VAZHA-PSHAVELA

ვაჰმე, ეს რა კაი საიტი ვიპოვნე ამ თოვლიან დილას, კაცო!
http://vaja.iatp.ge/index.htm

აქ ინგლისურად არის თარგმნილი ვაჟას ზოგიერთი ნაწარმოები; აი, ეს არის "ამოდის, ნათდება" - ტოტია მგელს რო შესჭამენ მგლები - ვაიმე, როგორ მეშინოდა და თან როგორ მიყვარდა დედაჩემის წაკითხული ეს ამბავი...

It's Rising! It's Getting Light

Who told this story? Where, or when? Night. Snow-clad hills and valleys, all smothered, fettered, so that the very bones of the Earth seem to be creaking and cracking. Nature lies shrouded in her tomb. Not a sound, not astir, not a murmur of a playful brook; even the breeze is still, so as not to break the silence that reigns around, not to disturb Nature's sleep and repose. The forest is laden with snow the trunks and limbs of trees are swathed in it… It was then that a pack of wolves were coming together among the trees on the top of a hill. Some had come earlier and were waiting for the others. They howled, and their deep -throated howling was a call to their fellows: - Come on, don't be late! ­

From below, from a distant village, there came a muffled med­ley of sounds; the smoke rising from the chimneys spread over the rill age, blanketing it like a mist, like a fog. The star-studded sky glowing above gazed in silence upon the earth.

That night the wolves were going to visit the village. Such was their purpose and intention. That is why they were gathering together: there was nothing for them to eat in the forest. The whole week they had been on their last legs with hunger. They could not even dig the ground for food because of the now and ice. They came together, a numerous pack, all gnashing their teeth; they were hungry, very hungry. They eyed each other, eager to catch sight of at least one drop of blood on each other's coats, so as to attack one of their kind and tear him to pieces. But would one wolf be enough for the whole pack? Each would scarcely get a mouthful. Still, it might stay their hunger for a while.

It was indeed an impressive sight, that assembly of wolves: some lay on the snow, others sat on their haunches, or stood with their tails hanging low, all of them with gaping jaws. Thus they discussed their raids and inroads.

- The time is getting on, boys, see, how dark it is! Well, he who is sure of his strength must try it now, - said Totia, an old wolf.

- Hear, hear! - said another. - If we can't get anything else, let's carry off the dogs, at least. You know my tri don't you? You lie in ambush, and I'll draw Doggie out and him such a dance! I'll lie still, I'll play possum. I'll get near you, and then you know how to deal with him. ­

- We're not cubs, we know how to devour flesh! - said others laughing. They discussed ways and means of getting into the sheep-fold. At the thought of sheep, their glowing jaws fell still wider apart, and their great teeth glinted like sparks. They gnashed and ground their teeth: their fangs clashed and flashed like fire, lighting up everything around.

They set out in the hope of filling their bellies; they descend the slope, led by Totia, and went on in Indian file, 8hope glowing in their hearts. But, alas, for the unlucky wolves! Something happened that they had never expected, something that baffled them and ruined their plans. Their hearts sank. What was it, then? They had laid all their hopes on the darkness, but they suddenly noticed that the edge of the sky in the east was getting lighter. They pressed closer together and fixed their eyes on it. In a little while the moon peeped out. It came sailing up and illumined the forest, the mountain, every dark nook; it lit up the whole realm of darkness. The wolves flocked together, growling in a rage: -It's rising, it's rising, it's getting light! - Their eyes, fixed on the moon, darted arrows of hatred, loathing and thirst for vengeance. How they cursed rising moon!

-Blast your eyes! May you be damned! A curse on you and on the day when you were created!- said the wolves, baring their fangs.

- Oh, if we could only get hold of it, devour it and do away with it! -­

It was the old wolf that raged and raved most wildly.

- How many times have you disheartened me, - he said, how many times have you frustrated me, you accursed, confounded thing! How many times have you discouraged me and made my life bitter! How often have I had my muzzle, paws, and breast stained with the blood of beasts; that blood would adorn me for a whole fortnight, and the very sight of it would satisfy my yearning for food. Oh, you Moon, if only I could sink my sharp fangs into you! How I, grey-robed Totia, wish your blood might adorn my shoulders and paws!

The others thought the same and glared at the moon, open- jawed. As for the moon, it rose higher and higher up in the sky; it ill the foot of every tree, every rock in the forest, and the gorges; in the village, it lit up every dark nook in the towers and old ruins, and lighted a candle of its own rays on every black stone in the graveyard; even the graveyard looked lovely and under the moon.

All hope of raiding the village and getting their prey was gone. The night was as light as day. What was to be done? All was lost bitter was their disappointment and they fell to eyeing one another; they deliberated, they tried to guess which of them be their victim, which was to be eaten? Each was ready to ( another and tear him asunder. Old Totia, his head and muzzle swollen, was crouching behind a bush, lost in thought. He had experienced many a famine and suffered great hardships; it was not hunger that worried him; even now he relied on others to hunt for him. Young wolves used to share their booty with him.

- Hey, Totia, d'you hear? Have you nothing to say now? Don't you see what's going on? We're perishing with hunger. All the clan of wolves, all their kind are about to disappear from the face of the earth. What are your stars telling you now, grandpa?- said one of the wolves, giving him a blow on the head.

- What are you doing, you brute, you ill-bred ass? - the old wolf angrily. The others pricked up their ears, sensing what was about to happen.

- Well, what about it? - roared the whole pack.­-roared the whole pack. – Serves you right! One blow is less than such a bungler as you deserves. Let him feel our teeth! It's all his fault, this light, - they howled in unison. Without losing a moment, they fell upon him tooth and nail.

- Look here, stop it! What are you doing, you brutes? - Totia groaned, showing his teeth, now to one, now to another; but cared about his growling? In a moment it was all over with Totia, body and soul. Not a shred of h is long-suffering hide was left, only here and there you could see a stain of blood, and that was all.

The 'wolves were somewhat pacified, but they were still hungry. They looked at one another, each one afraid that he might be eaten now. Frightened, they shrank back. Each one tried to get away from the others. Then there was a cracking in the thicket and a crun­ching of snow. The moon had come up, sailing upwards till it

almost reached the zenith. It shone bright, and from there, as though keeping watch, it struck awe into all the enemies of the land.

As for the wolves, they rushed headlong through the forest, howl­ing - The light! The light!

აეს არის ვაჟას ”ჩივილი ხმლისა”.

და თუ იცით, ვინ კითხულობს, დამიწერეთ.
ხმაზე მე უშანგი ჩხეიძე მგონია და რა ვიცი...

როგორი თანამედროვე ლექსია...

კონსტანტინე გამსახურდიას ლექცია ვაჟაზე.

არჩანდა wrote:

აეს არის ვაჟას ”ჩივილი ხმლისა”.

და თუ იცით, ვინ კითხულობს, დამიწერეთ.
ხმაზე მე უშანგი ჩხეიძე მგონია და რა ვიცი...

როგორი თანამედროვე ლექსია...

მართალი ხართ ბატონო მიხო... ეს ნამდვილად უშანგი ჩხეიძეა, მისი წაკითხული "ბახტრიონი"ც მაქვს მოსმენილი... .....

არაბული wrote:

მართალი ხართ ბატონო მიხო... ეს ნამდვილად უშანგი ჩხეიძეა, მისი წაკითხული "ბახტრიონი"ც მაქვს მოსმენილი... .....

ვახ, საღოლ!
მაინც რო მივხვდი ეს ბებერი კაცი...

აბა, სხვა ბმულები ვინ იცის, სადაც ვაჟას ნაწარმოებებს კითხულობენ?

ბობო wrote:აბა, სხვა ბმულები ვინ იცის, სადაც ვაჟას ნაწარმოებებს კითხულობენ?

მე თვითონ ვიპოვე - ვაჟა-ფშაველას შემოქმედება - აუდიო წიგნი

http://mamuli.net/Music/bpg/publication_view.asp?InfoID=11809&iabspos=34&vjob=list,999



სტუმარ-მასპინძელი (კითხულობს ტ. საყვარელიძე)
ბაკური (უშანგი ჩხეიძე)
ბახტრიონი (უშანგი ჩხეიძე)
ჩემის კაცობის გვირგვინო (გურამ საღარაძე)
ჩემი ვედრება (ირაკლი უჩანეიშვილი)
ჩივილი ხმლისა (უშანგი ჩხეიძე)
დაგვიანებული პასუხი აკაკის (ეროსი მანჯგალაძე)
დამსეტყვე, ცაო (ირაკლი უჩანეიშვილი)
ღამე მთაში (ეროსი მანჯგალაძე)
ლექსების კრებული
მთას ვიყავ (ეროსი მანჯგალაძე)
რამ შემქნა ადამიანად (გურამ საღარაძე)
სიმღერა (ეროსი მანჯგალაძე)

ყველა ლექსი




მოგონებები ვაჟა-ფშაველაზე

აკაკი შანიძე
ეთერ რაზიკაშვილი
კონსტანტინე გამსახურდია
ოსა ზურაბაშვილი
პავლე რაზიკაშვილიle
ქეთევან დიდებაშვილი
სანდრო შანშიაშვილი
სერგო კლდიაშვილი
სიკო ფაშალიშვილი
თამარ რაზიკაშვილი
ვახტანგ რაზიკაშვილი

ყველა მოგონება ერთად


მოთხრობები

ბუნების მგოსნები
ფესვები
ია
მთის წყარო
შვლის ნუკრის ნაამბობი
ხმელი წიფელი

ყველა მოთხრობა


ვაჟა-ფშაველას ლექსებზე შექმნილი სიმღერები

1795 წლის სახსოვრად
არწივი
გამოღმით მე ვარ, გაღმით-შენ
გაზაფხულს ია ამოდის
ქეიფი


ყველა სიმღერა

არ შემიძლია რომ არ ვთქვა...

ამასწინათ ვუსმენდი და ვუყურებდი გადაცემას, მგონი "დიდი ათეული" უნდა ერქვას, ჰოდა.. ვაჟა-ფშაველას წარდგინება იყო და რატი წარადგენდა, ამაღლობელი...
მონუსხული ვუსმენდი და გაოცებული..ისე მოჰქონდა მთელი ვაჟას სამყარო, რომ არც კი ვიცი, ვინც უყურა, მოსწყდა კია იმ წუთას ტეევიზორს?!...
ზუსტად ისე ხედავს ვაჟას, როგორც უნდა ხედავდეს და ისეთი ლაღი ვიყავი იმ დღით..
რატიც უფრო შემიყვარდა და
ვაჟა ხომ ისედაც სისხლის ინგრედიენტია ჩემი და საერთოდ ჩვენი...

და კიდევ ის ცნობილი ისტორია გამახსენდა, ვაჟა რომ ილიას ესტუმრა, შებინდებულა და ვაჟას უთქვამს, წავედი ახლა ჩემს ჩარგალშიო ილიას მისი ღამით იქ დარჩენა სდომებია და უთხოვია კიდეც, ბინდდება და დარჩენილიყავიო, მაგრამ უარზე დამდგარა მთის კაცი.. ჰოდა გარეთ რომ გამოსულა, ვაჟას თავისი ცხენი მთვრალი დახვედრია, იქვე მიბმული თურმე ილიას უბრძანებია მსახურებისთვის, ჭაჭა აჭამეთო ცხენსო ასე დაუტოვებია იმ ღამით ვაჟა თავისთან

ლევან კიკალიშვილი - Cossacks’ chieftain’s exclusion ("კაზაკების მეთაურის გადმოგდება") - ვაჟა-ფშაველა ისვრის კაზაკების ატამან აშინოვს...

ბმული - http://didikikala.wordpress.com/2009/08/16/cossacks’-chieftains-exclusion/



და სანამ ბობო დაბრუნდება, იქნებ მანამდე დაწეროს ვინმემ ამის შესახებ?
ეს ცნობილი ამბავია...
ნუ მანანებთ - არ უნდა დამებლოკა მეთქი...

ამონარიდი წიგნიდან "ზნენი სამამაცონი"

აკაკის მონათხრობი: იმ ხანად თბილისში სტუმრობდა “ახალ ერმაკად” მონათლული კაზაკთა ატამანი აშინოვი, რომელსაც იმდროინდელი რუსული პრესა ხოტბას ასხამდა და გმირად სახავდა, “ივერიას” კი თავის პუბლიკაციაში საცინლად აუგდია.
ხანჯალმოღერებული აშინოვი სწორედ იმ დროს შეჭრია კაბინეტში სერგი მესხს, როცა მასთან აკაკი და ვაჟა იმყოფებოდნენ სტუმრად და მოუთხოვია ბოდიში და უარყოფა კრიტიკისა, რაზეც სერგი მესხს უარით უპასუხნია. ამაზე ოფიცერი დამუქრებია - ნახავ რაც მოგივაო.
ვაჟა დინჯად წამომდგარა და უთქვამს - სანამ შენი გვინახია, ერთი ჩვენიცა ნახეო. ჩაუვლია კისერში ხელი, გამოუყვანია კიბესთან და ისეთი პანღური დაუზელია, რომ თავკერძას გორვით ჩაუთავებია კიბე და ქვაფენილზე გაშხლართულა. შერცხვენილ ატამანს იმავდღეს აუკრებია გუდა-ნაბადი საქართველოდან.
ვაჟა ბრგე კაცი ყოფილა და ჩინებული მოკრივე. ამბობენ მჯიღის დაკვრით გოჯიან ფიცარს ამტვრევდაო. იგი თავისი კუთხის ხალხის ქომაგი და იმედი იყო, რის გამოც მუდმივ დავა ჰქონია მეტყევეებთან, რომლებიც გლეხებს გადასახადს თხოვდნენ, ვაჟა კი იძახდა, რომ ტყე ფშავლებისაა და მეფეს არაფერი ერგებაო.
ერთხელაც, ამ ნიადაგზე, მეტყევეს და მის რაზმს მუხანათური თავდასხმით შეუპყრიათ ვაჟა. მოგვიანებით ვაჟას გაუგია - მეტყევე ამჟამად ტყისმცველებთან ერთად ახმეტაში მიდისო…
პეპო მარტოლეკის მოგონებით ამბის დასასრული შემდეგნაირად გამოიყურება: ” - მალე ჩვენც მოვიკითხეთ ვაჟა: რა იქნა აქამდის-თქო. მაგრამ რას ვხედავთ? მეტყევე ცხენიდან გადმოეგდო, იდგა შიგ იორში მათრახის ტყაპატყუპი. შხეფავს ტყისმცველებსაც, აი ჩამოყარა ცხენებიდან წყალში, ზოგი ცხენს ჩამოჰკიდებია, ზოგს - ცხენი გაუშვია და თავის გადარჩენას ცდილობს. იორიც მოდიდებული იყო.
აი ვაჟა გამოვიდა იორიდან და რახტის ძგრიალით მოაგდო ცხენი დუქნის წინ. ამ სანახაობაზე ჩვენ ყველას გვეცინებოდა.
- ხომ დავთაქლე კარგადაო! – წაილაპარაკა ვაჟამ.”

http://alternativa.ge/2009/04/23/ზნენი-სამამაცონი-–-6/