შენიდან ჩემამდე

"ვაი, წახდომილს, დიდებულს პალატს, მსწრაფლად დამხობილს, შვების სიხარულს, ტრფობით შეტკბობილს, ეტლს დაბრუნებულს" - თეკლე ბატონიშვილი.

შენიდან ჩემამდე
მთელი საუკუნე უხმოდ მიიწურა მოკლე ნაბიჯებით.
უბრალო ჩვევამდე დავიდა ამბოხი.
სისხლი მიყივის და შენს ბილიკს მთავაზობს
გზა,
სადაც არასდროს ვაკეთებ დანაზოგს.
გზა,
სადაც საზღაურს არ ვითხოვ არასდროს.
გზა,
სადაც ვიცი, რომ ბოლოს დავისჯები.
და როგორც ყოველთვის შეთქმული ვჩერდები
შენიდან ჩემამდე...
დაგმანულ დარაბებს
კვლავაც დაძარღვული სიტყვებით გავარღვევ
იმ ზეცის ფერამდე.
მთელი იმპერია აღსდგა და დაეცა
შენსავით ვიგრძენი:
სისხლი,
ჩამეკირა მე შენი სიძველით.
სისხლი,
ჩვენ ორს შორის წარსულის მეარღნე.
სისხლი,
გამხდომია შენსავით ცისფერი
და მანამ პატიმარს ამ ხელებს შემახებს
შენიდან ჩემამდე დაჭრილი მანძილი,
უბრალოდ, მომენდე-
ჩვენ ვგავართ ერთმანეთს!
და ვიტყვი ხმამაღლა:
რომ არ მაქვს ზოდებით ნაშენი სასახლე,
რომ არ მაქვს ტკივილი არავის სამადლო,
რომ არ მაქვს სამკვიდრო,
უბრალოდ გპირდები,
რომ ამ იმპერიას ჩვენ ერთად დავამხობთ.

და პირობითად...

დაშორებამდე მთელი თვეა
(და პირობითად)
ასფალტზე ნისლის გამთენია
მიშლის ნაწნავებს.
რაღაც ცალსახა განწყობაა
(ბოლოს დამჩემდა)
დეკემბერი რომ
უშენობას გადავუცვალე...
ისე შემცივდა-
ჩვევად მექცა
სანგრების გათხრა.
ტროტუარს ქვევით ამოვუდე-
(მგონი “მიყვარდი”)...
ლოგიკურია,
რომ უბრალოდ
მარტივად ახლა
თეთრი ბერეტი დავიხურო
და...
გავტრიალდე...
-კარისკენ
სადაც ჩვენ ორს შორის
ნაბიჯ- სიშორეს
უხმოდ დასცქერის
ცრუ-ბერკეტი-
იგივეობა,
დრო-პანტონიმა
ჩაკეტილი მრუდია-
(ვდუმვარ).
ვერ ვიტან ცრემლებს
ვერც ტაქტიკას...
დამშვიდობებას....
დაშორებამდე მთელი თვეა
(და პირობითად)
ასფალტზე ნისლის გამთენია წვება
(ნაწნავი)
ბურბონით მთვრალი
სტრიქონები ისე შემძულდა
როგორც ვერთქმული
მხოლოდ ერთი სიტყვა:
- ნახვამდ(ის)ე...

bedobis dResRa movagcie tqvenamdin...
gilocavt yvelas...

გაუმარჯოს ამ ჩვენ მოლაღურ კატოსა!

movshinaurde erti
raxan aqamde movagwie agar mogshordebit

აი ეგეთი უნიჭო ვარ
მარტო ლექსების წერა იცისო მოლაღურმაო...

სანათაოო
მე და შენ ვეყოფით მთელ ჰორიზონტსა

როგორ მიყვარხართ ხალხო!

მიყვარს თეკლე.მისი საოცარი ემოციურობით გადალიცლიცებული ლექსები,მისი ემოციებისგან დაწურული ლექსებიც.არაჩვეულებრივი პოეტური სამკაულები აქვს...
ჩემი თავბრუდამხვევი პოეტესა....

კატოს მუხტიანი ლექსები!

პატარა აღარ ვარ და მაინც შეგრძნება გაქცევის
არ მტოვებს. ვერ ვიტან თავდახრილ პაკლონებს პოზისთვის.
გადავცდი ამ საზღვრებს და ახლა სიყვარულნაჩვევი
ჩემს წილ მარტოობას მივათრევ თებერვლის ლოგინში-

და ახლა, როდესაც დღე ისე გრძელია ხანდახან,
ტუჩების გაცვლისთვის ღამეებს ვიგონებ, ვინ იცის-
ამხელა მანძილი ”შენიდან ჩემამდე” დამთავრდა,
ლექსებად დავწურე და ჭიქას აპრილი დამიცლის

იმ ქუჩის კუთხეში, კოცნით რომ თვრებიან წყვილები-
საჩემო კალაპოტს რაკურსებს შეუცვლის დინება.
მისმინე, პოეტო,
გგონია მე მართლა გავწითლდი?!
უბრალოდ მზეა და...
ჩეროში გაქცევა მინდება.

რადგანაც ვერ ვიტან თავდახრილ პაკლონებს პოზისთვის,
გავიდა ამ სახლის უკანა კარიდან ბავშვობაც
და დგას პოეზია-როგორც მარტოობის კოზირი,
ჩემს სველ ნაფეხურებს სხეულზე ლექსად რომ იშრობდა.

და მერე მარტივად ჩამოვფქვი წისქვილზე დღეები.
სივრცეა ნაკლული...
და მაინც ქაოსად მძერწავენ
რა მოხდა პოეტო
გიყვარვარ?! მე მხოლოდ გეხები
გაქცევის შეგრძნებით
სიშორით
”შენიდან ჩემამდე”