდა. არ მახსოვს რამდენი ხანი ვიჯექი ასე, ცოცხალ-მკვდარი. კოლიას ხმამ გამომაფხიზლა.
_ ამხანაგო ქართველო, გაიღვიძეთ! _ თავზე დამდგომოდა ყურებამდე გახეული ღიმილით.
_ რა გაცინებს, _ ძლივს ამოვიღე ხმა, _ პახმელიაც არ იცი?
_ პახმელიიდან დილის რვა საათზე გამოვედი.
_ რომელზე? _ კინაღამ ვიკივლე.
_ რვაზე. ზღვაზე გავედი. მერე ასი გრამი გადავკარი და ჩიტივით ვგრძნობ თავს, _ გვერდით სავარძელში ჩაეშვა კოლია.
_ ყოჩაღ, ძმაო. ერთი ის მითხარი, რატომ ჩაგაყუდეს ვირის აბანოში?
აშკარად არ ესიამოვნა, შეიშმუშნა, მაგრამ მიპასუხა:
_ ხულიგნობისთვის. ხომ გითხარი, შემომელახა ერთი პინგვინი.
_ გიჩივლა?
_ მთელი ცხოვრება მიჩიოდა და მიჩივის. არც ღირს გასახსენებლად, მაგრამ ჩემი ცხოვრება ისე აეწყო, სანამ სული გვიდგას ორივეს, ერთმანეთს არ მოვეშვებით.
_ რატომ, ვინ არის?
_ იმას კი ძალიანაც უნდა, მოვეშვა, მოახერხა კიდეც ორი წლით, მაგრამ მე არ დავანებებ თავს. არადა, რომ იცოდე, როგორ მეზიზღება. თუმცა ჩვენი დაშორება არ შეიძლება, ისეთი რამე გაკავშირებს...
_ მაინც რა?
_ ჩემი სიცოცხლე, მთელი ჩემი ცხოვრება, მე თვითონ...
_ რა არეულად მელაპარაკები, _ წამოვიწიე სავარძლიდან, _ რომელი შენი სიცოცხლე? ამიხსენი.
_ არ გვინდა ამაზე ლაპარაკი. სხვა დროს მოგიყვები.
მერე ისევ გამხიარულდა და მითხრა, რომ ჭკუაში დაუჯდა ჩემი რჩევა:
_ დღესვე მივხედავ მაგ საქმეს, ორ საათში ჩემს ბარიშნიას გაგაცნობ.
_ იპოვე ვინმე?
_ ვიპოვი. ორი საათი საკმაო დროა.
_ კი მაგრამ, მე რომ არ მეთქვა, შენ არ მოგდიოდა ეგ აზრი თავში?
_ ქალზე? ქალებს სერიოზულად არ ვუყურებ. არიან _ კარგია, არ არიან და _ უკეთესი.
_ უცნაური კაცი ხარ, _ თვალდახუჭული ველაპარაკებოდი.
_ წამო, ზღვაში შევცუროთ, უცებ გამოგიყვანს.
_ ხომ არ გაგიჟებულხარ, ჩემი ადგილიდან დაძვრა არ შეიძლება. ზღვა რომ დავინახო, გული ამერევა.
კოლია წამოდგა.
_ კარგი, წავედი. ეცადე, მაგ სავარძელში არ დაასრულო სიცოცხლე, _ და ვესტიბიულიდან გავიდა.
სიგარეტს მოვუკიდე, მაგრამ არ მესიამოვნდა და ჩავაქრე. ერთი ჭიქა ფორთოხლის წვენი ყველაფერს მერჩივნა იმ წუთში, მაგრამ გარეთ გასვლისა და ბარში მეორე სართულზე ასვლის თავი ნამდვილად არ მქონდა. ვეგდე ასე ცოცხალი ლეშივით, სანამ ჩემსკენ მომავალი რუსი გოგონა არ შევნიშნე. მოდიოდა, ეშმაკურად იღიმებოდა და ხელში მაჯის საათი ეჭირა.
_ უკაცრავად, რომელია თქვენს საათში? ჩემი გაჩერდა და, _ მომიახლოვდა.
ასე, ჩვიდმეტ-თვრამეტი წლისა იქნებოდა და თითქოს არა უშავდა რა. სასწრაფოდ გამოვფხიზლდი, საათს დავხედე და ვუპასუხე:
_ ახლა ხუთის ნახევარია, მაგრამ წინააღმდეგი ხომ არა ხართ, ზუსტად შვიდზე რესტორნის შესასვლელთან ერთ ყმაწვილს რომ შეხვდეთ?
გადაიკისკისა, საათი გაასწორა, მაჯაზე მოირგო და ისეთი რამე მითხრა, კინაღამ სავარძლიდან ჩამოვვარდი:
_ წინააღმდეგი რატომ უნდა ვიყო. მაგრამ რას იტყვით, სანამ მე შვიდზე იმ ყმაწვილს შევხვდები, ხუთ საათზე ახალგაზრდა ქალთან ერთად ბარში რომ შეხვიდეთ?
_ ახლავე წავიდეთ, _ რის პახმელია, რა პახმელია, ჩიტივით წამოვფრინდი.
_ დაწყნარდით, ნუ ჩქარობთ, ბარს ხუთზე აღებენ.
_ ოო, ეს ცუდია, _ ჩავფიქრდი მე, _ მაშინ დაბრძანდით, დაველოდოთ.
ორივენი სავარძლებში ჩავეშვით. ვაკვირდებოდი და თანდათან უფრო მომწონდა.
_ ის ყმაწვილი სიმპათიურია? _ მკითხა ჩემმა ახალმა ნაცნობმა.
_ თქვენი სახელი?
_ ლენა.
_ იცით რა, ლენა, როგორ გითხრათ?! თქვენ რომ შეგეფერებათ, ისეთი მამაკაცი, შეიძლება, საერთოდ არ დადის ამ მხარეში, მაგრამ იმასაც არა უჭირს რა. თბილისიდან არის და ძალიან მგავს მე...
_ და, ძალიან, ძალიან უჭირს რუსული, _ დაამატა ლენამ.
_ ეგ მართალია, _ გამეღიმა მე, _ მაგრამ მთავარი ხომ რუსული არ არის?!
_ აბა, რა არის მთავარი? _ ისევ იმ ეშმაკური თვალებით მომაჩერდა.
_ რა, რუსულის ცოდნაა მთავარი? _ ცოტა არ იყოს, დავიბენი.
_ აბა _ რა?
_ რა ვიცი, ყველაფერი დანარჩენი, _ ვერაფერი მოვიფიქრე და, მგონი, სახეზეც შემეტყო დაბნეულობა, მაგრამ ლენამ გამომიყვანა მდგომარეობიდან.
_ რა თქმა უნდა, მთავარი ენის ცოდნა არ არის; მთავარია, როგორ იყენებ ენას.
ამ ორაზროვანმა ნათქვამმაც დამაბნია ოდნავ, თუმცა წინა დაბნეულობასთან შედარება არ შეიძლებოდა.
_ ოო, ენას გადასარევად ვიყენებ, _ გავთამამდი ისევ, _ მაგრამ ყოველთვის და ყველგან არა, _ მგონი, ცოტა ზედმეტიც მომივიდა და სასწრაფოდ შევცვალე თემა, _ ისე, გულწრფელად მიპასუხე, შენმა საათმა მართლა აურია, თუ?..
_ თუ, რა?
უკვე გამაღიზიანა და ცხოვრებაში მეასედ გავიფიქრე: `რატომ უნდა იყოს ყველა ლამაზი ქალი სულელი?~ მერე პირდაპირ შეტევაზე გადავედი:
_ თუ, დამინახე, ჩემი გაცნობა და დაახლოვება მოისურვე და საათის ამბავი მოიგონე?
_ საათის ამბავი მართლა მოვიგონე. გაცნობა მოვისურვე. დაახლოვებაზე აწი ვიფიქრებ. ამომწურავი პასუხია?
_ კი, _ რაც შემეძლო, მკაცრად ვუთხარი.
_ იმ ყმაწვილს რა ჰქვია? _ გაკეკლუცდა გოგონა.
_ მოვრჩეთ თამაშს. იმ ყმაწვილს... ამ ყმაწვილს... მკითხე, რა მქვია და გიპასუხებ. ყმაწვილი აღარ გამაგონო.
_ ყოველთვის ასეთი უხეში ხარ? _ ვითომ გამიბრაზდა.
_ არა, ხუთის ნახევრიდან ხუთამდე. მერე ცოდვებს ვინანიებ ხოლმე.
_ რომელ ცოდვებს?
_ რომლებსაც ამ ნახევარ საათში ჩავდივარ.
ახლა ლენა დაიბნა:
_ რა ჩაიდინე რო, ჯერ არაფერი ჩაგიდენია...
მერე სახელი მკითხა და ვუპასუხე. მერე ბარში ავედით და ოფიციანტს ფორთოხლის წვენი მოვატანინე, შამპანურზე უარი განაცხადა, ალკოჰოლს ვერ ვიტანო. მერე ყავა დავლიეთ და ზაგორსკზე მიყვებოდა, პატარა ქალაქია მოსკოვთან, სავსეა ეკლესია-მონასტრებით, იქ ვცხოვრობო. მერე ვუთხარი, თუ გინდა გიმკითხავებ-მეთქი. ყავის ჭიქა გამოვართვი, ჩავიხედე და ათასი სისულელე მოვჩმახე. ყველაფერი მოსწონდა და ყველაფერზე კისკისებდა. ბოლოს შუბლი შევკარი, თვალები დავიწვრილე, ჭიქის ფსკერს ჩავაშტერდი და ნელ-ნელა, თითქოს მართლა იქ ვკითხულობდი, ვუთხარი:
_ რამდენიმე წამში ახლადგაცნობილი ყმაწვილი გაკოცებს.
ატეხა სიცილი, მაგრამ რა ატეხა. ხუთი წუთი იცინოდა შეუსვენებლად. მე ვიჯექი იდიოტივით და ხელში ყავის ჭიქა მეჭირა.
_ რა გინდა, რა დაგემართა? _ ვეკითხებოდი შიგადაშიგ, მაგრამ ლენას დაწყნარება ადვილი საქმე არ იყო.
ბოლოს, როგორც იქნა, შეწყვიტა სიცილი, ცრემლები ცხვირსახოცით მოიწმინდა, ჩემსკენ გადმოიხარა და თითქმის ჩურჩულით მითხრა:
_ ეგ რომელი, თბილისიდან რომ არის და ძალიან რომ გგავს?
_ ხო, _ ჩურჩულითვე ვუპასუხე.
_ აბა, არ გამაგონო `ყმაწვილიო~? _ კიდევ უფრო დაუწია ხმას, თვალები დახუჭა და ტუჩები საკოცნელად გახსნა ოდნავ.
ვაკოცე, თუმცა მალე მოვშორდი, ბარში არც ისე ცოტა ხალხი ტრიალებდა. მერე კიდევ ვაკოცე, ოდნავ უფრო დიდი ხნით. მერე _ კიდევ.
_ ახლა რას შვრები, ცოდვებს ინანიებ? _ მკითხა მოულოდნელად.
_ რა ცოდვებს? _ ვერ მივუხვდი.
_ შენ არ მითხარი?!
_ ხოო, _ გამახსენდა მეც, _ აბა?! ეს მოსამზადებელი პერიოდია. ცოდვების მონანიება უფრო ხანგრძლივი და სასიამოვნო პროცესია.
_ ძალიან კარგი, _ მიპასუხა და წვენი მოსვა.
მერე გავარკვიე, რომ მშობლებთან და უფროს მეგობარ გოგონასთან ერთად იყო ჩამოსული. მშობლები მეოთხე სართულზე ცხოვრობდნენ, ლენა და ოლია _ მეექვსეზე. სად არის ახლა შენი მეგობარი-მეთქი და, ადგილობრივი წარმოშობის თაყვანისმცემელი გამოუჩნდა და იმას გაყვა სადღაცო. მერე შემომთავაზა, ვიცეკვოთო, მაგრამ უარი მიიღო და გამოვედით კიდეც ბარიდან.
მე და ლენა კიბეზე ჩამოვდიოდით, სუბოტინი ვიღაც ახალგაზრდა ქალთან ერთად ამოდიოდა. ერთმანეთს რომ გავუპირდაპირდით, განგებ ავარიდე თვალი. თვითონ გაჩერდა და ხმამაღლა განაცხადა:
_ ვიყავით ორნი, ვართ ოთხნი. ასე არ სჯობს?!
ქალები დაიბნენ. ლენამ მე შემომხედა გაკვირვებული თვალებით, სუბოტინის თანამგზავრმა _ კოლიას.
_ სვეტა, გაიცანი, _ ჩემზე მიუთითა კოლიამ, _ ეს ჩემი ყველაზე კარგი მეგობარია, _ და ჩემი სახელი წარმოთქვა.
ცოტა არ იყოს, გამიკვირდა ჩემი ასეთი წარდგინება, მაგრამ თავი არ მიმტვრევია, ლენა გავაცანი სუბოტინს და ვკითხე, რას აპირებდა.
_ აი, ხომ ხედავ, _ ჩინებულ ხასიათზე იყო და სწრაფად ისროდა სიტყვებს, _ ორი საათი არც კი დამჭირდა. სხვათა შორის, სვეტაც მურმანსკიდან არის და აქ გავიცანით ერთმანეთი. ასეც ხდება. რაც შეეხება ჩვენს გეგმებს, ბარში ვაპირებთ შესვლას.
ვუთხარი, რომ მე და ლენა რესტორანში ჩავდიოდით და სვეტასთან ერთად მივიპატიჟე.
_ როცა საუკეთესო მეგობარი რაიმეს გთხოვს, აუცილებლად უნდა აუსრულო. თანაც, თუ შენც დიდი სურვილი გაქვს, რომ სამ გადასარევ პიროვნებასთან ერთად გაატარო საღამო და, ისიც _ რესტორანში, _ საზეიმოდ გამოაცხადა კოლიამ და ოთხივენი ქვემოთ დავეშვით.
ერთი დღე იყო, რაც სუბოტინს ვიცნობდი და ცუდ ხასიათზე არ მენახა, მაგრამ იმ საღამოს განსაკუთრებულად მხიარულობდა. შევედით თუ არა, ოფიციანტი მოიხმო, შეუკვეთა თითქმის ყველაფერი, რაც კი სამზარეულოში ჰქონდათ და სვეტასა და ლენას მიუბრუნდა:
_ აბა, გოგონებო, რას სვამთ?
_ მე _ შამპანურს, _ თქვა სვეტამ.
_ მეც, _ ჩუმად ჩაილაპარაკა ლენამ და მივხვდი, კოლიას ვერ გაუტეხა ხათრი, თორემ უარის თქმა ერჩივნა.
სამზარეულოში გავყევი ოფიციანტს და ვუთხარი, ახლავე დაითვალე და გამომართვი, რამდენიც გეკუთვნის-მეთქი. ვიცოდი, სუფრის ბოლოს კოლია არაფრით დამანებებდა ფულის გადახდას.
_ ჩვენ არაყს დავლევთ, არა? _ მკითხა სუბოტინმა, მაგიდასთან რომ დავბრუნდი.
_ ღვინო მირჩევნია, _ ვუპასუხე მე.
_ ოთხი შამპანური, ერთი არაყი, სამი ღვინო, _ _ გასძახა ოფიციანტს.
რამდენიმე სადღეგრძელოს შემდეგ ისევ გავედი სამზარეულოში და სასმელის ფულიც გადავიხადე. რომ დავბრუნდი, კოლია ცოტა მოწყენილი დამხვდა:
_ შენ მე ვინ გგონივარ, ა?
_ რა იყო, მოხდა რამე? _ გავიკვირვესავით.
_ კარგი, ჰო, _ უცებ გამხიარულდა, _ დღევანდელი დღე შენი იყოს, მაგრამ ამის მერე არ გაბედო ეგეთები. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, მე შენი უფროსი ძმა ვარ.
სუფრა თანდათან ეშხში შედიოდა. ერთი რამ კარგად ვიცოდი, სამი ბოთლი ღვინო რომ დამელია, გასასვენებელი გავხდებოდი და თავს ვიზოგავდი. კოლია დიდი დოზებით სვამდა არაყს და ცოტა ხანში მეორე ბოთლიც მოატანინა, თუმცა სიმთვრალე არ შეპარვია. სვეტასთან ერთად ლენაც მიეპარა შამპანურს, რამაც ძალზე გამაკვირვა და გამახარა კიდეც.
_ საერთოდ არ ვსვამ. მაგრამ დღეს ისეთი კარგი დღეა, _ წამჩურჩულა ლენამ და უცებ ძალზე მოულოდნელი რამ მითხრა, _ მართლა მშვენივრად იყენებდი ენას იქ, ბარში. ერთი სული მაქვს, ცოდვების მონანიებას როდის დაიწყებ.
`აუჰ, ეს დამთვრალა~, _ გავიფიქრე და გავუღიმე.
_ ლენა, ძვირფასო, ბევრი არ მოგივიდეს, ბოლომდე ნუღარ გამოსცლი ჭიქას.
_ ახლა მე ქართველი ქალების სადღეგრძელო უნდა დავლიო, _ ფეხზე წამოდგა კოლია, _ ჩვენი გოგონები მაპატიებენ. შენ რომ მკითხე, რამდენი ქართველი ქალი გინახავსო, დავფიქრდი და მივხვდი, რომ ძალიან ცოტა. თანაც, უმრავლესობა ტელეეკრანზე და, ბოდიშს აღარ გიხდი, მოგიხადე უკვე. გაუმარჯოს ყველა ქართველ ქალს.
სვეტა და ლენა დაიბნენ, მაგრამ არაფერი შეიმჩნიეს და დიდი აღფრთოვანებით შესვეს ეს სადღეგრძელოც.
კოლიამ ჭიქა მაგიდაზე დააბრუნა და სული მოითქვა. მერე მაგიდებს გადახედა, ერთ-ერთზე შეაჩერა მზერა და ძალიან მხიარულად მითხრა:
_ შეხე, ვინ ქეიფობს.
მაგიდასთან ჩვენი ნაცნობი სომხები ისხდნენ. ახლა სხვა ქალები გამოეჭირათ და იყვნენ ერთ ამბავში. ერთ-ერთი ცალმუხლმოდრეკილი იდგა ქალის ფეხებთან, მარჯვენა ხელში შამპანურის ჭიქა ეჭირა და მარცხენას გულზე იცემდა. კოლიამ ოფიციანტს დაუძახა და სომხებს სამი ბოთლი შამპანური გაუგზავნა.
_ ხომ დავიცავი კავკასიური წესები, _ მკითხა ცოტა შეფიქრიანებულმა, _ სამი ბოთლი ცოტა ხომ არ არის?
_ ერთის დამლევიც აღარ არიან, ვერ ხედავ, უკვე იატაკზე ხოხიალობენ, _ გამეცინა მე, _ გუშინდელის შემდეგ შეურაცხყოფად არ მიიღონ.
მაგრამ სომხები ისეთ მდგომარეობაში იყვნენ, როცა საერთოდ არ ახსოვთ სიტყვა `შეურაცხყოფა~ და, მგონი, ვერც კი გვიცნეს. ფეხზე წამოდგნენ. ჭიქები ჰაერში აწიეს და რუსულ-სომხურად გადაგვიხადეს მადლობა. მერე ისევ თავიანთ ქალებს მიუბრუნდნენ.
ყოველი სადღეგრძელოს შემდეგ ჩემი იმღამინდელი გეგმები თანდათან ინგრეოდა. ლენა წვეთს არ ტოვებდა ჭიქაში და ათი საათისთვის ენას ვეღარ აბრუნებდა პირში. მერე კოლია და სვეტა საცეკვაოდ წამოდგნენ. ლენას დიდი სურვილი ჰქონდა, ჩვენც შევერთებოდით, მაგრამ ვერ დამითანხმა. ვიფიქრე, სანამ ბოლომდე არ წასულა ხელიდან, ოთახის ნომერს მაინც ვკითხავ, ხომ უნდა ავიყვანო-მეთქი. ექვსასთოთხმეტიო... კოლია და სვეტა მაგიდასთან მობრუნებას აღარ აპირებდნენ, უკვე მესამე ცეკვას ცეკვავდნენ. წამოვდექი, მივედი და ვუთხარი, ლენა თავს კარგად ვერ გრძნობს და წავიყვან-მეთქი. იქნებ, დაბრუნდე, ჩვენ ჯერ არ წავალთო, მთხოვა კოლიამ. უარი ვუთხარი, დავემშვიდობე, წამოვაყენე ლენა და წამოვედით. გზაში სულ `ყმაწვილო, ყმაწვილოს~ მეძახდა.

(გაგრძელება ქვემოთ)
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Feb 20, 2011 10:43 pm

ირაკლი ჯავახაძე

კოლია

(გაგრძელება)

სასტუმროს შესასვლელთან შევაჩერე და მაინც ვცადე ბედი:
_ იქნებ, ამაღამ ჩემთან დარჩე, რას იტყვი?!
_ რა თქმა უნდა. რა მინდა ოლიასთან, აქ არ მყავხარ?! _ კისერზე ჩამომეკიდა. ფორხიალობდა და ნაწყვეტ-ნაწყვეტ, გაჭირვებით ლაპარაკობდა.
იმ წუთშივე მივხვდი, დიდი სისულელე ჩავიდინე; ლენას სასწრაფოდ ძილი ესაჭიროებოდა. მივიყვანე ექვსასმეთოთხმეტე ოთახთან და მორიდებით დავაკაკუნე. კარი ოცდახუთიოდე წლის ქალმა გააღო. ლენა რომ დაინახა, ფერი ეცვალა.
_ რა მოუვიდა? _ იკითხა გამყივანი ხმით.
_ ცოტა მეტი მოუვიდა.
_ რაო? _ ჩემზე გადმოიტანა მზერა, _ რა თქვი? საერთოდ არ სვამს. რა უქენი?
_ შემოგვიშვებთ თუ აქ ვიდგეთ?! _ გავბრაზდი მე.
ოლია კედელს აეკრა და გზა დაგვითმო. ლენა ლოგინზე დავაწვინე და მის მეგობარს მივუტრიალდი:
_ ყურადღება მიაქციეთ, რომ ასე იწვეს. ზურგზე თუ გადატრიალდა, ისევ გადმოაბრუნეთ. თუ რამე გაუჭირდა, დამირეკეთ _ ხუთასმეხუთეში ვცხოვრობ. სერიოზული არაფერი ჭირს, ორი ბოთლი შამპანური დალია.
ჩამოვირბინე მეხუთე სართილზე, ჩემს ნომერში შევედი და ტელევიზორი ჩავრთე. ეკრანზე ბელმონდო გამოჩნდა. რომელიღაც გახმაურებულ დეტექტიურ ფილმს უჩვენებდნენ. სიგარეტს მოვუკიდე და ლოგინზე წამოვწექი. ფილმი რამდენჯერმე მქონდა ნანახი, ნასვამიც ვიყავი და დიდი ინტერესი არ გამოუწვევია. ცოტა ხანში ჩამეძინა კიდეც. ასე, ნახევარ საათში ტელეფონის ზარმა გამომაფხიზლა. ოლია რეკავდა:
_ უკაცრავად, ცოტა უხეშად მიგიღეთ, _ და სახელით მომმართა, _ ლენამ მითხრა თქვენი სახელი, მე მისი მეგობარი ვარ, ოლია.
_ გიცანით.
_ იცით, ლენა ნაწყენია, რატომ მიმატოვაო.
_ არ ძინავს? _ გამიკვირდა მე.
_ არა, მაგრამ ძალიან მთვრალია. მე ერთი საათით უნდა გავიდე, მეგობარს უნდა შევხვდე და...
_ გასაგებია, ხუთ წუთში ამოვალ, _ დავკიდე ყურმილი და საათს დავხედე _ თორმეტს თხუთმეტი აკლდა.
ტელევიზორი გამოვრთე, პირი დავიბანე, სიგარეტი და ასანთი ჩავიდე ჯიბეში და ნომრიდან გავედი.
მაშინ შევხვდი კოლიას უკანასკნელად. მეექვსე სართულის კორიდორში შევეჩეხე, სვეტასთან ერთად მოდიოდა. ძალზე გაიხარა, ჩემი ოთახი აქვეა, ექვსასმეოთხე, შემოდი, თითო ჭიქა დავლიოთო _ ხელში შამპანური ეჭირა. უარი ვუთხარი და დროის სასიამოვნოდ გატარება ვუსურვე. მხარზე მომიტყაპუნა ხელი, რაღაც მითხრა ჩვეული ღიმილით, ქალს მოეხვია და გზა განაგრძეს. თვალი გავაყოლე სვეტას და ვერაფრით გავიხსენე, რომელიღაც უცხოელ კინოვარსკვლავს მაგონებდა. მოკლედ გაკრეჭილი ქერა თმები, მწვანე თვალები და გრძელი ფეხები ჰქონდა. საშუალოზე მაღალ ტანსა და მკლავებს მოხდენილად მიიქნევდა.
_ კოლია, _ დავუძახე ჩემს მეგობარს.
სუბოტინმა თავი მოატრიალა, ქალს არ გამოუხედავს. ცერა თითი ჰაერში გავჭიმე და ნიკაპი სვეტასკენ ავიქნიე, კარგი ვინმეა-მეთქი. კოლიამ ყურებამდე გახსნა ტუჩები და თეთრი კბილები გამოყარა:
_ რა თქმა უნდა.
ლენას ოთახის კარზე დავაკაკუნე, მაგრამ არავინ გამიღო. ცოტა ხანს მოვიცადე და განმეორებით დავაკაკუნე. როგორც იქნა, ოლიას ხმა მოისმა:
_ მოვდივარ, მოვდივარ, _ და კარიც გაიღო.
_ შემოდი, _ აფორიაქებული და შეშინებული დამხვდა, _ ცუდად გახდა, გული ერევა, აბაზანაშია.
ოთახში შევედი და შუაში დავდექი.
_ რა ვქნა ახლა? _ დაბნეული იყო ლენას მეგობარი, _ მშობლებმა რომ გაიგონ, მომკლავენ. მე მყავს ჩაბარებული. ყოველწუთას შეიძლება დედამისმა შემოიაროს, _ მიტრიალდა და აბაზანაში შევიდა.
სკამზე ჩამოვჯექი და ოთახს მოვავლე თვალი. ლენას ტანსაცმელი ლოგინზე ეყარა. მოულოდნელად კარზე დააკაკუნეს.
_ მიდი, გააღე, _ გამომძახა ოლიამ.
_ შენ თვითონ გააღე, _ დავუყვირე და აივანზე გავედი.
რამდენიმე წამში ოლიაც გამოვიდა.
_ ნუ გეშინია, მეზობელი იყო, ასანთი უნდოდა.
_ რისი უნდა მეშინოდეს, _ გავიკვირვე მე.
_ წამოდი, მომეხმარე, _ ხელი წამავლო მკლავზე.
_ რად გინდა მოხმარება, _ გავაშვებინე ხელი, ნამდვილად არ ვიყავი აბაზანაში შემსვლელი, _ ამოიღებს და დაწყნარდება.
_ მეც რომ უნდა წავიდე, _ დაიწყო ოლიამ, _ აუცილებლად უნდა შევხვდე ერთ ჩემს ნაცნობს, რაღაც უნდა გადავცე. ვეცდები, მალე დავბრუნდე...
_ ეგ რომელს, ადგილობრივს? _ სხვათა შორის ვკითხე.
ოლია გაშრა, მაგრამ მალე მოეგო გონს და გამიღიმა:
_ ლენას ხომ არაფერი გაუჩერდება პირში. მოკლედ, ნახევარ საათში მოვალ.
_ როგორ მაინტერესებს, რა უნდა გადასცე ღამის თორმეტ საათზე, _ თვალებში მივაშტერდი მე, _ თუმცა დაახლოებით კი ვხვდები...
_ ახლა მახვილსიტყვაობის დრო არ არის, _ შეტრიალდა, ოთახში შევიდა, მეც შემიყოლა, _ კარი არ გააღო, ტელეფონს არ უპასუხო. ჯობს, დედამისმა იფიქროს, რომ ნომერში არ არის, ვიდრე ასეთ მდგომარეობაში ნახოს. მე რომ დავბრუნდები, სამჯერ დავაკაკუნებ.
ამასობაში ლენაც გამოლასლასდა აბაზანიდან. ტანზე პირსახოცი ჰქონდა შემოხვეული. მე რომ დამინახა, ხელი ჩაიქნია, ლოგინში შეწვა და ზურგი შემაქცია.
_ გაგებუტა, _ ამიხსნა ოლიამ.
_ არა, არ გავბუტულვარ, _ გადმოტრიალდა ლენა და საბნის ქვეშიდან პირსახოცი გამოაძვრინა, _ ეგ რა შუაშია, ჩემი ბრალია ყველაფერი.
მე სავარძელში მოვკალათდი. ოლია სარკის წინ იდგა და თმებს ივარცხნიდა.
_ ცოდვების მოსანანიებლად მიდიხარ? _ ჰკითხა ლენამ მეგობარს.
_ რა? _ დიდად არ დაინტერესებულა ოლია.
_ კი, ნამდვილად მაგ საქმეზე მიდის, _ მე გამომხედა ლენამ და სიცილი აუტყდა.
ოლია სარკის წინ ტრიალს მორჩა. `რა გაცინებთ, ვერ გამიგიაო~, _ მოგვაძახა და კარი გაიხურა.
_ ოლია კოლიას უნდა გავაცნოთ, _ ვთქვი მე.
_ მართალია, _ გაეხარდა ლენას, _ ოლია და კოლია, ლექსიც შეიძლება დაიწეროს.
მერე ლენამ ბოდიშის მოხდა დაიწყო: პირველად დავთვერი, შენც ჩენს გამო შეწუხდიო; ოლიამაც რას დაგირეკა, თვითონ მოვუვლიდი თავსო. მერე შეტევაზე გადმოვიდა:
შენც კარგი ვინმე ხარ, რატომ არ გამაჩერე, ამდენს რომ ვსვამდიო. მე აღარ ვუსმენდი, ნახევრად წამოწოლილი ვესვენე სავარძელში და ჩემსას ვფქირობდი: `სულელი არა ვარ? ახლა კოლია სვეტასთან ერთად გორაობს ლოგინში, ოლია იმ თავის ადგილობრივს ეხუტება. ალბათ, ის ჩემი ადმინისტრატორშაც გაშხლართულია ვინმესთან ერთად და მე აქ გადიასავით ვუზივარ ამ წაკლას~. არადა, ლენას ისეთი გატანჯული სახე ჰქონდა, სულ სინდისგარეცხილი თუ არ იყავი კაცი, ვერაფერს შესთავაზებდი. თუ უნდა, თვითონვე მიმახვედრებს-მეთქი, გავიფიქრე და ტელეფონს დავწვდი.
_ სად რეკავ? _ გაუკვირდა ლენას.
ბარის ნომერი მოვნახე ცნობარში, დავრეკე და ფორთოხლის წვენი და ლუდი მოვითხოვე. აგდებული ტონით მიპასუხეს, ოთახებიდან შეკვეთებს არ ვღებულობთო. ვუთხარი, თუმანს გადავიხდი-მეთქი და ხუთ წუთში ლუდი და წვენი შემოგვირბენინა ოფიციანტმა. ლენამ მთხოვა, მივტრიალებულიყავი _ მაისურს გადავიცვამო. გავუღიმე და უარი ვუთხარი.
_ კარგი. მაშინ არ ჩავიცვამ და ვიწვები ასე, _ ისე გულგრილად და დაუდევრად მიპასუხა, იმ წამსვე მივბრუნდი და საბოლოოდ ჩავიქნიე ხელი.
ლენამ მაისური გადაიცვა და ლოგინზე წამოჯდა. მე წვენი დავუსხი და მივაწოდე. თვითონ ისევ სავარძელში მოვკალათდი, ლუდი გავხსენი და მოვიყუდე. ლენამ წვენი მოსვა, ტუჩები ენით მოიწმინდა და ჭიქას ჩააშტერდა:
_ ხომ გესმის, რა დღეში ვარ, კინაღამ მომკლა შამპანურმა. მაპატიე დღევანდელი დღე. მე კიდევ ერთი კვირა აქ ვიქნები და...
ცოტა არ იყოს, შემრცხვა და გავაწყვეტინე:
_ კარგი, ხო, რა მოხდა მერე, ასეც მშვენივრად ვგრძნობ თავს შენთან.
მერე მიყვებოდა თავის პირველ სიყვარულზე _ ვიღაც ანატოლიზე, რომელიც, როგორც ლენას მონაყოლიდან დავადგინე, დიდი ყეყეჩი ვინმე უნდა ყოფილიყო. მე, რა თქმა უნდა, ნაკლებად მაინტერესებდა ყველაფერი ეს, ლუდს ვწრუპავდი და შიგადაშიგ თავს ვუქნევდი ხოლმე. მერე მთხოვა, ლოგინზე ჩამომიჯექიო. ბოთლი მაგიდაზე დავდგი, მივედი ლოგინთან და დავჯექი. ჩემი ხელი ხელებში მოიქცია და ისე განაგრძო მოყოლა. ანატოლის ბორისი მოყვა, ბორისს _ ვიქტორი და მივხვდი, სულ მალე ჩემზე დაიწყებდა ლაპარაკს. წამოვდექი და სავარძელს დავუბრუნდი...
ოლია არც ნახევარ საათში მოსულა და არც _ ერთ საათში. მოვიდა ოთხზე, როცა მეც და ლენასაც ჩაგვძინებოდა. დიდხანს აბრახუნა კარზე და, როგორც იქნა, ლენა გააღვიძა. ოთახში რომ შემოვიდა და მე ჩაცმული, თანაც სავარძელში ჩათვლემილი დამინახა, აშკარად გაუკვირდა, თუმცა არაფერი შეიმჩნია.
_ ოლია, ძვირფასო, სად ხარ ამდენ ხანს? _ გავიზმორე მე, _ კი მითხარი, რაღაც უნდა გადავცეო, მაგრამ რამდენჯერ გადაეცი, ა?
გაეცინა და ჩანთა ტახტზე მიაგდო.
_ თქვენ რა, აქამდე სიყვარულს უხსნიდით ერთმანეთს?
_ ხო, _ წამოვდექი და ბოთლში ჩარჩენილი თბილი ლუდი მოვსვი, _ და შენ ზუსტად იმ დროს მოხვედი, როცა მე ეზოში ჩასასვლელად ვემზადებოდი. ვარდები უნდა დამეკრიფა ლენასთვის.
_ კი, როგორ არა, _ ფეხსაცმელები წაიძრო ოლიამ, _ მკვდარივით გეძინა. ნახევარი საათია, ვაკაკუნებ. ხო, მართლა, დიდი მადლობა დახმარებისთვის, დიდი ბოდიში _ შეწუხებისთვის.
_ აბა, წავედი, _ შესასვლელისაკენ დავიძარი, _ ახლა ჩავალ ეზოში, დავკრეფ ვარდებს და ხვალ დილით მოგართმევთ, _ კარი გავაღე და გავდიოდი, მაგრამ გამახსენდა და შევჩერდი, _ ოლია, ხვალ გაგაცნობ კოლიას.
_ კოლია ვინღაა?
_ არის ასეთი. იმასაც გადასცემ რამეს, _ გადავიხარხარე და გავედი, თუმცა სანამ კარს გავიხურავდი, ოლიას შეძახილი დამეწია:
_ მორჩი ლაყაფს, ლაწირაკო!
შევედი ნომერში და დავიძინე. შვიდი აგვისტო თენდებოდა...
თავიდან ვერ მივხვდი, თვითონ გავიღვიძე თუ ეზოში შეკრებილი ხალხის შეძახილმა გამაღვიძა. თვალი რომ გავახილე, მერე აღვიდგინე გონებაში _ ჩოჩქოლი და შეძახილები გაღვიძებამდე ჩამესმოდა ყურში, საბოლოოდ კი, ქალის კივილმა გამომაფხიზლა. აშკარა იყო, რაღაც მოხდა. საათს დავხედე _ თორმეტი სრულდებოდა. წამოვდექი და აივანზე გავედი. რესტორნის კიბეებთან კაცებს წრე შეეკრათ, ზოგი მათგანი ჩაჩოქილიყო და სასწრაფო დახმარების მანქანასა და ექიმს მოითხოვდა. ქალები დაფეთებულები ქოთქოთებდნენ. `ვიღაც გადმოვარდა~ _ გავიფიქრე და იმ წამსვე სვეტას მოვკარი თვალი. სასტუმროს შესასვლელთან მუხლებზე იდგა, სახეზე ხელები აეფარებინა და მთელი ტანით თრთოდა. `კოლია!~ _ გამიელვა თავში და ოთახში შევვარდი. როგორ ჩავიცვი და როგორ გავჩნდი ეზოში, არ მახსოვს. შეჯგუფულ კაცებთან მივირბინე და აქეთ-იქით გავწიე. კიბეზე კოლია ეგდო. ერთბაშად მოვტრიალდი, ათიოდე ნაბიჯი გადავდგი და მუხლები მომეკვეთა. ხეს მოვეხვიე და ნელ-ნელა ჩავჯექი. დანარჩენი ნაწყვეტ-ნაწყვეტ მახსოვს: ვიღაც კაცი იძახდა, ხელი არ ახლოთ, იქნებ, ცოცხალია და დაძვრა არ შეიძლებოდესო, მეორე იხსენებდა, ჰაერში რაღაცას გაჰყვიროდაო; კი არ გაჰყვიროდა, მე მგონი, მღეროდაო, უსწორებდა მესამე; ნამდვილად გადმოხტა, არ გადმოვარდნილა, ხომ დაინახეთ, რამდენ ხანს ემზადებოდაო, აზუსტებდა მეოთხე. მერე სასწრაფო დახმარების მანქანა შემოგრიალდა. კაცები გაიშალნენ და ექიმებს გზა დაუთმეს. მე წამოვდექი და ნელი ნაბიჯით წავედი კიბისაკენ. ერთ-ერთმა თეთრხალათიანმა კოლია გადმოატრიალა. არ მინდოდა, სახეზე შემეხედა და უკან დავიხიე. ნიკოლაი სუბოტინი კიბეზე გაშხლართულიყო. ვხედავდი მის სხეულს _ მაღალს, მკვრივსა და ღონიერს და საოცრად უცნაური აზრი გამიჩნდა: `ამ საღამოსვე დარეკავენ მურმანსკში და ატირდება კიდევ ერთი ლამაზი ქალი. ქალი, რომელსაც კოლია უყვარს~. კოლია, თავისი ჩვეული ღიმილითა და სიცოცხლით სავსე თვალებით, განიერი მხრებითა და ვაჟკაცური გამომეტყველებით, აუცილებლად უნდა ყვარებოდა ვინმეს. მერე კიდევ უფრო უცნაური რამ გავიფიქრე: `იქნებ _ არც არავის და ამიტომაც გადმოხტა?!~ და წავედი. რამდენიმე ნაბიჯზე ვიღაც დამეწია და მხრებზე ჩამომეკიდა. მოვტრიალდი და სვეტა შემრჩა.
_ რა მოხდა? რა მოხდა? ამიხსენი, რა მოხდა?! _ ისტერიკამ შეიპყრო.
_ წადი შენს ოთახში, _ ხელი მოვხვიე.
_ რა მოხდა? ამიხსენი, რატომ მიმალავ, მოკვდა? რა მოხდა? მითხარი, რა მოხდა? _ ერთსა და იმავეს იმეორებდა.
_ წადი შენს ოთახში, _ დავუღრიალე მთელი ხმით.
სვეტა მაშინვე გატრიალდა და გაიქცა.
`იქნებ _ არც არავის?!~ ვერ ამოვიგდე ეს სიტყვები თავიდან. მივდიოდი და ერთი და იგივე მიტრიალებდა გონებაში: `იქნებ _ არც არავის?!~
ბოლოს ზღვას მივადექი. სანაპიროზე ჩავჯექი და დიდხანს ვიყავი ასე. მზერა ერთ წერტილში მქონდა გაყინული. გონებაც ერთსა და იმავეს იმეორებდა: `იქნებ _ არც არავის?!~ მერე მოსაღამოვდა. მერე კიდევ დიდხანს ვიჯექი და იგივეს ვფქირობდი. მერე ჩამობნელდა და კიდევ დიდხანს ვიჯქი. მერე დაღამდა და წამოვწექი.
ოთახში ავედი. კარი ნახევრად შეღებული დამხვდა. შევედი, ფული ავიღე, კარი ჩავკეტე და რესტორანში ჩავედი. ოფიციანტს პური, ყველი და შაშხი შევახვევინე, ერთი ბოთლი არაყიც წამოვიღე და წამოვედი.
სასტუმროს ვესტიბიულში რომ შევედი, იმ დღეს პირველად გამიხარდა რაღაც _ ადმინისტრატორის ადგილზე სხვა ქალი დამხვდა. თქვენს სასტუმროში სვეტა ცხოვრობს და იქნებ ოთახის ნომერი გამიგოთ-მეთქი.
_ გვარი არ იცით? _ მკითხა ქალმა.
არა-მეთქი და ხუთმანეთიანი შევუცურე დავთარს ქვეშ. დიდხანს ათვალიერა მაცხოვრებელთა სია და მითხრა:
_ ორი სვეტაა. ერთი ორასმეხუთეში, მეორე _ რვაასმეთვრამეტეში.
_ მარტო რომელია?
ისევ სიას მიუბრუნდა და მიპასუხა:
_ მეორე სართულზე რომ ცხოვრობს, ქმარ-შვილთან ერთად არის ჩამოსული, მერვეზე _ ქალთან ერთად.
_ მადლობთ, _ თავი დავუკარი ადმინისტრატორს და ლიფტში შევედი.
რვაასმეთვრამეტე ლიფტის პირდაპირ აღმოჩნდა. მივედი და დავაკაკუნე. კარი ახალგაზრდა ქალმა გააღო.
_ სვეტა სახლშია? _ ვკითხე მე.
_ მობრძანდით, _ მიმიპატიჟა ქალმა.
ოთახში ბნელოდა და შესასვლელშივე შევჩერდი.
_ თქვენ ესა და ეს ხართ, არა?! _ და ჩემი სახელი მითხრა, _ სვეტას სძინავს, ახლახან ჩაეძინა.
_ თუ შეიძლება, გავაღვიძებ, _ მოურიდებლად განვუცხადე მე, _ ხვალ დილით მივფრინავ და...
_ კი ბატონო, _ თავი დამიქნია და ოთახში შესვლა დააპირა.
_ მე თვითონ, _ შევაჩერე მასპინძელი. არაყი და ქაღალდში გახვეული მაგიდაზე დავდე, სვეტას ლოგინთან მივედი, ჩავიმუხლე და ჩუმად დავუძახე. სვეტას ტანსაცმლიანად ეძინა, გაუშლელ ლოგინზე წამოწოლილიყო. ადვილად გამოფხიზლდა, წამოდგა და თავისი მეგობარი ოქსანა გამაცნო.
_ მე გავალ, გავისეირნებ, _ გვითხრა ოქსანამ და კარისკენ წავიდა.
_ როგორ გეკადრებათ, _ გზა ჩავუკეტე მე.
_ ყველაფერი ვიცი, _ გამიღიმა ქალმა, _ თქვენ, ალბათ, კოლიაზე საუბარი გსურთ და ნამდვილად ხელს შეგიშლით.
_ იცი რა, _ ასეთი თავხედობა ჩემს სიცოცხლეში არ გამომიჩენია, _ თუკი არ გეუხერხულებათ, ჩემი ოთახის გასაღებს მოგცემთ და შეგიძლიათ, იქ გაატაროთ ეს ღამე. ჩვენ, ალბათ, დიდხანს ვისაუბრებთ და... ოღონდ, სხვანაირად არ გამიგოთ...
_ სხვანაირად რატომ უნდა გაგიგოთ? _ ისევ გამიღიმა ოქსანამ, _ მომეცით გასაღები.
ოქსანა რომ გავიდა, სვეტას მივუბრუნდი:
_ ჭამე დღეს რამე?
თავი გააქნია უარის ნიშნად და ამოიოხრა. პროდუქტი თეფშებზე გადავიტანე, კარადიდან ჭიქები გამოვიღე, არყის ბოთლი გავხსენი და დავასხი. მერე პური დავჭერი, ზედ შაშხის ნაჭერი დავადე და სვეტას მივაწოდე. ცოტა ხნით სიჩუმე ჩამოვარდა. სვეტა ნელ-ნელა ციცქნიდა და იატაკს ჩაშტერებოდა.
_ ჭამე შენც, _ მითხრა ბოლოს.
_ შევჭამ, _ თავი დავუქნიე, ჭიქა ავწიე, მოვიყუდე და დავლიე.
_ მეც მომეცი, _ თავისთვის ჩაილაპარაკა.
მივაწოდე ჭიქა და უთქმელად გამოცალა.
_ ვერ გამიგია, რა მოხდა, _ ისევ თავისთვის ლაპარაკობდა, _ დილით მშვენიერ ხასიათზე იყო. ოთახამდე მომაცილა დაახლოებით ხუთ საათზე და ათზე პაემანი დამინიშნა. შევხვდი და რესტორანში შევედით. არაფერი ეტყობოდა. ისე, ბევრი კი დალია. შენზე მელაპარაკებოდა, კარგი ბიჭია, მაგრამ _ უცნაური, ორი დღეა ჩამოვიდა და ზღვაში არც შესულაო. აი, მე ახლა ერთ ბოთლ არაყს გამოვცლი და ზღვაზე გავალ, დილაობით რომ არ ვიცურაო, გავგიჟდებიო. შენი სადღეგრძელოც დალია. გუშინწინ გავიცანი, მაგრამ ჩემი საუკეთესო მეგობარიაო... გადასარევ ხასიათზე იყო, სულ მეფერებოდა და კომპლიმენტებით მამკობდა. თორმეტის ნახევრისთვის გამოვედით. მე საპარიკმახეროში შევედი, მანიკური უნდა გამეკეთებინა, _ ფრჩხილებზე დაიხედა სვეტამ, _ მეგონა, პლაჟზე გავიდოდა. მერე საპარიკმახეროში ვიღაც შემოვარდა, სახურავზე კაცი დგას და გადმოხტომას აპირებსო. ყველანი გარეთ გაცვივდნენ. მარტო დავრჩი, ავდექი და მეც გავედი. თავიდან ვერც ვიცანი. ეზო უცებ აივსო ხალხით. უყვიროდნენ, გადი მაქედან, არ გადმოხტეო. იდგა და არავის და არაფერს ყურადღებას არ აქცევდა. პირდაპირ იყურებოდა. მერე ერთი ნაბიჯი გადმოდგა და იმ წამსვე ვიცანი. ვიცანი და კინაღამ გონება დავკარგე. უკვე ვიცოდი, რომ არაფრის დიდებით არ გადაიფიქრებდა. გაშეშებული ვუყურებდი. მკლავები გაშალა და ისე წამოვიდა, გეგონებოდა, წყალში ხტებაო. როგორ დაეცა, არ დამინახავს. მზერა სახურავთან გამეყინა. ხმა გავიგონე და ეს ხმა მთელი ცხოვრება არ დამავიწყდება. ჰო, გადმოხტომის წინ დაიყვირა: `ვსიო~. მერეც რაღაცას იძახოდაო, ჰაერში. მე არაფერი გამიგია.
ისევ სიჩუმე ჩამოვარდა.
_ დამისხი, _ ჭიქა მომაწოდა ბოლოს.
დავლიეთ. სვეტას ფეხებთან ჩავიჩოქე, ხელები მუხლებზე დავადე, თვალი თვალში გავუყარე და ვკითხე:
_ ესე იგი, დილის ხუთ საათამდე კოლიას ოთახში იყავით?
_ ხო, _ თავი დამიქნია.
_ და ყველაფერი ნორმალურად იყო?
_ კი, _ თვალი ამარიდა, _ სამჯერ.
ცოტა გამაღიზიანა ასეთმა დაზუსტებამ, მაგრამ არაფერი შევიმჩნიე.
_ სხვა რა გელაპარაკა, რაო?
_ არაფერი განსაკუთრებული. რასაც კაცები ელაპარაკებიან ახალგაცნობილ ქალებს. მიყვებოდა რაღაცებს...
_ ეტყობა, კარგად იცი, რას უყვებიან ხოლმე კაცები ახალგაცნობილ ქალებს, _ მივახალე და წამოვდექი.
_ რა დროს ეგ არის?! _ ხელი ჩაიქნია სვეტამ.
მაგიდასთან მივედი და არაყი ჩამოვასხი ჭიქებში.
_ სხვათა შორის, მე და კოლიას და კლასელები აღმოვჩნდით. მეგობრები არასოდეს ვყოფილვართ, მაგრამ მურმანსკში რომ ჩავალ, აუცილებლად ვნახავ ვიკას. არც ვიცოდი, ძმა თუ ჰყავდა. მშობლები ადრე დაეღუპათ, _ თავისთვის ჩაილაპარაკა სვეტამ.
_ ბოლოს როდის ნახე?
_ დღეს დილით, რესტორნიდან რომ გამოვედით.
_ ვიკაზე გეკითხები.
_ სკოლა რაც დავამთავრეთ, არ მინახავს.
_ ეგ როდის იყო?
_ შვიდი წლის წინ, _ გაკვირვებულმა შემომხედა. _ მაგას რა მნიშვნელობა აქვს?
_ რა ვიცი, ისე გკითხე. კოლიას არ უთქვამს, რატომ იჯდა?
_ იჯდა? _ ფეხზე წამოდგა სვეტა.
_ ხო, რა მოგივიდა?! რაღაც სისულელეზე. იჩხუბა თუ რაღაც ეგეთი...
_ არ უთქვამს, _ დაჯდა და ისევ გადაჰკრა არაყი.
მერე მე მომიბრუნდა:
_ შენ რას იზამ, დარჩები?
_ ხვალ დილითვე წავალ, თვითმფრინავით, _ ვუპასუხე და გამახსენდა, ექვს საათზე დათო დარეკავდა.
_ ალბათ, მეც წავალ. ვეღარ ვიტან აქაურობას.
მერე ჩემი მისამართი ჩაიწერა და თავისიც მომცა.
_ მოგწერ ხოლმე, შენც მომწერე.
_ აუცილებლად, _ დავპირდი მე.
მერე კიდევ დიდხანს ვილაპარაკეთ კოლიაზე, წინა საღამოს რესტორანში გატარებულ საათებზე. მერე სვეტამ ლენა მოიკითხა.
_ არ მინახავს დღეს. ალბათ, მაგანაც გაიგო კოლიას ამბავი, _ ვთქვი მე.
_ როგორ ვერ გაიგებდა, ახლა მურმანსკშიც ეცოდინებათ.
_ ხო, _ თავი ჩავხარე.
მერე უსიტყვოდ დავლიეთ რამდენიმე ჭიქა და გათენდა კიდეც.
_ მე წავალ, _ წამოვდექი ფეხზე, _ პლაჟზე გავივლი. ცხრა საათისთვის, ალბათ, ოქსანაც გაიღვიძებს და ავალ ოთახში. დილით ადრე უნდა წავიდე ქალაქში. აქედან თბილისში ერთ რეისზე მეტი არ იქნება და თვითმფრინავმა რომ გამასწროს, საღამომდე უნდა ველოდო მატარებელს.
დავემშვიდობე სვეტას და გამოვედი ოთახიდან.
ორი საათი ზღვის სანაპიროზე ვიჯექი, სიგარეტს ვეწეოდი და ისევ ის აზრი მიტრიალებდა თავში: `იქნებ _ არც არავის?!~ ცხრისთვის ავედი ჩემს ნომერში. ოქსანა წასულიყო, კარი ღია დამხვდა. გადავიკიდე ჩანთა მხარზე, გამოვართვი პასპორტი ადმინისტრატორს, გავაჩერე მანქანა და ათზე ქალაქის აეროპორტში ვიყავი. თვითმფრინავი პირველზე მიფრინავდა თბილისში. ავიღე ბილეთი, გავედი ქალაქის პლაჟზე და ვიცურავე. თვითმფრინავი პირველ საათზე აფრინდა და ორზე თბილისის აეროპორტში დაეშვა. ერთი საათი ჰაერში ისევ იგივეს ატრიალებდა გონება: `იქნებ _ არც არავის?!~


(გაგრძელება ქვემოთ)
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Feb 20, 2011 10:45 pm

ირაკლი ჯავახაძე

კოლია

(დასასრული)

იმ დღიდან შვიდი წელი გავიდა და მივიღე წერილი მურმანსკიდან. სიტყვასიტყვით ვთარგმნი ამ წერილს:
`გამარჯობა. ალბათ, ძალიან გაგაკვირვებთ ჩემი წერილი. მე თვითონაც ბევრი ვიფიქრე და გუშინ საბოლოოდ გადავწყვიტე, მომეწერა. მე ვარ ნიკოლაი სუბოტინის ქალიშვილი _ ანასტასია. ეს ორი თვე სულ თქვენზე ვფქირობ. სვეტა დეიდამ მითხრა, კოლიას საუკეთესო მეგობარიაო, თუმცა მანამდე არ უხსენებიხართ. თქვენი მისამართიც მანვე მომცა _ არ ეცოდინება, რომ კოლიას შვილი ჰყავს, მიწერე, ძალიან გაუხარდებაო. ვწერ ამ წერილს და მეშინია, მისამართი ხომ არ შეიცვალეთ. შვიდი წელი გავიდა. უმორჩილესად გთხოვთ, როგორც კი მიიღებთ ჩემს ბარათს, პასუხი გამომიგზავნოთ. მე ახლა ცამეტი წლის ვარ. მამაჩემმა რომ თავი მოიკლა, ექვსის ვიყავი, მაგრამ ოთხი წელი მიმალავდნენ ამ ამბავს. სვეტა დეიდა რომ არ გამოჩენილიყო, ალბათ, დღესაც არაფერი მეცოდინებოდა. ვატყობ, ძალზე არეულ-დარეული წერილი გამომდის და თქვენც დაგაბნიეთ. ამიტომ ყველაფერს ისე მოგიყვებით, როგორც შემიძლია, აღვიდგინო.
ვიზრდებოდი ბებიასთან და ბაბუასთან. დედა არ მახსოვს. მახსოვს კედლებზე ჩამოკიდებული ლამაზი ქალის სურათები. მეუბნებოდნენ, აი, ეს არის დედაშენი, სხვა ქალაქში მუშაობს და მალე ჩამოვაო. ხშირად, დილაობით, ვიღვიძებდი და ბებიას ან ბაბუას ვეკითხებოდი, დედა ხომ არ ჩამოსულა-მეთქი. ღამით იყო მოსული, ბევრი გკოცნა და წავიდა, ძალიან ეჩქარებოდაო, მპასუხობდნენ. მაშინ სამი-ოთხი წლისა ვიყავი და ადვილად ვტყუვდებოდი. მამაზე არ მიფიქრია. არც სურათი მენახა და არც არაფერი გამეგონა მის შესახებ. სამი წლისამ არც ვიცოდი, მამის არსებობაც თუ იყო საჭირო. ამაზე ფიქრი მერე დავიწყე. უკვე ექვსის ვხდებოდი. ეზოში ვთამაშობდი და მეზობლის ბიჭმა მითხრა, მამაშენი ციხეში ზისო. მაშინ კი ჩავფიქრდი, მაგრამ სახლში რომ ამოვბრუნდი, აღარც გამხსენებია. რამდენიმე დღის შემდეგ მომაგონდა და ბაბუას ვკითხე, მამაჩემი სად არის-მეთქი. სახე შეეცვალა და მიღრიალა, მაგაზე არაფერი მკითხო, დედაშენი რომ ჩვენთან არ არის, სულ მაგ მამაშენის ბრალიაო. მერე დიდხანს ვფქირობდი ამაზე. ხან დედის სახე ცოცხლდებოდა ჩემს წარმოსახვაში, ხან იმ უცნობი კაცისა, მამაჩემი რომ უნდა ყოფილიყო, და ვგრძნობდი, ეს ორი ადამიანი რაღაცით ერთმანეთს უკავშირდებოდა. თუმცა, ბაბუასა და ბებიასთან არაფერი მითქვამს ამის შესახებ. ექვსის შევსრულდი და სკოლაშიც შემიყვანეს. პირველად კლასის სია რომ წაიკითხეს, ასე ამომიკითხეს: ვასილევა ანასტასია ბორისოვნა. ვიცოდი, ბორის ვასილევი ბაბუაჩემი იყო და მამის სახელის ნაცვლად ბაბუის სახელით რომ მომმართეს, გამიკვირდა. მაშინ დავფიქრდი პირველად, მამაჩემის სახელიც კი არ ვიცოდი. არც ამის შესახებ მითქვამს სახლში, უკვე ვხვდებოდი რაღაც-რაღაცებს.
ახალი წლის არდადეგებმა რომ ჩაიარა და სკოლაში მივედი, საკლასო ოთახთან უცნობი კაცი დამხვდა. დამინახა, წამოვიდა ჩემსკენ, ჩაიკუზა, ჩამეხუტა და ბევრი მკოცნა. მეხვეოდა და ცრემლები მოსდიოდა. მივხვდი, ეს კაცი იყო მამაჩემი. თითქოს მახსოვდა კიდეც საიდანღაც. ზუსტად ისე გამოიყურებოდა, როგორიც წარმომედგინა. მკლავები მოვხვიე და ჩავეკარი. მერე მამა მასწავლებელს ელაპარაკებოდა და რაღაცას უხსნიდა დიდხანს. მე ცოტა მოშორებით ვიდექი და თვალ-ყურს ვადევნებდი მის ყოველ მოძრაობას. მამამ ხელზე აკოცა ლუდმილა მიხაილოვნას, მადლობა გადაუხადა, მე მომიბრუნდა და, წავიდეთ, დღეს თავისუფალი ხარ სკოლიდანო, მითხრა. დიდხანს მივდიოდით ქუჩაში ხელიხელჩაკიდებულები და ხმას არ ვცემდით ერთმანეთს. მამა ხანდახან გადმომხედავდა ხოლმე. მე თითქოს ვერ ვამჩნევდი და პირდაპირ ვიყურებოდი. პარკში შევედით და სკამზე დავსხედით. სულ არ გახსოვარო, მკითხა მამამ. არა-მეთქი, ვიცრუე. მახსოვდა, აბა, როგორ ვიცნობდი სკოლაში, მაგრამ არ გამოვუტყდი. უფრო სწორად, სანამ არ ჩანდა, არც მახსოვდა, მაგრამ როგორც კი დავინახე, მაშინვე ვიცანი. ეს ის კაცი იყო, ორი-სამი წლის რომ ვიყავი და ჩვენთან რომ მოდიოდა. ბაბუა და ბებია სახლში არც უშვებდნენ, ნახევრადღია კარიდან ელაპარაკებოდნენ ხოლმე. თუმცა, ჩემს მეხსიერებაში მაინც ჩარჩენილიყო მისი სახე. ვკითხე, ციხეში რატომ იჯექი-მეთქი. დიდხანს იცინა და ვერ ვიხსენებ, რა მიპასუხა. პარკიდან რომ გამოვედით, ღვეზელები და კანფეტები მიყიდა და კაფეში შემიყვანა. მახსოვს, ძალიან თავისუფლად ვგრძნობდი თავს ამ კაცთან. ბევრს ვლაპარაკობდი, ვუყვებოდი სკოლისა და ჩემი თოჯინების ამბებს. ყურადღებით მისმენდა და ხშირად ეცინებოდა. მერე ვკითხე, დედა რატომ არ მოიყვანე-მეთქი. ჩაფიქრდა, საათს დახედა, ქუჩაში გამომიყვანა და მანქანა გააჩერა. წამიყვანა სასაფლაოზე. მიმიყვანა ერთ-ერთ საფლავთან და მითხრა, შენ უკვე დიდი გოგო ხარ, უნდა იცოდე, ეს დედაშენის საფლავიაო. არც მიტირია და არაფერი. თითქოს ისეთი რამ გავიგე, რაც დიდი ხანია ვიცოდი და ახლა შემახსენეს. თვითონ ტიროდა, ცდილობდა, არ შემემჩნია, მაგრამ მაინც დავინახე, როგორ ჩამოუგორდა ცრემლები ლოყაზე. იქიდან მალე წამოვედით. მამამ მითხრა, სახლში არ თქვა, რომ მოგაკითხე და გაგასეირნე, არც დედაშენის საფლავზე წამოგცდეს რამე, ლუდმილა მიხაილოვნას ვთხოვე და ისიც არაფერს იტყვისო. მიმიყვანა სკოლასთან და შორიდან მიყურებდა, ბაბუაჩემის მძღოლმა რომ მომაკითხა და მანქანაში რომ ჩავჯექი. ახლაც მიკვირს, როგორ მენდო ექვსი წლის ბავშვს. ხომ შეიძლებოდა, ყველაფერი მომეყოლა სახლში. მე მგონი, ნაკლებად აღელვებდა ეს ამბავი. თუმცა, თქვენ წარმოიდგინეთ, ორი თვის განმავლობაში ისე ვხვდებოდით ერთმანეთს, ლუდმილა მიხაილოვნას გარდა არავის გაუგია. ოთხ-ხუთ დღეში ერთხელ მოდიოდა საკლასო ოთახთან, მასწავლებელს უთანხმდებოდა და მივყავდი. ჩემთვის უდიდესი ზეიმი იყო მამის გამოჩენა. ხან სად მივდიოდით, ხან _ სად. მისრულებდა ნებისმიერ სურვილს, რომელთაA უმრავლესობის ასრულებაც, ახლაღა ვხვდები, თითქმის შეუძლებელი იყო. იმ სამი საათის განმავლობაში, რომელიც წესით სკოლაში უნდა გამეტარებინა, ოთხ-ხუთგან წაყვანას ვითხოვდი. ხან ზოოპარკი მენატრებოდა, ხან _ ცირკი, ხანაც _ ატრაქციონი და, ახლაც მიკვირს, ყველაფერს ვასწრებდით. ერთხელ მაღაზიის ვიტრინაში თმაგაჩეჩილ თოჯინას მოვკარი თვალი და მამას ვთხოვე, მიყიდე-მეთქი. ფული არ ჰქონდა და შემპირდა, ხვალვე გიყიდი და შემდეგ შეხვედრაზე მოგიტანო. მე რატომღაც არ დავუჯერე და თვალები ცრემლებით ამევსო. ეს რომ დაინახა, საათი მოიხსნა, იქვე, ქუჩაში, მიჰყიდა გამვლელს და თოჯინა გამომიტანა მაღაზიიდან. მახსოვს, სახლში ვთქვი, მეგობარმა მაჩუქა-მეთქი. მერე სადღაც დამეკარგა და დღემდე გული მწყდება იმ თოჯინაზე. თითქმის ყოველ შეხვედრაზე მივყავდი სასაფლაოზე. ვისხედით და დედაზე მელაპარაკებოდა. მიყვებოდა, როგორ გაიცნო, როგორ შეუყვარდა. ახლა ვხვდები, მე კი არ მიყვებოდა ამას ყველაფერს, თავისთვის იხსენებდა. როცა ამის შესახებ საუბრობდა, ხანდახან ვავიწყდებოდი ხოლმე. სადღაც უსასრულობისაკენ იყურებოდა და ისე ლაპარაკობდა. მამას ძალიან უყვარდა დედაჩემი. მერე რა, რომ ის ჩვენთან ერთად აღარ იყო. მამაჩემის ყველა სიტყვაში, ყველა მოძრაობაში ნათლად იგრძნობოდა, რომ ისევ უყვარდა. ერთხელ სასაფლაოზე ყოფნისას თამაშში გავერთე: სილას ვაგროვებდი, შიგ მინდვრის ყვავილებს ვარჭობდი და ფერად ქვებსა და შუშებს ვუწყობდი გარშემო. უცებ შეშფოთებულმა ვკითხე მამას, დედას ხომ არ ეწყინება, მე რომ ვთამაშობ-მეთქი. გაეცინა _ პირიქით, გაუხარდებაო. მერე ვუთხარი, ყვავილები რატომ არ მოგვაქვს, სასაფლაოზე ხომ ყვავილები უნდა მოვიტანოთ-მეთქი. არ შეიძლება, ბაბუაშენი ნახავსო. ვერ მივხვდი, ბაბუას ასე რატომ ერიდებოდა, მაგრამ არ მიკითხავს. შემდეგ შეხვედრაზე ყვავილები იყიდა და სასაფლაოზე წამოიღო. რაც არის, არის, ბაბუაშენი ისედაც გაიგებს, ციხიდან რომ გამოვედიო. მეორე დღეს ბაბუა საშინლად გაბრაზებული დაბრუნდა სამსახურიდან. მივხვდი, სასაფლაოზე გაევლო. ბებიას ეცა და განერვიულებული ელაპარაკებოდა. მერე მომიბრუნდნენ და მითხრეს, სკოლაში თუ ვინმე უცხო კაცი მოვიდეს და გამოგელაპარაკოს, მასწავლებელს არ მოშორდეო. ალბათ, პროტესტის გრძნობის ნიშნად, ყველაფერი დავფქვი. ორი თვე ხმა არ ამომიღია და ათ წუთში თავიდან ბოლომდე მოვყევი ყველაფერი. კარგად მახსოვს ჩემი ბოლო სიტყვები: `გუშინ მე და მამამ ერთად მივიტანეთ ის ყვავილები დედაჩემის საფლავზე. მე ძალიან მიყვარს დედა და მამა. მამამ იმაზე უფრო შემაყვარა დედა, ვიდრე აქამდე მიყვარდა და არასოდეს, არასოდეს დავკარგავ მამაჩემს~. ლამის თვალები გადმოუცვივდათ. მე ავტირდი და ბებიას ჩავეხუტე. ის დღე ყველაზე მძიმე იყო ჩემს ცხოვრებაში. დიდხანს არ დამეძინა. ვიწექი და მამაზე და დედაზე ვფიქრობდი.
იმ დღიდან ბებია დამყვებოდა სკოლაში. მძღოლს აღარ ანდობდნენ ჩემს თავს. სულ მეგონა, ან დღეს მოვა მამაჩემი, ან ხვალ-მეთქი, მაგრამ აღარ გამოჩენილა. თანდათან მიმავიწყდა კიდეც, ოღონდ სულ არა, შიგადაშიგ მახსენდებოდა ხოლმე და დარდი მიპყრობდა. ახლაღა ვხვდები, ალბათ, ბაბუაჩემმა დაურეკა ან ნახა და შეაშინა, ისევ ციხეში მიგაბრუნებო. ბაბუას ისეთი თანამდებობა ეჭირა, არ გაუჭირდებოდა ამის გაკეთება. თანაც, მამა ხომ ნასამართლევი იყო. ბოლოს ზაფხულში ვნახე. ბაბუას შევუჩნდი, დედაჩემის საფლავზე წამიყვანე-მეთქი და შემისრულა. მანქანიდან რომ გადმოვედით, იმ წუთშივე დავინახე. ზურგით იდგა და თვითონ არ შევუმჩნევივართ. გავიქეცი და ფეხებზე მოვეხვიე. მობრუნდა, ჩაიკუზა და მაკოცა. მერე ბაბუაც მოგვიახლოვდა. არ ვიცი, რა ილაპარაკეს, მაგრამ მახსოვს, მამა ეუბნებოდა, ერთ კვირაში ზღვაზე მივდივარ, ერთი დღით ანასტასიას ჩემთან წავიყვან, მამიდამისს გავაცნობ და ხვალ დილით მოგიყვანთო. ბაბუამ არ გამიშვა. ეს იყო ჩემი და მამაჩემის უკანასკნელი შეხვედრა.
მერე მამიდაზეც ვფიქრობდი ხოლმე, თუმცა მალე გადამავიწყდა. ერთ კვირაში მამა ზღვაზე წავიდა, სადაც თქვენ და სვეტა დეიდა გაგიცნოთ და დაიღუპა. მე, გითხარით უკვე, ამის შესახებ ოთხი წლის შემდეგ გავიგე. როცა მამას მოვიკითხავდი, ბებია და ბაბუა ისე აგრესიულად აღარ მპასუხობდნენ; მეუბნებოდნენ, იქ დარჩა, ზღვაზე, გემზე მუშაობსო. სულ მეშინოდა, ბაბუამ ციხეში ხომ არ გააგზავნა-მეთქი და ერთხელ ვკითხე კიდეც. დაიფიცა, არაო, და დავწყნარდი. მერე ზუსტად ვერ ვიხსენებ, ალბათ, რვა წლისა ვიქნებოდი, ბებიისგან შევიტყვე, რომ დედაჩემი მშობიარობას უმსხვერპლია. გამოწრთობილი ბავშვი ვიყავი და არც ამ ცნობას მოუხდენია დიდი შთაბეჭდილება. უბრალოდ, კიდევ ერთხელ გამახსენდა დედა და ძალზე დამწყდა გული. გავიდა რამდენიმე წელი და ბაბუაჩემი პენსიაზე გაუშვეს. დაჯდა სახლში. უფრო თბილი და მგრძნობიარე გახდა. სულ ჩემთან იყო. მეთამაშებოდა, სკოლაში დავყავდი, პარკში მასეირნებდა, დედაჩემის საფლავზე მატარებდა. ერთხელ, სკოლიდან რომ დავბრუნდით, სახლში ორი უცნობი ქალი დაგვხვდა. როგორც მერე შევიტყვე, მამიდაჩემი და სვეტა დეიდა. მაშინ ათი წლის ვიყავი. ბებიამ მეორე ოთახში გამიყვანა. გუმანით ვგრძნობდი, რომ ბაბუაჩემი ჩემს შესახებ ესაუბრებოდა ქალებს. მერე დამიძახეს და გამაცნეს ისინი. მერე, ხანდახან, ვიკა ან სვეტა დეიდა მაკითხავდა სკოლაში და მეორე სახლში მივყავდით რამდენიმე დღით. ვიკა მარტო ცხოვრობს და იქ ყოფნა ძალიან მიხაროდა. ხშირად მოდიოდა სვეტა დეიდა და ჩვენთან რჩებოდა ღამის გასათევად. მამაჩემის საფლავზეც მატარებდნენ ხოლმე. სვეტა დეიდამ მიამბო, როგორ მოიკლა მამამ თავი, თუმცა თქვენზე არაფერი უთქვამს სამი წლის განმავლობაში. ახლა გამომიტყდა, არც გამხსენებია, შემთხვევით ვიპოვე მაგის მისამართი შვიდი წლის შემდეგო. მამიდაჩემისგან შევიტყე დედაჩემისა და მამაჩემის სიყვარულის ამბავი. თურმე, ბაბუაჩემი ყოფილა სასტიკი წინააღმდეგი მათი ქორწინებისა. მე რომ გავჩნდი და დედა დაიღუპა, ბაბუას წავუყვანივარ სახლში, თავის გვარზე დავუწერივარ და ყველანაირად მარიდებდა მამაჩემს. მერე, მე რომ ოთხი წლის ვიყავი, ნასვამი მამაჩემი კაბინეტში შევარდნია ბაბუას და უცემია. ამიტომ მჯდარა ციხეში.
აი, თითქმის ყველაფერი მოგიყევით, რაც კი საერთოდ ვიცი ჩემი ცხოვრების შესახებ. ეს იმიტომ, რომ თქვენ მამაჩემის ახლო მეგობარი იყავით ოდესღაც და ყველაფერი, რაც კი მამაჩემს უკავშირდება, ძვირფასია ჩემთვის. მხოლოდ ორი თვე მქონდა ურთიერთობა მამასთან. ალბათ, სულ ათჯერ თუ შევხვედრივარ, მაგრამ უზომოდ მიყვარს ეს კაცი და ეს სახელი _ ნიკოლაი სუბოტინი. ძალიან მიყვარს ბაბუაც. ბაბუა, რომელიც ასეთი მკაცრი იყო, როცა მუშაობდა და რომელიც ასე შეიცვალა პენსიაზე გასვლის შემდეგ; ბაბუა, რომლის გამოც დედაჩემმა და მამაჩემმა ერთად ვერ იცხოვრეს; ბაბუა, რომლის გამოც მამიდაჩემი და სვეტა დეიდა ოთხი წელი ვერ ბედავდნენ ჩემთან მოსვლას და მამაჩემის ამბის მოტანას; ბაბუა, რომლის გამოც დედაჩემს მძიმე ფეხმძიმობა ჰქონდა და გადაყვა კიდეც მშობიარობას; მამაჩემმა დაკარგა დედაჩემი, ციხეში მოხვდა, ვერ ნახულობდა საკუთარ შვილს, აერია ცხოვრება და თვითმკვლელობით დაასრულა სიცოცხლე; მამიდაჩემმა კი პირველად ათი წლისა მნახა. ბაბუა, რომლის გამოც ექვსი წლისამ გავიცანი მამაჩემი და მხოლოდ ორი თვე მქონდა ურთიერთობა. ისიც მიკვირს, ლუდმილა მიხაილოვნამ როგორ გაბედა და ბაბუას არ განუცხადა მამაჩემის ვიზიტების შესახებ.
ახლა ხან ვიკასთან ვარ და ხან _ ბაბუასთან და ბებიასთან. ძირითადად, მაინც ბებია-ბაბუასთან ვცხოვრობ. მე ხომ აქ გავიზარდე და ვერც წარმომიდგენია ცხოვრება მათ გარეშე. ალბათ, კიდევ უნდა გავიზარდო, რომ ყველაფერს მივხვდე. მივხვდე, რატომ მოიკლა მამამ თავი. ბოლო წუთებში რატომ არ იფიქრა ჩემზე და ვიკაზე. თუმცა, ალბათ, გაუსაძლის მდგომარეობაში იმყოფებოდა და არც არაფერში ვადანაშაულებ. მთელი ცხოვრება ამაზე ვფიქრობ და ვიფიქრებ. შეიძლება, გაგეცინოთ, ღამ-ღამობით დედ-მამა ჩემთან არიან, ჩემს ფიქრებში, ჩემს სიზმრებში და ვართ ყველანი ერთად: მე, დედა, მამა, ბებია, ბაბუა, ვიკა და სვეტა დეიდა. ხანდახან ქუჩაში ან ტელევიზორში რომ ვხედავ, როგორ მოდიან ერთად დედ-მამა და შვილები, გული მიჩუყდება და თვალები მეცრემლება. გარშემო ამდენი ბედნიერი ოჯახია, მე კი დედისა და მამის საფლავების გარდა არაფერი გამაჩნია. თუმცა, ხშირად იმასაც ვფიქრობ, რომ მყავდა ძალიან ლამაზი დედა, ძალიან კეთილი და სიმპათიური მამა და მეც ბედნიერი ვარ.
ამ წერილს სვეტა დეიდასაც კი არ წავაკითხებ. ის ჩემი ყველაზე დიდი მეგობარია, მაგრამ _ მაინც. ბოდიშს ვიხდი, თუ შეგაწუხეთ, თუმცა, ვფიქრობ, თქვენც გაგიხარდებათ, ჩემს შესახებ რომ შეიტყობთ. მოუთმენლად ველოდები თქვენს პასუხს. უღრმესი პატივისცემით, ანასტასია ვასილევა-სუბოტინა.~

1994 წელი.


study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Feb 20, 2011 10:50 pm


წიგნის "სამი ძველი მოთხრობა" უკანა ყდა

ირაკლი ჯავახაძე

თავიდან ბოლომდე მოგონილი ამბავი

...აქ რა გინდოდა?.. ეს რა არის?.. სასაფლაოა?.. თუმცა, არა... ეკლესიაა... ვიღაც გეხება, მაგრამ ვერ ხედავ... აი, გამოჩნდა კიდეც... მღვდელია, მგონი... უჰ, რა კარგია... წყნარდები ცოტა... რაო?.. საფლავებზე არ იაროო... არა, როგორ გეკადრებათ... რა კადრება აგიტყდა ახლა... რასა ბრძანებთ... არა, ესეც არ ვარგა... ჰო, აი, ასე უნდა უპასუხო: მესმის, მამაო...
`სიზმარი იყო?!. რა იყო?.. ჰა, ვინა ხარ?.. უჰ, მაკა, შენი...~
_ სადაა გასაღები? _ განჯღრევს მაკა.
_ რა გასაღები? _ ლუღლუღებ და ცდილობ, თვალები გახსნა.
_ მანქანის. გრამი საჭმელი აღარ არის. წავალთ მე და გიო, ამოვიტანთ რამეს.
_ ჩემი შარვლის ჯიბეში ნახე.
უცებ პოულობს, მაგრამ ლაპარაკს არ ამთავრებს:
_ ნათია, ადექი შენც, ჭურჭელია დასარეცხი... ბიჭო, რას სვამდით გუშინ ამდენს, ძლივს ავაყენე გიო... გაგისკდეთ მუცლები.
_ მორჩი წყევლა-კრულვას, დაგვაძინე, _ გვერდს იცვლი და ზურგს აქცევ მაკას.
_ აეთრიეთ ახლა, პირველი საათია.
შენი მოთმინების ფიალა ივსება. თვალდახუჭული ებღაუჭები ბალიშს და მაკას მიმართულებით ისვრი.
_ დეგენერატო, _ კივის მთელ ხმაზე.
_ ანგელოზო, _ პასუხობ გამომწვევად.
_ არანორმალურები ხართ, _ ჯუჯღუნებს და ოთახიდან გადის.
წევხარ გაუნძრევლად, თვალებს ვერ ახელ და ელოდები, როდის გაიღებს ხმას ნათია.
_ ე, _ გეძახის ბოლოს.
_ ა?
_ ნუ?!
_ ჰო.
_ ადე, რა...
_ ვდგები, _ ცალ თვალს ახელ წამით და გვერდით ლოგინზე ნათიას აჩეჩილ თმას ხედავ.
`მესამე დღეა თუ მეოთხე?!. რა მომარბენინებდა აქ, თბილისიდან ას კილომეტრში?.. ეს პროვინციული სახის ნაკვთები, გრძელი ფეხები და დიდი ძუძუები?..~
ისევ ახელ თვალს. ნათია მოძრაობს, ადგომას აპირებს:
_ არ გამოიხედო, ვდგები.
_ ისევ შიშველს გეძინა? _ ეკითხები გაღიზიანებული.
_ ხო. სადაა ჩემი ტრუსიკი?
_ ჭაღზე კიდია.
_ საად? _ და, ჭერის მიმართულებით იყურება.
`ფუ, რა დებილია~, _ ფიქრობ და თვალებს ხუჭავ.
_ აი, ვიპოვე, _ უხარია ცოტა ხანში, _ არ გამოიხედო.
_ სულელი ხარ.
არ გპასუხობს. ლოგინს აჭრიალებს. ალბათ, იცვამს.
`როგორ შეიძლება მთელი ღამე გაატარო კაცთან და დილით მის წინაშე სიშიშვლისა შეგრცხვეს?! თანაც, თუ რამე აქვს დასამალი _ სიფათი~.
_ შეგიძლია, შემომხედო, ჩავიცვი, _ გესმის ფიქრში წასულს.
_ საინტერესო აღარაფერია დასანახი, _ თავს წევ ლოგინიდან.
_ შენ მე მაინც არ მოგწონვარ, _ იატაკზე დაგდებულ ბალიშს იღებს ნათია და შენს ფეხებთან დებს.
_ აუჰ, ეჭვიანობა გვაკლდა.
_ ეგრეა.
_ რა, აქტის წინ და შემდეგ სიყვარულზე უნდა გეჩურჩულო?
_ ოი, მართლა, _ ახსენდება უცებ, _ რა იყო დღეს ღამე, შუა იმაში ანეგდოტის მოყოლა რომ დამიწყე?!
_ ხოო? _ ეშმაკურად გეღიმება და წინ იხრები, ფეხებთან დადებულ ბალიშს ექაჩები, _ რომლის?
_ აი, ნიანგი რომ ნილოსში მიცურავს.
_ მერე...
_ რა ვიცი, სულ შენ გისმენდი მაგ დროს.
_ აბა, რაზე ფიქრობდი?
_ ვფიქრობდი კი არა...
_ აბა, რას განიცდიდი?
_ ნილოსში მივცურავდი, _ გპასუხობს დამცინავად.
_ ისე, კი გავხარ ნიანგს.
_ შენ თავს შეხედე...
_ მე ეგეთი ანეგდოტი არ ვიცი, _ ამბობ ნაძალადევი სერიოზულობით, _ გეშლები ვიღაცაში.
_ როგორ არა, _ იბნევა ბავშვივით, _ ბეგემოტიც იჩითება... ზუსტად არ მახსოვს... ვისში უნდა მეშლებოდე?
_ რა ვიცი, შეიძლება რომელიმე სოფლელი ბიჭი გადმოძვრა ფანჯრიდან.
_ შეიძლება. შენ მაგასაც ვერ გაიგებდი, _ წარბებს კრავს და ნამწვებით სავსე საფერფლე და ლუდის ცარიელი ბოთლი გააქვს ოთახიდან.
`მესამე დღეა თუ მეოთხე?! აუჰ, გასკდა თავი... აღარ ვარ ჭაჭის დამლევი...~
არა, მაინც რა მოგარბენინებდა აქ, თბილისიდან ას კილომეტრში?! გიოს ვერ გაუტეხე ხათრი? ასე, ვითომ?! აბა, კარგად ჩაუფიქრდი! თითქოს ასეა, და ასეც არ არის... გთხოვა ძმაკაცმა (გიომ), მეგობარი გოგონა (მაკა) მინდა წავიყვანო ჩემს სოფელში, მარტოს არ უშვებენ და მისი დაქალი (ნათია) იქნებ შენ გაართოო. განა, არ უნდა წამოგეყვანა, მაგრამ... მაგრამ, მოდი, ერთი წუთით გამორიცხე ნათიას არსებობა და წარმოიდგინე, გიოს რომ ეთხოვა, მე და მაკა ჩაგვიყვანე სოფელში და იმავე საღამოს თბილისში მოუსვიო, როგორ მოიქცეოდი? წამოიყვანდი! ან მოიგონებდი რამეს და არ წამოიყვანდი! მთავარი ისაა, რომ ეს (წამოიყვანდი თუ არა) არ არის მთავარი. მთავარია... როგორ იყო? მაკას მარტო არ უშვებენ და მისი დაქალი იქნებ შენ გაართოო. მთავარი იყო სიტყვა _ `დაქალი~, რომელიც თავისთავად, მშვენიერი სიტყვაა (შინაარსით, თორემ გარეგნულად _ საძაგლობაა), ხოლო როდესაც იგი მაკას მეგობარს აღნიშნავს, მეტ იდუმალებასა და სასიამოვნო სიურპრიზის მოლოდინს შეიცავს. შეიძლება, სიტყვა სასიამოვნო სიურპრიზის მოლოდინს შეიცავდეს? შეიძლება! როდესაც საუბარი მაკას მეგობარზეა (შენთვის უცნობზე), სიტყვები _ `სასიამოვნო~, `სიურპრიზი~, `მოლოდინი~, _ თავისთავად ჩნდებიან შენს ტვინში. სხვათა შორის, მაშინ, გიოსთან საუბრისას, მეორე მთავარ სიტყვად ჩათვალე _ `გაართო~, მიუხედავად იმისა, რომ იგი, სადღაც მაინც, დამამცირებლად უნდა ჩაგეთვალა. გიოს მიერ წარმოთქმული წინადადებებიდან შენს ტვინში სამი სიტყვა ამოტივტივდა (დანარჩენები ისე მოისროლე, როგორც სიგარეტის ნამწვს ისვრის უყურადღებო გამვლელი ქუჩაში) და ასეთი თანმიმდევრობით დალაგდა: 1) მაკას 2) მეგობარი 3) გაართო... ანუ, სასიამოვნო სიურპრიზი გაართო. ანუ, თუკი სიურპრიზი სასიამოვნოა და შენ მას გაართობ, თავადაც გაერთობი. ესე იგი, ამ წასვლა-წამოსვლაში შენი ინტერესებიც გათვალისწინებულია. და შენ წარმოთქვი: `წავიდეთ, ძმაო, გულსაც გადავაყოლებ~. წარმოთქვი და იქვე გაგიჩნდა ეჭვი: სიურპრიზი რომ სასიამოვნო არ აღმოჩნდეს?! მაგრამ, თავდაცვის უნარი (რეფლექსივითაა) უფალმა გაჩენის დღიდანვე უბოძა ადამიანს და ეჭვის პარალელურად გაჩნდა აზრიც: რა დაშავდება, გიოს მაინც აუსრულებ საწადელს. და იქვე, ასევე პარალელურად (პარალელური ხაზები ხომ არასოდეს კვეთენ ერთმანეთს და, აქედან გამომდინარე, შესაძლებელია, უზომო რაოდენობით არსებობდნენ ერთიმეორესგან დამოუკიდებლად) დაიბადა კიდევ ერთი ეჭვი: და, რა გამოვა, მართლა გამრთობის როლი დაგეკისრება?.. აი, ეს კი დამამცირებელი იქნებოდა შენთვის. თუმცა, ტვინში გაჩენილი პარალელური ხაზები (ორი ეჭვი და ერთი აზრი) შენთვის შეინახე და გიოსთვის არაფერი გიკითხავს.
`რას ვაკეთებ ახლა? ჩემს თავს უნდა დავუმტკიცო, რომ ბოლომდე არ გამოვთაყვანებულვარ და ჯერჯერობით ვაზროვნებ?! სჯობს, ავდგე და ლუდი დავლიო, გასკდა თავი...~
გასკდა და გასკდეს. აუჰ, რა პარალელური იდეები გადმოიფრქვევა... თუმცა, არა! შენ დროს ჩამორჩი სამი-ოთხი დღით... შენს ტვინში პარალელური ხაზები წაშლილია. შენ უკვე აქ ხარ და მშვენივრად იცი სიურპრიზის სასიამოვნო და უსიამოვნო მხარეები. შენ იცი... მეტი არაა შენი მტერი, შენ რამე იცოდე. შენ რომ რამე იცოდე, ტვინს არ გაიჭყლეტდი ამდენი ფიქრით... მეოთხე დღეა აქ ხარ. გიოს რა ენაღვლება, ხმას არ იღებს უკან დაბრუნებაზე... საერთოდ ასეთია _ უსიტყვო. უსიტყვო და საქმიანი. ნახევარი თბილისი დასდევდა მაკას და მაინც დაითრია. არადა, შენ გააცანი. შენ ვერ დაითრევდი, ვითომ?! არც გიცდია. თავიდანვე გრძნობდი, რომ მიზანს ვერ მიაღწევდი. გრძნობდი და, შენი და მაკას ურთიერთობა კარგი ნაცნობობით შემოიფარგლა. ეს მოსაწონი თვისებაა: როდესაც იცი, რომ საქმიდან არაფერი გამოვა, არ უნდა წაეპოტინო საქმეს, რადგან ათასჯერ თქმული _ `ცდა ბედის მონახევრეა~ _ ხშირ შემთხვევაში, მიქარვაა და მეტი არაფერი. იცოდი, რომ მიზანს ვერ მიაღწევდი, მძლავრად აამოქმედე საკუთარი ნებისყოფისა და მოთმინების ბერკეტები და თითიც არ გაგინძრევია ამ ურთიერთობის გასაღრმავებლად. მაგრამ, საიდან იცოდი, რომ არაფერი გამოგივიდოდა? მამაკაცური ალღოთი გრძნობდი?! ესეც მიქარვაა! არავითარი მამაკაცური და ქალური ალღო არ არსებობს. არსებობს ჩვეულებრივი ადამიანური ალღო, რომლის გამოვლინების შემთხვევაშიც, მამაკაცები მას ქალურად, ქალები კი _ მამაკაცურად ნათლავენ (იშვიათად _ პირიქითაც ხდება). ჰოდა, სწორედ ადამიანურმა ალღომ გიკარნახა, რომ ამ მიზნისაკენ გადადგმული შენი ყოველი ნაბიჯი უთანასწორო ბრძოლაში დამარცხებისთვის იყო განწირული. ალღოს ენდე! ესეც კარგი და მოსაწონი თვისებაა: კარგია, როდესაც რაღაც-რაღაცებს წინასწარ გრძნობ. როგორც იტყვიან, რეალურად აფასებ სიტუაციას და საკუთარ შესაძლებლობებს. თუმცა, უეჭველი საბუთი იმისა, რომ მიზანს ნამდვილად ვერ მიაღწევდი, არ გქონია (მხოლოდ ალღო ვერანაირ დამამტკიცებელ საბუთად ვერ ჩაითვლება). უფრო მეტიც, გამარჯვების პატარა შანსი იყო და თვითონვე დაუმალე საკუთარ თავს. შეგეშინდა! შეგეშინდა დამარცხების. დამარცხებას ვერ აიტანდი. ვთქვათ და, დაგეწყო მაკასთან სიყვარულობანას თამაში და გადამწყვეტ ფაზაში უარი მიგეღო... მერე? ოო, მერე თავმოყვარეობა შეგელახებოდა. აი, რისი შეგეშინდა ყველაზე მეტად... და, კიდევ ერთი _ შენმა თანდაყოლილმა სიზარმაცემაც დიდი როლი ითამაშა. ბავშვობიდან ასე იყო: `პურზე ეგ არ ჩაუშვა~, `სკოლაში მანქანით მიიყვანე~, `ტაქსის ფული არ ჰქონია~... ამ `არჩაუშვამიიყვანეარჰქონიამ~ კი, საბოლოოდ, ის შედეგი გამოიღო, რომ ყველაფერი გამზადებული, ლანგრით მორთმეული გირჩევნია მოპოვებულს... მაკას კუდში უნდა სდიო, ყვავილები უგზავნო, კინოში დაპატიჟო, სახლამდე მიაცილო, კართან უდარაჯო, ღამე უთიო, ხელისგულზე ატარო, ნიავი არ მიაკარო, თვალი არ მოაცილო და... ან დაითრევ, ან _ თავმოყვარეობა შეგელახება. სავსეა ქვეყანა მაკებით, ეკებით, თაკოებით და, თუნდაც _ ლამზირებით. მერე რა, რომ შენ კონკრეტულად მაკა გინდოდა?! ღირდა გარჯა საეჭვო შედეგისთვის? არა, არა, და არა! ასე გადაწყვიტე მაშინ. ასე გადაწყვეტდი დღესაც, იგივე ვითარება რომ შექმნილიყო. გიომ ფრიადზე შეასრულა ზემოთ ჩამოთვლილი ყველა პირობა (კუდში დევნიდან დაწყებული _ თვალის არმოცილებით დამთავრებული) და მიზანსაც უმოკლეს ვადაში მიაღწია. შენთვის კი, რომელიმე ლამზირა წამოსკუპდება ლანგარზე და თვითონვე მოგართმევს საკუთარ თავს. მერე სხვა, უფრო ბრჭყვიალა ლანგარი გამოანათებს დროებით, მერე _ კიდევ სხვა... აქაც, ჩამოხვედით თუ არა, ნათიას პრანჭვა-გრეხა არ დაუწყია _ პირველსავე ღამეს შემოგიგორდა ლოგინში... და, შენც შენი მოვალეობის შესრულებას შეუდექი _ ართობ! ახლა ეს შენი როლია. ახლა ამ როლს ასრულებ. შენთვის არავის უკითხავს, მოგწონს თუ არა იგი. რომც ეკითხათ, რას უპასუხებდი?! ერთხელ ხომ უნდა ჩაიხედო გულში და საკუთარ თავს მაინც გამოუტყდე... ნუთუ, მთელი შენი ცხოვრება როლების მორგებას დასჭირდება? ნუთუ, ვერასოდეს მიაგნებ საკუთარ სახეს? ნუთუ?.. ამაზე ფიქრიც არ გინდა. ამაზე ფიქრი მძიმეა!
`ისედაც დამძიმებული მაქვს თავი წუხანდელი არყისგან, რა დროს ფიქრია?!. თავის ტკივილს ფიქრი ვერ უშველის... თავის ტკივილს უშველის ლუდი...~
საბანს ნათიას ლოგინზე ისვრი, დგები, სწრაფად იცვამ და პირველ სართულზე ჩადიხარ.
_ გამოდი, რა, _ აწვები სააბაზანოს კარს, _ რას იბან ამდენ ხანს?
_ ტრაკს, _ კისკისებს ნათია.
_ შემომიშვი, მე დაგბან.
_ ჯერ ის ანეგდოტი მომიყევი...
_ ანეგდოტი რად გინდა? შემომიშვი და სიყვარულს აგიხსნი.
_ ნუ ტყუიხარ, _ გეძახის მოკლე პაუზის შემდეგ, _ ყველამ კარგად იცის, ვინც გიყვარს.
სუნთქვა გეკვრება:
_ რაა?
_ ათი წელია, გიყვარს...
`ეე, რეებს როშავს?~ _ ფიქრობ ოდნავ არეული, თუმცა ნირშეუცვლელად პასუხობ:
_ მე ვინ მიყვარს, რა შენი საქმეა... სიყვარულს შენ აგიხსნი.
_ წადი და იმას აუხსენი...
_ ჩათლახო, _ მუშტს ურტყამ კარს.
_ იცი, რა გაკლია? _ ამბობს მშვიდად, _ თავდაჯერება.
_ შენ კიდევ _ ჭკუა.
_ ეგ მეც ვიცი, _ აღებს კარს, ენას გიყოფს, კედლისკენ იწევა და გზას გითმობს, _ მიბრძანდით, _ თან, რაღაცნაირი, კმაყოფილი სახით გიყურებს.
_ რა გიხარია? _ ბრაზმორეული თვალს თვალში უყრი წამით.
_ შედი, რა, _ ხელს იქნევს სააბაზანოსკენ და კიბისკენ მიდის, _ ჯენტლმენები ტუალეტის კარს არ უმტვრევენ ქალებს.
_ ქალები ტუალეტშიც დადიან? _ რაც შეგიძლია, გაოცებული კითხულობ შენ.
_ ათ დღეში ერთხელ, _ უკვე კიბეზე ფეხშემდგარი გეხმიანება ნათია.
ცოტა ხანში მეორე სართულს უბრუნდები და სამზარეულოს ზღურბლზე ჩერდები.
_ შეიძლება?
_ მობრძანდი, გენაცვალე.
ნელი ნაბიჯით შედიხარ და მკლავებს აქეთ-იქით შლი მსახიობივით:
_ არა, იმიტომ რომ, როდესაც მანდილოსანი ლამაზდება, ჯენტლმენი, ალბათ, არ უნდა ესწრებოდეს ამ პროცესს.
_ სად ხედავ აქ ჯენტლმენს? _ ნათიას პატარა, გასაშლელი სარკე დაუდგამს მაგიდაზე; კალთაში ხელჩანთა უდევს, საიდანაც რიგრიგობით ამოაქვს კოსმეტიკური საშუალებები.
_ მე ვერც მანდილოსანს ვხედავ, _ საზეიმოდ, ისევ მსახიობივით აცხადებ შენ და ნათიას სახეს აკვირდები.
`ვერცერთი ფრანგული ფირმის კოსმეტიკა ვერ დაუფარავს პროვინციულ ნაკვთებს... აი, სიფათიც რომ ფეხებივით ჰქონდეს, ნაკლებად გამაღიზიანებდა... რაო?.. რას მივედ-მოვედები?.. სიფათი როგორ უნდა ჰქონდეს ფეხებივით?!. ვაა, გავაფრინე...~
_ რომელი საათია? _ გაფხიზლებს ნათია.
_ რომელიღაც, _ პასუხობ დაუდევრად, ტრიალდები, მაცივარს აღებ და აკანკალებული ხმით კითხულობ, _ სადაა ლუდი?
ნათია ყურადღებას არ გაქცევს.
_ სად გაქრა ლუდი? _ უკვე ყვირიხარ.
_ ალბათ, გიომ დალია...
_ რას ქვია, დალია?!
_ ისიც პახმელიაზე ბრძანდებოდა და დალია... არ შეიძლება?
რაღაცას ბურტყუნებ გაცოფებული და მაცივრის კარს აჯახუნებ.
_ დალია და, დალია. ახლა ლუდის გარეშე რომ მოვიდეს, დავბრიდავ.
ნათია სარკეში იყურება, ტუჩებს იღებავს და არ გპასუხობს.
_ არ იქნება დასაბრედი? _ ვერა და ვერ წყნარდები, _ ბოლო ბოთლი ჩახეთქა და წავიდა. რომ არ მოიტანოს, მე დავიბრიდები.
_ ჰოდა, ორი გვამი გვინდა ჩვენ? _ შენსკენ არც იხედება, ჩანთაში ქექვითაა გართული, _ შენ თუ მაინც კვდები, გიოს რაღას ერჩი?
_ მაჭამე რამე, _ ეუბნები და მის პროფილს აშტერდები.
_ რა გაჭამო?
ისევ აღებ მაცივრის კარს, მაგრამ საინტერესოს ვერაფერს პოულობ და დედის გინებით ხურავ.
_ ნუ იგინები. შამპანური დალიე, გიშველის.
_ შამპანურის დედაც...
_ მაშინ _ არაყი.
_ ყავა აღარ არის?
_ არის.
_ ჰოდა, ყავა დამისხი, _ ეუბნები ოდნავ დამშვიდებული, _ და, კვერცხი შემიწვი.
_ შენი? _ იცინის.
_ რა _ ჩემი?!.
_ აბა, კვერცხი ორი დღეა გაგვითავდა, _ ფეხზე დგება ნათია.
უკვე აღარ იცი, როგორ მოიქცე _ შეაგინო, იყვირო, მილეწ-მოლეწო იქაურობა თუ...
_ ქალო, მოიფიქრე რამე, _ მკლავზე კიდებ ხელს.
_ შემეშვი, _ ითავისუფლებს მკლავს და ერთი ნაბიჯით გშორდება, _ ყავას დაგისხამ. მოვლენ და მოიტანენ საჭმელს.
_ მიდი, ჰო. მოიტანენ, აბა, რა ჩემ ფეხებს იზამენ.
ნათია ჩაიდანს დგამს გაზქურაზე და კარადიდან ყავა და შაქარი გამოაქვს.
_ არა, _ თან გელაპარაკება, _ არასოდეს გავთხოვდები, _ ქილას ხსნის და ერთი კოვზი ყავა ჭიქაში გადააქვს, _ დილით კაცის ატანა შეუძლებელია, _ კოვზნახევარ შაქარს ყრის იმავე ჭიქაში, _ საღამოობით გადასარევ ხასიათზე ხართ, _ ყავას და შაქარს ისევ კარადაში ინახავს, _ დილაობით რა გეტაკებათ ხოლმე?!
_ ადექი და, _ იცინი შენ, _ ღამის ცვლაში მომუშავეს გაყევი. დილაობით ეძინება ხოლმე.
არ გპასუხობს, სიგარეტს უკიდებს და საფერფლეს ეძებს თვალებით. საფერფლე შენს გვერდითაა, აწვდი და სკამზე ჯდები:
_ რატომ ეწევი მშიერზე?
_ დედაჩემი ხარ?
_ ხო, _ ისევ იცინი.
_ მორჩი ჭკუის სწავლებას. ჯობია, ლოგინები დაალაგო.
`ვახ, შენი...~ _ ფიქრობ, მაგრამ არაფერს ამბობ.
_ არ გესმის?
_ შენი დედა... _ აგინებ დაბალ ხმაზე და თვალებში უყურებ.
_ ნუ მიბრაზდები, _ იცის, მიჰქარა; მოდის და კალთაში გიჯდება.
მთელი ტანით უკან იწევ და სახეს არიდებ.
_ ჩემი სულელი ბიჭი, _ ტლიკინებს გაუჩერებლად, _ რა გემართება ხოლმე? ასე უცებ როგორ გეცვლება ხასიათი?! ახლა ყავას დაგალევინებ, მერე გიო მოგიტანს ლუდს, მერე შევიკეტოთ მე და შენ ჩვენს ოთახში და არ გამოვიდეთ საღამომდე, ხო?
_ ოღონდ, დედაშენსაც გამოუძახე... _ და, ისევ იგინები.
ელდანაკრავივით დგება, უზომო ზიზღი ეხატება სახეზე და აივანზე გადის.
`ეს მე ვთქვი?..~
შენ არ იცი, როგორ მოხდა ეს. ენაზე მომდგარმა სიტყვებმა თვითონვე მონახეს გასასვლელი შენს ტუჩებს შორის. ტვინს არ უმოქმედია. ტვინი დროებით გამორთული იყო და რაც პირზე მოგადგა, გაუაზრებლად ამოთქვი. ზიხარ თავჩაქინდრული და გაკვირვებული. ახლა ტვინი ჩართულია და მომხდარს აანალიზებს. ზიხარ და ბოღმა გახრჩობს. საშინელი სიჩუმეა. შენ კარგად იცი, რაც უფრო გაიწელება ეს სიჩუმე, მით უფრო გაჭირდება რაიმეს გამოსწორება. მძიმედ ითრევ წელს და აივანზე გადიხარ. ნათია ზურგით დგას, ხელები სახეზე აუფარებია და მხრები უცახცახებს _ ტირის. თავს ძალას ატან და:
_ ნათი... _ ამბობ გაბზარული ხმით.
_ ჰო...
_ ნათი, იზვინი რა. პახმელიაზე აუტანელი ვარ.
_ არც ისე ხარ ანგელოზი.
_ მართალია, _ პასუხობ გათამამებული.
_ იცი რა, _ ტრიალდება უცებ, _ აღარასოდეს ახსენო დედაჩემი ცუდად, თორემ... _ და, ისევ ქვითინი ეწყება, _ თორემ, მოგკლავ.
უნდა მიხვიდე, ჩაეხუტო, დაამშვიდო, მაგრამ ნაბიჯსაც ვერ დგამ. ყელში ცრემლები გებჯინება, კისრის ძარღვები გებერება, მზერას არიდებ ნათიას, რომელიღაც შორ წერტილს აცივდები და ამბობ:
_ ვინც შენ მთელი ცხოვრების მანძილზე ერთხელ მაინც გაწყენინებს, ყველას დედა...
უცებ წყვეტს ქვითინს, ხელებით იწმენდს ცრემლიან ღაწვებს, მოდის და გეხვევა.
_ შენ რა, ტირიხარ?
_ ვტირივარ არა, _ აბრუნებ სახეს და ყელში გაჩხერილ ცრემლს ყლაპავ, _ წამო, ყავა დავლიოთ.
ბრუნდებით სამზარეულოში. შენ სავარძელში კალათდები და ყავის სმას იწყებ. ნათია ჭურჭელს რეცხავს. აშკარად, უკეთეს ხასიათზეა _ რაღაცას ღიღინებს. მერე ყურადღებით გაცქერდება და იწყებს ლაპარაკს იმაზე, რასაც შენ ყველაზე მეტად უფრთხი.
_ მაინც რამდენი წელია გიყვარს, ათი?
ყავის ჭიქას მაგიდაზე დგამ, სიგარეტს უკიდებ და ისე იკრიჭები, თითქოს ეს კითხვა სხვას დაუსვეს.
_ რამდენი წელია, ა?
_ ასი.
_ რას შაყირობ, მართლა მაინტერესებს.
_ ვინც ეგ ამბავი გითხრა, იმან რაო, რამდენი წელიაო?
_ შენგან მინდა გავიგო.
_ ვიზე მეკითხები? _ წინ იხრები და საფერფლე მაგიდიდან მუხლზე გადმოგაქვს.
_ დედაა, არ იცი ხომ? _ თავს აქნევს აქეთ-იქით.
_ არა.
_ ელიზე.
_ ვინ, _ ყლაპავ ნერწყვს, _ ელიზე? _ რაც შეგიძლია, გულგრილად და უხალისოდ ეკითხები.
_ აი, შენ რომ გიყვარს.
_ კარგი რა, ეგ გოგო მართლა მიყვარდა ათი წლის წინ, _ აუჩქარებლად განაგრძობ ყავის სმას.
_ მერე?
_ მერე... მერე თათია მიყვარდა, მერე _ ქეთი. ახლა შენ მიყვარხარ.
_ მე რომ ნიანგს ვგავარ?! _ იცინის ნათია.
_ სიყვარული ბრმაა... სხვათა შორის, ნიანგი გადასარევი ტიპია...
_ იცი, ვინ აშაყირე...
_ ვინ? _ გიმკაცრდება ხმა _ უკვე იცი, რასაც გიპასუხებს.
_ ვინ და _ ელი.
_ აბა, ნუ აიქაფე პირი...
_ აი, თუ არ გიყვარს, _ გეუბნება ნიშნისმოგებით.
_ შენ იცი, რა არის სიყვარული? _ ეკითხები დასერიოზულებული.
რეცხვას წყვეტს და დაფიქრებული გპასუხობს:
_ არა!
_ ჰოდა, რეცხე თეფშები.
_ შენ კიდევ, _ უბრუნდება წყალსა და ჭურჭელს, _ იმას ელოდე და... აი, ლექსიც გამოვიდა შენზე...
_ რა ლექსი?..
_ ელის ელის!
_ მდაა...
_ რა?! ათი წელია, ელოდები. ასე არ არის?
_ როგორც შენ გაგიხარდება, ისე იყოს.
_ თათია და ქეთი ვინღა არიან?
_ ვინ თათია და ქეთი?
_ აი, მიყვარდაო...
_ ნათი, რა შტერი ხარ, _ საფერფლის ძირზე ჭყლეტ სიგარეტის ნამწვს.
_ არც შენ ხარ ისა...
_ ვინ? _ ეკითხები გაღიზიანებული.
_ ნუ, ისა...
_ ვინ _ ისა?
_ ისა, რა...
_ მაინც, ვინ, _ ხმას უწევ უფრო გაცხარებული, _ ერთი ჭკვიანი კაცის დასახელებაც არ შეგიძლია.
ისევ წყვეტს რეცხვას, შენსკენ ტრიალდება მთელი ტანით და ტუჩებაბუზებული გეკითხება:
_ გახსოვს, ხუთი წუთის წინ რა მითხარი აივანზე?
_ ხო, კარგი, კარგი, _ დგები შენ და დაცლილ ჭიქას სამზარეულოს ბაკანში ათავსებ, _ ისე, დედას გეფიცები, ნიანგი ერთობ საინტერესო და, პირადად ჩემთვის, ძალზე საყვარელი ცხოველია...
_ უხ, შეგახვედრა ნეტავ სადმე, ერთი ერთზე, _ თავის ქნევით გაწყვეტინებს ნათია.
ამ დროს ეზოში მანქანა შემოდის.
_ მოვიდნენ, _ გიხარიათ ორივეს.
აივანზე გადიხარ და მოაჯირს ეყრდნობი მკლავებით. მაკა სურსათით სავსე პარკებს აწყობს მანქანის სახურავზე. გიოს ერთ ხელში სიგარეტის შეკვრა უჭირავს, მეორეში _ ლუდის ბოთლი.
_ რომ არ მოგეტანა, დაგბრიდავდი, _ ეძახი გახარებული.
_ რა? _ გაკვირვებული აცეცებს თვალებს.
_ ლუდი.
_ ტყემალია, ბიჭო, _ იჭაჭება უშნოდ და მაკას შენზე უთითებს.
მაკა უკანა კარს აღებს, იხრება, მარცხენა მუხლით სკამს ეყრდნობა, მეორე ფეხს ბოლომდე შლის, წელამდე სალონში შედის და ძალაუნებურად უშიშვლდება მარჯვენა ბარძაყი.
_ რაა?.. _ თვალს წყვეტ მაკას გაშიშვლებულ ფეხს და გიოზე გადაგაქვს მზერა.
_ ტყემალია და რა ვქნა?! _ იღრიჯება ისევ.
_ არ ამოხვიდე, მოგკლავ, _ ამბობ მშვიდად და სალონიდან თონის პურებითYხელში გამომძვრალ მაკას უსწორებ თვალს, _ შენ რაღა მოგივიდა? რა გამოქლიავებული სახით მიყურებ, ციკლი დაგეწყო?
_ შიგ ხომ არა გაქვს?! _ გიყვირის წამოჭარხლებული, _ დალიე უკვე?
_ რა ჩემი ფეხები უნდა დამელია?!
_ კარგი, დაწყნარდით, _ იცინის გიო, საბარგულს ხსნის და ჰეინეკენებით სავსე ყუთს გიჩვენებს.
_ საღოლ, _ ღრილებ აღფრთოვანებული და კისრის ტეხით ეშვები კიბეზე.
_ ვაი, რა გეშველებათ, _ ოხრავს მაკა.
_ გვეშველება რამე, _ უღიმი და ცდილობ, ერთი ბოთლი ლუდი ამოაძვრინო ყუთიდან, _ შენ ჩვენთან ერთად ხარ, ჩემო მაკა, და არ გვეშველება?!
_ აფერისტ, _ მუჯლუგუნს გკრავს და პურებს გიოს აჩეჩებს, _ სადაა ნათია?
_ სამზარეულო ქალთა მონასტრად გამოაცხადა და მონაზვნად აღიკვეცა, _ იქვე, საბარგულის კიდეზე ხსნი ბოთლს და კიბისკენ დაძრულ მაკას ეძახი, _ გააყოლე ხელს რამე...
_ თქვენ რას მიკეთებთ, _ მოხდენილად იქნევს მტევანს ჰაერში და უკანმოუხედავად ადის კიბეზე.
_ წინ, ფეხებთან, ღვინოა; წამოიღე, _ მაკას მიყვება გიო.
შენ უცებ ცლი ბოთლს, ეზოს ბოლოსკენ ისვრი და ღვინით სავსე ათლიტრიანი გადმოგაქვს მანქანიდან. ამასობაში გიოც ბრუნდება, მანქანის სახურავზე დაწყობილ ცელოფნის პარკებს იღებს და ჭკუას გარიგებს:
_ შუშები აწიე, გაწვიმდება.
ღვინიანი ჭურჭელი მეორე სართულზე აგაქვს, ეზოში ჩარბიხარ, საბარგულიდან ლუდის ბოთლებით სავსე ყუთს იღებ და სამზარეულოს უბრუნდები.
_ მაგის ადგილი არაა მაცივარში, _ ბუზღუნებს მაკა.
უსიტყვოდ აჩერდები და კბილებს აღრჭიალებ.
_ კარგი, ჰო. რაც გინდა, ის ქენი...
_ აწიე შუშები? _ გეკითხება გიო.
_ ხომ ხედავ, საქმეს ვაკეთებ, _ ბოთლებს აძვრენ ყუთიდან და მაცივარში აწყობ, _ ჩადი და აწიე.
_ მე სულ არ მედარდება ეგ მანქანა...
_ არც _ მე, _ ხურავ მაცივრის კარს და სურსათთან მოფუსფუსე ქალებისკენ ტრიალდები, _ ჯონჯოლი არის?
_ ვახ, საზამთრო, _ შუბლზე ირტყამს ხელს გიო და კიბისკენ მირბის.
_ ბარემ შუშებიც აწიე, _ ეძახი გახარებული.
_ აქ არ ამოიტანო, _ უყვირის მაკა, _ მაქვე შედგი, წყლის ქვეშ...
ქალები სუფრას აწყობენ. შენ აივანზე გადიხარ, ერთი ბოთლი ლუდი და სიგარეტი გაგაქვს და მოაჯირს ეყუდები.
_ კიდევ ლუდს სვამ? _ საზამთროიან ჯამს ონკანს ქვემოთ ათავსებს გიო, _ დათვრები.
_ მაგიტომაც ვსვამ, _ პირზე იყუდებ ბოთლს.
_ ცოტა მოიცადე, ხოშიანი ღვინოა, _ ამორბის კიბეზე და სამზარეულოსკენ მიდის, _ რას იჭყიპები?!
`ათი ლიტრი ღვინო... ათი კოლოფი სიგარეტი... ერთი ყუთი ლუდი... ორი-სამი დღის სურსათ-სანოვაგე... ეტყობა, კიდევ რამდენიმე დღით აპირებს დარჩენას... კი მაგრამ, მე აღარ უნდა მკითხოს?.. იქნებ, ჰგონია, რომ აღფრთოვანებული ვარ ამ აურით... რა მინდა მე აქ?.. კიდევ სამი დღე?..~
_ თუ ძმა ხარ, _ გაფხიზლებს მაკას შეძახილი, _ ყველს წყალი გადაავლე... ხელები დასვრილი მაქვს.
_ ძმა არა, ბიძაშვილი, _ ზლაზვნით შედიხარ სამზარეულოში, ყველს აძვრენ პარკიდან და პირნათლად ასრულებ დავალებას.
_ გოგოებო, _ ხორცის გასუფთავებითაა დაკავებული გიო, _ ხახვი და პილპილი მომიმზადეთ... შენ, ბიჭო, ცეცხლი დაანთე...
_ წვიმს, შე ჩემა, _ იჭმუხნები შენ.
_ ჯერ არ წვიმს.
_ გაწვიმდება.
_ შენც იქით დაანთე, გადახურულში.
_ მაგრა გაწვიმდება, იქაც შეაღწევს.
_ ხო-ხო, რა საქეიფო ამინდია, _ ფანჯრისკენ იყურება გიო.
_ საწყლებო, სულ ამინდს ელოდებით, _ გამომწვევად ამბობს მაკა.
_ ასეთ ამინდში უქეიფობა ცოდვაა, _ აცხადებ შენ, _ ცოდვები კი თავის დროზე ყველას მოგვეკითხება.
_ გამაგებინეთ ერთი, _ ეღიმება ნათიას, _ სულ ქეიფზე როგორ ფიქრობთ, ა?
_ მთავრობასავით, _ სისინებს მაკა.
_ მიდი, მიდი, სანამ შეშა დასველებულა, _ თავისას არ იშლის გიო, _ თუ გინდა, ხორცს შენ მიხედე და ცეცხლს მე დავანთებ.
ხორცის წმენდა-ჭრას ცეცხლის დანთებას არჩევ და ეზოში ჩადიხარ...
რამდენიმე წუთში გიოც გიერთდება.
_ რას ცოდვილობ?
_ ვანთებ, რა...
_ ეგრე ვინ ანთებს ცეცხლს, მიმიშვი, _ იხრება და შენს მიერ შეკოწიწებულ ფიჩხის გროვას შლის, _ მოიტა ასანთი.
_ ა, ძმაო... მე წავედი, თორემ ახლა ისე დაუშვებს...
და, წვიმის პირველი წვეთებიც ეცემა მიწას. ორივენი ცისკენ იყურებით...
_ აუჰ, _ ამბობს გიო უზარმაზარი, შავი ღრუბლების დანახვაზე, _ მაგრა დაცხებს.
_ მე რას ვამბობდი, _ იჯგიმები შენ.
რამდენიმე წამში უკვე კოკისპირულად წვიმს. გიო მიწაზე აგდებს ასანთს და კიბისკენ მირბის. შენ უკან მიყვები. გალუმპულები და აკანკალებულები არბიხართ აივანზე, თან ორივეს უაზროდ გეღიმებათ.
_ ჩააბასტურმე და ხვალ შევწვათ, _ ურჩევ შენ.
გიო თავს გიქნევს და სამზარეულოდან გამოსულ მაკას მიმართავს:
_ ვსიო, კინა ნე ბუდეტ, ელეკტრიჩესტვა კონჩილას.
_ რაო? _ თვალებს იწვრილებს მაკა.
_ მორჩა, მწვადი არ გვექნება, წვიმა წამოვიდა, _ `უთარგმნი~ შენ.
_ აი, დარდი, მე ხორცს მაინც არ ვჭამ, _ ხელს იქნევს ჰაერში.
_ ოხ, რა ეგოისტები ხართ ქალები, _ ეხვევა გიო და სამზარეულოში შეყავს.
შუა ოთახიდან ტელევიზორის ხმა გამოდის. შედიხარ და ტახტზე წამოგორებულ ნათიას ეკითხები:
_ რა ხდება?
_ რაღაც საინფორმაციო გადაცემაა, _ მიშტერებია ეკრანს.
_ თავი ხომ არ მიგირტყამს რამისთვის?! _ თიშავ ტელევიზორს, _ სადაა ჩემი ჯემპრი?
_ ჩვენს ოთახში, _ ფეხზე დგება ნათია, _ მოგიტან.
_ წამოგყვები, _ კუდში მისდევ შენ, წვიმისგან დასველებულ პერანგს იხსნი ნელ-ნელა და ტუჩებით მის კეფას ეხები.
_ იყავი, მოგიტან, _ თითქმის ჩურჩულებს.
_ ერთად მოვიტანოთ, _ პერანგს იქვე, ფანჯრის რაფაზე აგდებ, მთელი ტანით ეკრობი ნათიას და ასე გადიხართ თქვენს ოთახში აივნის გავლით.
ზღურბლზე გეწევათ მხიარული შეძახილები სამზარეულოდან.
_ დაგვინახეს, _ ჩურჩულებს ნათია.
ჯერ ტუჩებში კოცნი, მერე _ კისერში. ერთ ხელს თმაში უყოფ, მეორეს _ კაბის ქვეშ, ფეხებს შორის.
_ ჩაკეტე კარი, _ კვნესის ნათია.
_ დაგვინახეს და ვინღა შემოვა, _ კოცნი ისევ.
კოცნი და თან ტანზე ხდი.
_ წამო, _ ჩურჩულით გავლებს ხელს ხელში და ლოგინისკენ მიყავხარ...
...ათიოდე წუთში ორივე პირველ სართულზე ჩადიხართ. წიხლის კვრით აღებ სააბაზანოს კარს და ნათიას უღიმი:
_ მიბრძანდით და, გაძლევთ ჯენტლმენის სიტყვას, რომ კარს არ შემოგიმტვრევთ.
მერე დგახარ აივნის ქვეშ, სიგარეტს ეწევი და თვალებმოჭუტული ათვალიერებ წვიმისგან გადაპრიალებულ ეზოს. თქეში აღარ არის, წვიმს მშვიდად და თანაბრად და აშკარაა, დიდხანს არ გადაიღებს. უბერავს სუსტი ქარი და მსხვილ-მსხვილი წვეთებისგან დამძიმებულ, მიწისკენ დახრილ ტოტებს შეუმჩნევლად არხევს. გაცვია სქელი ჯემპრი, მაგრამ მაინც გცივა. იბუზები და ადგილზე ათამაშებ ფეხებს. ნათია მალე გამოდის და ახლა შენ შედიხარ სააბაზანოში...
მეორე სართულზე აბრუნებულს ისევ მხიარული შეძახილებით გებებებიან გიო და მაკა. ნათია სამზარეულოში არ გვხვდება. ოდნავ ნერვიული ღიმილით უჯდები სუფრას და კითხულობ:
_ სადაა ნათია?
_ ჩვენ გვეკითხები? _ ყასიდად იოცებს გიო.
_ ერიდება, _ ქირქილებს მაკა, _ თქვენს ოთახში შევიდა.
_ მომილოცავს. ეს ახალი მეთოდია, _ ხელს გართმევს გიო, _ წელსზემოთ ერთ ოთახში იხდი, წელსქვემოთ _ მეორეში...
_ აუ, რა სანახავები იყავით, _ აწყვეტინებს მაკა და ბჟირდება.
_ თქვენც ცადეთ ეს მეთოდი, _ იცინი შენც.
_ ვცადოთ? _ მაკასკენ იხედება გიო.
_ დავაი, _ ხელს იქნევს მაკა, _ გაიხადე მაიკა და ზურგზე ამეკიდე, _ და, ისევ ისტერიული სიცილი ეწყება.
სამზარეულოში ნათია შემოდის. თავი მაგრად უჭირავს, თითქოს არაფერი მომხდარა. შენს გვერდით ჯდება და გულგრილად ინტერესდება:
_ რა გაცინებთ, მოხდა რამე?
_ დავლიოთ, დავლიოთ, _ დოქს ავლებ ხელს და ღვინოს ჭიქებში ასხამ.
_ მე _ შამპანური, _ მაკა ხელისგულს აფარებს ჭიქას.
ხსნი შამპანურის ბოთლს. ფეხზე დგები, მაკასკენ იხრები, ჭიქას უვსებ და შენთვისაც მოულოდნელად, ლოყაზე კოცნი.
_ მადლობთ, _ თავს გიკრავს, _ რა გეტაკა?
_ თქვენ სევდიანი გქონდათ თვალები, გული გწყდებოდათ ალბათ ძალიან, ო, დამერწმუნეთ თქვენისთანები, ამქვეყნად უკვე აღარ არიან, _ ბოთლს მაგიდის შუაგულში დგამ და ჯდები.
_ შენია? _ იცინის მაკა.
_ არა _ პოეტის.
_ ლექსები მერე, რომ დავთვრებით, _ იკრიჭება გიო, _ ლექსები, ცეკვები და აივანზე წელსზემოთ შიშვლად სეირნობა მერე... _ და სადღეგრძელოს ამბობს.
სვამთ პირველ ჭიქას, ცოტა ხანში _ მეორეს, მერე _ მესამეს...
_ ჭამე რამე, _ ჩუმად გეუბნება ნათია, _ დილით კინაღამ მე მიმაყოლე ყავას...
_ შევჭამ, _ თავს უქნევ გაღიმებული, თვალზე ცრემლმომდგარი, უკვე გაბედნიერებული...
კიდევ რამდენიმე სადღეგრძელო და ყველაფერი ირევა. საიდანღაც ჩნდება ყანწი, რომელსაც პირამდე ავსებ და გიოს აწვდი. გიო უარზეა. დიდხანს დგახარ ფეხზე და ყოყმანობ, შეუდგე თუ არა დალევას. იცი, რომ ნახევრამდეც ვერ დაცლი, მაგრამ ვერც ელევი ყანწს.
_ გამოართვი, რა, _ იხვეწება ქალებისგან რომელიღაც.
გიო ყანწს გართმევს და დოქში ცლის. წინააღმდეგობის გაწევის არც სურვილი გაქვს, არც _ შნო.
_ ჩართეთ მაგნიტოფონი, _ ითხოვს მაკა.
გიო სურვილს უსრულებს და:

(გაგრძელება ქვემოთ)


Last edited by Admin on Sun Feb 20, 2011 10:54 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Feb 20, 2011 10:53 pm

ირაკლი ჯავახაძე

თავიდან ბოლომდე მოგონილი ამბავი

(დასასრული)

`მენატრება... მენატრება... მენატრება შენი ნაზი ხმა~, _ ზანზარებენ კედლები.
_ ჩაუწიე, _ ყვირის ნათია.
_ მხეცია... _ მკლავებს შლი შენ.
_ გამოცვალეთ კასეტა, _ კივის მაკა.
_ არ გაბედოთ, _ ღრიალებ ანგარიშმიუცემლად.
მერე მაკას ეხვევი, ხელზე კოცნი და უღიმი:
_ ეს ერთი სიმღერა...
_ კარგი, ხო, _ თავზე გისვამს ხელისგულს.
_ ძალიან მაგარია, _ ამბობ შენთვის, მკლავებს მაგიდაზე აწყობ, სახეს მკლავებში მალავ, თვალებს ხუჭავ და უცებ მოდის ძილი...
...ეს რა არის? სასაფლაოა?.. თუმცა, არა... ეკლესიაა... ისევ ის სიზმარია?!. ხო, აი, მღვდელი... ახლა ისევ იგივეს გეტყვის, საფლავებზე არ იაროო... მესმის, მამაო... მესმის, მამაო... მესმის, მამ...
_ აუჰ, რა წვიმს, _ გაღვიძებს გიოს შეძახილი.
_ მაგრა? _ ეკითხები თვალების სრესით.
_ მაგრა.
_ კარგია, _ დგები ფეხზე და იზმორები, _ გიო, რა უყავი მანქანის გასაღები?
_ აქ არის _ უჯრაში. მიდიხარ სადმე? _ ეცინება გიოს.
_ სად უნდა წავიდე?! _ პასუხობ აგდებულად და დანამდვილებით იცი, წახვალ.
_ წამო, დავწვეთ, _ გიახლოვდება ნათია.
_ რომელია, რო? _ საათს დაჰყურებ შენ, _ თერთმეტიც გამხდარა...
გარეთ ისევ ისე წვიმს, მშვიდად და თანაბრად. ნათია ცხელია. შენ მთვრალი ხარ და განძრევაც გეზარება. მთელი ტანით გეწებება და ოხრავს. გრძნობ, რომ შენს სხეულს სიცოცხლე უბრუნდება და ფიქრობ: `ალბათ, ასე ეწებებიან სენბერნარები გაყინულ და გრძნობადაკარგულ მთასვლელებს~. ნელ-ნელა სისხლიც იწყებს მოძრაობას და თანდათან შმაგდები. ნათია კიდევ უფრო გეკრობა და რაღაცას გეჩურჩულება. უცებ ატრიალებ ზურგზე... გონება მუშაობს: `არ უნდა ჩამეძინოს. სამივენი რომ დაიძინებენ, მე ვითესები...~
მერე წევხარ გულაღმა და სიგარეტს ეწევი. გიოს და მაკას ოთახიდან ჩქამი არ ისმის. `ძინავთ~, _ გიხარია და ნათიასკენ იხედები.
_ დაიძინე, _ გეუბნება მთქნარებით.
_ ვიძინებ, _ პასუხობ ჩურჩულით, სიგარეტს აქრობ და მხარზე წვები.
სახლში სამარისებული სიჩუმეა და შორიდან სუსტად და მონოტონურად მოისმის წვიმის ხმა. ოციოდე წუთში დგები, იცვამ და ფეხაკრეფით გადიხარ სამზარეულოში. მაგნიტოფონიდან აძვრენ კასეტას, უჯრიდან იღებ მანქანის გასაღებს და მაცივრიდან ორი ბოთლი ლუდი გამოგაქვს: `ეს _ გზაში. არ გამოვფხიზლდე და უკან არ მოვბრუნდე~...
ჩადიხარ ეზოში, აღებ ჭიშკარს, მანქანას ხელით აწვები და ისე გაგყავს. სახლიდან ოციოდე მეტრის მოშორებით ქოქავ მოტორს, ათავსებ კასეტას მაგნიტოფონში და მანქანა საბურავების წრიპინით წყდება ადგილიდან.
`მენატრება... მენატრება... მენატრება შენი ნაზი ხმა~, _ ზმუიან დინამიკები.
თითქოს ჯინაზე, წვიმა თანდათან მატულობს. გზა თითქმის არ ჩანს. ნელ-ნელა უკლებ სიჩქარეს და მაგნიტოფონი დაბალ ხმაზე ჩამოგყავს.
`ნელა უნდა ვიარო... აუცილებლად უნდა ჩავაღწიო თბილისამდე... აუცილებლად უნდა ვნახო ელი... დღესვე!.. არა _ ხვალ დილით. და ყველაფერზე ველაპარაკო... ერთი თვეა, არ მინახავს... თვენახევარი... ყველაფერს ავუხსნი, რაღაც-რაღაცებს შევალამაზებ, ცოტას წავიმსახიობებ, ცოტასაც _ წავიყალთაბანდებ... მოკლედ, გამოსავალი ყოველთვის არსებობს... თუმცა, ეს იქნება ხვალ... დღეს კი, ნელა უნდა ვიარო... აი, ასე... არა _ უფრო ნელა... ასე თუ ვიარე, სამ საათში ჩავალ... არც მეჩქარება... მთავარია, ჩავაღწიო... მთავარია, ნელა ვიარო... მთავარია, თბილისში ჩავიდე როგორმე...~
...შენი ბინა... შენი ოთახი... გაშოტილხარ ლოგინზე და გრძნობ, ძილი მთავრდება... მერე ხვდები, რომ ძილი ხელოვნურად შეწყვიტა უსიამოვნო ხმაურმა... მერე აცნობიერებ, რომ ეს ტელეფონის წკრიალია... მერე იღებ ყურმილს, ყურთან მიგაქვს და თვალდახუჭული პასუხობ:
_ გისმენთ.
_ გაგიჟდი, ბიჭო?.. _ გიოა.
უცებ ფხიზლდები.
_ სად ხარ?
_ სახლში. ნახევარი საათია, ჩამოვედით...
_ როგორ?
_ ტაქსით... რომ მიმატოვე ორ ქალთან ერთად, რას ფიქრობდი?
_ აუცილებლად უნდა გიპასუხო მაგ კითხვაზე?
_ წევხარ?
_ ხო.
_ ელის დაურეკე?
_ ჯერ _ არა.
_ არც დაურეკო... მონახავს თავის გზას ეგ გოგო...
_ რომ ვერ მონახოს?
_ შენ შეეშვი და მონახავს.
_ შეშვებული არა ვარ?!
_ ბოლომდე შეეშვი... დილით, მანქანა რომ არ დამხვდა, იმ წამსვე ვიფიქრე, ელისთან გაიქცეოდა-მეთქი.
_ კარგი, ჰო... ელი კი არა, ერთი ბოთლი ლუდი მომცა ახლა...
_ ეტყობა ცუდად მიცნობ, _ ეცინება და რაღაც უცნაურად, იმედისმომცემად მარცვლავს, _ და-ფიქ-რდი.
_ გიო, არ მჯერა...
_ რა არ გჯერა, შე ჩემა, იქ ხომ არ დავტოვებდი ჰეინეკენებს?! ექვსი ბოთლია. მოკლედ, ახლავე მოვდივარ... ოღონდ, ელის გაფიცებ, ელის არ დაურეკო.
_ სიტყვა _ სიტყვაა, _ კიდებ ყურმილს.
კიდებ ყურმილს და ზურგზე ტრიალდები _ ჭერს აშტერდები. ახლა, სანამ გიო მოვა, ყველაზე მძიმე წუთებია გადასატანი _ მარტოობის წუთები. აი, რას უფრთხი ყველაზე უფრო! აი, რა გაშინებს ყველაფერზე მეტად! საკმარისია რამდენიმე წუთი მარტოობისა და, შენს ცნობიერებაში ყველაფერი ქრება, რაც სამყაროს არსებობის დღიდან ადამიანის ხელსა და გონს შეუქმნია. მთლიანად წყდები დროსა და სივრცეს და ერთადერთი, ვინც თან მოგყვება _ ელია. იქ კი, იმ სივრცეში ყველაფერი უფრო მკაცრადაა. იქ ელი და შენი ორეულია, რომელსაც ნიღაბი ჩამოგლეჯილი აქვს და ვერცერთ როლს ვერ ერგება. ვერც საკუთარ სახეს პოულობს და მისხალ-მისხალ წონის ყოველ შეცდომას. შენი ორეული ნიღაბჩამოგლეჯილი შენ ხარ. უნიღბობა ძნელია, მაგრამ უპირატესობაცაა. ორეულმა კარგად იცის, შენ და ელი საბოლოოდ აცდით ერთმანეთს და აი, აქ, ამ სივრცეში თუღა შეხვდებით. შენ ამის დაშვებაც კი არ გინდა და გძულს ორეული. ელი დგას გულზე ხელდაკრეფილი და შეუბრალებელ ორეულს შესცქერის. ორეული შენი შეცდომების ჩამოთვლა-აღნუსხვითაა გართული. შეცდომები საკმარისზე მეტია... ელი დგას, თავი ოდნავ გადაუხრია და არაფერი ეტყობა სახეზე: არც _ ნიშნისმოგება, არც _ დაყვედრება. მის თვალებში კი იმხელა უდარდელობა და გულგრილობა ჩასახლებულა, რომ... ამას ყველაფერი სჯობს: ნიშნისმოგება, დაყვედრება, საყვედურები... დგას და თვალები ყიდიან _ უკვე ყველაფერი სულერთია მისთვის... გამოსავალი არ არსებობს... შენ და ელი საბოლოოდ აცდით ერთმანეთს... იქ, სადაც ყველაფერი სულერთია, გამოსავალი აღარ არსებობს... ამიტომ აუკრძალე საკუთარ თავს მარტოობა. ამიტომ აუკრძალე საკუთარ თავს ელიზე ფიქრი. ამიტომ აუკრძალე საკუთარ თავს იმ სხვა სივრცეში მოგზაურობა. თუმცა, სამივე მდგომარეობა (მარტოობა, ელიზე ფიქრი, სხვა სივრცეში მოგზაურობა) იმ მძლავრი ჯაჭვის რგოლებია, რომლის გაწყვეტაში ბრძოლაც დიდი ხანია წააგე საკუთარ თავთან. ამ ბრძოლის შედეგი ცნობილია, მაგრამ შენ ჯიუტად ცდილობ, ერთხელ მაინც, თუნდაც სულ მცირე ხნით, გაწყვიტო ეს ჯაჭვი. ფეხბურთელთა იმ გუნდს გავხარ, მშრალი ანგარიშით რომ აგებს თამაშს და მაინც თავდაუზოგავად იბრძვის პრესტიჟის გოლის გასატანად. წევხარ ზურგზე და ბრაზობ, კიდევ ერთი რაუნდი წააგე _ ვერაფერი მოუხერხე ამ ჯაჭვს. მიშტერებიხარ ჭერს და ატყობ, მოგზაურობა მთავრდება _ ელი და შენი ორეული გტოვებენ და რომელიღაც როლს უბრუნდები. მერე გახსენდება აკვიატებული სიზმარი და გულში გაუთავებლად იმეორებ: `მესმის, მამაო... მესმის, მამაო... მესმის, მამაო...~
დგები, იცვამ, იმარჯვებ მანქანის გასაღებს და ოთახში ბოლთას სცემ: `მესმის, მამაო... მესმის...~
ზარია. ზღურბლზე გიო დგას.
_ მივდივართ სადმე? _ დასცქერის მანქანის გასაღებს.
ლუდის ბოთლებით გატენილ პარკს ართმევ, იხრები, იქვე, შემოსასვლელში დებ იატაკზე და ეკითხები:
_ გიო, აღსარება თუ გითქვამს ოდესმე?
_ გააფრინე? _ გიყურებს გაოცებული.
მთელი ტანით აწვები მეგობარს, უკან ახევინებ, თვითონაც გადიხარ ბინიდან და კარს ხურავ. გიო მკლავებს შლის:
_ სად მივდივართ?
_ აღსარებაზე, _ პასუხობ და კიბეზე ეშვები.
_ სადა? _ კითხულობს შეშფოთებული.
_ ეკლესიაში...

1996 წელი.


study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Feb 20, 2011 11:28 pm



ირაკლი ჯავახაძე

შავი სიის კავალერები

1
არა და არ აეწყო ის დღე. დილიდან რეკავდა ტელეფონი. დილიდან მისკდებოდა თავი. თან მეძინა, თან თავი მისკდებოდა. თანაც ეს ტელეფონი... გაჩე რა, ვერა ხედავ, სახლში არა ვარ. არა, რა გააჩერებდა. წა¬ი¬ღო ტვინი. აუუუ... თვალდახუჭულმა მოვძებნე ყურ¬მილი.
_ რომელი ხარ? _ ჩავიბურდღუნესავით.
ვინ იქნება _ მაკაა.
_ რას შვრები, საყვარელო?
უხ, შენი... საყვარელო არა, ფეხი.
_ ვკვდები.
_ ნატასთან ვართ, გამოხვალ?
_ მაკა, ვკვდები-მეთქი.
_ სად გასკდი?
შემჭამს ეხლა თავისი იდიოტური კითხვებით: სად გასკდი? კიდევ ვინ იყო? ვერ გამომიარე? წადი, რა, დაჯექი შენს ნაბოზარ დაქალებში, დალიე ყავა, მოქაჩე სიგარეტი, ილაპარაკე ემანსიპაციაზე და ყოფილ ქმრებზე. დაჯე, რა! თუ მომინდა, დაგირეკავ. ჩემს ძმაკაცებში ვსვამ, ან `გინესში~ ვზივარ, ან _ `ჰეინეკენში~. არაა იქ შენი ადგილი, რა ვერ გაიგე?! დაეტიე სახლში და დამასვენე კვირაში ხუთჯერ...
_ სად გასკდი-მეთქი?
_ მე და ნიკამ დავლიეთ, აქ, ჩემთან.
ეხლა სიჩუმე. ხმას არ იღებს. და, მე უნდა მივხვდე საკუთარ შეცდომას და ვაღიარო, რომ მივქარე, როცა მაკას არ დავურეკე. აბა, ბიჭო, სულ მაგ ჭკუაზე ვარ. დაურეკავ, მოვა და დაიწყებს _ აბა, ესე სმა როგორ შეიძლება, მოიცა, ჯერ სუფრა გადავაფაროთო; პური დავჭრათ, ნუ იძიძგნებითო; რომელიმე ჩემს დაქალს ხომ არ დავურეკო და მოვიყვანოო. მერე ნიკა რომ წასვლას დააპირებს _ მოიცა, ვიყოთ კიდევო, და ბოლოს: ნიკა, შენ წადი, მე კოტესთან დავრჩებიო...
ჰა, ამოიღე რა ხმა.
_ რას იზამ, გამოხვალ?
_ რა ხდება, რო? _ ვკითხე და იმ წუთში მივხვდი, აუცილებლად გავიდოდი.
რაღაცნაირად მომინდა _ გოგოები, ყავა, მუსიკა და¬ბალ ხმაზე. ნატას ცოტა არაყიც ექნებოდა ბაბუა¬მისისდროინდელ დიდ კარადაში.
ეს ნატა ვინღაა, ვერ გავიგე. ისეთია, ჯიგარი გოგოაო, რომ იტყვიან, თუმცა რა ჯიგარი, საქმრო წაართვა თავის სოფლელ ნათესავს და თბილისში ჩამოათრია ჩოხატაურელი ავთო. ავთოსაც მეტი რა უნდოდა, ხოში¬ანად იყო. დილით ლოგინში ყავა, საღამოს ნატას და¬ქა¬ლების კომპანიაში სოფლის ამბების მოყოლა დასავლურ დიალექტზე _ `იგია, რომე...~ `წევიდა-მევიდა~ _ და ხალისობდა ნატას ნაჩათლახარი დაქალობა. მე რო ვნახე, თავიდან არა უშავდა, ვიფიქრე, ნატასთვის ეგეც მეტია-მეთქი, მაგრამ მეორე დღესვე გაიყიდა. სუფრასთან ვისხედით, ვსვამდით და ავთომ, ავთანდილამ, ჯიგარმა რა, გააძრო ჯიბიდან სავარცხელი და გადაისვა თმებზე. მეთქი, ფუ, შენი. თურმე სადა ბანაობ, მთავარი წინაა. ისვა სავარცხელი, ისვა და მერე ტუჩებთან მიიტანა, სული შეუბერა _ გაწმინდა თავისი ჭკუით _ და მთე¬ლი თავისი ქერტლი-მერტლი საცივში არ მოგვითავსა?! ხოდა, მაშინ არაფერი მითქვამს, მაგრამ ორი კვირის მერე `ძმაოო~ და, მეთქი, ვინაა შენი ძმა, დაახვიე-მეთქი აქედან. კიდევ ორი კვირა და ნატამაც დაახვევინა. ვერ უშვებოდა ალბათ კარგად თუ როგორაა, რა ვიცი...
_ მოდი, მოდი, შამპანურს დაგალევინებთ, _ უკვე მიხვდა, რომ გადაწყვეტილი მქონდა მისვლა.
_ მოვალ, ჰო.
_ მანქანით არ წამოხვიდე. გააქვს ტაქსის ფული?
ტაქსის ფულიც მქონდა და ცოტა უფრო მეტიც. ძლივს ავდექი და ძლივს გავიტანე სამზარეულოში დამძიმებული ტანი. გაზი ავანთე და წყალი დავდგი. ჩაიდანს ნახევრამდე ვავსებ ხოლმე. გავაცხელებ, ცივ წყალს ჩავუმატებ და ეგრე ვიბან ხოლმე პირს. უცებ ახალმა იდეამ გამიელვა. ვა, მერე გამოვდივარ აბაზანიდან და თავიდან ვადგამ წყალს ყავისთვის. ავდექი და დაველოდე წყლის ადუღებას. მოვიმზადე ყავა და მერე დავიბანე პირი. აი, წლები დასჭირდა სულ უბრალო მიგნებას...
ისევ დარეკა ტელეფონმა. ეს ვინღაა?
_ ალო.
_ როგორა ხარ?
_ ვა, ირინ, _ ჩემი დაა და მიხარია.
ვილაპარაკეთ ხუთი წუთი.
_ შემომიარე საღამოს, საჭმელს გაგატან.
_ ვნახოთ, _ მოვიტყუე _ რა თქმა უნდა, არ შევი¬ვ¬ლიდი _ და დავკიდე.
დავკიდე და, ისევ გაისმა ზარი.
რა ხდება? მბომბავენ?
_ გისმენთ?
_ ბატონი კოტე მინდოდა.
ეე, ან მაშაყირებს ვინმე, ან დაიწყო ბელლაია გარიაჩკა.
_ მე ვარ, _ ვუპასუხე გაუბედავი და დაეჭვებული ხმით _ რა იცი, იქნება სხვაგან მოხვდა ქალბატონი.
_ ბატონო კოტე, მე პიონერთა სასახლის შემოქმე¬დებითი წრის ხელმძღვანელი, ლამარა ღურცკაია ვარ.
ავოიე... თვალწინ დამიდგა თეთრპერანგიანი და წითელ¬ყელსახვევიანი პიონერების პატარა ჯგუფი...
_ დიახ.
_ ჩვენს მოსწავლეებს თქვენთან შეხვედრა სურთ...
მესიამოვნა. მე ვიყო უსინდისო, მესიამოვნა...
_ გისმენთ, ქალბატონო.
_ იცით, ერთმა საკონფერენციო თემაც დაწერა თქვენს ლექსებზე. როდის შეიძლება მოგიწვიოთ?
_ რა ვიცი, როცა გინდათ, _ დავსერიოზულდი.
მერე დაინტერესდა, უკანასკნელი ორი წლის ლექსები არ გვინახავს და სად შეიძლება ვნახოთო. არ მქონდა, რას ნახავდნენ. მივკიბ-მოვკიბე რაღაც სისულელე, რა საჭიროა-მეთქი...
_ მაშინ, ოთხშაბათს სამ საათზე გელოდებით, _ უკვე გადაწყვეტილი ჰქონია.
_ დიახ.
_ სამშაბათს დაგირეკავთ და შეგახსენებთ.
_ არაა საჭირო, მემახსოვრება, _ რა დამავიწყებდა.
კიდევ რაღაცებზე მელაპარაკა და ამთავრებდა უკვე საუბარს, მაინც ვკითხე:
_ პიონერთა სასახლეს ისევ პიონერთა სასახლე ჰქვია?
_ არა, _ შეცბასავით, _ მოსწავლე-ახალგაზრდობის.
_ გაგახარათ ღმერთმა, _ და, დავკიდე ყურმილი.
ყავა არ დამილევია, ისე გამოვედი სახლიდან. ამ პახმელიას ერთი გადასარევი თვისება აქვს _ ცალ ფეხზე გკიდია, როგორი ამინდი დაგხვდება გარეთ. პირ-ველსავე ჯიხურში ლუდი ვიყიდე, გავახსნევინე და ტაქ¬სში ჩავჯექი.
მძღოლმა ჯერ ლუდის ბოთლი შეათვალიერა, მერე _ ჩემი დასიებული სიფათი, გაიღრიჯა და თქვა:
_ გეტყობა, თათბირზე მიდიხარ, აი...


2

ხომ ვთქვი, ნატა ჯიგარია-მეთქი. პირველ სართულზე ცხოვრობს. რა აიტანდა ჩემს სხეულს ზედა სართულებზე?!
გააღო თუ არა კარი, ცხვირში მეცა სიგარეტის ბოლში არეული ყავისა და შამპანურის სუნი.
_ ნატაჯან, ყვავილები ვერსად ვნახე, _ გადავიხარე საკოცნელად.
_ აბა, რა მოგვიტანე? _ მეთავხედებოდა, რა.
_ ჩემი თავი და ჩემივე ტანი, _ და, შუა ოთახში შევაბიჯე.
ვიღაც ჯეელი ეჯდათ. აქეთ მაკა, იქით ნინკა და შუაში კოსტუმ-გალსტუკ-თეთრპერანგიანი ჯეელი.
_ რითი მოხვედი? _ გამომძახა მაკამ.
_ ჩემი ფეხებით, გამარჯობა.
_ მანქანა დატოვე? გამარჯობა.
_ თვითონ დამტოვა, _ გავიღიმე და დავიძარი ჯე¬ელისკენ, _ მანქანამაც დამტოვა, ჩემო მაკა, შენც დამტოვე, ყველამ მიმატოვა. კოტე, _ ხელი ჩამოვართვი უცნობს.
_ ზურა, _ წამოიწია სავარძლიდან.
რაღაცნაირად იჯდა, ხაზეინივით. სამი ქალი და შუაში თვითონ. მეც ეგეთი ვარ _ ვგიჟდები ქალების კომ¬პა¬ნიაზე, მაგრამ სხვას რო ვუყურებ ეგეთს, მაღიზიანებს.
მოკლედ, ეგრევე მივხვდი, ნატას ახალი ნაშის პრე¬ზენტაცია მოეწყოთ.
_ ყავას მოგიტან, _ სამზარეულოსკენ დაიძრა ნატა.
_ არაყიც გექნება, _ მივაძახე და უკან გავყევი.
_ დეპუტატია? _ გავუღიმე სამზარეულოში შესვ¬ლისთანავე.
_ მოიცა, რა.
_ აბა, პროკურორია?
_ არი რა. არაყი შეიძლება არ მქონდეს.
_ კარგად ნახე. სულ ეგრე ამბობ და სულ გაქვს.
თვითონ გამოვაღე კარადის კარი. იცოცხლე, იქ ლიქი¬ორები და კონიაკები ეწყო, მაგრამ არაყი არ ჩანდა.
_ ნახე? _ მკითხა ნატამ, ჩემსკენ არც მოტრიალე¬ბულა _ ყავას ამზადებდა.
_ რა თქმა უნდა, ვერა. ვინაა ეს ზურა?
_ კოწიკ, შემეშვი. მე თვითონ ვერ გავრკვეულვარ, ვინაა.
_ არაყს ნახავ თუ გავიდე და ვიყიდო?
_ წამო, მექნება სადმე.
ოთახში რომ შევბრუნდი, ზურამ სადღეგრძელო ჩაამთავრა, შამპანურით სავსე ჭიქა დაცალა, მაკასკენ გადაიხარა და ლოყაზე აკოცა.
კარგადაა საქმე. ვიღაც კოსტუმიანი ჩემი თანდასწ¬რებით მაკას კოცნის და ეს კისკისებს. საღოლ, მაკა! თუ შენც ყველა ქალივით სულელობ და ჩალიჩობ, მაეჭვიანო?!
უკვე ანთხლეული ვიყავი. დავჯექი და სიგარეტი გა¬ვაბოლე. ნატამ არაყი შემოიტანა და ჩემს წინ დადო. ავიღე ბოთლი, დავისხი ჩემთვის და უსიტყვოდ გადავკარი. მერე ისევ დავისხი და ბოთლი მაგიდის შუისკენ მივწიე.
მაკა ყურადღებას არ მაქცევდა, ზურას ელაპარაკებოდა. ნატა ვერა და ვერ დაჯდა, ოთახსა და სამზარეულოში გარბოდ-გამორბოდა. რა მექნა? მოვიკრიბე ძალ-ღონე, მოვუხმე მთელს ჩემს ჰუმანურობას და ნინკას _ მსუქან, დაგრეხილ, უშნო ნინკას გავუღიმე.
_ რას შვრები, ნინკა, როგორა ხარ?
_ Живем Котик? а как ты?
_ რავი, ხან ხოშიანად, ხან _ ბოზურად.
ნინკას თვალები გაუფართოვდა. მომეჩვენა, წამით მაკასაც გადაჰკრა სახეზე სიწითლემ.
_ Котик? что с тобой? _ გადმოიხარა ნინკა.
არადა, მე თვითონ ვერ ვიტან უაზრო უზრდელობას, მაგრამ იმ წუთში ეგრე მინდოდა და ეგრეც ვთქვი.
_ ჰა, ჩავუშვათ? _ ჭიქას დავავლე ხელი და კოსტუმიანს გავუყარე თვალი თვალში.
შამპანურის ბოთლს დასწვდა, ჯერ ქალებს შეუვსო, მერე თავისთვის დაისხა და ჭიქა ასწია.
უცებ მოვლბი. რა ვქნა, მიჭირს, ხანგრძლივად ბოროტი და ავი ვიყო.
_ გაგვიმარჯოს. ჩვენს გაცნობას გაუმარჯოს. აბა, წავიდა, _ და, მივუჭახუნე.
დავცალე ჭიქა, მაგიდას დავახეთქე და ფორთოხლის ნაჭერს დავწვდი.
იმან იბაზრაა _ სულ თბილისელობას, უბნელობას, გატანას, ვაჟკაცობასა და სიყვარულს აწვებოდა.
ამასობაში შევჭამე ფორთოხალი, მოვწიე ნახევარი ღერი სიგარეტი, ორჯერ შევხედე მაკას თვალებში და იმასაც მივხვდი, რომ ხანგრძლივად კარგი და კეთილი კაციც ვერ ვარ. ვუსმინე, ვუსმინე და, რავი რამ დამარტყა, უცებ ვკითხე:
_ ზურიკო, შენ რომელ პარტიაში ხარ?
ქალებმა თვალები გადმომიბრიალეს. მე მეგონა, ეხლა გამექაჩება ეს ჯეელი-მეთქი, მაგრამ _ არა. დასერიოზულდა და რაღაც პარტიის სახელი არ დააბრეხა?! მინდოდა, მეკითხა, ეროვნულ მოძრაობაში რომელი წლიდან ხარ-მეთქი, მაგრამ გოგოების ხელ¬მეორედ გადმობრიალებულ თვალებს წავაწყდი და ჩავ¬ყუჩდი.
მესამე რომ დავარტყი, ვიგრძენი, როგორ გამითბა ძვლები, უფრო მოხერხებულად მოვთავსდი სავარძელში და ნინკას გავხედე. სულაც არ მომეჩვენა ძველებურად უშნო და დაგრეხილი. სიგარეტს მოვუკიდე და ვუთხარი:
_ ნინაკ, რას შვრება შენი ვაჟკაცი?
_ სანდრო? Ничего, არის რა. ხშირად გახსენებს.
_ რამდენისაა?
_ Ему семь лет. შენი ნაჩუქარი მანქანით ეხლაც თა¬მაშობს. შემოგვიარე, კოწიკ.
_ აბა, რას ვიზამ, _ ხელი დავადე მუხლზე და რა¬ღაცნაირად შემეცოდა სულელი ნინკა, რომელიც ერ¬თად¬ერთი გულწრფელი და თბილი ადამიანი იყო მაკას სადაქალოში.
შემეცოდა ნინკას სანდრო, რომელიც ეხლა, ალბათ, სკო¬ლაში მერხთან იჯდა და დიდი ლურჯი თვალებით შეჰყურებდა მასწავლებელს. არც ერთი ბავშვის თვალები არ დამმახსოვრებია ისე, როგორც სანდროს სევდიანი თვალები. გავიდოდა წლები, სანდრო დავაჟკაცდებოდა, მაგრამ ვერაფერი წაშლიდა სევდის იმ სიღრმეს, რომელიც ამ თვალებს ჰქონდათ. პატარა, უმწეო სანდრო, რომელსაც, ალბათ, ყოველ ღამე ესიზმრებოდა შემზარავი სურათი _ საკუთარ სისხლში მოცურავე მამის გვამი. მამისა, რომელმაც, დღესაც არავინ ვიცით რატომ, აუღელვებლად გადატენა რევოლვერი ცოლისა და სამი წლის ვაჟიშვილის თვალწინ და ასევე აუღელვებლად გაიხვრიტა უტვინო თავი.
შემეცოდა ნინკა, გადავიხარე და ვაკოცე. შემეცოდა, რადგან სხვანაირად არ შემეძლო...
_ Котик? ты что? _ თვალები გააცეცა ქალმა.
გავუღიმე და ჭიქა შევივსე. შევატყე, მაკა ზურას აღარ უსმენდა, ყურადღება ჩემსკენ ჰქონდა მომართული. ჭიქა ავწიე და კოსტუმიანის ჯიბეში ტელეფონიც აწკრიალდა.
აქამდე რაღაც აკლდა. მთელ ამ კოსტუმ-პერანგ-გალსტუკს, გაპრიალებულ `ინსპექტორებს~, აპრიალებულ, სუფთად გაპარსულ ნიკაპს რაღაც აკლდა. მობილური, რა...
_ უკაცრავად, _ ზარ-ზეიმით გამოაცხადა ჯეელმა და ჯიბიდან ტელეფონი გააძრო.
გაწელა და გაწელა. ვიღაც პარტიელ ამხანაგს ელაპარაკებოდა პარტიულ დავალებებზე. ქალებმა ზურგი შეაქციეს და ჩემსკენ მოტრიალდნენ. სანამ ზურიკო სატელეფონო ქსელს ანაგვიანებდა, ორი ჭიქის დალევა მოვასწარი. მერე ნატა კარტოფილის შესაწვავად გავამწესე და სავარძელში გავიშხლართე.
_ აზრზე ხარ, მაგთიმ რა იკისრა?! _ ტელეფონი ჯიბეში ჩაიცურა ზურიკომ.
_ ვინაა? _ გვიან მოვტვინე.
_ სატელეფონო ქსელის კომპანიაა, _ ჯიბეზე მიიკაკუნა ხელი, _ ორიანიდან და ცხრიანიდან ვეღარ მიკავშირდებიან...
_ დედას გაფიცებ! _ ვიკივლე მთელი ხმით, _ დაგვენძრა?
აუუ, ქალებმა თვალები აბრიალეს და ფეხები აბაკუნეს...
_ შენც მაგთი გაქ? _ ძალიან სერიოზულად იკითხა ზურიკომ.
ვინ ვის აშაყირებდა, ვეღარ გავიგე.
_ დააყენე, _ წამჩურჩულა ნინკამ და ფეხი ფეხზე და¬მაჭირა.
_ რა პონტია, ტო, _ დანანებით თქვა ჯეელმა და ვითომ იხუმრა, _ აბა, ექვსიანიდან და შვიდიანიდან მე არავინ მირეკავს და...
წაიღო ტვინი. ერთი, შენი მაგთისაც, თავის ჯეოსელ-ინჯიანად. დაჯე რა, და შამპანური დალიე...
ცოტა ხანში ნატამ შემწვარი კარტოფილი და ტყემალი შემოგვაშველა. ქალები ყავას, შამპანურსა და შოკოლადს აწვებოდნენ. ავდექი და კოსტუმიანს შევთავაზე. თავი მოიკლა, ჯერ შენ გადაიღეო. კარტოფილია რა, რა მნიშვნელობა აქვს, თავიდან ვინ გადაიღებს. აბა, მიწებს ანაწილებდნენ, ან _ ბინებს?! ზურიკოსნაირი მოვა, ერთსაც წაგართმევს და მეორესაც. თან ისე მოვა, აზრზე არ იქნები ვინაა. ბავშვობაში ან უნდა ჩხუბობდე, ან ფეხბურთს უნდა თამაშობდე საკაიფოდ, ან გოგოებს უყვარდე, ან ანტისაბჭოთა ლიტერატურას მაინც კითხულობდე. ტიპი ხო უნდა იყო, არა? თუ _ არა?! თუ, შეიძლება, რომ პინგვინისმაგვარი დედიკოს ბიჭი იყო და უცებ თავზე დააჯდე ყველას?! ვა, რა ქვეყანაა, ვერ გავიგე.
ერთი ჩემი კლასელი იყო, ისიც _ ზურიკო. მეშვიდე კლასამდე მოკლე შარვალში დადიოდა. ფიზკულტურის გაკვეთილზე სპორტულ რეიტუზს რო ჩაიცმევდა, ლამის ყელამდე იწევდა ხოლმე. ყველა საგანში ორიანი ჰყავდა. გეოგრაფიაში მიიღო ერთხელ სამიანი და კინაღამ იტირა სიხარულით. იმან რო იტირა, დედა და ბებია ყოველთვის კორიდორში ელოდებოდნენ და, იმათაც გაუშვეს ცრემლების ნიაღვარი. მერე მგონი მამამისს სამსახურში ურეკავდნენ, ზურიკომ სამიანი მიიღოო. ლამის `კომუნისტის~ პირველ გვერდზე დაბეჭდეს იმ ჩემანალას ფოტო რუბრიკით _ პირველი სამიანი. ყოველთვის ცდილობდა დავალების შესრულებას, მაგრამ არაფერი გამოსდიოდა. ყველა წიგნი თან დაჰქონდა. ექვსი გაკვეთილი გვქონდა დღეში და ჩანთაში ექვსი წიგნი და ექვსი რვეული ეწყო. მეცხრე-მეათე კლასში სახელმძღვანელო წიგნები არც მქონია. ორიანს რა მიმაღებინებდა. მასწავლებლის დაბმას რაღა უნდოდა... იმ საცოდავს ერთხელ ჩვენი კლასის ყველაზე ლამაზმა გოგომ წერილი გაუგზავნა _ მიყვარხარო! წაეკაიფა, გოგო. ის კიდევ ადგა და მასწავლებელს ეუბნება, აი, ეს წერილი მივიღეო... სულ ჩუმად იჯდა, მაგის ხმა არ გაგვიგონია და უცებ ეს არ დააბრეხა?! რაც მაგას იმ დღეს სკოლის უკანა ეზოში მოხვდა... ვერ უშველეს დედიკომ და ბებიამ. მეორე დღეს დირექტორთან იჩივლა. დედამისი ჩაუვარდა ფეხებში, შვილო, ბიჭები ხართ, ხანდახან იჩხუბებთ, აბა, როგორ გინდაო. ის მაინც თავისას აწვებოდა _ ამან, ამან და ამან მირტყაო. არც დირექტორს ეხატებოდა გულზე და, დაახვიეო, კულტურულ ფორმაში უთხრა. არ დაყენდა. ნათესავი ყოლია _ ძაღლი, და ის მოიყვანა სკოლაში. ეგეთი საცოდავი მილიციონერი საერთოდ არ მინახავს. თვითონ უტყდებოდა, იმას რომ მოჰყვა. სულ კლასელობაზე და მეგობრობაზე გვმოძღვრა და აწითლებული, შუბლზე ცხვირსახოცის სმით დაითესა. ბოლობოლო, არაფერი რო არ გამოუვიდა ზურიკოს, ადგა და გადავიდა ჩვენი კლასიდან. ამაყი გამოდგა... ჰოდა, იმის მერე ვიღას ახსოვდა და, შარშან თუ შარშანწინ ტელევიზორში არ გაეძრო?! მინისტრია თუ დეპუტატი თუ რაღაც ეგეთი. რაღაცებს წყვეტს, რაღაცას ეკითხებიან. რავი, ტელევიზორში არ ჩანდა, თორე მე სულ მგონია, რომ ეხლაც მოკლე შარვალი აცვია...
ამას ვფიქრობდი და ბრახ, დენი ჩართეს. ყველამ საათისკენ გავაპარეთ თვალები.
_ რა ხდება? _ გაიხარა მაკამ.
_ Это что-то умонепостежимо, სამი საათია, _ `აღშფოთდა~ ნინკა.
_ გაასწორა, _ გავიზლაზნე მე, _ ჩავრთოთ მაგ¬ნიტაფონი.
_ ეგეთი რამე ჯერ არ უქნიათ, _ წამოხტა ნატა, _ დილით ორი საათი, საღამოს ოთხი საათი და მორჩა, ეგაა ჩვენი სინათლე, ნეტავ რა ხდება?
მარტო ზურა იჯდა ჩუმად. დენი ჩაგვირთეს ქალაქის ცენტრში შუადღისას და ვითომც არაფერი. იჯდა სავარძელში და აბოლებდა. თქვი რა რამე შენც, დენი ჩაგვირთეს...
ნატამ რომ მაგნიტოფონი ჩართო, მაშინ გააღო პირი:
_ ცოტა ჩაუწიე, რაღაცას ვიტყვი, _ და ჭიქას წაეტანა, _ ანდა გამორთე, სადღეგრძელო მაქ.
_ რა უნდა გამორთოს? _ რაც შემეძლო მშვიდი სახით ვუთხარი და თვალი თვალში გავუყარე, _ მაგნიტაფონი კი არა, ჩართეთ ყველაფერი _ უთო, რადიო, სარეცხი მანქანა. ყველაფერი ჩართეთ, რისი ჩართვაც შეიძლება. გვაღირსეს დენი და...
წინააღმდეგობა არ გაუწევია. ჭიქა ასწია და რაღაც მაზალო სადღეგრძელო ბრძანა. ავდექი და მივუჭახუნე. იბაზრა ხუთი წუთი და დალია. გაუმარჯოს-მეთქი, ვთქვი და დავლიე. მერე კარტოფილს ვეცით ორივე და ხუთი წუთი ხმა არ ამოგვიღია არც ერთს, კუჭებს ვივსებდით. მაგნიტოფონი დაბალ ხმაზე უკრავდა. ჭამას რო მოვრჩი, ისევ არაყი დავისხი.
_ არ გეყოფა? _ წაისისინა მაკამ.
_ არა-მეთქი, _ გავუღიმე დამპლურად და, ზურიკომ ჭკუის დარიგება არ დამიწყო?!
_ ყველა არაყს ნუ ენდობი. ეგ შეიძლება, ჩვენ ვასხამთ, ნაღდად ვიცი, ნაღდია.
თვალები ვჭყიტე:
_ ვინ თქვენ, თქვენი პარტია?
_ ჰო, რა. პარტია როგორ; ჰო, პარტიის ბიჭები არიან, ახლობლები...
_ ესეც, _ ბოთლი ავწიე ჰაერში, _ თქვენი პარტიის პარტიაა?
ტლუ იყო თუ რა იყო, ვერ გავიგე. დასერიოზულდა, თვალები მოჭუტა და ეტიკეტს დააკვირდა:
_ ეგაა. მაგის ფალსიფიცირება გამორიცხულია.
სიამოვნებით დავუშვებდი იმ ბოთლს თავში, მაგრამ მართლა ეგრე ხომ არაა საქმე. მეც დავსერიოზულდი და დავიწყე:
_ თქვენი პარტია ოპოზიციურია, ცენტრისტული, მემარჯვენე, მწვანე თუ რა ფერი?
პიჯაკი გაისწორა. მერე გალსტუკზე წაივლო ხელი და როგორც იქნა ამოღერღა:
_ ჩვენი პარტია ოპოზიციაშია ყველა დანარჩენ პარტიასთან.
ამას რომ ამბობდა, თან სიამაყით ივსებოდა.
_ რატო, ზურიკო?
_ არც ერთის კურსს არ ვეთანხმებით.
_ რატო, გენაცვალე?
_ პრინციპული სხვაობაა...
_ როგორ, ზურიკო, შენ არ გინდა, საქართველო დამოუკიდებელი იყოს? _ უკვე მაგრა ვეანგლებოდი.
მაგიდის ქვემოთ სამი წყვილი ფეხი მაჭერდა ფეხებზე, მაგიდის ზემოთ სამი წყვილი თვალი ბრიალებდა. როგორც იქნა, ისიც მიხვდა, ვაშაყირებდი, და აიჭრა:
_ მოიცა, ეგ რა ბაზარია?
_ რა ბაზარია და, _ თანდათან გავცხარდი და ნელ-ნელა ავუწიე ხმას, _ ამ დაპალ ქვეყანაში ან არაყს უნდა ასხამდე, ან წამალს უნდა ყიდდე, კარგად რომ იყო. ან ძაღლი უნდა იყო, ან _ ბარიგა, ან _ ზვი¬ადისტი, ან _ ტერორისტი...
შევუგდე და შევუგდე. ათი წუთი არ გავჩერებულვარ. ალბათ, არაყმაც იმოქმედა. არაყმა და გაზაფხულმა. გაზაფხულზე სულ ეგრე ვარ. ვახურებ ხოლმე. ზამთარში _ არა. რო გცივა და სამი ჯემპრი, ბათინკები და სქელი კურტკა რო გაცვია, გახურების თავიც არ გაქვს. ჩხუბიც გეზარება. ზამთარში ვარ ჩემთვის. არავის ვუწამ¬ლ¬ავ სიცოცხლეს. ვისაც რა უნდა, ის თქვას და ის ჩაიცვას...
ამასობაში ამ ჩვენმა კოსტუმიანმა მოიწყინა. ეტყობა, იფიქრა, პოლიტიკურად ბეც კაცთან მაქვს საქმეო. ეგრეც იყო, პოლიტიკა ისე მაინტერესებდა, როგორც _ შარშანდელი თოვლი.
_ კაცს რომ ოც ლარს აძლევთ ხელფასს, _ ჩემსას ვერეკებოდი, _ და დენს არ აღირსებთ, წავიდა და იყიდა ყველი, შეინახა მაცივარში, რომელიც სუტკაში ოთხი საათი მუშაობს. მერე? გაფუჭდა ყველი? გაფუჭდა-მეთქი?
თავი დამიქნია.
_ ჰოდა, ეგაა. ესე იგი, ის ოცი ლარიც ოხრად დარჩა. იცი, რას გეტყვი, იცხოვრე, ძმაო, კარგად, მაგ¬რამ შენს სამშობლოზე უკეთესად ნუ იცხოვრებ, რა...
_ რა შემატყე? _ დაიბოღმა კოსტუმიანი, _ ჩვენი პარ¬ტია...
_ გაჩე, გაჩე, _ ხელი ავუქნიე, _ ერთი ხართ ყველა. მოდი, დავლიოთ.
ვთქვი და დენიც გამორთეს.
_ ა, გვისმენდნენ, ეტყობა. გაგვიმარჯოს! _ და, ჭიქა მოვიყუდე.
_ გაგვიმარჯოს! _ და, ჭიქა მაგიდაზე დააბრუნა, არ დაულევია.
_ რა არი? _ შევხედე გაკვირვებულმა.
_ რა და, ეგრეც არ არი...
_ მე, ძმაო, პოლიტიკა არ მაინტერესებს, არ ვერევი და არაფერი ვიცი. მაინტერესებს მაშინ, როცა მე მეხება; როცა ყველი მიფუჭდება მაცივარში.
_ ეგაა უბედურება, _ დამიჭირა სიტყვაზე, _ შენ თუ არ შეგეხნენ, გკიდია ყველაფერი. აი, შენ ხო ლექსებს წერ?
_ ხო, _ გოგონებისკენ გავაპარე მზერა.
_ ამან მითხრა, _ თითი გაიშვირა ნატასკენ, _ ჰოდა, ესე იგი, თხზავ, იგონებ. ხალხს კიდევ არ უნდა ეგ შენი შეთხზული. ხალხს არაყი და შოკოლადი უნდა. აი, შენც რო აწარმოებდე ან ასხამდე რამეს, გაიყიდებოდა შენი პროდუქცია...
და მერე, ნახევარი საათი ილაპარაკა წარმოებაზე, იდეოლოგიაზე, ნავთობპროექტზე. ხან წითლდებოდა, ხან შავდებოდა. სულ ოფლში ცურავდა. მე ჩემსას ვფიქრობდი. უკვე მრცხვენოდა, ამ დღეში რომ ჩავაგდე კაცი. ვაა, ვფიქრობდი, რა იოლად მსჯელობს ერთი კაცი მეორეზე და ჰგონია, ყველაფერი იცის იმისი. აი, ახლა ამას ჰგონია, მე უფულობა მტანჯავს. მე კიდევ მგონია, რომ ეს ზურიკო იდიოტი კარიერისტია... არადა, მე ავურიე. ხომ შეიძლებოდა, წყნარად, გემრიელად დაგველია, გადაგვეკოცნა ერთმანეთი და ისე დავშლილი¬ყავით. შეიძლებოდა. მაგრამ _ არა! ვერ დავყენდი. მა¬კას რომ აკოცა, იმან ამრია და ვერ დავყენდი.
ორ საათში მაინც დავიშალეთ. მე, მაკა და ნინკა წამოვედით. ავიჩემე და ნიკუშა ვაჩნაძის ბარში ჩავედით.

3
ბარში ლევანა ჩაჩავა და კოსტა დამხვდნენ. ვიღაც ინგლისელ ბიძებს ენიძლავებოდნენ, `აიაქსი~ გაუდებს `სპარტაკსო~. ჩემს დანახვაზე ყიჟინა დასცხეს.
_ იეს, ტო, _ დაახლოებით ეგეთი ინგლისურით გა¬დი¬ოდა ფონს ჩაჩავა.
_ აი, კოწკა, _ უხსნიდა კოსტა უცხოელებს, _ ფეხბურთი ისე აინტერესებს, როგორც თქვენ სუხიშვი¬ლების ცეკვა, მაგრამ ამანაც იცის, რომ `აიაქსი~ გა-უდებს. ეს ლექსებს წერს, _ და მხარზე დამარტყა უშველებელი ხელისგული.
_ ოო, თქვენ პოეტი ხართ? _ ჩემსკენ გადმოიხარა წვერებიანი, უკბილო, ბინძური ინგლისელი ბიძა.
_ ხანდახან, _ მივუგდე მე, გოგოებს ხელები მოვხვიე და კუთხის მაგიდასთან დავსხედით.
_ აზრზე ხარ?! _ მოიჭრა აღტაცებული ჩაჩავა, _ ორასი დოლარი დადეს. ბარმენთან დავტოვეთ. ჩვენც ორასი, ამათაც _ ორასი. ხვალ დილით მივდივართ და მიგვაქ ამათი მაყუთი. თუ `სპარტაკმა~ მოიგო, ამათ მიაქვთ ჩვენი ფული, მაგრამ ვარიანტი არ არი...
_ ლევან, მთვრალი ხარ, _ ვუთხარი წყნარად, მე თვი¬თონაც კაი ბუხოი ვიყავი.
_ არა, რა მთვრალი, _ ხელებს იქნევდა აქეთ-იქით, _ მატორის რემონტის ფული დავტოვე. ორი კვირაა ფეხით დავდივარ, ტო, _ და ნინკას მიუტრიალდა, _ როგორც კი გავაკეთებ მანქანას, ქალაქგარეთ დაგ¬პატიჟებთ, _ გაიღრიჯა უშნოდ.
_ ლევან, გაგას ცოლია, _ დავაჭედე მზერა.
_ ვახ, ჩემი, _ აიჭრა უცებ, წამოხტა და თავისი მაგიდიდან ვისკის ბოთლი მოათრია.
დაისხა და გაგას სადღეგრძელო თქვა. თქვა, რომ ვაჟკაცურად მოიქცა და, რომ გაეხვია ისეთ სიტუაციაში, საიდანაც გამოსავალი არ იყო და, რომ მარტო კაცური კაცები იქცევიან ეგრე და, რომ ძალიან უყვარდა თუ¬რმე ცოლ-შვილი და ძმაკაცები და, რომ ჩვენ ყველაფერი არ ვიცით, მაგრამ უნდა გავუგოთ და, რომ იქ ყველანი ერთად ვიქნებით... ლამის მადლობა ათქმევინა ნინკას. გააბა და გააბა. ჭიქას ჩავაშტერდი. არაფერი არ მინდოდა, არც სმა, არც დეგენერატი ჩაჩავას სადღეგრძელოები, არაფერი რა. ნინკას რომ გავხედე, სახე გაქვავებოდა. გაშეშებული იჯდა და მგონი, საერთოდ არ უსმენდა ჩაჩავას.
ცოტა ხანში კოსტამ თავი დაანება უცხოელებს და ჩვენ შემოგვიერთდა.
_ ამათი, ამათი, ამათი, _ აგინებდა თავის ინგლი¬სელებს, _ რუსებს უჭერენ მხარს. ესენი ვინ არიან?! ამათი, ამათი, ამათი, _ მომეჩვენა, ძალით იგიჟიანებდა თავს.
ინგლისელები ისხდნენ ბარის შუაგულში და კათხებს უჭახუნებდნენ ერთმანეთს. მაგათ ყაყანს მიჰქონდა იქაურობა.
დატრიალდა ჩაჩავა. შოკოლადები და ყავა მოატანინა ოფიციანტს. იმ ბოთლს ათ წუთში მოუღო ბოლო და შამპანურზე გადავიდა. მე ლუდს ვსვამდი.
წაიღეს ტვინი ინგლისელებმა. ავდექი და ქართულად შევუკურთხე. არც გამოუხედიათ ჩემსკენ.
_ რას ერჩი, თავისუფალი ხალხია, უკომპლექსო, _ წვერზე ჩამოისვა კოსტამ ხელი.
_ ეგაა თავისუფლება? _ მივაჩერდი დამცინავად.
_ ეგაა, _ ასე დაჯერებულად არაფერი უთქვამს ცხოვრებაში.
საერთოდ ეგეთია. ყველა თავისი იდიოტური აზრი ჭეშმარიტება ჰგონია. ოღონდ აკამათე და მეტი არაფერი უნდა. შეგიჩნდება, შეგიჩნდება და სულს ამოგხდის. ოღონდ თეთრზე შავი ამტკიცებინე. კიბოა, რა. ამას წინათ `გი¬ნესის~ ოფიციანტკაზე ვთქვი, ფანი არდანს ჰგავს-მეთქი. არაო. როგორ არა-მეთქი. არა და არაო, დაიჩემა. მტყუანს-მეთქი, ვეღარ მოვითმინე. ეგრეო, მშვიდად დამეთანხმა. მერე სამი კაცი ვუმტკიცებდით, ჰგავს-თქო. აბაა, შენც არ მომიკვდე. თავისას აწვებოდა. მეორე დღეს ჩაჩავას ეკითხება თურმე, ფანი არდანი რომელიაო. აზრზე არ იყო და ჩვენ გვიშლიდა ნერვებს. მაგრამ რა ქნას, ეგრე გაზარდეს. ყველაზე კარგი მწერლები ბალზაკი და მოპასანი ჰგონია, ყველაზე დიდი კომპოზიტორი _ ბეთჰოვენი. კი, ძმაო, ეგონოს, მაგრამ ასე რომ ასწავლა იდიოტმა მამამისმა და იმიტომ რომ ჰგონია ასე? თავისი აზრის ნატამალი არ გააჩნია ტვინში. ალბათ, ბავშვობაში ჩაუჭედეს თავში _ ჯერ მაუგლი უნდა წაეკითხა, მერე _ აივენგო, მერე _ ტომ სოიერი, მერე _ მაინ რიდი, მერე _ მოპასანი, მერე _ ბალზაკი, ტოლსტოი და თომას მანი. და რაც მთავარია, ყველა უნდა მოსწონებოდა. მერე? მერე დაერხა. მერე მორჩა სია და აღარ იცოდა, რა ექნა. ყველაზე მაგარი სამხრეთ ამერიკელი მწერალი მარკესი ჰგონია დღემდე და სხვებს არ კითხულობს. დადის და ერთი და იგივეს ამტკიცებს, ჩვენთან არაფერი ხდება საინტერესო და ამიტომაც ვსვამო. წადი რა, ნიაზ დიასამიძის სიმღერებს მოუსმინე, აკა მორჩილაძის წიგნები წაიკითხე, გოგას ფილმი ნახე, ხაინდრავასი და ლევანა ხარანაულის გამოფენა. რუსთაველში წადი სველ იასამანზე... მაგრამ _ არა. ჩვენ უნდა გვეჯდეს და გვიშალოს ნერვები. აი, ეგეთია, კიბო. იმიტომაც გამოდის ყველა ჩხუბიდან ნაცემი. ხომ ორი მეტრი და ასი კილოა, ვისაც არ ეზარება, ყველა მაგას ურტყამს. იდიოტი.
ახალი წლის დღეები იყო. ქუჩაში გაგვაჩერეს მე და ეგ ჟურნალისტებმა. გასული წლის სამი ღირშესანიშნავი ფაქტი დაგვისახელეთო. რა გამახსენდებოდა?! რეი ჩარლზის და პეტრუჩიანის კონცერტები და დაიანას სიკვდილი. ამან კიდევ, ნავთობპროექტზე წამოროშა რაღაც, არძინბას თბილისში ჩამოსვლაზე და ლარის სტაბილურობაზე. აი, ამის მერე მაგასთან საერთო როგორ უნდა გამოვნახო?!
გალაკტიონის ყველაზე კარგი ლექსები `მერი~ და `მე და ღამე~ ჰგონია. სამაგიეროდ აფრიკის ყველა ქვეყნის დედაქალაქი და საპორტო ქალაქის დასახელება იცის. ისეთი რამეები იცის, გააგიჟებს კაცს...
აღარ ავყევი. მეტად ორიგინალური წარმოდგენა გქონია თავისუფლებაზე-მეთქი, ვუთხარი. მრავალმნიშვნე¬ლოვნად ჩაიღიმა და ისევ წვერზე ჩამოისვა ხელი.
უკვე მოვდიოდით, ნიკუშა შემობლაყუნდა ბარში _ დამძიმებული ნაბიჯებით და დაქაჩული თვალებით. ყარდა პლანის სუნით.
_ მთვრალი ხარ? _ გაუკვირდა კოსტას.
_ ეს დებილია? _ ძლივს წამოიკნავლა, _ ექვსთვიანი კაფსულა მიდგას, შე ჩემა.
_ ვაა? აბა, ეგეთი გრუსნიაკი რა მოწიე, ტო? _ დაინ¬ტერესდა ამ საქმის დამსახურებული სპეცი ჩაჩავა.
ნიკუშამ იდაყვი მაგიდას დააყრდნო, ნიკაპი ხელისგულში მოითავსა და თავი ჩაქინდრა.
_ გრუსნიაკი კი არა, სკუშნიაკი აქვს მოწეული, _ ახვიხვინდა კოსტა.
ნიკუშამ თავის დაქნევა სცადა თანხმობის ნიშნად.
_ თუ ძმა ხარ, _ შევეხვეწე მე, _ იმ ინგლისელებს მოაწევინე, იქნებ ჩაყუჩდნენ.
_ Клиент всегда прав, _ წამოიკნავლა ისევ და ჩაი მოითხოვა.
თორმეტი ხდებოდა მე და გოგოები რომ წამოვედით. ფეხით მივედით ნინკას სახლამდე, მე და მაკამ ტაქსი გავაჩერეთ და ჩემთან წავედით.

(გაგრძელება ქვემოთ)
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Feb 20, 2011 11:32 pm

ირაკლი ჯავახაძე

შავი სიის კავალერები

(გაგრძელება)

4
ჩემთან შუქი იყო. ხუთი წუთი სადარბაზოში ვიდექით და ვერ გადაგვეწყვიტა, ლიფტით ავსულიყავით თუ ფეხით.
_ წამო, წამო, თუ დენი გამორთეს და გავიჭედეთ, ლიფტში ჩავატარებთ იმას, რაც ლოგინში უნდა ჩავა¬ტაროთ, _ მკლავში წავავლე ხელი და კაბინაში შევათრიე.
_ გაგიჟდი? _ იკივლა მაკამ, _ მეტკინა, ცხოველო.
რატომღაც ბოლო სართულის ღილაკს დავაჭირე თითი, მაკა კედლისკენ პირით მივატრიალე და ზურგზე ავეკარი.
_ რას შვრები? _ წაიჩურჩულა შეშინებული ხმით.
როგორც კი ლიფტის კარი დაიხურა და კაბინა დაიძრა, იუბკა ავუწიე, ხელები შემოვხვიე და მუცელთან შევუსრიალე.
_ არ გაბედო, _ მკაცრად თქვა თავჩახრილმა.
მუხლი შევუცურე ფეხებს შუა და გავაშლევინე. არც გამიხედია, ისე მოვძებნე ღილაკი, მივაჭირე და კაბინა გავაჩერე.
_ კოტე, შემძულდები, _ დაიჩურჩულა მაკამ.
კისერზე ვაკოცე, მერე თმებში ჩავავლე ხელი, თავი მოვატრიალებინე ჩემსკენ და მის ტუჩებს დავუწყე ძებნა. მეორე ხელით როლინგი ავუწიე და მკერდი გავუშიშვლე. როგორც ყოველთვის, არც ეხლა ეცვა ლიფი.
_ ღორო, _ თქვა წყნარად და შემოტრიალება სცადა.
უცებ შევეშვი. ჩემს ტვინში კორიანტელი დადგა. ჩემს დაფეხვილ, მთვრალ ტვინში. ვეღარც გავიხედე მაკასკენ.
კაბინა დაიძრა. ალბათ, მაკამ დაძრა. კარი რომ გაიღო, ფეხი არ მომიცვლია. მაკა გავიდა და, ჩვეულებ¬რივად, ვითომც არაფერი მომხდარიყოს, მითხრა:
_ ჰა, არ მოდიხარ?!
ძლივს მოვნახე სახლის გასაღები ჯიბეში და კარი გავაღე.
_ გააფრინე? _ კისერზე ჩამომეკიდა, როგორც კი ბინაში შევედით და კარი მივხურე, _ რამ გაგაგიჟა, ვერ მოითმენდი ხუთი წუთი? _ ტუჩები გახსნა და მაკოცა.
წელზე მოვეხვიე, მკლავები მოვუჭირე და იქვე წავა¬ქციე ხალიჩაზე.
_ კოტე, შემეშვი, _ იკივლა და წამოხტა.
დავრჩი ხალიჩაზე გაგორებული, დამარცხებული მოჭიდავესავით. რაღაც იდიოტურ პოზაში და იდიოტურ მდგომარეობაში ვიყავი. გამახსენდა, როგორ მივატრიალე მაკა ლიფტში, როგორ ავეკარი ზურგზე და როგორ გავუ¬შიშვლე მკერდი. გამახსენდა და მაგრა გამიტყდა. რაღაც ისე გამოდიოდა, ძალადობას რომ ეძახიან. მე, მაკა და ძალადობა _ ამაზე დიდ სისულელეს ვერ მოი¬ფიქ¬რებდა კაცი. მე მაკას გაუპატიურებას ვცდილობდი ლიფტში. ეტყობა, მართლა საბოლოოდ მოკლა ალკოჰოლმა ტვინის ყველა უჯრედი. ეტყობა, ჩემი ტვი¬ნი გარდაიცვალა... ხომ არსებობენ ბავშვობის მეგობრები, არა?! გოიმები ტრუსიკის მეგობარს რომ ეძახიან. ჰოდა, მე და მაკა ტრუსიკის ნაშები ვიყავით. მე პირველ კურსზე ვიყავი, მაკა _ მეორეზე, ეგ ამბავი რომ პირველად მოგვიხდა. მოგვიხდა რა, ისე მოხდა _ თავისით. ჩემი პირველი ქალი რო ყოფილიყო, ალბათ ცოლად მოვიყვანდი. დავგოიმდებოდი, თუ რა ვიცი რას ეძახიან, და ნაღდად მოვიყვანდი. რა ვიცი, იქნებ ეგრე ჯობდა კიდეც. აბა, ის ჯობდა, მერე პერმანენტულად რო თხოვდებოდა ორი წლის განმავლობაში ორ-ორი თვით და შუალედებში ისევ ჩემთან მორბოდა?! პირველი ქმარი ნარკამანი რო გამოდგა და მეორე _ კაცის მკვლელი?! რას გაიგებ? აბა, ის ჯობია, ეხლა წელიწადში ერთხელ რო იცვლის მდიდარ, გაქსუებულ, ბებერ-ბებერ საყვარლებს და მე ისეთი მიჭირავს, ვითომ აზრზე არა ვარ?! თვითონ ჩემს გვერდით გავლილი ყველა ქალი თავისი მეტოქე რო ჰგონია და შეუძლია, ისტერიკები მოაწყოს ყოველი ახალი იუბკის გამოჩენაზე. და, რაც უფრო მოკლე იუბკა და გრძელი ფეხებია, უფრო ხანგრძლივი და უხვცრემლიანი ისტერიკა როა მოსალოდნელი?! ისიც რო არ იცის, ყველა ქალს თა¬ვისი ადგილი აქვს კაცის ცხოვრებაში და მარათონი კი არაა, აბა, ვინ ვის გადაასწრებს და ვინ მივა ფინიშთან პირველი?! ჩემს ლექსებს რო ლამის ლუპით კითხულობს და თუ სხვა ქალის სახე მოეჩვენა სტრიქონებს შორის, შეიძლება, ერთი კვირით გაიბუტოს კიდეც?! რა ვიცი, რა რას ჯობდა და რა რას ჯობია და რა რას აჯობებდა?! ეგეთი რამეები საერთოდ არ ვიცი...
_ სად არის ჩემი ხალათი? _ ოთახი მიათვალიერ-მო¬ათვალიერა მაკამ.
რავი, მართლა ხალათს ეძებდა თუ ამოწმებდა, როგორც თვითონ დატოვა ბინა ერთი კვირის წინ, ისევ ისე იქნებოდა ყველაფერი?!
_ სადაც დატოვე, იქ იქნება, _ ვუთხარი იატაკზე გაშხლართულმა.
_ არაა. ადე, რას გორაობ?!
_ შეიძლება ლანამ შეაგდო სადმე, _ მივაშტერდი ჭერს.
აი, ესე, პირდაპირ პირში მივახალე სისულელე _ ლანა ერთი თვის უნახავი მყავდა.
ერთი წამით დაიჯერა და შუბლი შეკრა, მაგრამ არ მოტყუვდა. მაწაკურად გაიღიმა და კბილებში გამოსცრა:
_ შენ და ის ქალბატონი ლიფტში ატარებთ აქტებს თუ სახლის სახურავზე?
_ აივანზეც, _ ისევ ჭერში ვიყურებოდი.
ლანას და მაკას ურთიერთობა ცალკე საკითხი იყო...
მგონი იპოვა ხალათი. უცებ გაიძრო იუბკა და როლინგი და აბაზანაში შეიკეტა. არ ავმდგარვარ, შნურით მოვათრიე ტელეფონი და ჩემს დასთან დავრეკე. სახლში არ ბრძანდებოდა. მაგის და ჩემი სიძის სახლში აღმოჩენასთან შედარებით ფარდობითობის თეორიის აღმოჩენა მიქარვა იყო... დავკიდე თუ არა ყურმილი, ნიკამ დარეკა. მთელი დღეა ლანა მირეკავს და შენ გეძებსო. რა უნდა-მეთქი, ვკითხე. რა ვიცი, აუცილებლად დამირეკოსო. ნაღდად არ ვიყავი დამრეკავი. იქით, აბაზანაში მაკა და აქეთ, ტელეფონის მეორე ხაზზე _ ლანა. არა, ძმაო, ეგეთი მაგარიც ვერა ვარ. ისე, უარესებიც გამიკეთებია, მაგრამ _ ლაწირაკობაში...
ლანას და მაკას ურთიერთობა ცალკე საკითხი იყო. მხოლოდ ერთხელ ნახეს ერთმანეთი და ეგრევე დამწვეს. სამი წლის წინ იყო. მაშინ რაღაც დაფეხვილი, ათი წლის 08 მყავდა _ დიადი საბჭოეთის უკანასკნელი მიღწევა. ნახევარმა უბანმა იარა იმ მანქანით. მერე თვითონ ჯიპები და მერსედესები ჩამოირიგეს და ამ ჯართით მე დამასაჩუქრეს, როგორც უბნის შედარებით უფროსი თაობის წარმომადგენელი. შიტოკები იმას არ ჰქონდა და ამორტიზატორები.
ინსპექტორს ერთხელ გავუჩერე და დაიცენტრა კლიენტი. დაიჭირა ტეხპასპორტი და მეკითხება:
_ რა ფერია შენი მანქანა?
_ რავი, თეთრია, რა, _ ეგრე ეწერა პასპორტში.
ვაა, შემოუარა მანქანას, ხედავს, კაპოტი შავია, ერთი კარი წითელი, მეორე _ კაკაოსფერი. კრილოები ისეა დაჩეჩქვილ-დახეხილი, ფერს ვერ გაარჩევ. უკანა პანელი შეტანილია, წინა _ გამობერილი. მარჯვენა კარი სამჯერაა ტყვიით გახვრეტილი.
_ ნომერი? _ მე მეკითხება.
_ რა, მაქ არ წერია? _ უკვე ამასხა.
_ აქ რო წერია, მანქანას ნომერი არ უნდა ეკეთოს? _ სტროგი არ დამიჭირა?!
ვუყურებ და წინა ნომერი არაა. ვა, ვჭყიტე თვალები, მაინც არაა. ორი დღის წინ მე და ნიკამ მთელი წყნეთ-კოჯორ-ტაბახმელა მოვიარეთ ვიღაც ლაწირაკ, დამწყებ ბოზებთან ერთად; მთა, გორა და ბორცვი არ დაგვიტოვებია და ალბათ იქ ჩამოძვრა სადმე.
_ მივქარე, რო გაგიჩერე, _ ხელი წავიღე საბუთების გამოსართმევად.
_ მაიცა, _ გაიწია იქით და სალონში ჩაიჭყიტა, _ მაგ¬ნიტაფონის პასპორტი გააქ?
_ არა, _ ბინდი გადამეფარა თვალებზე.
მეთქი, არ მივქარო, ხელი არ დავარტყა-მეთქი.
_ მდაა, _ და, მიყურებს.
_ რა, ამ ჯინსების პასპორტიც არ მაქვს; რა ვქნათ, ესეც მოპარულია? _ გავუღიმე დამპლურად.
_ მანქანა ვისია? _ ჩაიხედა პასპორტში.
რავი, ვიღაც ორაგველიძეზე თუ ოთხნიანგაშვილზე იყო გაფორმებული. ძმაკაცის-მეთქი. მიტრიალდა და დააწვა თავისი ძევიატკისკენ.
_ ჰა, არ იძლევი საბუთებს? _ გავყევი უკან.
პრავის დარდი მქონდა, თორე იმ 08-ს რა პასპორტი უნდოდა, დავუტოვებდი და წავიდოდი ჩემ გზაზე.
_ მოდი, მოდი, _ ჩამსვა თავის სირენიან, ანტენებიან მანქანაში.
_ რა ვქნათ, ახლა? _ ძალიან შეწუხდა ვითომ.
_ რა უნდა ვქნათ?
_ რამდენს იხდი?
ერთი ათდოლარიანი მედო ჯიბეში და იმის იმედზე ვიყავი. როგორი დასატოვებელი იყო?!
_ არ არის, ბიძაჩემო, _ ტუფტაზე ჩავიცურე ჯიბეში ხელი, _ კაპიკი არ არის.
_ სად ცხოვრობ?
აი, ძაღლების `სად ცხოვრობ?~ მაგიჟებს. რა, გლდანში თუ ვცხოვრობ ან ვარკეთილში, უნდა დამიჭირო? ავდექი და იქით ვკითხე:
_ შენ სად ცხოვრობ?
დაიბნა. ისევ საბუთებში ჩაყო ცხვირი. იწვალა, იწვალა და რაღაც გვარი არ დაახეთქა?! პრავაში ჩემი გვარი ვერ წაიკითხა მამისტოლმა კაცმა. ჰოდა, მეც მომბეზრდა ამდენი ტანჯვა-ვაება. გადავიხარე, უცებ ავაცალე ხელიდან პრავა და ტეხპასპორტი, გადმოვედი და ჩემს მანქანაში ჩავჯექი. რაღაც ძალიან წყნარად, დამაჯერებლად გამომივიდა. დავქოქე მანქანა და კაწრაობა-კაწრაობით მოვწყდი ადგილიდან. თანაც, მანქანას რო ვძრავდი, სულ თვალებში ვუყურებდი იმ ინსპექტორს. არ განძ¬რეულა. დრო იყო ეგეთი. აი, ესე, მიყურებდა და ჩემს მაგი-ვრად, ალბათ, გაფრენილი ათდოლარიანი ელან¬დებოდა.
ჰოდა, იმ ვასმოით ვმოძრაობდით მე და მაკა. ჩემთან ნიკა ცხოვრობდა. ცოლმა რომ მიატოვა, დეპრესიაში ჩავარდა ბიჭი. ავდექი და ჩემთან გადმოვიყვანე. დეპრესიიდან გამოსვლის თავისებური მეთოდი მონახა. დილით სვამდა, შუადღისას სვამდა, საღამოობით ახალ-ახალი ნაშები აკითხავდნენ. ავდექი და მანქანაში გადავსახლდი. ღამ-ღამობით ჩემს დასთან მეძინა. დილით გავივლიდი სახლში _ გამოსაცვლელად. დავარტყამდი ერთ-ორ ჭიქას ნიკასთან ერთად, გავუღიმებდი საიდანღაც მოვლენილ, ჩემთვის უცნობ, ანგელოზივით გოგონას და მივდიოდი ჩემს საქმეზე. ნიკა ყოველდღე სვამდა. თუ სახლში არ იყო, ვაჩნაძის ბარში ეგდო და იქიდან მირეკავდნენ, მოდი და წაიყვანეო. მაგას რო გაუარა დეპრესიამ, ცოლის სახელიც აღარ ახსოვდა ორ თვეში, მე დამეწყო. მაგის მოვლამ და ჩემს სახლში ლამაზ-ლამაზი ბოზების მისვლა-მოსვლამ დეპრესიაში ჩამაგდო. ვთხოვე, კიდევ იყავი ერთი-ორი კვირა, მეც აქ გადმოვალ-მეთქი. არაო, შეჯდა ვირზე, ლენინგრადში უნდა წავიდეო, და დაიკარგა ერთი თვით.
სანამ ნიკა ჩემთან იყო, მე და მაკას სახლი არ გვქო¬ნდა და, იშვიათად, ძალიან რო წამოგვივლიდა ერთმანეთის სურვილი, იმ საწყალ ვასმოიში ვიკმაყოფი-ლებდით ვნებებს.
_ ამ მანქანას რომ თვალები ჰქონდეს, გააფრენდა, _ იცინოდა მაკა.
შევაყენებდი მანქანას მოფარებულ ადგილას და ვჭყლეტდით ერთმანეთს. ერთხელ კუს ტბის სტაიანკაზე ვეცი. გაგიჟდა, ალბათ, საწყალი სტაიანშიკი. ყველაფერს რო მოვრჩით, თავი ავწიე და პარპრიზიდან გავხედე. იდგა ამხელა კაცი და ცაში იყურებოდა. შემრცხვა, რა. შემრცხვა და ვიფიქრე, ხუთიათასიანს ჩავუდებ-მეთქი, მაგრამ ვერ მივედი. ამის გაკეთება უფრო შემრცხვა. დავქოქე მანქანა და დავითესეთ იქიდან.
იმდენი ვაჯაყჯაყეთ ეს ნაომარი და გაუბედურებული ვასმოი, რომ მარჯვენა სკამი მოტყდა. დაიტკაცუნა ერთ მშვენიერ დღეს და გადაწვა უკან. ამოვიღე და სარდაფში ჩავაგდე. სად მქონდა მაგის გაკეთების ნერვები და დრო, დავდიოდი ასე.
ლანა და მაკაც მაგ პერიოდში შეხვდნენ ერთმანეთს. სადღაც ვქეიფობდით და მაკამ აიჩემა, ნახევარი საათით სამსახურში გამიყვანეო. მესხია თამადობდა. წამომდგარი რო დამინახა, ატეხა ერთი ამბავი, არ გაგიშვებო. ეგეთია, ტრადიციული. ნახევარი საათით-მეთქი. ვერაო. ჯარიმას დავლევ და გამიშვი-მეთქი. მაშინ, ყანწიო. არ ვიყავი იმის დამლევი და, არა-მეთქი.
_ კოტე, ხომ იცი როგორ მიყვარხარ, ციხეში სულ შენს ლექსებს ვკითხულობდი და სუფრაზე ნუ მიღალატებ, _ მკერდზე დაიდო ხელი.
სულ ციხეს ახსენებს. ვერ გავიგე, ევასება იქ რო იჯდა თუ რა არი?!
_ ჰოდა, ბიჭო, ციხიდან ორი წლით ადრე გამოგიშვეს და ნახევარი საათით არ მიშვებ? _ დავანამუსე.
აუტყდა სიცილი და გამათავისუფლა.
წამოვედით მე და მაკა. აირბინა სამსახურში, მალოდინა ოცი წუთი და გამოვბრუნდით. მარჯვენა სკამი არ იყო მანქანაში და მაკა უკან იჯდა. ფალიაშვილიდან კეკელიძეზე ჩავუხვიე და ლანა არ დავინახე?! ავდექი და გავაჩერე. გამოაღო კარი, სკამი ვერ დაინახა და შეყოვნდა. ზუსტად მაგ დროს შეამჩნია მაკა. დაინახა და იმ წუთში მიხვდა, ვინც იყო. უცებ გაუმკაცრდა სახე, ფეხი შემოდგა, გადმოიხარა და მაკოცა. მერე მაკას მიუტრიალდა და მიესალმა. იმანაც ცივად დაუქნია თავი და გვერდზე ჩაიჩოჩა.
_ გამიყვან სახლში? _ გამიღიმა ლანამ, _ ერთი საათია მანქანას ვაჩერებ, _ და, მაკას გვერდით მოთავსდა.
დავაწექი საბურთალოსკენ. ნახევარი გზა სარკეში ვიცქირებოდი. ისხდნენ ერთმანეთის გვერდით და სხვადასხვა მიმართულებით იყურებოდნენ.
ლანას სახლთან რო გავაჩერე მანქანა, მაინც უკბინა მაკას. გადასვლისას მაკოცა და ღიმილით თქვა:
_ გაგაწვალე კოტე, მაგრამ ამას ერთადერთი გამართლება აქვს _ ძალიან მიყვარხარ.
იმ დღიდან დაკარგა მაკამ მოსვენება. იმ დღეს და¬აფიქსირა პირველად, რომ შეიძლება სხვა ქალიც არსებობდეს ჩემს ცხოვრებაში.
ქეიფში, რა თქმა უნდა, მარტო დავბრუნდი. ლანა გადავიდა თუ არა მანქანიდან, იმ წამსვე მკითხა მაკამ _ ჯერ კიდევ თვალს აყოლებდა:
_ ვინაა?
რავი რამ დამარტყა, დამეზარა უაზრო ტყუილის თქმა თუ რა იყო, ავდექი და ვაჯახე:
_ ეგაა! _ და, დავაწექი გაზს.
არ ქონდა რაღაცების მოროშვას აზრი. უკვე იცოდა ყვე¬ლაფერი. ქალურ ინტუიციას თუ რა ვიცი, რას ეძახიან _ უკვე იცოდა!
ეგრევე დაემართა. იქვე, იმ წუთში დაემართა ჩახვეული, ცრემლებით შეზავებული ისტერიკა. გავაჩერე მანქანა, გავუღე კარი და, დავაი ეხლა აქედან-მეთქი, დავახვეინე. უცებ მოკეტა. ცრემლები შეიმშრალა და რაღაცის ბლუ¬კუნი დაიწყო. მე კიდევ, ვერ ვიტან ამ ისტერიკებს, გული მერევა ხოლმე. მივუტრიალდი და ვუყვირე:
_ დავაი-მეთქი.
გადავიდა. ერთი წამით თვალი თვალში გამიყარა და გადავიდა. სანამ კარს მოვიჯახუნებდი, შევაგინე კიდეც და წავედი...
ერთ თვეში შემირიგდა. დამირეკა და, შემხვდიო. მეც მიჭირდა უკვე, ავდექი და შევხვდი. ვერ იყო ხასიათზე. რავი, მართლა ვერ იყო თუ თავს მაჩვენებდა ეგრე. ჩამიჯდა მანქანაში და ძალიან დანაღვლიანებულმა მითხრა:
_ რა იყო, ერთი თვის უნახავი გყავარ, ყვავილები მაინც წამოგეღო...
ამას რო მეუბნებოდა, ლესელიძიდან ლენინის მო¬ედანზე შევდიოდით და ეგრევე დამარტყა თავში. შუა მოედანზე გავაჩერე მანქანა, გადმოვხტი და კაპოტი ავხადე _ ვითომ გაფუჭდა რაღაც. ამიტეხეს ძაღლებმა სტვენა და ჯოხების ქნევა, გაიყვანე მანქანაო. არ ვი¬ყურებოდი იმათკენ. ჩავყავი თავი მოტორში და რო მობეზრდათ წივილ-კივილი, პირდაპირ გაზონში _ სადაც ადრე ბელადის ძეგლი ედგათ _ გადავხტი. მოვწყვიტე პატარა ყვავილი, დავხურე კაპოტი და დავითესე. აუუ, ატეხეს სტვენა-ღრენა. მეთქი, თქვენი დედაც-მეთქი და შევუყევი რუსთაველს. ორი წელი ბლოკნოტში ედო ის ყვავილი მაკას...
მაინც არ მაპატია ის შეგინება. ერთი წლის განმავლობაში დღეში სამჯერ მეკითხებოდა, როგორ შემაგინეო? მეკითხებოდა რა, თავისთვის ერეკებოდა, თორე მე რა უნდა მეპასუხა. ტვინს მიხვრეტდა ლანაზე ლაპარაკით. რა არ ვუთხარი, შევეშვი-მეთქი, ვერთობი-მეთქი, არ შევეშვები-მეთქი. არაფერმა არ გაჭრა. ხან მებუტებოდა, ხან ეჭვიანობის სცენებს მიწყობდა, ხან თვითონ მაეჭვიანებდა. ბოლოს მიხვდა, ლანას არსებობა მის როლსა და ადგილს არ ემუქრებოდა და შეეგუა. მა¬კა ქალის ჭკუით ზომავდა: ლანა _ ოცდაათს გადაცი¬ლებული, ორი შვილის დედა, დიდი მაყუთის პატრონისა და დიდი თანამდებობის პირის ცოლი _ ოჯახს არ და¬ანგრევდა და მე არ ჩამომეკიდებოდა კისერზე. ადგა და ლანას არსებობას შეეგუა. სამაგიეროდ, დღემდე ვერ შეეგუა სხვების, შიგადაშიგ გამოჩენილი ლაწირაკი გოგოების არსებობას. თითქოს ჩემები არ მეყოფოდა, ნი-კას ნაშებზეც ეჭვიანობდა. მაგ თემაზე ლაპარაკი რო ავუკრძალე, უარესი დამმართა. ხმას არ იღებდა, მაგრამ იჯდა დაბოღმილი და ნერვებს მაწიწკნიდა. სიამოვნებით დავახვევინებდი, მაგრამ მაკა იყო, თითქოს _ ჩემი სისხლი და ხორცი...
რამდენ ხანს ვიწვებოდი ხალიჩაზე. ავდექი და ტელევიზორი ჩავრთე. ვერ იყო `აიაქსის~ საქმე კარგად. მაგრა დარბოდნენ რუსები. გამეცინა, ეხლა იდიოტი ჩაჩავას სიფათი დამანახა ცალი თვალით-მეთქი, ვინატრე. მაკა აბაზანიდან გამოვიდა და, ვინ დარეკაო, ვითომ სხვათა შორის მკითხა. ნიკალაიმ-მეთქი. რაო, რა მინდაო, ჩამაცივდა. დარეკა კაცმა, რა იყო-მეთქი, და ყავა ან ჩაი მოვითხოვე. მომიტანა. რავი, რა მომიტანა. ცხელი, შეფერილი სიროფი იყო. ყავა იყო? ჩაი იყო? ორი ყლუპი მოვსვი და დავდგი ჭიქა.
კალთაში ჩამიხტა. ხელები შემომხვია და კისერზე კოცნა დამიწყო. უკვე აღარ მინდოდა. აღარ ვიყავი არაფრის ხასიათზე. უკვე ვნანობდი, ჩემთან რო წამოვიყვანე. აღარ მინდოდა, მაგრამ მაინც გავაკეთეთ. იქვე სავარძელში დავიწყეთ და ერთმანეთში გადახლართულები საძინებელ ოთახში გავედით წვალებ-წვალებით... ყველაფერი რო მო¬რჩა, წამოხტა და ტელეფონს ეცა. ჯერ ნატას დაურეკა, მერე _ დედამისს. მერე შიშველი დასეირნობდა ოთახებში და მელაპარაკებოდა. ბოლოს სარკესთან მივიდა, მკლავები მაღლა აზიდა და თავისი სილამაზით ტკბებოდა.
_ მაკა, ჩაიცვი და დაიძინე, _ ვუთხარი გაღიზი¬ანებულმა, გადავბრუნდი და ორ წუთში დავიძინე...
წაიღო დილით ტვინი. ცხვირში ამომადინა გუშინ¬დელი დღე. სულ ზურიკოზე და ნატაზე მელაპარაკა. შემჭამა, რა. მითხრა, რომ ცუდად მოვექეცი ზურიკოს; რომ ნატას გათხოვების ოცდამეთოთხმეტე შანსიც ეჭვქვეშ დავაყენე; რომ არავინ მომწონს საკუთარი ძმაკაცების მეტი და ყველას ცხოვრების წესი, რატომღაც, მიუღებელია ჩემთვის.
ლაპარაკობდა გაუთავებლად. მე ჭერს მივშტერებოდი და დროდადრო ვერთვებოდი, ნერვებს ვუშლიდი:
_ იცი, როგორ მიყვარხარ, მოდი ჩემთან...
თითქმის მეჩხუბებოდა. გააბა ორსაათიანი. უკვირდა, რომ როგორც კი კოსტუმიან ახალგაზრდა კაცს დავინახავ _ ვცოფდები; რომ არავითარი გეგმები არ გამაჩნია ცხოვრებაში და კაცმა არ იცის, რითი და როგორ ვაპი¬რებ ცხოვრებას; რომ დროა, ჩვენმა ურთიერთობამ ოფიცი¬ალური სახე მიიღოს.
_ ჯვარი დავიწეროთ, საყვარელო? _ ვიცინოდი მე.
ამაზე სულ გადაირია. მიყვირა, რომ ეგოისტი ვარ და ადვილია ცხოვრება, როცა მამა გამოჩენილი კინორეჟისორი გყავს. თანაც, თუკი ეს გამოჩენილი კინორეჟისორი წელიწადში თერთმეტ თვეს უცხოეთში ატარებს და იქიდან ფულებს გიგზავნის.
_ სულელი ხარ, მაკა, მაგრამ მე მაინც ვგიჟდები შენზე, _ დავუპირე კოცნა და ლოგინიდან წამოვიწიე.
წამოხტა და სავარძელში გადაჯდა. იჯდა ბიკინის ამარა და ჩემს ლანძღვას განაგრძობდა. უფრო სწორად, უახლოეს ნათესავებს მილანძღავდა. თქვა, რომ მამაჩემის საქციელი გასაგებია, აქ ვერ იღებს ფილმებს და წავიდა, მაგრამ დედაჩემი არ უნდა გაჰყოლოდა; რომ ქალმა შვილები არ უნდა მიატოვოს და თუ მიატოვებს, გოგოს ძმის პატივისცემა და მოვლა მაინც უნდა ასწავლოს.
არ უყვარდა ეს ჩემი და და, ძალაა?! ამასაც შეგუ¬ებული ვიყავი. ირინას და დედაჩემს ლანძღავდა და მშვი¬დად ვუსმენდი. ხომ შემეძლო მეთქვა, შე ჩემის ნაჩათლახარო, ორი ქმარი და ხუთი საყვარელი რომ გამოიცვალე, შენ რა ჩემი ფეხები გასწავლა დედაშენმა-მეთქი, მაგრამ არა, ვერ ვეტყოდი. ეხლა ვეღარ ვეტყოდი. ცოტა ხნის წინ რო ეგეთი რამე გაებედა, ვცემდი. ეხლა ხმის ამომღები არ ვიყავი. იმიტომ რომ, ამას წინათ ვუთხარი დაახლოებით ეგრე და ატირდა. ქალების ტირილი ისე მაცოფებს, შეიძლება სულ მუშტები ვუბრახუნო ან მაგიდას, ან ცრემლიან მანდილოსანს, მაგრამ მაკა რომ ატირდა _ ლამის მეც ავტირდი. რა ვიცი, რა მეტაკა, მაგრამ ეგრე იყო. რაც მე მაგის ცრემლები და ისტერიკები მინახავს ეჭვიანობის ნიადაგზე, მაგრამ იმ დღეს რაღაცნაირად სხვაგვარად, რავი, რა ვთქვა _ ალალად იტირა. რაღაც, თბილი და ანკარა ცრემლები მოსდიოდა და იმ ცრემლებმა თითქოს სარკეში ჩამახედეს. არა ვარ სენტიმენტალური და არ მჯერა ლამაზი ზღაპრების, მაგრამ იმ სარკეში ვიღაც სქელკანიანი, მურტალი ტიპი დავინახე, რომელიც შეუბრალებლად წიხლავდა უსუსურობასა და მშვენიერებას. მერე, სარკის იქითაც რომ გავიხედე, მივხვდი _ სავსე იყო ქვეყანა ეგეთი ტიპებით და ყველანი ჩემსავით უმოწყალოდ ტკეპნიდნენ მორჩილ და უმწეო სინატიფეს. და, ყველაფერი ეს რო გავიაზრე _ მივხვდი, ეგრე თითქმის არაფერი გამტყდომია ცხოვრებაში. ჰოდა, ხმის ამომღები არ ვიყავი _ ისევ ჭერს მივშტერებოდი და კბი¬ლებს ვაღრჭიალებდი.
ბოლოს ისევ ზურიკოზე გადავიდა, არ არი ცუდი ბიჭი და როგორმე შეეგუე, შეიძლება, ხვალ-ზეგ ნატას ქმარი გახდესო.
_ კოტე, რას ერჩოდი, ამიხსენი რა? _ დაურბილდა ხმა.
_ ზურას? იმენნა ზურას რას უნდა ვერჩოდე. კომ¬სომოლს რო ვერ ვიტან, ხო იცი?
_ მერე?
_ იყვნენ, ძმაო, თავისთვის. აკეთონ ფული, იგრიალონ, ეგონოთ, რომ ეს ქვეყანა მაგათია, მაგრამ ჩვენ ნუ გვიწამლავენ სიცოცხლეს. აი, მაგ ზურიკოებმა ისე შეგვიყვანეს არარსებულ შავ სიებში, თვითონ აზრზეც არ არიან...
_ რაებს ბოდავ? რა კომსომოლი, რა სიები?
_ აი, ბევრი ადამიანი რომ პარტიაში ან რაღაც მოძრაობაში გაერთიანდება _ კომსომოლია, რა. რას ერთი¬ანდებით, რა გინდათ? გინდათ რო სხვებს გადაუ-აროთ, სხვების კუთვნილი წილიც თქვენ შეჭამოთ. თანაც როგორ ლაპარაკობენ _ სიტყვა `მე~ არ მოეძევებათ ლექსიკონში. სულ `ჩვენ~ და `ჩვენ~. ვინ თქვენ, ტო? ვინ, თქვენ?! არაფრის კეთება რო არ გიცდიათ და არ იცით?! ვინც თავის საქმეში უნიჭო აღმოჩნდა, ყველამ მაქ შეყო თავი. აბა, ნორმალურ კაცს როგორ გაუჩნდება ეგეთი სურვილი?! ვერ დავიჯერებ...
_ კარგი რა, ყველა თავის გადარჩენაზე ფიქრობს, _ ხელი ჩაიქნია მაკამ.
_ სხვების ხარჯზე? _ უკვე ვყვიროდი, _ ქუჩაში რო მათხოვარს ვხედავ და ჯიბეში ფული არ მიდევს, თავს ვხრი და მორიდებულად ჩავუვლი ხოლმე. მაგათ კიდევ, გაამათხოვრეს ქვეყანა და ეხლა მათხოვრებს ზიზღით უყურებენ. ვინც მაგათთან არ არის, ყველა მტერი ჰგონიათ. ოღონდ ისინი არა _ თვითონ რო ოპოზიციას ეძახიან. იმათ გარეშე სიცოცხლე არც შეუძლიათ. ეგ მედლის ორი მხარეა, ადამიანების ერთი კასტაა. უბრალოდ, როლები გადაინაწილეს და ჩვეულებრივ, ნორმალურ ხალხს სწოვენ სისხლს. ყველა ნორმალური შეიტანეს შავ სიაში და თვითონ კმაყოფილები დასეირნობენ. მათხოვრები თვითონ არიან _ სახელმწიფოს ხარჯზე დაფრინავენ, სახელმწიფოს ხარჯზე დადიან ესკორტებით, სახელმწიფოს ხარჯზე ლაპარაკობენ მობილური ტელეფონებით და, კაცები ჰგონიათ თავი. მე თუ ვქეიფობ, ნორმალურად მაცვია და მანქანით დავსეირნობ _ მამაჩემის და ჩემი ძმაკაცების ხარჯზე. ბავშვობაში ბენზინი რო მოვიპარე, იმის მერე არაფერი მომიპარავს და არც მოვიპარავ. იმიტომ რომ, იმდენს მივხვდი, ფული _ რამდენიც უნდა გქონდეს _ მაინც ცოტაა და მაინც უფრო მეტის სურვილი გიჩნდება კაცს. გუშინწინ ტელევიზორში რაღაცის მინისტრი გაეძრო, ორმოცდაათი წლის კაცი და, ხელფასი თუ გყოფნითო. მეო, ძმაკაცები და დედა მაცხოვრებენო. დედა მეხმარება სოფლიდანო. მე მართლა შენი დედა... ნამუსი ხომ უნდა გქონდეს, ამას რომ ამბობ. ორ¬მოცდაათი წლის მინისტრს თუ დედა ეხმარება, კარ¬გად ყოფილა საქმე. ვერც ხვდება, რას ამბობს. მე რა, შენზე ნაკლები ძმაკაცები მყავს, რო ვერ მეხმარებიან?! შეიძლება ძმაკაცმა დაგპატიჟოს. თუ ფული აქვს, ასი-ორასი ლარი ჩაგიდოს ჯიბეში _ გამოართმევ თუ არა, შენი საქმეა _ მაგრამ, გაცხოვროს? არ ხდება ეგრე და ზღაპრებს რო ყვები ამხელა კაცი და, რო გგონია, დაგიჯერებთ, უკვე ჩათლახი ხარ. ესე იგი, გარშემო ყველას იდიოტად თვლი. იჯექი შენთვის, ჭამე, და რაც უფრო იშვიათად გამოჩნდები, უფრო იშვიათად შეგაგინებენ რა, _ დავამ¬თავრე როგორც იქნა, ამდენი ცხოვრებაში არ მილა¬პარაკია ეგეთ რამეზე.
საერთოდ არ მიყვარს ეგეთ რაღაცებზე ლაპარაკი და ფიქრი. რა ვიცი. მე რომ ცოტა სხვანაირი ვიყო და იქ ამოვყო თავი, ალბათ იმათზე უარესს გავაკეთებდი...
_ მაკა, გუშინ რო მომიტანე, ის თუ ჩაი იყო, ყავა გა¬მიკეთე და, თუ ყავა იყო _ ჩაი, _ ვუთხარი ისე, რომ პოზა არ შემიცვლია _ ჭერს ვუყურებდი.
_ ვერ გავიგე, რომელი მოგიტანო? _ მართლა დაიბნა.
_ რომელიმე, სულ ერთია, _ ვუპასუხე მშვიდად.
ხალათი მოიცვა და სამზარეულოსკენ დაიძრა. მაგ დროს დარეკა ტელეფონმა. დარეკა და უკვე ვიცოდი _ ლანა იქნებოდა. არ გავნძრეულვარ, მაკას მაინც ვერ დავასწრებდი ყურმილის აღებას. ვიწექი და ვფიქრობდი, ნეტავ, ეხლა რა მოხდება-მეთქი?!
_ ალო, _ უპასუხა მაკამ.
რაღა დამრჩენოდა?! გადავტრიალდი და სახეში შევაცქერდი. თვალი თვალში გამიყარა და გაიმეორა:
_ ალო, გისმენთ.
მერე დაკიდა. მხრები აიჩეჩა და სამზარეულოში გავიდა. წამოვდექი, ჩავიცვი და შევყევი.
_ კოტე, ვინ იყო? _ მე მკითხა აქეთ.
_ მე რა ვიცი, ვინ იყო. შენ არ უპასუხე?!
გაჩუმდა, გაისუსა. უხმოდ გააკეთა ყავა. უხმოდ გამოალაგა მაცივრიდან პროდუქტები და ბოლოს, როგორც იქნა, ამოიდგა ენა:
_ პური?
_ არ არი პური.
ისევ დადუმდა. ჩუმად დავლიეთ ყავა და ჩუმად ვისა¬უზმეთ.
მერე ჩუმად ჩაიცვა და ჩუმად მოწესრიგდა სარკის წინ. წასვლისას ისევ ზურიკო გაიხსენა:
_ შეიძლება, შენ ყველაფერი მართალი თქვი, მაგრამ ზურიკო არ არის ეგეთი...
_ მაკა, შენ ხო იცი, როცა საქმე ფულს ეხება, ყველა იდეალისტი მატერიალისტი ხდება, _ გავუღიმე მე.
_ შეენც?
_ მე, რა, _ ავირიე უცებ, _ მე ცოტა განსხვავებული დამოკიდებულება მაქვს ფულთან...
_ კოტე, ატრაკებ, _ მითხრა წყნარად და კარი გაიხურა, წავიდა.

5
ისევ დარეკა ტელეფონმა.
_ კოტე, მარტო ხარ? _ რა თქმა უნდა, ლანა იყო.
_ ხო, მარტო ვარ.
სიტყვა არ უთქვამს მაკაზე. ერთი სიტყვა არ უთქვამს იმაზე, რომ ოცი წუთის წინ მაკა შეხვდა ტელეფონზე. არც იმაზე, გუშინ მთელი დღე გირეკავდი და სად იყავიო...
_ კოტე, ლუკას კამერა წაართვეს.
_ რა წაართვეს? _ ვერ მოვტვინე უცებ.
_ ვიდეოკამერა წაართვეს, გუშინ დილით. აქ, ჩვენ სახლთან.
_ ძაღლებმა?
_ არა, რა ძაღლებმა, ვიღაც ლაწირაკებმა.
_ ის სადაა? _ ქმარზე ვკითხე.
_ მივლინებაშია, ისრაელში.
უცებ დამიდგა თვალწინ ლანას ლუკა. ჩვიდმეტი წლის კაცს ვიდეოკამერა როგორ წაართვეს-მეთქი, ვიფიქრე.
_ კოტე, დაურეკე ვინმეს, _ ძალიან შეწუხებული იყო.
წაართვეს და წაართვეს. ორიათასდოლარიანი კამერის დაკარგვა თქვენს დაძეძგილ ოჯახს არც შეეტყობა-მეთქი, მინდოდა მეთქვა, მაგრამ დამასწრო _ თითქოს ჩემი ფიქრი გამოიცნოო:
_ კამერის დედაც, _ და, შეიგინა, _ ის ჩამოვა ისრაელიდან და ცოცხლად შეგვჭამს. დაურეკე რა ვინმეს.
_ ვის დავურეკო?
_ ვინმეს. ჩემს უბნელებს ხომ იცნობ.
_ უბნელებმა წაართვეს?
_ ამან ვერც ერთი ვერ იცნო. ხო იცი, რა ბოთეა.
ვისთვის უნდა დამერეკა? რაღა დროს ჩემი ვაზვრატებზე ჩალიჩი და ვიღაც ლაწირაკებთან პრავების კაჩავი იყო?! თანაც აღარ ხდებოდა ეგეთი რამეები ქალაქში. რა კამერის წართმევა, ლამის ბინებს აღარ ტეხდნენ და მანქანებს აღარ იპარავდნენ. დაინახეს, ალბათ, ვიღაც ლტოლვილმა ლაწირაკებმა ლუკა კამერით, შეატყვეს დიდი წინააღმდეგობის გამწევი რომ არ იყო, იშუსტრეს და დაახვიეს. წადი ეხლა და ეძებე, ვინ იყო.
ავდექი და ლადოს დავურეკე, ცომაიას. ჩემი ბავშვობის ძმაკაცს. ნახიშტარს, ნაძველბიჭარს და უბედურის ერთს. მისმინა, მისმინა და, მეუბნება:
_ რაო, კოტე, რა კამერაო?
_ კაიფში ხარ? _ გავბრაზდი უცებ, ტყუილა მალა¬პარაკა ათი წუთი, _ ბიჭო, ლანა ხომ იცი, შენს გვერდით კორპუსში ცხოვრობს.
_ აზრზე ვარ...
_ ჰოდა, მაგის ბიჭს წაართვეს კამერა თქვენს უბანში.
_ ვა, ლანას შვილი ჰყავს?
_ ორი...
_ ვინ წაართვა, ტო?
_ ეგ რომ ვიცოდე, შენ დაგირეკავდი? გაიკითხე, რა? შენი უბნელი ლაწირაკები იქნებოდნენ.
_ არა, ტო... ეგ ბიჭი რამხელაა?
_ ჩვიდმეტის.
_ ვაა, ლანა რამხელაა, ტო?
_ მაგის დროა ეხლა, _ გამაცოფა, რა.
_ მე ლანა ოცდახუთის მეგონა... მაიცა, შენ და ლანა საიდან, ე?!
_ ახლობელია...
_ ახლობელია და, ვსიო?
_ აბა, რა უნდა იყოს?! _ აი, ლადოს ჩარევაღა მაკლდა.
_ ვნახოთ, კოტე, ვნახოთ. დამირეკე ერთ საათში, ანდა გამოდი, უბანში ვიქნები, _ დაკიდა ყურმილი.
კარგია _ გამოდი. გადი და ჩაუჯექი მაგათ ბირჟაზე. უსმინე ძველბიჭურ, გაწელილ ბაზარს წამალზე და მაყუთზე. ჩაიკუზე და იფურთხე აქეთ-იქით. თვალებმო¬ჭუტულმა აბოლე სიგარეტი სიგარეტზე და ბინძურ ასფალტზე ათამაშე ფეხი მანქანის მაგნიტოფონიდან წა¬მოსულ ხმაზე. გახვალ და, დაკარგულია მთელი დღე. კამერა მაინც არ გამოჩნდება, ცომაიას კი ვეღარ მოი¬შორებ. გაგიხვრეტს ტვინს _ იქ ავიდეთ, აქ ჩამო¬ვიდეთ, იქით გადავიდეთ, წამლის ბარიგას შევუაროთ, ჯოკერი ვითამაშოთ და, შეიყოფს თითს ბოლომდე... ვერც მიატოვებ. გასაცოდავებული და გაუბედურებულია. იტანჯება. გაიჩხირავს და, იტანჯება. წამალი არა აქვს და, იტანჯება. ნახევარი საათი კარგადაა და, მერე მთელი დღე იტანჯება. ტანჯვისთვისაა გაჩენილი.
შარშან ზამთარში პლეხანოვზე შემხვდა. მაშინ შევამჩნიე პირველად, რომ ძველებური ლადო ცომაია ვეღარ იყო. რაღაც ბეჭედი გააძრო ჯიბიდან _ ვინმეს ხო არ უნდა, ას დოლარად მივცემო. მეთქი, გაგიჟდი, სახლიდან ბეჭდები გამოგაქ-მეთქი? არა, ტო, რა სახლი¬დან, ეგ საბრძოლო ნადავლია, ზუგდიდიდან ჩამოვიტანეო.
ეგეთი ერთგული კაცი საერთოდ არ მინახავს, ერთგული და სანდო. ჯიგარი, რა. მერე შეძვრა მხედრიონში თუ ლეგიონში და ეგეც რაღაც კანონებში ჩაჯდა. ვეღარ იყო ისეთი თავისუფალი. ხან შავნაბადაზე ეგდო, ხან _ სოხუმში და ხან _ სამეგრელოში. რაღაც სხვაგვარად უყვარდა თავისი თავი _ არაეგოისტურად. უბრალოდ, მაგრა მოწონდა და ეარშიყებოდა საკუთარ თავს.
_ აუ, რა ვარ, _ გაიჭიმებოდა სარკის წინ, _ რა დედამ მშობა, ა?
ვკვდებოდი სიცილით, ეგეთ სისულელეებს რო წამოი¬წყებდა.
_ რას იცინი? _ ვერ გაიგებდი, მართლა ბრაზობდა თუ არა, _ ნახე რა, რა ნაზი და ნარნარი ვარ.
ამაზე ვბჟირდებოდი. ლადო ცომაია _ ნაზი და ნარნარი! მთელი ცხოვრება პისტოლეტებს ატრიალებდა და ვიღაცას უმწარებდა სიცოცხლეს. ხან ძაღლებს აგდებდა, ხან _ წამლის ბარიგებს. დღეს რომ თბილისში იყო, ხვალ ან ლენინგრადში იმალებოდა, ან _ ტალინში. გადაიკიდა ნახევარი თბილისი ამ ნაზმა კაცმა...
სიმთვრალე ჰქონდა _ მტრისას... ვეღარ დასვამდი. იწყებდა აქეთ-იქით სიარულს, თვალების ბრიალს, იარაღის გადატენვა-გადმოტენვას. შარს ეძებდა, რა. დათვრებოდა და ყვიროდა:

(გაგრძელება ქვემოთ)


Last edited by Admin on Sun Feb 20, 2011 11:45 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Feb 20, 2011 11:36 pm

ირაკლი ჯავახაძე

შავი სიის კავალერები

(გაგრძელება)

_ ლადუშა ვარ, ცომაია. მე თქვენი დედა...
გამიმწარა სიცოცხლე. ამომიჩემა და, რო დათვრებოდა, მე მეძებდა. მიპოვიდა და ტვინს მიხვრეტდა:
_ კოტე _ ძმაო, საყვარელო _ მე და შენ სულ ერთად უნდა ვიყოთ და სიცოცხლე უნდა გავუმწაროთ ამ ბოზებს.
_ ხო, ლადო, _ ვუქნევდი თავს.
_ მე ლადუშა ცომაია არ ვიყო, ყველას თუ არ ვანანებინო.
ვერ გაარკვევდი, ვის ემუქრებოდა და რისთვის. ნასვამს ვერაფერს ათქმევინებდი, ფხიზელს საერთოდ ვერ დაელა¬პარაკებოდი სიმთვრალეში წამოროშილ სისულელეებზე.
_ ეგენი ვინ არიან, ტო? ეგენი ლადუშას არ იცნობენ, კოტე. შენ ხო არ გიხურებს ვინმე, ა?
_ არა, ლადო, დაწყნარდი, _ ვამშვიდებდი საათობით.
ერთხელაც ამომიყვანა ყელში, გავაქანე და მოვადე ყბაში. უშველა. უცებ მოვიდა აზრზე. მომაშტერდა, თითქოს რაღაცას იხსენებსო და:
_ კოტე, მაპატიე, რა, _ გადამეხვია.
ეგეთი პრესტუპნიკი საერთოდ არ მინახავს. თვითონ ეძებდა ხოლმე შარს. სადაც პაგონებს დაინახავდა, იქ ატეხავდა აყალ-მაყალს. გაგვაჩერეს ერთხელ ძაღლებმა, გადმოგსვეს მანქანიდან და დატრიალდნენ _ ორი სალონში შეძვრა, ორიც ჩვენ გვჩხრეკდა. სუფთები ვიყავით _ რა გვენაღვლებოდა. გვიშვებდნენ უკვე, ვიღაც უფორმო, ჩინიანი ბიძა, ღორივით ძაღლი გაეძრო და დაიწყო ანგლობა, აბა, წამალი და იარაღი რო არა გაქვთ, ჯარი¬მა გადაიხადეთო. მერე სინდისზე შეგვაგდო, თბილი¬სელ ბიჭებს იარაღი როგორ არ გაქვთო. თან უშნოდ იღ¬რიჯებოდა. გავხედე ლადოს და უკვე კბილებს აღ¬რჭიალებდა. უკვე გიჟს გავდა და უკვე ვიცოდი _ გა¬ახურებდა.
_ იცი, რას გეტყვი, ბიძაჩემო, _ დაიწყო წყნარად, ძველბიჭურად, _ სავსეა ქუჩები ძაღლებით და, ავდექით და, დავტოვეთ იარაღი, _ და, გაუცინა და, დაიძრა და, მანქანაში ჩაჯდომა დააპირა.
კინაღამ ინფარქტმა დაარტყა იმ ღორივით ბიძას _ გაწითლდა და ქშენა დაიწყო. ვიგრძენი, რაღაც ცუდი მოხდებოდა _ ან სადმე წაგვათრევდნენ და მერე გვცემდნენ, ან ჯერ გვცემდნენ და მერე წაგვათრევდნენ. მაგრამ, ეგეთი კაცური ძაღლები ჯერ არ შემხვედრია. იქვე, ვაჟკაცურად და თბილისურად გაგვირჩიეს საქმე _ ის ბიძა არც ჩარეულა... სულ ავტომატის კონდახები ურტყეს ლადოს ცხვირ-პირში. ერთი წამოვიკნავლე, მაიცა, რას შვრებით-მეთქი და, მომხვდა კიდეც. კიდევ დავაპირე რაღაცის თქმა და, მეორეც მომაყოლეს. არ მირტყამდნენ გამეტებით, ნაღდად არ მირტყამდნენ. აი, ლადოს კი დაამტვრიეს ყველაფერი. მერე ჩაგვყარეს მანქანაში და, დაახვიეთო. წამოვედით, გამოვიარეთ ორასი მეტრი, გავჩერდით, გადავეხვიეთ ერთმანეთს და აგვიტყდა ისტერიული სიცილი.
_ სპასიბა, ლადოჯან, ჯიგარი ხარ, _ ზურგზე დავა¬რტყი ხელი.
_ ვა, ესენი ვინ იყვნენ? რა ძველიბიჭი ძაღლები იყვნენ, ტო?! _ დაიჯღანა ტკივილისგან და სარკეში შეითვალიერა გალამაზებული ყბები.
აი, ეგრე გაგვილახეს ეს ნაზი ლადო ცომაია. ნაზი და უტვინო. ეგეთი უტვინო რამ გააჩინა, არ ვიცი. ვეკაიფებოდი ხოლმე:
_ ეხლა სექტემბერია, არა? _ შუა ზაფხული იდგა.
_ რავი, სექტემბერია? _ არ აინტერესებდა რა, რაში აინტერესებდა.
_ სექტემბერი, ოქტომბერი, თებერვალი, მერე მაისი მოდის, ხო?
_ ხო რა, თებერვალი, მაისი, ივნისი, აგვისტო... ვა, ნოემბერი სადაა, ე?
_ მაქ იქნება, კარგად ნახე, _ სერიოზული მეჭირა ხოლმე.
_ არაა. თებერვალი, მაისი... მაიცა, მარტი-აპრილი?
_ მარტი, აპრილი, მაისი. ე, მართლა არაა ნოემბერი.
_ არაა, არა. აბა, გგონია, ვატრაკებ? მართლა არაა. არაა და ნურც იქნება. აი, დარდი...
ერთი ჩვენი ძმაკაცი მანქანის ჩამოსაყვანად წავიდა გერმანიაში და გაუტკბა, ჩარჩა ევროპაში. მოიარა ესპანეთი და საფრანგეთი. ორ კვირაში ველოდებოდით და ორ თვეში ჩამოვიდა. ჩამოვიდა და წაიღო ტვინი პარიზული შთაბეჭდილებებით. იქ ვიყავი, აქ ვიყავიო. ბიჭები ვნახეო. იქით გავედით, აქეთ გამოვედითო, და მიადგა ელისეს მინდვრებს. საწყალმა, უტვინო ცომაიამ იფიქრა, მეც ვთქვა რამეო და, ქალაქგარეთ რას დაეთრეოდიო, დააბრეხა.
ეგეთი იყო, უტვინო. სულ უნდოდა, რაღაცა ცოდნოდა, რაღაცის აზრზე ყოფილიყო და ამის გამო ურახუნებდა სისულელეებს. ვინმე რომ ლუვრზე ან მოცარტზე ლაპარაკობდა, იქაც ეჩრებოდა. თვეების ჩამოთვლა უჭირდა და უცებ სადმე კლასიკური მუსიკის ჰანგს ყურს მოჰკრავდა და დაჯერებული სიფათით იტყოდა:
_ შუბერტი.
ან:
_ შოპენი.
ანდა:
_ ბახი.
რა ენაღვლებოდა, რა _ ვინ შეამოწმებდა.
ერთხელ, ჩამისვა მანქანაში და ღამის ორ საათზე სადღაც, ნუცუბიძის პლატოზე ამიყვანა _ გოგოებმა დამპატიჟეს, რაღაცას ვეტყვი, მერე ერთ საქმეზე წამყევი, მერე უკან მივბრუნდეთ და შევუერთდეთ იმ გოგოებს, ისეთები ჩანან, შეიძლება რამე სახეიროსაც გამოვკრათ ხელიო. მიაყენა მანქანა კორპუსთან და ატეხა ერთი ამბავი. ასიგნალა, უსტვინა, ღრიალით აიკლო იქაურობა. რაღაც საეჭვო სახელებს ყვიროდა:
_ მაგდა, მარინა, ლეილა...
აუუ, მეთქი, ვისთან მივყავარ-მეთქი, მაგრამ ვიჯექი მანქანაში ჩემთვის და ვაბოლებდი სიგარეტს _ ხმას არ ვიღებდი. კაროჩე, იმ გოგოებს შუქი კი ენთოთ, მაგრამ, ალბათ, მაგნიტაფონი ჰქონდათ ჩართული და, მთელი კორპუსი გადმოდგა იმათ გარდა, დაგვაძინეთო.
_ მოიცა რა, დეიდა რა, _ შეეხვეწა ვიღაც ქალს, _ აუცილებელი საქმე მაქ რა, _ და, ისევ გააბა, _ მარინაა...
იმ ქალს ვიღაც მაიკიანი ბიძა აჰყვა მეორე სართულიდან, მილიციას გამოვუძახებო.
_ კარგი რა, ბიძა რა, _ ღრიალებდა ცომაია, _ კაცურად რა, საქმე მაქ.
და, უცებ გაიღო ის ფანჯარა, გადმოყო ვიღაც თმაგაჩეჩილმა გოგომ თავი და უტვინო ცომაია ეძახის:
_ მარინ, ჩვენ გავალთ და, მოვალთ.
ჩახტა მანქანაში და წავედით...
ხუთწუთიანი ისტერიკა დამემართა. რა იყო, რა გაცინებსო, რულს ატრიალებდა და უკვირდა. ეგ საქმე გქონდა, მთელი პლატო რო გააღვიძე-მეთქი?! ხო, რა იყო, ეხლა აქვე, ახლობელს ცოტა ფულს გამოვართმევ და მივბრუნდეთო, ისე მითხრა, აღარ ღირდა ახსნა-განმარტებები...
ერთადერთხელ გაარტყა ზუსტად. ერთადერთხელ თქვა ძალიან მაგარი რამე და ისიც ისეთი სახით, მგონი ვერც მიხვდა, რა თქვა. ვიღაცასთან ვიჯექით და, ეგ და ჩაჩავა ფეხბურთს უყურებდნენ. ატყდა ჩაჩავა, სტოიჩკოვი კოსტას ჰგავსო.
_ ნახე, შეხედე, _ ყვიროდა, როგორც კი სტოიჩკოვის დაღრეჯილი სიფათი გამოჩნდებოდა ეკრანზე, _ არ გავს კოსტას? ეხლა არ გამაგიჟოთ.
უსმინა ცომაიამ, უსმინა და, იძახის:
_ ეგ არ შეიძლება.
_ რა არ შეიძლება? _ იკითხა ჩაჩავამ, თვალი არ მოუცილებია ტელევიზორისთვის.
_ არ შეიძლება, კოსტას გავდეს.
_ რატო, რა? _ შეაცქერდა გაკვირვებული.
და, უცებ, ცომაიამ ძალიან სერიოზულად თქვა:
_ კოსტა ხომ უმსგავსოა!
აი, ეგრე ზუსტად არაფერი მოურტყია, ათიანში ჩასვა რა. ვეღარ მოგვაბრუნეს მე და ჩაჩავა, იატაკზე ვეყარეთ და ვხაოდით. დარბოდნენ მასპინძელი გოგოები წყლით სავსე ჭიქებით და სველი ტილოებით, არ დაიხრჩოთო. ცომაიას ნაკვთი არ შეტოკებია სახეზე _ იჯდა და ფეხბურთს უყურებდა, ერთი გადმოგვიგდო, რა ვთქვი ასეთიო, და მიაშტერდა ეკრანს. ალბათ, ეგონა, რაღაც სისულელე წამოვროშე და მე დამცინიანო.
სულ ერთი პრობლემა ჰქონდა _ სად დაემალა წამალი. სადაც ვმალავ, ზუსტად იმ ადგილებს მიჩხრეკენ ძაღლებიო. მაინც სად მალავ-მეთქი. ან ნასკებში, ან მანქანის სიდენიის ქვეშ, ან ბარდაჩოკშიო. სხვა ადგილებში არც უტვინო ძაღლები ეძებდნენ და სხვა ადგილი ვერც უტვინო ლადო ცომაიამ მოიფიქრა. ადრე, სულ მიკვირდა, გამაჩერებდნენ, ბარდაჩოკს და სიდენიებს ნახავდნენ და მიშვებდნენ. ეგ რო მითხრა ცომაიამ, ამიტყდა სიცილი, ძაღლებსაც ცოდნიათ შენნაირების ფანტაზიის ამბავი-მეთქი. აბა, სად დავმალოო, მკითხა შეწუხებულმა. გამოვართვი ჩეკი, შემოვუარე მანქანას და, უცებ დამარტყა თავში _ მივედი უკანა კრილოსთან, ბენზინს რო ვასხამთ, ის ფორტოჩკა გამოვაღე, შევაგდე ჩეკი და მივხურე. ესეც ასე-მეთქი.
_ ვაა, კოწიკ, ძმა ხარ. მაგას ნაღდად ვერ მოვიფიქრებდი, _ გადამეხვია ლადო.
_ ოღონდ, რო გაიჩხირავ, ასანთს მოერიდე. რა იცი, მაინც ბენზინიანი არ იყოს წამალი...
_ მიდიი... _ მომაჩერდა დაეჭვებული.
მხედრიონობა-ლეგიონობის დროს, ოფიციალურად რო დაიკანონა იარაღი, მეცხრე ცაზე იყო. ლულაზე კოცნიდა ავტომატს. რულთან რო იჯდა, მუხლებზე ედო, ღამე _ ფეხებთან. ლამის, პანაშვიდებზე ავტომატით დადიოდა.
სადღაც ვქეიფობდით და ნაგანი ჰქონდა ქამარში გაჩრილი. დავთვერი და ავტყდი, ბორჯომში მაკას უნდა ჩავაკითხო-მეთქი. მეც მოვდივარ, მარტო ვერ გაგიშვებო და, დავაწექით. მცხეთასთან მოატრიალა მანქანა, რას შვები-მეთქი, გადმოვყარე თვალები. ამ პატარა იარაღით კარგად ვერ ვგრძნობ თავს, შევივლი სახლში, ავტომატს ავიღებ და თუ გინდა, მერე თურქეთში წამოგყვებიო...
აი, ეგეთი იყო. უტვინო, გატანჯული და მოუსვენარი _ მაგრამ ჯიგარი. სამი თვის უნახავი მყავდა და ეხლა მაგის უბანში რო გავსულიყავი, ვეღარც მოვიშორებდი. ნაღდად არ მქონდა ცომაიას თავი. ძალიან უაზროდ და უცნაურად ვიყავი. გუშინდელი საღამო მახსენდებოდა, გუშინდელი თავგადასავალი ლიფტში და რაღაც ბინძური, ბლანტი გრძნობა დამეუფლა.
6
ისეთი გრძნობა დამეუფლა, სახლში ვერ გავჩერდე¬ბოდი. დროზე უნდა გავტეულიყავი... ეგრე ვარ ხოლმე. თუ სინდისი მაწუხებს, გავრბივარ. გავრბივარ და მივრბივარ იქ, სადაც სხვა ადამიანებიც არიან. როგორმე უნდა გავერთო, გული გადავაყოლო, თორემ საკუთარი სინდისის მსხვერპლი ვხდები...
არა, მე, რა თქმა უნდა, იდიოტი ვარ. მე რომ იდი¬ოტი არ ვიყო, ლიფტში არ დავიწყებდი საკუთარი სექსუ¬ალური შესაძლებლობების დემონსტრირებას. ეტყობა, კაზანოვას კომპლექსი მაქვს. სადღაც წავიკითხე, რომ ამ კომპლექსისგან დამოუკიდებლად გათავისუფლება შეუძლებელია და მკურნალობის სისტემა და ექიმის დახმარებაა აუცილებელი... აი, მე რომ იდიოტი არ ვიყო, მაკას ცოლად მოვიყვანდი, მაგრამ არსებობს სხვა კომპლექსებიც, რომლებსაც ვერანაირი მკურნალობა და არანაირი ექიმი არ შველის. ჰოდა, მიჭირავს ეგეთი: ვითომც, ჩემი და მაკას ურთიერთობა _ ბალი ათი შაური. მიჭირავს და, ვიტანჯები. ცომაიას ტანჯვა ჩემს ტანჯვასთან შედარებით დედის ნანაა. ყველა ჩემი უბედურება ამ ტანჯვიდან იღებს სათავეს... მოვიყვანდი მაკას ცოლად, ჩავეხუტებოდი და გავბედნიერდებოდი _ მაინც სულ ჩახუტებულები არა ვართ?! ცოტას მამაჩენი იბუინებდა, უფრო მეტს _ დედაჩემი, ჩემი და მოაწყობდა საჩვენებელ ისტერიკას და ამით დამთავრდებოდა ყველაფერი. კი დამთავრდებოდა, მაგრამ რა დაიწყებოდა, რო? აი, რა დაიწყებოდა, ნაღდად არ ვიცი. რა შეიც¬ვლებოდა, მე რო ოჯახს მოვეკიდებოდი? კოტე ბოხუა _ ოჯახის მამა. ეგეთი იდიოტობა მარტო ჩემს იდიოტურ ტვინში თუ აღმოცენდება. მაგრამ, რა ქნას ამ უტვინო ტვინმა, თუკი მაკა მისთვის ყველაფერია. თუკი სულ, გადაბმულად მაკაზე ფიქრობს, მაკას დაეძებს, მაკას ელის. თუკი სადღაც, გულის კუნჭულში სიამოვნებს კიდეც ეჭვიანობის ნიადაგზე მოწყობილი ისტერიკები და, თუკი არასოდეს უთქვამს მაკასთვის არც ერთი სიტყვა სიყვარულზე, რადგან უტვინო კია, მაგრამ იმდენს ტვინავს, რომ ასე სჯობია...
ავდექი და გამოვძვერი სახლიდან. სადარბაზოდან რო გამოვდიოდი, ჯერ კიდევ ვფიქრობდი, სად წავიდე-მეთქი. მერე უცებ გადავწყვიტე, ჩავჯექი მანქანაში და პირდაპირ ნინკასთან მივედი. სანდროს ამზადებდა სკოლისთვის. ჩავისვი ორივე მანქანაში და მივიყვანე სკო¬ლასთან. ორი წუთი დამელოდე, მასწავლებელს ჩავაბარებო, მთხოვა ნინკამ. ორ წუთში გამოვიდა სკოლის შენობიდან, ჩაჯდა მანქანაში და, თავისუფალი ვარ, წავიდეთ სადაც გინდაო. სად წავიდოდით? ფული არ მედო ჯიბეში და ვაჩნაძის ბარში შევედით.
_ წაიღეს ინგლისელებმა მოგებული მაყუთი? _ ვკითხე ალიკას, ბარმენს.
_ წაიღეს, _ დამიქნია თავი.
_ ალიკ, ფული არა მაქ, ორი ყავა გაგვიკეთე, თუ ძმა ხარ და... ერთი ლუდი დამისხი. ჩაწერე ჩემს ანგარიშზე.
_ არა გრცხვენია, კოწიკ, _ გაიცინა ალიკამ, _ შენ აქ ანგარიში არცა გაქვს. შენ სულ იხდი. აი, ანგარიშები დეპუტატებს და მინისტრებს აქვთ. ზოგს ორასი ლარი დაუგროვდა უკვე და აღარა ჩანან, მათხოვრები...
_ მერე, ვერ ისწავლეთ ჭკუა?
_ ხო იცი, თბილისია. ეგენი სულ ნიკუშას ახლობლებია. ნიკუშა მეუბნება, გაუშვი, ქონდეთო. მე რა ვქნა, კოწიკ?! _ და, უცებ გაბრაზდა, _ გაუშვი, კარგია. გაუშვი და, ფული აღარ ტრიალებს. მაგრა დაენძრა ჩვენს ბარს. გახსოვს, პირველები რო ვიყავით ქალაქში?
_ ხო, _ დავეთანხმე მე; მახსოვდა არა _ ფეხი, _ ყავა ერთი მინდა. ერთი ყავა და ერთი ლუდი, დიდი. და, სიგარეტი მომე, რამე.
მალბორო დამიდო დახლზე და ლუდის ჩამოსხმა დაიწყო. წამოვიღე სიგარეტი, მივედი ჩვენს მაგიდასთან და გვერდით დავუჯექი ნინკას.
_ მოხდა რამე? _ მომაჩერდა დაეჭვებული.
_ არა, არაფერი, _ გავაქნიე თავი, _ ხო არ გშია?
_ არა... თუმცა, სოკოს ბლინებს შევჭამდი, _ და, ჩამა¬ცივდა, _ კოწიკ, რა მოხდა?
_ რა უნდა მომხდარიყო?! არაფერი რო არ ხდება, იმიტომა ვართ კარგად...
ბარში მარტო ჩვენ ვისხედით და მსიამოვნებდა. რაღაც ხოშიანად, გემრიელად ვგრძნობდი თავს, მაგრამ მუსიკა ახურებდა ცოტას.
ორ წუთში ოფიციანტმა ლუდი დამიდო მაგიდაზე:
_ ყავაც ახლავე იქნება.
_ სოკოს ბლინები მოგვიტანე, _ ვუთხარი მე, _ და, კასეტა გამოცვალე, ძმურად.
_ რა ჩავდო? _ მომაშტერდა იდიოტურად და კეფა მოიფხანა.
_ რაც გაქვთ უკეთესი. უფრო წყნარი და უკეთესი.
_ მაინც? _ არ წამეძველბიჭა?!
ნინკა რო არ ყოფილიყო, იმ გასიებულ თავს ჩავადე¬ბი¬ნებდი კასეტის ნაცვლად, მაგრამ არ ღირდა ეხლა ზედმეტი ხმაურის ატეხვა. თანაც, ნიკუშა ვაჩნაძის ტირილს რა გაუძლებდა, ძლივს ვიშოვე ნორმალური ოფიციანტი და რა გინდოდა, რას ერჩოდიო.
_ იცი, რა ქენი? _ ძაან დამპლურად ვუთხარი, _ ჩაიკოვსკის პირველი საფორტეპიანო კონცერტი ჩადე და პირველი ნაწილი რო დამთავრდება, მოცარტის მეორმოცე ან ბეთჰოვენის მეხუთე მიაშველე.
_ აა? _ მაგრა აირია.
_ ალიკ, _ შევტრიალდი და გავძახე ალიკას, _ რამე კლასიკური ჯაზი გააქვთ?
_ ჩვენ ყველაფერი გვაქ, კოწიკჯან, _ არ დამიწყო იმანაც?!
მეთქი, ახლა ამასაც ჩაიკოვსკ-ბეთჰოვენ-მოცარტული ხო არ ჩავუტარო-მეთქი?! მაგრამ, დამეზარა:
_ ჰოდა, ჩადე რა.
_ ეხლავე, ძმაო, _ დაფაცურდა მაგნიტოფონთან და ლუი არმსტრონგი ააჟღერა.
ნინკა წყნარად და თავდაჭერილად უყურებდა ამას ყველაფერს და ბოლოს მკითხა:
_ კოტე, რაღაც მოხდა, ხო?
მხრები ავიჩეჩე და არ ვუპასუხე.
_ ძალიან გაღიზიანებული ხარ.
_ ვარ, რა. ამაზე გაღიზიანებულიც ვყოფილვარ. შენ ის მითხარი, არ თხოვდები?
საიდან დამარტყა, რა მინდოდა, თვითონ არ ვიცი.
_ ბლინი _ რამდენი? _ დამიძახა ალიკამ.
_ ერთი პორცია, _ ავუწიე საჩვენებელი თითი და ლუდი მოვსვი.
ნინკა ისევ ჩუმად იჯდა და სახეზე მაკვირდებოდა.
_ ჰა, თხოვდები? _ რაკი დავიწყე, მივაწექი ბოლომდე.
მკლავები მაგიდაზე დააწყო, გადმოიხარა და თითქმის ჩურჩულით მკითხა:
_ შენ რა, გაიგე რამე?
აუ, ვიფიქრე, ამასაც თუ ვინმე ჰყავს და ჰგონია, რო ძალიან მაღელვებს ეგ ამბავი-მეთქი, გავუღიმე და ვუთხარი:
_ თუ არ გინდა, ნუ მეტყვი.
თავი ჩახარა და მაგიდას ჩააშტერდა. ვეღარ მოვიყვანე ხასიათზე. ერთი-ორი რაღაც ვუთხარი, მივეფერე, თავიც მოვიგიჟიანე, მაგრამ არაფერმა აღარ უშველა _ იჯდა თავჩახრილი და ხმას არ იღებდა.
_ ნინკა, დედას ვფიცავარ, არაფერი გამიგია. ისე გითხარი, _ არ მინდოდა ეგეთი ლაპარაკი, მაგრამ სხვა გზა არ იყო.
ასწია თავი და თვალებში შემომხედა.
_ უსინდისო ვიყო, არაფერი გამიგია და არც მა¬ინტერესებს. რავი, რამ დამარტყა. მაპატიე, _ და, ხელი დავადე მკლავზე.
ზუსტად ამ დროს ოფიციანტმა ყავა და ბლინები მოიტანა და თან გამახარა:
_ ბეთჰოვენის კასეტა გვქონია.
_ თუ ძმა ხარ, _ გავუღიმე თბილად, _ ეხლა ბეთჰოვენი არ ჩადო.
_ არა, კაცო, _ გაიცინა იმანაც, ყავა და ბლინები მაგიდაზე გადმოალაგა და წავიდა _ შეგვეშვა, როგორც იქნა.
ძლივს ავალაპარაკე ნინკა. ლამის დავდნი, რა, ჯამბ¬აზად ვიქეცი. ავიქაფე პირი. ცომაიას ისტორიებით დავი¬წყე და ანეგდოტებით დავამთავრე. მოვიყვანე ხასიათზე. გაიცინა კიდეც და რო მეგონა, საერთოდ დაავიწყდა გათხოვება-გამოთხოვების პრობლემა-მეთქი, მკითხა:
_ შენ არ მოგყავს ცოლი?
აი, მაგ კითხვაზე, დაახლოებით ასორმოცდაშვიდნაირი პასუხი ვიცოდი, მაგრამ ავდექი და პირდაპირ ვაჯახე:
_ ნინკა, ვინც მე მყვარებია, ყველა იმ ქალის თვისებები და თავისებურებანი რომ ერთ ქალში გაეერთიანებინა უფალს, წამითაც არ დავფიქრდებოდი, მაგრამ ასეთი ქალი ჯერ არ მინახავს.
_ გაიმეორე, _ პირი დააღო ნინკამ.
_ ვერ გაიგე? _ გამეცინა მე და სიტყვა-სიტყვით გავიმეორე ჩემი ბრძნული გამონათქვამი.
_ ეგეთს სად ნახავ?! _ ჩაიქნია ხელი.
_ რატომაც არა. აი, მაკა...
_ რა, მაკა? _ ისევ დააღო პირი.
_ მაკა ყველაზე ახლოსაა ამ ვარიანტთან, თუმცა რაღაცა მაინც აკლია.
ეტყობა, უკვე მთვრალი ვიყავი. გუშინდელ ნაქეიფარს, ერთი კათხა ლუდიც მეყო დასათრობად. რა მინდოდა, რას ველაპარაკებოდი ნინკას?! ადგებოდა და ყველაფერს ჩაუკაკლავდა მაკას დღესვე. მერე თავიდან დაიწყებოდა ის, რაც უკვე ათასჯერ დაიწყო... ვერ დავყენდი რა, ვერ ვისწავლე ჭკუა.
საკუთარ თავზე ვფიქრობდი: ბიჭო, რას დაემგვანე, რამდენს ფიქრობ და რამდენს ლაპარაკობ დედაკაცებზე. წადი რა, საქმე ნახე, დალიე, იქეიფე, დაწერე რამე... თუ გულით გინდა, მოკიდე ხელი მაკას და მოიყვანე. ეგეთი რამეები უცბად წყდება, რად უნდა ამდენი ლაილაი?! გააკეთე რა, შენი გასაკეთებელი...
ნინკა ვეღარ დაწყნარდა:
_ კოწიკ, რა თქვი მაკაზე?
_ რა ვთქვი, რო? _ გავიღრიჯე უაზროდ და ბოლომდე დავცალე კიდეც კათხა.
_ შენ თუ მართლა მასე ფიქრობ, უნდა მოიყვანო.
_ ჰოო? _ და, დახლისკენ მივბრუნდი, _ ალიკ, ერთიც დამისხი.
მივბრუნდი და, მობრუნება აღარ მინდოდა.
_ მოიცა, მოიცა, _ აღარ შემეშვა ნინკა, _ შენ თუ ეხლა ღადაობ, თქვი.
_ რავი, ვღადაობ? _ დავსერიოზულდისავით.
_ Котик? тебе тридцать лет, _ დამიწყო ჭკუის დარიგება, _ ხომ ხედავ, ლექსებსაც აღარ წერ. დახე¬ტიალობ დილიდან დაღამებამდე ქალაქში და, პრინციპში, არაფერს არ აკეთებ. Ты должен жениться…
_ რაღა ეხლა გაგიჩნდა ეგ აზრი, ა?
_ არა, ჩემო კარგო, _ ხელისგული დადო მაგიდაზე, _ დიდი ხანია ამაზე ვფიქრობ, მაგრამ შენ ხომ ვერაფრის თქმას ვერ გაგიბედავს ადამიანი...
_ რატო, რა? რა ეგეთი მონსტრი მე ვარ?
_ დედა, _ შეიცხადა სოფლელი დედაკაცივით, _ მამაშენი რომ გირეკავდა გერმანიიდან, ჩამოდი, მომეხმარე ფილმის გაკეთებაში, მშვენიერ ხელფასს დაგინიშნავო და, რო გაგვიხარდა ყველას _ კოტე, წადი, საქმესაც გააკეთებ და ცოტა ფულსაც იშოვნი-თქო, გახსოვს, რა ამბავი დაგვაწიე?
_ მეე? _ მართლა გამიკვირდა.
_ დედაა... У тебя что? склероз? არ გახსოვს, ნა¬ტას¬თან ვიყავით. ეხლა, შემოდგომაზე.
_ მთვრალი ვიყავი?
_ მე რა ვიცი, რა იყავი?! ან მთვრალი ხარ, ან _ პახმელიაზე, ან _ ცუდ ხასიათზე... ძალიან მძიმე ხარ, კოწიკ.
აი, უკვე რამდენს მიბედავდა ნინკა.
_ მერე? _ რაც შემეძლო თბილად გავუღიმე, _ არ გეცოდება შენი დაქალი ჩემს ხელში?
_ მაკა? მაკა გიშველის ზუსტად.
_ ეგ როგორ?
_ მაკა გჭირდება შენ. მაკა რომ გეტყვის, გერმანიაში კი არა, ყირგიზეთში წახვალ სამუშაოდ.
_ რა შემატყე ეგეთი? _ უკვე გავღიზიანდი.
_ კარგი, ხო, _ მიხვდა და უცებ მოკეტა, _ სისუ¬ლელეს ვამბობ. ისე, თუ გადაწყვიტე, ძალიან გამიხარდება თქვენი ამბავი.
_ ვნახოთ, ვნახოთ, _ რაღა იყო გადასაწყვეტი _ რაკი ნინკასთან დავიწყე ამაზე ლაპარაკი, ეტყობა გადაწყვეტილი მქონდა უკვე.
ოფიციანტმა ლუდი მოიტანა, მაგიდაზე დადო და ცარიელი კათხა წაიღო.
_ კოტე, მანქანით ხარ, _ შემახსენა ნინკამ, _ თან, წვიმს.
_ ნინკა, ჭამე ბლინები, თორემ გაცივდა. ყავაც დალიე, თორემ ეგეც გაცივდა. და, საერთოდ, რაიმე უფრო სერიოზული ხო არ დაგველია? თანაც, თურმე, წვიმს, _ გავუღიმე მე.
_ სად არის მაკა ახლა? _ ბანზე ამიგდო სიტყვა.
_ სამსახურში იქნება, _ და, გამახსენდა, ცომაიასთან უნდა დავრეკო-მეთქი.
გამახსენდა და გამიფუჭდა ხასიათი. ეგრე ვიცი _ თუ კარგად და ხოშიანად ჩავჯექი სადმე და უცებ საქმე გამახსენდა, მორჩა. არა ვარ საქმისთვის გაჩენილი კაცი. არ მინდოდა ეხლა ცომაიასთან დარეკვა და ვიდეოკამერის ამბავზე ჩალიჩი. ვიჯექი ჩემთვის გემრიელად. აი, ეგრე ვიჯდებოდი კიდევ ორი საათი, მაგრამ არ გამოდიოდა რაღაც კარგად. არ გამოდიოდა კაცურად და ლამაზად. შევპირდი ლანას და უნდა გამერკვია ეგ ამბავი.
_ ალიკ, _ გავუხურე რა საქმე ალიკას, _ ტელეფონი მუშაობს?
_ ჰო, მუშაობს, _ გამოვიდა დახლიდან, _ მაიცა მე მოგიტან.
გამოიტანა, დადო მაგიდაზე და თვითონაც დაგვიჯდა გვერდით. ავკრიფე ცომაიას ნომერი და ელენემ მიპასუხა.
_ რას შვები, ჰელენ?
_ კოტე ხარ? _ მიცნო ეგრევე.
_ კოტე ვარ, კოტე. სადაა შენი გაფუჭებული ძმა.
_ ძინავს.
_ რას შვება? _ კინაღამ ვიკივლე, _ გააღვიძე...
სანამ პატივცემული ლადო ცომაია ამ ქვეყანას დაუბ¬რუნ¬დებოდა და ყურმილის ხელში აღებას იკადრებდა, ალიკამ წაიღო ტვინი:
_ ვა, როგორ ცხელოდა გუშინ, გუშინწინ. ახლა გაწვიმდა. ან ზამთარია, ან _ ზაფხული. გაზაფხული აღარ იცის, _ და, არავინ რო არ გასცა პასუხი, დაეჭვებულმა იკითხა, _ არა?
ეგრეა-მეთქი, დავუქნიე თავი. მერე ლუდი მოვსვი, მერე სიგარეტს მოვუკიდე, მერე ოთხი თუ ხუთი ნაფაზიც დავარტყი და როგორც იქნა, მომესმა ყურმილში ნანატრი ხმა:
_ ხო, კოტე, გისმენ.
_ გაგიჟდი, შე ჩემა? რა დროს ძილია?!
_ დაწყნარდი, რა, _ გაწელა თავისი ნარნარი ბარიტონი, _ ნაპოვნია, ძმაო, კამერა.
_ ვაა, _ წამოვდექი და ყველაზე შორი მაგიდისკენ წავედი _ არ მინდოდა ნინკას ესმინა ეს ლაპარაკი _ მივედი და ზედ მაგიდაზე ჩამოვჯექი, ალიკასა და ნინკასკენ ზურგით, _ რანაირად იჩალიჩე?
_ კაროჩე, უბნელი ბოვშვების ნაჩალიჩარი იყო და კოტიკო ვასაძე დავაჩალიჩე. ირაკლასთან დევს კამერა, ჟღენტთან _ ოჯახში. ჩავიდეთ და წამოვიღოთ.
_ იმ ბოვშვებს გრევი არ უნდათ?..
_ გრევი კი არა, ჩავალ ეხლა და ყურებს დავახევ სუყველას. ასჯერ ვუთხარი, უბანში ნუ მაიმუნობთ-მეთქი. თან გიუშკის ძმაა ერთი. გიუშკი ხო იცი, მარგალიტაძე. მარგალა, რა.
როგორ არ ვიცოდი. მაგან მიშველა ერთხელ, ჯაზ-კლუბში. ძალიან მყრალი სასტავი შემოეხეტა და რაღაც ვუთხარი, დაახლოებით ეგეთი რო, მეთქი, ცოტა წყნარად იყავით და მოუჭირეთ, თქვენი ადგილი ბისტროშია-მეთქი. დანები გახსნეს, მჭრიდნენ უკვე და უცებ ეს მარგალა გაეძრო. საიდან და როგორ მიცნო, ეხლაც მიკვირს. გააძრო პილასოსის ხელა რევოლვერი და, აბა, დაახვიეთო, გაყარა სასტავი. მერე დილამდე ერთად ვსვამდით...
_ ლადო, როგორ ვქნათ?
_ სახლში ვარ, კოწიკ, გამომიარე და ჩავიდეთ ირაკლასთან.
_ ერთ საათში შენთან ვარ. მანამდე ლანას დავურეკავ, დავამშვიდებ.
_ გელოდები, კოწიკ, _ და, დამიკიდა.
წამოვედი და დავჯექი მაგიდასთან. მოვიყუდე ლუდი და დავცალე ის კათხაც.
_ დავასხა კიდევ? _ მომაჩერდა ალიკა.
_ არა, რა, _ შემეხვეწა ნინკა, _ მთვრალი ხარ უკვე.
_ აი, გესმის, ალიკ? შენ მაინც იცოდე, როგორ პატივს ვცემ მანდილოსნებს. წვეთ ლუდს აღარ დავლევ დღეს. მანქანით ვარ, თანაც _ წვიმს. დავაი, კარგი ვისკი გექნება, რამე. ჩავუშვათ ას-ასი გრამი.
_ კარგი, რა, კოწიკ, რა, _ ლამის ტირილი დაიწყო ნინკამ.
_ ეხლა, არ გამაგიჟო, _ ვითომ მართლა გავბრაზდი, _ ასი გრამი ვისკი გინდა დამილევია, გინდა _ არა. სანდრო რომელზე ამთავრებს სწავლა-განათლებას?
_ ექვსზე. არ გინდა რა, კოწიკ.
_ მოვიტანო? _ დაიბნა ალიკა.
_ არ გინდა, არა, _ ჰაერში ავწიე გაშლილი ხელის¬გული, _ რომელი საათია?
_ ოთხია.
_ ჰოო, ოთხზე ვისკის დალევა არ გამოვა, _ სულ გადავედი რელსებიდან, _ ოთხზე არაყი არ უნდა დაგველია?!
_ დღეეს? _ ვერ ამყვა ალიკა _ პატარა ბავშვივით და¬აღო პირი.
ნინკა ხმას არ იღებდა, კოპებშეკრული მიყურებდა.
_ წავედით, ნინკა? _ მოვხვიე მკლავი.
_ წავედით, _ დამიქნია თავი.
_ აბა, წავედით, _ წამოვდექი მე.
ალიკამ კარამდე გამოგვაცილა და გამოსვლისას უმისამართოდ ჩაიბურდღუნა:
_ თექვსმეტი ლარი.

7
მერე რა და როგორ იყო, კარგად არც მახსოვს. გამოვძვერით კოკისპირულში და, `აუ, რა წვიმაას~-ყვირილით ჩავეყარენით მანქანაში.
_ კოწიკ, წყნარად და მშვიდად წავიდეთ, ხო?! _ მითხრა ნინკამ.
_ წყნარად და მშვიდად წავიდეეთ, _ წავიღიღინე მე _ კაი მაგარი მთვრალი ვიყავი უკვე, _ დაიცა, სად წავიდეთ?
_ დავტოვოთ მანქანა და ნატასთან ავიდეთ, ორასი მეტრია, _ გაუხარდა უცებ _ ეს რა კარგი რამე მო¬ვი¬ფიქრეო, _ დაიძინე ერთი საათით და გამოფხიზლ¬დები.
აი, ეგ თქვა თუ არა და, დავქოქე და დავაწექი გაზს.
_ ნინკა...
_ ხო, _ შემომხედა შეშფოთებულმა.
უკვე იმას ვფიქრობდი, ნინკას მივიყვან ნატასთან და დავუბერავ საბურთალისკენ, ცომაიასთან-მეთქი, მაგრამ გამახსენდა:
_ სანდროს როგორ წამოიყვან ამ წვიმაში?! წამო, გამოიყვანე სკოლიდან და მიგიყვანთ ან ნატასთან ან სახლში, სადაც გინდა.
_ შენ რა, მიდიხარ სადმე?
აღარ ვუპასუხე. რა უნდა მეპასუხა?! მაგნიტოფონი ჩავრთე და სიგარეტი გავირჭე პირში.
_ სანდროს მამაჩემი გაუვლის სამსახურიდან. წამო რა, ნატასთან.
რაკი მაკაზე ორი სიტყვა დამცდა, აღარ შემეშვებოდა. სანამ ბოლომდე არ დამტყუებდა ყველაფერს, არ დამანებებდა თავს.
ნატას სადარბაზოსთან რო გავაჩერე მანქანა, ვფიქრობდი, ნახევარი საათით ხო არ შევირბინო-მეთქი, მაგრამ ეგრევე გადავიფიქრე. გუშინდელი დღე გამახსენდა, გუშინდელი ტკბილი საუბარი ზურიკოსთან და ნატას გაბუ¬ტული და ცხვირჩამოშვებული სიფათი დამიდგა თვალწინ.
_ კოტე, რას იზამ? _ მომაჩერდა ნინკა.
_ წავალ, ნინკა, მივხედავ ჩემ საქმეებს.
_ შენ და, საქმე?
_ ჰო, რა. საღამოს შეიძლება შემოგიაროთ.
კარი გააღო, გადასვლას აპირებდა და, ისევ მოხურა:
_ მე არაფერს ვეტყვი მაკას. ეგ შენი გადასაწყვეტი და შენი გასაკეთებელია, _ რაღაც ისე მითხრა _ კაცურად და ძმაკაცურად _ რო, გადავიხარე და ლოყაზე ვაკოცე...
წამოვედი, ცომაიას კორპუსთან მივაყენე მანქანა და დავუძახე. არ დამხვდა სახლში. ელენემ გადმომხედა ფანჯრიდან და, ჟღენტთან ჩამოვიდესო, დაიბარაო. რავი, სად ცხოვრობდა ეს ჟღენტი. დაახლოებით კი ვიცოდი, მაგრამ სად მეძებნა ეხლა?! ისევ დავუძახე ელენეს.
_ სად წავიდე, სად ცხოვრობს ეგ ჟღენტი?
ხელი გაიშვირა სადღაც, რაღაცები ჩამომძახა და შეყო თავი ფანჯარაში.
_ უხ, ლადო ცომაია, მე შენი... _ დავქოქე მანქანა და მივაყენე ლანას კორპუსთან.
მეშვიდე დაძახებაზე გამოიხედა. გამოიხედა და რო დამინახა, გაუნათდა თვალები. ამოდიო, დამიქნია ხელი. არა, არა, ცოტა ხანში-მეთქი. ბარემ, კამერიანად ავიდოდი. სადარბაზოსთან იმ უბნელი ლაწირაკები აბირჟავებდნენ და ვეღარ ვუთხარი აქედან ვერაფერი. მივიხურე კარი, მანქანის დაძვრას ვაპირებდი უკვე და, უცებ გადმოვყავი თავი იმ წვიმაში, მივაშტერდი მობირჟავე სასტავს და დავუძახე:
_ პატარა მარგალა რომელია?
ერთმანეთს გადახედეს, მხრები აიჩეჩეს და თავები გააქნიეს.
_ რა არი, არ არი? _ მივაშტერდი მურტლად.
უკვე იმათაც ცუდად შემომხედეს. უკვე მანქანის ნომრებს უყურებდნენ _ ძაღლი ხო არ არისო. მე თვი¬თონ გამიტყდა, რა. დავთვერი ამხელა ვირი და პატარა ბიჭებს ვენასტირნებოდი.
ავწიე შუშა, აქეთ-იქით გავიხედე, ჟღენტის კორპუსი რომელია-მეთქი და, ჩემი მანქანის კაპოტთან შინდისფერმა ნივამაც წაატორმუზა. აი, მართლა ძაღლები-მეთქი, ვიფიქრე, მაგრამ სველ და დაორთქლილ პარპრიზში ცომაიას სიფათი არ გავარჩიე?!
_ რაა, ძმაო, _ გადმოხტა მანქანიდან, გააღო ჩემი კარი და გადამეხვია, _ არ გასულა ერთი საათი ჯერ, _ თვითონვე გამოაღო უკანა კარი და შემოძვრა მანქანაში, _ ელენემ დამირეკა, ჟღენტთან ვიყავი, იქ დამირეკა, მოვიდაო, ჩამოვირბინე, დავახტი ჟღენტის მანქანას და წამოვედი... აუ, რა წვიმს, რა ბოზურია, არა?..
სიტყვა არ მათქმევინა. სულ ზურგზე მირტყამდა ხელებს:
_ როგორა ხარ, ძმაო; რამდენი ხანია, არ მინახიხარ; კაროჩე, კამერა აგერაა, ნივაში; ამ ბოვშვებს რას ელაპარაკებოდი, ესენი წესიერი ბოვშვებია; ჰა, მოგცე კამერა და აუტანე და წავედით; ჩავჯდეთ ჟღენტთან, გოგოები და რამე; ჰა, გაინძერი, რა, _ და, გადაძვრა მანქანიდან.
ჟღენტი მინდოდა? კაცი ერთხელ მყავდა ნანახი.
_ მაიცა, ლადო, _ გავაღე კარი.
არ მისმენდა. შეძვრა ნივაში, გამოათრია კამერა, მომირბენინა და ჩამიგდო კალთაში.
_ აიტანე და წავედით. ჰა, ეხლა.
_ მაიცა, რა, _ გავღიზიანდი უცებ, _ ერთი თვის უნახავი მყავს ლანა...
აუუ, ეს რა ვთქვი... სახე დაეზეთა.
_ ბიჭო, შე ბითურო, _ იდგა და წვიმის წვეთები ჩამოსდიოდა შუბლზე, _ მე რამდენი ხნის უნახავი გყავარ, ა?
შემრცხვა. რაღაც დამაწვა გულზე და შემრცხვა. გადმოვძვერი მანქანიდან კამერიანად:
_ დამელოდე, ავიტან და ხუთ წუთში აქა ვარ, _ წავედი სადარბაზოსკენ.
გაიშალნენ, გზა დამითმეს იმ პატარა ბიჭებმა, აღარ მიყურებდნენ ცუდად _ ლადო ცომაია მკოცნიდა და მეხვეოდა ორი წუთის უკან. ავირბინე მესამე სართულზე და დავაკაკუნე ლანას კარზე. გააღო და კამერა რო დაინახა, გული წაუვიდა კინაღამ, საიდანო. ვუთხარი, ცომაიამ იჩალიჩა-მეთქი. აღარ მითქვამს, შენი უბნელი ლაწირაკების წაღებული იყო-მეთქი, რაში მინდოდა. აუ, საიდან და როგორო. აზრზე არა ვარ, ვიღაც შპანა უკვე გაყიდვაზე ჩალიჩობდა და სულზე მიუსწრო-მეთქი. იქვე, კარებთან გადავეხვიე და ვაკოცე:
_ აბა, დავითესე, ქვემოთ მელოდება ლადო.
_ ამოგეყვანა, კოტე, _ შეწუხდა ლანა.
_ წავედი, წავედი. სადღაც უნდა გავყვე, საქმეზე. ის როდის ჩამოდის?
_ ერთ კვირაში.
_ დაგირეკავ ხვალ, _ დავეშვი კიბეზე, _ გკოცნი, ლან.
_ დამირეკე აუცილებლად, _ მიიხურა კარი.
ჩამოვირბინე და გამოვედი წვიმაში. ცომაია ჩემს მანქანაში იჯდა და რაღაც კასეტას ატრიალებდა ხელში.
_ ჰა, რაო, _ გაიღრიჯა ჩემს დანახვაზე, _ გაუსწორდა?
თავი დავუქნიე და მანქანაში ჩაჯდომა დავაპირე.
_ ეს კასეტა ჩემია, _ გადმოძვრა ლადო, _ ვგიჟდები რო¬ზენბაუმზე.
_ შენი იყოს, _ ჩავხტი მანქანაში, მაგრამ ვინ გაცალა, შემოყო თავი და:
_ კარგია არა, კარგი მანქანა? _ გამომიშვირა ნივის გასაღები, _ ჰა, შენ იმით წამოდი, მე ამაზე დავჯდები, ჟღენტის სახლამდე; ასი მეტრია, რა...

(გაგრძელება ქვემოთ)


Last edited by Admin on Sun Feb 20, 2011 11:44 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3860
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Sun Feb 20, 2011 11:39 pm

ირაკლი ჯავახაძე

შავი სიის კავალერები

(გაგრძელება)

გამეცინა. გამოვართვი გასაღები და გადავჯექი ნივაზე. გახარებული, კმაყიფილი სახით მოთავსდა ჩემს მანქანაში, დაატრიალა და დაუყვა ქუჩას. გავყევი უკან. შეუხვია, შემოუხვია და მიაყენა კორპუსთან. მიაყენა და მივუყენე გვერდით.
_ საღოლ, ძმაო, ხოშიანია, _ დაკეტა კარი და გადმომიგდო გასაღები.
სადარბაზოში რო შევრგეთ თავები, მახარა:
_ აბა, წავიდა, მეთოთხმეტე სართულია.
_ დენი არ არი? _ რატო ვიკითხე, თვითონ არ ვიცი _ რა დენი, საიდან?
_ არ არი, არა. ამათი დედა... _ პირველ სართულზე რო დაიწყო, მეოთხემდე მთავრობას აგინებდა.
მეოთხეზე გადაუარა. უცებ სიცილი აუვარდა:
_ აუ, შენ ირაკლას ძმას არ იცნობ ხო, შოთიკოს? უშტვენს ცოტა. ეხლა აქ ყავთ. ხან აქ ყავთ, ხან ფსიხუშკაში. ისე, არა ბუინობს, მაგრამ წელიწადში ორჯერ მაინც აწვენენ _ პრაფილაქტიკა, რა... ვზროსლია, ლეტ ტრიდცატპიატ... წამო, რა შეგეშინდა. წყნარია, ჯიგარი. წამო, ხოშიანი გოგოები, შამპანური და რამე...
მიდიოდა, მიერეკებოდა კიბეზე. მე უკვე ცხვირში ამომდიოდა ლუდი. ამ ქოშინმა და ხველებამ დამქანცა, რა. ცომაიას ფერიც გადასარევი ედო. ვიფიქრე _ და¬ვი¬ჯერო, შეეშვა მაიმუნობას-მეთქი? ხოშიანად გამოიყუ¬რებოდა. ვეღარ გავიგე _ ამ კაიფარიკმა კაცმა ისე აათავა თოთხმეტი სართული, დაღლა არ დატყობია სახეზე. მიადგა თეთრადშეღებილ რკინის კარს, გააქანა და, ზარი არ დარეკა?!
_ რა, დენია? _ დავაღე პირი.
_ დვიჟოკი. არ გესმის ხმა?!
რაღაც ყრუ გუგუნი კი მესმოდა. ვიდექი წელში მოკეცილი და ვქოშინებდი.
_ ავოიე, _ კარი გააღო ჟღენტმა და კაი ძველი ძმაკაცივით გადამეხვია, _ რავა ხარ, კოტე, _ და, ცომაიას მიაშტერდა, _ სად ხართ, ბიჭო? ნახევარი საათი უნდოდა კამერის მიტანას გვერდზე სახლში, ვაა?..
შევდგი ფეხი და ჩემსკენ წამოსული უშველებელი ნაგაზი არ დავინახე?! არ დაუყეფია, არც გამოქცეულა _ მოვიდა და მშვიდად დამყნოსა. მერე გაიზნიქა, წინა ფეხები აწია და შემომახტა _ წამეთამაშა, რა. გამისკდა გული. ჟღენტს გავხედე, მაგრამ ჩემსკენ არც იყურებოდა _ ოთახში შედიოდა უკვე.
_ ირა, _ დავუძახე შეშინებულმა.
_ არ გიკბენს, _ დაკრიჭა კბილები, _ ჩაუბარტყუნე თავში და შეგეშვება.
როგორი ჩასაბარტყუნებელი იყო?! ამხელა ნაგაზს თათები ედო ჩემს მუცელზე, თავი მოეტანა სახესთან, თვალებში მიყურებდა და მასუნთქავდა...
_ არნოლდ, Ко мне, _ უბრძანა ჟღენტმა.
_ შეეშვი, იყვნენ, _ გაიღრიჯა ცომაია, _ უხდებიან ერთმანეთს.
არნოლდმა ერთიც შემომასუნთქა და მიწაზე დაეშვა.
_ რა იყო, შეგაშინა? _ გახალისდა ცომაია.
_ თუ ძმა ხარ, _ ავუქნიე ხელი და შევედი ოთახში.
შევედი და შემომყვნენ ლადო და ირაკლა.
_ აი, ესაა კოტე, _ საზეიმოდ გამოაცხადა ჟღენტმა.
ორი გოგო იჯდა გაშლილ სუფრასთან.
_ გამარჯობა, _ ვთქვი და მივუჯექი ერთს გვერდით.
არ გამოუხედია ჩემსკენ _ ყავის საფქვავს ატრიალებდა და რაღაც გაზეთს ჩაშტერებოდა.
_ ჰა, რას დალევ? _ დამადგა თავზე ცომაია, _ შამპანურს დალევ?
ავიღე ჭიქა და მივაწოდე. ღვინო ან არაყი მერჩივნა, მაგრამ დამეზარა თქმა და დამეზარა ლაპარაკი საერთოდ, და თანაც _ იქნებ, არ ქონდა ჟღენტს არაყი და ღვინო... ჰოდა, გავუწოდე ჭიქა, გავავსებინე, გამოვართვი და დავიდგი ჩემთან, ახლოს...
_ კოტე, გაგიმარჯოს, _ მომიჭახუნა ირაკლამ, _ შენს ფეხს ჩემს ოჯახში და ამათ ფეხებს, _ გაიხედა გოგოებისკენ.
გაიცინა და დაცალა ჭიქა.
_ გაგვიმარჯოს, _ ვთქვი და დავცალე მეც.
გოგოები უკვე ოთახში მოძრაობდნენ. ერთი მაგნიტოფონთან იდგა, მეორე საფქვავიდან ჯეზვეში ყრიდა ყავას.
_ დაიცა, _ წამოხტა ცომაია და როზენბაუმის კასეტა გააძრო ჯიბიდან, _ ეს ჩადე, _ დაიძრა მაგნი¬ტოფონისკენ.
იმ გოგომ თავი დაანება იქაურობას. ადგა და ოთახის კუთხისკენ წავიდა. მივიდა დივანთან და წამოგორდა. ხელი შემოიდო თავქვეშ, ფეხები ერთმანეთს გადააწყო და მეორეს გასძახა რაღაც.
არ იყვნენ ცუდები. აი, ესე რო შეხედავდი და რამე, არ იყვნენ არც უშნოები და არც _ გამაღიზიანებლები, მაგრამ არ დავინტერესებულვარ. ვიჯექი ჩემთვის და ვსვამდი. ცომაია მეჯდა გვერდით და ისიც სვამდა. მესამე ჭიქის მერე ერთი გოგო მოვიდა და ყავა დამიდო ცხვირწინ. მადლობთ-მეთქი, მაგრამ არც შემოუხედავს. რავი, რა ჭირდათ _ ერთმანეთს კი ელაპარაკებოდნენ, ჩვენ არ გვცემდნენ ხმას. ვერ იყო ჯანსაღი და ხოშიანი სიტუაცია...
რაც მე შევატყვე, ჟღენტს და ცომაიას დიდად არ ენაღვლებოდათ ქალების საქციელი. ლადო გვერდით მეჯდა, ირაკლა გაზეთს კითხულობდა.
_ სადაა ძმა? _ გავხედე ცომაიას.
_ თავის ოთახშია. ეგრეა ხოლმე _ ან კითხულობს, ან ძინავს. შემოვიყვანო?
_ არა, კაცო, რა უნდა შემოიყვანო?! _ ავწიე ჭიქა, _ ჰა, ჩავუშვათ ერთიც.
_ ეე, _ იყვირა უცებ ჟღენთმა, _ შვარცნეგერი ჩამოდის, _ და გაზეთი ააფრიალა, _ ტყიბულში ჩამოდის, ტო.
_ მაიტა, _ ხელი გაიშვირა ლადომ.
_ დაიცა. რაღაც სტალაგმიტს მაგის სახელს არქმევენ და ჩამოდის.
_ რას არქმევენ? _ სახე დაეჭმუჭნა ცომაიას.
_ სტალაგმიტს, რა. სტალაგმიტს შვარცნეგერს არქმევენ.
_ რატო? _ მაგრა დაიბნა ცომაია _ აქეთ-იქით აცეცებდა თვალებს.
_ მე რა ვიცი, რატო?! _ გაზეთს ჩააშტერდა ჟღენტი, _ აბა, ყველაფერს ილიას და რუსთაველს ხო არ დაარქმევენ. მალადეც, ძმაო, ტყიბული, არა?!
რა უნდა მეპასუხა?! სტალაგმიტი რა იყო, წესიერად არც ვიცოდი. ყველა სტალაგმიტი და სტალაქტიტი ცალ ფეხზე მეკიდა, შვარცენეგერი _ ორივეზე. ჩამოვიდოდა, არ ჩამოვიდოდა _ რა მნიშვნელობა ჰქონ¬და, რა შეიცვლებოდა?..
_ ბიჭო, _ აღმოჩენა გააკეთა ლადომ და გაიხარა, _ პირველი აპრილი ხო არაა?!
_ რა პირველი აპრილი, _ დაიჯღანა ჟღენტი, _ სიცხე ხო არა გაქ?
_ ნაღდად? _ მე მომაჩერდა ცომაია.
_ არა, _ გამეცინა მე, _ არ არი პირველი აპრილი, ლადო.
_ ვაფშე, რა თვეა ეხლა?
თქვა ეგ და, აი, ის გოგოებიც კი დაინტერესდნენ. ერთმანეთს გადახედეს და სიცილი ატეხეს.
_ რა გაცინებთ, _ ყბები დაბერა ცომაიამ, _ მოდით აქ და დაეყარენით სუფრასთან.
_ თქვენ თვითონ აეყარენით, _ გაბრაზდა ჯეზვეიანი გოგო, _ რა ხდება, ვერ გავიგე. ის გაზეთს კითხულობს, _ თითი გაიშვირა ჟღენტისკენ, _ შენ ჩაეხუტე მაგ ბოთლებს და აღარ გახსოვართ. რა, წავიდეთ?
_ სად უნდა წახვიდეთ, _ სულ გაგიჟდა და გადაირია ლადო, _ დადე ეგ ყავა, მესამეჯერ ხარშავ უკვე. დადე და დაჯექი სუფრასთან.
_ ეე, _ ხელი აიქნია ქალმა.
_ ე და დედიშენის, _ მიაძახა ცომაიამ და ჭიქები შეავსო.
გავხედე გოგოებს და, ნაღდად არ იყვნენ ცუდები, მაგრამ რაღაც ისე იქცეოდნენ _ ვითომ თავისუფლად და უკომპლექსოდ. აი, ვითომ, ეგეთი თამამები და იოლები იყვნენ...
_ ბიჭო, _ თქვა ჟღენტმა, _ შოთიკო რას აკეთებს, აზრზე ხართ?! ხელისგულზე რაღაც ციფრებს იწერს და მთელი დღე შეკრული მუშტით დადის _ საავად-მყოფოში აღარ წამიყვანენო.
_ სკოლაში რო ვაკეთებდით, ტო. მასწავლებელმა არ გაგვიძახოსო, _ გაახსენდა ცომაიას.
_ შენ რა იცი სკოლა. ორჯერა ხარ ნამყოფი, _ გაიცინა ირაკლამ.
_ ორჯერაცა ხარ ნამყოფი და _ ერთხელაც. რა გინდა, ტო? რა გინდათ, საერთოდ? _ და, გოგოებს დაუღრიალა, _ გამორთეთ ეხლა მაგნიტაფონი და მო-დით აქ.
ზუსტად მაგ დროს გაიღო კარი და ოთახში შოთიკო შემოვიდა. შევხედე და, იმას გიჟის არაფერი ეტყობოდა. იყო რა _ ოცდათხუთმეტი წლის, წვერმოშვებული ტიპი. წყნარი, ისეთი წყნარი რო, ერთი შევხედე და ეგრევე შევატყე. მოწყენილი თვალები შემოგვანათა და მოგვესალმა.
გოგოები გადაეხვივნენ და კოცნეს და კოცნეს. დაუკოცნეს მთელი სახე. მერე ლადოს გადაეხვია, მერე მე ჩამომართვა ხელი, და უცებ, მეც არ გადამეხვია?! აი, თუ არ არის გიჟი-მეთქი, ვიფიქრე. მერე ტელევიზორი ჩართო და სავარძელში მოკალათდა.
_ შოთიკო, _ დაუძახა ცომაიამ, _ მოდი, დაგვილიე ერთი ჭიქა.
_ აუ, არა, რა, _ გაინაზა და თვალები მოჭუტა, _ მულტფილმები იწყება, რა.
ცომაიამ ჩემსკენ გამოაპარა მზერა. მე ჭერისკენ ავიხედე. ჟღენტმა ცომაიას შეხედა:
_ შეეშვი. უყურებს და გავა.
_ იქაც ვუყურებდი, _ გამოაცხადა შოთიკომ, _ მაგრამ, იქ პატარა ტელევიზორია.
მიაჩერდა ეკრანს და ნახევარი საათი თავი არ გაუნძრევია. გოგოები მოვიდნენ და დასხდნენ სუფრასთან. რაღაცას ლაპარაკობდნენ, იტყლარჭებოდნენ და იღრიჯებოდნენ. ჟღენტი და ცომაიაც ჩაითრიეს... ვიჯექი ჩემთვის, სანამ არ დავცალე ერთი ბოთლი. მერე ავდექი და შოთიკოს მივუჯექი გვერდით.
_ ეს ლადო გიჟია? _ მკითხა უცებ.
_ რატო? _ გამეცინა მე.
_ აბა, არ იცის, რომ ჩემთვის დალევა არ შეიძლება?! ნემსებს ვიკეთებ.
_ არ იცის, ალბათ.
_ იცის, როგორ არ იცის, მაგრამ, შეიძლება, დაავიწყდა.
_ შეიძლება, _ დავუქნიე თავი.
ორი წუთი ჩუმად იჯდა. მერე შემომხედა და მკითხა:
_ შენ ჩემს რძალს ხომ იცნობდი?
_ ვისა?
_ ირაკლის ცოლს _ ქეთის.
_ არა, _ მართლა არ ვიცნობდი, არც ვიცოდი ჟღენტს ცოლი თუ ჰყავდა.
_ ისე, ხო იცი, რა კარგი გოგო იყო. იცი, რა ლა¬მაზი გოგო იყო?! ძალიან ლამაზი ფეხები ქონდა. სახეც ლამაზი ქონდა.
_ მერე?
_ ქეთის ეჩხუბა და გააგდო. ბავშვიც ქეთიმ წაიყვანა. ქეთი გააგდო და ყოველდღე ესეთი ბოზები მოყავს სახლში. დედაჩემს არ უჯერებს, მეც არ მიჯერებს. ძალიან დებილი ძმა მყავს. შენ გყავს შვილი?
არა-მეთქი, გავაქნიე თავი.
_ არც _ მე, _ თქვა და მოიწყინა.
მოიწყინა და ისევ ტელევიზორს მიაშტერდა. რაღაც საინ¬ფორმაციო გამოშვებას გადმოცემდნენ. ვიღაც გაწკეპილი, ჩასუქებული ბიძები ისხდნენ დარბაზში და სხდომა ჰქონდათ.
_ აუ, ესენი სულ რატო იცინიან? _ გადმომხედა შოთიკომ, _ აი, გამოდიან ტელევიზორში და სულ იცინი¬ან. ნეტავ, რა აცინებთ? _ და, ისევ მოიწყინა.
მერე ნატასთან დავრეკე. არ უთქვამს, გუშინ რა გამიკეთეო და რამე, მაგრამ ცივად შემხვდა. ისე დამელა¬პარაკა, მეც აღარ მომინდა მობოდიშება და, ნინკას დაუძახე-მეთქი.
_ შენ რას იზამ, გამოხვალ? _ არ დაუძახა ნინკას.
_ რავი, მიმიღებ?!
_ ნუ სულელობ რაღაცას, ცხრისთვის მაკაც მოვა და გამოდი.
_ ზურა?
_ რა _ ზურა?!
_ ზურა არ მოვა? _ ვითომ ძალიან მაინტერესებდა _ თუ არ იქნებოდა, უკეთესი.
_ არ ვიცი, _ მიპასუხა გაყინული ხმით.
_ დაუძახე ნინკას.
_ რა გინდა? _ კიდევ უფრო გაღიზიანდა, _ სამზარეულოშია, ჭამს.
_ დაუძახე-მეთქი; შენ რა გაატრაკე საქმე.
_ აბა, რა კავშირი შეკარით?! შენ, მაკამ და ნინკამ. მე მიმალავთ რაღაცებს...
_ რას გიმალავთ, სულ გამოშტერდი ამხელა ქალი?
_ მაიცა, _ და, წავიდა დასაძახებლად.
ამასობაში შოთიკოს მობეზრდა ჩვენთან ყოფნა, წამო¬დ¬გა, დაგვემშვიდობა და ოთახიდან გავიდა.
_ ხო, კოტე, _ მომესმა ყურმილში ნინკას ხმა _ თან ილუკმებოდა.
_ რას ჭამ? _ გამეცინა მე.
_ კატლეტს. რა იყო?
_ რა იყო და, მაგ თქვენს დაქალს ხო არ აჟრიალებს, ა? წესიერად ვერ დამელაპარაკება?
_ კარგი, ხო, _ დაუწია ხმას, _ ზურას ეჩხუბა და ვერაა ხასიათზე.
_ რაზე ეჩხუბა?
_ შენს გამო არ უჩხუბია, დაწყნარდი.
_ ნაღდად?
_ სანდროს გეფიცები. ვერაა ეს ზურა დალაგებული.
_ ეგ ხო გყავთ ოქრო. შენ, მაკა და ნინკა შეიკარით და რაღაცებს მიმალავთო, აზრზე ხარ?! რას ვუმალავ, რაებს ბოდავს?! მაგას ისე გადავმალავ თავის ზურაიანად, ინტერპოლი ვერ იპოვის...
_ კოტე, კიდევ დალიე? _ მიხვდა უცებ.
_ არა, რა დავლიე. მოვალ ცხრისთვის და, გადაეცი, ადამიანურად შემხვდეს, _ დავდე ყურმილი.
ეტყობა, ტელეფონზე ლაპარაკის დროს სახე მქონდა ისეთი, რო დავაფრთხე ჟღენტის ბოზები. შეშინებულები მიყურებდნენ. ყურმილი რო დავკიდე, ერთმანეთს გადახედეს და რაღაცა ჩაილაპარაკეს. მივედი მაგიდასთან და ლადოს მივუჯექი გვერდით.
_ ჰოდა, იმდენი გვეძახეს მამაჩვენებმა, ომი არ გინახავთო, რომ ომიც ვნახეთ და უარესიც, _ როლში იყო შესული ჟღენტი, ხელებს იქნევდა უკვე, _ რა გინდა, ამიხსენი. მამა ხარ. გინდა, რო შენმა შვილმა ომი ნახოს? გაჭირვება ნახოს? მე ეგეთ რამეს ვეტყვი ჩემ შვილს? ა, კოტე, ვეტყვი? _ გამომიშვირა ჭიქა.
გადავიხარე და მივუჭახუნე.
_ არა, ის რაღა იყო, ყველა მამა რო იძახდა, შვილი ჯარში უნდა წავიდეს, ცხოვრება უნდა ნახოსო, _ ჩაეცინა მწარედ, _ სად მიშვებ, ტო? მამა ხარ და სასაკლაოზე მიშვებ? აი, ცხოვრებას მე ვაჩვენებ ჩემს შვილს, ყველაფერს შევუსრულებ. ყველა სურვილს ავუსრულებ და ცივ ნიავს არ მივაკარებ. ნუ, რასაც შევძლებ, რა. ბინას გავყიდი და ჯარში მაინც არ გავუ¬შვებ. სად გავუშვა, ტო?
_ წესიერი ჯარი თუ იქნა? _ ფილოსოფიური დაი¬ჭირა ცომაიამ.
_ კაი, რა, გეყო ზღაპრები. წესიერი სასტუმრო გამიგია, წესიერი რესტორანი გამიგია, წესიერი ქალიც გამიგია, წესიერი ჯარი არ გამიგია, რა. მე და შენ სოხუმში რო...
_ ეე, _ ჭიქა დაახეთქა ცომაიამ მაგიდაზე, _ რა სოხუმი, რა აფხაზეთი. რამდენჯერ გთხოვე, მორჩი მაგ ბაზარს. ორი კვირა იომე და ორ კვირაში ორი რაჟოკი არ დაგიცლია, რა გაგვიტრაკე ამ აფხაზეთით. მორჩა აფხაზეთი, მორჩა. ვინღა ახსენებს, ა? ვინც იქ იყო, ნახევარი იქვე ჩაწვა, მეორე ნახევარი ციხეშია და, ვინც სვაბოდაზეა, შიშით ვეღარ ახსენებს, მეც არ ჩამსვანო. დააყენე ეხლა და დალიე სადღეგრძელო.
_ მაგაზე მერე ვილაპარაკოთ მე და შენ. გაუმარჯოს ჩვენს მამებს, რომლებსაც ბევრი რამე შეეშალათ და ეხლაც ეშლებათ; რომლებიც აზრზეც არ არიან, რა ხდება დღეს და ისევ ათასცხრაასსამოცდათოთხმეტი წელი გონიათ; რომლებსაც...
და გაწელა თხუთმეტწუთიანი. თხუთმეტი წეუთი ილაპარაკა. ვისხედით მე და ცომაია და ერთმანეთს ვუყურებდით. გოგოები უკვე აღარ იყვნენ სუფრასთან, ჯერ ერთი გადაჯდა დივანზე, მერე _ მეორე.
_ გაუმარჯოთ, იმიტომ, რომ მაინც ჩვენი მამები არიან და ჩვენ მაინც გვიყვარს, _ დაამთავრა ჟღენტმა, მიიყუდა ჭიქა, ეგრევე მოიშორა და იკივლა, _ ეს რა არი, ტო?!
_ რა არი, რა? _ დაიზმენდა ცომაია.
_ მე რავი, რა არი? _ ყვიროდა ჟღენტი.
_ ხო, რა არი? _ აღარ შეეშვა ლადო.
_ რანაირია, რაა? შამპანური არ არი.
ამდენი `რა არი, არ არი~ საერთოდ არ გამიგია ცხოვრებაში. რა უნდოდათ, რას ყვიროდნენ? ბორჯომ¬გაზავებული შამპანურის გამო ლამის მესამე მსოფლიო ომი წამოიწყეს ამ პაციფისტმა ბიჭებმა.
_ ვინ ჩამისხა ბორჯომი, ტო? _ გოგოებს დაუბ¬რიალა თვალები ჟღენტმა.
ვინ იყო პასუხის გამცემი?!
_ უხ, თქვენი, _ შეიგინა ირაკლამ, _ კოტე, არ მოვრჩეთ ამ წუწაობას?! ამოვიტანოთ ღვინო და კაცურად შევუბეროთ. შვიდისთვის დენს ჩართავენ, ჩავიდეთ და ამოვიტანოთ...
დენიც ჩართეს, ღვინოც ამოვიტანეთ და, ცხრისთვის ფეხზე ვეღარ ვიდექი. გადავეხვიე ჟღენტს და ცომაიას და წამოვედი. ერთი კი გამექაჩა ლადო, მთვრალი ხარ, ვერ გაგიშვებო, მაგრამ უცებ ჩავაწყნარე. ჩავჯექი მანქანაში და დავაწექი ნატას სახლისკენ. მე კი დავაწექი, მაგრამ ვინ მიმიშვა?! სპორტის სასახლესთან გრანდი¬ოზული რეიდი მოეწყოთ. ვთხარე მეორეში და გავამზადე მანქანა გასაქცევად. მეთქი, თუ დამიქნიეს, არ ვაჩერებ-მეთქი. არ გამიმართლა. ჩემ წინ მერსედესს დაუქნიეს და იმანაც ისე გააჩერა, ვეღარ წავიდოდი. წყნარად დავატრიალე, ავუარე გვერდი და პირდაპირ კაპოტთან პაგონებმა არ გაანათა?! დამისტვინა და ჯოხი აწია. ხო არ დავარტყამდი კაცს. გავჩერდი. გავჩერდი, ისევ დავატრიალე და იმ ინსპექტორსაც ავუარე გვერდი. უკვე რაღაც მაზალოდ გამოდიოდა. უკვე დამწვარი ვიყავი და ჩემი კარიც გამოაღო ვიღაცამ:
_ გააჩერე მანქანა.
ავდექი და გავაჩერე. ვიფიქრე, რაც უნდათ, ის უქნიათ-მეთქი. ბევრი არ ვუწვალებივართ, ორმოცდაათ ლარად გაგიშვებთო. გამეცინა, არ მაქვს, მაგრამ რომც მქონდეს, არ მოგცემდით-მეთქი. არაო? არა-მეთქი, და პირდაპირ ნარკოლოგიურში გამაქანეს. ექიმმა დაგლიჯა. დამიჯდა და მკითხა:
_ რა დალიეთ, მოქალაქევ?
_ ლუდი დავლიე, ერთი ბოთლი. წყალიც დავლიე, კოკა-კოლაც და ბორჯომიც, _ გავუცინე მე.
რაღაცა მომაწოდა, ჩაისუნთქეო. მეთქი, არა, არ ჩავისუნთქავ, პირდაპირ გამაფორმე-მეთქი. კარგიო და, დამიწერა _ მსუბუქი ხარისხის სიმთვრალე. ფეხზე დგომა მიჭირდა, აქეთ-იქით ვირწეოდი და სიტყვაზე მენდო. აი, ეგეთი ექიმი შემხვდა. თვითონაც უკვე დაღ¬ლილი იყო ამდენი ოქმის შევსებით და შემოწმებებით.
_ ძმურად, უმსუბუქესი ჩამიწერე, რა, _ გავეხუმრე მე.
_ ეგეთი რამ არ არსებობს, _ მიპასუხა სერიოზულად, _ ისე, სულ ერთია. დაახლოებით ერთი რაოდენობის ჯარიმაა მსუბუქზეც, საშუალოზეც და მძიმეზეც.
_ ვა, გინდა ერთი ჭიქა დამილევია, გინდა _ ოცი?
_ ეგრეა, _ დამიქნია თავი.
_ კარგია, კარგად იყავი, _ წამოვდექი და მოვ¬ყვებოდი უკვე იმ ჩემს ინსპექტორებს, გამოსვლისას ვუთხარი, _ ისე, მაინც საღოლ, სადმე საავადმყოფოში რო არ მუშაობ ექიმად.
_ რაშია საქმე? _ სათვალე გაისწორა.
_ ბუასილს და ინფარქტს ვერ გაარჩევდი და იმაშია საქმე, _ მივუგდე და გამოვედი გარეთ.
ინსპექტორებმა თავიდან დამიწყეს დაბმა. ეხლა ერთწლიან ლიშენიაზე გაგიშვებენ და რად გინდაო? აბა, რა ვქნათ-მეთქი. რაკი უკვე გაფორმდი, ოთხმოცი დაგიჯდება, ავიდეთ ვინმე შენს ახლობელთან, გამოართვი ფული და ჩვენ გიჩალიჩებთ ოქმის გაუქმებასო. მეთქი, ძმურად, ხო რეიდში ბრუნდებით და ჩემს მანქანასთან მიმიყვანეთ-მეთქი. მანქანას ვერ გაგატანთ, მანქანა შტრაფნოიზე დადგება, გამოფხიზლდები და წაიყვანო. მივედით და უფროსი მოვიკითხე. მე ვარო, გამოძვრა ერთი. მანქანას ნაღდად ვერ დაგიტოვებ და რა ვქნათ-მეთქი. მაიცაო, შენ რანაირად ლაპარაკობო, აეს მანქანები რო დგას, რა, შენზე ნაკლები ბიჭები იყვნენო? ალბათ, იყვნენ-მეთქი და გამოვედი ცოტა აქეთ. ვიფიქრე, ვის დავურეკო, ვის წავაყვანინო-მეთქი მანქანა და, უცებ ტაქსი გააჩერეს რეიდში. მძღოლი გადმოვიდა და საბუთები დააძრო ჯიბიდან. მანქანაში ვიღაც ტიპი იჯდა. იჯდა და სიგარეტს აბოლებდა. მივედი, გამოვაღე კარი და ვკითხე:
_ პრავა გააქ, ძმაო?
კიო, დამიქნია თავი.
_ მანქანის ტარება ხო იცი?!
კიო, ისევ დამიქნია თავი.
_ ხო ფხიზელი ხარ?!
აბა, რა ვარო.
ჰოდა, მეთქი, ესე და ესე, მიმაყვანინე მანქანა ვერაზე, მეცი პატივი, მე გაგიჩერებ მერე ტაქსს და გაგიშვებ სახლში-მეთქი. კი, ძმაო, რაზეა ლაპარაკი, ოღონდ ამათ რამე ვავნო და გავუტეხოო. გადმოხტა ტაქსიდან, ჩავჯექით ჩემს მანქანაში და დავახვიეთ. მიმიყვანა ნატას სახლთან და ჩამაბარა გასაღები. ვეხვეწე, ამომყევი, თითო ჭიქა დავლიოთ-მეთქი, მაგრამ არ ქნა. გადავეხვიეთ ერთმანეთს, გადავიდა ქუჩის მეორე მხარეს, გააჩერა ტაქსი, ამიწია ხელი, ჩაჯდა და წავიდა.

8
_ აუ, რა მთვრალია, _ გააღო თუ არა კარი, შეიცხადა ნატამ.
შევედი, გადავეხვიე და დავუწყე კოცნა და ფერება.
_ ნინკა, მოდი, ნახე, _ აუტყდა სიცილი.
_ გასულია გვირაბის ბოლოს? _ გამოვიდა ოთახიდან ნინკა.
_ აბა, აბა! ჯერ შუაში ვარ, _ მოვხვიე მკლავები ორივეს და სამზარეულოში შევიყვანე.
_ წამო, ოთახში, _ ხელი ჩამავლო ნატამ.
_ საქმე მაქ აქ, _ მივედი კარადასთან და კონიაკი გამოვიღე.
_ კოტე, არ არსებობს, _ ბოთლს ეცა ნინკა, _ გაფი¬ცებ ჩემს თავს.
_ ნინკა, _ ღიმილით, მაგრამ მკაცრად ვუთხარი, _ თუ გინდა, ჩემი თავი დამაფიცე, _ ავაცალე ბოთლი და წავედი შუა ოთახისკენ.
არ შემეშვა. დამიჯდა და ლამის იტირა. თავს იღუპავო და, რა ვიცი, ათასი სისულელე და ათასი სიჭკვიანე მითხრა. ვუცინოდი და თან ნელ-ნელა ბოთლს ვხსნიდი. ჭიქა მოვატანინე ნატას და დავასხი.
_ დაანებე თავი. ხომ იცი, მაინც დალევს, _ მეორე ჭიქა დადგა ნატამ მაგიდაზე, _ მეც დამისხი.
_ ძმა ხარ, _ გავიხარე და გადავიხარე.
გადავიხარე, ვაკოცე და დავუსხი.
_ შოკოლადს მაინც მოგიტანთ, _ წამოდგა ნინკა.
_ ყავა გამიკეთე დიდ ჭიქაში, _ ვთხოვე მე.
_ მეც, _ მიაძახა ნატამ და გამომხედა, _ დავთვრე?
_ დავთვრეთ, მაგის დედაც ვატირე. სადაა მაკა?
_ სადაა და, მაგის თანამშრომლებმა ხელი მოაწერეს დღეს...
_ ამ ხუთშაბათ დღეს რა ხელის მოწერა აუტყდათ?!
_ არა, მომისმინე... _ მოემზადა მოსაყოლად.
_ ჯერ დავლიოთ, _ ავწიე ჭიქა, _ გაუმარჯოს მაკას ხელმოწერილ თანამშრომლებს და ყველას, ვინც აპირებს ეგეთი სისულელის ჩადენას, _ და, დავლიე, _ საღოლ, ძმაო, მაგარი გული უნდა გქონდეს, ეგეთი რამე რომ გადაწყვიტო.
ნატამაც დალია, ხელი აიფარა ტუჩებზე და თვალები დახუჭა:
_ აუ, ეს მომკლავს.
_ ნუ გეშინია, არ მოგკლავს. ხოშიანი კონიაკია.
_ ნუ, მოკლედ, _ გახსნა თვალები, _ მთელ სამსახურში არავინ აზრზე არ იყო და დღეს უცებ მოაწერეს ხელი.
_ ვა, _ მართლა გამიკვირდა, _ ეგეთი რამეები კიდევ ხდება? აი, სამსახურში აზრზე რომ არ არიან და რამე.
_ ხდება, კოტე, ხდება. გუშინ გადაწყვიტეს საბოლოოდ და დღეს ხელი მოაწერეს.
_ ეე, _ გავაქნიე თავი, _ მეც რო ვმუშაობდე, მეც ვნახავდი ვინმე თანამშრომელს და გადავყვეტდი საბოლოოდ და მოვაწერდი ხელს. თანაც ისე, არავინ რო აზრზე არ იქნებოდა... მერე რაო, როდის მოვალო?
_ ტელეფონი დატოვა და, როგორც კი მოვა, დამირეკოსო, _ მომიჩოჩა ქაღალდის ნაგლეჯი.
დავრეკე სადღაც, ვიღაცის გაბედნიერებულ ოჯახში და მაკა მოვითხოვე. ისმოდა წივილ-კივილი, ჭიქების ჭახუნი და ვიღაც გოგოს ისტერიული კისკისი. აი, ეს იქნება პატარძალი-მეთქი, გადავწვიტე ჩემთვის. მერე, როგორც იქნა, მაკამაც მოაღწია ყურმილამდე. სულ, ძვირფასო და საყვარელო მეძახა და, ერთ საათში მოვალო.
_ რა ერთ საათში, _ ერთი საათი ვერ ვიჯდებოდი უმაკაოდ, _ გამოეტიე დროზე მაქედან.
_ კოტე, ბიჭები წამოვლენ ერთ საათში და გამოვყვები, რა მოგივიდა?
_ სვამენ?
_ არა _ ჭამენ, _ მიპასუხა ნაწყენმა.
_ ჰოდა, თუ სვამენ, ეგენი არც ერთ საათში წამოვლენ და არც _ ორში. მოგაკითხავ ათ წუთში, სადა ხარ?
_ ნატა დამალაპარაკე.
აჰა-მეთქი, მივაწოდე ყურმილი ნატას. ილაპარაკეს და რაღაც გადაწყვიტეს. მე არავინ არაფერს მეკითხებოდა. ნატამ დადო ყურმილი და გამიღიმა:
_ კოტე, მთვრალი ხარ. სად უნდა წახვიდე?! მოვა ერთ საათში. თერთმეტს არ გადავაცილებო.
ვეცი ტელეფონს და ისევ დავრეკე.
_ კარგი, ხო, _ ჩაერთო ნინკაც, _ სირცხვილია.
_ მე ვიცი, რაც არი სირცხვილი, _ უკვე ვახურებდი.
ვიღაც ტიპმა მიპასუხა, გისმენთო.
_ მაკა უნდა იყოს თქვენთან და ერთი წუთით, თუ შეიძლება, _ ეგრე ზრდილობიანად დიდი ხანია არ მილაპარაკია.
არ მოვიდა. ხუთი წუთი მეჭირა ხელში ყურმილი და არ მოვიდა. ბოლოს ვიღაც გოგო დამელაპარაკა:
_ კოტე ხარ?
ხო-მეთქი.
_ კოტე, მე სოფიკო ვარ, მაკას თანამშრომელი.
გისმენ-მეთქი, ვერ გავიხსენე ეს სოფიკო.
_ მაკამ გთხოვა, ნუ ნერვიულობს, ერთ საათში მოვალო.
_ სოფიკო, ძვირფასო, სად ხართ? კარგად ამიხსენი.
_ ჩვენი თანამშრომლები...
_ არა, ეგ ვიცი. რა უბანში ხართ...
_ სოლოლაკში, _ გაკვირვება შეეპარა ხმაში.
_ სოლოლაკში, სად?
და, მიხვდა.
_ იცი, მე ვერ გეტყვი. მთვრალიაო, შენზე მითხრა და არ უნდა, რომ მანქანაზე დაჯდე.
_ მიდი, ერთი სიძეს დამიძახე, რა.
ნატას და ნინკას სახეები შეეცვალათ.
_ რა ვქნა? _ დაიბნა საწყალი სოფიკო.
_ მშვენივრად გაიგე, რაც გითხარი. მიდი, მიდი, დაუძახე.
_ კოტე, გაგიჟდი? _ ტელეფონის გათიშვა დააპირა ნატამ.
_ მაცალე, _ ხელი დავაფარე აპარატს, მაგრამ მაინც გაითიშა _ ნინკამ გამოაძრო შნური.
წყნარად დავდე ყურმილი, ნინკას მივაშტერდი და წყნარადვე ვუთხარი:
_ ჩართე.
_ კოტე, გეხვეწები, _ მართლა შეეშინდა, _ ნუ გააფრენ ახლა. მოვა ერთ საათში. მანმადე დავლიოთ, მეც დავლევ, _ აიღო ბოთლი და ნატას ჭიქაში დაისხა.
უცებ მომეშვა. გამეცინა, რა. რაღაც ძაან შეშინებული და საყვარელი მომეჩვენა ნინკა, და მომეშვა.
_ გვითხარი ერთი სადღეგრძელო, _ თვალი თვალში გავუყარე და გავუცინე.
რაკი მე გავიცინე, ნატას და ნინკას რაღა უჭირდათ _ დამშვიდდნენ.
_ მე რა ვიცი სადღეგრძელოები, _ ხელი ამიქნია ნინკამ, _ თქვი და დავლევ.
_ დღეს ორმოცი სადღეგრძელო ვთქვი უკვე. საერთოდ, რა საჭიროა ეს სადღეგრძელოები, ვერ გავიგე. აჰა, გაგიმარჯოთ, _ მოვიყუდე და დავცალე.
_ ლოთი ხარ, _ დაბეჯითებით გამოაცხადა ნატამ.
_ როცა ვსვამ, მაშინ ვარ ლოთი; ისე, რა ლოთი ვარ. სამი დღე ვსვი; ეხლა, ორი კვირა არ დავლევ.
_ მეტი არ მოგივიდეს.
_ შენ ნუ ნერვიულობ. შენი ხათრით, თხუთმეტ დღემდე გავწელავ.
_ ხომ ხედავ, დღეებს ითვლი. ლოთი ხარ, აბა რა ხარ?! _ რამ გააღიზიანა ვერ გავიგე.
_ ლოთიც ხარ და ბოზიც. ვსვამ და შემარგე.
_ კოტე... _ შეცბა ნინკა.
_ შეეშვი, _ მშვიდად თქვა ნატამ.
_ არა ხარ? _ გავუღიმე მურტლად, _ აბა, სადაა ზურა, აქაა? _ შევიხედე მაგიდის ქვეშ, _ არაა. ავთო სადღაა? _ გავხედე ოთახის კუთხეს და თვალები მოვჭუტე, _ არც ავთოა. იმას რა ერქვა? ჰო _ ზაზა. ზაზაც აღარაა. კიდევ ვინები იყვნენ?.. შენ რა უნდა ქნა, იცი?! შენი ნაშების ენციკლოპედია უნდა გამოუშვა მოკლე ბიოგრაფიული ცნობებით და სამი ოთხზე სურათებით. ათტომეული გამოგივა.
გაეცინა. არ გაბრაზებულა და არაფერი, მართლა გაეცინა. ადგა და ტელევიზორი ჩართო.
_ არ გვინდა, რა, _ ავყვირდი მე.
_ აბა, შენს სისულელეებს ვუსმინოთ, _ სავარძელში მოკალათდა ნატა.
_ აბა, ამ სისულელეს ვუყუროთ?! _ გავხედე ტელევიზორს.
_ ესაა სისულელე?! _ გაიცინა ნინკამ _ ეკრანზე ერთმანეთში გადახლართული შიშველი წყვილი გორაობდა საწოლში.
_ რატო უნდა უყურო ტელევიზორში იმას, რისი გაკეთებაც შენც შეგიძლია იგივე წარმატებით. რა ვიზუალური ანანიზმია, ა? _ მოვსვი ყავა და სიგარეტს მოვუკიდე.
_ დედაა, რას აკეთებს? _ უცებ თითზე იკბინა ნინკამ, თვალი არ მოუცილებია ეკრანისთვის.
დავაგდე სანთებელა მაგიდაზე და გავხედე ტელევიზორს _ რომელიღაც, გრძნობებში ზედმეტად შეჭრილი ქალი თუ კაცი, ნელ-ნელა ქვემოთ მიძვრებოდა...
_ დედაა, _ ვეღარ დაწყნარდა ნინკა.
_ ნინკა, _ გავიღრიჯე მე, _ Чем выше интеллект, тем ниже секс.
_ ჰოდა, მოვა ეხლა მაკა და აიმაღლეთ ინტელექტი, _ არც შემოუხედავს, ისე მითხრა ნატამ.
_ შიგ ხო არა გაქ, რას წაიგდე ეგ ენა?! _ უცებ ამასხა, _ შენ თუ ზურას ეჩხუბე, ჩვენ არაფერი დაგვიშავებია...
_ შენ რა იცი? _ შემომანათა დაეჭვებული თვალები.
_ რა იცის და, მე ვუთხარი, _ განერვიულდა ნინკა, _ რა გჭირთ, დაწყნარდით და ადამიანურად დავლიოთ ყავა.
_ ყავა და კონიაკი, _ გავიღიმე მე.
_ ჰო, კონიაკი არ დაგავიწყდეს, _ გამომხედა კოპებშეკრულმა ნატამ.
_ ცხვირწინ მიდგეს და რა დამავიწყებს?!
_ გეყოთ, ახლა, _ პულტი აიღო ნინკამ და სხვა პროგრამაზე გადართო _ ეკრანზე კოსტუმიანი ბიძების პარადი გაეძრო, ისევ სხდომა ჰქონდათ, _ აუჰ, კიდევ უარესი, _ და, გამორთო ტელევიზორი.
რაღაც ისე გამოგვივიდა რა, ვითომ ვიჩხუბეთ მე და ნატამ და ვითომ შევრიგდით. ათ წუთში ჩხუბიც მოვასწარით და შერიგებაც. უკვე ჩემს გვერდით იჯდა და ჩემთან ერთად სვამდა კონიაკს.
ვერ დავწყნარდი. სანამ მაკა არ მოვიდოდა, ვერც დავწყნარდებოდი. ვიჯექი და ორ წუთში ერთხელ საათისკენ ვიყურებოდი. მერე პრავის წართმევის ამბავი გამახსენდა და იმაზე დავიწყე ფიქრი, ხვალიდან ეგეც საჩალიჩო მაქვს-მეთქი. წავედი ფიქრებში, წავედი და, გავითიშე თუ რა იყო, ისღა მახსოვს _ ნატა მეხვეწებოდა, კოტე, ადექი, დაგაწვინოო.

(გაგრძელება ქვემოთ)
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: ირაკლი ჯავახაძე   Today at 8:41 am

Back to top Go down
 
ირაკლი ჯავახაძე
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 2Go to page : 1, 2  Next

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: მთხრობელთა და მოსათხრობთათვის-
Jump to: