არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 გიო საჯაია

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4
AuthorMessage
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3867
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Sat Sep 11, 2010 11:41 pm

მე ვცხოვრობ წიგნში

და შენთვის მხოლოდ სიტყვები ვარ, ანუ მაშინაც
არაფერს ვნიშნავ, როცა გინდა რამეს ვნიშნავდე
უმეტესს, ვიდრე სიტყვებია (მე ეს მაშინებს),
მაშინაც, როცა მკითხულობ და "?"-თან

ჩერდები, როგორც შუქნიშანთან და გზას აგრძელებ
დანიშნულების "."-მდე, ანუ სახლამდე,
"," დღის მერე და დაღლილი, კითხვას საძილე
აბით ამთავრებ, რომ დილიდან, ისევ ახლიდან

დაიწყო; როცა ცრემლის ლაქად რჩები სარეცელს,
ან როცა თითის ანაბეჭდად რჩები მაგიდას,ჭიქაზე;
როცა ჩვენში დარჩეს, მაგრამ არ იცი
,რა მოუხერხო ამ დარჩენებს ჩვენში - არ გინდა

ფიქრი ამაზე, ან არ გინდა ფიქრი ზოგადად,
გულიდან იგლეჯ, ან პირიქით, გულში ინახავ;
ან როცა ყელში, როგორც ასთმა, როგორც ბრონქიტი,
გიჭერს სული და სასუნთქ გზასაც, უკან დასახევ

გზასავით გიჭრის; ან უბრალოდ, თითზე სათითეს
იკეთებ, ნემსში ძაფს უყრი და ფიქრობ: რას იზამ,
თქვას, რომ ყველაფერს საზღვარი აქვს, თქვას და ატირდეს
ვისთვის ძალიან იოლია, ვისთვის - არც ისე...

და ნაცვლად ცრემლის, სისხლის გუბედ რჩები სარეცელს.
და ჭიქის ნაცვლად, ნამსხვრევები რჩება მაგიდას.
და შეიძლება საშველია, მაგრამ არ გინდა.
და არაფერი შეიცვლება, მაგრამ არ იცი.

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
ნიკა ჩერქეზიშვილი
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 277
Age : 35
Location : თბილისი
Job/hobbies : ქრიზანთემები
Humor : ცხოვრება
Registration date : 24.02.09

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Mon Dec 13, 2010 5:03 pm

მოკითხვა გიოს - ყველა სიკეთით..


Last edited by ნიკა ჩერქეზიშვილი on Tue Jun 25, 2013 1:40 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://www.geogen.ge
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3867
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Fri Feb 11, 2011 11:19 am

გიო საჯაია

Mon cher

მონ ჩერ, პირველი თოვლია,
თორემ არაფერს ვიტყოდი.
ნაფეხურების სქოლიოს,
უმისამართო ბილიკებს,
ვურთავ ნაბიჯით ვივაჩე
და რადგან ლექსად ითხოვდი -
მონ ჩერ, ტფილისი თოვაში,
ეს უკვე არის ლირიკა.
მონ ჩერ, თოვაში პარიზიც
მშვენიერია, რესპექტი
შენს ზღაპარს, მაგრამ რა იცი
შენ ჩემი ზღაპარის, მონ ამი? -
გასდევს სიცოცხლის ხაზივით
თეთრ ხელისგულზე პროსპექტი
ღამეს, რომელიც ნაზია,
როგორც ფრანგული სუნამო.
მონ ჩერ, პირველი თოვლია,
თორემ არაფერს ვიტყოდი.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3867
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Sat Apr 02, 2011 2:38 pm

გიო საჯაია

20.02.11
(რომ წაჰყვება საუკუნეს თქვენთან ჩემი ქნარი...)

ეს ყველაფერი უკვე იყო. ეს გზაც, მათ შორის.
ასეთი თოვაც ნანახი გაქვს - იცი, არ დადებს -
და უკვე თითქმის არაფერი აღარ გაშორებს
აღქმულ მიწას და მით უმეტეს აღარ გადარდებს,

რომ გამოსავლის შესავლიდან ისე გაზარდე
ბოლოსიტყვამდე უდაბნო, რომ ახლაც შესასვლელს
ეძებ ვენაში, ქანაანში, როლში, აზარტში,
რეაქციაში, სამოთხეში, ხანში, ვერსალში.

ქუჩაში, თოვლში მიაბიჯებ, როგორც მამონტი,
გადაშენების პირას მყოფი, პირში იგუბებ
თებერვლის სუსხს და თვალს ადევნებ, როგორ ამოდის
ცაზე და ყელში, ერთნაირად, მთვარე დიდუბის,

მთვარე მთაწმინდის, მთვარე ვერის, მთვარე მასივის,
მთვარე ლოტკინის, მთვარე გლდანის, თანაც ჯერ ასე,
თანაც არასდროს, თანაც ნაზი, თანაც ასევე:
ზამბახი, მტკვარი და მეტეხის თეთრი ტერასა -

ეს ყველაფერი უკვე იყო.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3867
Registration date : 09.11.08

PostSubject: The wind blows   Sat Apr 16, 2011 9:31 am

The wind blows
by Gio Sajaia

Trnaslated from Georgian by Khatuna Bolkvadze


The wind blows
So simply-
The wind blows.
Beyond mounts
I think can be
Only rains.
White monsters
Were passing
Sky and so,
Thoughts are heavy
Like weathers
Like pains.

The cigarette
And broken
A Cup of tea,
The wind hung the
Same night
On the hemps and
Come sit near
Near to me
Let’s till morning
Speak about
Nothing special
Nothing boring…

Arrow

გიო საჯაია

ქარი არის

ქარი არის.
სულ უბრალოდ -
ქარი არის.
ლიხს იქით კი,
ახლა ალბათ
წვიმებია.
ცაზე თეთრმა
ურჩხულებმა
ჩაიარეს
და ფიქრებიც
ამინდივით
მძიმდებიან.

სიგარეტი,
გაბზარული
ჩაის ჭიქა...
ქარმა ღამე
გადაფინა
კანაფებზე.
დამიჯექი,
მოდი გვერდით
დამიჯექი
და დილამდე
ვისაუბროთ
არაფერზე.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 673
Registration date : 17.11.08

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Thu Aug 11, 2011 8:44 pm

''სიტყვების დამორჩილება და მათი მუსიკაში მოქცევა არც ისე ძნელი საქმეა, მით უფრო, როცა სიტყვები გაწრთვნილი ძაღლებივით გემორჩილებიან. მთავარია მუსიკა დაიმორჩილო და სიტყვებში მოაქციო - აი ეს არის პოეზიის ქვაკუთხედი.''

გიო საჯაია.

ეს ისე//პროსტო''დღევანდელი ლიტგეზე ერთ-ერთ ლექსთან დატოვებული კომენტარია.


გვენატრები გიოSmile
Back to top Go down
View user profile
dimitri bakhutashvili



Male
Number of posts : 13
Age : 25
Location : tbilisi
Job/hobbies : student
Humor : what?
Registration date : 08.02.11

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Tue Sep 13, 2011 12:25 pm

nini wrote:
''სიტყვების დამორჩილება და მათი მუსიკაში მოქცევა არც ისე ძნელი საქმეა, მით უფრო, როცა სიტყვები გაწრთვნილი ძაღლებივით გემორჩილებიან. მთავარია მუსიკა დაიმორჩილო და სიტყვებში მოაქციო - აი ეს არის პოეზიის ქვაკუთხედი.''

გიო საჯაია.

ეს ისე//პროსტო''დღევანდელი ლიტგეზე ერთ-ერთ ლექსთან დატოვებული კომენტარია.


გვენატრები გიოSmile


ჩემ ლექსზე დაწერა ეს გიო საჯაიამ და ვამაყობ Smile


ღმერთების მტერი

იცი, როგორ ვარ? ქარბუქი რომ თავს დაატყდება
სოფელს და ყველა მიატოვებს. სიცარიელე
ისე იზრდება ამ სოფელში, წლების მანძილზე,
საკუთარ მკერდში რომ ვაშენე, ჩემი მფარველი
სულებისთვის, რომ ცოტა ხანში არათუ სამ-ოთხ
ტყის სულს, არამედ, ზუსტად ვიცი, მთელი სამყაროს
მხეცებს დავიტევ, ჭეშმარიტი შამანივით და
ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, მაგრამ

იცი, როგორ ვარ? კატას სარზე რომ წამოაგებ
და უცქერ, როგორ საცოდავად ფართხალებს. უცქერ
და ამაყი ხარ, კმაყოფილი, იმით, რომ ასე
იოლად არ ხარ მისაწვდომი, ასე მარტივად
გასაგები და თავს იმშვიდებ იმით, რომ შეგწევს
ძალა ბრძოლის და ძალა თქმის და ძალა გაქცევის
ბოლოს და ბოლოს - შენს ხელთაა შენი ბედიც და
ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, მაგრამ

იცი, როგორ ვარ? დახვრეტილი წიგნის გმირივით,
წლების მერე რომ სხვის წიგნებში ცოცხლდება, კვდება,
ცოცხლდება, კვდება და ერთხელაც ყელში ამოსდის
ეს ყველაფერი. ერთდროულად ყველა წიგნიდან
გარბის და ისე იკარგება, საკუთარ თავსაც
ვეღარ პოულობს სივრცისა და დროის შავ ხვრელში -
"ბაღში, რომელშიც ბილიკები იყრებიან" და
ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, მაგრამ

იცი, როგორ ვარ? ასაკიც რომ კარგავს პირვანდელ
მნიშვნელობას და კითხვის ნიშნის ქვეშ დგება ყველა
ღირებულება, რაც აქამდე გაგაჩნდა, შენი
წარსულიც, აწმყოც, მომავალიც და არსებობაც,
ზოგადად. იღებ ფურცლის ნაგლეჯს, იღებ კალმისტარს
და წერ, რომ შენი სახელია "საკარიასი",
მიგაქვს სანთელთან ეს ნაგლეჯი (ფურცლის) და წვავ და
ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, მაგრამ

იცი, როგორ ვარ? არაფერი როცა არ ხდება
გარშემო. როცა გასართობად რამეს იგონებ,
ამბავს რომლიც უნდა მოხდეს, ან უკვე მოხდა
და რა თქმა უნდა ტრაგიკულად დასრულდა შენთვის,
ან დასრულდება და მერე ამ გამოგონილი
ტრაგედიების ანჟანბემანს აყოლებ ჩაის
და შიგადაშიგ შაქრის ნატეხს, ან მურაბას და
ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, მაგრამ

იცი, როგორ ვარ? როცა შენში თავს იჩენს ნიჭი
მისნობის, ისე ერთფეროვნად გადის ყოველდღე
ერთი ცხოვრების ერთი მთელი ცხრა მეათედი,
ყოველთვის ერთი სადგურიდან, ასევე ერთი
მიმართულებით, ზუსტად იცი ხვალ რა მოხდება:
როგორ პოზაში გაიღვიძებ, სად წახვალ, ან ვინ
შეგხვდება გზად და რა ეცმევა, რას გეტყვის სხვას და
ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, მაგრამ

იცი, როგორ ვარ? როცა გინდა რომ ღმერთის გწამდეს
და გულს ვერ უდებ. ვერ პოულობ ადგილს და მიზეზს
დარჩენის, როცა წასვლა გინდა და მაინც რჩები
და ან პირიქით, მიდიხარ და დარჩენა გინდა.
როცა არსებობს რაღაც ძალა, რასაც ეყრდნობი,
ან რაც გეყრდნობა (მაგიაა), გიყვარს, ან მეტიც -
უყვარხარ, ვინმეს და ვერ ამჩნევ, ან არ იმჩნევ და
ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე, რადგან

სოფელში, ერთ დროს სულებისთსის რომ ავაშენე,
ჩემი კეთილი სულებისთვის, საკუთარ მკერდში,
იმდენმა (უფრო სწორად რომ ვთქვა - იმხელა) მხეცმა
დაისადგურა, რომ ადგილი სხვა სულებისთვის
აღარც კი დარჩა და ამიტომ, იცი, როგორ ვარ?
ამ უთავბოლო ვერბლანივით: უშინაარსო,
უცეცხლო, უწყლო, უმიწაო, უჰაერო და
ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა.

ეს ლექსი კიდე მკლავს, და არა მარტო ეს.. Smile
Back to top Go down
View user profile http://www.facebook.com
გვან.ცა ბახუტაშვილი



Female
Number of posts : 5
Age : 116
Location : თბილი–სი :))
Job/hobbies : ფოტოგრაფია, პოეზია....
Humor : .......
Registration date : 11.01.12

PostSubject: <3   Wed Jan 11, 2012 4:53 pm

ვაიმეეეეეეე მიყვარს , მიყვარს, მიყვააარს!! Razz bounce bounce bounce jocolor sunny sunny cyclops cyclops
Back to top Go down
View user profile http://www.facebook.com/profile.php?id=100000587441898
გიო საჯაია



Male
Number of posts : 3
Age : 41
Location : Tbilisi, Georgia
Job/hobbies : Poet
Humor : It doesn't matter
Registration date : 27.03.12

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Tue Mar 27, 2012 9:46 am

ცუდი რამ არის სიბერე - ვერც ძველი სახელი გავიხსენე და ვერც პაროლი...
Back to top Go down
View user profile
გიო საჯაია



Male
Number of posts : 3
Age : 41
Location : Tbilisi, Georgia
Job/hobbies : Poet
Humor : It doesn't matter
Registration date : 27.03.12

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Tue Mar 27, 2012 9:50 am

შემოდგომის ინსომნია

აღარაფერი აღარ დარჩა ძველი განძიდან,
დუმილის ოქროც განიავდა და სიტყვის ვერცხლიც.
ღამის პეპელა სტრიქონებით ვაპურებ მერცხლებს,
სიცარიელით ჩემი სული როგორ დამძიმდა.
რადგან რაც იყო გასაზიდი, ჟამმა გაზიდა
და ახლა დროის უზარმაზარ საცერში გაცრილს,
სექტემბრის ქარი სხეულიდან ფოთლებს-ღა მაცლის,

მე, ასეთ ბებერს, ასეთ ხმელს და ასეთ გატოტვილს
მათში, ვინც მოდის და ფესვებზე თეთრ ბატკანს მაბამს.
შემოდგომაა. ინსომნია. ტრაგიკულ ამბავს,
წიგნის თაროზე შემომჯდარი, ყვება ბალმონტი -
როგორ დედდება სისხლძარღვებში ქაღალდის წებო...
ჩემი დაღლილი თვალებიდან ღამე გადმოდის
და ჩემს მაგიერ ტანთ იხდის და ლოგინში წვება.




უღელტეხილი, 8 აგვისტო

გვირაბს გამოვცდით, -
შუადღის ხვატი მოემწყვდია ფესვებში ძელქვას, -
შენ თქვი: რთულია, სიყვარულზე რამე წამოგცდეს.
მან თქვა: რთულია, სამშობლოზე რამე დაწერო.
მე ვთქვი: ძნელია, სამშობლოში პოეტი გერქვას.

გზა იყო შორი, დაგრეხილი, როგორც ბაწარი.
ცა იყო ახლო, როგორც ყელთან სატევრის წვერი.
შენ თქვი: ძნელია, სამშობლოზე რამე დაწერო.
მან თქვა: ძნელია, სიყვარულზე რამე წამოგცდეს.
მე ვთქვი: რთულია სიყვარული. და არა - წერა.

" უკეთუ გინდეს შემოდგომად მისდა - უარყავ! "
ვაშლის დახლები, სხვა დახლები, დახლები ნიყვის...
შენ თქვი: კარგია, საქართველოს როცა უყვარხარ.
მან თქვა: კარგია, საქართველოს როცა უყვარხარ.
მე ვთქვი: კარგია საქართველო... როდესაც გიყვარს.




არყოფნის

არაფერი შეცვლილა სინამდვილეში.
უბრალოდ, ერთი განზომილებიდან მეორეში გადაინაცვლე,
სხვა - არაფერი.
თუ ადრე რეალურ სახლში იკეტებოდი,
ახლა ვირტუალურ სახლში იკეტები.
ფუსფუსებ შენს ოთახში, რომელსაც სხვანაირად "ვოლს" უწოდებ:
აჭრელებ კედლებს პორტრეტებით, მოგონებებით.
უსმენ მუსიკას. ფიქრობ, ზოგჯერ - ხმამაღლა.
დგები, მიდიხარ ფანჯარასთან, რომელსაც ახლა "ნიუსფიდი" ჰქვია,
აღებ, ეწევი, თვალს ადევნებ გარე სამყაროს...
და როცა სახლში გამეფებული სიბნელე თვალს გჭრის
და კურსორის მონოტონური პულსაციაც ყურს ცუდად ხვდება,
ხელის მარტივი მოძრაობით მიგყავს ისარი ღილაკთან "მთავარი"
და შენი ერთოთახიანი ბინიდან,
რომელშიც მზის სხივი არასდროს აღწევს,
მარკ ცუკერბერგის ერთსართულიან ქალაქში გადიხარ,
რომელშიც მუდამ ქარია,
რომ შიგადაშიგ თავი შეახსენო ნაცნობ-უცნობებს -
აქაოდა, ცოცხალი ვარო.
ასე ცხოვრობთ, დღიდან დღემდე, ღამიდან ღამემდე
შენ და შენი განუყრელი თაგვი -
ერთადერთი ნამდვილი მეგობარი.
არაფერი შეცვლილა, უბრალოდ... არ ხარ.




პელიკანი

თავდაპირველად, ისე მოხდა,
რომ მეგობარი დავკარგე.
იმ დღეს ყველა ტიროდა.
ყველა - უპატრონო ძაღლებიც კი, ცარიელ ქუჩაში.
მე კი, ვთქვი, დღეს ცუდი დღე არის-მეთქი,
მარჯვენა ხელი მოვიგლიჯე
და აყმუვლებულ ძაღლებს გადავუგდე საჯიჯგნად.
ხელი, რომელიც მეგობრისთვის
საშველად უნდა გამეწოდა და ვერ შევძელი.

მერე მამა დავკარგე. იმ დღეს თოვდა.
მთელი კვირა თოვდა.
და მე ვთქვი, რომ ცუდი კვირაა-მეთქი.
ვთქვი და მარცხენა ხელი მოვიჭამე, სიმწრისგან.

მერე სამშობლო დავკარგე.
ვთქვი, ცუდი თვეა-მეთქი,
მარჯვენა ფეხი მოვიგლიჯე,
რომელიც ომიდან გაიქცა
და მტერს გადავუგდე, დროებით თავშესაქცევად.

მერე სახლი დავკარგე.
ერთხელ, უმცროსმა შვილმა მკითხა,
მამა, რატომ არ ვცხოვრობთ ჩვენს ძველ სახლშიო.
ცუდი წელია-მეთქი, გავიფიქრე,
შვილს კი, ქარმა დაანგრია-მეთქი, ვუპასუხე,
მარცხენა ფეხი მოვიგლიჯე,
რომელიც სახლში დარჩა
და მევალეებს გადავუგდე, ნიშნად იმისა,
რომ აღარაფერი დამრჩა დასაკარგი.

მერე თავი დავკარგე, - ასე ხდება ყოველთვის,
შავი ჭირის, ან დიდი შიმშილიანობის დროს, -
ვთქვი, ცუდი საუკუნეა-მეთქი,
ტანი მოვიგლიჯე და პელიკანივით,
საკუთარი ხორცით გამოვკვებე შვილები,
შიმშილით რომ არ დამხოცოდნენ.

ამას წინათ, ქუჩაში მივდიოდი და
სრულიად შემთხვევით, დაკარგული თავი ვიპოვნე -
პატარა ბავშვები, ჩემი ნათრევი,
თვალებდათხრილი და ენაამოგლეჯილი თავით
ფეხბურთს თამაშობდნენ.
ერთხანს ვუყურე, მერე ბავშვებს გავუღიმე,
ყველაფერი კარგად იქნება-მეთქი, ვთქვი
და გზა განვაგრძე, გზა კი არა, უფრო სწორად - კედელი,
რომელსაც ჩემი შეჭმული სხეულის ჩრდილი მიჰყვებოდა.

ბოლოს, კედელიც დამთავრდა.
Back to top Go down
View user profile
გიო საჯაია



Male
Number of posts : 3
Age : 41
Location : Tbilisi, Georgia
Job/hobbies : Poet
Humor : It doesn't matter
Registration date : 27.03.12

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Tue Mar 27, 2012 9:53 am

იყოს აქაც. )

მადლობა, რომ ხართ, მეგობრებო! რომ მკითხულობთ - ეს მეორეხარისხოვანია.
Back to top Go down
View user profile
ვაჟა ხორნაული
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 1348
Location : თბილისი
Job/hobbies : პოეტი
Humor : სანაქებო
Registration date : 09.12.08

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Sat Jun 23, 2012 9:03 am




გზა იყო შორი, დაგრეხილი, როგორც ბაწარი.
ცა იყო ახლო, როგორც ყელთან სატევრის წვერი.
შენ თქვი: ძნელია, სამშობლოზე რამე დაწერო.
მან თქვა: ძნელია, სიყვარულზე რამე წამოგცდეს.
მე ვთქვი: რთულია სიყვარული. და არა - წერა.
Back to top Go down
View user profile http://www.urakparaki.ge/?m=7&WUID=1466
ვაჟა ხორნაული
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 1348
Location : თბილისი
Job/hobbies : პოეტი
Humor : სანაქებო
Registration date : 09.12.08

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Sat Jun 23, 2012 9:04 am


გიო საჯაია პოეტადაა მოვლენილი ქვეყანაზე.
ეს ლექსიც გენიალურია...

Back to top Go down
View user profile http://www.urakparaki.ge/?m=7&WUID=1466
გიო
Way at Armury
Way at Armury


Male
Number of posts : 29
Age : 41
Location : Milky way galaxy
Job/hobbies : The tramp-poet
Humor : Moderate...
Registration date : 23.03.09

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Tue Jul 17, 2012 12:17 pm

გიო საჯაია


დილის ექსპრომტი

სავსე ხარ ჩემით. ვერ ივარგა ბედის მეთუნემ -
მყიფეა ჩვენი სიყვარული, ოფლით და მტვერით
მოზელილი და მოზომილი დროში. თუთუნი
ხრჩოლავს ოთახში და თვალებით სიჩუმეს ვზვერავთ.
წევს შენი ძაღლი ჩემს ფეხებთან, ვით ანუბისი.
ეს განთიადიც გულს გარეა, ლექსიც - ყასიდი.
სავსე ვარ შენით. მეშინია, ერთ არცთუ ისე
მშვენიერ დღეს არ გადმოხვიდე გულის თასიდან.




რეკვიემი მიცვალებული სიტყვებისთვის

რაც უფრო მეტს ვწერ,
მით უფრო ნაკლებს ვსაუბრობ.
და რაც უფრო ნაკლებს ვსაუბრობ,
მით უფრო მეტად ვრწმუნდები,
რომ სიტყვები ადამიანებივით არიან -
მათ სიცოცხლე, სიყვარული, სიძულვილი და კვდომა ახასიათებთ.
და რაც უფრო მეტად ვრწმუნდები იმაში,
რომ დროთა განმავლობაში სიტყვებიც ადამიანებივით მეცლებიან,
მით უფრო მეტს ვწერ,
რომ ნაკლებად ვიფიქრო ამაზე.
და რაც უფრო ნაკლებს ვფიქრობ ამაზე,
მით უფრო მეტია სათქმელი
და გაცილებით ნაკლებია ალბათობა იმისა,
რომ სიტყვებშემოძარცვულმა პოეტმა რამე თქვა...
ერთხელაც, ცარიელ ფურცელს მოვაწერ ხელს
და ეს სიცარიელე იქნება უმაღლესი პოეზია -
რეკვიემი მათთვის,
ვისთვისაც მარადისობა არაფერს ნიშნავს,
რეკვიემი მიცვალებული სიტყვებისთვის.
Back to top Go down
View user profile http://Haven`t...
გიო
Way at Armury
Way at Armury


Male
Number of posts : 29
Age : 41
Location : Milky way galaxy
Job/hobbies : The tramp-poet
Humor : Moderate...
Registration date : 23.03.09

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Thu Dec 20, 2012 11:51 am

ლპობა

სინამდვილეში, სულ ეს არის. ხოლო რაც არის,
სულში ფურთხია, სისხლში - შხამი, ლექსში - ტერცინა,
ღვიძლში - ციროზი, გულში - ხინჯი, თვალში - ნაცარი.

მე მოვდიოდი შენს ხელებთან, როცა გეძინა
და, ჩემო სულო, შენს თითებში სახეს ვმალავდი,
რომ მტკიოდა და... რომ სიმწრისგან არ გამეცინა.

და მივდიოდი - "მაღლა იდგა გემი დალანდი", -
შენ, სისხლო ჩემო, არც კი იცი საერთოდ, ვინძლო,
რომ სწორედ შენგან ვისახსოვრე წასვლის ტალანტი.

ღვიძლო, შენ, ჩემო სულით ღვიძლო და სისხლით ღვიძლო,
არაფერია. სიტყვებია. როგორ დაბერდი...
მძიმეა. გზაა. შიმშილია. წლებია. მიძლებ.

გულო, მე მახსოვს ყველა წყალი, სადაც ჩავარდა
ყინვა და ყველა სიყვარულის დიდი ხანძარი
მახსოვს და მხრები და ტუჩები და თმის ხავერდი.

და თქვენ, თვალებო - სულ ეს არის. ხოლო რაც არის,
სულში ფურთხია, სისხლში - შხამი, ლექსში - ტერცინა,
ღვიძლში - ციროზი, გულში - ხინჯი, თვალში - ნაცარი.




წერილი ბოთლში

გამოუვალი წვიმებია. ასეთ დღეებში
მთაში მივდივარ, სადაც ტყეა, ტყეში ქოხია,
ქათმის ფეხებზე შემომდგარი; ქოხში სხვენია,
სხვენში სკივრია დამალული, სკივრში - კურდღელი,
კურდღელში - იხვი, იხვში - კვერცხი და კვერცხში - ნემსი,
რომლითაც ასეთ ძნელ ამბებში ტუჩებს ვიკერავ,
რომ უცებ რამე არ წამომცდეს, დარდის მაგვარი.

გსმენია რამე ტროვანტებზე? - ჩემი ბავშვობის
სახლს ერტყა ბაღი, იშვიათი, რომელშიც ნაცვლად
მცენარეების, იზრდებოდნენ ცოცხალი ქვები,
ასეთ წვიმებში, მკვლელ დღეებში, ნამდვილ ამბებში...
და მეც ამ ქვებში ვიზრდებოდი და მე ამ ქვებთან
ვთამაშობდი და ამ ქვებისგან ვსწავლობდი დუმილს.
და მე ვიყავი საკუთარი თავის წარსული,
ამ ბაღში, სადაც საკუთარი თავის მომავალს
ვზელდი მიწისგან, საკუთარი თავის ღმერთივით,
და სილა ქვიშად გადაიქცა და ქვიშა - კენჭად,
და კენჭი - ღორღად, ღორღი - ჭოჭყად და ჭოჭყი - ხვინჭად
და ხვინჭა - რიყედ, რიყე - ლოდად, ლოდი - ბალავრად,
რომელზეც სახლი ააშენეს, ჩემი ბავშვობის,
რომელსაც დიდი ბაღი ერტყა, რომელშიც ნაცვლად
მცენარეების, იზრდებოდნენ ცოცხალი ქვები.

გამოუვალი დღეებია. ასეთ წვიმებში,
ცარიელ ბოთლში ამბავს ვაგდებ და ბოთლს ფანჯრიდან,
ზღვაში კი არა, ვისვრი იმისიმისიქითში.




ანანურთან

(მინი-პიესა, შენთვის)

ციხის გალავანზე ჩამომჯდარა შემოდგომა,
ყვითელი, როგორც მოლაღური.
შავი არაგვის თეთრ არაგვთან შერთვის
და შეუმდგარი სიყვარულის საღამოა.

მე:
- ესეც არ იყოს, პოეზია ყველაფერს აიტანს,
მით უფრო - თუ ლექსი პიესაა,
და ყველას მოინელებს,
ყველა შენნაირ მუჰამედს და იესოს,
და ჩემნაირ ბელიარს და შაითანს.

ვალერი ბრიუსოვის პორტრეტს ხატავს ვრუბელი,
ხოლო ღრუბელმა, ფეხთან ერთად, კისერიც მოიტეხა.
"მოდი-ნახე", აქ, აბა, რა მოსატანია?!

ვრუბელი:
- შემართულია ფეხზე ჩახმახი.

ანანურის ეზოში, სამფეხა ტაბლას ვუსხედვართ
მე და ჩემი ძველი ნაცნობი - ტაქსისტი მორდეხაი -
ციტადელს ვამაგრებთ დოქი ღვინით,
დედას პურით და ქვებზე დარჩენილი კალმახით
(ვრუბელი ისევ ბრიუსოვს ხატავს)
და ლექსის ქოქოლას ვაყრით არაგვის ხეობას.

მე:
- მეტის ღირსი ხარ კაცი,
"ამ ჩემს ირმის ფეხებს"-ო, ქალი რომ გეტყვის!
უნდა წახვიდე და იმ ათასივით დალიო სული...

მორდეხაი:
- ან ეს "ირმის ფეხება გოგოები"
რა ჯანდაბაა, დაგენაცვლე?!
რომელი კენტავრები ჩვენ ვართ, ღმერთი, რჯული...

აგრილდა.
ვრუბელი ახლა თამარს ხატავს.

მე:
- თუ ძმა ხარ, მაგას ბრიუსოვის პიჯაკი მოახურე,
სუსტია მაინც, ყვითელია, როგორც მოლაღური.
Back to top Go down
View user profile http://Haven`t...
გიო
Way at Armury
Way at Armury


Male
Number of posts : 29
Age : 41
Location : Milky way galaxy
Job/hobbies : The tramp-poet
Humor : Moderate...
Registration date : 23.03.09

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Tue Feb 12, 2013 5:38 am

ერთუჯრედიანი ლექსები

* * *
(ოდესმე დიდი ყოფილა საქართველო)

ჩემი სამშობლო ერთი მუჭა მიწაა,
ერთი ღერი ყვავილის სამყოფი მიწა,
რომელიც მუდამ გულის ჯიბით დამაქვს.
პერიოდულად, ჯიბიდან ვიღებ ცოტ-ცოტას და
მტერს თვალში ვაყრი, დასაბრმავებლად.
ცოტაა ჩემი სამშობლო და ბევრია მტერი -
რომელ ერთს გინდა, აუხვიდე, კაცი,
ან რამდენს გინდა, თვალი დაუვსო?!
ბევრია მტერი და ცოტაა ჩემი სამშობლო,
იმდენად ცოტა, რომ ამ ბოლო დროს,
ჯიბისკენ ხელის წაღებისაც კი მეშინია -
ვაითუ, რაც იყო, ისიც არ დამხვდეს, ვაითუ,
იმ ერთ ყვავილსაც აღარ ეყოს, გასახარებლად.



* * *
ლამაზი სიტყვები არ არსებობენ.
არ არსებობენ ულამაზო ადამიანები.
არამედ - უბრალოდ, სიტყვები და ადამიანები,
რომლებსაც ულამაზო გარემოში,
ლამაზი თანაარსებობა შეუძლიათ.
სწორედ ეს არის პოეზია, სხვა - არაფერი.



* * *
ზოგი ლექსია - ტყავს გაგაძრობს, სიქას გაგაცლის.
მე ვეფერები გამოუვალ ლექსებს, გაუვალ
ლექსებს, მიწიან ლექსებს, მტვრიან ლექსებს, გარდაცვლილ
და გარდასაცვლელ და გარდასულ და გარდაუვალ
ლექსებს, რომლებსაც არაფერში, ქვეყნად, არ გავცვლი!

ყველა სხვა ლექსი დაიფაროს სოფლით, იქნება -
შენც არ მომიკვდე, დედაჩემო, ეს არ ვიდარდო.



ანდერძი

მეუღლეს:
გიტოვებ მძიმე ცხოვრებას.
მაპატიე.
მიყვარხარ.

შვილებს:
გიტოვებთ ვალებს -
სხვა არაფერი გამაჩნია.
დედას გაუფრთხილდით.

მეგობრებს:
გიტოვებთ ცოლ-შვილს,
თუმცა მესმის,
რომ თქვენი პრობლემებიც
თავზე საყრელად გაქვთ.

საქართველოს:
გიტოვებ პოეზიას,
არა იმიტომ,
რომ ჩემგან რამის ღირსი ხარ,
არამედ იმიტომ,
რომ მიხვდე, რა ძნელია
ოჯახის ლექსებით გამოკვება.


Last edited by გიო on Tue Feb 12, 2013 7:48 pm; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://Haven`t...
გიო
Way at Armury
Way at Armury


Male
Number of posts : 29
Age : 41
Location : Milky way galaxy
Job/hobbies : The tramp-poet
Humor : Moderate...
Registration date : 23.03.09

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Tue Feb 12, 2013 5:39 am

თევზით ხსნილი
(მეგობრის ხსოვნას ეძღვნება)

შემომხედე, ღმერთო, მე ის პირველი ჭირისუფალი ვარ,
ვინც პირველმა კი არ დამარხა, კი არ დარგო, კი არ დათესა,
არამედ, პურის მარცვალივით მიაბარა მიწას ტკივილი,
სისხლით მორწყა და აკაციის ტოტით მონიშნა,
იმ იმედით, რომ მიწა უკან დაუბრუნებდა
ცეცხლის წაღებულს, წყლის წაღებულს, ქარის წაღებულს.
შემომხედე, მე ჯერაც მიწის ძალისა მწამს,
ცეცხლის ძალისა, წყლის ძალისა, ქარის ძალისა -
ჯერაც სტიქიებს და მათ კერპებს ვეთაყვანები, მათი შიში მაქვს
და შენს შესახებ არაფერი ვიცი, ჯერ კიდევ.
მე, ის გამოქვაბულის ადამიანი ვარ,
რომელმაც პირველად, უშენოდ მიაბარა ტკივილი მიწას.

ხანი გამოხდა და ტკივილი მატლმა შეჭამა, ცხადია,
მაგრამ ვიდრე დიდი მატლი დიდ ტკივილს ჭამდა,
აკაციის პატარა ტოტმა რიტუალში ფესვი გაიდგა,
ყლორტი გამოიღო, ტანი აიყარა, დიდ ხედ იქცა და...
დიდმა ხემ დიდი ტოტი გაიწვდინა, დიდი წყლისაკენ, რომელშიც,
ბოლოზე, ძუასავით მობმული დიდი ქარი გადააგდო, რომელსაც,
თავისმხრივ, ზედ დიდი ცეცხლის კაუჭი ება, რომელზეც
დიდი მატლი იყო წამოგებული,
დიდი ტკივილი რომ შეჭამა ჩემი, ის მატლი,
და დიდი თევზი მოიყვანა - იმედის თევზი.

და თუ ჩემამდე, ამ ტკივილებს ჭამდნენ, ჩემს მერე,
თუ ტკივილები ცეცხლს მისცეს და ნაცრად აქციეს,
მე, ამ თევზით გამძღარი და მუცელამოყორილი,
ამ ჩემამდე და ამ ჩემს მერე შორის წიაღში,
დროის წიაღში, ღრმა წიაღში, ხსოვნის წიაღში,
დღემდე, ტკივილებს მიწას ვაბარებ, პურის მარცვლებივით,
და აკაციის ტოტით მონიშნულ ადგილს სისხლით ვრწყავ,
იმ იმედით, რომ მიწა უკან დამიბრუნებს
ცეცხლის წაღებულს, წყლის წაღებულს, ქარის წაღებულს.
შემომხედე, მე ისევ ის ვარ, ის პირველი ჭირისუფალი
და ჩემში არაფერი შეცვლილა ჯერაც - არც ჩემს გარშემო,
შენ კი, მარადიულ სახეცვლილებას განიცდი, ღმერთო -
მე შენზე მდგრადი აღმოვჩნდი და შენზე ცალსახა
და შენს შესახებ არაფერი ვიცი, ჯერ კიდევ,
გარდა იმის, რომ... თევზით ხსნილი ხარ.
Back to top Go down
View user profile http://Haven`t...
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3867
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Fri Apr 19, 2013 2:00 pm

გიო საჯაია

მატილდა

მე წინა ცხოვრებაში პოლი მერქვა.
შენ - მოტე დე ფლევილი, მატილდა.
მე მერე უცნაური ბედი მერგო.
შენ მერე ალბათ უნდა ატირდე,

ისეთი დამთხვევაა - დეჟა-ვუა,
უთუოდ! მოკითხვები მონსიდან...
დილეგში გადმომცემენ აჟანები
შენს ბარათს: “დამივიწყეთ, მონსინიორ!”

და ისევ - არაფერი უჩვეულო -
ფილტვების უშენობით ავსება.
ისრები აღმოსავლეთს უჩვენებენ
და დროა საკმარისი სავსებით,

რომ რამით გავამართლო პოეტობა
და რამე მივაწერო საქციელს -
იმდენად არავისთვის მემეტები,
რომ მინდა უკვდავებად გაქციო

და მიგცე ისტორიას! ოსანაა
შენდამი, ჩემი ლექსიც, მატილდა!
მე შენი სილამაზის მგოსანი ვარ,
შენ, ახლა ალბათ უნდა ატირდე...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3867
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Fri Sep 27, 2013 9:50 am

გიო საჯაია

მარინისტული ალეგორია

მაიორკასთან სულ სხვა არის ხმელთაშუა ზღვა
(ასეთ დროს შავ ზღვას, როგორც წესი, არ იგონებენ)...
აქ განთიადი გახლეჩილი, მზეა, შუაზე
და შეღამებას ფერი დაჰკრავს ფლამინგოების.
და იბიციდან მონაბერი მსუბუქი ბრიზი,
აკვამარინის სამკაულებს ქვიშაზე ფანტავს.
პალმების ჩრდილქვეშ ირუჯება მედუზა გრილზე,
რომ მერე ვახშმად მიებაროს ლაგუნის ფანტომს.
არაფერია აქ სიკვდილზე უფრო უაზრო,
ხოლო სიცოცხლე, პირობითად - ალეგორია:
მაიორკასთან სულ სხვა არის ხმელთაშუა ზღვა
(ასეთ დროს გულრიფშს, როგორც წესი, არ იგონებენ)...

P. S. დღეს 27 სექტემბერია.

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=592062210850868&set=a.154189157971511.32523.100001412848806&type=1&theater


study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3867
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Sun Dec 22, 2013 11:10 am

გიო საჯაია

სონეტი № 14
(შალვა ოგბაიძეს)

მიამბე რამე, შენებური, ამ მთის და იმ მთის.
ჩემი რა გითხრა? ვაკე-ვაკე ვეთრევი, მთა-მთა;
ვედები ტყე-ღრეს, ღობე-ყორეს და ასე მიდის
ცხოვრება. ზოგჯერ მართალიც ვარ საკუთარ თავთან.

მითხარი რამე, სასიკეთო, იმ მთის და ამ მთის.
მე ვერას გეტყვი - არაფერი ჩვენში არ ყრია,
და ჩვეულებრივ, მიხაკების სურნელი ასდის
მძიმე გზის ბოლოს, რის შემდეგაც წყალში ჩაყრიან

ჩვენი კეთლისმსურველები ამაო შრომას
ჩვენსას და სულში მიგვაყრიან სამშობლოს ნარჩენს,
და ცრემლის ნაცვლად, იქაც გესლით დაგვასველებენ.

გახსოვს სასახლე, ხელთათმანი და გაზელები? -
მე შემიძლია, შევუცვალო ფინალი რომანს,
მაგრამ ჯანდაბას, როგოც არის, ასევე დარჩეს...


study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3867
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Tue Feb 02, 2016 10:45 pm

გიო საჯაია

...

მთვარე - ძაღლიშვილი, ისე გაიტურა,
თითქოს კვალში ედგა ღამის ტარანტული.
წასვლა გამიგია, მაგრამ - პოეტურად!
არის მიტოვებაც, მაგრამ - გალანტური!

ბოლო სიგარეტიც ყავას შევუხამე
(სადღაც უნდა მეგდოს კიდევ ორი ღერი).
წერა შემიძლია მხოლოდ შუაღამით...
სხვა დროს არ მაცლიან, თორემ - ვინ ოხერი.

რაღაც უხეირო სასმელს მიძალებით,
გუშინ საღამოდან ვიკლავ მოშიებას.
დილით მიპოვნიან, ალბათ, მიცვალებულს...
გარეთ ნერვიულად ყეფენ გოშიები.

ქალაქს გადავხედე - თვალი ამარიდა
ისე მედიდურად, მისთვის დანაბერებს...
მთელი დედამიწა, ჩემი ფანჯრებიდან,
მოჩანს, დამიჯერე - ბევრი არაფერი...

და ეს ლექსიც, თითქოს, სხვათა შორისია -
ფიქრიც მიძნელდება... იცი? გეფიცები,
ყოფნას და არყოფნას, სადღაც შორისა ვარ,
საფლავს მინაწერი წლების დეფისივით.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3867
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Tue May 03, 2016 5:34 pm

გიო საჯაია

კიბის ექსპრომტი, ანუ მოკლემეტრაჟიანი აბსურდი

სართული. კიბე. შუალედი. კიბე. სართული.
ცნობისმოყვარე მეზობელი მოგდევს და ფიქრობს,
მავნე ჩვევაა, როცა საგნებს ასე ართულებ,
მაგალითისთვის, როცა კარებს უწოდებ ციკლოპს
და სახელურზე ხელის ყველა ჩამორთმევისას,
ან, როგორც წესი, ესალმები და ან პირიქით,

ემშვიდობები. და მოაჯირს კაწრავს ფრჩხილებით.
სართული. კიბე. შუალედი. გეწევა. კიბე.
და იცი, ახლა მოგიყვება, მისი შვილები,
რომ შენთან ერთად გაიზარდნენ, რომლებმაც კიბო
გაუჩინეს და მოუსწრაფეს სიცოცხლე... შენ კი,
ან, როგორც წესი, უსამძიმრებ და ან პირიქით,

ულოცავ, რადგან შეუძლია, იყოს ესოდენ
მომაკვდავი და ამასთანვე - სიცოცხლით სავსე.
და როგორც შვება, ჟრიამული ისმის ეზოდან
ბავშვების. ფიქრობ ამ ბავშვებზე, საკუთარ თავზე,
ამ მეზობელზე, მის შვილებზე - ასე გართული,
ფიქრში, მიდიხარ. კიბე. სართული...

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3867
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Mon Aug 08, 2016 8:19 am

გიო საჯაია

უთავმოყვარეო კაცის ელეგია

(ქართველი მაღალჩინოსანი: "თქვენ გინდათ, რომ 200–300 მეტრის გამო გამოვუცხადოთ რუსეთს ომი?")

რა შემიძლია, მავთულხლართო, გარდა იმისა,
რომ ავდგე და ორაზროვნად თვალი აგარიდო
ან დავჯდე და მრავლისმეტყველად გიცქირო,
როგორ მოცოცავ მამაჩემის კუთვნილ მიწაზე,
ეკალღიჭივით, ვიდრე მეც, ერთხელ,
ასეთი ორაზროვანი და მრავლისმეტყველი,
საკუთარ უსუსურობაში გახლართული,
ყოველგვარ საზღვარს მიღმა არ აღმოვჩნდები?!
ერთი რამ კია, რაც გულს მიამებს:
შენ ვერასდროს ვერას დააკლებ ყველაზე მთავარს -
ჩემს უთავმოყვარეობას...
ჩემი ქვეყნისგან განსხვავებით, ამ უკანასკნელს,
საზღვარი არ აქვს.


* * *
(ოდესმე დიდი ყოფილა საქართველო)
ჩემი სამშობლო ერთი მუჭა მიწაა,
ერთი ღერი ყვავილის სამყოფი მიწა,
რომელიც მუდამ გულის ჯიბით დამაქვს.
პერიოდულად, ჯიბიდან ვიღებ ცოტ-ცოტას და
მტერს თვალში ვაყრი, დასაბრმავებლად.
ცოტაა ჩემი სამშობლო და ბევრია მტერი -
რომელ ერთს გინდა, აუხვიდე, კაცი,
ან რამდენს გინდა, თვალი დაუვსო?!
ბევრია მტერი და ცოტაა ჩემი სამშობლო,
იმდენად ცოტა, რომ ამ ბოლო დროს,
ჯიბისკენ ხელის წაღებისაც კი მეშინია -
ვაითუ, რაც იყო, ისიც არ დამხვდეს, ვაითუ,
იმ ერთ ყვავილსაც აღარ ეყოს გასახარებლად.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3867
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: გიო საჯაია   Tue Oct 11, 2016 10:38 am

გიო საჯაია

ციკლიდან: „ასათიანის 12“

ფიქრობ არდაწერილ ლექსებს და მორფინის ფლაკონებს.
„უკაცო სახლი“-დან ხელს გიქნევს ჰაინრიხ ბიოლი.
ძნელია, როდესაც ვიღაცა შენს წარსულს გაგონებს
და როცა მოამავალს - მით უფრო არ არის იოლი.

- განა რა მებადა? და თუ რამ მებადა, შენ მოგეც,
ძვირფასო სამშობლო, პოეტის ოცნების სამარევ,
რომელშიც მეც, როგორც ყველა სხვა დანარჩენ შემოქმედს,
ჭიები დამხრავენ, თუმცა ეს არ არის მთავარი. -

იტყვი და ფანჯრიდან დანგრეულ საგიჟეთს გახედავ.
და როგორც იესო - ძე, სიყვარულისთვის მარტვილი,
გრძნობ, აღსასრულისკენ მიჰყავხარ ცხოვრებას - სახედარს...
და პალმის რტოები... მაგრამ არც ეს არის ადვილი.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: გიო საჯაია   Today at 12:16 am

Back to top Go down
 
გიო საჯაია
View previous topic View next topic Back to top 
Page 4 of 4Go to page : Previous  1, 2, 3, 4

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: