არმური (ნისლი მთათა ზედა)
არმური
არმური (ნისლი მთათა ზედა)

არმური - ლიტარენა, უფრო კი – ბიბლიოთეკა
Armuri (scotch mist over mountains) - literary Arena from Georgia (country)


Forum started: Sun 9 Nov 2008
 
HomeHome  PortalPortal  CalendarCalendar  GalleryGallery  FAQFAQ  SearchSearch  MemberlistMemberlist  UsergroupsUsergroups  RegisterRegister  Log inLog in  
* თამარ გელოვანი"სიმღერიდან სიტყვამდე". * მიხო მოსულიშვილი„ჰელესა“ (კინორომანი). * თამარ ლომიძე"ზღვარი" (ლექსები).
* ანრი გიდელი"პიკასო" (ბიოგრაფიული რომანი) * გიგი სულაკაური"ხეტიალი" (ლექსები. რჩეული) * ბელა ჩეკურიშვილი"შეკითხვად სიზიფეს" (ლექსები)
* ლაშა ბუღაძე"ნავიგატორი" (პიესა). * ნინო ქაჯაია (მთარგმნელი)უილიმ გოლდინგი - "ბუზთა ბატონი" (რომანი) * ზაზა თვარაძე"სიტყვები" (რომანი).
* მიხეილ ანთაძე"საიდუმლოებით მოცული უ.შ", "სინქრონისტულობის პრინციპი". *
* რადიარდ კიპლინგი - "აი ასეთი ამბები" (თორმეტი და კიდევ ერთი ზღაპარი), მთარგმნელი ანი მოსულიშვილი * ვახტანგ ჯავახაძე"ვახტანგური" (ლექსები. რჩეული)
* მიხო მოსულიშვილი"დიდი ძუ დათვი" (რომანი). * ნინო ნადირაძე"VIA SOLIS" (ლექსები). * მარიამ ხუცურაული"სანათა" (ლექსები და ჩანაწერები).
* Zurab Karumidze"Dagny or a Love Feast" (English brushed up and fine-tuned by Amy Spurling). * გივი ალხაზიშვილი"ეპისტოლეთა წიგნი" (ლექსები).
* ბესიკ ხარანაული"მთავარი გამთამაშებელი". * მიხო მოსულიშვილი"სულის მდინარე" (თორმეტი ნოველა). * ნინო სადღობელაშვილი"ფრთები და ხელები" (ლექსები).
* მამუკა ხერხეულიძე„ომში, როგორც ომში“ (მოთხრობები). * ნატა ვარადა – „დედის კერძი“ (მოთხრობები). * ზაალ სამადაშვილი – „ავტოპორტრეტი წიგნების ფონზე“ (მოთხრობები). * ვაჟა ხორნაული – „როგორც ბაღიდან...“ (ლექსები). * ირაკლი ლომოური – „ავტონეკროლოგი“ (მოთხრობები).
* მანანა ანთაძე (მთარგმნელი)ტენესი უილიამსი - Camino Real (პიესა). * თამარ ბართაია, დავით გაბუნია, ნინო მირზიაშვილი, მიხო მოსულიშვილი, ნანუკა სეფაშვილი, ირაკლი ცხადაია„ქართული პიესა 2012“ (ექვსი პიესა).
* ნატა ვარადა – "დედის კერძი" (მოთხრობები). * თამრი ფხაკაძე – "ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში" (მოთხრობა). * რიუნოსკე აკუტაგავა – "დიალოგი წყვდიადში" (მოთხრობები).
* გიორგი კაკაბაძე"ნიკო ფიროსმანი" (ბიოგრაფიული რომანი). * მიხო მოსულიშვილი – "ვაჟა-ფშაველა" (ბიოგრაფიული რომანი).

Share | 
 

 კატო ჯავახიშვილი

View previous topic View next topic Go down 
Go to page : Previous  1, 2, 3, 4  Next
AuthorMessage
თეკლე
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts : 41
Age : 36
Registration date : 17.12.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Wed Aug 19, 2009 10:45 am

მწვანე მონასტერი (დაბრუნება)

შემხედე.
მოვდივარ თვალებახვეული ასფალტზე,
შიშველი ფეხებით ქალაქის მტვრიან გზას მოვათრევ.
გვირილას ფურცლები შარაზე შორი-შორ დავფანტე
ხელების ცეცებით ვკარგე და კვლავ ვპოვე სიმართლე.
ქარი წამომჯდარა ღრუბლების სალოსად ხიდისთავს,
ხიდსიქით ელავს და იღვრება გობიდან ცრემლები.
მეც ვტირი ხანდახან, იმდენჯერ წავაგე სიკვდილთან,
მეც ვაგებ ხანდახან...
ხანდახან ვდუმვარ…და
ვჩერდები
შენს წინ და თუ მაინც მწვანეში, მწვანით ვერ ვიწყები
ქვას ხელი არ ახლო! წყენით მეუბნები. მდინარემ
ოცდაორ კალმახად ტანზე დაიყარა წინწკლები
ვიდინე ტაძრამდე, დინებამ ხანდახან მინარეთს
მიმაგდო და მაინც მტვრიანი შიშველი ფეხებით
მოვედი ქალაქის დაღლილი ნაცემი ღამიდან.
შენ იცი, რომ წავალ და მაინც სველ შუბლზე მეხები,
შენ იცი, რომ წავალ და სიკვდილს დავიწყებ თავიდან.
რამდენ ხანს გეძებდი. რამდენ ხანს...
უთუოდ იცოდი
მერე რა, თუ მაინც მწვანეში არ ჩანდა სამრეკლო,
დამსაჯეს და ალბათ მე ხარკად დამადეს სიცოცხლე
რომ ამ ჯოჯოხეთის კარები ლექსისთვის გამეღო.

* * *

წლებქვეშ გამომწყვდეულს სხვას რას მოუყვები გზას
ან რით დაამოკლებ. ან რით გაიგრძელებ თუ
იმდენი გითქვამს, რომ შენივე სიტყვებზე დგას
შენი წისქვილი და შენივე საძვალე. გსურს
ის ვინც ქარნაკრავზე ქალაქს დაემალა და
ის ვინც განუწყვეტლივ ტკივილს გიმთელებდა ვინც
განდო სიყვარული და ისიც გევალა ხან
განდო მოგონება და ისიც გროშები ღირს.
წლებქვეშ გამომწყვდეულს სხვას რას მოუყვები გზას...


Last edited by თეკლე on Wed Aug 19, 2009 11:13 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile http://www.geowebi.com/kato/
თეკლე
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts : 41
Age : 36
Registration date : 17.12.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Wed Aug 19, 2009 10:46 am

აი მეც დავბრუნდი...

ასე ბრუნდებიან...
Back to top Go down
View user profile http://www.geowebi.com/kato/
bao
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 391
Age : 56
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Wed Aug 19, 2009 11:27 am

cheers cheers cheers

მშვიდობა შენს აქ "შემოკატოვებას" თუ "შემოკატავებას" Very Happy
Back to top Go down
View user profile
თეკლე
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts : 41
Age : 36
Registration date : 17.12.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Wed Dec 16, 2009 11:14 am

ნაქერალა

ვთენდები ახლა.
შენ ჰაერით გრძნობ ჩემს შემოსვლას.
მხრებიდან ქვევით. ნაწილ-ნაწილ
კიდით-კიდემდე.
ჩურჩული მახლავს,
როგორც იმ ქარს, თავის სამოსელს
დათოვლილ ტოტებს, რომ ატოვებს თოვლის საკიდზე.
ვმაღლდები უკვე.
ნამცეც-ნამცეც გეყრები ჭირხლად.
იქ, სადღაც შორს კი, ნაქერალას ათოვს უჩემოდ.
მე ერთხელ მოვკვდი
და მეორედ სიკვდილი მიჭირს,
ამიტომ წასვლას თუ გადავწყვეტ- არ შემაჩერო.
სველ თითებს ვგრძნობდი
წუხელ ისევ, დათოვლილ მთების.
შაორზე შარვალაკეცილი იდგა ზამთარი.
მახსოვს ის ქოხი.
მოგონილი. ჩემი და...
შენი
სხეულზე სიტყვად გაჩენილი კედლის ბზარებით.
თენდება სადღაც
და ხანდახან ნაბიჯის ხმაზე
კრთებიან ძილში, შორიახლოს ალბათ ნაძვები.
ხომ არის რაღაც, რასაც ხშირად სახელს არ ვარქმევთ
ვიგონებთ დროს და დროსთან ერთად ჩვენც ვიკარგებით.
ვთენდები ისევ.
შენ შაორის დგახარ ნაპირთან.
ვეშვები ქვევით, ნაწილ-ნაწილ.
ვჟონავ ქაღალდზე...
და ქოხში გიშვებ
სადაც ერთად ჩვენ არ ვყოფილვართ,
რომ ცხელი სუნთქვა გაგატანო ნაქერალამდე...
Back to top Go down
View user profile http://www.geowebi.com/kato/
თეკლე
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts : 41
Age : 36
Registration date : 17.12.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Wed Dec 16, 2009 11:16 am

დაპირებული ნაქერალა...

მომნატრებიხართ ხალხო
Back to top Go down
View user profile http://www.geowebi.com/kato/
bao
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 391
Age : 56
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Wed Dec 16, 2009 4:47 pm

შენი ამბავი რომ ვიცი, განსაკუთრებით მე მოგენატრებოდი Rolling Eyes
Back to top Go down
View user profile
თეკლე
Way at Armury
Way at Armury


Female
Number of posts : 41
Age : 36
Registration date : 17.12.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Wed Dec 16, 2009 5:02 pm

ძალიააან :-*
გახსოვს ფეხშიშველი რომ დავეშვი მთაწმინდიდან, მაშინ მითხარი ერთხელაც დავწერო, ჰოდა ველოდები...
Back to top Go down
View user profile http://www.geowebi.com/kato/
bao
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 391
Age : 56
Registration date : 11.12.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Wed Dec 16, 2009 5:15 pm

ელოდე, ელოდე, ნეტარ არიან მომლოდინენი!

ისე კიდე კაი შემახსენე I love you
Back to top Go down
View user profile
nino nadiradze
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 106
Age : 31
Location : თბილისი
Job/hobbies : მუსიკა, კითხვა...
Humor : მყოფნის... :)
Registration date : 21.01.09

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Thu Dec 17, 2009 11:20 pm

qali naxo fexshishveli...simgeraa sakmaod saintereso mgoni... Smile

katusi momenatra da sul gavimeoreb da sul da sul, rom chemi sulis poeti xar...metqi...
Back to top Go down
View user profile
irma shiolashvili
Front of Armury
Front of Armury


Female
Number of posts : 55
Age : 42
Location : გერმანია
Job/hobbies : ჟურნალისტი
Humor : :-)
Registration date : 10.03.09

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Mon Dec 21, 2009 2:52 am

[quote="თეკლე"]მწვანე მონასტერი (დაბრუნება)

შემხედე.
მოვდივარ თვალებახვეული ასფალტზე,
შიშველი ფეხებით ქალაქის მტვრიან გზას მოვათრევ.
გვირილას ფურცლები შარაზე შორი-შორ დავფანტე
ხელების ცეცებით ვკარგე და კვლავ ვპოვე სიმართლე.
ქარი წამომჯდარა ღრუბლების სალოსად ხიდისთავს,
ხიდსიქით ელავს და იღვრება გობიდან ცრემლები.
მეც ვტირი ხანდახან, იმდენჯერ წავაგე სიკვდილთან,
მეც ვაგებ ხანდახან...
ხანდახან ვდუმვარ…და
ვჩერდები
შენს წინ და თუ მაინც მწვანეში, მწვანით ვერ ვიწყები
ქვას ხელი არ ახლო! წყენით მეუბნები. მდინარემ
ოცდაორ კალმახად ტანზე დაიყარა წინწკლები
ვიდინე ტაძრამდე, დინებამ ხანდახან მინარეთს
მიმაგდო და მაინც მტვრიანი შიშველი ფეხებით
მოვედი ქალაქის დაღლილი ნაცემი ღამიდან.
შენ იცი, რომ წავალ და მაინც სველ შუბლზე მეხები,
შენ იცი, რომ წავალ და სიკვდილს დავიწყებ თავიდან.
რამდენ ხანს გეძებდი. რამდენ ხანს...
უთუოდ იცოდი
მერე რა, თუ მაინც მწვანეში არ ჩანდა სამრეკლო,
დამსაჯეს და ალბათ მე ხარკად დამადეს სიცოცხლე
რომ ამ ჯოჯოხეთის კარები ლექსისთვის გამეღო.

Cemo lamazo, Semovedi axla sens gverdze da vikiTxe Seni lamazi lexebi. viCi, ukve aTiaTasjer gaqvs mosmenili, rom Zalian kargi gogo xar! bednier axal wels gisurveb!
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz/-f4/-t44.htm
keso
Front of Armury
Front of Armury


Female
Number of posts : 98
Registration date : 28.12.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Sat Dec 26, 2009 10:44 am

Chemo lamazo da mShveniero, niWieri rom iyavi yoveltvis vicodi, magram TandaTan maoceb:)
gkocni, miyvarxar I love you
Back to top Go down
View user profile
nini
Into Armury
Into Armury


Female
Number of posts : 673
Registration date : 17.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Sun Nov 27, 2011 11:58 pm

შენ, ჩემო სიკვდილადქცეულო მონატრებავ,
რომელ უცხო მიწაში გაიდგი მზემოკიდებული ფესვები,
რომელ უთვისტომოს მიადექი მიუსაფარი,
ვის კარზე ითხოვე თანაგრძნობა მოწყალებასავით,
ვისი კაბა ჩაიცვი, - ფერი? – წითელი თუ შავი.
სახელი რა გქვია?
ეკატერინე? კატო? ეკა?
თმა ისევ ისეთი შავი გაქვს, თუ უკვე შეიბუდა
ჩრდილოეთის დათვმა და უგაზაფხულო დღეებში
მოხრილი თათი ისე ჩატორა,
გეგონება თაფლს იღებსო სკიდან.
თავი, თავი ისევ გაწუხებს?
როგორი გაგიშვი იქით. ახლაც გხედავ,
უძილობისგან შეშუპებული თვალებით,
მობარბაცე, მოლოდინით ავსებული სხეულით..
რამსიმძიმე სიკვდილისთვის გამიმეტებიხარ.
ნეტა თუ გივლის მანდ ვინმე?
იპოვე? ვერა?
ეს რა უგულოდ მოსთქვამენ ჩვენზე.
ჩემზე და შენზე.
შენზე _ იქ, სამუდამოდ წასულზე.
ჩემზე - აქ უშენოდ დარჩენილზე.
რას სტირის ეს ხალხი, ეკატერინე?
შენ ჩემო სიკვდილადქცეულო მონატრებავ,
ამდენ სიკვდილში თვალსა და ხელს შუა ისე მენგრეოდი,
საომრად შემართულს შენი ნამტვრევები
ტერფებში რომ მერჭობოდა,
პოლიეთილენის პარკებს ვავსებდი და ვყრიდი.
ვავსებდი და გყრიდი.
რას იტყვის ხალხი?
რატომ მაღელვებდა ეს ყოველთვის და
შენი მყიდე სხეულიდან თავისუფლებას
გაწყვეტილი კრიალოსანივით რისთვის ვფანტავდი.
რამდენი სიკვდილი იყო ეკატერინე..
მე და შენ
მე და შენ ვიცით მარტო.
მეტი არავინ.
და მაშინ, როცა შენ ოთხად მოკეცილი
კი არ ტიროდი, დაჭრილი ნადირივით გმინავდი,
მე მაგ გახსნილ ჭრილობებზე წურბელასავით გეკვროდი.
გწოვდი და ვწერდი.
და დილით, როცა სახეს მაკიაჟით შევისწორებდი,
ხალხს გმირი ვეგონე.
შენ ჩემო სიკვდილადქცეულო მონატრებავ,
ყოველ ღამით პირჯვარის გადაწერისას
ღმერთს ჩემს კარგად ყოფნას რომ სთხოვდი,
მე კი, ღმერთი მხოლოდ მაშინ მახსენდებოდა,
როცა დაწერილი სიტყვა განაჩენად მექცეოდა ხოლმე.
მხდალი ვარ ეკატერინე.
ყველაზე მხდალი.
და სიყვარული?
თვალწინ ბავშვივით თვალებანთებული მიდგახარ,
ხუთფურცელა იასამანს გამალებით რომ ღეჭავს და..
მე! მე სულ მეგონა, ვერ გაგიგებდნენ,
შენს გულწრფელობას სინამდვილე დაამარცხებდა,
და ამიტომ სიტყვას ვნაყავდი.
რა გამოვიდა..
ამდენ სტრიქონებსა და ფორმებში მობორიალეს,
ამდენი ტკივილებითა თუ ცოდვებით კმაყოფილს _
ვერ გამიძელი
სიტყვა-სიტყვა დაგკარგე სადღაც.
შენ ჩემო სიკვდილადქცეულო მონატრებავ,
რომელ უცხო მიწაში გაიდგი მზემოკიდებული ფესვები,
ვის კარს მიუკაკუნე მიუსაფარმა,
ისინი ნახე?
უთხარი, უთხარი რომ..

სიმშვიდე. და ვითხოვ. მოვითხოვ. მოთოვოს. მოთოვოს.
ბუხრის წინ ფეხების მოკეცვა. ეს ნიშნავს თანხმობას.
ხის სახლში დღეების ჭრაჭუნი. და ცხელი სათონე.
და მერე ღრუბლები. ერთად ან პირიქით. კვერების დაცხობა.
სიჩუმე. ეს როცა, პოულობ თავს. ან როცა იზრდები.
იმდენად დიდი ხარ, რომ კოცონს ყინულზეც თამამად დაანთებ.
და მხოლოდ ჩასვლაა საჭირო მიწისქვეშ, რომ შენივ აზრებში
შენივე სიკვდილში იპოვო თავიდან. დუმილი. სიმართლე.
სიმშვიდე. და ვითხოვ. მოვითხოვ. რომ გარეთ ბარდნიდეს..
და ჭრელი თავშალი დავხიო უამრავ სურვილად. ჭინჭებად.
და რომ მოგონებას დავარქვათ უბრალოდ - ჩუმი და ადვილი.
და რომ გახსენება დაიწყოს მარტივად, სიტყვიდან – მჭირდები.
და ამ ჩემს ხმაურში ისეთი შორია ხანდახან სიცოცხლე,
რომ ღამით ჩურჩული მაღვიძებს. და როგორც სათავე _
მდინარის მოვდივარ. მოვდივარ. და ზამთარს ვამარცხებ.
სიმშვიდე. და ვითხოვ. მოვითხოვ. გათოვდეს. გათოვდეს.

შენ ჩემო სიკვდილადქცეულო მონატრებავ,
სადღაც ჩემს მიერ გადაკარგულო,
ყველა ჩემს სიტყვაზე ნამდვილი ხარ.



flower flower flower
Back to top Go down
View user profile
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Sun Dec 18, 2011 10:23 am



წიგნის დასახელება – "ჭუპრი"
ავტორი – კატო ჯავახიშვილი
გამომცემლობა - “საუნჯე"
რედაქტორი - ლია სტურუა
მხატვარი - ზალიკო სულაკაური
ყდის დიზაინი - ნიკა ხვედელიძე
გვერდების რაოდენობა – 176
ყდა – მაგარი
მოთავსებულია - ტილოს თავმოსაკრავ ტომსიკაში, რომელსაც აწერია: "ჭუპრი"
ISBN 978-9941-9242-5-5
გამოცემის წელი: 2011




ეს წიგნი მოთავსებულია ეგეთ ტომსიკაში:



ეს ცხოვრებაც ხომ სტადიებად არის და...

Exclamation

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Tue Jul 31, 2012 8:00 am

კატო ჯავახიშვილი


შიში


გითხარი გამოდი ჩემიდან, ჩემიდან გადმოდი, ჩემიდან გადმო –

დი. დიდია ქალაქში, ქალაქში, რომელიც ცხოვრებას გაურბის, გაურბის ცხო –

ვრებას. სიცრუე. სიყალბე.შიშველი ცხედრები. შიში და ჩანასახ –

დაკარგულ სამყაროს კისერზე დამხრჩვალი ბატკნები ჰკიდია.

გითხარი. – წყლებიდან. წყლებიდან ვიმღვრევი. ვიმღვრევი სადმე თუ–

კი არ დავიბადე. უბრალოდ მოვკვდი და სიზმარში ავცხადდი -

დილამდე. გეთქვა და დილამდე. დილა კი, მნათობებ-

დაკარგულ ცაზე წევს. ისვენებს. გითხარი: გადმოდი. გადმოდი.



გეძებდე, გეტყოდე: - მხრებს უკან ღამეა, კბილებით დაძიძგნილ

ველ-მინდვრებს ქორი და. სცილა და. ქარიბდა. სცდებიან ერთმანეთ-

დაკარგულ ხეობებს. წვიმა და. ქარი და. ხელები ხეების

მაგივრად ჰამაკებს აბამენ. ავადობს. ჩავარდა ლოგინად -

ხმელეთი. მიწაა. მიწაზე ძვლები და. ცარცი და. დაფიდან

ნაფშვენებს ვაკავებთ. ვბერდებით შიგნიდან. ფუღუროს შიგნიდან -

გვეზრდება ნაძვები. ტყეა და სიჩუმე. გვეძებენ ქალაქებ-

დამარხულ მოწაზე. გეძებდე,გეტყოდე: - არ გინდა. რად გინდა.



ვიტყოდე: დარჩი და ჩემიდან გადმოდი.გადმოდი. გადმოდი ჩემი-

დან. ყელი და ბაწარი. გზები და შეხვედრა. ვიტყოდე: დარჩი და -

დილაა. დილა და სიბნელე. სიბნელე. დილა და. ნაპირებ-

მოხერხილ ღამიდან გამომაქვს ტანი. და უნიჩბო ნავიდან -

კიდურებ-დაკარგულს გაძინებ. გითხარი: – იმღვრევა წყლები და

იწყება მოქცევა. ვიძინოთ. ვიძინოთ. აქ უკვე მიწიდან

გვხედავენ. დილაა. დილა და სიბნელე. სიბნელე. დილა და

გითხარი: გამოდი ჩემიდან, ჩემიდან გადმოდი, გადმოდი ჩემი-

დან.


Exclamation

Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Sun Aug 19, 2012 7:24 am

კატო ჯავახიშვილი


მაძღართათვის


ცხელოდა.

მუცელზეხელებშემოწყობილი იჯდა ღამე და

ფოჩიან სიზმრებს არჩევდა.

გიჩვევდი, როგორც იჩვევენ წარსულს,

როცა წასვლამდე მართლდება დრო და

როცა სტუმარი გზას ართმევს წამსვლელს,

როცა ამ სტუმარს ვეღარ ირჩევენ,

რადგან პირამდე სავსეა ტანი -

შემთხვევითი უამინდობით.

მიჩვევდი, როგორც იჩვევენ აწმყოს,

როცა მომავალს წყალში აქვს თვალი,

როცა წარსული არ გინდა. გახსოვს.

წამსვლელი მოვა

მომსვლელი წავა

დასასრულისკენ აპარებ თვალს და

ისევ თავიდან გადათვლი წამებს.



ეს მერე იყო.

აქ დავასრულეთ.

ერთხელ. ორჯერ. ათიათასჯერ.

ავტორი მე ვარ.



ჭრელია შენი სიჩუმე.

როცა სტომაქში ერთად იყრი

ძველ კარამელებს -

ნათაგური გეტყობა ტუჩზე.

დაჭიანებულ დედამიწას კბილი ჩამოტყდა

„ავის ნიშანი არისო“ - ღამემ.

ყველა სიზმარმა წაიღოს წყალი

და ტალღამ ზღვიდან კალმახივით გაისხმარტალოს

ხრიოკ ნაპირზე.

ახლა ასე სჯობს:

უცებ უხეშად მომხვიო ხელი -

სიზმარივით რომ არ გაგისხლტე.



ეს ადრე არის.

აქ ვგრძელდებით.

ერთხელ. ორჯერ. ათიათასჯერ.

ავტორი შენ ხარ.



ჩამომიტეხე ერთი დღის და ღამის მადლი -

უნდა დავნაყრდე.

ვინც მაძღარია იმან იკითხოს.

ვინც ვერ დანაყრდა - მისთვის მადლია.

გადამწიფებულ ხურმის ხეებს

მატლი გაუჩნდა.

კარმა სტუმარი შემოაღო

და პირმაღიდან ქრის ჩრდილოეთი -

ცივა. ქარია.

აქ, მერე ღამე დაჯდება და ფოჩიან სიზმრებს

მშიერთათვის ჩამოარიგებს.

შაოსან ქალებს წლების სევდა დაუწვრილდებათ,

სველ თვალის გუგებს მტვრით და დროით ამოივსებენ

„სტუმარი ღვთისაა“ - იტყვიან და

ჩვენ უბრალოდ გაგვეცინება,

რადგან ან წრეზე ყველა კარი ჩაკეტილია.



ეს გვიან იყო. მაშინ, როცა

წამსვლელს უთმობს სავალს სტუმარი,

როცა შენ იცი, რომელ დროში უნდა მიპოვნო,

როცა პირამდე სავსეა ტანი

შემთხვევითი უამინდობით,

და დამნაშავე გზები სადღაც იძებნებიან.


უავტოროა.
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Mon Sep 17, 2012 8:38 am

კატო ჯავახიშვილი


გვალვა


ასეთ ღამეებს რა გალევს.

წელზე ბაფთად შემოსალტული გამთენია მენჯის ღრუში

წვეთ-წვეთ რომ გაღვრის მარტოობას

და გახრიოკებულ მინდვრებზე შემთხვევით ამოსული

მზესუმზირები წყურვილით იხრჩობიან.

ყმუილით მოგდევს ქარბუქი.

განჯღრევს.

საკუთარი ჩრდილიდან გამოდიხარ და

წვერ-ულვაშივით ამოწვერილ მოლოდინს

მტვრის კორიანტელში თესავ.

იპოვე? ვერა?

აი, შენი დაკარგული ხელი გზისპირას გდია.

სისხლის კვალი კი არ ეტყობა.

გეგონება, - გაღეჭაო ვინმემ.

ვიღაც დიდმა.

შენზე დიდმა და ღონიერმა.

„ტყე-ტყე იარეო“ - გითხრეს და შენი მარჯვენა თვალი

ხის კენწეროს უყუნწო ალუბალივით შესობია -

გადამფრენებმა რა ხანია გადაიფრინეს.

ეს რა წყალ-წყალა ამბები მოუტანია მდინარეს..

გამოღმა კაცის გვამი ჩამოუტარებია და იცინის.

გაღმა - ქორწილია და ტირილით თვალებს ისიებს.

იქაც შენი მოგლეჯილი ფეხი საფლავის სვეტად დაუდევს და

ზედ საქორწილო სუფრა გაუშლია.

მიდი და იზეიმე დასახიჩრება.

გასიებული ენა, კბილებს შორის უცხო სხეულივით რომ გამოგჩრია,

შენი ხელით ამოიგლიჯე და და იმ უყველპურო დღეებს

ლორის ცხიმიანი ნაჭერივით გადააწვინე.

უპოვართათვის მადლია.

შენთვის - ზედმეტი.

გაუდაბურებული ტანიდან სათითაოდ ამოკრიფე:

შეხვედრის კრისტალები;

მოლოდინის ქინძისთავები;

მარტოობის სათითეები;

განშორების - მაკრატლები;

გაფინე მერე თეთრი ზეწარი

ხმაურით დაუშვი სიმძიმე შენი სხეულიდან,

გუდასავით გამოკარი და პირველივე მგზავრს აჩუქე.

რა იცი, რაში გამოადგეს,

რა იცი, რა დროს დაუღამდეს.

შენი ცარიელი გული კი,

მომლოდინე კოკასავით შემოდგი სადმე -

წყაროსთან.

გამოივლიან და მწყურვალნი დარჩებიან.

გამოივლიან და გვალვა დააწყლულებთ.



მერე გაიქეცი,

ამ გახრიოკებული მინდვრებიდან გაიქეცი

და ნამდვილ მიწაში ჩამარხე შენი ნაკლული სხეული.

იქნებ საკუთარი ჩრდილიდან გამოსულს,

ვინმე შემოგხვდეს და გაგამთლიანოს.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Sat Sep 22, 2012 7:47 pm

კატო ჯავახიშვილი


ეკატერინე

(დაკარგულთათვის)


მოდი და დღეებს გადავარქვათ სახელები.
თვეებსაც. წლებსაც.
მე შემიძლია პირუკუღმა აგიყირავო დედამიწა,
შენ კი, ბურთივით დაიჭირე ეგ თავი ხელში
და ტანი, სადაც ბედისწერა საწოლში გიწევს -
არც გაარხიო.

ახლოს ნუ მოხვალ.
ძუძუსთავებზე შემოხვეულ ასპიტს თვალები არ გაუნათოს
შენმა ფეხისხმამ –
ხორკლიან ენით გამაგრებულ მუცელს მიგრილებს.
მიწისძვრის შემდეგ მიტოვებულ სახლში დარჩენილ
ბავშვს მარტოობა თუ შეაწუხებს,
ბავშვს, სიძულვილი თუ შეაწუხებს,
ბავშვს, სიყვარული თუ შეაწუხებს,
კარს გავაღებ და ორკაპა გზებს მდინარით დავბან,
რომ ნაფოტივით წამოიღოს წყალმა საშოდან -
სხეული - ჩემი.

გაღვიძება აკრძალულია.
დაძინება ნებადართული.
ავტორი მე ვარ.
ეკატერინე მარქვეს ოდესღაც.
ე კ ა ტ ე რ ი ნ ე.
მოდი, მოგიყვე:

იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა.
იყო ქალაქი. იყო ხალხი. იყო სოფლები.
იყო ხორბალი. იყო ყანა. და ხარის რქებში
დასხმული ღვინო. იყო კაცი. უთვალთვალებდნენ
სოფლის შუკებში გაფანტული ჭრელი თავშლები.
და იწვებოდა იქვე ახლოს მწვადი მაყალზე.
ციცინათელებს ხურჯინიდან ჩუმად პენტავდა
ღამე და მერე განთიადის თამამ საყვირზე
იბადებოდა გოგო ვინმე ხორბლისხელა და
მოხდილ ქვევრებთან ღმერთის კაცად ცნობდნენ სტუმარს და
მტრისთვის ფრანგულის ერთი ცელად მოსმა ემართათ.
იყო არავინ. იყო სადმე. იყო. საიდან –
საით ქროდა ქარი. ქარისგან სადმე
დამალვას ცდილობს ქალი. აიტანს
გაცრეცილ სულს გოლგოთამდე და ვეღარ ადის.
და ვეღარ ადის და ვეღარც აღმართს ვეღარ უძლებს.
და მოდის დრო და ხელებს იწყობს უკან. ზურგზე.
როგორც დამტვრეულ სავარძელში ირწევა გზა და,
როგორც ხმელეთი ორმოებში ჩავარდნილთ არწევს,
ისე აჩრდილებს აბარბაცებს მიწა და ცა კი -
ბაცია ისეც.
იყო არავინ. იყო სადმე. იყო. ან არი.
ეს მე ვარ. ჰოდა, გამიხსენე. ეს მე ვარ, მე
ვარ. მე აქ ვიყავი აქამდეც , და ახლაც და მერეც
და მოვალ მაშინ, როცა თვალებს დახუჭავს ღამით
ქარი და როცა შენს მომავალს წარსულში ეძებ.
ეს მე ვარ, ყველა შენი დრო. და წელი. და ფიქრი.
ყველა ომი და დამარცხება.
ხელების ფშვნეტაც.
თვალები შავად შევიღებე. თავს ასე ვიქცევ -
ვიყო არავინ. ვიყო სადმე. ან ვიყო.
ნეტა.
მე ახლა მცივა გათენება. მე ახლა მცივა. და თვალებში მეზრდება მიწა.
მე გუშინ ღმერთი ვიყავი. და ხვალ დავბრუნდი. და გღალატობ გუშინდელ გზებზე.
მე ახლა ვიყოფ შენს მოსავალს. მე ახლა გიყოფ. და მკლავებზე ბავშვივივით მიწევს
სამყარო ჩემი სიზმრებიდან. სადაც ცხადში ბალახობს ფერადი ზებრა.
მე ახლა თითზე ჯვარედინებს. მე ახლა თითზე „ნიჩურიტებს“ ვიკეთებ. მხედავ.
მე ახლა გწირავ. და სიკვდილში სისხლნაკლული წყალსაც არ გაწვდი.
და როცა ქარი დაიძინებს. და როცა ცხენი ჩამოაგდებს ზურგიდან მხედარს
და როცა ვინმე გაიგონებს. და როცა ვინმე დაასრულებს ამ ტექსტის ნაწყვეტს –
მე მაშინ თვალებს გამოვიღებ. შენ კი ხელისგულზე ნახშირივით გამოწვი დარდი.
მე მაშინ კირით ამოგავსებ. შენ კი – დაბრუნება ტექსტებს შორის დეფისებს სთხოვე.
და როცა ქარი დაიძინებს. და როცა ხაჭო გაიკეთებს სიძველის ნადებს.
და როცა ტყეში გადარგავენ ჩვენს სულებს და შემოდგომა შეხვდებათ ხეებს –

არა ხარ სუსტი.
ადექი და მაშინ დაეცი.
ეს უნდა შეძლო.

მოდი და, ხელებს ნუღარ მომხვევ.
ძნელია, მაინც.
მე შემიძლია დაბადება გამოგიგონო,
როცა ცხოვრებას ნახირივით მიერეკები
და შენ გეგონოს, რომ შენია წუთის სოფელი
და ყველა კარი გაიხსნება
შენ ოღონდ სთხოვე:
–სეზამ, გაიღე!
ახლა შიშისგან დამიზამთრდი
და თვალებს მარტო მაშინ ხუჭავ,
როცა ლიბრივით ჩამოწოლილ უღვთო სიჩუმეს
გიბრუნებ. უკან.

გაღვიძება აკრძალულია.
დაძინება ნებადართული.
ეკატერინე მარქვეს ოდესღაც.
ე კ ა ტ ე რ ი ნ ე.
მოდი, მოგიყვე:

იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა.
იყო ომი და იყო გმირი. იყო ნაცარიც.
იყო დაფშვნილი ძვლები. იყო. თუჯის ქვაბებში
იხარშებოდა მოლოდინი. სიზმრებს იცვამდნენ
სოფლის მკვიდრნი და ჯირითობდნენ ავსულ ქარებზე.
და იშლებოდა სოფლის გზა და გრძელ პირმაღებზე
ქარებს ელოდა გოგო ვინმე ხორბლისხელა და
დამარცხებული ოცნებები ფაშვებს აღებდნენ
გამარჯვებას კი მხოლოდ ერთი ყანწი ევალა.
იყო არავინ. იყო სადმე. იყო. საიდან –
საით მიდის გზა და ამ გზისგან საით
იწყება ათვლა, იქიდან სადაც
ისრები - დროის რიკულები დასცვივდა საათს,
თუ სადაც ღამით გულებს ვხუჭავთ და გზას ვიგრძელებთ.
და მოდის დრო და ხელებს უცებ დაგვაწყობს მხრებზე.
და გადის დრო და სხეულს ცალი აკლია მხარი.
როცა ხმელეთი ორმოებში ჩავარდნილთ არწევს -
ცა ბაცი არის.
ვიყო არავინ. ვიყო სადმე. ვიყო. ან არი.
ეს მე ვარ. ჰოდა, გამიხსენე, ეს მე ვარ, მე
ვარ. და მე ვერცერთხელ ვერ მოვარგე ობიაბ კარებს
ის გასაღები, სადაც ჩემი დამარხეს გვამი.
იყო არავინ. იყო სადმე. იყო. საიდან
და მე ვარ, შენი დაბადება. სიცოცხლე. გზებიც.
ომში წასულის სიმღერაც და საყვარლის ნატვრაც.
თვალები შავად შევიღებე, ასე თავს ვიქცევ -
ვიყო არავინ. ვიყო სადმე. ან ვიყო. ნეტა.
და ახლა მცივა გათენება. მე ახლა მცივა. და თვალებში მეზრდება მიწა.
და ახლა მტკივა რომ მოგკალი. მე ახლა მტკივა. და სიტყვას დროში ვერ ვატევ.
მე ახლა ვკვდები რომ მოგკალი. მე ახლა ვკვდები. და სიკვდილში სოცოხლეს ვიწერ.
და ახლა ვდუმვარ რომ მოგკალი. და ახლა ვდუმვარ. და მინდორზე ცალფეხა მარტი
შეწირულ თავებს აბურთავებს. კვდება. კლავს. გზისპირას გაზაფხულს მარხავს.
და როგორც მცველი ჯოჯოხეთის ვდგავარ და თვალებით სველ მიწას ვფხოჭნი.
მე უკვე მაშინ მოგიგონე, მე უკვე მაშინ გაგიმეტე, როცა შენ არც გქონდა სახე.
მე ახლა ვდუმვარ რომ მოგკალი. მე ახლა ვდუმვარ, მე ახლა ვდუმვარ და მიჭირს..
მოდი და თვალები გამომიღე. მე რომ ხელისგულზე ნახშირივით გამოვწვა დარდი.
მოდი და კირით ამომავსე. მოდი.. მანამ ტექსტებს შორის დეფისებს ვიწერ.
მე ახლა ვიყოფ შენს მოსავალს. მე ახლა გიყოფ. და მკლავებზე სამყარო მიწევს
და ახლა მცივა გათენება. მე ახლა მცივა. და თვალებში მეზრდება მიწა.

მოდი და, წიგნებს ნუღარ დაწვავ.
ხე არის, მაინც.
მე შემიძლია სიყვარული გამოგიგონო,
როცა თვალებში სიძულვილი უხმოდ დაგორავს
და შენ გეგონოს, რომ შენშია მთელი სამყარო
და ტანი, სადაც ბედისწერა საწოლში გიწევს
არც გაარხიო.

არ ხარ ძლიერი.
გასწორდი და ახლა ადექი.
ეს უნდა შეძლო.
აქ ყველა გზა დანაღმულია.
ავტორი მე ვარ.
ეკატერინე მარქვეს სახელად.
ე კ ა ტ ე რ ი ნ ე.

იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა.
იყო წიგნები. იყო ხალხი. იყო ცხოვრება.
კაცობრიობა სტრიქონივით ჩუმად ქრება და.
ადამიანებს დაბრუნებას ემათხოვრება.
იყო. ოცნება. სიყვარული. იყო თვალები.
იყო ზიზღიც და სიძულვილიც. იყო სიკეთეც.
და ახლა მხოლოდ წიგნებიდან გვითვალთვალებენ
მათ, ვისაც ჩვენი მომავლიდან მსხვერპლად ვიმეტებთ.
მაგრამ მანამდე:
მიწისძვრის შემდეგ მიტოვებულ სახლში დარჩენილ
ქალს მარტოობა თუ შეაწუხებს,
ქალს, სიძულვილი თუ შეაწუხებს,
ქალს, სიყვარული თუ შეაწუხებს,
ეს დედამიწა გლობუსივით დაატრიალოს,
რომ არ გავჩერდეთ...

ავარიული აფრენაა
დაეშვით ციდან.
გაღვიძება აკრძალულია.
დაძინება ნებადართული.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Fri Nov 02, 2012 8:56 pm

კატო ჯავახიშვილი


მარცხენა ხელით დაწერილი ლექსი

როცა ადამიანები ერთმანეთს ვერ ამჩნევენ,
მე ვფიქრობ: დროა ერთმანეთის უკან ჩამოვდგეთ.
და რამდენიმე ხნის წინ, ეს როცა
შენი სხეული ტანზე მატყლის საბანივით შემოვიკეცე
და მლაშე ტბებში - შენს თვალებში
ორი ქაღალდის გემი გავუშვი,
როცა ხმელეთი ტანზე ისე შემოცოტავდა
ჩვენ ერთმანეთის წილი მიწა ხელით მოვნიშნეთ,
როცა გითხარი, უკვე დროა აღარ ვიომოთ,
რომ უკვე დროა.
მშვიდობაში უნდა დავბრუნდეთ.
ჰო, ზუსტად ამ დროს, უჩვეულოდ ცხელი შემოდგომა
ჩამოცვენილი ფოთლებივით მიაფრიალებდა ქუჩებს,
როგორც ჩემს ლექსში, შენამდე რომ შემომეწერა.
„წინსაფარივით ავიფარე გაზაფხული და
სადილში მაინც მომაკვდავი ფოთლები ცვივა“.
ციოდა ასე.
ჩვენ ვიდექით მშვიდობის მიღმა
და საკუთარი ხმელეთიდან გადმოვდიოდით.

უცხო ქალაქებს არ ირჩევენ.
ის შეიძლება შენს ქალაქშიც აღმოაჩინო.
გაიარო და ვეღარ ცნობდე ადამიანებს.
აი, ფეხებთან მიწევს სისხლში დამხრჩვალი ჩვილი.
აი, ქუჩებმა სამართალი გაიადვილეს.
და პურმა ჭამა სამართალი
და კაცმა თვალა
და ჭამა პურმა სამართალი
და სისხლმა პური
და სისხლი მიწამ მიიბარა
და იძრა მიწა
და მიწა იძრა.
ეს სისხლით სავსე სასმისია ჩემი სამშობლო.
ახლა მე და შენ ამ სისხლ-ღვინოს ბოლომდე დავცლით
გადავეხვევით ერთმანეთს და..
შენ მხარს ჩამომჭრი.
შენ მხარს ჩამომჭრი,
რადგან არ გაქვს მესამე მხარი
რადგან მესამე მხარე ხარ და
ვერ დაიხარე -
მე რომ დაგეყრდნო.
მე კი, მდუმარედ ჩავიყრი ნაცარს
დაშუშხულ პირში
და ენის წვერზე შევიტოვებ
სიყვარულში თუ რამ შემოგვრჩა.
თუ პოეტი ვარ
ჩემს ტექსტებში უნდა გადავრჩე.

აი, თვალებში ჯერაც კიდევ ცოცხალი კაცი
ტანს მზერის იქით მიახოხებს.
აი, ჰორიზონტს იქით ღამე თხელ ხალათს აცმევს
აი, ჩვენც გვჯერა,
რომ ნანგრევებს როგორც მიაღწევს
თავს დოლაბის ქვეშ გაიჭეჭყავს.
თვალსაწიერი რა ფართოა...
აი, მხოლოდ თვალის უპეა
მე რომ გემები შევაცურე საღამოს ზღვაში.
ახლა მე და შენ ამ ტყუილსაც ბოლომდე დავცლით,
გადავეხვევით ერთმანეთს და...
შენ მხარს მახვედრებ.
შენ მხარს მიბრუნებ შენსას,
რადგან გზა ვერ მოხარე.
რადგან ზედმეტი არ გაქვს მხარი -
არ გაქვს მესამე,
რადგან ორი გაქვს და ცარიელ სახელოს მალავ,
რომ პურმა ჭამოს სამართალი
რომ პური სისხლმა
რომ სისხლი მიწამ,
რომ ორივეს მიწა გვიცავდეს.
ზურგზე ფერადი ფანქრებივით მოვიგდე ტყე და
როგორც ქორი დავაფრინდი შემთხვევით სარჩოს
ვთქვი: პოეტი ვარ.
რაც უნდა მოხდეს
ჩემს ტექსტებში უნდა ვიცოცხლო.

როცა ადამიანები ერთმანეთს ვერ ამჩნევენ,
მე ვფიქრობ: დროა ერთმანეთის უკან ჩამოვდგეთ.
და რამდენიმე დღის წინ, ეს როცა
შენი სხეული ტანზე მატყლის საბანივით შემოვიკეცე,
გარეთ კი მთელი შემოდგომა ამოპირქვავდა
მე მლაშე ტბებში - შენს თვალებში
ორი ქაღალდის გემი გავუშვი
მშვიდობიდან გამოვედი
და ვთქვი:
აჰა, ჩემი წილი სიყვარული.
აჰა, ჩემი დაძლეული შიში.
აჰა, ჩემი დანგრეული სანგარი.
აჰა, ჩემი, შენი, სხვისი შვილი,
რადგან:
სიყვარული ყოველთვის არ ნიშნავს ბედნიერებას.
მაგრამ ბედნიერება ყოველთვის გულისხმობს სიყვარულს.
რადგან, შიში ყოველთვის უფრო მეტია,
ვიდრე შეიძლება იყოს დანაკარგი.
რადგან, ცხოვრება იმდენად მარტივია
არ შეიძლება, მას შიშში ვხარჯავდეთ.
რადგან, ომი არ გულისხმობს მხოლოდ გამარჯვებას,
მაგრამ უხერხულია ელოდო სანგარში.
რადგან, სამშობლო ყოველთვის არ ნიშნავს სიმართლეს
ის ნიშნავს მიწას.
ნიშნავს შვილებს.
ნიშნავს ჩამოჭრილ მარჯვენა მხარს.
- გამიმთლიანდი.

და პურმა ჭამა სამართალი.
და კაცმა თვალა.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Sun Jan 20, 2013 10:10 am

კატო ჯავახიშვილი


http://radio1.ge/media-view/10102

რადიოთეატრი
პ რ ე მ ი ე რ ა - კატო ჯავახიშვილი ,,ცხვარი“
შაბათს, 19 იანვარს 18.00 სთ–ზე

მონაწილეობენ: ნიკა წერედიანი, ნინო ლეჟავა, ქეთი ჩაჩუა, დათო ბერაძე, ჯემალ მელქაძე, ვახო ნოზაძე, პაატა კიკვაძე, ნუკრი კონსტანტინოვი.

რეჟისორი - ზურაბ კანდელაკი

ხმის რეჟისორი - ბაკო ხვიჩია

საკუთარ ლექსებს კითხულობს კატო ჯავახიშვილი

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Thu Mar 07, 2013 12:14 pm

კატო ჯავახიშვილი

ლოლიტა

ღამით, როდესაც ყველა იძინებს
და საიდუმლო აღარ არის ასე მტანჯველი,
თითქოს მთვარის შუქს სათითაოდ მიჰყვებიან მოგონებები,
მილიონობით ფერწასული ადამიანის
პროფილს ხაზავენ და სიმარტოვეს
ასე უჩუმრად შემოპარულს კედლის ღრიჭოდან
აღსარების თქმა უგვიანდება,
რას ჩამომჯდარხარ პატარა გოგოვ,
ამ ვნებადაცლილ კაცის ფეხებთან?!
თითქოს ცხოვრებამ ამ ოთახში შემოიარა,
სათვალეებქვეშ ჩამოგხედა და გზას გაუყვა.
ამ ფეხის ხმაზე შენ მსუბუქად,
როგორც ბალეტის
გაკვეთილებზე
ნაბიჯით წინ, ან ერთით უკან,
ტრიალდები და
თეთრ სხეულში კარამელები
ნელ-ნელა მიმწვარ შაქრის ტბაში იძირებიან.
ყოველ წრეზე კი, შენ ჰაერზე
სწრაფ-სწრაფად სუნთქავ
და მორზეს ანბანს თვალხილულიც ემორჩილები.
ყაყაჩოების მინდორია თვალგახელილი
ამ კაცის ფერხთით გაფენილი მომცრო ხალიჩა.
ახლა პომადას გადაუსვი თხელი ტუჩები,
სარკეში სახის კონტურები შემოისწორე
და რომ მიხვდები ისტუმრებენ დღეები წუთებს,
და რომ მიხვდები ისტუმრებენ წუთები დღეებს,
საიქიომდე სანამ მივლენ, მანამ ცოცხლობენ,
დილით, სისხამზე გარეთ შიშველს როცა გნახავენ
წამოწექი და გუგულივით კაფე ან თესე
სველი ზეწრის ქვეშ გატრუნული შენი ბავშვობა.
და მერე ღამით,
მაშინ, როცა ყველა იძინებს
და საიდუმლო ხდება ბევრად, ბევრად მტანჯველი,
ვიდრე სკოლაში გაკვეთილის უცებ გაცდენა,
ანდა კანფეტის აწებება მაგიდის ფერდქვეშ,
შენ ხედავ გოგოს, ბავშვობისგან დაცლილ თვალებში
აჩრდილებივით როგორ ჩანან მოგონებები
და მის სხეულზე მიმობნეულ
ყაყაჩოებს
ეძებ მიწისქვეშ.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Fri Mar 08, 2013 8:48 am

კატო ჯავახიშვილი

როცა პეპლები მრავლდებიან


როცა პეპლები მრავლდებიან, როცა გზა საით-

კენ მიდის. იცის მხოლოდ შავ-თეთრმა დაფამ,

რომელზეც უკვე ხანდაზმული სიცოცხლის ნაცვლად,

იმ წლების ნაცვლად, მხოლოდ მგზავრის პატარა საგზალს

იტოვებ შენთვის და ხელები გევსება მიწით

და მერე მიწას საბანივით ნიკაპთან იწევ,

და ხვალინდელი მოგონება სულს ისე ღაფავს,

შენ კვლავ გგონია: ფეხი ცაზე გიდგას. და ჩანხარ,

იქ, სადაც უკვე სულერთია რამდენჯერ გზომეს

და წაქცეული მათარიდან იცლები. გაწვიმს.



წყალი დავღვარე. თვალწყალი მაქვს. მალე პეპლების მინდვრებზე. გროვა.

სისხლიან ხელებს ეხვევა და - ქალაქიდან ხომ შორსაა ომი.

კადრი: აქ ხმელი ხეებია. წვანან. დრომ ხავსი გაუნადგურა.

კადრი: აქ მწვანე ხეებია. დგანან. ხელოვნურ ტყეს იშენებენ.

ჩვენ არ გვაქვს ფერი ჩვენი სევდის. ასე რომ გვსურდა.

ჩვენ არ გვაქვს სუნი ჩვენი პურის, ვჯერდებით ნარჩენს.

ხელები მაშინ გვიგრძელდება

თვალები მაშინ გვეხილება

მუცელი მაშინ გვებერება

როცა დრო გვაჩენს.



როცა გგონია, ბანალური ჯვარედინ დროში

გაბმული რითმა, ჯვრის გარეშეც ტარება დროის

ისე უშნოა, როგორც შენი მეზობლის ცოლის

ძირს დავარდნილი საყურე და

გარეთ კი დროშებს აფრიალებენ!

გარეთ კი კივის ქარის ესტრადა,

უსაფუაროდ მოზელილ ცომის

სახე აქვს ქალაქს, ჭას რომ ჩავარდა.

შენ კვლავ გგონია: ცალი ფეხი დამალე ქარში.

და ჩანხარ, როგორც ანარეკლი შენივ ეტრატთან.



ცრემლი ამძაღდა. პირწყალი მაქვს. ქვეწარმავალნი გამზირებს ჭამენ.

მზე რა შორია გაზაფხულზე. მით უფრო თუ მშვიდობა მოაქვს.

კადრი: აქ სხვისი ქალაქია. აქ მშვიდობა. აქ ჭიქაზე ნახეთქი. ბზარი.

კადრი:აქ ჩემი ქალაქია. აქ ომია. და უსისხლო სიკვდილის ნდობა.

ჩვენ არ გვაქვს ნდობა ჩვენი მკვდრების, მიწა რომ ვთხარეთ.

ჩვენ არ გვაქვს ლოცვა ცოცხალთათვის, არც დრო გვაქვს ჩვენთვის..

ხელები მაშინ გვიგრძელდება

თვალები მაშინ გვეხილება

მუცელი მაშინ გვებერება

როცა დროს ვაჩენთ.



როცა პეპლები მრავლდებიან, როცა გზა საით-

კენ ქრება, ვეღარ ვიგებთ, ან როცა სათქმელს,

თვალგახელილ სიმართლეს სხვისას,

ვიგუბებთ პირში, თუნდაც ძალა აღარა გვქონდეს აღმართის ავლის,

ვიგუბებთ პირში, რადგან ჩვენი აღმართიდან შორია მიწა,

და საკუთარი მაჯისცემა გვიჭირავს ხელში

და საკუთარი ფანჯრებიდან მშვიდობას ვხედავთ,

მაშინ ომია, ოღონდ ომში არავინ კვდება

და საკუთარი ცხოვრების გზა გვამებზე მიგვაქვს.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Sat May 04, 2013 3:44 pm

კატო ჯავახიშვილი

შემთხვევა


აი, ჩემი დაბადება, ღმერთო.

ქალაქის ერთ-ერთ ცენტრალურ სამშობიაროში

ჩემი ვარდისფერი ფეხისგულებით მოტანილი დაბადება.

პირველი შვილის მოლოდინით თვალებაციმციმებულ დედას

იავნანა რომ ეგონა და მე უკვე ვიცოდი,

იმ ათასობით დაუბადებელი ბავშვიდან

გადარჩენა მხოლოდ იმიტომ მერგო წილად,

რომ ამ ჭრელ ქალაქში

სიტყვები ფეტვის ნამცეცევივით მომეპნია,

არარსებული ცხოვრების პარტერიდან კი,

იმ დაუბადებელი ბავშვების თვალები გამომყოლოდა გზაზე,

სადაც ყველაფერს შემთხვევა დავარქვით,

რომ ერთმანეთი უნებლიედ გაგვმართლებოდა.

აი, ჩემი მარტოობა, ღმერთო.

ჩემი სიტყვების სანაცვლოდ,

ლატარიაში მოგებული მარტოობა,

ბილეთის საფასურის პირდაპირპროპორციული მოგებით

იმ ახდენილი ლექსებისთვის საზღაურს რომ მიხდიდა და

ვერაფრით ვუხსნიდი ჩემს შვილს,

რატომ ვიცოდი ყოველთვის წინასწარ,

როცა სიკვდილი ვინმე ჩემიანს ხელს მოხვევდა და

მეცამ ცარიელ ჭაში ჩაგუბებული,

იქიდან პეშვებით ამოღებული სიცარიელით ვიკვებებოდი.


რომ დგახარ გზაზე. ან არ დგახარ. ან უკვე იყო.

რომ შეგხვდა გზაზე. ან არ შეგხვდა. ან როგორც არის.

რომ დაგხვდა კვერცხი საქათმეში. მძიმე, ან ლაყე.

რომ სახლი ნახე და შედიხარ. ან თუნდაც გარეთ,

რჩები. ან თუნდაც, ჩაუვლი და ვერ ამჩნევ თითქოს.

რომ გარეთ მზეა, ან პირიქით, მსუბუქად ბარდნის.

რომ ქარი, ჭრელი თავსაფრიდან მომავალს გიქნევს,

ან თუნდაც დგახარ და ვერ ზომავ მისასვლელ მანძილს.

რომ სადმე მგელი გადაგაწყდეს - მშიერი ფაშვით.

ან თუნდაც ნადირს სავსე ჰქონდეს კუჭი და წასვლა

შეგეძლოს მშვიდად. ან პირიქით, არაფრით გიშვებს,

რომ გაჭრილ მუხლზე გადაგისვას ხორკლივით ენა.

რომ შეგხვდა კაცი, ან არ შეგხვდა, ან უკვე იყო.

რომ ღამით ებრძვი მარტოობას. ან უკვე - აღარ.

რომ შეგიძლია იმშვიდო და სხვა ბილიკს მიყვე.

ან სულ პირიქით, - მის თითებში ცვილივით გალღვე.

რომ მიხვდე, შენ სხვა არჩევანი აღარ გაქვს თითქოს.

რომ გზაა შენი ასეთი და ვერაფერს შეცვლი.

და არ გჭირდება - ეს ცხოვრება, ზიხარ და ფიქრობ.

და შენ გჭირდება ეს ცხოვრება - აქ ტუჩის საცხი,

გადაისვი და დაელოდე, რომ სადმე იქით,

გელოდებიან, როცა დროა. როცა დრო. იცდი.


აი, ჩემი ქალაქისხელა თვალები, ღმერთო.

უამრავი ქალაქის წრეებად დაზოლილი სიმუქე

ფანჯარაში უნებლიედ გამკრთალი მზეების სანაცვლოდ

რომ გამოვიგონე და თავის ტვინში სხვაგან მოხვედრილ არტერიას

ექიმებმა განვითარების მანკი დაარქვეს,

რომ ჩემი ცხოვრების თანამდევი - თავის ტკივილი,

თავისივე სამედიცინო ცნობაში გამმართლებოდა.

აი, ჩემი ხეიბარი სიყვარული, ღმერთო.

ყამირ მიწაზე შემთხვევით მოხვედრილი

და ჩემი მლაშე სხეულიდან იასამნის ტყედ ამოზრდილი,

ტოტების დამტვერვის სანაცვლოდ,

საბანქვეშ მაისის მზიან ამინდებს რომ მალავდა

და ამინდის პროგნოზში გამოცხადებულ ცვალებად უამინდობას

სარეცხის თოკზე ფერადი სარჭებით ამაგრებდა,

რომ ფესვები ჩვენი სახლის ჟოლოპიდან თქრიალით წამოსული,

გამდინარე წყლით არ ამოვსებოდათ,

და ერთმანეთში გადარჩენილებს,

ვითომ შემთხვევით გვეთქვა:

-წვიმამ გადაიღო.

რომ წვიმას მთელი დედამიწის დატბორვის სანაცვლოდ,

ჩვენს ძარღვებში ეთქრიალა და ერთმანეთით გამართლებულებს

ვითომ შემთხვევით ჩაგვძინებოდა.


აი, ჩემი დაბადება, ღმერთო.

ქალაქის ერთ-ერთ ცენტრალურ სამშობიაროში

ჩემი ხორკლიანი ფეხისგულებით მოტანილი დაბადება.

აი, წითელი კვერცხი გაგორდა ღმერთო.


პარასკევია.


study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Sun Jun 09, 2013 10:01 pm

კატო ჯავახიშვილი

ჯვარედინი


გზა ჯვარედინი. ჯვარედინი რითმის მაგიერ. გზა.

ჩემს უკან შენი ზამთარია. გზა დაბრუნდება უკან ისევ. ზეგ.

ზღვარგადასული. ზღვით ავსებული ნაპირები აქვს მას.

ზღვადაკარგული. უცხო ქალაქის მონატრება - მე.

ხელისგულები. ნიჩბებივით უღონოა. დღეს,

ან ხვალ ისევ გათენდება. დღეს თუ არა და ხვალ.

გზა დამალული სათქმელია. წასვლა თუ აღარ ღირს.

გზა - დაწერილი სიტყვებია. თუკი გაგკრავენ მხარს.

მზეა. ჩვენს შორის ახლა მზეა. მზეა. მზის იქით

აქეთ და იქით, სათიბებზე დამწვარან გზები.

მზეა. და ახლა დროულია სიკვდილი, - ფიქრობ,

მზეა და ახლა მზის გადასწვრივ მიწაზე მგზავრობ.

მზეა. და ახლა ისე შორი მზეა. მზეა. მზის აქეთ

ცვილის სახლებში კაცნი ბჭობენ. კაცნი უბნობენ.

მზეა. ვწევართ და ტანზე ზამთრით ნახანძრალს ვიქრობთ

და თვალებს ვხუჭავთ ჩვენს დაკარგულ ფერად საბნებზე.

-გზა ჯვარედინი. ჯვარედინი ნასკვის მაგიერ. შენ.

შენს უკან მთელი სამყაროა. მზე დაღამდება ალბათ. თუ.

ხმას თუ არ იღებს ნასახლარი. ნასახლარზე თუ არწევენ ჩვილს

ხმადაკარგული იავნანით. არ გაიარო. იყუჩე. ჩუ..

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Mon Apr 07, 2014 1:28 pm




კატო ჯავახიშვილი

ზედმეტად პირადული ამბავი


უნდა მოგიყვე,
ხურჯინი უნდა ამოვატრიალო და
იქიდან გადმოყრილი საგნებით:
ბასრებით
ბლაგვებით
მრგვალებით
უწახნაგოებით
ჩემი ცხოვრება უნდა მოგიყვე.
აი, ეს წვერწატეხილი ფერადი ფანქრები ჩემი ბავშვობაა.
90-იანი წლების სიმუქე ჩრდილად რომ დააწვა
და ფანჯრის რაფაზე, მთვარის შუქზე წიგნით ჩამომჯდარი
ვერც კი ვხვდებოდი, რომ
ჩემი მშობლების უსუსური ღიმილი
ჩემს დაცვას კი არა,
ხელოვნურად განაყოფიერებულ ბედნიერებას გულისხმობდა.
დიდ, თუჯის ნაგვის ურნებში იხარშებოდა მოლოდინი.
უკეთესი ცხოვრების მოლოდინი,
სადაც თბილისში ზედიზედ გაყიდული სამი სახლის მფლობელი კი არა,
ბაბუასთან ხელიხელჩაკიდებული ნაწნავიანი გოგო
სადილად მოსკოვში მიიჩქაროდა.
ამ დროს კი,
კერასინკაზე გაფიცხებული პურის სუნი
მთელ ქალაქში ისე იფრქვეოდა,
ხერხემალზე კუჭმიკრული გოგო-ბიჭები
სიმებდაწყვეტილი გიტარების და
სათამაშო ავტომატების თაობა,
სანთლის შუქზე ვიდექით
და ჩვენს ომგადაუხდელი სამშობლოს
ჩვენი დაკარგული ბავშვობით ვუხდიდით სამაგიეროს.
მოდი, მოგიყვე, როგორ მეძინა
პირშილულამიცემულ ავტომატებზე,
და ჩემს ლოგინს დენთის სუნი როგორ ასდიოდა,
მაშინ როცა ჩემი უმცროსი ძმა ჯერ კიდევ ფაფებს ჭამდა
და ჯერ კიდევ ახალგაზრდა დედაჩემი
ყელზე მარგალიტის მძივით,
როიალზე უკრავდა.
სევდიანი სიმღერა იყო.
სიტყვები არ მახსოვს.
როგორ წაიყვანა ნაპირებმორღვეულმა აფხაზეთმა
გმირობამოწყურებული ბიძაჩემი
და ზალა-ოთახში ჩამოკიდებული მისი სურათი
სკოლიდან დაბრუნებულს როგორ მაშინებდა.
როგორ მიმიყვანეს სროლაზე,
და როგორ მეგონა, რომ თითო გასროლილი ტყვია,
რომელსაც „დიანა“-ში ვისროდი
პასუხი იყო იმ განუკითხაობაზე,
რომელიც შეკითხვას სულაც არ სვამდა
და მე სულ, ჯიუტად ვცდილობდი პასუხები მეპოვნა.
როგორ ბნელდებოდა ჩემს ქალაქში ზუსტად ხუთ საათზე
როგორ მომაბჯინა ერთხელ ერთმა ხელებაკანკალებულმა ბიჭმა ყელზე დანა
და როგორ ეშინოდა მას.
და როგორ მეშინოდა მე.
როგორ სწრაფად ამოვიღე ჯიბიდან გაზის ბალონი
და როგორ შევასხი.
როგორ დაეცა და როგორ მეგონა რომ მოვკალი.
მას შემდეგ პოტენციური მკვლელი ვარ.
და ის, გაცილებით ძლიერია
ვიდრე ერთად აღებული დედამიწის ყველა სამშობლო.
ვიდრე ერთად აღებული დედამიწის ყველა უსამშობლობა.
აი, ეს ძველი, პატარა სარკე - ბებიაჩემია.
ერთადერთი, რაც მისგან შემომრჩა.
რადგან ამდენი უმისამართო და წელებგადმოყრილი წლის შემდეგ,
ამდენი უცნაური, რამდენიმე ადამიანისთვის გასავლელი ცხოვრების შემდეგ,
მხოლოდ ეს სარკეა, რაც ბავშვობას მახსენებს.
და მაშინ როცა, ცოტა უფრო მოზრდილი
სახლიდან გაქცეული, ყურსასმენებიანი გოგო,
მოტოციკლეტით გიჟივით დაჰქროდა მოქუფრულ,
უქალაქო ქუჩებში
და ცხოვრება ვითომ ფეხზე ეკიდა,
ბებიაჩემი სარკეში იხედებოდა და საკუთარ თავს მამსგავსებდა,
რომ მოსალოდნელი ხიფათისგან დავეცავი.
დედაჩემი კი უკრავდა როიალზე,
მოგვიანებით მე რომ გავყიდე.
ერთხელ, უწახნაგო მოლოდინი ვიპოვე.
არსად კუთხე არ ჰქონდა.
უცნაური საგნები, ისევე მიყვარდა,
როგორც უცნაური ფორმები მიყვარს ლექსებში,
მაგრამ ახლა ხომ უბრალოდ გიყვები,
ახლა ფორმა რა საჭიროა...
უნდა მოგიყვე,
როგორ მივედი რაღაც ოფიციალურ საახალწლო საღამოზე,
პეპის ფორმით,
როგორ ვიჯექი მთელი დღე სალონში,
როგორ დავიხატე ჭორფლები
რომელიც არასდროს მქონია
და ჩემი ქალაქისხელა თვალები როგორ შევანათე მას,
და როგორ ვერ გაიგო მან
და როგორ შერცხვა
ამდენი საპატიო სტუმრის წინაშე,
პრინცესას რომ არ ვგავდი,
რომ არ მეცვა ზურგამოჭრილი კაბა
და მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი.
რომ დავდიოდი სკეიდბორდით,
რომ ფეხზე მეკიდა ბრილიანტის საყურეები.
და რომ - ბავშვი ვიყავი.
აი, ეს უცნაური თმის სარჭი ჩემი შვილია.
ქორწილში მეკეთა.
როცა ზურგამოჭრილი კაბა და
ქუსლიანი ფეხსაცმელი ჩამაცვეს.
ნახე, როგორი ბასრია.
ისეთი ბასრი, როგორიც შეიძლება შვილი იყოს.
ისეთი ბასრი, როგორიც შეიძლება უკვე წლების შემდეგ,
მშრალ ხიდზე ჩაბარებული ოქროული და მოგროვებული ბოთლები იყოს,
რომლის საფასურადაც,
საკუთარ თავისუფლებას ყიდულობ.
რომლის საფასურადაც შენს ცხოვრებაში
ერთი ნაბიჯით უკან დარჩენილი დრო,
არაფერია იმასთან შედარებით
რაც ჟანგბადივით გჭირდება.
რომლის საფასურადაც, მხოლოდ დედა კი არა,
მეგობარი ხდები.
სიჩქარე!
სიჩქარე!
ყვირი და იმაზე სწრაფი ხარ,
ვიდრე შეიძლებოდა ყოფილიყავი.
და რომ იზრდები და ადამიანი აღარ გყოფნის.
უბრალოდ აღარ გყოფნის.
და რომ იქეცი პოტენციურ ნაძირალად
და რომ ეს უფრო მეტია,
ვიდრე ერთად აღებული დედამიწის ყველა ტკივილი.
და რომ ეს უფრო მეტია,
ვიდრე ერთად აღებული დედამიწის ყველა უტკივილობა.
უნდა მოგიყვე, როგორ გამიჭირდა გადარჩენა,
ცის ქვეშ მარტო დარჩენილს,
როგორ მეშინოდა, არ გადაეარათ,
არ გავეთელე,
როგორ მოვიგონე სიძლიერე თავის საპოვნელად,
და როგორი სუსტი ვიყავი ამ სიძლიერეში.
და როგორ მეშინოდა ტკივილის
და როგორ ვატკინე სხვებს.
ეს სულ კვადრატებია.
უკარო, გაუვლელი ოთახები,
მე რომ ავაშენე.
როგორ დავიცავი თავი
და ამ თავდაცვაში, როგორ დავკარგე ადამიანების ნდობა
და როგორ გავუხეშდი.
უნდა მოგიყვე,
როგორ დაიწყო სიკვდილების კასკადი ჩემს ცხოვრებაში,
როგორ ერთმანეთის მიყოლებით დავკარგე ადამიანები,
როგორ გავხდი თვითმკვლელის შვილი,
მკვლელობის თანამონაწილე,
როგორ დავისვარე სხვა ადამიანის სისხლით
და როგორ ვერაფერი ვერ ვუშველე.
როგორ ვერ გადავარჩინე, ჩემი 26 წლის დეიდაშვილი,
როცა ფილტვიდან სიკვდილი გამოებერა,
როგორ ვიჯექი წლების განმავლობაში ქრონიკულ ჭირისუფლად
და როგორ დავიტირე ჩემი თავი
მათთან ერთად.
როგორ ვეძებდი გზებს,
დასავიწყებელ გზებს,
არაფხიზელ გზებს,
თვალებდასახუჭ გზებს,
რომ არ მეფიქრა.
რომ ჩემს ტანში შედედებული სისხლი როგორმე გამომეღო
და მეცოცხლა/
როგორ მეგონა, რომ ჩილიმში ჩაყრილი ბალახი,
ტკივილს დამავიწყებდა.
ეს კუბებია.
დედაჩემი უკრავს როიალზე.
უსმინე.
დედაჩემი, რომელსაც სულ ეშინია,
რადგან იცის, როცა ტელეფონს არ ვიღებ,
რაღაც მიჭირს.
რისი ეშინია დედას?
ვინ იცის...
უნდა მოგიყვე, ამ აუტანელი სიმძიმეების
და გაუნელებელი ცეცხლის შემდეგ,
როგორ გამოჩნდა ადამიანი,
რომელმაც ყოველგვარი თავზეხელისგადასმის მაგიერ მითხრა:
-ადექი!
როგორ ავდექი, უფრო სწორად როგორ ავკრიფე ჩემი ძვლები მიწიდან
და როგორც ერთ-ერთი ჩემი მძიმე ოპერაციის შემდეგ სიარული ვისწავლე,
- ისე გავიღიმე.
როგორც გადარჩენილები იღიმებიან ხოლმე.
დაღლილი, ომგამოვლილიღიმილით.
როგორ ვიდექით ომში,
სადაც გამარჯვებაცა და დამარცხებაც ერთი დიდი სისულელე იყო,
და სადაც ყველაფერი სისულელე იყო,
ყინულზე დანთებული ცეცხლის გარდა,
რომელსაც ვერ მოვუარეთ.
როგორ ვიქეცი პოტენციურ გამყიდველად,
რადგან საკუთარი თავი არაფრით მეყო.
არც ადამიანი.
რადგან კიდევ უფრო გავიზარდე და ჩემს ნახევარსფეროში
შემთხვევით სხვაგან მოხვედრილი არტერია,
განვითარების მანკი,
ღამღამობით აღარ მიფეთქავდა.
ეს წრეებია.
სულ წრეები, რომლებსაც ვაჩენთ.
უნდა მოგიყვე, საშინელ სიცარიელეში,
ჯოჯოხეთური მარტოობის დღესასწაულში,
როგორ ვიპოვე სფერო და როგორ მივხვდი:
რომ როცა დღეები მოკლდებიან
და როცა მლაშე გემო დაჰკრავთ
და როცა ხელები ისე გიგრძელდება,
მანძილებს ფარავ და
როცა ხვდები,
ეს მანძილიც პირობითია,
რადგან პოვნის სიხარული იმხელაა,
სიმლაშეც რომ დაჰკრავდეს, ნაბიჯებს თავისით ამოკლებს
და როცა იცი, რაღაც გარდაუვალია და თითქოს ეს გარდაუვალი უკვე იყო,
და შენ უბრალოდ იმეორებ,
საკუთარ თავს იხსენებ და მაინც რაღაცნაირად გეშინია,
იმის, რაც აუცილებლად იქნება და მაინც მიდიხარ,
მიდიხარ, რადგან ამ გზაზე გავლა უფრო მეტად გიღირს,
ვიდრე დანარჩენი, რაც იყო, არის, ან იქნება
და ზუსტად იცი, ეს არ არის ის გზა,
რომელსაც ისურვებდი,
მაგრამ ეს სწორედ ის გზაა,
რომელიც აუცილებლად უნდა გაიარო
და რომ ადამიანი უნდა იყოს სფერო,
თავისი ნაკლითა და სიძლიერით,
თავისი დარდითა და სიხარულით,
ან ზღვა, რომ ადგე და დაიხრჩო.
რომ მერე საკუთარი გამართლება,
თუნდაც დამარცხებაში აღმოაჩინო.
რომ მერე, სიცარიელეც სხვანაირი მოვიდეს,
აი, სისავსის მერე რომ იცის ხოლმე, ისეთი.

ესეც ხურჯინი..
შეგიძლია, რაც არ მოგწონს - გადაყარო.

დედაჩემი აღარ უკრავს როიალზე.


2013

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Admin
Into Armury
Into Armury


Male
Number of posts : 3868
Registration date : 09.11.08

PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Sat Sep 27, 2014 7:27 pm

კატო ჯავახიშვილი


***


წამოდი, შუა ომში დავსხდეთ და ლიმონიანი ჩაი დავლიოთ.
რა მნიშვნელობა აქვს ვინ იბრძვის, რატომ.
რა მნიშვნელობა აქვს ჩვენია ეს ომი, თუ არა.
რა მნიშვნელობა აქვს, ერთმანეთში ვმარცხდებით,
თუ საყოველთაო უძრაობაში გამარჯვებულები
მშვიდობას საკუთარი თავების გასამართლებლად ვიგონებთ.
წამოდი, გაგანია ომში მშვიდობა მოვიგონოთ და ქაფქაფა ჩაი დავხვრიპოთ.
ჩამოიარონ თავზარდაცემულმა ქალებმა და ზიზღით ჩამოგვხედონ.
ჩამოიარონ ანგაჟირებულმა ახალგაზრდებმა და
ავტომატები მოხრილ ზურგებზე გაგვიხახუნონ.
ჩამოიარონ ანაფორიანებმა და ჯვარი არ გადაგვსახონ.
ჩამოიარონ ჰალტუხიანებმა და ხურდა ჩაის ფინჯანში ჩაგვიყარონ.
წამოდი, ტყვიებს მოვუსმინოთ.
მე - ცარიელი მასრებისგან მძივებს გავაკეთებ.
შენ - გვამების ტამტამებს შემოჰკარი და თავი დახარე.
მე - შენს გარშემო ვიცეკვებ და ჩაის ფინჯანში მზეს გავაჩენ.
შენ - თავი მაღლა აწიე და სახიდან
ჩემი დამწვარი კაბის ნაფლეთები კანიანად გაიცალე.
მე - ფეხებს დანაღმულ მიწაში ჩავრგავ.
შენ - ფეხები დამბანე და ნაღმებს სიცოცხლე დაუბრუნე.
მე - საშოდან დაუბადებელ შვილებს გამოვაძვრენ და მაზუთში ამოვავლებ.
შენ - საპოხივით გადამისვი ტანზე შიში და ჩვენი მაზუთიანი შვილები გადაყლაპე.
ჩამოიარონ თავზარდაცემულმა ქალებმა და მოგვაწყევლონ.
ჩამოიარონ ანგაჟირებულმა ახალგაზრდებმა და გვესროლონ.
ჩამოიარონ ჰალტუხიანმა კაცებმა და მიწა გამოგვაცალონ.
ჩამოიარონ ანაფორიანებმა და ზურგი გვაქციონ.
წამოდი, ჩვენს ომში წავიდეთ.
შუაგულ ომში წავიდეთ და ლიმონიანი ჩაი დავხვრიპოთ.
რადგან ომში სხვანაირი სიყვარულია
და სიყვარული უფრო დანებებაა, ვიდრე გამარჯვება.
რადგან სიკეთე ხშირად ორგულია
და ორი გული მეტობას კი არა, ნაკლებობას ნიშნავს.
რადგან მრევლი ხშირად ტყუის,
და საკუთარი სიმართლე მხრებზე შემოდგმული კუბოსავით მოაქვს.
რადგან პროცესია აბსურდია
და ყველა აბსურდი ერთხელაც ყველაზე დიდი სიმართლე გახდება.
რადგან ყველა ომი ტყუილია
და ადამიანებს საკუთარი არსებობის დამტკიცება
არსებულის უარყოფით სჭირდებათ.
რადგან ძალადობა სისუსტეა
და ნებისმიერი სისუსტე უკვე სიძლიერის დამტკიცების პირობაა.
რადგან ძალიან იოლია,
ადამიანები არ მიიღო ისეთები, როგორებიც არიან
და ძალიან ძნელი
საკუთარი თავი მათ სისუსტეში აღმოაჩინო.
წამოდი შუა ომში ჩამოვსხდეთ.
ფეხმორთხმულები დავსხდეთ და ლიმონიანი ჩაი დავლიოთ.
სადაც სიმართლე მხოლოდ ისაა,
რომ კაცობრიობას ნებისმიერი ომი
შიშის დასაძლევად და გმირების მოსაგონებლად სჭირდება,
სადაც მე და შენ,
ასე მშვიდად შეგვიძლია ცხოვრებას დავცინოთ.

study
Back to top Go down
View user profile http://armuri.4forum.biz
Sponsored content




PostSubject: Re: კატო ჯავახიშვილი   Today at 1:39 pm

Back to top Go down
 
კატო ჯავახიშვილი
View previous topic View next topic Back to top 
Page 3 of 4Go to page : Previous  1, 2, 3, 4  Next

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
არმური (ნისლი მთათა ზედა) :: მთქმელი და გამგონებელი :: პოეტების ქვეყანა-
Jump to: